Δευτέρα, Φεβρουαρίου 26, 2007

Σκεπτικός κινηματογράφος

Είναι αυτό το θέμα που με απασχολεί καιρό τώρα. Έτυχε χτες να επανέλθει σε μια κουβέντα με τον numb -μόλις είχαμε δει το «American Dreamz». Ωραία ταινία, ξεβρακώνει τα reality, τύπου Pop idol στην Αμερική και παρουσιάζει μια ξεκαρδιστική καρικατούρα του Μπους (μεγάλος ο Ντένις Κουέιντ που ερμηνεύει τον ρόλο!).



Η πρώτη απορία που έρχεται στο μυαλό είναι «καλά, πως αφήνουν τέτοια πράγματα να προβάλλονται στις ΗΠΑ; Τον ξεφτιλίσανε πλήρως τον Τζωρτζ Ουάσιγκτον Μπους!» Και μετά σκέφτεσαι καλύτερα –για να δεις ότι στις ΗΠΑ έχουν προβληθεί τα τελευταία χρόνια ταινίες όπως:
-Bowling for Columbine
-Fahrenheit 9/11
-Fast food nation
-Supersize me
-Inside man
-Wag the dog


Ταινίες που κριτίκαραν την πολεμοχαρή πολιτική του Μπους, ταινίες που παρουσίασαν τον άνθρωπο σαν παράφρονα, διανοητικά καθυστερημένο και υπάλληλο σκοτεινών συμφερόντων, ταινίες που έδειξαν τις καταστροφικές επιδράσεις του σκουπιδοφαγητού, της οπλοκατοχής και τις παράνομες ενέργειες των καπνοβιομηχανιών… Έχει νόημα να μεγαλώσω τον κατάλογο αυτών των ταινιών καταγγελίας;



Ποια ήταν η επίδραση αυτών των ταινιών στους Αμερικάνους; Υποθέτω να ξαναεμπιστευτούν την προεδρία της χώρας στον παράφρονα, διανοητικά καθυστερημένο και υπάλληλο … Μήπως, τουλάχιστον, μειώθηκε ο τζίρος των φαστφουντάδικων ή έστω η οπλοκατοχή; Δε νομίζω.
Θυμήσου τώρα, την εποχή που οι ΗΠΑ ήταν μπλεγμένες στον πόλεμο του Βιετνάμ. Παρόμοιες συνθήκες, όσες ομοιότητες μπορεί να υπάρξουν μεταξύ δυο διαφορετικών ιστορικών περιόδων. Η χώρα συγκλονίζεται από την προβολή του «M.A.S.H.» –η κυβέρνηση κατακεραυνώνει την ταινία, με δηλώσεις της. Ταραχές γίνονται στις αίθουσες που προβάλλεται το σπαρακτικό «Strawberries statement» –ταινία που παρουσιάζει τις φοιτητικές καταλήψεις. Το κλίμα αμφισβήτησης ενισχύεται από τις ταινίες, ο κόσμος απαιτεί τη διακοπή του πολέμου, απαιτεί την αναστολή της υποχρεωτικής στράτευσης των πρωτοπόρων του φοιτητικού κινήματος –η χώρα σε αναβρασμό. Τι μεσολάβησε στο ενδιάμεσο; Πως η διαδήλωση μετατράπηκε σε απάθεια του καναπέ;



Εντάξει, άσε για λίγο τις ΗΠΑ και δες τι γίνεται στην Ελλάδα:
-Από την άκρη της πόλης
-Όμηρος
-Ο Βασιλιάς
-Straight story


Μερικές ταινίες που μου έρχονται αυτόματα στο μυαλό και ασχολούνται με θέματα ρατσισμού και ομοφοβίας. Υπάρχουν σίγουρα κι άλλες, δεν είναι πρόθεσή μου να κάνω πλήρη κατάλογο. Ποια ήταν η επίδρασή τους στο ελληνικό κοινό; Μειώθηκαν καθόλου τα αισθήματα ξενοφοβίας ή ομοφοβίας; Δεν ξέρω –ρώτα τον Παναγιώτη Ψωμιάδη να σου πει σχετικά –όλο και κάποια άποψη θα διαθέτει τώρα που ανανεώθηκε η θητεία του στη Νομαρχία Θεσσαλονίκης.
Θυμήσου τώρα την εποχή που η προβολή του «Ζ» ήταν απαγορευμένη στις ελληνικές αίθουσες. Και προσπάθησε να κάνεις όποια αναγωγή σου επιτρέπουν οι τότε συνθήκες (δικτατορία) με τις σημερινές.

Στο αρχικό ερώτημα λοιπόν, σχετικά με τον πως επιτρέπεται η προβολή ταινιών σαν τις παραπάνω στις ΗΠΑ, η απάντηση είναι: «γιατί όχι; αφού δεν γίνεται και τίποτα σε τελική ανάλυση».
Γιατί όμως οι ταινίες διαμαρτυρίας ή/και καταγγελίας έχουν τόσο πενιχρά αποτελέσματα στο κοινό; Εντάξει, δεν λέει κανένας πως έπρεπε να βγει ο κόσμος στους δρόμους, μετά τις ταινίες του Μάικλ Μουρ και να ρίξει την κυβέρνηση –αλλά, ρε γαμώτο, εδώ μοιάζει σα να μην κουνήθηκε φύλλο μετά τις αποκαλύψεις! Κι αν βάλεις τα άρθρα παρόμοιου περιεχομένου στις εφημερίδες, τα βίντεο με τις ενέργειες του αμερικάνικου στρατού … Μισό λεπτό, εδώ υπάρχει κάτι που μοιάζει με αιτία! Κι αυτό δεν είναι άλλο από την συνεχή επανάληψη των μηνυμάτων καταγγελίας/ διαμαρτυρίας με όλα (και σε όλα) τα μέσα.



Θυμάμαι τον Αλ Πατσίνο να κραυγάζει «Attica, Attica!» στο «Dog day afternoon». Μετά, πλάκωσε όλο το Χόλλυγουντ να κάνει ταινίες με τις άθλιες συνθήκες των φυλακών, με ομήρους και ομοφυλόφιλους –οπότε, σταμάτησα να θυμάμαι πιο είναι το πρόβλημα. Θυμάμαι την τελευταία σκηνή του «Strawberry statement», με τους φοιτητές να τραγουδάνε το «give peace a chance», καθισμένοι στο γυμναστήριο και τους μπάτσους να τους τραβολογάνε. Θυμάμαι το «suicide is painless», δίπλα στο φέρετρο –αθάνατο «M.A.S.H.»! Αλλά δεν θυμάμαι τίποτα από τις καινούργιες ταινίες! Εντάξει, κάποια πράγματα από την υπόθεση –αλλά τίποτα δεν τυπώθηκε στο υποσυνείδητό μου, τίποτα δεν λειτούργησε σαν εμπειρία, μετά την παρακολούθησή τους.
Δε λέω ότι αυτές οι ταινίες ήταν άσχημες και οι άλλες αριστουργήματα –λέω ότι αυτές οι ταινίες ήταν πολλές. Περισσότερες από αυτές που μπορώ να επεξεργαστώ. Και γι΄αυτό τις κατανάλωσα μαζικά κι αμάσητα.

Ακόμα χειρότερα –δεν λειτουργούν αποκαλυπτικά σε μένα πλέον, δεν μου προκαλούν σκέψεις του είδους:
-Μα γίνονται τέτοια πράγματα;
-Είναι δυνατόν;
-Πρέπει κάτι να κάνουμε για να σταματήσει αυτή η κατάντια.

Βλέποντας τέτοιες ταινίες, συνήθως σκέφτομαι πλέον:
-Μα φυσικά, ο πρόεδρος των ΗΠΑ θα πρέπει να είναι ηλίθιος και βαλτός –τι περίμενες δηλαδή;
-Μα βέβαια, γίνονται φρικαλεότητες στον πόλεμο –είναι γνωστό αυτό!
-Εντάξει, προφανώς και έχουν άδικο όποιοι ξεκινάνε έναν πόλεμο –φυσικό είναι αυτό.
-Τι να μας πεις κι εσύ; Τα έχουμε δει όλα αυτά και πολλές φορές μάλιστα!
Κι αυτό (αποκτήνωση ονομάζεται) είναι ότι καλύτερο μπόρεσε να πετύχει η κρεατομηχανή του Χόλυγουντ, της οποίας οι ανθρωπιστικές ανησυχίες περιορίζονται στο «πόσοι άνθρωποι θα χρειαστεί να εξοντωθούν εργασιακά, για να βγει η ταινία στην κατάλληλη στιγμή».

Δεν θα μου φαινόταν επίσης, καθόλου παράξενο, αν τις πιο ακραίες ταινίες κατά του Μπους τις χρηματοδοτούσε απευθείας ο Λευκός Οίκος. Γιατί, αν βγάλεις μια ταινία που λέει πως ο πρόεδρος είναι ανώμαλος, κτηνοβάτης, πράκτορας της Τζιχάντ και τα βράδια κάνει πιάτσα στην Φιφθ Άβενιου –μάλλον συμπάθεια θα προκαλέσεις για τον θιγόμενο, παρά το αντίθετο. Λόγω του αβάσιμου των καταγγελιών σου και του οχετού ύβρεων που εκτοξεύεις –κατανοητό;

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει βέβαια και η παλιά, καλή τακτική του ελέγχου των μέσων. Πράγμα που σημαίνει ότι εσύ ελέγχεις τη διανομή της ταινίας και, σε τελική ανάλυση, την απήχησή της. Αυτό είναι φανερό και με βάση τα ελληνικά πεπραγμένα. Γιατί, άλλο πράγμα είναι να προβάλλεις τον «Όμηρο» του Γιάνναρη σε 5 αίθουσες (τυχαίο παράδειγμα) -άλλο να προβάλλεις το «Safe sex» ή το «Οξυγόνο» σε 500 κινηματογράφους multiplex. Και διαφέρει πολύ το μέγεθος των κονδυλίων που είχε στη διάθεσή του ο Γραμματικός για να γυρίσει τον «Βασιλιά», από τη χρηματοδότηση των αισχρών «Λουκουμάδων με μέλι» για παράδειγμα.

Άρα, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια κατ’ επίφαση ελευθερία της έκφρασης που όμως σαμποτάρεται με «νόμιμα μέσα» και χάνει το μεγαλύτερο ποσοστό αποτελεσματικότητάς της. Είναι η λογική του «δεν σου απαγορεύουμε να βγάλεις ότι θέλεις, απλά, θα βγάλουμε κι εμείς ότι γουστάρουμε –και, βέβαια, πρέπει να βρεις τις άκρες για να χρηματοδοτήσεις και να διακινήσεις το έργο σου». Αποθεώνουμε την ελευθερία έκφρασης μέσα από την ουσιαστική κατάργησή της δηλαδή!

Αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας είναι και η μη επίτευξη των στόχων της καταγγελίας/διαμαρτυρίας. Γιατί, ας είμαστε λογικοί –ποιος πήγε να δει τις ταινίες του Γιάνναρη ή του Μάικλ Μουρ έχοντας αμφιβολίες; Όσοι θέλουν να σφάξουν τους Αλβανούς, τους Ρωσσοπόντιους και τους ομοφυλόφιλους –απλά δεν βλέπουν Γιάνναρη. Όσοι είδαν αυτές τις ταινίες είχαν από πριν διαμορφώσει θετική άποψη απέναντι στις προαναφερθείσες κοινωνικές ομάδες –απλά οι ταινίες λειτούργησαν υποστηρικτικά προς τις απόψεις τους αυτές. Και μην μου πει κανένας για τον θείο από το χωριό, που τον τραβήξαμε με το ζόρι να δει την ταινία –αυτός, με την καραμπίνα στο προσκέφαλο κοιμόταν, με την καραμπίνα οπλισμένη βγήκε από την αίθουσα. Οι «άλλοι» είναι εχθροί του, όπως και να έχει –το πολύ να πειστεί πως η συγκεκριμένη περίπτωση που παρουσιάζεται στην ταινία είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.



Συζητούσαμε χτες με τον numb, όπως είπα και στην αρχή –«άρα λοιπόν η στρατευμένη τέχνη;» αναρωτήθηκε κάποια στιγμή. Τι είναι η στρατευμένη τέχνη και, έχει τελικά λόγο ύπαρξης; Ε;
Στρατευμένη, έχει επικρατήσει να λέγεται η τέχνη που εκφράζει αποκλειστικά τις απόψεις ενός συγκεκριμένου χώρου και λειτουργεί υποστηρικτικά ως προς τον χώρο αυτό. Ας πούμε, οι κινηματογραφιστές της Ε.Σ.Δ.Δ. έκαναν στρατευμένη τέχνη γιατί τα έργα τους αποσκοπούσαν στην εδραίωση και διάχυση των «σοσιαλιστικών» μηνυμάτων που πρέσβευε το Κ.Κ.Σ.Ε. Οι κινηματογραφιστές που ανήκαν στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ, έκαναν το ίδιο πράγμα.

Εδώ προκύπτουν κάποιες ερωτήσεις βέβαια:
1. Ο Τζων Γουέιν όταν γύριζε τα «Πράσινα μπερέ» δεν έκανε στρατευμένη τέχνη;
2. Ο Όλιβερ Στόουν τι κάνει με τον «Αλέξανδρο» και τους «Δίδυμους Πύργους» αν όχι στρατευμένο κινηματογράφο;
3. Ο Κεν Λόουτς κάνει στρατευμένη τέχνη επειδή είναι πολιτικά ενταγμένος (νομίζω) στους Άγγλους Τροτσκιστές;
4. Ο Τιμ Ρόμπινς και η Σούζαν Σάραντον που έχουν παρόμοια πολιτική ένταξη –κάνουν στρατευμένη τέχνη;
5. Είναι τελικά καλές ή κακές οι στρατευμένες ταινίες;


Στο πρώτα τέσσερα ερωτήματα –η προσωπική μου απάντηση είναι «ναι». Όταν η τέχνη υπηρετεί κάποιον σκοπό, πέρα από την προσωπική έκφραση του καλλιτέχνη –είναι στρατευμένη. Τώρα, θα με ρωτήσεις τι γίνεται αν η προσωπική έκφραση του καλλιτέχνη συμπίπτει με τον σκοπό; Αν δηλαδή η βασική του ανησυχία είναι η διάδοση των κομμουνιστικών ιδεών, γιατί έτσι πιστεύει πως θα ζήσουμε σε έναν καλύτερο κόσμο και ως εκ τούτου, οργανώνεται σε ένα κομμουνιστικό κόμμα –δεν είναι λογικό, τα έργα του να εκφράζουν αυτή του ακριβώς την ανησυχία; Εντάξει, έχεις δίκιο.
Γι΄αυτό λοιπόν, ο όρος «στρατευμένη τέχνη» πρέπει να αντιμετωπίζεται χρηστικά και όχι αξιολογικά. Αυτό σημαίνει πως ο συγκεκριμένος όρος μας βοηθάει να καταλάβουμε το περιεχόμενο (τι θα δούμε) και όχι να αξιολογήσουμε το έργο. Κι αυτή ακριβώς είναι η απάντησή μου στην τελευταία από τις παραπάνω ερωτήσεις.

Το ερώτημα περί του λόγου (ή μη) ύπαρξης της στρατευμένης τέχνης δεν έχει απάντηση γιατί δεν τίθεται καν. Η τέχνη είναι στρατευμένη σε μια πλειονότητα εκφάνσεών της κι αυτό είναι γεγονός. Και είναι αναφαίρετο δικαίωμα του δημιουργού να επιλέξει τον σκοπό που θα υπηρετήσει κάνοντας τέχνη, χωρίς να επηρεαστεί από την ενδεχόμενη απήχηση του δημιουργήματός του. Πολύ περισσότερο, όταν κάποιοι καλλιτέχνες αναγκάζονται να υπηρετήσουν τον «ύψιστο σκοπό» της συσσώρευσης χρημάτων των εταιρειών παραγωγής του Χόλυγουντ με τα μπλογκμπάστερ που «δημιουργούν», όταν κάποιοι άλλοι αναλαμβάνουν να υπερασπιστούν τις ξενοφοβικές ιδέες του αμερικάνικου έθνους –δεν μπορώ να καταλάβω γιατί θα έπρεπε να ενοχλούν οι «πολιτικοποιημένες» ταινίες του Λόουτς ή του Γαβρά.

Και μην μου πει κανείς πως η στράτευση «μολύνει την καλλιτεχνική δημιουργία» και παρόμοια ιδεοληπτικά, εντάξει; Γιατί, ο καλλιτέχνης που έχει φτιάξει τον δικό του κόσμο και ζει απομονωμένος σε αυτόν, χωρίς να επηρεάζεται από τα εξωτερικά ερεθίσματα –πέρα από παράφρονας σε κακή ταινία τρόμου είναι επίσης και ανυπόστατος.

Γι΄αυτό την επόμενη φορά που θα δεις μια στρατευμένη ταινία, μια ταινία καταγγελίας, μια ταινία που σκοπεύει να σε προειδοποιήσει –κάνε τη χάρη στον δημιουργό της και λάβε υπόψη σου την προειδοποίηση. Αν θέλεις κιόλας, επεξεργάσου την λίγο στο μυαλό σου. Μην την δεχτείς απαραίτητα, μην την απορρίψεις χωρίς δεύτερη κουβέντα –απλά σκέψου την.

31 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Με κάνεις να σου πω οτι το παράδειγμα με τις ταινίες είναι λίγο στεναχωρητικό και μάταιο. Κι έχει και μια πολύ τρυφερή αφέλεια. Αγαπημένε μου μοτοπαππού δεν πιστέυω οτι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει. Μα τί περίμενες να αλλάξει με μερικές σκηνές πραγματικότητας; Αυτό μου θυμίζει τους κακόμοιρους ανθρώπους που στήνονται μπροστά στην τιβι που δεν τιτιβεί και βλέπουν Μάκη και βρίζουν και κάνουν τσ τσ τσ και την άλλη μέρα παίρνουν τηλέφωνο το βίσμα τους να θυμίσουν το ρουσφέτι τους που βρίσκεται εν εξελιξει. Αν μπορούσε να συγκινηθεί τόσο έυκολα ο κόσμος θα ήταν όλα παραδεισένια. Κι όχι πως δεν έχει αντίληψη, μα από το να ψιλοταρακουνηθείς μέχρι να αποφασίσεις να κάνεις κάτι γι'αυτό είναι μια θάλασσα ολάκερη. Κι η στράτα της αρετής είναι παραμυθάκι κι αυτή. Δεν την διαλέγουν οι πολλοί. Κι εκείνοι που τη διαλέγουν πίστεψέ με δεν το κάνουν κατόπιν παρακολούθησης της οποιαδήποτε κατα τ'άλλα γροθοστομαχικής ταινίας. Για τη στρατευμενη τεχνη (δε μαρεσει ο ορος) εχω να πω πως με μπερδευει. Νομίζω έχει να κάνει με τον τρόπο που σερβίρεται το όλο πράμα.Σκέψου τον Μπερτολτ Μπρεχτ, τον Χικμετ, το Λοίζο, πόσο σε κάνουν ν'αγαπάς αυτό που ολόκληρα 80 παρα κατι χρόνια δεν κατάφεραν. Πάντως επειδή λέω πολλά , δεν είναι θέμα προβολής. Ε΄κείνοι που θέλουν και το βράδυ τα κεφάλια τους κάνουν ντιν ντον ψάχνονται έτσι κι αλλιώς. Εϊναι δυσκολο και σκληρό να σκέφτεσαι τους δίπλα κώλους όταν πονάει ο δικός σου...δυστυχώς...Και τώρα που το θυμήθηκα είναι μερικές ταινίες που με ξαγρύπνησαν. Η "Ροζετα" των αδελφων Νταρντεν και οι "Δευτερες με λιακάδα" δε θυμάμαι ποιανού. Χωρίς να γίνονται κουραστικές, χωρίς το σοσιαλιστικό ρεαλισμό στα μούτρα σα κουράδα. Τόσο απλές και τόσο ανατριχιαστικές. Σκέψου εκείνη τη σκηνή που ο πενηντάρης πηγαίνει να βρει δουλειά κι έχει φορέσει τα ρούχα του γιου του, κι έχει βάψει και τα μα΄λλιά του με νερόχρωμα και ιδρώνει και τρέχει το μαύρο από τις φαβορίτες του..Μια απλή σηνή ικανή να ξυπνήσει όλα τα΄ βόδια που κοιμουνται΄.Κι εκλαιγα σαν το κοριτσάκι όσο το'βλεπα. Και χάλασε το στομάχι μου. Σε θερινό σινεμα. Και η μουνίτσα από διπλα που δν ηξερε που να παει και επειδη τα ισπανικα ειναι της μοδας ηρθε να τη δει, χαζογελούσε. Και πόσες τετοιες μουνιτσες και μουνιτσοι ζουν κοντα μας; Και σιγα μην τους ξεκουνησει μια ταινια.Η μια εκρηξη, η τοσοι πολεμοι τριγυρω, η η πεινα κι η διψα, η αγαμια και η αδικια....
βρωμοσεντονου κατηντησα

RaZzMaTaZz είπε...

Όταν η πλειοψηφία του κόσμου παγκοσμίως κοιμάται και γράφει στα @@ τους ο,τι κι αν συμβαίνει, τι να κάνουν πέντε έξι ταινίες;
Προβληματίζονται όσοι θυμούνται πως είναι να σκέφτεσαι, κι από αυτούς ακόμα λιγότεροι θα κάνουν κάτι. Το πρόβλημα είναι οτι η "λογική" της απάθειας, του βολέματος και του φρικώδους αμέρικαν ντρημ έχει περάσει στο dna όλων. Οι άνθρωποι πλέον δε σοκάρονται, τελεία και τάβλα, ο,τι κι αν τους δείξεις, ο,τι κι αν τους πεις. Ακόμα κι αν είναι η εικόνα 11 τύπων να παίζουν ποδόσφαιρο με μπάλα το κεφάλι του δωδέκατου. Απλά θα αλλάξουν κανάλι. Δατς ολ.

ΥΓ1. Αρχίζω να πιστεύω οτι η μόνη μας ελπίδα είναι οι Μορμόνοι με τα οράματά τους και οι Amish που βλέπουν εξάτμιση και κάνουν το σταυρό τους.
ΥΓ2. Πάντως βγαίνει και κάτι καλό για την επιστήμη -παρατηρώντας τους σύγχρονους Αμερικάνους ανακαλύπτει κανείς το χαμένο κρίκο ανάμεσα στον άνθρωπο και το γαστερόποδο.

o erwtas pernaei ap' to stomaxi είπε...

για κάποια χρόνια ένας φίλος του πατέρα μου ζούσε στις ΗΠΑ, όταν ήρθε ένα καλοκαίρι τον ρώτησα να μου πει τη γνώμη του. Η απάντησή του ήταν: "Μου έκανε πολύ καλό που πήγα στις ΗΠΑ, έμαθα από πρώτο χέρι τι εστί χαμένη κοινωνία".

όσον αφορά στην στρατευμένη τέχνη δεν μ' ενοχλεί καθόλου. Η μόνη τέχνη που μ' ενοχλεί είναι τέχνη Kitsch. Μόνο αυτή θεωρώ άχρηστη.

Κατα τ' άλλα μ' άρεσαν οι τοποθετήσεις σου και συμφωνώ

numb_jg είπε...

gamwto είμαι σε ένα καφέ και δεν έχω χρόνο.υπόσχομαι να επανέρθω με σεντονοσχόλιο, αν χρειαστεί

The Motorcycle boy είπε...

Αντουανέτα, νομίζω οτι είναι η πρώτη φορά που με σχολιάζεις κι έκανες ολόκληρο σεντόνι -αν είναι να το συνεχίσεις έτσι, θα σου γράφω ένα καλωσόρισμα κάθε πρωί. Κατά πρώτον, λοιπόν, η σκηνή της ταινίας που περιγράφεις είναι σοσιαλιστικός ρεαλισμός μέχρι σώβρακο (ή νεορεαλισμός ιταλικής σχολής που άνει το ίδιο -Παζολίνι, Ταβιάνι κι έτσι).
Κατά δεύτερον, δεν περιμένω να αλλάξει ο κόσμος με μια ταινία. Είσαι μικρή και δεν θυμάσαι -οπότε άσε με να σου πω εγώ: Το 50κάτι, οι αληταράδες βανδαλίσανε το Ροζυκλαίρ στην προβολή της "Ζούγκλας του μαυροπίνακα". Εδώ, στην Αθήνα έτσι; Το 70κάτι τους βγάζανε οι μπάτσοι σηκωτούς από την παράνομη προβολή του "Γούντστοκ". Το 80κάτι μας πέρνανε τα στοιχεία για να μπούμε στο Άστυ και να δούμε το "να πεθαίνεις στα 30". Τώρα τι γίνεται; Δε σου τη σπάει τόση νέκρα; Δε σου τη σπάει να δείχνουν ξεκοιλιασμένους και ο κόσμος να λέει "άλλαξέ το, τρώμε τώρα";
Δε λέω πως ο κόσμος μπορεί να αλλάξει έτσι εύκολα, αλλά ας μην είμαστε τόσο χοντρόπετσοι γαμώ το στανιό μου! Ας μην το δεχόμαστε τόσο εύκολα, αυτό λέω.

raz, αυτό είναι το πρόβλημα -πως δεν είναι 6 ταινίες είναι 60 και θα γίνουν 600. Κι ο κόσμος τις βλέπει και ησυχάζει τη συνείδησή του (έχω δει όλα του Μουρ, έχω δει Λόουτς, έχω πάει και στον Μανού Τσάο -εντάξει, το έκανα το χρέος μου). Αυτό που λέω είναι πως οι καταγγελίες των ταινιών είναι καταγγελίες εναντίον μας και μόνο ήσυχοι δεν πρέπει να κοιμόμαστε. Οι Αμερικάνοι είναι μια χαρά -όπως οι Έλληνες ένα πράγμα, μόνο που αυτοί έχουν και φρι ριφίλ. Κι όσο φοράνε τα μπλουζάκια με τον Τσε στις κολεξιόν μόδας, όσο κάνει παρουσίαση σε τανίες του Τιμ Ρόμπινς ο Υπουργός Πολιτισμού -κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Μα καθόλου καλά.

Στομάχη, ευχαριστώ που κατανοείς ακριβώς τι θέλω να πω. Όχι οτι αμφέβαλλα δηλαδή.

numb, θα περιμένω.

Helix Nebulae είπε...

Δυστυχώς ο όρος "στρατευμένη τέχνη" δημιουργεί αρνητικούς συνειρμούς. Ο όρος "πολιτικοποιημένη" επίσης. Όπως και με όλες τις μορφές τέχνης, όλα τα είδη κινηματογραφικής αφήγησης, κλπ, υπάρχουν καλές και κακές δουλειές - ανεξάρτητα από την ιδεολογία που πρεσβεύουν. Π.χ. "Ο Θρίαμβος της Θέλησης" (1936) της Ρίφενσταλ είναι μια εικαστικά υπέροχη ταινία, κι ας είναι κατάφωρη ναζιστική προπαγάνδα. Αντιστοίχως, ταινίες με εξαιρετικές ιδεολογικές προθέσεις συχνά είναι μέτριες έως φρικτά βαρετές.

Εννοείται πως καμία ταινία, βιβλίο, ή οτιδήποτε άλλο παρόμοιο δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ακόμα κι αν συγκλονίσει χιλιάδες, κανένας δεν πρόκειται να αφήσει την ασφάλεια του καναπέ του για να βγει στους δρόμους - και να κάνει τι ακριβώς άραγε; Η όποια αντίδραση εξαρτάται λοιπόν κυρίως από άλλους παράγοντες (οικονομικούς κυρίως) και οι ταινίες δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να αντικατοπτρίζουν τις υπάρχουσες τάσεις. Στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να γίνουν σύμβολα, αν και κανένας φανταστικός ήρωας δεν μπορεί να αντικαταστήσει έναν Τσε.

Για τους Αμερικάνους, αν και δεν είμαι ειδικός, καταλαβαίνω πως είναι ένας διχασμένος λαός. Υπάρχει μια μερίδα του κόσμου που αντιτίθεται στον πόλεμο του Ιράκ φερ' ειπείν (έστω και για τους λάθος λόγους ότι επιστρέφουν τα παλληκάρια σε ξύλινα κουτιά), υπάρχει όμως και μια ισχυρή πλειοψηφία απόλυτης άγνοιας και μιλιταριστικής καφρίλας. Ο καιρός θα δείξει αν θα καταφέρουν ποτέ οι μεν να υποσκάψουν την ιδεολογική υπόσταση των δε. Χωρίς κάποια γερή κρίση πάντως δεν έχουν καμία ελπίδα.

Για τους Έλληνες, ήθελα απλά να προσθέσω στη λίστα σου την "Ψυχή στο Στόμα" του Γιάννη Οικονομίδη, που βγήκε πριν λίγες μέρες σε μία μόλις αίθουσα και έκτοτε γίνεται ο κακός χαμός. Εκπληκτική δουλειά, σκέτο μπαρούτι. Για περισσότερες πληροφορίες περάστε από το blog μου (κάνω και γκρίζα διαφήμιση).

Ροΐδης είπε...

Αυτά τα τελευταία σου άρθρα πολύ με ερεθίζουν. Βέβαια εδώ σε αυτό το ποστ θέτεις ουσιαστικά 2 προβλήματα-ερωτήματα.
1. μετά από τόσες ταινίες κοινωνικού (τουλάχιστον) προβληματισμού, πως και ο λαός (ή κόσμος) παραμένει έτσι, είτε στην Αμερική είτε αλλού.
2. Θέτεις επίσης τι είναι στρατευμένη ή όχι τέχνη.

δύσκολα ερωτήματα, αλλά είναι δυνατόν να επιχειρηθούν απαντήσεις.

απ. στο 1ο. Ποιος είπε ότι η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο, ή συνειδήσεις; όχι κατά την άποψη μου. Μπορεί όμως να συμβάλει μακροπρόθεσμα, γιατί η Τέχνη δεν είναι παρά ένα βοτσαλάκι μέσα σε ένα γιγάντιο Όλον που επιδρά και καθορίζει και συντρίβει. Λαμβάνουμε επίσης σοβαρά της δομές μιας κοινωνίας, και κατά πόσο αυτές αφήνουν περιθώρια διείσδυσης σε ξένα σώματα, όπως ένα βαθύτερο μήνυμα μιας ταινίας, ας πούμε. Επίσης κάτι άλλο, η τέχνη δεν είναι μια συμπαγής δύναμη αλλά από τη φύση της διεσπαρμένα σε πολλά επίπεδα. Ενώ το σύστημα είναι και συμπαγές, και η ροή της επιρροής του συνεχής, ακατάπαυστη με γεωμετρικά αυξανόμενη δυναμική.

απ. στο 2ο. Η Τέχνη κατά την άποψή μου, είτε το θέλει είτε όχι είναι «στρατευμένη», είτε το θέμα της αναφέρεται κομψά σε προσωπικό επίπεδο, είτε χοντροκομμένα σε κοινωνικό επίπεδο γιατί ο θεατής/οι θεατές ταυτίζονται με το περιεχόμενό της. Το πρόβλημα είναι δύο. Η κακή τέχνη ότι και να έχει ως θέμα, είτε μεγαλεπήβολο είτε ταπεινό, παραμένει κακή, το αντίθετο βεβαίως σημαίνει με την Καλή Τέχνη.

Στο σινεμά λοιπόν έχουμε ένα παρθένο αρνητικό, ένα φωτάκι που μέσα από μια διαδικασία το διαπερνά το ένα φως με δύναμη και εγγράφεται το θαύμα της αναπαραγωγής των εικόνων μιας φαντασίας που ξεπερνά κάθε φαντασία. Ο κόσμος όμως του σινεμά και ο κόσμος δεν είναι ομοούσιοι, όπως θα έλεγε και ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Οι παραβολές της τέχνης, δεν είναι από μόνες τους ικανές να φτάσουν κάποιες σοβαρές ιδέες σε σκληρούς ανθρώπινους εγκεφάλους.Αυτό είναι πια και επιστημονικά εδραιωμένο.

The Motorcycle boy είπε...

helix, όντως ο όρος στρατευμένη τέχνη έχει βομβαρδιστεί από την προπαγάνδα για να δημιουργεί αρνητικούς συνειρμούς. Βέβαια, όταν η στρατευμένη τέχνη είναι από τη δική μας πλευρά (βλέπε αμερικάνικα, αλλά και ελληνικά προπαγανδιστικά φιλμ) απλά δεν είναι στρατευμένη τέχνη, γιατί η στρατευμένη τέχνη θα πρέπει απαραίτητα να συνδέεται με σοσιαλιστικό ρεαλισμό.
Δεν περιμένω να αλλάξει ο κόσμος από μια ταινία, περιμένω να σκεφτεί και βλέπω πως ούτε καν αυτό γίνεται. Πράγμα που καταντάει προβληματικό όσο να πεις.
Διαφωνούμε -η αντίδραση των Αμερικάνων κατά του πολέμου επειδή γυρίζουν τα παιδιά τους σε σακούλες είναι σωστή -ολόσωστη. Εκεί, άλλωστε, έγκειται ο παραλογισμός του πολέμου.
Την"Ψυχή στο στόμα" δεν την ξέχασα. Ίσα ίσα, την προηγούμενη βδομάδα έβγαλα ποστ στα Καπέλα που έλεγα πως ο Οικονομίδης έχει κάνει το "Σπιρτόκουτο" -μια από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων και πως θα πηγαίναμε να δούμε την πρεμιέρα της "Ψυχής" που την περιμέναμε ανυπόμονα. Εντάξει, είδα την ταινία και έφαγα γερή απογοήτευση. Προτίμησα να μη γράψω τίποτα γι΄αυτό. Αλλά, ειλικρινά πιστεύω πως είναι κρίμα για τον Οικονομίδη που έκανε αυτή την ταινία και κρίμα για τους ηθοποιούς του που χαραμίστηκαν σε αυτή. Δε βαριέσαι -ακόμα τον εμπιστεύομαι και περιμένω την επόμενη ταινία του.

The Motorcycle boy είπε...

Ροϊδη, έχω μια μικρή διαφωνία. Δεν πιστεύω πως η τέχνη είναι έξω και πέρα από την κοινωνία, απλά είναι μια ακόμα έκφρασή της. Με αυτή τη λογική λοιπόν λέω πως, φυσικά η τέχνη δεν θα αλλάξει τον κόσμο -αλλά, αν δεχτούμε πως είναι έκφανση της κοινωνίας, τι σκατά αποκομμένο νησί είναι αυτές οι ταινίες; Διαμαρτύρονται, καταγγέλουν, γνωρίζουν επιτυχία (πάει να πει, τις βλέπει ο κόσμος) και μετά όλοι αντιδρούν σα να μην υπήρξαν ποτέ αυτές οι ταινίες. Συμφωνούν οι Αμερικάνοι π.χ. με το θάψιμο του Μπους και μετά πάνε και τον ξαναψηφίζουν. Αυτό είναι το πρόβλημά μου -η ενσωμάτωση των ταινιών στο κοινωνικό ασυνείδητο σαν να πρόκειται για εμβόλια κατά της αναλγησίας. Βλέπεις την ταινία, αγανακτείς και μετά ... τέλος. Και νομίζεις πως, βλέποντας την ταινία, έκανες το χρέος σου σαν πολίτης. Αυτός για μένα είναι ο ύστατος κρετινισμός και, όσο να πεις, με ενοχλεί.
Στο δεύτερο σκέλος του σχολίου σου συμφωνούμε απόλυτα, το ίδιο λέω κι εγώ στο ποστ μου -απλά εσύ το λες καλύτερα.

οι σκιές μιλάν είπε...

Ας ξεκινήσω το σχόλιο με ένα "ανέκδοτο":

- What do you think about the Bush administration?
ρωτούσα εναν Αμερικάνο κατά τον Νοέμβρη κι εκείνος απαντούσε,

- What an asshole, what a scumbag (κι άλλα τέτοια κοσμητικά) και στο τέλος:
Βut he is the President! Αnd we need to stand behind him!

Κάτι σε Ολυμπιακό και διαιτησία ένα πράγμα μου έκανε, αυτό μου ήρθε στο νου. Ξέρω, ίσως ολίγον άστοχος ο παραλληλισμός αλλά μέσω της υπερβολής θέλω να δώσω τις συντεταγμένες μιας κατάστασης.

Θα συμφωνήσω με τον Ροίδη (αλήθεια, γιατί βάζεις διαλυτικά στο ι; - πάντα ήθελα να σε ρωτήσω, φίλε): το κοινό της όποιας καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι ένα υποσύνολο, σημαντικά μικρότερο, των θιασωτών των πολιτικών εξελίξεων, ιδιαίτερα σήμερα.

Βασικά μου λείπει ένα συστατικό στοιχείο από το κατά τ' άλλα χορταστικότατο ποστ: μιλάμε για στρατευμένη τέχνη αλλά ακόμα δεν αναφέρεις πουθενά τι είναι τέχνη. Αν η τελευταία επιχειρεί να σημάνει κι όχι να νοηματοδοτήσει, όπως πιστεύουν πολλοί, τότε εξ ορισμού η φράση "στρατευμένη τέχνη" αφ' εαυτής είναι οξύμωρη και αντιφατική αφού η στράτευση όχι μόνο περιορίζει τη σήμαντικότητα του έργου αλλά επι προσθέτως καθιστά το καλλιτεχνικό έργο μονοσήμαντο - του αφαιρεί δλδ την κύρια και πρωταρχική του λειτουργία. Αυτή νομίζω και η διαφορά μεταξύ Λόουτς και Μούρ: ο Λόουτς κάνει τέχνη, ο Μουρ ντοκυμαντέρ.

Τα πράσινα μπερέ; Είναι στρατευμένα;

Η ταινία χάνει σε αισθητική αξία: δεν με "φτιάχνει" η φωτογραφία της, η δόμηση των χαρακτήρων είναι φτωχή και στεγνή, οι ερμηνείες βουβές, το μοντάζ είναι χαλαρό, η μουσική δεν δένει με τη δράση όπως πρέπει και μόνο μια σκηνή σ' όλη την ταινία έχει ίσως ενδιαφέρον. Καταλήγει γενικά σ' ένα πράγμα λίγο πολύ σαν δραματοποιημένο "ντοκυμαντερ". Ως εκ τούτου δεν τείνει πια να εκφράσει μια συγκίνηση αλλά να την εκβιάσει - και δεν εννοώ βιαιώς, αλλά μη αφήνοντας περιθώριο στον θεατή για καμμιά άλλη συναισθηματική αντίδραση.

"Ειναι στρατευμένη ταινία άρα κακή;"

Θα συμφωνήσω μαζί σου στη χρήση του όρου στρατευμένος: δεν είναι αξιολογικός όρος αλλα ταξινομικός και ως τέτοιος δίδεται ad hoc. Επειδή δεν με συνεπαίρνει αισθητικά (προσωπικά πάντα μιλωντας) δεν θεωρώ την ταινία "καλο κινηματογράφο". Αν είναι στρατευμένη ή όχι είναι μετα-κινηματογράφος, μετα-σινεμά όπως λέμε μετα-μπλογκιν.

Λόγω πολιτικής και ιδεολογικής ομωνυμίας κάποιοι συχνά συγχέουν την αισθητική απόλαυση με το πολιτικό πάθος και αντιστρέφουν τους κριτικούς όρους, κρινουν την ταινία δλδ όχι στην αισθητική της βάση αλλά στο βαθμό συναισθηματικής ταύτισης. Λάθος κατα τη γνώμη μου - αλλά δεν γράφω μανιφέστο εδώ.

Δες όμως τι συμβαίνει με τις ταινίες του σοσιαλιστικού ρεαλισμού που αναφέρεις στο ποστ. Προβλήθηκαν σε θεατές που ήταν ήδη προετοιμασμένοι (ή προγραμματισμένοι) ιδεολογικά και κοινωνικά να τις αγκαλιάσουν και να ταυτιστούν μαζί τους. Πολλές εξ αυτών ωστόσο είναι επιεικώς απαράδεκτες.

Δες τώρα το αντιπαράδειγμα: το σοβιετικό κοινό γύρισε την πλάτη του σε συνθέτες όπως ο Σοστακόβιτς ("αυτη η μουσική δεν είναι για προλετάριους", έλεγε ο Στάλιν μετα την όπερα της Λαίδης Μακβεθ και αναπήραγαγαν οι εφημερίδες της εποχής) κατηγορώντας τον για αισθητιστή, θιασώτη του τουρ ντι ιβουάρ.

Κλείνω λέγοντας, ρεμάλια σας ζήλεψα που πήγατε να δείτε ταινιόνι μαζί και πιάσατε τέτοια κουβέντα μετά.

(Σορρυ για το σεντόνι.)

Cherryfairy είπε...

Πολύ καλό ποστ ΜΒ, εγώ ως απλος άνθρωπος ξέρω (μάλλον νομίζω-σιγά μην ξέρω)καλή ταινία,κακή ταινία για τα γούστα μου.Δεν ξέρω καν αν έχω καλό γούστο κιόλας!

Λίτσα είπε...

Oυφ, πάς και βρίσκεις κάτι θέματα που χρειάζονται σχόλια-εγκυκλοπαίδειες!
Λοιπόν, το λες κι εσύ, αλλά το ξαναπώ: στρατευμένη είναι η τέχνη που έχει θέση (δηλ. μια πρόταση ηθικού - προσοχη όχι ηθικολογικού- χαρακτήρα, την οποία το έργο προβάλλει ή υπερασπίζεται). Υπ' αυτήν την έννοια στρατευμένο μπορεί να είναι και το έργο ενός εστέτ, που λ.χ. προβάλλει τη θέση ότι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Τώρα, η ύπαρξη της θέσης (ή της στράτευσης) ad hoc δεν καθιστά το έργο καλό ή κακό (αξιολογικά μιλάω): υπάρχουν στρατευμένα έργα που είναι αριστουργήματα και άλλα που είναι για τα σκουπίδια - στον κατάλογο των κριτηρίων για την αξιολόγηση του έργου τέχνης, η στράτευση, αν υπάρχει, είναι στις τελευταίες θέσεις.
Γιατί γυρίζονται ταινίες αμφισβήτησης στις Η.Π.Α.; Προχείρως θα έθετα δύο ζητήματα:
1ον. είναι άκρως εξυπηρετικό στο σύστημα ν' αφήνει μέρος της δυσαρέσκειας και της κριτικής να εκδηλώνεται, διότι έτσι διασφαλίζει τη μακροημέρευσή του (ένα αμερικανός μελετητής υποστηρίζει ότι η τέχνη είναι αντικαθεστωτική και ελεύθερη μόνον όταν είναι υπό απαγόρευση: σε κάθε άλλη περίπτωση παίζει, έστω και εν αγνοία της, το παιχνίδι της εξουσίας - υπερβολική ενδεχομένως η θέση του, αλλά αξίζει να μας προβληματίσει).
2ον. Για κάυθε μία ταινία αμφισβήτησης που γυρίζεται, γυρίζονται τουλάχιστον 50 που αντισταθμίζουν αυτήν την κριτική: με υπεράνθρωπους ήρωες, με τη δομή της παρηγοριάς, με την καλλιέργεια της ιδέας περί του "πρόδηλου πεπρωμένου" του αμερικαν. έθνους. Άρα;
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο: ποια ταινία αμφισβήτησης έστρεψε την κριτική της σε ΟΛΕΣ τις δομές και τα θεμέλια των Η.Π.Α.? Νομίζω καμία: πάντα, η κριτική κατευθύνεται σε μία παράμετρο του συστήματος: τη CIA, τον Πρόεδρο, τα λόμπυ, το FBI. Σ' αυτήν την περίπτωση, είναι αντιληπτό ότι η απόδοση ευθυνών σε έναν, ουσιαστικά αθωώνει (η κρατάει αλώβητους) όλους τους άλλους.
Αυτά προχείρως και σας καλημερίζω.

The Motorcycle boy είπε...

Για αρχή, μπράβο cherry για το σχόλιο -ορισμό της παοδοχής του προϊνότος τέχνης από τον άνθρωπο στα πλαίσια της υποκειμενικότητας. Να προσθέσω απλά, πως αυτό που εγώ θεωρώ καλή τέχνη είναι προσωπικό και μη δεσμευτικό για το υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο. Χωρίς περαιτέρω αξιολογικούς χαρακτηρισμούς.
Σκιές, βάζω διαλυτικά στον Ροϊδη γιατί αλλιώς θα διαβαζόταν "Ρίδης". Σκόπιμα δεν μπαίνω σε ορισμούς σχετικά με την τέχνη γιατί είναι τόσο επιδραστικό το υποκειμενικό κριτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις που, σχεδόν, καταργεί τον ορισμό.
Η προσωπική μου γνώμη είναι πως η οποιαδήποτε μορφή τέχνης επιχειρεί να νοηματοδοτήσει κι όχι να σημάνει. Αλλιώς δεν θα μιλούσαμε για έργο τέχνης, αλλά για πινακίδα ρύθμισης της κυκλοφορίας. Έχεις δίκιο στη σύγκριση Λόουτς με Μουρ, αλλά και άδικο ταυτόχρονα. Γιατί το ντοκυμαντέρ μπορεί να είναι και τέχνη (συνήθως είναι) αλλά ο Μουρ κάνει ντοκυμαντέρ τύπου Τριανταφυλλόπουλου -το οποίο είναι κατά τη γνώμη μου σκέτη φτήνια και άκρατος λαϊκισμός για την πρόκληση εντυπώσεων.
Τα πράσινα μπερέ είναι στρατευμένα -μην αμφιβάλλεις καθόλου γι΄αυτό, αλλά, σε αντίθεση με τις ταινίες του Λόουτς, είναι εντελώς σαβουροπροϊόν, από αυτά που δείχνουν στις ένοπλες δυνάμεις για ανύψωση του ηθικού. Άρα, κατά τη γνώμη μου, κακοτεχνία ή μη τέχνη.
Διαφωνώ επίσης μαζί σου σχετικά με τα κριτήρια αξιολόγησης μιας ταινίας. Προφανώς είναι προσωπικά και έχουν να κάνουν με ατομικές (συγκινησιακές κυρίως και εμπειρικές) συνιστώσες. Περί αυτού εμένα δεν μου πέφτει λόγος.
Θα μπορούσα να σου αντιστρέψω το παράδειγμα των ταινιών σοσιαλιστικού ρεαλισμού, βάζοντας στη θέση τους την τελευταία ταινία του Στόουν π.χ. για τους Δίδυμους Πύργους. Το γεγνονός παραμένει πως μια ταινία κρίνεται σε ατομικό επίπεδο και ταξινομείται ανάλογα. Αλλά επίσης παραμένει η ένστασή μου σχετικά με την αποδοχή μιας ταινίας και το γράψιμό της στ' αρχίδια μας ευθύς μετά το τέλος της προβολής.
Ευχαριστώ για το σεντονοσχόλιο και δεν χρειάζεται να ζηλεύεις. Να τσακιστείς και να έρθεις εδώ χρειάζεται. Οπότε, το αλλάζω λίγο -ζήλευε μπας και ξεκουνηθείς γρηγορότερα!

marquee de mud είπε...

ειχα γραψει ενα καλο σετακι πανωκατωσεντονο παπλωματοθηκες κλπ αλλα εκανε ενα κατι και χαθηκε και σωθηκατε κ εσεις.

τα αμερικανα παντως ειναι ο πιο ατυχος λαος του πλανητη. τους χρησιμοποιει αυτο το παγκοσμιο κατι (καπιταλισμο να το πω,κεφαλαιο να το πω, πολυ κνιτικα μου ακουγονται αλλα το λεω) για να τα κονομαει στην πλατη του και στο ονομα της δημοκρατιας. εχει και τζαμπα εργατες.(φανταρια)

εγω παντως εχω και μια αλλη αποψη για αυτες τις ταινιες. δηλαδη δεν νομιζω οτι το χολλυγουντ-το κατευθυνομενο οπως ειπατε χολλυγουντ- βγαζει πολλες ταινιες για να μπουχτισουμε και να μην λειτουργουν τα αντανακλαστικα μας. αυτο νομιζω οτι ειναι δουλεια της τηλεορασης κατα κυριο λογο. αυτο που νομιζω οτι κανει το σινεμα ειναι οτι παρουσιαζει και καλα μια επανασταση, μια καινουρια ιδεα για τα πραγματα (βλ. φαρεναιτ) ενω την ιδια στιγμη δεν ακουμπαει καθολου καποια θεματα που μπορει-λεω μπορει- να ειναι πιο κοντα στην αληθεια. πχ.οσο εβλεπα το φαρεναιτ , μεχρι τελους δηλαδη, περιμενα να αναφερθει στους 70 ισραηλιτες πρακτορες που ειχαν συλληφθει και κρατουνταν για αρκετο χρονικο διαστημα μετα την 11σεπτ. αυτοι οι 70 ειχαν σχεδον την ιδια πορεια μεσα στη χωρα με τους αλλους τους κανονικους -για τις ΗΠΑ, τρομοκρατες- αλλα τιποτα. περιμενα επισης να αναφερθουν και σε αλλα δυο τρια στοιχεια που ειχαν σχεση με ισραηλ και σε καποιες πληροφοριες που υποτιθεται ειχε η cia κλπκλπ. ναι και μετα πεσαν οι τιτλοι. και για ολα φταιει ο μπους και οι πετρελαιαδες. τι καλα!;

την καναμε και φετο την επανασταση.
ασε που τα αμερικανα οπως τα εζησα τουλαχιστον, πρακτικα στα παπαρια τους. αλλα οχι οπως θα ηταν ενας ελληνας στα παπαρια του. αυτοι εχουν εναν δικο τους τροπο. ειναι στα παπαρια τους ενω συγχρονως νοιαζονται παρα παρα πολυ (αυτο τον τροπο προσπαθησα να εξηγησω στο χαμενο σετακι ασπρορουχων αλλα...καποια αλλη φορα) και γι'αυτο οι εχοντες και κατεχοντες τα media και επισης και το υπολοιπο χρημα της πιατσας κανουν το παν για να τους ελεγχουν.

για τον μπους, η αποψη μου ειναι οτι αυτη ειναι η δουλεια του .να ειναι και να φαινεται αναλωσημος. μεχρι να ερθει καποιος σωτηρας που θα κανει κι αυτος τα ιδια και χειροτερα.

τωαρ για αυτο που εγινε τις προηγουμενες δεκαετιες με τις ταινιες ειναι φυση αδυνατο να γινει τωρα γιατι ο καθε πιτσιρικας την «κατεβαζει» και την βλεπει σπιτι του. κι αυτος που πριν 20 χρονια θα του βαζε μια κλουβα μπροστα στο σινεμα το ξερει οτι την βλεπει και σε λιγο καιρο θα σου βαλει και χερι στο διαδικτυο και θα ειναι ακομα μια τετοια κινηση οπως του "ροζικλαιρ". δεν θελω καν να φανταστω τι θα γινει αν απαγορευσεις σε κατι πιτσιρικαδες το ιντερνετ.

ασε που φιλτατε μοτο, νομιζω οτι αυτο το κομματι της νεολαιας και ο τροπος που διαμαρτυρονται τωρα σε αυτην τη χωρα, ειναι οτι πιο ζωντανο και μαζικο εχει γινει εδω και πολλα χρονια. μην μιλησω και για τα νουμερα , τροπους και τσαμπουκα του λεγομενου "αντιεξουσιαστικου χωρου". αυτοι ειδικα εχουν βαλει παρα πολλα γυαλια σε πολλες δεκαετιες πισω. και αν θες, γι'αυτο φαγωθηκαν μουμουεδες λαι οι αποπανω τους, με την καταργηση του ασυλου, γιατι βλεπουν οτι οι μη ελεγχομενοι ειναι παρα πολλοι από παλιοτερα και αρκετα πιο βιαιοι και αρχισαν να φοβουνται πραγματικα. του εχει φυγει ο ελεγχος απ'τα χερια.

πολλα ειπα κι ανακατεμενα.


(marquee de mud, αλλα μου τα κανε κουρελια με το log in)

Cherryfairy είπε...

Εδώ που τα λέμε πρέπει να περάσει χρόνος-πολύς χρόνος.Η Μαίρη Αρώνη έλεγε στη μαμά μου(ήταν φίλες)για έναν ηθοποιό ειρωνικά "έλα μωρέ,Σακελλάριο παίζει" και τι ήταν ο Σακελλάριος τελικά?Μεγαλοφυής.Αλλά ο τάδε ηθοποιός δεν έπαιζε" τα δέντρα πεθαίνουν όρθια" ας πούμε-που τα δέντρα πεθαίνουν όρθια είναι εκπληκτικό έργο,αλλά τεσπα.
Για την ελληνική πραγματικότητα-υπάρχουν πολλές πραγματικότητες-για τον καθένα,αλλά για μένα η κομματική τέχνη,ουσιαστικά,ναι,είναι λάθος.
Η τέχνη πρέπει να απευθύνεται σε όλους,σε όλα τα στρώματα,και πολλές φορές νομίζω πως οι έλληνες σκηνοθέτες μας θεωρούν λειψούς.
Το Mash δεν ήταν για μένα πολιτικό.Ήταν απλά αντιπολεμικό,το 'ουδέν νεότερο απ'το δυτικό μέτωπο" επίσης. Για μένα,έτσι;Και η καζαμπλάνκα αντιπολεμική ήταν. (Το έργο)
Κατά τα άλλα,μπορούμε να μιλάμε για την Αμερική ως πολιτικό κράτος ενώ ψηφίζει το 48%;δεν ξέρω.
Άσχετο αλλά χτες στον ύπνο μου είδα πως έπαιζα το ρόλο της Μασκλαβάνου στη Γλυκειά Συμμορία.

The Motorcycle boy είπε...

Λίτσα, ΒΟΥΝΟ το σχόλιό σου! Για τη στρατευμένη τέχνη -συμφωνούμε απόλυτα. Αυτό που λες οτι αφήνοντας τις ταινίες διαμαρτυρίας εκτονώνεται η αντίδραση είναι ακριβώς αυτό που επισημαίνω κι εγώ. Τι σκατά ταινίες διαμαρτυρίες είναι αυτές που όλοι συμφωνούν και κανένας τελικά δεν διαμαρτύρεται;
Το κολπάκι, "βγάλε εσύ, αλλά θα βγάλω κι εγώ περισσότερες και ακριβότερες" το αναφέρω κάπου μέσα -μέχρι και στην Ελλάδα έφτασε προσφάτως (να υποθέσω για καθαρά προπονητικούς λόγους).
Αλλά αυτό που με σκοτώνει είναι η άποψη πως η αντικαθεστωτική τέχνη είναι ελεύθερη μόνο όταν είναι υπό απαγόρευση! Εδώ σηκώνει πολύ σκέψη και πολύ κουβέντα και δεν θα το σηκώσω το γάντι!
Ψέμματα λέω! Πάρε για παράδειγμα τις εκδοτικές προσπάθειες των αντιεξουσιαστών στην Ελλάδα. Ο τσελεμεντές του αναρχικού κυκλοφορούσε παράνομα μέχρι πριν μία δεκαετία. Ότι βγάζει ο σχετικός χώρος τυπώνεται με το ζόρι στα τυπογραφεία και θάβεται στις πίσω σειρές των βιβλιοπωλείων. Κι αυτό μου μοιάζει σαν απαγόρευση.
Άρα είχε δίκιο ο αμερικάνος μελετητής; Δεν μπορώ να πω με σιγουρία -τα πρώτα παραδείγματα που μου ήρθαν στο μυαλό τον δικαιώνουν, αλλά θέλει κι άλλη σκέψη το πράγμα.
Καλημέρα είπα; Κι αν δεν είπα δεν πειράζει -μεσημέριασε ήδη.

The Motorcycle boy είπε...

marquee, ευτυχώς διάβασα το σχόλιό σου και θυμήθηκα κάτι ακόμα που μου είχε διαφύγει από το σχόλιο της λίτσας. Όντως, παίζει μπόλικος αποπροσανατολισμός στις αμερικάνικες ταινίες διαμαρτυρίας. Όντως, απλοποιούνται τα αίτια και προσωποποιούνται οι αίτιοι για ευκολότερη πέψη (κόλα). Στο τέλος, μένεις με την εντύπωση οτι αν φύγει ο Μπους π.χ. θα γίνουν όλα ρόδινα. Και καλά κάνετε και το γράφετε γιατί εμένα μου διέφυγε στο ποστ.
Συμφωνώ και για τους καινούργιους τρόπους αντίδρασης των νέων (εδώ ακούγομαι σαν παππούς αλλά δε γαμιέται;) -συμφωνώ πως πέρασε η εποχή που ο κινηματογράφος συγκέντρωνε και ευαισθητοποιούσε. Άρα, σ΄ευχαριστώ που με βοηθάς να βγάλω ένα καθυστερημένο συμπέρασμα από το ποστ μου (γι΄αυτό άλλωστε γουστάρω τα σχόλιά σου). Και το συμπέρασμα είναι πως οι ταινίες διαμαρτυρίας είναι πια καθαρά άνευ λόγου ύπαρξης σαν τέτοιες. Μπορεί να συγκινούν, μπορεί να είναι άρτια έργα τέχνης, αλλά δεν αφυπνούν σε κοιωνικό επίπεδο.
Και ναι -οι σημερινοί που βγαίνουν στους δρόμους είναι 100 φορές πιο μάγκες από τη γενιά μας και τις προηγούμενες γενιές -γι΄αυτό δεν τους έχουν πατήσει ακόμα μετά από τόσα χρόνια κόντρας. Και ναι, τα ΜΜΕ κάνουν γκεμπελική προπαγάνδα του χείριστου είδους με τις ανακαλύψεις παραστρατημένων ανήλικων στις τάξεις τους και με τις συνδέσεις του αντιεξουσιαστικού χώρου με τους χούλιγκανς (μεγάλε Παπαχελά!) και με τη ρετσέτα του χαχόλου που σπάει πλάκα σπάζοντας βιτρίνες, την οποία τους έχουν κολλήσει σωρηδόν. Και η πλάκα ξέρεις πια είναι; Οτι αυτή η προπαγάνδα έχει περάσει, όχι μόνο στους πατεράδες μας, αλλά και σε κόσμο κάτω των 30!
Άντε και καλά στερνά να έχουμε.

The Motorcycle boy είπε...

cherry, η κάθε είδους τέχνη κρίνεται από το αποτέλεσμα. Θα συμφωνούσα μαζί σου οτι η κομματική (εννοώντας την έντονα πολιτικοποιημένη) τέχνη είναι λάθος αν δεν υπήρχαν ταινίες όπως π.χ. Ο θρίαμβος της θέλησης της Λένι Ρίφενσταλ ή το Θωρηκτό Ποτέμκιν του Αϊζενστάιν. Ή ακόμα και το Soy Cuba, ενός Ρώσσου σκηνοθέτη -ταινία μέσα στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό και στα στερεότυπα που όμως σου προτείνω να δεις, αν την πετύχεις πουθενά, γιατί συγκαταλέγεται μέσα στα αριστουργήματα της 7ης τέχνης και χρησιμοποιεί σκηνοθετικές τεχνικές που δεν έχουν καν εξερευνηθεί από τότε (αρχές του '60 αν δεν κάνω λάθος).
Και ας αφήσουμε το Σάκο και Βανσέτι, τις ταινίες του Παζολίνι κ.λ.π. -πράγμα που αποδεικνύει πως η στρατευμένη τέχνη βγάζει ΚΑΙ αριστουργήματα.
Συμφωνώ πως το MASH δεν ήταν στρατευμένη ταινία, ούτε και η Καζαμπλάνκα. Το πρώτο, το χρησιμοποίησα σαν ταινία διαμαρτυρίας.
Το γεγονός πως μόνο το 48% (και πολύ λες) των Αμερικάνων ψηφίζει, σημαίνει απλά πως σε εκείνη τη χώρα ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Υ.Γ.: Αυτό με τη Δώρα Μασκαλβάνου να το προσέξεις. Απ΄ότι θυμάμαι, είχε άσχημη ζωή και όμορφο τέλος -σαν εφιάλτης μου ακούγεται.

Ανώνυμος είπε...

τι καλα στερνα ρε καταθλιπτηκε; εγω παντως κατεβαινω ακομα. απλα δεν παω εκει που θελω και που πηγαινα γιατι εχω δει ποσο ευκολα βαφτιζουν καποιον ασφαλιτη και τι γινεται μετα... χαχαχαχα. τι λεμε ρε απο το δικτυο ρε. και μετα λεμε οτι θα μας πιασουν σε διχτυ.

αμ!μου φαινεται θα το κλεισω το ρημαδι. εκλεισα την τιβι, ψιλοκλεινω το κινητο, θα κλεισω και το πισι και θα δεις και συ. οχι εσυ μοτο ο ΑΛΛΟΣ. πρεπει μονο πρωτα να ψησω καμια 400gb μουσικες γιατι ολα κι ολα τη μουσικη δεν τη κοβω. και παιζουν κ πολυ ωραια πραγματα ρε γαμωτο. (οκ σορρυ το βουλωνω, γεια)

marquee de mud

The Motorcycle boy είπε...

Έλα μωρέ τώρα! Σιγά μην το κλείσουμε για να δει ο ΑΛΛΟΣ! Γιατί νομίζεις γράφω σεντόνια ρε; Γιατί κανένας δεν διαβάζει μέχρι το τέλος -βαριούνται. Μάλλον τη Μανταλένα θα μαγκώσουν πάλι που βάζει πολλές φωτογραφιούλες και τα λέει νέτα σκέτα.

divine mitsakos είπε...

ειδες βρε; ολοκληρο ποστ σου διάβασα!
---------------------------
δεν θα σχολιάσω επί της ουσίας, απλά θα πω ότι αγαπώ τον Κεν Λόουτς, ότι σιχαίνομαι τον Μάικλ Μουρ (λαϊκισμός, α πα πα), το στρέητ στόρυ δεν έχει να πει τίποτα (σιγά μην το δω), λατρεύω τον "Βασιλιά", έκλαιγα πολύ στο strawberry statement
--------------------------
τώρα αν κάποιος σχολιάσει "ευχαριστούμε πούτσα" για το σχόλιό μου, δεν θα τον πω και παράλογο

numb_jg είπε...

Προσπαθώ να θυμηθώ αν προχτές που κάναμε αυτή τη συζήτηση διαφωνούσαμε κάπου. Γιατί διαβάζοντας το ποστ σου δε βρίσκω ένα σημείο για να διαφωνήσω. Γι αυτό και δεν μπορώ να σχολιάσω κάτι. Είναι από τα λίγα κείμενα που νομίζω ότι θα κουβαλάω μαζί μου για πολύ καιρό. Και για αυτό σε ευχαριστώ και να είσαι καλά

The Motorcycle boy είπε...

Μητσάκο πάλι λουφάρεις από δουλειά και περιμένεις να σου πω μπράβο που διάβασες το ποστ; Στο γραπτό σου γρήγορα!
Για το στρέιτ στόρυ που λες, έχω να σου πω το εξής: ρε έχεις στερεότυπα και δεν είναι καλό αυτό! Δες το πρώτα και μετά βρίστο γαμώτο μου. Χούλιγκαν ε κουλτουροχούλιγκαν!
numb, βασικά το κείμενο, όπως ανακάλυψα σήμερα, είναι ελλειπές χωρίς τα σχόλιά του. Πάντως μη νομίζεις -ουσιαστικά και επειδή όντως δεν διαφωνούσαμε, το κείμενο αυτό είναι προϊόν και των τριών μας που ήμασταν στο αυτοκίνητο.

οι σκιές μιλάν είπε...

Motor, ωραία που διαφωνούμε σε αυτό, αλλα θυμήθηκα να γυρίσω αργα να το τη συνέχεια της κουβέντας.

Αύριο θα επανέλθω για το ντιμπέιτ, από τα διαλυτικά ως τη νοηματοδοσία.

Επιτέλους διαφωνούμε και σε κάτι. Σημαντική μέρα. Θα τη σημειώσω στο ημερολόγιό μου :ΡΡΡΡΡ

Καλημέρα.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι καλά, το ξέρω εγώ το κόλπο. Αν συνεχιστεί η διαφωνία μας θα κατεβάσω το γερο φρικιό στην πίστα και θα σε ψήσει. Έτσι δεν έγινε και με τα Καπέλα; χεχε

Χρίστος είπε...

Λοιπόν - η κουβέντα εξαιρεική - όπως (γιατί) και το ποστ...
Είδες το Soy Cuba? Ταινιάρα ε? - Το μαζί με το ντοκυμαντέρ που γυρίστηκε για το γύρισμα του Soy Cuba - El Mamut Siberiano - σε φεστιβάλ στο Barbican.. To αστειο ήταν ότι ο σκηνοθέτης του ντοκυμαντέρ έλεγε ότι οι πιο πολλοί συντελεστές της ταινίας (και οι περισσότεροι Κουβανοί) δεν αγάπησαν το Soy Cuba - θεώρησαν ότι ήταν υπερβολικά στρατευμένη ;)...
Πάντως συμφωνώ 100% με ότι λές (και τις απόψεις της Λίτσας) για τις στρατευμένες ταινίες: Και ο Chomski στο Manufacturing Consent μιλάει για μηχανισμούς εκούσιας αυτο-λογοκρισίας που τίθενται σε λειτουργία όταν τα νέα δεν είναι αυτά που πρέπει... Και θυμάμαι που είχα διαβάσει κάποτε ένα ΑνατολικοΓερμανό αντικαθεστωτικό που ήταν στην Δυτική Γερμανία. Περίμενα όλοι να εκστασιαστέι με την ελευθερία λόγου κλπ κλπ που θα έβρισκε εκεί. Αυτό που είπε ήταν ότι στην Α Γερμανία η λογοκρισία ήταν του τύπου - "μην μιλάς" - Στην Δυτική Γερμανία του τύπου "μιλά,who cares..." Ταινίες καταγγελτικές αφενός έχουν κοινό που (σε απόλυτους αριθμούς) δεν αγγίζει την πλειοψηφία, και , ακόμα χειρότερο, καταναλώνονται και κανονικοποιούν την αντίδραση: Ουσιαστικά λειτουργούν σαν βαλβίδες εκτόνωσης, παρά μηχανισμός συνειδητοποίησης ή ακόμα λιγότερο σαν παρακινηση για δράση.. Ισως τελικά ο μηχανισμός κατανάλωσης είναι πιο σημαντικός / ακυρωνει το ίδιο το μύνημα...
(σορυ, παρασύρθηκα από το ποστ - άλλο ένα παπλωματοσέντονο!)

chris είπε...

Ιστορικά αν το δεις, το μεσσαίωνα κάτι ιεροεξεταστές καθολικοί παπάδες και διάφοροι τύρρανοι βασιλιάδες πλήρωναν κάτι τυπάκια σαν τον Μικελάντζελο, τον Ραφαήλ, τον Μποτιτσέλι, τον Ντα Βίντσι να φτιάχουν ζωγραφιές που να εξυμνούν το μεγαλείο τους. Κανένας δεν αμφισβήτησε τον μεγαλείο της Αναγέννησης όσον αφορά την τέχνη. Από την άλλη, όσα λεφτά κι αν έδωσαν οι Λουικένζ και οι Μαρίες Αντουανέττες στους Μονέ και τους Μανέ, δεν εμπόδισαν τον Ροβεσπιέρο να τους πάρει τα κεφάλια κυριολεκτικά.

Με λίγα λόγια μην μπλέκεις την τέχνη με τις κοινωνικές ανακατάξεις. Καμία σχέση. Μπορεί να εμπεύσουν κάποιες φορές. Ο Αλμπέρ Καμύ πουχου, που ενέπνευσε τον Μάη του '68 είχε πεθάνει μια δεκαετία νωρίτερα από την στιγμή που συνέβαιναν τα γεγονότα.

Και κυρίως μην μπλέκεις τις εποχές, συγκρίνοντάς τες. Άλλο τα σέβεντις άλλο πράγμα το 2007. Η επιστήμη της επικοινωνίας έχει κάνει άλματα από τότε. Διαφορετικός είναι ο τρόπος διαχείρησης των κρίσεων τότε, από τώρα.
Χέστηκε ο Μπους και ο κάθε Μπους για τον παπάρα που έβγαλε μια ταινία καταγγελίας. Θα την δουν πέντε κουλτουριάρηδες και θα πάνε ήσυχοι μετά στο εστιατόριο να σχολιάσουν το θέμα πίνοντας το κρασί τους και τρώγοντας φιλέτο με σος μαδέρας.
Άλλο είναι το άγχος του. Τι και κυρίως πως, θα πουν τα μέσα για το οποιοδήποτε κίνημα στις ΗΠΑ. Από αντιπολεμικό έως κοινωνικό.
Το Σιατλ στην Αμερική δεν είναι; Από εκεί ξεκίνησε το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης; Η Αμερικάνικη κοινωνία έχει αντανακλαστικά, μην τρελλαθούμε. Και ιστορικά αν το δεις πολλά περισσότερα από την Ελληνική. Σικάγο – πρωτομαγιά κλπ.
Οπότε το ζήτημα δεν είναι αν γίνονται κοινωνικοί αγώνες στο Αμέρικα. Γίνονται και είναι μαζικότεροι απ' το Ελλαδιστάν. Αλλά ο τρόπος που αναμεταδίδονται είναι τέτοιος ώστε να δείχνουν σαν κάτι ασήμαντο. Οι περισσότερες διεθνείς ειδήσεις στην Ελλάδα αποδελτίωση από το internet είναι. Ότι διαβάζουν, λένε ή γράφουν. Πόσοι ξέρουν ότι στις καθημερινές πλέον διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Ιράκ οι διαδηλωτές χρησιμοποιούν την τεχνολογία των κινητών για να συνενοούνται για το που και πότε, καθιστώντας κάθε προσπάθεια καταστολής πρακτικά αδύνατη; Ή το πόσα άτομα συμμετείχαν τελικά. Αλλοιώς ακούγεται σε πέντε αράδες «έγινε διαδήλωση κατά του Ιράκ στην Ουάσινγκτον» χωρίες πολλές λεπτομέριες κι αλλοιώς αν προσθέσεις και το «1.000.000 κόσμος μπροστά στον Λευκό Οίκο επί 5 ώρες». Στην πρώτη περίπτωση πολύ πιθανόν όλοι να νομίζουν για καμιά 100στη γραφικούς, στην δεύτερη για κάτι μαζικό.

The Motorcycle boy είπε...

Χρίστο, το Soy Cuba όντως ήταν εκπληκτικό από σκηνοθετικής απόψεως. Και πέρναγε άνετα στον θεατή. Απ΄οτι θυμάμαι οι Κουβανοί δεν το γούσταραν γιατί, αυτό το πράγμα δεν ήταν κουβανέζικη ταινία. Αν έχεις δει οποιαδήποτε ταινία τους, από το Γκουανταναμέρα και τις Μνήμες υπανάπτυξης, μέχρι το Μέλι για τον Οτσουν και το Βίβα Κούβα καταλαβαίνεις πολύ καλά τι εννοώ (εννοούν). Σοφή η ρήση του Ανατολικογερμανού και καλό είναι να συνειδητοποιούμε τα στενά όρια της ελευθερίας μας, κυρίως "από εδώ", τώρα που δεν υπάρχει το "από εκεί"

The Motorcycle boy είπε...

chris, στο πρώτο κομμάτι του σχολίου σου διαφωνώ. Η τέχνη μπλέκεται με τις κοινωνικές ανακατατάξεις γιατί η τέχνη είναι κομμάτι της κοινωνίας. Δεν μπορεί να είναι διαφορετικά. Αυτό βέβαια δεν πάει να πει οτι αν ένας ζωγράφος φτιάξει ένα σημαντικό (από την πλευρά της δημιουργίας ερεθισμάτων στον θεατή) πορτρέτο ενός βασιλιά -μαζί με το κεφάλι του βασιλιά θα πρέπει να πέσει και το πορτρέτο. Σωστά;
Δεν μπλέκω τις εποχές, το γράφω άλλωστε -απλά κάνω μια σύγκριση επιδραστικότητας και χρησιμοποιώ τις εποχές σαν παραδείγματα. Προφανώς και δεν είναι ίδιες οι συνθήκες -απλά θέλω να δείξω την επίδραση σε σχέση με την αδρανοποίηση.
Για την Αμερική και τις αντιδράσεις του κόσμου συμφωνώ αλλά μην ξεχνάμε οτι θα πρέπει να τα βλέπουμε υπο κλίμακα. Σαφώς και δεν μεταδίδονται οι μαχητικές αντιδράσεις, γι΄αυτό λέω πως στην Αμερική υπάρχει ανελευθερία.

kabamaru είπε...

edw oi polites tis amerikis psaxnoun poios tha einai o epomenos upopsifios gia vomvoules siga min udrwsoun ta autia tous apo tis fwnes tvn filmografwn(tvn ligwn)

Akoloutha kai to parakatw link gia tou logou to alithes. to ekpliktiko omws einai opws tha paratiriseis oti de kseroun pou vriksontia oi xwres pou epilegoun ws mellontikous stoxous.http://www.youtube.com/watch?v=RdY5mojbZDo

Ws anafora to sulogismo sou sto post sumfwnw me ta perissotera. Polu endiaferonta kai ta comments,,den exw kati allo na prosthesw

The Motorcycle boy είπε...

Kabamaru, κάνεις πολύ καλά που αναφέρεσαι στα σχόλια γιατί ειδικά το συγκεκριμένο ποστ είναι μισό χωρίς αυτά. Θα το κοιτάξω το λινκ -θυμίσου και το Wag the dog με τον πόλεμο στην Αλβανία. Όντως, υπάρχει τρομερή παραπληροφόρηση και θάψιμο των πληροφοριών μέσα στον ίδιο τους τον όγκο.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι