Τετάρτη, Ιουνίου 28, 2006

Άστο να κυλάει

Είναι κάτι στιχάκια που παραμένουν κολλημένα, σα φουσκότσιχλα, στο μυαλό μου και με κουμαντάρουν χρόνια τώρα.
Εκείνο το «But what can a poor boy do/ except to sing for a rock ‘n’ roll band/ cause in sleepy London town/ there’s just no place for a street fighting man» από τους Rolling Stones
…ή το άλλο - «it's a hard world to get a break in/ all the good things have been taken» από τους Animals
…και ο Bowie να απορεί, «So where were the spiders, when the fly tried to brake our balls?»
… μέχρι που σοβάρεψε το πράγμα, από τους Van Der Graaf Generator -«We're refugees, carrying all we own/ in brown bags, tied up with string;/nothing to think, it doesn't mean a thing,/ but we'll be happy on our own».
Για να τελειώσουν, αργότερα, τη σεμνή τελετή οι Sex Pistols εξηγώντας πως «Don’t know what I want but/ I know how to get it/ I wanna destroy the passer by… / How many ways to get what you want/ I use the best I use the rest/ I use the enemy, I use anarchy».

Πλέον, εμφανώς γερασμένος και προφανώς παραιτημένος, νιώθω ήσυχος όταν ακούω τη σειρά μου να συμπεραίνει πως «Now, you might think it wise to risk it all/ Throw caution to the reckless wind/ But with her hot cocoa and her medication/ My nurse had been my one salvation/ So I turned back home/ I turned back home I turned back home/ Singing my song». Καλά τα λέει ο Nick Cave, μαζί μεγαλώσαμε, μαζί γερνάμε –τώρα θα διαφωνούσαμε;
Και οι γεροντότεροι (ναι υπάρχουν ακόμα) είναι μια χαρά (αν εξαιρέσεις κάποια μικρο-εμφράγματα) για να μου θυμίζουν συνηθισμένες, αδιέξοδες σχέσεις. Σαν τον Peter Hammill: «Been alone so long/ that I've forgotten/ what to do:/ how to make the whole thing right/ and how to help if she's uptight/ and when to run and when to fight.../ how to make her stay the night--/ that's if I ever knew».
Γιατί τώρα πήγα και έγραψα τους σημαδιακούς (για εμένα) στίχους στον πρόλογο; Για να μην παρεξηγήσεις ότι θα πω πιο κάτω. Γιατί οι στίχοι αυτοί είναι μεν σημαδιακοί –αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς το «για εμένα». Εντάξει;
Από πιτσιρικάς, λοιπόν, εγώ είχα μια σχέση με τη μουσική –αλλά η μουσική δεν είχε καμιά σχέση μ’ εμένα. Μουσικό αυτί δεν έχω, μουσική παιδεία –2 μαθήματα κλασσικής κιθάρας, άρα δεν μιλάω σαν ειδικός, παρά μόνο σαν εγώ. Και εγώ τα είδα ως εξής τα πράγματα, από όσο θυμάμαι:

1η περίοδος –ο εκστατικός μαλάκας γνωρίζει τους μαλλιάδες
Ήτανε η εποχή που για ν’ ακούσεις rock έπρεπε να έχεις ξάδερφο στο εξωτερικό ή γκόμενο στην Αμερικάνικη Βάση. Η Ελλάδα της μεταπολίτευσης ανακάλυπτε την αντίσταση κατά της Χούντας, το Θεοδωράκη, το Μαρκόπουλο και το Σαββόπουλο. Και οι αγωνιστές ξαποσταίνανε με Boney M. Ευτυχισμένες μέρες!
Ο Θεοδωράκης έλεγε τους ροκάδες «γενίτσαρους», οι Αμερικάνοι ήταν σωρηδόν «φονιάδες των λαών», μόνο που κανένας δεν έκανε τον κόπο να το πει στους MC 5, τους New York Dolls και τον Iggy Pop. Εκείνη την εποχή είχαν ήδη εμφανιστεί οι Sex Pistols κι εμείς μαθαίναμε ακόμα τους Zeppelin. Αν δεν ήταν κι εκείνος ο άγιος άνθρωπος, ο Πετρίδης –με το ΠΟΠ και το ΡΟΚ ΚΛΑΜΠ, στο ραδιόφωνο –ακόμα θα ψάχναμε. Τι γινόταν όμως, στην αλλοδαπή;
Εκεί είχε περάσει το κύμα των «παιδιών των λουλουδιών». Το «καλοκαίρι της αγάπης» ποδοπατήθηκε στο Άλταμοντ, από τους Άγγελους της Κόλασης και το πράγμα ζόριζε. Η αντίδραση που έφερνε η rock μουσική εκφυλιζόταν μέσα από τη μουσική βιομηχανία.
Γιατί η rock μουσική χωριζόταν πλέον σε δυο στρατόπεδα: το heavy metal, hard rock και τελικά FM Rock από τη μια πλευρά και το progressive, classic rock από την άλλη.
Οι βαρυμέταλλοι ξεκίνησαν καλά. Black Sabbath, Blue Oyster Cult και Deep Purple για κάτι σκληρό, αλλά όχι βαρύ. Συνέχισαν αμήχανα (ας πούμε Rainbow) και πέρασαν στο καραγκιοζηλίκι (βλέπε Kiss) και στα τραγουδάκια για αμερικάνικα ραδιοφωνάκια, σαν τους Foreigner και τους Bad Company. Σε γενικές γραμμές.

Οι άλλοι τώρα, οι προοδευτικοί, οι μεγαλεπίβολοι το γάμησαν και ψόφησε. Θέλεις παραδείγματα; Πάρε τους Yes, και τους Genesis. Δίσκοι με ενιαίο θέμα, η ιστορία του μικρού Αρθούρου στον κήπο με τις παπαρούνες και τέτοια πράγματα. Υπερβατικές μουσικές φόρμες, φιλοσοφικές απορίες και 700 όργανα στο κομμάτι. Έπαιζαν τα παλικάρια ζωντανά και χρειάζονταν ολόκληρη Συμφωνική για να βγάλουν το πρόγραμμα. Μέχρι που ανακαλύψανε τα συνθεσάιζερ και γλιτώσανε από τους τζάμπα μισθούς. Αν δεν με πιστεύεις, άκου το Tormato των Yes κι έλα, ύστερα, να μου πεις τι άκρη έβγαλες. Κατάληξη; Χορευτικά ποπάκια από τον Phil Collins, έθνικ προβληματισμοί από τον Peter Gabriel και μουσική χλαπάτσα από τους Asia.
Πάρε τώρα τους Pink Floyd διαχρονικά, γιατί αποτελούν το καλύτερο παράδειγμα για αυτά που θέλω να πω. Οι άνθρωποι ξεκίνησαν όπως όλα τα ψυχεδελικά συγκροτήματα, αλλά είχαν μια ιδιαιτερότητα -τις εξής δύο: α) ο βασικός στιχουργός τους, ο Syd Barrett, έκαψε βαλβίδα από τα παραισθησιογόνα πάνω στα ξεκινήματα και β) ο εγκέφαλος του συγκροτήματος, ο Roger Waters είχε κόλλημα με το ηχητικό αποτέλεσμα της παραγόμενης μουσικής. Αποτέλεσμα; Συνεχή μουσικά πειράματα (τουλάχιστον μέχρι το Atom heart mother) που βελτίωσαν την ακουστική εμπειρία των ακροατών του συγκροτήματος, αλλά γάμησαν πλήρως το νόημα της ίδιας της μουσικής rock.
Ρίξε μια ματιά στο κύκνειο άσμα τους, το μεγαλοπρεπές The Wall. Εξαίσιο; Φανταστικό; Μεγαλοφυές; Κι άλλα τόσα να πεις –μέσα θα είσαι. Όμως, σε τι αναφέρεται; Στην τραυματική παιδική ηλικία ενός καλλιτέχνη, στα ψυχολογικά και τις εμμονές που του δημιούργησε η επιτυχία και στον τοίχο που τον περικυκλώνει-καταπιέζει, αφήνοντάς τον απομονωμένο και τελικά αδύναμο. Ενδιάμεσες τσόντες μπαίνουν και κάποια πολιτικά σχολιάκια (με συμβατική, δοκιμασμένη και πιασάρικη μουσική υπόκρουση). Έτσι; Κάπως έτσι –με μεγάλες δόσεις απλούστευσης.
Ρωτάω τώρα εγώ, ο εκστατικός μαλάκας –τι μας ενδιαφέρουν εμάς οι ψυχώσεις του καλλιτέχνη; Μήπως πρέπει να τον λυπηθούμε, που χέζεται στα φράγκα, πηδάει όποια γουστάρει, μένει σε ακριβά ξενοδοχεία και ρουφάει κόκα με την ηλεκτρική σκούπα; Έλα ρε γίγαντα να αλλάξεις θέση με τα παιδιά που στήνουν κώλο για ένα τσιγάρο και σκοτώνονται στα 14, άμα δεν σου γουστάρει η φάση σου. Που έχεις το θράσος να τους ζητάς να αγοράσουν τη διπλή δισκάρα σου, για να χαζεύουν τη χλιδή σου και να σε συμπονούν κιόλας. Λαμόγιο!

2η περίοδος –ο μαλάκας βλέπει το φως, αλλά όχι το τρένο
Επειδή λοιπόν η μουσική rock σχετιζόταν με την αμφισβήτηση του status quo, λόγω του νεανικού (κυρίως) ακροατηρίου στο οποίο απευθυνόταν και επειδή υπήρχε η ουτοπία πως οι επαναστατικές τάσεις μπορούσαν να διοχετευτούν στα μουσικά κινήματα, ήρθε η αλλαγή. Από μόνη της; Όχι βέβαια –έσφιξαν πρώτα οι κώλοι από την ανεργία, χάθηκε κάθε ελπίδα επαφής των δεινόσαυρων του rock με την κατάσταση στους δρόμους και βγήκε το punk. Τι λέγανε οι περιθωριοποιημένοι βάρβαροι; Το rock πέθανε στα γιγάντια στάδια φιλαράκο. Αν θέλεις να κάνεις συγκρότημα δεν χρειάζεται να έχεις ακριβούς ενισχυτές. Ούτε και δίπλωμα ωδείου. Τρεις νότες είναι –κάντο μόνος σου. Και what you see is what you get. Αυτά λέγανε, καθαρά και ξάστερα.
Κι εμείς τους ακούγαμε, τους πιστεύαμε, αλλά δεν τους καταλαβαίναμε. Γιατί η μουσική βιομηχανία έβαλε πάλι το χεράκι της και άνοιξε το κομπιουτεράκι της. Ρε, δεν πάει να βρίζεις τη Βασίλισσα, το σύστημα, το Χριστό, την Παναγιά και τους 12 Αποστόλους; Άμα μας φέρνεις χρήμα –χεστήκαμε. Κι έτσι άρχισε η εκπόρνευση του τέλους της rock μουσικής και τραβολογάγανε τους πρώην περιθωριακούς σε στάδια και τουρνέ.
Μέχρι που αηδίασε εκείνος ο Johnny Rotten, είπε «δεν έχετε νιώσει ποτέ ότι σας κοροϊδεύουν;» στο αποχαυνωμένο αμερικάνικο κοινό που χοροπηδούσε -100 μέτρα μακριά από το μικρόφωνό του, ξανάγινε Johnny Lydon, τους έχωσε δυο φάσκελα και τέλειωσε το παραμύθι.
Αυτό ήταν όλο; Όχι βέβαια. Γιατί μέσα στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται –οπότε βρήκαν ευκαιρία κάποια ριζοσπαστικά συγκροτήματα να γίνουν γνωστά, μέσα από τα κανάλια της μουσικής βιομηχανίας. Σαν τους Crass, ας πούμε, την αναρχική κολεκτίβα που έβγαζε δίσκους χωρίς σταθερό σχήμα μελών, αλλά με ακλόνητες πολιτικές θέσεις. Ή σαν τους Dead Kennedys που κόντεψαν να τινάξουν τη φασιστική Καλιφόρνια στον αέρα.
Και, πέρα από αυτά, οι punks ήταν υπεύθυνοι για τις επόμενες γενιές ακομπλεξάριστων μουσικών –θυμίσου τους Bauhaus και τους Birthday Party –μέχρι τους Radiohead φτάνει η γραμμή κι ακόμα πάει.
Κι όλα αυτά με τρεις νότες (ενίοτε δύο) συν μια κηδεία.

3η περίοδος –ο μαλάκας δένει τα κορδόνια του καταμεσής της Εθνικής
Όταν λοιπόν τελείωσε το παραμύθι του rock που θα άλλαζε τον κόσμο γυρίσαμε όλοι σπίτια μας. Απογοητευμένοι, όσο να πεις –που μας διέφυγε η επανάσταση. Κουρασμένοι από απελπισία και προπάντων μόνοι. Μας βρήκανε σε αδυναμία και μας την πέσανε. Κατά ριπάς δηλαδή. Και κατά βούληση. Τι ροκάδες εγχώριους φάγαμε στη μάπα –τι Πυξ Λαξ, Μαχαιρίτσες, Τσακνήδες και Παπακωνσταντίνου –τι εκτελέσεις αθάνατων κομματιών από την Ακαδημία του Fame story, τι μεταλάδες από Βορρά, Νότο, Δύση και Ανατολή –μέχρι οι Scorpions έκαναν κώλο (κι έχεσαν τον κόσμο όλο).
Τώρα, αν σε ρωτάνε τι μουσική ακούς, ντρέπεσαι να απαντήσεις. Αν τους πεις rock θα σου πουν –κι εγώ. Και θα εννοούν το Βασιλάκη και τον Πανούση –στην καλύτερη περίπτωση. Αν μιλήσεις για punk θα σου απαντήσουν πως το ξέρουν. Εκείνο που έκανε ο Γαρδέλης, ο Ψάλτης και η Καίτη Φίνου δεν ήταν; Αν τους πεις metal θα σε ρωτήσουν για τους Lordi.
Εγώ, όταν με ρωτάνε πάντως κοιτάζω να αποφύγω την απάντηση. Γιατί ακούω κάτι γέρους, τακτοποιημένους που βγάζουν σε CD τα νανουρίσματα των παιδιών τους και κάτι άλλους, αγάμητους, που μιλάνε για απουσίες. Τι να πεις δηλαδή –πως το αγαπημένο σου είδος είναι νανουρίσματα και χυλοπιτοτράγουδα;
Έχω καιρό να ακούσω κάτι καινούργιο και συναρπαστικό. Και, να με συγχωρούν οι ειδήμονες αλλά δεν το αντέχω το έθνικ. Άλλα βιώματα, μπορεί να είναι καλό ή κακό –εγώ δεν καταλαβαίνω Χριστό. Ούτε το χιπ-χοπ αντέχω. Δεν το μπορώ το μπίτι το συνεχόμενο και δεν έχω καμιά όρεξη να βγάλω φράγκα για να πηδάω γκομενάκια από τον κώλο. Εντάξει, μπάτσους θα μου άρεσε να σκότωνα, αλλά φοβάμαι. Έχω και μυωπία, μπορεί να πάρουν τίποτα αθώους οι σφαίρες.
Τώρα κάθομαι ήσυχος, δεν περιμένω πλέον μουσικές που τσακίζουν κόκαλα –ούτε και κινήματα που θα αλλάξουν τον κόσμο με τη μουσική. Έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν έρχονταν δεν θα μπορούσα να ακολουθήσω –έχω να πάω για ψώνια μετά τη δουλειά. Είναι μόνο που μερικά βράδια θα γούσταρα ν’ ακούσω κάτι καινούργιο και ζόρικο, με τίποτα μπύρες παρέα. Αλλά δε βαριέσαι –βολεύομαι στις παπαριές του συγχωρεμένου του Παυλάκη :

"Τις περισσότερες φορές το περπατάς μονάχος
μα τούτη η νύχτα
είναι δύσκολη να βγει
διαλέξεις σε διαλέξουνε
δεν θα υπάρχει λάθος
ίδιο νερό άλλη πηγή


Μ' ένα σουγιά άγρια μεσάνυχτα

χωρίς πολλά πολλά γιατί

χωρίζεις τα όμορφα απ' τα άσχημα

αφού για σένανε η πλάστιγγα

θα γέρνει πάντα προς τη γη"


Γιατί η δική μου μουσική δεν παίζει πια.

49 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

DCD είπε...

Οντως, η μουσικη δεν εχει καμια σχεση με σενα. Και μαλλον ουτε κι εσυ μ'αυτη. Ζητας κατι απο τη μουσικη κι αυτο ειναι καλο, αν μη τι αλλο. Το προβλημα ειναι οτι δεν ξερεις τι. Δυο μπορει να συμβαινουν. Ή δεν παιρνεις πολυ σοβαρα τη μουσικη ή την παραπαιρνεις σοβαρα και δε σου κανει. Αυτη, παντως, σιγουρα δε σε παιρνει σοβαρα. 2-3 νοτες οι radiohead? Καραγκιοζηδες οι Kiss (ενταξει, δεν επαιζαν και την super μουσικη, αλλα ηταν πρωτοποροι σ'αυτο που εκαναν και -τουλαχιστον εμενα- μου αρεσαν, οκ, ασχετο)? Αμηχανοι οι Rainbow? Δε σε ενδιαφερουν οι ψυχωσεις του καλλιτεχνη? Χωρις τις ψυχωσεις ή τις εμμονες του εκαστοτε καλλιτεχνη, απλα δε θα υπηρχε η τεχνη! Και γαμα την τεχνη στην τελικη. Περα απο τους στιχους υπαρχει κι η μουσικη. Την οποια οι Floyd επαιξαν ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΙΚΑ! Ξεχνας κατι: Η μουσικη μπορει να ειναι, απλα, ψυχαγωγια, μνημες, συνδετικος κρικος για καταστασεις του παρελθοντος και πολλα αλλα.
Μπορουμε να κλεισουμε το θεμα, λεγοντας οτι εχουμε διαφορετικα γουστα και ολα καλα (σε αυτη την περιπτωση δε θα εγραφα τιποτα). Εσυ ομως ανοιξες το ποστακι γραφοντας τις μαλακιες σου -κι εγω γραφω για απαντηση τις δικες μου. Αντε, να κανονισουμε για κανα ουζο που τα καταφερνεις καλυτερα (παρολα τα χρονακια σου!). ;-)

Mantalena Parianos είπε...

"Τη ζωή σου στν πασάρανε / αυτή είνια κι αν σ' αρέσει"
που το θυμήθηκες ρε μοτοσακέ...
ΑΥΤΟ θα έπρεπε να έχει προλάβει να το γράψει σε κανονικό δίσκο ο Π. και όχι μόνο σε live.
Και να προσθέσω τον κατά τη γνώμ μου υπέρτατο στίχο-στροφή, που η ρίμα του και μόνο είναι ικανή να βάλει τον ΠΣ στο πάνθεον των ροκ στιχουργών;
Θυμάσαι πώς περιγράφει τον μουσικό (τον εαυτό του ουσιαστικά) επί σκηνής;
"Welcome to the show
εδώ μετράνε μόνο τα σφάλματα ημών
κι όλα τ' άλλα φήμες
29 στατιστικών/
ΑΛΛΑ ΣΤΑΘΜΑ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΥ ΠΟΙΟΣ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΠΟΙΟΝ..."

Μου άρεσε πολύ το ποστ σου και ως Dj και φιλόμουση, συμφωνώ μέχρι κεραίας με τους χαρακτηρισμούς σου σε συγκεκριμένους καλλιτέχνες.

"I was thinking about thinking" (peter hammill)

The Motorcycle boy είπε...

Επιτέλους ρε πούστη μου -να ξυπνήσουμε λιγάκι Τώρα που δεν έχουμε και Dim, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να υπάρξουν διαφωνίες).
Μιλάς για μουσική, μιλάω για rock μουσική. Έχει διαφορά (λόγω της εξειδίκευσης). Με τη μουσική γενικά -κάπου την έχω δει, είπαμε τα τυπικά, αλλά βιαζόταν κι έφυγε. Αλλά για την rock μουσική -είχα συνηθίσει να την αντιμετωπίζω σαν τρόπο ζωής. Το αν ζητάω (ή ζητούσα) πολλά κουβεντιάζεται.
Δεν είπα πως οι radiohead παίζουν 2-3 νότες. Είπα οτι όλο το τζέρτζελο το ξεκίνησε το punk με 2-3 νότες.
Πρωτοπόροι οι Kiss; Το είχε κάνει πριν και καλύτερα ο Alice Cooper. Μέχρι και ο Gabriel το έκανε. Να μη μιλήσουμε για τον Mark Bolan. Μιμητές -σίγουρα. Πρωτοπόροι -μπα. Κι εμένα μου αρέσουν για χαβαλέ -αλλά είναι καραγκιόζηδες, τι να λέμε τώρα;
Οι Rainbow αμήχανοι ναι. Με τον Blackmoore να κουβαλάει το μεγαλοφυές εγώ του και τους υπόλοιπους να τρέχουν μήπως φτάσουν τον Gillan και τον Lord. Άλλωστε, ένα δίσκο βγάλανε που έλεγε κάποια πράγματα. Μετά, κενό και επανάληψη.
Για τους Floyd και πάλι χάνεις το θέμα. Μιλάω για την ROCK ΜΟΥΣΙΚΗ. Και για αυτό τη rock μουσική, το Wall ήταν πρόκληση. Σε μια εποχή που ο κόσμος καιγόταν, ο Waters (σαν άλλο μουνί) χτενιζόταν. Προσπάθησε να θυμηθείς (διαβάσεις, γιατί είσαι και μικρός) τι γινόταν εκείνα τα χρόνια και μπορεί να καταλάβεις τι λέω. Εκτός αν θεωρείς αρκετά τα παιδιάστικα αντιπολεμικά σχολιάκια και τις πορδίτσες τύπου "teachers live the kids alone".
Το πρόβλημα του κόνσεπτ ήταν πως ο καλλιτέχνης μιλούσε για τις υπαρξιακές του ανησυχίες, αλλά δεν έκανε τίποτα για να απαλλαγεί από αυτές. Άρα κορόιδευε. Θυμίσου τις συναυλίες που έδωσαν τότε για να καταλάβεις.
Κι από μουσική -αν έχεις ακούσει και τα υπόλοιπα των Floyd θα πρέπει να παραδεχτείς πως δεν ήταν και τίποτα εξαιρετικό το Wall. Τέχνη; Βεβαίως. Τα καρτούν της ταινίας ήταν ΤΕΧΝΗ. Τέχνη στο όνομα της τέχνης βέβαια, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Συνεχίζεις να μιλάς για τη μουσική -ξεκαθαρίζω: μιλάω για την ROCK μόνο.

Υ.Γ.: Δεν μπορείς να φανταστερίς πόσο μου είχαν λείψει οι εκατέρωθεν μαλακίες. Ούζο -προφανώς.

Sigmund_01 είπε...

Μεγάλη ταφόπλακα χάραξες φίλτατε...
Δε θα πω ότι έχεις άδικο ή δίκιο...
Όπως είπες έτσι είναι για σένα...
Σε παρασέρνει, πιστεύω, η ετικεοποίηση της μουσικής και όχι η ίδια η μουσική...
Κάτι σε τρώει στο βάθος, κάτι σου λείπει και ψάχνεσαι;
Τι ψάχνεις είναι η ουσία...
Χέσε μας με τα χρονάκια γιατί είμαι και μεγαλύτερος και δεν το δέχομαι...
Εάν έχεις παρέα και μπύρες θα ακούσεις καλύτερα και θα γουστάρεις :)

The Motorcycle boy είπε...

Εσύ Μανταλένα -πως μας έχεις ξεφύγει μέχρι τώρα στα ούζα; Όχι τίποτα άλλο δηλαδή -για να δεις και τον DCD να κοκκινίζει και να κουνάει νευρικά το ποδαράκι του (DCD για σένα δουλεύω πάλι).
Δεν πρόλαβε να το βγάλει σε δίσκο ο μακαρίτης, αλλά το κυκλοφόρησαν στο "Χωρίς μακιγιάζ", νομίζω. Τον είχες προλάβει στις συναυλίες που τόνιζε το "ητα" στο "ημών"; Ωραίος ο μακαρίτης. Αλλά και μαλάκας. Ωραίος μαλάκας όμως.
Για να σου άρεσε το ποστ μου -αποκλείεται να είσαι φιλόμουση (ρώτα και τον DCD -θα σου το αποδείξει).
"but I found there not a reason to believe" κάπως έτσι δεν πάει μετά; (Το ξαναθυμήθηκα τώρα -άκου εκεί να έχει ακουμπήσει τον Άγιο Πέτρο! Γιατί εσύ; Ε; Τέλος πάντων).

The Motorcycle boy είπε...

sigmund ως κοινωνιολόγος και ως άμουσος μπορώ να διακρίνω καλύτερα την κοινωνική πλευρά της μουσικής. Εκεί υπάρχει διαχωρισμός (πες το και ετικέτα). Οι υπόλοιπες πλευρές της μουσικής δεν αποτελούν αντικείμενο αυτού του ποστ. Γιατί μπορεί να μου αρέσουν πολλά πράγματα στη μουσική (γενικά) αλλά είμαι απολύτως άσχετος για να μιλήσω γι' αυτά. Αυτή την παρέα για μπύρες την ακούω κάτι χρόνια, αλλά αφρό στο ποτήρι δεν είδα ακόμα. Μόνο 50cc και Budha Bar μη μου βάλεις και τα πρώτα δικά μου.

Sigmund_01 είπε...

Πάλι δεν μπορώ να καταλάβω τι σε χαλάει...
Το αν γίνονται νέα πράγματα και επαναστάσεις στην μουσική ή αλλού οι πιτσιρικάδες του σήμερα θα το αξιολογήσουν αύριο, όπως κάνουμε εμείς σήμερα...
Παρακολουθώ τα δικά μου τα νούμερα, παιδιά και νέους συναδέλφους, οι οποίοι έχουν χάσει την μπάλα και ψάχνονται να επαναπροσδιορίσουν τα πάντα...
Γυρνάνε πίσω, ψάχνουν να δουν πως άρχισε, για να στήσουν κάτι καινούργιο πραγματικά...
Ίσως ψάχνουν περισσότερο από ότι εμείς...
Βοηθάει και η τεχνολογία θα μου πεις...
Αλλά ψάχνονται κι αυτό είναι καλό...

Για μπίρες δώσε σήμα και δεν λέω όχι...
Και σε καφενείο να είναι κανένα πρόβλημα...
αλλιώς θα τις πιούμε στο βουνό τον Σεπτέμβρη :)

Cherryfairy είπε...

Πάντως οι Kiss είχαν πλάκα.
Εγώ αυτί μουσικό έχω,μια φωνή αξιοπρεπή για να τραγουδήσω έχω,και για μένα η μουσική ήταν πάντα μία.Σφαιρική.Δεν μου αρεσει να αναλύω-αν και μου αρέσει να ακούω αναλύσεις.Προσωπικά-πείτε με ταγάρι,οι μόνοι που με συγκίνησαν τελευταία,πολύ,ήταν ο Θανάσης(Παπακωνσταντίνου)και ο Σωκράτης ο Μάλαμας.Ειδικά η μουσική του Θανάση μου δωσε μια κατραπακιά στο δόξαπατρί και ακόμα να συνέλθω,έτσι;Ο Χατζιδάκης μου έφερνε ρίγη από μικρό παιδί-και εδώ και κάποια χρόνια ακούω λαικά,Καζαντζίδη και Καλδάρα και Μητσάκη και Ζαμπέτα και αρχοντορεμπέτικα-δηλαδή με το ροκ καμία σχέση.
Η μουσική είναι μία.Στο χέρι σου είναι απλά να ανοίξεις την ψυχή,να κλείσεις τα μάτια και να την υποδεχτείς.

mmg είπε...

kala,desymfwnw,
alla aaaaaaax.hezback 2 bark
:)

sorry_girl είπε...

Διαφωτιστικό το κείμενο.Καιρό τριγυρίζει στο μυαλό μου η ιδέα "το ροκ πέθανε" , αλλά δε θέλω να το πολυσκεφτώ.Αρνούμαι!Ωστόσο αυτή τη διαφωνία με τον DCD θα ήθελα να τη δω live!Αλλά να εχω προλάβει να πιω 3 βότκες πρώτα!χαχα!

Sigmund_01 είπε...

Άσχετο αλλά μόλις μου ήρθε και έπεσα κάτω...


Συζητούν δύο computer freaks

-Άκου να δεις τι έγινε χθες

-Τι τι?

-Γνώρισα μία φανταστική γκόμενα σε ένα μπαρ...

-Για λέγε, για λέγε..

-...και της είπα να έρθει από το σπίτι για ποτό, και ήρθε.

-Τι λες τώρα? Για λέγε, για λέγε...

-Ήπιαμε εκεί δυο ποτάκια, ζεστάθηκε η κατάσταση και ξαφνικά μου λέει.
«Μπορείς σε παρακαλώ αν μου βγάλεις τη φούστα γιατί με στενεύει?»

-Τι λες τώρα? Για λέγε, για λέγε...

-Της βγάζω λοιπόν τη φούστα, τη σηκώνω με δύναμη και τη βάζω πάνω στο γραφείο δίπλα στο καινούργιο laptop.

-Τι λες τώρα? Πήρες καινούριο laptop?

tomboy είπε...

κοίτα..
βασικά εμένα μου αρέσει ο Bach(χριστόπιστος), ο Beethoven (γκομενάκιας) και ο Schubert(τρελός). Και έφεραν την επανάσταση τουλάχιστόν στα ωδεία (που πήγαινα). Και ήταν μουσικές διάνοιες. Τα κομμάτια τους όμως δεν είχαν τίποτα το επαναστατικό (ως μήνυμα). Ο Bach εγραφε για τον Θεό ή για να δοκιμάσει το εκκλησιαστικό της γειτονιάς του, ο Beethoven μοίραζε παρτιτούρες στις γκόμενες και ο Schubert, τρελός ήταν τι να λέμε τώρα. Μήπως απλά οι αγάπες σου έτυχε να ζήσουν στην συγκεκριμένη περίοδο και ο συνδυασμός της μουσικής με τα γεγονότα έκανε το όλο θέμα καλύτερο?
Τώρα γιατί προτιμάω να ακούω Jeff Buckley από οοοολους αυτούς αυτό είναι άλλη συζήτηση (οχι οχι οχι γιατι ήταν ωραίος γκόμενος).

mmg είπε...

apotelei kritirio

tomboy είπε...

εσυ τώρα με ποιους είσαι, με εμάς ή με τους άλλους?

Gordon είπε...

Έχεις δίκιο ότι δεν υπάρχει τίποτα το συναρπαστικό πια, αλλά σκέφτομαι οτι ίσως μεγαλώσαμε και μας φαίνονται όλα ξενέρωτα βαρετά και χιλιοακουσμένα...
Όλα όσα συνέβησαν στη ρόκ σκηνή ήταν αλληλένδετα με μία εποχή που έχει περάσει ανεπιστρεπτί πια.
Σήμερα τα πάντα καθορίζονται απο τους image makers και τη μόδα.

mmg είπε...

tommy>imnot falling 4 the oldest trck in the world:)))(mesas-emeis eimaste oi alloi-daah)
agree that it dznt have 2 b political 2 b rock.
& o bowie(proskynwwww)tis nevrwseis tou evgaze-crz mthr fckr gar,& miaxaramiaxara rock isantes.

oso gia to therz nthng new-i dont agree.
eg->pearl jam-remember?darngood rock

alla egw agapw & triphop & electronica & prodigy(& teleftaia tsi)& chemical & moby & thievery & mpouroumpourou.
polla new yparxounrepaidia

mmg είπε...

&-enailoipon-voithaei nanai & wraios/oi o/oi gomenos/oi-aisixtir.
red hot chilly peppers-ax

tomboy είπε...

χα! κρίμα γιατί ήθελα να απαντήσω ότι είμαστε με τον ιδιο ;Ρ
αχ x2 red hot..

mmg είπε...

ok,tha parw;))))))
ton idio rd ht chilly ppr
(me perysi.---e?)

DCD είπε...

Ναι, να ξυπνησουμε -συμφωνω! Τα μπλεκεις ομως συγκρινοντας ανομοια πραγματα. O Alice Cooper και υπολοιποι που αναφερεις, δε χρησιμοποιουσαν make-up οπως οι KISS (σε ολο το προσωπο, με συγκεριμενη λογικη). Σε αυτο που πρωτοπορησαν οι KISS ειναι οτι βρηκαν εναν ακρως επιτυχημενο τροπο να μη γνωριζουν οι ιδιοι οι fans ποιοι πραγματικα ειναι -αυτο πως σου φαινεται? Χαιρω πολυ. Κι ο Bowie ηταν ο Ziggy Stardust -ε, και?
Ειναι πολλα τα συγκροτηματα που μιμηθηκαν τους KISS (πολλα συγκροτηματα δηλωνουν KISS fans κι οχι μονο τα νεοτερα -θα ξαφνιαστεις!), χωρις να εννοω ντε και καλα το make-up. Μεγαλα ονοματα εχουν τραγουδησει τραγουδια τους ανεπισημα, αλλα και επισημα -βλ. το tribute "Kiss My Ass". Festivals που παιρνουν μερος οι KISS (οπως του Ντονιγκτον στην Αγγλια), ειναι λες και ειναι οι μονοι που θα παιξουν εκει -και προσεξε!, με κυριο ονομα (υποτιθεται) τους Sabbath! Ακομα και οι Red Hot (επειδη αναφερθηκε στην πορεια -τυχαια) δηλωσαν οτι πολυ θα γουσταραν να μπορουν να κανουν το σοου των KISS επι σκηνης. Τους KISS μιμηθηκαν πολλοι, αυτοι οχι. Πως να το κανουμε δηλαδη?! Το οτι δεν τους γουσταρεις ειναι αλλο θεμα -σεβαστο.

"Το πρόβλημα του κόνσεπτ ήταν πως ο καλλιτέχνης μιλούσε για τις υπαρξιακές του ανησυχίες, αλλά δεν έκανε τίποτα για να απαλλαγεί από αυτές. Άρα κορόιδευε." Καλα, αυτο μενει ασχολιαστο! Αν ετσι κρινεις εναν καλλιτεχνη ή τη μουσικη του... τι να πω! Στα υπολοιπα με καλυπτει η Tomboy.

Ουζο, ε? Να!

Gordon είπε...

Πάντως ποτέ μου δεν κατάλαβα αν οι kiss ήταν μουσικοί ή ηθοποιοί, γιατί απο μουσική δεν ήταν και τίποτα το φοβερό ίσως για αυτό χρησιμοποίησαν το μακιγιάζ για να ισοσταθμίσουν μουσική τους μετριότητα.

marquee de mud είπε...

πες τα χρυσοστομε για kiss genesis floyd και ολες τις παρομοιες γαμωμπαντες. 9 τραγουδια σε ενα. μαθανε να πιανουν απο ενα οργανο ο καθενας και χασανε την ψυχη του. το πανκ απο την αλλη εβγαλε την μουσικη απο τελμα 7 τουλαχιστον χρονων. και αυτο ηταν ενα απ'τα καλα που εκανε.

αλλα οχι οτι δεν υπαρχουν πραγματα τωρα. της πουτανας γινεται και να σου πω και κατι. ειναι και καλυτερα απο πριν. παραδειγμα εδω και 4-5 χρονακια η βαρκελωνη εχει μια σκηνη που παιρνει εσωρουχα. καθε γωνια και μπαντες που σκοτωνουνε. κι αυτο ειναι μονο μια πολη στην ευρωπη.

τι νοιαζεσαι εσυ αν ξερει ο παραδιπλα γειτονας κατι απ'την μουσικη που ακους; μηπως ηξερε τον παυλο οταν ζουσε ή τους last drive που ειχες αναφερθει παλιοτερα;

ασε που παιζουν τρελλα ελληνικα πραματα, που μπορει να μην καθαροαιμο ροκ αλλα εχουν την σχιζοφρενια. παραδειγμα αγγελακας που ξαναφτιαξε πρακτικα ενα σχημα εξισου καλο με τις τρυπες και που θα με ανεβασει στον λυκαβητο τις του αλλου.

εχει πολυ πραμα εκει εξω αλλα και μενα με ματανε εξω για να φυγουμε απ'το γραφειο

DCD είπε...

Μα εδω ειναι το θεμα. Ουτε κι εγω μιλησα για τη μουσικη τους (ασχετα αν μ'αρεσει για προσωπικους λογους -ε, ηταν και το αγαπημενο μου συγκροτημα πιτσιρικας, τι να κανω). Απλα δε νομιζω οτι μιμηθηκαν κατι. Αλλο εμπνευση (ποιος καλλιτεχνης ξεκιναει χωρις επιρροες??), αλλο μιμηση.

The Motorcycle boy είπε...

Ρε μπουμπούνα -δεν είναι κακό να μιλάς για τα υπαρξιακά σου. Το έκανε κι ο Bowie που λέει και η mmg. Το κακό είναι να μιλάς για απομόνωση σε ένα πανάκριβο δίσκο και δίνοντας συναυλίες σε αχανή στάδια. Δηλαδή πόσο μαλάκας μπορεί να είσαι για να το κάνεις αυτό; Αν νιώθεις απομόνωση παίξε σε ένα κλαμπάκι ρε γίγαντα. Αλλιώς κοροϊδεύεις. Γκε-γκε; (που είναι κι αυτή η Μανταλένα να βοηθήσει;).
Καλά για τους Kiss άστο. Ακόμα και στην ανωνυμία είχαν προηγηθεί οι Residents. Τώρα, γι' αυτούς που τους μιμήθηκαν ... Δωδεκαμετράκια παίζανε χρόνια. Χαρντ δωδεκαμετράκια παίξανε πολοί πριν από αυτούς. Και δεν είπα οως ΔΕΝ μου αρέσουν. Μου αρέσουν 2-3 κομμάτια. Για χαβαλέ μόνο. Αυτό δεν πάει να πει πως δεν είναι καραγκίζηδες. Μου αρέσουν και οι Manowar ας πούμε. Τι πάει να πει; Τίποτα.
sigmund με χαλάει που δεν βρίσκω κάτι της προκοπής ν' ακούσω. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει. Σημαίνει πως ΕΓΩ δεν το βρίσκω. Τα νέα παιδιά δεν τα ξέρω πολύ καλά. Αν την ψάχνουν δίκιο θα έχουν.
sorry girl θα κανονιστεί άμεσα ραντεβού παρόντος και του sigmund να τη δεις ζωντανή τη διαφωνία (DCD τι άλλο να κάνω για σένα;)
mmg συμφωνώ για τα γκρουπ που λες (όχι για όλα) αλλά το ζουμί δεν αλλάζει. Rock is dead they say -long live rock.
gordon έχεις μπόλικο δίκιο.
tomboy αυτούς που λες τους έχω ακουστά. Να τους ακούσω λίγο δύσκολο γιατί δεν τους ξεχωρίζω. Μουσικά απαίδευτος -είπαμε.
cherry, προτιμώ Μούτση και Κηλαηδόνη-αλλά αυτά είναι υποκειμενικά.
Αυτά για την ώρα. Αν ξέχασα κάτι -θα επανέλθω

mmg είπε...

& episis psilosygxaioume & tous xwroi: allo rock,allo glam rock,allo art rock klp

kalakalafevgw

DCD είπε...

Σωστο και το alter μου. Παντως KISS και Residents ξεκινησαν το 1972 -ποιος ευνοειται στην ιδια ευθεια παιχταρα μου? Ο επιθετικος ή ο αμυντικος? :-)

Godot είπε...

trexeitrexeitrexeitrexei
to nero....
emena ayto m aresei.

Giati re den paradexesai pws gerases kai paraxenepses na teleiwnoume?
mou thes kai analysi.
THes na allaxei ton kosmo ena mousiko reyma kiolas? Giati?
Kala ta stadia twn Floyd kai i dipli diskara pou se xalane twra?
Pou prwtovalane 4fwniko kai laser sto UFO club? So what? den se pianw den se pianw

The Motorcycle boy είπε...

Ε, άρα δεν ήταν πρωτοπόροι ρε DCD. Και κάτι θυμάμαι οτι κάποιος το είχε κάνει το ανώνυμο ακόμα παλιότερα -αλλά μου διαφεύγει ποιός.
mmg το rock είναι γενικός προσδιορισμός. Το χρησιμοποιούμε για να συνεννοούμαστε. Τα υπόλοιπα είναι ψιλομαλακιούλες -αλλά είναι βολικά όταν ψάχνεις σε δισκάδικα. Ας πούμε σε ποιό ράφι είναι οι REM; Έλα ντε; Κατάλαβες; Αλλά επειδή είναι ψιλομαλακιούλες -δηλαδή έχουν πολύ δισδιάκριτα σύνορα, γι' αυτό συγχέονται. Πάντως εγώς δεν μίλησα για χώρους -αυτοί έχουν να κάνουν με τη μουσική αυστηρά. Εγώ μίλησα περισσότερο για περιεχόμενο (στίχοι κι έτσι) και μόνο πλάγια (ξυστά και μέσω Κορίνθου) για μουσική.
Κι εμένα μ' αρέσει αυτό με το νερό Godot -απλά δεν μπορώ να το ακούσω όλο γιατί με πιάνει κατούρημα στη μέση.
Δεν είπα ρε οτι θέλω ν΄αλλάξει τον κόσμο ένα μουσικό ρεύμα. Είπα οτι το μουσικό ρεύμα συνδέθηκε με αλλαγές στον κόσμο.
Και οτι γέρασα έγραψα (παράξενος ήμουν από μικρός)τι άλλο να κάνω δηλαδή; Αμαν πια!

mmg είπε...

apapaaaakalwstonoldyeller.
missd u vre:)
ntax-ntax mia kouventa eipa-100 o stomas sou

oi rem einai dipla sto remo

mongodot,opws sou ethesa meta tin 10in vradynin-arxidia trexeitrexei to nero

The Motorcycle boy είπε...

Ρε χαζή mmg, αφού το ξέρεις οτι όποιος θέλει να κάνει spam απλά κάνει copy paste τα σχόλιά μου. Τι μου κολλάς ε;

mmg είπε...

aah-dahh-ngaladote-ahh

:))))))))

Eu-aggelos είπε...

Αλλάζω θέμα διαφωνώντας κι εγω:δε μ αρέσει που συνέχεια ακούω κουβέντες του στυλ δε θα ξαναγραφουν τέτοια τραγούδια και όπως είπες "δεν περιμένω πλέον μουσικές που τσακίζουν κόκαλα "
Γιατί να τα μηδενίζουμε όλα δηλαδη;τί έχει αλλάξει απο τότε;γιατί αποκλείεις πράγματα τόσο υποκειμενικά;τώρα δε πονάμε δηλαδή,δεν αγαπάμε δε ζούμε, δε πεθαίνουμε;γιατί να μην περιμένεις μουσικές που τσακίζουν κόκκαλα;μήπως μεγαλώσαμε με αυτά που μεγαλωσαμε και ολα τα υπόλοιπα τα απορρίπτουμε εξ ορισμού;στη μουσική, στην τέχνη δε μπορεις να αποκλείεις τίποτα εγω αυτό πιστεύω.

Sigmund_01 είπε...

Δεν ζει ρε γαμώτο και ο Αττίκ να μας βοηθήσει... :PPP

Epsilon είπε...

Μετά μου λέτε "χάθηκες"...μπαίνω να διαβάσω, to catch up a little bit, να βρω τον ρυθμό και τι βρίσκω???εεεε? βρίσκω την προίκα της προγιαγιάς μου σε ποστ και της γιαγιάς μου σε σχόλια. Αύριο πρωί με τον καφέ, δεν έχω διαύγεια τώρα :-P

sourfou είπε...

Ευτυχώς που παραδέχεσαι οτι είσαι άμουσος! ;-ppp

Κοιτα, το έχω πεί, θα το ξαναπώ τώτα: Υπάρχει η μουσική, υπάρχουν και οι Floyd. Είναι ακριβώς όπως το είπες. Η μουσική του είναι ενα τεράστιο πείραμα. Και ο παπούς Waters τις προάλλες, με μουσική 30φεύγα χρόνών, εκανε 30000+ κόσμο να παραληρεί! Τι σημαίνει αυτο? Τίποτα! Κανείς όμως δεν έχει γράψει Echoes, Atom Heart Mother ή Set the Controls. Ανευ σημασία και αυτο όμως.
Τον καλλιτέχνη δεν τον κρίνεις για τίποτα περισσότερο απο την Τέχνη του. Αλλιώς θα έπρεπε να τους σκοτώσουμε όλους για να παραδειγματιστεί και η υπόλοιπη ανθρωπότητα. Η Τέχνει θέλει ανθρώπους με δυναμική, δηλαδή είτε εξαιρετικούς ανθρώπους είτε εξαιρετικά καθάρματα.

Mantalena Parianos είπε...

"Η Τέχνει θέλει ανθρώπους με δυναμική, δηλαδή είτε εξαιρετικούς ανθρώπους είτε εξαιρετικά καθάρματα"
SOYRFOY - έγραψες.

mmg είπε...

mpanaki e?
FTOUSOURE

marquee de mud είπε...

μπηκα και γω χτες στα γρηγορα και με 103 ορθογραφικα λαθη για να φερω την κουβεντα στο τωρα, μιας και τωρα εχεις το προβλημα, και ανακαλυπτω οτι ακολουθησε μεγα αναλυση για το ποιοι ητανε "καλυτεροι", οι kiss ή οι residents.

το θεμα για μενα τουλαχιστον, ειναι αν μπορω να περασω τωρα καλα με μουσικες ή οχι. και λεω απλα οτι δεν μου ελειψαν οι μουσικες ποτε. ειτε επειδη ημουνα και εμμεσως ειμαι ακομα "της δουλειας", ειτε επειδη η μουρλα του να ψαχνω παντα 10 φορες αντι για 1, ποτε δεν με αφησε χωρις διασκεδαση και στην ελλαδα και εξω. εχει πολλα να ακουσεις και σε ανυποπτο χρονο γινονται κατι σκηνικα που τυφλα να εχουν και τα 80's και τα 90's και δεν ξερω και γω τι. μιλαω για 80 και 90 γιατι τα εζησα αρκετα συναυλιακα και σαν θεατης και σαν δουλεια.

οποτε αρχισε να ψαχνεις γιατι ο κοσμος δεν σταματησε να παιζει καλες μουσικες...

Nada είπε...

Είναι να μην το πιάνεις τέτοιο θέμα...

Πού τον θυμήθηκες τον Peter Hammill; Α ρε Mboy...

...Αχ, η παγίδα της ταμπέλας (αναγκαίο κακό η πουτάνα επειδή χρειάζεται σημείο αναφοράς) είναι αυτή που συχνά μας κάνει να μπερδευόμαστε, να μην ξέρουμε τι μας αρέσει και τι όχι, να μην μπορούμε να ταυτίσουμε αυτά που ακούμε με τις ιδέες μας...

Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι το "I Surrender", το "Can't get enough of your love" και λοιπά συναφή, αν μεταφραστούν στα ελληνικά, δε διαφέρουν από σκυλάδικα. Το μουσικό ιδίωμα και η τεχνική στο παίξιμο είναι οι μόνες ειδοποιοί διαφορές... Adult Oriented Rock (AOR) από τη μια, prog rock με βαρύγδουπες πλέον «σουίτες» τύπου "Tales From Topographic Oceans" (α ρε γμτ... σαν τρελοί κάναμε να ακούσουμε Gentle Giant και παρόμοια πράγματα, τώρα κι αυτά είναι αφόρητα).
Είχες ύστερα και τα απομεινάρια του Hippie Rock, το classic rock, southern, Fm Rock, πώς διάολο τα λένε... έρχεται και στον αντίποδα το punk για να καθαρίσει τον κόσμο από τα απομεινάρια των χίπηδων... άστα, γάματα, «πού να γείρω το κορμί μου», τι ζητώ από τη μουσική, γιατί απίζουν έτσι, τι στιλ είναι αυτό, είναι φλώροι, βαρετοί, πρωτότυποι, τσαρλατάνοι και κλεψιμαίικοι...

Τελικά, απ' όλα αυτά, τίποτε δεν έχει και πολλή μεγάλη σημασία πια, ρε Mboy. Αυτό που μετράει στη μουσική είναι το αποτέλεσμα, αν τελικά μας αρέσει αυτό που ακούμε, αν εκφράζει τα σωθικά μας με τους ήχους, τη μουσική και τους στίχους...

Ποιοτικά κριτήρια σίγουρα υπάρχουν, όση αντικειμενικότητα μπορεί να συνεπάγεται...

Αλλά πάλι, είναι αυτή η «μελωδία που κολλάει σαν τσιχλόφουσκα» όπως την περιγράφεις Μboy...

Άσε που πρώτη φορά συναντώ τον εαυτό μου να σιγοσφυρίζει το Poor Wayfaring Stranger κάθε τρεις και λίγο...

homelessMontresor είπε...

Motoboy ωραίο το μουσικό ταξίδι, άσε που τα περισσότερα από όσα αναφέρεις ήταν εξωτικά μέρη για εμένα. Να σχολιάσω επίσης οτι τα σχόλια των υπολοίπων έχουν μια τάση προς το σεντονίζειν και τρόμαξα να τα διαβάσω όλα! Απαπαπα!
Υστερ. Ναδα το Poor Wayfaring Stranger όντως καταπληκτικό!

The Motorcycle boy είπε...

Gordon μουσικοί ή ηθοποιοί οι Kiss; Καραγκιόζηδες.
marquee σε γενικές γραμμές συμφωνούμε. Απλά δεν έχω χρόνο-διάθεση-αντοχή να ψάχνω για καινούργιους. Άσε που μπορεί να βγαίνουν καταπληκτικά γκρουπ, αλλά δεν υπάρχουν πλέον ρεύματα. Κι εμένα η ταμπελοποίηση μου αρέσει όταν είναι βολική (αυτό σηκώνει πολύ ανάλυση -αλλά δεν είναι της παρούσης).
Βρε Ευ-άγγελε (τι πάω και μπλέκω με τα πιτσιρίκια) δεν περιμένω είπα. Το οποίο σημαίνει οτι δεν ψάχνω ποιά -όχι οτι δεν βγαίνουν τρομερά πράγματα, ούτε ότι οι καινούργιοι είναι μαλάκες μπροστά στους παλιούς. Συνήθως το αντίθετο ισχύει -οι παλιοί είναι οι μαλάκες και έτσι πρέπει να είναι.
"Μα θα μετανοήσεις -και τότε, σε μένα πάλι θα γυρίσεις" Αττικ μουστάκια, σ' έφαγα marquee μουστάκια.
Epsilon να βγω λες σε εικονογραφημένα;
Κουράγιο παιδί μου.
Sourfou συμφωνώ γενικά με τα περισσότερα από αυτά που λες. Πρόσεξε όμως -λες πως τον καλλιτέχνη δεν τον κρίνεις για τίποτα περισσότερο από την τέχνη του. Ναι, αλλά όχι πάντα. Αν, ας πούμε, ο καλλιτέχνης σου λέει πως μιλάει για προσωπικά βιώματα τα οποία τον καταπιέζουν και σε καλεί να συμμετάσχεις σε μια διαδικασία που θα κάνει την καταπίεσή του (μαζί με τις τραπεζικές καταθέσεις του) μεγαλύτερη -τότε τι συμπέρασμα βγάζεις; Εγώ λέω πως τότε ο καλλιτέχνης κοροϊδεύει και είναι λαμόγιο.
Nada για δυο λόγους έκανα το ποστ. Γιατί είχα το συμπέρασμα πριν γράψω 2 φράσεις στους στίχους των Stones και για την τσιχλόφουσκα ή φουσκότσιχλα. Κατά τα άλλα -καταλαβαίνεις και καταλαβαίνω.
Υ.Γ.: Συγνώμη για την αργοπορία σχετικά με τις απαντήσεις, αλλά ενώ εσείς δροσιζόσασταν στα αιρ κοντίσια σας εγώ έπρεπε να λιώνω σαν τον είλωτα στον Αστέρα Βουλιαγμένης. Και μετά σου λέει, υπάρχει δικαιοσύνη!
Υ.Γ.1: Αν ξέχασα να απαντήσω σε κανέναν -θα επανέλθω. Προειδοποιώ έτσι;

Eu-aggelos είπε...

(ποιον είπες πιτσιρίκι ρε!!!)
οκ το πιασα! :)

Sigmund_01 είπε...

Πλατσούριζες στον Αστέρα ψάχνοντας τα νέα μουσικά ρεύματα πιστεύω...

Καλημέρα...
Μπίρες; :)

The Motorcycle boy είπε...

sigmund λέμε να τις πιούμε τις πουτάνες τις μπύρες σήμερα. Μέσα; Ευ-άγγελε δεν ρωτάω καν. Εάν μπορείς σε περιμένουμε -μεταξύ μας προσκλήσεις τώρα;

Sigmund_01 είπε...

Ok...
Που...
Πότε...

mail:
elvetos_01@yahoo.gr

The Motorcycle boy είπε...

Σου 'ρχεται mail ελβετέ

άσωτος υιός είπε...

νομιζω οτι ξεχασες μερικα επεισοδια προ '70. που ειναι ο τζιμακος(οχι ο πανουσης, ο χεντριξ) ο ντυλαν (οχι του μπεβερλι χιλ),οι doors, τα μπλουζ, τα progresive (camel, eloy )poy einai meta to 70, ισως και το new wave stranglers klp. πιστευω οτι εισαι κρυφοσκυλας και χριστοδουλικος και θελεις να καταστρεψεις το ροκ. βρηκες σε κανα google τους van der graaf kai to peter hammil

άσωτος υιός είπε...

(συνεχεια απο το προηγουμενο) και μας το παιζεις μαγκας. αντε ρε να ακουσεις καμια στανιση (ΘΕΑ)....

The Motorcycle boy είπε...

Δεν άκουσα. Πως είπατε; Ορίστε;
Συγνώμη κύριε -ποιός είστε;

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι