Τετάρτη, Φεβρουαρίου 14, 2007

"Κρίση; Ποια κρίση;"

«Επικοινωνιακή κρίση/ είναι πάντα το ίδιο/ παθαίνω νευρική κρίση/ οδηγούμαι στην παράνοια», έλεγαν οι Led Zeppelin. Το θυμήθηκα αρκετές από τις φορές που προσπάθησα να εκφράσω τις, όποιες, απόψεις μου. Και τον τελευταίο χρόνο που ασχολούμαι με το ευγενές άθλημα του blogging, η επανάληψη του παραπάνω τετράστιχου λειτουργεί σαν βουδιστικό μάντρα –άλλοι κλείνουν τα μάτια και ψέλνουν «ΟΜΜΜΜ ΟΜΜΜΜΜΜ», εγώ μουρμουρίζω Zeppelin (είμαι παλιοροκάς τι να κάνουμε;)

Που εντοπίζω το πρόβλημα; Στο ότι ο κάθε άνθρωπος, όχι μόνο αναπτύσσει τις απόψεις του, αλλά και ακούει τις απόψεις των άλλων «από θέση». Πάει να πει «έχω διαμορφώσει μια κοσμοθεωρία στο κεφάλι μου και αυτή η κοσμοθεωρία έχει διαμορφωθεί από τις επιδράσεις που δέχτηκα, τα ερεθίσματα και την προσωπική μου ικανότητα επεξεργασίας όλων αυτών. Η κοσμοθεωρία μου λειτουργεί σαν πρίσμα, μέσα από το οποίο βλέπω και ακούω τις απόψεις των άλλων». Από την στεγανότητα της προσωπικής «κοσμοθεωρίας» του καθενός, εξαρτάται και η δυνατότητά του να κατανοεί τις απόψεις των άλλων. Αν δηλαδή οι απόψεις σου είναι ντουβάρια, δεν πρόκειται να πάρεις χαμπάρι τι λέει ο συνομιλητής σου. Αλλά, βέβαια, και αν οι απόψεις σου είναι διάτρητες σαν ελβετικό τυρί δεν πρόκειται να λειτουργήσεις συνθετικά και να επεξεργαστείς τα ερεθίσματα που δέχεσαι από τους άλλους.

Άρα, εντοπίζω το πρόβλημα στην ύπαρξη (ή μη) στεγανών; Όχι μόνο, αν και τα στεγανά δημιουργούν προβληματικές καταστάσεις. Το πρόβλημα βρίσκεται στην έλλειψη αντικειμενικότητας στη διαδικασία επικοινωνίας (η αντικειμενικότητα, άλλωστε, δεν υπάρχει σε καμιά ανθρώπινη ενέργεια). Λέω κάτι, το οποίο είναι «χρωματισμένο» με τις δικές μου εμπειρίες και ο συνομιλητής μου το εκλαμβάνει μέσα από μια διαδικασία «επαναχρωματισμού» από την προσωπική του εμπειρική παλέτα. Είμαι Αμερικάνος στρατιώτης στο Βιετνάμ και λέω «βόμβες Ναπάλμ» -χαμογελάω κιόλας γιατί νιώθω ασφάλεια, ξέροντας πως όποτε έπεσαν οι βόμβες δεν έμεινε κουνούπι, να με απειλήσει, στη γύρω περιοχή. Ο Βιετναμέζος ακούει «βόμβες Ναπάλμ» και παθαίνει νευρικό κλονισμό γιατί θυμάται την οικογένειά του να τσουρουφλίζεται στον τελευταίο βομβαρδισμό.

Φτάνει αυτό; Ναι –αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Γιατί, στη διαδικασία επικοινωνίας, μεταξύ πομπού και δέκτη παρεμβάλλεται και ο συνήθης «Λευκός Θόρυβος» (ε, ας κάνω και μια αναφορά στον τίτλο του blog μου!). Ο «Λευκός Θόρυβος» προσδιορίστηκε για πρώτη φορά στην διαδικασία επικοινωνίας μέσω ασυρμάτων και δεν ήταν τίποτα άλλο από τα παράσιτα –«έλα Ρότζερ, με λαμβάνεις; Βζζζζζ σήμερα είμαστε βζζζζζ πέντε και βζζζζ στο βζζζζζ όβερ». Αυτά τα παράσιτα υπάρχουν τόσο και στη διαπροσωπική επικοινωνία όσο και στην πληροφόρηση που δεχόμαστε από εξωτερικές πηγές (αλλά αυτό το τελευταίο είναι μια τεράστια κουβέντα που δεν σκοπεύω να ανοίξω εδώ). Στην διαπροσωπική επικοινωνία, ο «Λευκός Θόρυβος» προκαλείται από εξωτερικές πηγές κυρίως. Για παράδειγμα:

Δυο φίλοι μιλάνε, ας πούμε σε μια καφετέρια.

Α: Λοιπόν θέλω να σου πω ότι η ζωή μου πάει από το κακό στο χειρότερο.

Β: Α ναι; Για πες! (εκείνη την ώρα σηκώνεται η ξανθιά του διπλανού τραπεζιού και περνάει δίπλα τους).

Α: Να, έπεσε το σπίτι και πλάκωσε όλη μου την οικογένεια.

Β: Α ναι; Ωραία, ωραία! (η ξανθιά πιάνει την κουβέντα με μια εξίσου εντυπωσιακή μελαχρινή).

Α: Τι ωραία ρε; Που έμεινα ορφανός;

Β: (Μιλάει στο κινητό του) Συγνώμη τι έλεγες;

Στο παραπάνω παράδειγμα –τα ηχεία της καφετέριας παίζουν προφανώς Led Zeppelin, δυσχεραίνοντας την ακουστική του χώρου.

Η συγκεκριμένη προσέγγιση είχε να κάνει με διαπροσωπικές επαφές. Πάρε τώρα αυτό το χάος και μετέφερε το σε επαφές μέσω διαδικτύου. Σε συνθήκες, δηλαδή, απρόσωπες (με την έννοια της έλλειψης άμεσης οπτικής επαφής), όπου δεν είναι δυνατό να ξεχωρίσεις αν σε βρίζει ο άλλος όταν σου γράφει «Ante gamisou re!» ή αν εκφράζει τον θαυμασμό του για κάτι απίθανο που έχεις μόλις πει. Στον «Θόρυβο» του ίδιου του μέσου, μπορείς κάλλιστα να προσθέσεις τον «Θόρυβο» από τις εξωτερικές πηγές πλησίον σου (η μαμά φωνάζει πως το φαγητό είναι έτοιμο, ο προϊστάμενος μπαίνει αιφνιδιαστικά, οι Δίδυμοι Πύργοι καταρρέουν πριν προλάβεις να πατήσεις το enter …) και θα καταλάβεις πως σε τέτοιες συνθήκες υπάρχει μόνο «κατά τύχη συνεννόηση».

Τόσο χάλια; Όχι βρε παιδί μου –τα παραλέω για να κερδίσω τις εντυπώσεις. Η ιστορία του Πύργου της Βαβέλ ήταν ένα διδακτικό παραμύθι, αλλά παραμένει παραμύθι, ας μην το ξεχνάμε. Οι άνθρωποι έχουν φροντίσει να εξασφαλίσουν κάποια μίνιμουμ επικοινωνίας μέσω των «από κοινού νοηματικών συμφωνηθέντων». Κώδικες επικοινωνίας, με άλλα λόγια, που μας οδηγούν στην προσέγγιση των νοημάτων τα οποία προσπαθεί να μεταφέρει η «κουβέντα» του «συνομιλητή» μας. Έτσι λοιπόν, όταν λέω πως «είμαι χαρούμενος γιατί μόλις επέστρεψα από το ραντεβού της ζωής μου με το εξελιγμένο αντίγραφο της Τζούλια Ρόμπερτς», ο «συνομιλητής» καταλαβαίνει πως είμαι όντως χαρούμενος –ενώ όταν λέω πως «είμαι χαρούμενος γιατί μόλις επέστρεψα από το ραντεβού της ζωής μου με το εξελιγμένο αντίγραφο της Τζένης Σταυροπούλου» ο «συνομιλητής» καταλαβαίνει πως αυτοσαρκάζομαι. Σχεδόν πάντα.

Καταλήγω πως χρειάζονται δυο πράγματα, προκειμένου να εξασφαλίσω κάποιο υποφερτό επίπεδο επικοινωνίας με τους συνανθρώπους μου:

- Συνεχής αμφισβήτηση των προσωπικών μου στερεοτύπων (προσοχή! λέω αμφισβήτηση που σημαίνει κριτική αντιμετώπιση –δεν λέω απόρριψη αναφανδόν) προκειμένου να αυξήσω την αντιληπτική μου ικανότητα σε σχέση με τα συμβάντα στον έξω (από εμένα) κόσμο.

- Αποδοχή των κανόνων επικοινωνίας, προκειμένου να μειώσω την επίδραση του «Λευκού Θορύβου».

Απλά πράγματα και γι’ αυτό δύσκολα πραγματοποιήσιμα! Γιατί, τα προσωπικά μου στερεότυπα προκύπτουν μεν από τη «θέση» μου, τον ρόλο μου στο κοινωνικό σύνολο αλλά, ταυτόχρονα, ενισχύουν και ενεργοποιούν τον συγκεκριμένο ρόλο. Πάρε ένα ακόμα παράδειγμα, από τον οπαδικό χώρο του ποδοσφαίρου που είναι και πιο εύκολος:

Είμαι Ολυμπιακός, γαύρος, βαμμένος. Άρα ο συγκεκριμένος ρόλος επιτάσσει την υποστήριξη της ομάδας μου όπως και να έχει η κατάσταση. Βλέπω με τα ίδια μου τα μάτια, τον ερυθρόλευκο αμυντικό να κλωτσάει τον αντίπαλο επιθετικό από πίσω, διακρίνω τα ίχνη του παπουτσιού του στον αστράγαλο του άλλου, μη σου πω ότι ακούω κιόλας το κρακ του κομματιασμένου αστραγάλου! Αν σε αυτή την «διφορούμενη» φάση ο διαιτητής τολμήσει να σφυρίξει πέναλντυ θα σκαρφαλώσω το κιγκλίδωμα να του φάω το λαρύγγι σαν αξιοπρεπής Μουτζαχεντίν –ουρλιάζοντας «πουλημένεεεεε, γαμιέται η μάνα σου!» Κατανοητό;

Έκανα μια μικρή κομπίνα στο παραπάνω παράδειγμα και θα την παραδεχτώ σκύβοντας συνεσταλμένα το κεφάλι. Θέλοντας να δείξω ένα από τα βασικότερα, κατά τη γνώμη μου, εμπόδια στην διαδικασία της επικοινωνίας –έβαλα από το παράθυρο την έννοια του «άλλου». Που υμνούσε στα αρχαία χρόνια ο Σώτος Παναγόπουλος με τους στίχους -«αυτός ο άλλος, αυτός ο άλλος /είναι ευεργέτης μου μεγάλος». Που σε ρωτάνε τα χουλιγκάνια έξω από το γήπεδο –«με ποιόν είσαι ρε; Με μας ή με τους άλλους» Κι αν απαντήσεις φοβισμένος –«με σας ρε παιδιά», σε πλακώνουν στις γρήγορες πληροφορώντας σε –«ναι, αλλά εμείς είμαστε οι άλλοι!» Ποιος είναι ο «άλλος» τελικά;

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από τον φόβο μας –ο «άλλος» δεν υπάρχει. Είναι μια καθαρά νοητική κατασκευή που, πάνω της, φορτώνουμε όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά, προκειμένου να ορίσουμε τους εαυτούς μας σε αντίστιξη με αυτόν. Ο «άλλος» είναι βρωμιάρης για να είμαστε εμείς καθαροί, ο «άλλος» είναι ανώμαλος για να ορίσουμε τη δική μας ευθύτητα, είναι κλέφτης προκειμένου να καταδειχτεί η δική μας τιμιότητα, έχει ταπεινούς σκοπούς και καταχθόνια ελατήρια, για να είμαστε εμείς οι αποκλειστικοί κληρονόμοι των ευγενικών ιδεών. Σου θυμίζει κάτι η παραπάνω περιγραφή του «άλλου»; Βρωμιάρης -άρα οικονομικός μετανάστης, ανώμαλος –άρα ομοφυλόφιλος, κλέφτης –άρα Αλβανός, καταχθόνιος –άρα Τούρκος. Σωστά;

Αν συμφωνείς, κατανοείς πλήρως την χρηστική αξία της ύπαρξης του «άλλου» προκειμένου να ενδυναμωθεί η εθνική συνείδηση. Η οποία εθνική συνείδηση, συντελεί στη συνοχή της ομάδας –είμαστε μαζί και κρατιόμαστε σφιχτά για να μη μας εξολοθρεύσουν οι «άλλοι». Αν δεν υπάρχουν οι «άλλοι» δεν έχουμε λόγο να κρατιόμαστε σφιχταγκαλιασμένοι από τον φόβο μας! Μπορούμε να εκφράσουμε τη διαφορετικότητά μας, να προβάλλουμε τις αντιρρήσεις μας. Μπορούμε;

Αυτός ο άτιμος ο «άλλος» λοιπόν, αυτός ο ευλογημένος ο «άλλος», ο «αποδιοπομπαίος τράγος» που ξεπλένει τα κρίματά μας –αυτός που δεν υπήρχε και γι’ αυτό εφευρέθηκε –αυτός μας δημιουργεί τεράστια προβλήματα επικοινωνίας.

Γιατί, μπορούμε, για παράδειγμα, να δεχτούμε πως όλοι οι άνθρωποι σπαράζουν τη στιγμή του θανάτου τους –αλλά, αν πρόκειται για Τούρκους, άστο καλύτερα! Αυτοί, άλλωστε, δεν είναι άνθρωποι. Κι αν δεν κωλώσατε με το παράδειγμα των Τούρκων, μπορείτε μια χαρά να αλλάξετε την εθνικότητα. Όπου Τούρκοι, βάλτε Αμερικάνοι, Ιρακινοί, Αρειανοί –ότι θέλετε. Κι αν ακόμα δεν έχετε πειστεί –προσθέστε απλώς μια ιδιότητα. Βγάλτε τα έθνη και βάλτε στη θέση τους απεχθείς εγκληματίες –παιδεραστές, βιαστές, χρηματιστές, βιομήχανους, ταξιτζήδες –ότι σας βολεύει. Ότι σας κάνει να αισθάνεστε μέλη μιας ομάδας και σας ξεχωρίζει από τους υπόλοιπους με λίγα λόγια.

Πότε θα αποδεχτούμε τον «άλλο»; Μπορούμε τελικά να τον αποδεχτούμε; Αυτά με ρωτούσαν κάποιοι φίλοι τις προάλλες –λοιπόν, πρόκειται για ανολοκλήρωτες ερωτήσεις. Γιατί μοιάζει σα να ρωτάς –«πότε τελικά θα ασχοληθούμε με την εξάλειψη της πείνας από τον πλανήτη;» Προφανώς ποτέ, σε κοινωνικό επίπεδο. Γιατί σε κοινωνικό επίπεδο η ύπαρξη του «άλλου» μας βολεύει και η πείνα του 3ου κόσμου μας βολεύει.

Και σε ατομικό επίπεδο; Εδώ η απάντηση είναι δύσκολη. Γιατί έχει να κάνει με την ατομική συνείδηση και με τις κοινωνικές καταβολές. Ποιος μπορεί να ζυγίσει τι υπερισχύει; Ποιος μπορεί να μετρήσει το ποσοστό επιρροής του κοινωνικού ασυνείδητου στην χωροθέτηση του ατομικού συνειδητού; Εγώ πάντως –όχι.

Γι΄αυτό και κάθε φορά που βλέπω μια καινούργια παρεξήγηση να ανατέλλει δεν εκνευρίζομαι, ούτε αναρωτιέμαι –πρήζοντας το συκώτι μου. Αράζω αναπαυτικά και λέω το ηρεμιστικό μου μάντρα: «Επικοινωνιακή κρίση/ είναι πάντα το ίδιο/ παθαίνω νευρική κρίση/ οδηγούμαι στην παράνοια».

Όχι ότι βοηθάει ιδιαίτερα –αλλά ο άνθρωπος για μια ελπίδα ζει (και, ενίοτε, πεθαίνει).

25 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

numb_jg είπε...

Η κοινωνιολογική προσέγγιση για τον "άλλο" με βρίσκει σύμφωνο

Και το "διφορούμενο" στις ιντερνετικές επαφές το βρίσκω, τουλάχιστον, συναρπαστικό. Είναι ωραίο να γράφεις με τέτοιο τρόπο να μην καταλαβαίνει ο "άλλος" τι ακριβώς εννοείς. Λες και περιμέναμε τα ιστολόγια, για να μάθουμε να επικοινωνούμε.

The mess we are in

Aλλά πώς ορίζεται η επικοινωνία; Υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια; 'Η αισθανόμαστε ότι επικοινωνούμε μόνο όταν έχουμε κάποιον να ακούσει τα προβλήματά μας;

The Motorcycle boy είπε...

Numb (καλά, πότε το διάβασες ρε θηρίο;) -αν αυτό που γράφεις είναι ποιητικό (με την ευρεία έννοια του όρου) ή συμβολικό ή προσωπικό, συμφωνώ πως είναι ωραία η ασάφεια. Αν όμως εκφέρεις γνώμη για κάποιο θέμα, είναι τουλάχιστον εκνευριστικό να παρερμηνεύονται τα λεγόμενά σου. Αν πω, για παράδειγμα, πως στην χιτλερική βιομηχανία γνώρισε άνθηση η βαριά βιομηχανία κι εσύ μου κολλήσεις την ταμπέλα του θαυμαστή του Χίτλερ -μαλακιζόμαστε, δεν επικοινωνούμε.
Και αυτό με πάει στο θέμα της επικοινωνίας η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από το ποσοστό κατανόησης του μηνύματος που εκπέμπεται από έναν πομπό (μηχανική ή ανθρώπινη πηγή δεν έχει σημασία εδώ) σε έναν δέκτη. Όταν το ποσοστό είναι ικανοποιητικό (και αυτό είναι, συνήθως, εύκολα διαπιστώσιμο μέσω της παρατήρησης -ζητάς ας πούμε ένα πορτοκάλι και σου δίνω ένα πορτοκάλι, άρα το ποσοστό συννενοήσης είναι υψηλό, αν σου φέρω μανταρίνι το ποσοστό συννεονόησης είναι χαμηλό και αν σου φέρω μήλο τότε ... χέσε ψηλά κι αγνάντευε) τότε μπορούμε να πούμε οτι υπάρχει επικοινωνία. Φυσικά δεν υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια, αλλά καθαρά υποκειμενικά. Αν στο προηγούμενο παράδειγμα, ας πούμε, λόγω εμπειριών ή καταβολών θεωρήσεις πως ζητώντας πορτοκάλι, καλύπτεσαι με το μήλο -τότε, πάλι έχουμε επικοινωνήσει. Αυτός που ακούει τα προβλήματά μας δεν είναι δέκτης των μηνυμάτων μας αλλά (συνήθως) ψυχοθεραπευτής μας. Γιατί σε αυτή την περίπτωση υπάρχει άνιση σχέση εξάρτησης (έχουμε ανάγκη να μας ακούσει κάποιος, συγκεκριμένος και να μας πει συγκεκριμένα πράγματα). Η επικοινωνία χρειάζεται να είναι τα επικοινωνούντα μέρη ισότιμα για να διεξαχθεί.

The Motorcycle boy είπε...

Και κάτι ακόμα. Φυσικά και δεν περιμένει κανείς να μάθει να επικοινωνεί μέσα από τα μπλογκς (η λέξη ιστολόγια μου φαίνεται απεχθέστατη για κάποιο λόγο). Αλλά, επειδή ο συγκεκριμένος χώρος στηρίζεται, σε μεγάλο ποσοστό, στην επικοινωνία -η έλλειψή της είναι ακόμα πιο εμφανής εδώ μέσα.

numb_jg είπε...

Ok. Τα υπόλοιπα θα στα στείλω σε mail, γιατί δε θέλω να κάνω κατάχρηση χώρου.

Θενκς για την απάντηση, συμφωνώ με όλα

Πάντως αν έγραφα κάτι για τη βαριά βιομηχανία στη χιτλερική Γερμανία και κάποιος με αποκαλούσε χιτλερικό, είτε θα απαξίωνα εντελώς το ιστολογείν και θα έκλεινα το μπλογκ μου είτε θα ξεκαρδιζόμουν γιατί θα συνειδητοποιούσα με τον πιο εύληπτο τροπο ότι και "εδώ μέσα" κυκλοφορούν τούβλα, μαλάκες και κακόβουλα τσόλια. Δε μπορώ να σκεφτώ κάποια άλλη αντίδραση

The Motorcycle boy είπε...

Θέτεις επακριβώς το πρόβλημα στο σχόλιό σου. Αν, ας πούμε, η αντίδραση ενός ατόμου που θα το θεωρούσες τσόλι σε έκανε να κλείσεις το μπλογκ σου (και ξέρεις πολύ καλά οτι κάτι τέτοιο έχει συμβεί σε πολλούς) θα είχες συνειδητοποιήσει τον καταναγκασμό που καθορίζει τις πράξεις μας. Εκεί ακριβώς εγώ αντιτίθεμαι.

Mantalena Parianos είπε...

Μας τσάκισες πάλι - 700 θέματα σε ένα. Αλλά έτσι είναι η ζωή σωστά;
Θα προτιμούσα πάντως να τα συζητάμε παρά να αλληλογραφούμε δημοσίως στο γαμωδίκτυο.

Σήμερα, λοιπόν, παιδιά μου, θαασχοληθούμε με την έννοια του λευκού θορύβου.
(έτσι θα έπρπε να ξεκινά το σχόλιό μου)
Ο Λευκός Θόρυβος - που δεν μου προσφέρθηκε ποτέ η ευκαιρία να σου το συζητήσω, δεν είναι κάτι "κακό" απαραιτήτως. Στη σύγχρονη μουσική, συνθέτες και καλλιτέχνες όπως ο Γιάννης Ξενάκης, ο Brian Eno ή ακόμη και οι Radiohead τον χρησιμοποιησαν στη μουσική τους. Ηλεκτρονικός ηχος φυσικά, που ορίζει όχι μόν το παράσιτο - αλλά και τους πρώτους "συνθετητές" ήχου (synthesisers).
Και επειδή στη Φύση ΔΕΝ υπάρχουν σιωπές (αλλά όπως έχει αποδειχθεί επιστημονικά υπάρχουν συχνότητες μη ακουστές -είτε πολύ χαμηλές - είτε πολύ υψηλές- που ορίζουν αυτό που θα λέγαμε ποιητική αδεία "ήχο του Σύμπαντος"), ο Λευκός Θόρυβος, ως τενχητό είδος ήχου αποκτά ιδι8αίτερη σημασία από τη στιγμή που ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ να τον αναπαράγεις ή να τον δημιουργήσεις για καλλιτεχνικούς σκοπούς.
Σα να φτιάχνεις δηλαδή, μια τεχνητή εντροπία, ένα "χάσιμο" επικοινωνίας που ταιριάζει τέλεια στη μεγαλούπολη, τη μεταβιομηχανική εποχή ή την (ηθελημένη) απουσία φυσικής επαφής, φυσικών ήχων ή φυσικών "τρόπων" επικοινωνίας.

Φαντάσου ένα διαστημικό ταμ ταμ.

Αν πάντως ρωτάς τη γνώμη μου, θα έπρεπε να βγάζουμε μόν ευγενικούς ήχους (ότι κι αν σημαίνει αυτό), μια που τα ηχητικά κύματα δεν εκπνέουν σε κάποια ακτή, αλλά ταξιδεύουν μέχρι την άκρη του σύμπαντος.
Ποιος ξέρει ποιος θα ακούσει αυτό που λες και που αύριο;

Ευχαριστώ για την υπομονή σου/σας.

Όποιος επιθυμεί να κάψει τελείως το μυαλό του, μπορεί να συνεχίσει παραλληλίζοντας όλο το συλλογισμό του λευκού θορύβου και της μετάδοσης των ηχητικών κυμάτων στο Σύμπαν, με ότι ακριβώς συμβαίνει και στα blogs.

Ελπίζω να μην τρομάξει!
:)

Η μικρή Ολλανδέζα είπε...

όπως καταλαβαίνεις τέτοιο σεντόνι δεν το διάβασα όλο αλλά με κάνα δυό διαγώνιες αναγνώσεις εχω να πω τα εξής:
Καλή η φιλοσοφία (εμενα δεν μ'άρεσει αλλά το λένε κατι καλά παιδιά που ξέρω) αλλά όταν είναι ένας μαλάκας δεν υπάρχουν και πολλά επιχειρήματα να σε πείσουν οτι δεν ειναι μαλάκας.
Ρισκάροντας να βρίσκομαι πάλι εκτός θέματος έχω να καταθέσω οτι δύσκολα αλλάζω γνώμη για έναν ηλίθιο. Οσο δύσκολα αλλάζει κι αυτός, να ξε-γίνει ηλίθιος.
Επιθιθ πολύ σοφά είπες "αλλά, επειδή ο συγκεκριμένος χώρος στηρίζεται, σε μεγάλο ποσοστό, στην επικοινωνία -η έλλειψή της είναι ακόμα πιο εμφανής εδώ μέσα."

Αυτα... δεν πάμε για κάνα καφέ να τα πούμε ενδελεχως?

ουφ σκατοδουλειά...

ΣεΞπΥρ είπε...

Δε κατάλαβα, τι προσπαθείς να μας πεις?

ΥΓ: Προσπάθησα να μείνω συγκεντρωμένος αλλά όσο το διάβαζα ταυτόγχρονα έτρωγα, μίλαγα στο τηλέφωνο μπουκωμένος και παρατηρούσα το κόσμο από το παράθυρο.

Το ότι δε κατάλαβα βέβαια οφείλεται ξεκάθαρα στο ότι γράφεις απαίσια, ακαταλαβίστικα και παντελώς ασύντακτα. Για να εξηγούμαστε. Τι λέγαμε?

Atron είπε...

Νομίζω ότι το κλειδί βρίσκεται κάπου μέσα στο κείμενο, εκεί που λέει κάτι για τις θέσεις του κάθε ατόμου μαζί με κάτι τυριά με τρύπες και τριμμένες παρμεζάνες.

Κοινώς, και για να μπορέσεις να ορίσεις τον "άλλο" πρέπει να έχεις ορισμένες τις θέσεις σου. Για να μπορέσεις να εξελιχθείς σαν είδος πρέπει να μπορείς να επανατοποθετείς τη θέση σου όταν χρειάζεται γιατί ως γνωστόν τίποτα δεν παραμένει σταθερό.

Βέβαια, αν αλλάζεις θέσεις συνέχεια κάνεις μια τρύπα στο νερό (συνήθως) ενώ από την άλλη αν δεν αλλάζαμε ..θα είχαμε ακόμη βασιλιά (τυχαίο το παράδειγμα, μην ουρλιάζεις :p).

Το κλειδί λοιπόν, κατά την προσωπική μου ταπεινή άποψη βεβαίως βεβαίως, έχει να κάνει με το σημείο θέσης και τον τρόπο με τον οποίο εγκαταλείπουμε και υιοθετούμε θέσεις.

zero είπε...

χαχαχα

τι γραφεις ρε φιλε...
πολυ καλο το ποστ.

ΥΓ: πεθαινω με το word verification που εχεις βαλει.
Αλλα στο εχω ξαναπει αυτο.

ζερο.

Λίτσα είπε...

Διαβάζοντας το post σκέφτηκα τι ωραία ειρωνεία παράγεται αν βάλεις ως υστερόγραφο την περίφημη φράση του Sartre "Η κόλασή μας είναι οι άλλοι".
(Ζωτική απορία: ΠΟΙΑ είναι η Τζένη Σταυροπούλου????)

The Motorcycle boy είπε...

Μανταλένα μου ασυζητητί είναι προτιμότερη η συζήτηση (τι είπα πάλι!) από την ανταλλαγή σχολίων. Απλά στην περίπτωση των σχολίων μας βλέπει και κανένας άλλος άνθρωπος.
Το λοιπόν, συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ μαζί σου -ο Λευκός Θόρυβος δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό, ούτε και απαραίτητα κάτι καλό. Άλλωστε, ένα από τα πράγματα που σιχαίνομαι στη ζωή μου είναι να αξιολογώ. Όταν με ρωτάνε αν κάτι είναι καλό, συνήθως ρωτάω "για ποιόν;" Πάει να πει, ο βιασμός είναι κακό πράγμα αν είσαι θύμα, καλό αν είσαι βιαστής και αδιάφορο αν είσαι ο κλασσικός περαστικός που αδιαφορεί.
Σαφέστατα ο Λευκός Θόρυβος είναι κάτι σημαντικό από πολλές απόψεις (γιατί νομίζεις ονόμασα το μπλογκ μου έτσι;)Και ναι, σε όλο μου το ποστ και στο κομμάτι για τον Λευκό Θόρυβο, οι παραλληλισμοί με πράγματα που έχω δει στα μπλογκς είναι κυριολεκτικά με τη σέσουλα (αλήθεια στου Σέσουλα στο Περιστέρι έχουμε πάει; παλιά ήταν καλύτερο, τώρα έχει ψιλοχαλάσει αλλά έχει τη φάση του). Τέλοπαντων -τα υπόλοιπα θα τα πούμε σύντομα από κοντά.
Ολλανδέζα (εσένα πόσο καιρό έχω να σε βρίσω; πρέπει να το φροτνίσω αυτό) η φιλοσοφία είναι καλή μόνο για το μπουντουάρ γι΄αυτό να τα προσέχεις τα παιδιά που σου λένε τέτοια πράγματα -μην έχουν κακούς σκοπούς. Σαφέστατα ο μαλάκας παραμένει μαλάκας (αν και ο δικός μου μαλάκας μπορεί να είναι το τέρας σωστότητας για κάποιον άλλο και τουμπαλίν). Δεν έχω πρόβλημα σχετικά με το αν είσαι εκτός θέματος γιατί, άλλωστε, ποτέ δεν έχω συγκεκριμένο θέμα. Όμως, ένας από τους λόγους που το "εξέτασα" (διάβαζε κωλοβάρεσα) το πράγμα είναι γιατί κάποιοι που θεωρούμε μαλάκες καθορίζουν τις πράξεις μας και δεν τρέχει τίποτα -γενικώς. Δες και στην απάντησή μου στον numb. Ο καφές οπωσδήποτε -θα μιλήσω με τον άντρα σου να κανονίσουμε. (Κάτι τέτοια λέω και μετά κάθομαι και με θαυμάζω -θαυμαστικό να!)
Σέξπυρ μπράβο αγόρι μου. Αυτό ακριβώς εννοώ! Εγώ δεν μπόρεσα (από οτι διάβασες να το πω τόσο απλά).
Atron κάνε την εξέλιξη του είδους, εξέλιξη του ατόμου (κοινωνιολογικές ευαισθησίες) και είσαι μέσα. Κατανοείς πλήρως την προβληματική -να σε βοηθήσω μόνο με κάτι (που εγώ το είχα στο μυαλό μου όσο έγραφα, ενώ εσύ φυσικά δεν μπορούσες να το ξέρεις): Ο άθρωπας λοιπόν έχει μια θέση, ένα ρόλο σε αυτό το θεατρικό έργο που λέγεται κοινωνία. Του έχουν δώσει και το σενάριο που λέει θα κάνεις αυτό κι εκείνο, αλλά όχι το άλλο. Πάει να παίξει ο κακόμοιρος και ανακαλύπτει οτι ο άλλος ηθοποιός έχει αλλάξει, όχι μόνο τις ατάκες του, αλλά και την πλοκή. Στην προσπάθειά του να γλιτώσει το γιαούρτωμα, ακολουθεί την καινούργια πλοκή και χάνει τα αυγά και τα καλάθια. Γιατί εκεί που ήταν (ας πούμε) καλός πατέρας και ευσεβής χριστιανός, αναγκάζεται να γίνει δολοφόνος παιδιών στο Αφγανιστάν για να σώσει τη ζωή του και την οικογένεια του. Εκεί ακριβώς στηρίζεται η όλη προβληματική μου. ((Γιατί να φωνάξω καλέ για τον Βασιλιά; Κακό πράγμα είναι ο Βασιλιάς; Με τις κορώνες του και με τα μεγαλεία του! Να φανταστείς, όταν γεννήθηκα, αν ήμουνα κορίτσι θα με είχε προικίσει ο Κοκός γιατί γεννήθηκα την ίδια χρονιά με την κόρη του! Γι' αυτό σου λέω).
zero, εγώ να δεις τι τραβάω με το verification που είμαι και γέρος άνθρωπος και τα γράφω λάθος! Να είσαι καλά ρε φίλε.
Λίτσα, μη με φουντώνεις τώρα με τη χαζομάρα του Σαρτ! Αυτός ήταν η κόλαση των άλλων με τη γυναίκα του που ... άντε μην ανοίξω το στόμα μου! Αλλά, έχεις δίκιο -στη χαζομάρα αυτή του Σαρτ στηρίζεται εν πολλοίς και η δαιμονοποίηση των "άλλων". Θα μου πεις, δεν το είπε με αυτό το σκοπό ο γυαλάκιας! Σωστά, ούτε ο άλλος ο κύριος ανακάλυψε τη διάσπαση του ατόμου για να φτιάχνονται ατομικές βόμβες.
Τζένη Ζαχαροπούλου παιδί μου, αυτή που έπαιζε στο "Είσαι το ταίρι μου", στις "7 πεθερές" (που έγιναν 700) και στο "Taxi girl" (το παιχνίδι. Το απόλυτο παράδειγμα ατσούμπαλης, φωνακλούς και ενοχλητικής γυναίκας -ο απόλυτος εφιάλτης των αντρικών ραντεβού.

Godot είπε...

Γενικώς συμφωνώ με κομμάτια του καθένα. Αλλά περισσότερο με προβληματίζει το κίνητρό σου να γράψεις αυτό το post. Γιατί κάτι ειναι πλεγμένο εκεί μέσα στις γραμμές αλλά δεν πολύ-αποσαφηνίζεται. Ίσως ειναι ιδέα μου πάλι.
Επίσης σκέφτομαι πόσες μεταφορές χρειαζόμαστε για να εκπροσωπήσουν πράγματα που θέλουμε να πούμε direct και τα λέμε μέσω Τρικάλων δυσκολεύοντας εν τέλει ακόμα περισσότερο την επικοινωνία. Και δεν μιλάω για τον Internal κώδικα μιας ομάδας ο οποίος είναι απολύτως καθαρός. Μα αν είναι, ποιά η χρησιμότητά του και εντός ομάδας;

oldshaman είπε...

Και είσαι τυχερός μοτοσακέ που είμαστε φίλοι διότι θα σου μάθω το μέγιστο πρίσμα που διαφοροποιεί τον άλλον κατα το κατασκευασμένο δοκούν και τούτο δεν είναι παρά η... ΗΘΙΚΗ!.

Έτσι λοιπόν σαν κοινωνικές κατασκευές διδαχτήκαμε μια ηθική, μια κανονιστική συμπεριφορά στη ζωή μας η οποία βέβαια διαφοροποιεί τους ανθρώπους κατά τόπους, συμπεριφορές, συνήθειες και από αυτήν προκύπτουν οι νόμοι και οι διδαχές που εμείς δίνουμε στα παιδιά μας. Από κεί προκύπτει και η ΔΙΑΦΟΡΑ.
Είμαστε διαφορετικοί διότι εγώ είμαι ηθικός κι εσύ δεν είσαι. Ο αμερικάνος στρατιώτης νιώθει ηθικός (άρα καλός) και θεωρεί το βιετναμεζο "ανήθικο", δηλαδή "κακό" και τ αναπαλιν. Ο θρησκευόμενος τον άθεο ή τον αλλόθρησκο και πάει λέγοντας. Η ηθική μου με κάνει να πιστεύω πως εγώ έχω δίκιο και ο άλλος άδικο.

Δυστυχώς η λύση θα ήταν να μπορούσαμε κάποια στιγμή να γίνουμε ανήθικοι, ν αποτινάξουμε δηλαδή την όποια ηθική, ακόμα κι αυτήν που εσύ φέρεις περήφανα και λες πως γράφεις για να πεις κάτι και άρα διαφοροποιείσαι από αυτούς που γράφουν αλλά δεν έχουν να πουν κάτι (όπως εγώ) κι έτσι βρισκόμαστε σε στρατόπεδα που δεν μπορούν να επικοινωνήσουν (εκτός κι αν κατεβάσουν 2 κιλά ρακές σε 5 λεπτά οπότε οι ηθικές πάνε στον αγύριστο γι αυτό κι οι μεθυσμένοι είναι πάντα ανήθικοι!).

Μα πως θα μπορούσε κανείς ν ανατρέψει την ηθική, κάτι που όλοι είμαστε εκπαιδευμένοι να έχουμε? Ο καλύτερος τρόπος είναι να το κάνουμε στις διαπροσωπικές μας σχέσεις με αυτούς που πραγματικά νοιαζόμαστε, δηλαδή να πάψουμε να λυπόμαστε το φίλο μας για να είμαστε οι καλοί και να του τραβάμε σφαλιάρες όταν πρόκειται να του πούμε κάτι σοβαρό. Να πάψουμε να φερόμαστε ευγενικά και με τρόπο στη γκόμενά μας και να πάψουμε να στηρίζουμε "μεγάλες ιδέες" που είναι καθαρά απόρροια της ηθικής όπως "ελευθερία", "δημοκρατία", "αγάπη" κλπ γιατί όλα αυτά τα αιώνια είναι κατασκευές και ΑΝΥΠΑΡΚΤΑ και μας καθηλώνουν στο να τα βλέπουμε από μακριά ξεχνώντας τα πραγματικά κοντινά και μικρά όμορφα πράγματα που έχει η ζωή.

Ας αρχίσουμε να μιλάμε ελευθερα για το σεξ, τον έρωτα, τον ενθουσιασμό, τη καυλα, τις εκδρομές, τη βροχή, όχι με ρομαντισμό αλλά με εκλογίκευση. Ας πάψουμε να βλέπουμε το 2 σε μια σχέση και να ψάχνουμε ιδανικά μισά αλλά ας πολεμήσουμε ν αποδεχτούμε πρώτα τον άνθρωπο που καθε φορά μας συντροφευει κι ας δεχτούμε ανθρώπινες επιθυμιες όπως η δειλία, το ψέμα, η ανάγκη κι άλλες.
Ας γίνουμε μικροανήθικοι (κι όχι μικροαπατεώνες) με μόνο σκοπό ν αποκαλύψουμε τον αληθινό μας εαυτό. Τουλάχιστον συναμετάξυ μας. Κι ισως κάποτε το μαθουμε στα παιδιά μας κι αυτά στα παιδια τους και μετα απο χιλιαδες χρόνια ξεμάθουμε, who the fuck knows...

Και πως θα διαλύσουμε την ΗΘΙΚΗ που είναι κάτι που διδάσκεται και μας έχει μπει σαν πρόγραμμα στο κεφάλι καθοδηγώντας τις κινησεις μας, διαφοροποιώντας τον Αλλο?
Έχουμε το πλέον ισχυρό όπλο στα χέρια μας, το ίδιο που δημιούργησε την ΗΘΙΚΗ, σήμερα μάλιστα έχει γίνει ακόμα πιο ισχυρό και μπορούμε να το στρέψουμε ενάντιά της και το όπλο αυτό το αποκαλύπτω πανυγηρικά και είναι... ο ΛΟΓΟΣ μας!

Ας μιλήσουμε ανοιχτά, ας εκφραστούμε ανήθικα, ας στείλουμε στο διάβολο ότι μας φράζει την έκφραση, ας ελευθερώσουμε τουλάχιστον τα παράγωγα της σκέψης μας κι ας μιλήσουμε γι αυτά κι ίσως, λέω ίσως, καταφέρουμε να μαστε αληθινοί σ αυτά που λέμε...

...α, ξέχασα να στο πω, χαίρομαι που έχεις ξεκινήσει εσύ να πυροβολάς μ αυτο το όπλο έχοντας σαν σφαίρες αυτά τα δημοσιεύματα!

Helix Nebulae είπε...

Πολύ γερή συζήτηση! Απόδειξη ότι τελικά υπάρχει επικοινωνία μέσα στους λευκούς θορύβους που μας περιτριγυρίζουν. Αυτό που ονομάζει ο γερο-σαμάνος ηθική - ή όπως αλλιώς και να το πεις - φαίνεται να είναι το κλειδί ενός φαύλου κύκλου, όπου το σύνολο των πολιτισμικών & περιβαλλοντικών επιρροών (οικογένεια, θρησκεία, εθνική ή φυλετική ταυτότητα, ταξική καταγωγή, σεξουαλικότητα, κλπ) σχηματίζεται πάντα σε αντιπαράθεση με κάποιον "άλλο". Ο Τούρκος, ο Αλβανός, ο πούστης, ο βάζελος. Άλλοι. Υπό αυτή την έννοια, όση παγκοσμιοποίηση και να πέσει (θετική ή αρνητική) δεν υπάρχει περίπτωση ομοιογενοποίησης του παγκόσμιου πληθυσμού. Κάτι που ακούγεται μάλλον άσχημο ούτως ή άλλως. Πάντα χρειαζόμαστε βλάκες για να νοιώθουμε πιο έξυπνοι, αδύνατους για να νιώθουμε πιο δυνατοί, ερωτικό σύντροφο για να αναπαραχθούμε (ή απλά να το φχαριστηθούμε). Η μοναδική ελπίδα για να βάλει ένα στοιχειώδες μυαλό αυτός ο κόσμος και να πάψει να αλληλοτρώγεται είναι η απειλή εξωγήινων. Κι αν δεν υπάρχουν, οφείλουμε να τους εφεύρουμε. Τον απόλυτο "άλλο", και μακάρι να είναι εχθρικοί και σιχαμένοι γιατί ξαφνικά όλοι θα νιώθουμε αδέλφια. Όπως στο Euro 2004 αλλά στο πιο sci-fi.

Εναλλακτικά, μπορούμε ακόμα να ελπίζουμε στη μερική επίδραση σε άλλους των δικών μας απόψεων (που για μας είναι πάντα σωστές ακόμα κι αν τις αλλάζουμε). Παίζουμε τους προφήτες και τους απόστολους, και καλά-καλά δεν έχουμε έναν κοινό θεό. Πέρα από τους Zeppelin και μερικούς άλλους.

o erwtas pernaei ap' to stomaxi είπε...

ένας Ιάπωνας κοινωνιολόγος (γαμώτο, δεν θυμάμαι το όνομά του) είχε εκφράσει την άποψη ότι για τον σύγχρονο άνθρωπο το αντίθετο του "μιλάω" δεν είναι το "ακούω" αλλά το "περιμένω".

Αν σκεφτείς αυτήν την άποψη θα ανατριχιάσεις από τον τρόμο...

Αυτά τα ολίγα περί άλλου και περί επικοινωνίας...

homelessMontresor είπε...

Τον "άλλον" τον δημιουργήσαμε για να διώξουμε τους φόβους μας και να αισθανθούμε οτι ανήκουμε κάπου. Τελικά δημιουργήσαμε πολλούς περισσότερους φόβους και καταφέραμε να ανήκουμε παντού και πουθενά!

The Motorcycle boy είπε...

Γαμώτο! Άντε να απαντήσεις τώρα! Λοιπόν, θα το κάνω σε διαφορετικό σχόλιο για τον καθένα, για να αυξήσω και τον αριθμό σχολίων του ποστ μου (το είχα πάντα κρυφή επιδίωξη), αλλά και γιατί αν απαντήσω σε ένα σχόλιο δεν θα διαβάζεται το σεντόνι.
Godot, προφανώς γράφω το συγκεκριμένο ποστ κατόπιν συγκεκριμένου ερεθίσματος (όπως και κάθε άλλο ποστ), αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία. Γιατί τα ερεθίσματα είναι αφορμές και όχι αιτίες. Οι μεταφορές είναι χρήσιμες μόνο όταν βοηθάνε στην επικοινωνία (έτσι νομίζω). Αλλιώς είναι σκέτη φιγούρα. Οι κώδικες παρέας είναι ένα τεράστιο θέμα που θα το συζητήσουμε από κοντά ή θα το κάνω ποστ, αν ποτέ βρω τη διάθεση.
Υ.Γ.: Λίτσα, χίλια συγνώμη -πληροφορήθηκα χτες πως δεν είναι Τζένη Σταυροπούλου ο εφιάλτης, αλλά Βίκυ Σταυροπούλου! Είμαι απρόσεκτος στην παρακολούθηση της πολιτιστικής ζωής του τόπου -το παραδέχομαι.

The Motorcycle boy είπε...

Γεροπαραλυμένε φρίκουλα, συμφωνούμε σε πολλά πράγματα -διαφωνούμε στην ορολογία. Πάει να πει, συμφωνώ στις απόψεις σου περί ηθικής μόνο εφόσον αναφέρεσαι στο ρημάδι το κανονιστικό πλαίσιο συμπεριφοράς. Συμφωνώ στην απόρριψη της ηθικής μόνο εφόσον αναφέρεσαι στους κανόνες που μας βάζουν για να καθορίσουν τις ενέργειές μας και τις επιδιώξεις μας.
Υπάρχει κάτι που μου είχε κάνει εντύπωση από την εποχή που πήγαινα σχολείο. Κι αυτό ήταν ο ορισμός της ηθικής που έδινε ο Όμηρος, προσδιορίζοντας τον Αχιλλέα. Έλεγε λοιπόν πως ο τυπάκος σκότωνε, βίαζε, έκλεβε, δολοπλοκούσε αλλά ήταν παράδειγμα ηθικής. Πως γίνεται αυτό; Εύκολα, θα μου πεις. Διαφορετικοί κανόνες όριζαν την ηθική συμπεριφορά τότε -διαφορετικοί τώρα. Πράγμα που αποδεικνύει πως η ηθική δεν είναι οικουμενική, πανανθρώπινη και αιώνια -αλλά μεταβαλλόμενη, ανάλογα με το κοινωνικό γίγνεσθαι. Συμφωνούμε λοιπόν και παράγγειλε ακόμα μια γύρα. Όμως, όσο θα γυρίζεις με τα ποτά από τη μπάρα -σκέψου οτι η πράξη σου αυτή ακολουθεί κάποιους κανόνες, είναι ενταγμένη σε κάποιους κώδικες συμπεριφοράς και αποσκοπεί στη μεταξύ μας συνεννόηση. Πας και παίρνεις τα ποτά γιατί είμαστε φίλοι και έχουμε υπογράψει μια μυστική σύμβαση που προβλέπει τέτοιες ενέργειες, προβλέπει την αμοιβαιότητά τους και την ισομερή κατανομή τους μεταξύ μας. Αν έφερνες τα ποτά στη διπλανή παρέα αγνώστων, δεν θα ήσουν φίλος μου, θα ήσουν η γκαρσόνα. Κι επειδή είμαστε φίλοι, σου εμπιστεύομαι τα φράγκα μου, για να κεράσω εγώ ακόμα μια γύρα που θα τη φέρεις γυρνώντας από την τουαλλέτα. Γιατί στα εμπιστεύτηκα; Γιατί ξέρω οτι δεν θα μου τα φας. Γιατί δεν θα μου τα φας; Γιατί έχουμε υπογράψει εκείνη τη γαμημένη σύμβαση φιλίας. Αν την αθετήσεις χάνεις τη θέση σου από το φιλικό μου περιβάλλον.
Εφάρμοσέ το τώρα αυτό στις ερωτικές σχέσεις (μην κολλήσεις στα τετριμένα -μπορεί η σύμβαση με τη γκόμενά σου να λέει πως επιτρέπεται να πηδάς εσύ όποια γυναίκα γουστάρεις, ενώ, αν αυτή κοιτάξει λίγο περισσότερο τον Μπραντ Πιτ στην οθόνη του σινεμά -αυτό θα συνιστά προδοσία της σχέσης σας). Εφάρμοσέ το στις επαγγελματικές σχέσεις -εφάρμοσέ το παντού. Τι μένει; Ένας ατομικός ηθικός κώδικας που σε κάνει να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια γιατί έσωσες την αξιοπρέπειά σου για μια ακόμα μέρα ή σε κάνει να στριφογυρίζεις στο κρεβάτι γιατί τσαλαπάτησες τις αρχές σου.
Ο καθένας έχει αυτόν τον κώδικα ηθικής και πρέπει να τον έχει γιατί αλλιώς θα έμενε άπρακτος, ακίνητος και διαρκώς αναποφάσιστος στη ζωή του. Και αυτόν τον κώδικα, τον δικό σου παρουσιάζεις με προτάσεις στο σχόλιό σου, αναιρώντας τη θέση σου πως δεν έχεις τίποτα να πεις (παλιό το κόλπο τρελλόγερε -ο Σωκράτης το ξεκίνησε και οι Socrates το εφάρμοσαν γι΄αυτό δεν έκαναν ποτέ διεθνή καρριέρα).
Εγώ τώρα, δεν έχω πρόβλημα ακόμα και αν τον κώδικά σου τον έφτιαξες copy paste από τις διδαχές της εκκλησίας, από το Κομμουνιστικό Μανιφέστο ή από την προεκλογική ομιλία του Καραμανλή. Απλά, αυτό μου δείχνει οτι γουστάρεις μασημένη τροφή οπότε δεν σε κάνω παρέα γιατί, όσο εγώ πάω να μασήσω εσύ θα μετράς τις μπουκιές μου.
Αυτά.

The Motorcycle boy είπε...

Helix, στο πρώτο κομμάτι του σχολίου σου είμαστε απόλυτα σύμφωνοι. Στο θέμα της παγκοσμιοποίησης, το πρόβλημα είναι πως μιλάμε για μια παγκοσμιοποίηση των αγορών και όχι για παγκοσμιοποιημένη συμβίωση. Μιλάμε; Ναι εντάξει, μιλάμε όλοι εκτός από τους Ζαπατίστας (ρίξε μια ματιά στους Ανθρώπους από Καλαμπόκι -στη Διακήρυξη της Σέλβα Λακαντόνα για να καταλάβεις καλύτερα τη διαφοροποίηση).
Αν τοποθετούσαμε τους εξωγήινους στη θέση του "άλλου" το πρόβλημα θα παρέμενε -απλά θα μεγάλωναν τα χωροταξικά όρια από το μαντρί (που, αν βγεις έξω, σε τρώει ο λύκος). Αν θυμάσαι το 1984 του Όργουελ, αυτό ακριβώς είχε γίνει -ο "άλλος" ήταν οι μακρινοί και περίεργοι Ασιάτες, αν αναλογιστείς το 2006 του Δυτικού κόσμου, αυτό έχει γίνει -οι "άλλοι" είναι οι μακρινοί και περίεγοι Κινέζοι.
Εγώ λέω πως ο "άλλος" είναι χρήσιμος όταν δεν μπορείς να αυτοπροσδιοριστείς και χρησιμοποιείς τον ετεροπροσδιορισμό για να απόκτήσεις ταυτότητα. Και δεν μπορείς να αυτοπροσδιοριστείς όντας μέλος μιας ομάδας (κοινωνικής) όταν δεν έχεις πολλά κοινά με τα υπόλοιπα μέλη. Αν όμως είναι έτσι -ρωτάω: γιατί δεν έχεις πολλά κοινά; Και αφού δεν έχεις πολλά κοινά, τι στο διάολο κάνεις μέσα στην ομάδα αυτή; Μήπως έπρεπε να είσαι (ανήκεις) κάπου αλλού;

The Motorcycle boy είπε...

Στομάχη, αναφέρεσαι στους "διαδοχικούς μονολόγους που έχουν πλέον αντικαταστήσει τον διάλογο". Πολύ σωστή και πολύ φρικιαστική άποψη.
Montressor, τον "άλλον" τον δημιουργούμε για να προσωποποιήσουμε τους φόβους που κάποιοι θέλουν να νιώθουμε. Για να μπορούν μετά να μας προστατεύουν "αποτελεσματικότερα" καταλάβες;

ΣεΞπΥρ είπε...

Λίγα ρε με τη Βίκυ (Σταυροπούλου). Είναι φίλη μου!

ΥΓ: Άμα τη γνωρίσεις θα αλλάξεις γνώμη 100 φορές!

roidis είπε...

τώρα το είδα.
πρόκειται για θέμα πολύπλοκο αυτό που πραγματεύεσαι εδώ.

Η επικοινωνία.

Τώρα επειδή είναι τεράστιο θέμα και από σημειολογικής άποψης, πρέπει πρώτα να σκιαγραφήσουμε χοντρικά τον όρο, και στα γρήγορα θέλω να πω ότι η σημασία της επικοινωνίας είναι μάλλον ένα αυτόνομο σύστημα λειτουργιών και φυσικά σχέσεων που επεμβαίνει στη πράξη, και περιέχει τουλάχιστον 3 δομικά στοιχεία.
1. τον άνθρωπο
2. τα εργαλεία του, και..
3. της πληροφορίες και τα σύμβολά του.

(πάω για σεντόνι;)
Δηλαδή μιλάμε για έναν τεράστιο αριθμό φαινομένων που περιλαμβάνει όλο το κοινωνικό οικοδόμημα από την τέχνη και τη θεωρία (οικοδόμημα) μέχρι τους θεσμούς (κοινωνικές σχέσεις) και φθάνει στην "κατασκευή" και τη χρήση των εργαλείων (οικονομικές δυνάμεις)

θα σταματήσω γιατί δεν νομίζω να έχω τελειωμό. Θα πω ότι, ας πούμε για τα μπλογκς πχ. Μπορεί το Μέσο να είναι σύγχρονο...Αλλά δεν ξεφεύγει από την παραδοσιακή έννοια της επικοινωνίας, γι αυτό και δημοφιλή...Δλδ τα μέσα επικοινωνίας παραμένουν, και είναι κυρίως ακουστικά και οπτικά. Παλιά ένα πρωτόγονος ιθαγενείς πληροφορούνταν ταχύτατα για μια άφιξη ενός πλοίου, η πληροφορία μεταδίδονταν είτε οπτικά (βλέπω) είτε ακουστικά (ακούω)

βάζω τελεία. Δεν έχω άλλο χρόνο.

Μπράβο για το θέμα ΜβοΥ...

The Motorcycle boy είπε...

Σέξπυρ δεκτό και προφανώς μιλάω για τους ρόλους της στην τηλεόραση όπου της έχει κολλήσει η ίδια αχώνευτη περσόνα τόσα χρόνια τώρα. Και μη μου πεις οτι θα ήθελες να βγεις ραντεβού με μια τέτοια γυναίκα;
Ροϊδη, μπράβο για το σχόλιο. Θα διαφωνήσω μόνο στο αυτόνομο και θα το κάνω αυτονομημένο -εννοώντας το σύστημα λειτουργιών. Γιατί, ενώ η επικοινωνία ξεκίνησε με σκοπό την εξυπηρέτηση της κοινωνικής συμβίωσης -στο δρόμο έγινε ένας, ας πούμε, "αυτοτροφοδοτούμενος οργανισμός" με δικούς του σκοπούς. Μη με ρωτήσεις αν αυτό είναι καλό ή κακό -ειλικρινά δεν μπορώ να απαντήσω.

roidis είπε...

Λες: "Θα διαφωνήσω μόνο στο αυτόνομο και θα το κάνω αυτονομημένο -εννοώντας το σύστημα λειτουργιών"
έχεις δίκιο, γι' αυτό το λόγο αν δεις παραπάνω, έγραψα μάλλον αυτόνομο...καταλαβαίνεις τη δυσκολία αποσαφήνισης όρων σε τέτοια θέματα...

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι