Δευτέρα, Αυγούστου 21, 2006

Blogging από αρχάριους

«Έρχομαι από πολύ μακριά. Και μπορώ να ξεχωρίσω ένα καλό πράγμα όταν το δω. Όταν το δω. Γι’ αυτό τον λόγο, κανένας, ποτέ, δεν γύρισε ένα τηλεσκόπιο προς τον ήλιο». Έτσι λέγανε οι Clash πριν από κάτι αιώνες –και εξακολουθώ να συμφωνώ μαζί τους. Τόσο απλά ήταν πάντα τα πράγματα για μένα αλλά ήρθε το blogging και μου έκανε το μυαλό, κουνουπίδι.

Δεν έχω χρόνια στο χώρο και γι’ αυτό έχω απορίες. Βλέπεις, δεν έχω προλάβει να διαβάσω τους μυθικούς bloggers και η παρέα που έκανα εδώ δεν έχει άποψη σχετικά με την παγκόσμια σημασία του φαινομένου και την κοσμοϊστορική επίδραση των blogs στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Γι’ αυτό και σκέφτηκα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα –μήπως και γλιτώσω από την συνεχή επανάληψη εξηγήσεων και διευκρινήσεων:


Για ν’ αρχίσεις μαζί του –τι είναι το blogging;

Εγώ ήξερα πως τα blogs είναι προσωπικές ιστοσελίδες που εκφράζουν δημόσια τις απόψεις αυτού που τις γράφει. Ισχύει; Ας το δεχτούμε. Τότε όμως, γιατί οι απόψεις του καθενός έχουν την τάση να κυκλοφορούν με τον αέρα της αυθεντίας; Λέω ότι ο γάιδαρος πετάει –δικαίωμά μου είναι. Και το λέω εγώ, που έχω αυτή την άποψη –δεν εκφράζω τους συμπαντικούς νόμους, δεν είμαι εκπρόσωπος κανενός θεού, δεν είμαι εξουσιοδοτημένος να μεταφέρω τη μοναδική αλήθεια. Αν αυτά ισχύουν, τότε δεν υπάρχει λόγος φανατισμού.

Ακόμα κι αν η άποψή μου στηρίζεται σε κάποιες πηγές και πάλι δεν είναι εκ προοιμίου η μοναδική σωστή. Πολλές φορές δεν είναι καν σωστή. Αν, για παράδειγμα, πάρω 2 άρθρα έγκριτων εφημερίδων και βγάλω κάποια συμπεράσματα, δεν έγινα αυτομάτως ο εγκυρότερος των αναλυτών. Γιατί δεν υπάρχει πουθενά η συνεπαγωγή: τυπωμένο=αληθινό. Το κάθε μέσο έχει τη δική του οπτική, μέσα από την οποία παρουσιάζει ένα γεγονός. Και όταν χρησιμοποιώ την πηγή για να παρουσιάσω το γεγονός κάνω αυτό ακριβώς: χρησιμοποιώ. Όπως μου γουστάρει εμένα.

Αυτό που έκανα παραπάνω, είναι μια προσπάθεια να δείξω το προσωπικό στοιχείο των blogs. Πάμε τώρα και στον δημόσιο χαρακτήρα της υπόθεσης.

Ότι γράφεις –δημοσιεύεται. Το βλέπουν κι άλλοι άνθρωποι, δημοσιοποιείται με άλλα λόγια. Και δεν φτάνει που δημοσιεύεται, αλλά το μέσο σου δίνει τη δυνατότητα να δεις τις αντιδράσεις των άλλων ανθρώπων σε αυτό που έγραψες. Τουτέστιν …


Για να εξοικειωθείς μαζί του –τι είναι τα σχόλια;

Οι αντιδράσεις αυτών που διάβασαν το κείμενό σου. Τις θέλεις; Τις θέλεις –γι’ αυτό γράφεις εδώ και όχι σε ένα word κάτω από την κατηγορία «My documents». Για μισό λεπτό –υπάρχουν και κάποιοι που δεν θέλουν σχόλια. Δεν θέλουν να βλέπουν τις αντιδράσεις των άλλων (θετικές ή αρνητικές). Κανένα πρόβλημα –είπαμε, ο χώρος είναι προσωπικός, εσύ που γράφεις, φτιάχνεις τους κανόνες του (όσο σε αφήνει το μέσο). Για να πω και την αλήθεια, εάν τα γραπτά σου έχουν προσωπικό χαρακτήρα –κατανοώ την πρόθεσή σου να μην δέχεσαι σχόλια. Γράφω, ας πούμε, για τον έρωτα της ζωής μου, για τα παιδιά μου, για το δόντι μου που πονάει. Δεν θέλω να ξενερώσω με την, τυχόν, εξυπνάδα που μπορεί να μου αφήσει ο οποιοσδήποτε. Απενεργοποιώ τα σχόλια και έχω την ησυχία μου.

Υπάρχει κάτι μεμπτό στην απενεργοποίηση των σχολίων; Όχι, όσο δεν αναφέρεσαι σε κοινωνικά θέματα, στα οποία υπάρχουν και άλλες απόψεις εκτός από τη δική σου και όσο δεν βρίζεις συγκεκριμένα άτομα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η απενεργοποίηση των σχολιών είναι ελεεινή ενέργεια, κομπλεξικού ατόμου. Αν έρθεις για να δηλώσεις πως ο Καραμανλής είναι γίγαντας (ή πως είναι μαλάκας) μιλάς για ένα θέμα στο οποίο έχουν άποψη και οι άλλοι. Αν έρθεις να μας πεις πως ο κομμουνισμός είναι η σωτηρία της ανθρώπινης φυλής (ή πως είναι η καταστροφή του ανθρώπινου είδους) μιλάς για ένα θέμα στο οποίο υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις. Αν έρθεις να υποστηρίξεις πως ο Ολυμπιακός θα γαμήσει και πάλι φέτος (ή πως θα πέσει κατηγορία) μιλάς για μια υπόθεση που κάποιοι άλλοι την βλέπουν διαφορετικά. Να το κάνω πιο απλό; Τα θέματα πολιτικής (με τη στενή και την ευρεία έννοια), ιδεολογίας (και θρησκείας –προσοχή, δεν αναφέρομαι στην πίστη) αλλά και τα αθλητικά θέματα αποτελούν αντικείμενα κοινωνικού διαλόγου (ξέρεις, είναι αυτό το πράγμα που γίνεται στα καφενεία, στη βουλή, στους δρόμους παρέα με μπάτσους κ.λ.π.). Αν εσύ βάζεις την άποψή σου για τέτοια θέματα και αδιαφορείς για την άποψη αυτών που σε διαβάζουν είσαι απλά κρετίνος. Έχεις αρπάξει την έννοια της δημοσιοποίησης από το λαιμό και αυνανίζεσαι με το κατόρθωμά σου. Εάν τώρα, βρίζεις συγκεκριμένα άτομα και δεν τους δίνεις τη δυνατότητα να απαντήσουν είσαι και χέστης αποπάνω. Διαδυκτιακός χέστης –πράγμα που σημαίνει χέστης στη νιοστή. Αυτή είναι η δική μου γνώμη.

Αφού ξεκαθάρισα την άποψή μου σχετικά με την απενεργοποίηση των σχολίων (γιατί κάποιοι λεβέντες δεν μου επιτρέπουν να την πω στα δικά τους ποστ) –έχω και μια θέση για τα σχόλια γενικότερα. Η προσωπική μου λοιπόν θέση εκφράζεται με το απλοϊκό: απαντάω σε όλα τα σχόλια. Έρχεσαι και μου λες τη δική σου θέση –θα τη δεχτώ ή θα διαφωνήσω, θα πω κάτι τέλος πάντων γιατί σέβομαι τον χρόνο που σπατάλησες για να τη γράψεις. Έτσι το καταλαβαίνω εγώ. Δεν έχει σημασία αν η άποψή σου έχει σχέση με το κείμενο. Αλλά θα πρέπει να δεχτείς τον δημόσιο χαρακτήρα του χώρου και το δικαίωμά μου να έχω άποψη. Αν μου πεις πως ο «Θρύλος γαμιέται», έχω δικαίωμα να απαντήσω ανάλογα. Αν μου πεις πως εγώ γαμιέμαι, έχω δικαίωμα να υποθέσω το ίδιο και για σένα. Προσπαθώ να απαντάω ακόμα κι αν ο διάλογος δεν βγάζει πουθενά –δεν τα καταφέρνω πάντα, αλλά προσπαθώ πάντα.

Γι’ αυτό και διαφωνώ με την διαγραφή σχολίων, αλλά και με τις μεθόδους ελέγχου των σχολίων (περιορισμός του δικαιώματος μόνο σε επώνυμους ή/και bloggers, έλεγχος του σχολίου από τον blogger πριν τη δημοσίευση). Κατανοώ τους λόγους που πολλοί επιλέγουν αυτές τις τακτικές, αλλά εξακολουθώ να διαφωνώ.

Και …


Για να τελειώσεις μαζί του – τι είναι το μεταblogging;

Δεν είμαι απολύτως σίγουρος. Νομίζω πως είναι η αντίδραση σε ποστ άλλων –με τη μορφή νέου ποστ. Συνήθως υβριστικού. Ίσως και εγκωμιαστικού. Εντάξει, τη δεύτερη περίπτωση την καταλαβαίνω –είδες κάτι που σου έκανε κλικ και θέλεις να το μοιραστείς με όσους θα μπουν στη σελίδα σου. Αλλά, ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω γιατί να κάνεις ένα ποστ που θα περιέχει μόνο βρισιές για κάποιο άλλο άτομο. Δεν μιλάμε για τον Μπους έτσι; Ούτε μιλάμε για το ποστ που τα χώνει σε κάποια θέση –όπως αυτή εκφράστηκε αλλού. Μιλάμε για ποστ που λένε πως ο τάδε blogger είναι έτσι κι αλλιώς. Γιατί; Για να αποκτήσεις επισκεψιμότητα την οποία θα τσιμπήσεις από τον άλλο, με τη χρήση του ονόματός του; Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο λόγο –ειλικρινά. Αν ξέρει κάποιος, ας μου τον πει κι εμένα, μήπως το καταλάβω.


Κλείνοντας, θα πρέπει να πω δυο-τρία γενικά πράγματα, για το blogging, όπως τα βλέπω εγώ:

· Ο καθένας ανοίγει ένα blog για να καλύψει προσωπικές του ανάγκες. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό –όσο οι προσωπικές του ανάγκες δεν με ενοχλούν. Τουτέστιν, δικαίωμά σου να ψάχνεις επισκεψιμότητες και αναγνωρισιμότητες. Μέχρι εκεί όμως που δεν θα περιορίζεις εμένα. Σαφές;

· Τα blogs δεν φαίνεται πως είναι ικανά να αλλάξουν τον κόσμο. Μπορεί να εξελιχθούν σε κάτι σημαντικό, μπορεί και όχι –για την ώρα πρόκειται για χώρους όπου ο καθένας κάνει το κέφι του. Τίποτα περισσότερο.

· Όλες σχεδόν οι δομές της κοινωνίας στην οποία ζούμε, έχουν περάσει στα blogs. Είναι τρομερά ενοχλητικό –αλλά ο μαλάκας ο διπλανός σου, που αφήνει τα σκουπίδια του έξω από την πόρτα σου είναι κι αυτός blogger.

· Έχω διαβάσει καταπληκτικά κείμενα μέσα σε blogs. Έχω γνωρίσει τρομερά ενδιαφέροντες bloggers. Αυτό και μόνο είναι λόγος για τον οποίο αξίζει η ενασχόληση με τον χώρο.

· Στα blogs αποθεώνεται η «τζάμπα μαγκιά». Κυκλοφορούν διάφοροι που λένε τα πάντα. Αν τους πιστέψεις, δικαιούσαι να θεωρήσεις πως ανακάλυψες τάγματα επίλεκτων μαχητών. Ελληναράδες που θα πάρουν την Πόλη πριν ξημερώσει η επόμενη μέρα, δημοκράτες που θα σουγιαδιάσουν όποιο δικτάτορα κυκλοφορεί στα πέριξ, επαναστάτες που θα αλλάξουν τον κόσμο στο άψε σβήσε. Μπούρδες. Τα καφενεία ωχριούν μπροστά σε αυτόν το χώρο. Αν περάσεις στην πρακτική –έχασες τα ¾ του μαγαζιού. Και δεν μιλάμε για τίποτα σπουδαίο –έτσι; Για δοκίμασε όμως να κάνεις την ερώτηση: αφού έτσι πιστεύεις, γιατί δεν ξεκουνιέσαι; Θα ανοίξεις καινούργιο κεφάλαιο στο λήμμα «Δηλώσεις που έμειναν για πάντα δηλώσεις».


Αυτά τα ολίγα, στην προσπάθειά μου να κάνω πάλι το κουνουπίδι, μυαλό. Δεν θέλησα να αναφέρω ονόματα γιατί τα άτομα δεν είναι το θέμα μου. Οι συμπεριφορές με κάνουν να σαλτάρω.

21 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

zouri1 είπε...

συμφωνω.Θεωρω οτι ο καθενας μπορει να δει την εννοια blog,οπως γουσταρει.Ειναι ενα ελευθερο πεδιο εκφρασης.Εστω και για καποιους που θελουνε να ειναι ανωνυμοι.

magica είπε...

Πολύ καλή κίνηση να γράψεις για το blogging διότι δεν υπάρχουν πολλά κείμενα αναφοράς.

pascal είπε...

motorcycle, θεωρώ ότι το πρόβλημα δεν είναι τόσο το να μάθουν οι νέοι μπλόγκερς τι είναι το blogging. Το πρόβλημα είναι να ξεχάσουν οι "παλιοί" μπλόγκερς αυτό που νομίζουν ότι είναι blogging.
Κατατοπιστικότατο ποστ πάντως, μπράβο.

mario είπε...

Σαν κάτι να έχω χάσει, σαν νά πέρασαν επεισόδια και δε πρόλαβα να τα δω... όπως και να'χει το σημερινό ποστ σου είναι κατατοπιστικό, σαφές και τεράστιο όπως πάντα.
καλησπέρες σε όλους


υγ. Επέστρεψα Mboy, το αναφέρω μήπως αρχίσεις πάλι να με διώχνεις:P
φιλιά

The Motorcycle boy είπε...

Υπουργέ, η ανωνυμία δεν είναι πρόβλημα όσο δεν χρησιμοποιείται για καργιολίκια.
magica είχα κάνει κι ένα ποστ σχετικά στο blogs.gr αλλά τώρα που εξαφανίστηκε το μαγαζί θεώρησα πως μου χρειάζεται ένα σημείο αναφοράς για να μην λέω συνέχεια τα ίδια.
pascal φίλε με παρεξήγησες. Δεν είναι για αρχάριους είναι από αρχάριους. Αλλά, είμαι 90% σύμφωνος με την άποψή σου περί του να ξεχάσουν οι παλιότεροι αυτό που νομίζουν οτι σημαίνει blogging. Θα ήμουν 100% αλλά δεν είμαι τόσο παλιός για να ξέρω.
Mario καλωσόρισες ρε συ. Πέρασες καλά; Δεν έχεις χάσει πολλά. Και μιας κι αρχίσατε να μαζεύεστε, κάτι κανονίζουμε για Πέμπτη . Το λέω από εδώ για να το δει κι ο pascal. Θα το βγάλουμε και ποστ στο bloghood. Λίαν συντόμως.

phivos είπε...

Πολύ καλό post. Σαφές, εύστοχο και κατανοητό. Ενα ευχαριστώ για την συνείσφορά σου.

Σύμφωνα με το πώς το ορίζεις, αυτό που κάνω εδώ, είναι metablogging. Λέει όμως δίπλα και γιατί το κάνω.

Καλό βράδυ.

Λίτσα είπε...

Μπερδεύτηκα. Έγινε πάλι κάτι που δεν ξέρω; Διότι, έχω την εντύπωση ότι πίσω από την ανάλυση, περιγραφή, παρουσίαση κλπ. του blog και του blogging, τα έχεις ψιλοπάρει.

The Motorcycle boy είπε...

phivos, ναι αυτό που κάνεις είναι matablogging (υποθέτω έτσι; δεν είμαι κανένας ειδικός). Αλλά δεν είναι αυτό που μου τη σπάει -το αντίθετο μάλιστα. Αυτό που μου τη σπάει είναι ποστ σχετικά με το πόσο μαλάκας είναι ο τάδε μπλόγκερ (χωρίς η άποψη να δένει με επιχειρήματα). Μου τη σπάει να βλέπω ποστ όπου ο άλλος είναι μαλάκας απλά γιατί είναι χοντρός, ας πούμε. Και το θεωρώ λίγο γαϊδουριά να γράφει η άλλη ποιήματα και να ποστάρει ο άλλος κάτι του στυλ "διαβάστε τι μαλακία έγραψε". Μου κάνει λίγο τατιάνα, γι΄αυτό.
Λίτσα, ναι -γενικότερα είμαι παρμένος. Αλλά τίποτα σοβαρό. Μια συνηθισμένη κρίση μουρμούρας -τα γνωστά.

Panic Room είπε...

Ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει από blogger σχετικά με τα blog.
Άξιος!
:-)

The Motorcycle boy είπε...

Ε, καλά τώρα -τα παραλές. Όλοι τα ξέρουμε αυτά -απλά βαριόμαστε να τα γράψουμε

Cherryfairy είπε...

δίκιο έχεις Μβ.
Βέβαια,όσον αφορά το μπλογκινγκ,καμιά φορά σκέφτομαι πως ίσως δώσαμε παραπάνω σημασία από ότι πρέπει.Σκέψεις γράφουμε και απόψεις,δεν ανακαλύψαμε και το φάρμακο κατά του καρκίνου.
Αλλά φαντάζομαι-και μια σκέψη κάνω,όπως η ευγένεια γενικώς έχει λείψει και στην καθημερινότητά μας,βγαίνει πολύ εύκολα και στον υπολογιστή;Ειδικά μεταξύ τελείως αγνώστων.
Ας κρατήσουμε το καλό της ιστορίας,ότι δημιουργήθηκαν φίλίες,ανθρώπινες επαφές και βγαίνουμε και για ουζάκια και περνάμε μια χαρά.Και αυτό είναι πολύ θετικό.
καλημέρες.

The Motorcycle boy είπε...

cherry καλημέρα -και έτσι όπως τα λες είναι. Απλά κάποιοι (και δεν αναφέρομαι στον zouri -θεωρώ την όλη ιστορία, αστείο και παρεξήγηση)γίνονται ενοχλητικά εριστικοί και νομίζουν πως ποστάροντας τα κόμπλεξ τους θα αποτελέσουν αντικείμενο θαυμασμού (ο zouri καταλαβαίνει καλύτερα ποιούς εννοώ).

Cherryfairy είπε...

δεν τρέχει τίποτα με το Ζούρι.Μια διαφωνία είχαμε που πήγε πολύ μακριά.Συμβαίνουν αυτά.
¨οσο για πολλά άλλα μπλογκς,διαβάζω συγκεκριμένων πια,πρώτον γιατί δεν έχω χρόνο,και γιατί στην πλειοψηφία τους είναι λίγο βαρετά και έχω πιο σημαντικά πράγματα να κάνω με το λιγοστό χρόνο μου αυτό τον καιρό.

The Motorcycle boy είπε...

Συμφωνώ για την παρεξήγηση με τον zouri. Συμβαίνουν αυτά και χαίρομαι που έληξε. Κι εγώ δεν διαβάζω πολλά -μόνο όσα με ενδιαφέρουν και όσα με βρίζουν.

Mantalena Parianos είπε...

MOTOSAKE>>
Να αρχίσω να σε βρίζω για να με διαβάζεις δηλαδή; Είναι κι αυτό μια λύση!
Τι ΛΕΣ ΜΩΡΕ ΤΡΕΛΕ!

ΒΤW, το ποστ σου απαντιέται/σχολιάζεται μόνο με ΑΛΛΟ ποστ. Είσαι πολυ΄σωστός πανάθεμά σε!

Lamiotis είπε...

Δεν έχεις άδικο. Κυκλοφορούν στην μπλογκόσφαιρα από φιλόσοφοι μέχρι πολλά κιλά μ.....κες. Όπως άλλωστε παντού. Το περίεργο βέβαια θα ήταν να μην υπήρχε αυτή η διαφορετικότητα.

Υ.Γ. Τα σχόλια είναι τόσο ωραία που αξίζουν να γίνουν ξεχωριστό ποστ!!! Ωραίος διάλογος.

The Motorcycle boy είπε...

Μανταλένα -όσο να πεις, με ένα βρισίδι αφυπνίζομαι. Αλλά, φυσικά, αυτό δεν ισχύει για τις γυναίκες. Αυτές τις διαβάζω έτσι κι αλλιώς και σχολιάζω αλλιώς και έτσι (ψέμματα λέω). Χενξ για το σχόλιο.
Λαμιώτη, αυτό το απάντησα στο προηγούμενο ποστ. Άντε, το ξαναλέω -τα σχόλια είναι για μένα σημαντικότερα από τα ποστ μου.

thel είπε...

Πολύ εύστοχο κείμενο, καλογραμμένο απ' αυτά που είναι ωφέλιμο να δημοσιεύονται συχνότερα. Προσωπικά, με διαφώτισε πολύ, καθότι είμαι εκκολαπτόμενη blogger. Παρατηρώ ότι πράγματι, η υπερβολική ελευθερία έκφρασης σε όλα τα μέσα, φέρνει στην επιφάνεια πολλά σκουπίδια ενώ καθιστά τις δυνατές απόψεις συχνά γραφικές. Με τα blog ήμουν ανέκαθεν καχύποπτη αν και υπέκυψα στον πειρασμό. Ένας φίλος που γράφει καταπληκτικά -κατά τη γνώμη μου- όταν επιχείρησα να τον πείσω να φτιάξει blog, μολονότι διχασμένος στο αν τελικά θα το κάνει, μου απάντησε:"Blog φτιάχνουν πολλοί που πάσχουν από το σύνδρομο της Άννας Φρανκ κι ως γνωστόν εγώ είμαι με τους Παλαιστινίους". Φοβάμαι ότι το blog -αναφέρομαι στους διαθέτοντες ιδιαίτερη φαντασία κι ευαισθησία συμπεριλαμβανομένου και εσού αν και δε σε γνωρίζω προσωπικά- αποτελούν κάποιες φορές άλλοθι στη μη-δράση καλλιτεχνική, κοινωνική και πολιτική. Σίγουρα η προσωπική εκτόνωση και το μοίρασμά της επιτελεί το ρόλο της και έχει αξία αν μη τι άλλο ψυχοθεραπευτική -τουλάχιστον εμένα αυτό μου συμβαίνει-. Όμως, διατηρώντας ένα συγκρατημένο ρομαντισμό, τείνω να συμφωνήσω με το Μπρεχτ στο εξής: "ακόμη κι αν επιλέξει κάποιος να πει την αλήθεια -στο βαθμό που μπορεί να την προσεγγίσει με εγκυρότητα- προκειμένου να αφυπνίσει, χρειάζεται κρίση, ταλέντο και κυρίως μεγάλη πονηριά".
Ευχαριστώ για τη φιλοξενία και την ανοχή της πολυλογίας μου.

The Motorcycle boy είπε...

Για το θέμα της φιλοξενίας -μην το συζητάς. Είναι πάγια θέση μου πως ο σχολιασμός είναι, πολλές φορές, σημαντικότερος από το ίδιο το ποστ. Δεν με ενοχλεί η αδράνεια από μόνη της. Με ενοχλεί αυτό ακριβώς που περιγράφεις -να κοιμίζουμε τις τύψεις μας κάνοντας μια φούσκα στο νερό (στην προκειμένη περίπτωση ποστάροντας). Αν έχεις χρόνο, ρίξε μια ματιά στο καλαμποκομπλόγκ (έχω λινκ δεξιά) -είχα κάνει εκεί ένα ποστάκι για την αδράνεια απέναντι, ακόμα και στην υπόνοια δραστηριοποίησης.
Και φυσικά, ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου.

pascal είπε...

"Ένας φίλος που γράφει καταπληκτικά -κατά τη γνώμη μου- όταν επιχείρησα να τον πείσω να φτιάξει blog, μολονότι διχασμένος στο αν τελικά θα το κάνει, μου απάντησε:"Blog φτιάχνουν πολλοί που πάσχουν από το σύνδρομο της Άννας Φρανκ κι ως γνωστόν εγώ είμαι με τους Παλαιστινίους".
Μάλιστα. Πάλι καλά που ο Νόαμ Τσόμσκυ όταν μπλόγκαρε δεν ήταν με το Ισραήλ.
Θα γίνω λίγο αυστηρός, αλλά έξω από το χωρό ο κάθε μπαλαρίνος/μπαλαρίνα μπορεί να λέει ό,τι θέλει. Εγώ όντας μέσα στο χωρό περισσότερο ίσως απ' όλους σας (με βάση την ημερομηνία ενάρξεως μπλογκικής δραστηριότητας) έχω να πώ ότι και δράση μπορείς να έχεις, και προσφορά και κοινωνικότατη ζωή και απ' όλα και να γράφεις και σε μπλογκ ό,τι γουστάρεις.
Οποιοδήποτε μέσο έκφρασης είναι καλό. Το να εκφράζεσαι είναι καλό. Για όσους αποκαλούν τους μπλόγκερς "ψώνια", "αργόσχολους" κ.λπ κ.λπ έχω να πω το εξής: Suck my dickens.

The Motorcycle boy είπε...

Τον Κάρολο; Δεν ξέρω πόσο ψώνια, αργόσχολοι και άλλα πτηνά -είμαστε. Υποθέτω, λιγότερο από αυτούς που κυκλοφορούν έξω με μια δαχτυλούμπα επικριτική και κουνιστή. Αλλά δεν έχει σημασία. Το θέμα είναι να μην θεωρείς το μπλόγκινγκ (από μόνο του) πανάκεια. Γι' αυτούς που κοιμούνται ήσυχα επειδή έδειξαν 2 φωτογραφίες βομβαρδισμένων κτιρίων και νομίζουν πως οι βομβαρδισμοί δεν τους αφορούν πια -γι' αυτούς έχει δίκιο το απο πάνω σχόλιο. Αλλά μόνο γι' αυτούς -εξηγημένοι;

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι