Δευτέρα, Ιουνίου 11, 2007

Αστερόσκονη σε σκονισμένα γραφεία

Δεν έχω γνωρίσει πολλούς σημαντικούς ανθρώπους. Εννοώ, ότι ξέρω πολλούς καταπληκτικούς, ξεχωριστούς, ιδιαίτερους –ακόμα και ηρωικούς. Αλλά είναι κάποιοι που περπατάνε στο νερό και μετά το κάνουν κρασί για να κεράσουν ανάπηρους που περπατάνε κουβαλώντας τα κρεβάτια τους. Έχεις την εικόνα; Γι’ αυτό ακριβώς μιλάω –μην το ψάχνεις.

Αυτή λοιπόν ήταν σημαντική κι αν θέλεις να βάλεις κάτι ακόμα σε προτρέπω να το κάνεις, δεν θα πέσεις πολύ έξω. Όταν εγώ ήμουν νέος υπάλληλος στο Δημόσιο, σε μια Υπηρεσία με «ανθρώπινο πρόσωπο» -περίεργο, αλλά συμβαίνει καμιά φορά. Κάποια μέρα ήρθε η φήμη της, σαρωτική σαν αύξηση φορολογικού συντελεστή, τρομακτική σαν ανεμοστρόβιλος σε παραπήγματα και απλώθηκε στα διπλανά γραφεία για να της στρώσει τον δρόμο.

«Επιστρέφει από τις Βρυξέλλες, έληξε η θητεία της στην Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία, έρχεται για Διευθύντρια σε μας!» Μαζική υστερία! Γυναίκες που έψαχναν τη νομοθεσία για πρόωρη συνταξιοδότηση, άντρες που παρακαλούσαν για μετάταξη, κοπέλες που πηδούσαν από τα μπαλκόνια. Εντάξει –όχι κι έτσι. Αλλά περίπου.

Δεν ήξερα. Είχα και τις δικές μου σκοτούρες –τραβιόμουν με κάποιο πρόγραμμα που με είχε βάλει στις παρυφές του κυκλώνα, αφού ήμουν επαρκώς ασήμαντος για να μπω στο μάτι του. Ρώτησα.

«Ποια είναι αυτή ρε παιδιά;»

«Σκύλα!»

«Τόσο πολύ;»

«Και λίγα λέμε. Ξέχνα τις άδειες, ξέχνα τη χαλαρότητα, ξέχνα την κατανόηση. Θα πήξεις όσο δεν μπορείς να φανταστείς και μετά τα πράγματα θα σφίξουν ακόμα περισσότερο».

«Τι λέτε ρε;»

«Αυτό που ακούς. Σκύλα αφιονισμένη».

Έτσι έλεγαν οι φήμες. Άκουγα ιστορίες για κοπέλες που έκλαιγαν κρυμμένες στις τουαλέτες γιατί αυτή σιχαινόταν να βλέπει γυναίκες που κλαίνε. Γινόταν έξαλλη και τις ξεφορτωνόταν –σα μύγες που ζουζουνίζουν σε ξενοδοχείο 5 αστέρων. Άκουγα διηγήσεις για Γενικούς Γραμματείς που έψαχναν τον Υπουργό για να υποβάλλουν παραίτηση –τσακισμένοι από την επιμονή της. Άκουγα, άκουγα …

Και μετά άλλαξα Διεύθυνση. Δεν το επεδίωξα –απλά έτυχε να χρειάζονται κάποιον ασήμαντο σε μια σημαντική θέση -δεν δυσκολεύτηκαν να με εντοπίσουν.

Ήμουν πάνω στη μεταφορά των προσωπικών μου ειδών όταν την συνάντησα στο πλάι του παλιού μου γραφείου. Είχα ανοιχτό ακόμα εκείνο το πρόγραμμα, χρειαζόμουν τον παλιό μου υπολογιστή για να κανονίσω κάποιες συναντήσεις. Μια μικροκαμωμένη γυναίκα που είχε μπει στην πέμπτη της δεκαετία –ήσυχη μου φάνηκε, ευγενική.

«Δεν σας πειράζει που χρησιμοποιώ τον χώρο σας. Δεν είναι έτοιμο ακόμα το γραφείο μου …»

«Μα τι λέτε; Κάντε δουλειά σας!»

Αυτά. Μετά την ξέχασα, μέχρι την επόμενη φορά που γύρισα στο παλιό μου γραφείο και την βρήκα ακόμα εκεί.

«Καλημέρα σας».

«Γεια σας. Ακόμα δεν τακτοποιηθήκατε;»

«Ακόμα».

Στοίβαξα κάτι έγγραφα σε φακέλους για να τα μεταφέρω …

«Βλέπω, φροντίσατε να δραπετεύσετε από τη Διεύθυνση πριν ακόμα έρθω».

«Εγώ; Μα τι λέτε;»

«Στον ενικό παρακαλώ!»

Το σκέφτηκα. Τι ακριβώς ήταν αυτή η γυναίκα;

«Δεν δραπέτευσα, ούτε την κοπάνησα. Απλά με έβαλαν σε διαφορετική Διεύθυνση, δεν τους το ζήτησα εγώ. Ούτε σε ήξερα από παλιότερα –άρα, γιατί να την κοπανήσω;»

«Κρίμα», είπε κουρασμένα. «Γιατί θα αλλάξουν πολλά σε αυτή τη Διεύθυνση και χρειαζόμουν καινούργια άτομα».

«Ναι κρίμα», συμφώνησα καθαρά από ευγένεια. Και μετά, αποφάσισα να τη δοκιμάσω. Θέλεις γιατί χρειαζόμουν κάποια στήριξη στο κολλημένο μου πρόγραμμα και ήξερα πως αυτή ήταν αρκετά δυνατή για να μου την παράσχει; Θέλεις από περιέργεια; Ποιος ξέρει.

«Δηλαδή, τι θα αλλάξεις; Δεν καταλαβαίνω. Εδώ δεν γίνεται τίποτα. Εδώ έχουμε υποθέσεις που δεν κουνιούνται ούτε με μπουλντόζα».

Εκείνη την εποχή, κάποιο από τα ερευνητικά ιδρύματα που εποπτεύαμε, είχε μείνει χωρίς Διοικητικό Συμβούλιο. Ο Υπουργός δεν δεχόταν να υπογράψει την Απόφαση Σύστασης, γιατί υπήρχαν δυο κενές θέσεις και βαριόταν να ψάξει ποιοι θα τις καλύψουν. Ο Γενικός Γραμματέας δεν πρότεινε άτομα για να μην τσακωθεί με αυτούς που θα άφηνε απέξω. Κι ο απερχόμενος Διευθυντής περίμενε να πέσουν τα άτομα από τον ουρανό. Όσο αυτό δεν γινόταν, οι εργαζόμενοι δεν πληρώνονταν, οι καθαρίστριες δεν μάζευαν τα σκουπίδια και τα καλοριφέρ δεν ζέσταιναν. Γραφειοκρατική παράλυση. Της τα είπα.

«Εντάξει, αυτό λύνεται εύκολα», μου απάντησε και φαινόταν να το εννοεί.

Ακόμα ένα άτομο χωρίς επαφή με την πραγματικότητα –συμπέρανα. Το συγκεκριμένο θέμα βάλτωνε για περισσότερο από ένα χρόνο. Την λυπόμουν προκαταβολικά! Αλλά, όχι πολύ. Γιατί είχε αρχίσει να μου τη δίνει η σιγουριά της που μετατρεπόταν σε απαξίωση για όλους εμάς τους υπόλοιπους. «Τι δηλαδή; Μπρίκια κολλάμε εμείς; Ήρθε η κυρία από τας Βρυξέλλας να μας μάθει τη δουλειά μας;»

Γι΄αυτό ακριβώς είχε έρθει. Πήρε την απόφαση που λίμναζε στα βαλτόνερα του πρωτοκόλλου, συμπλήρωσε δυο ονόματα από τον κατάλογο υποψηφίων, «γιατί αυτοί;» εξοργίστηκε ο Γενικός Γραμματέας, «έχεις άλλους να προτείνεις;» τον ρώτησε εκείνη, «δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα, θέλει σκέψη», ομολόγησε ο Γενικός, «σκέψου το εσύ όσο θέλεις –εγώ πάω την Απόφαση στον Υπουργό, με ή χωρίς την υπογραφή σου». Είχε πει.

Και το είχε κάνει. Στρώθηκε έξω από το γραφείο του Υπουργού, μια ολόκληρη βδομάδα, με την Απόφαση στα χέρια. Από το πρωί ως το βράδυ και πάλι πίσω. Μέχρι που βαρέθηκε να την αγνοεί ο Υπουργός και υπέγραψε πανηγυρικά την Απόφαση.

Είχε γυρίσει νικήτρια, αλλά χωρίς χαμόγελα και τυμπανοκρουσίες. Κάποιοι ήθελαν να τη συγχαρούν –δεν είχε χρόνο. Κάποιοι άλλοι ήθελαν να την αμφισβητήσουν –και, όντως το έκαναν γιατί αυτοί είχαν χρόνο.

Εμένα πάντως με έπεισε. Όχι ότι μπορεί να κάνει τα πάντα –όχι ακόμα –αλλά πως έχει διάθεση να το παλέψει. Γι΄αυτό και την έμπλεξα στο κολλημένο μου πρόγραμμα. Μαλακία μεγάλη! Ανευθυνότητα νέου υπαλλήλου που νομίζει πως όλα μπορούν να γίνουν αδιαφορώντας για το κόστος. Ξεκόλλησε πρόσκαιρα το πρόγραμμά μου και τσακώθηκε για χάρη του με όλους τους πολιτικούς της φίλους. Γιατί η γυναίκα ήταν πολιτικό πρόσωπο –οργανωμένη από την εποχή της δικτατορίας, στα πρώτα ψευτοαριστερίστικα βήματα του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια κάπου εκεί γύρω μέσα –έξω από το Κόμμα που ήθελε να λέγεται «Κίνημα». Καταλήγοντας δίπλα στους τεχνοκράτες του Σημίτη πλέον –ένα προφίλ που της πήγαινε γιατί η γυναίκα ήταν μηχανή αποτελεσματικότητας. Και τώρα βρισκόταν, ανεπιθύμητη –από τις πρώτες μέρες που πάτησε το πόδι της στην Ελλάδα. Έφταιγα γι΄αυτό –όχι απόλυτα, βλέπεις έτσι ήταν η φύση αυτής της γυναίκας –αλλά έφταιγα.

Την πήραν από την Υπηρεσία μου και της έδωσαν μια θέση Ειδικής Γραμματέως σε άλλο, κουλτουριάρικο, Υπουργείο –να ησυχάσει το κεφάλι τους. Κι εκείνη πήγε μέσα στην τρελή χαρά γιατί είχε κάποιο σχετικό όραμα, έτσι έλεγε. Αποχαιρετώντας την πρόσεξα τα χέρια της. Πρησμένες παλάμες και δάχτυλα στρεβλωμένα –σαν παιδικό μπαλόνι με πέντε ουρές. Φουσκωμένο το μπαλόνι, ξεφούσκωτες οι ουρές. «Παραμορφωτική αρθρίτιδα» -έτσι μου το είπαν. Χτυπάει σε χέρια και πόδια, ο άτυχος ασθενής είναι σχεδόν ανάπηρος ακόμα κι όταν δεν υποφέρει από φρικτούς πόνους. Ανάπηρη; Αυτή; Μπορείς να το πεις και έτσι. Μόνο που διέθετε περισσότερη ενεργητικότητα από 10 υγιείς υπαλλήλους και έγραφε περισσότερα χιλιόμετρα με το αυτοκίνητό της από ταξιτζή σε πρωινή βάρδια. Ανάπηρη; Αυτή; Ωραίο αστείο!

Δεν είχε περάσει ούτε μήνας στην καινούργια της θέση, όταν με πήρε τηλέφωνο.

«Έλα εδώ, πάρε απόσπαση. Θα κάνουμε φοβερά πράγματα».

«Μα … έχω ένα κάρο υποχρεώσεις εδώ που είμαι!»

«Μαλακίες έχεις! Γραφειοκρατική διεκπεραίωση κάνεις –εδώ μιλάμε για σχεδιασμό! Μην το σκέφτεσαι –πάρε απόσπαση και έλα».

Όσο καιρό δούλευα στο Δημόσιο είχα πάρει ειδίκευση στα Κοινοτικά Προγράμματα. Εκείνη την εποχή κλείναμε το Δεύτερο –πολλή δουλειά, έλεγχοι έργων, μεταφορές αδιάθετων κονδυλίων … Τρέχαμε σαν τα στρουμφάκια με δύσπιστους Κοινοτικούς υπάλληλους πάνω από τα κεφάλια μας, αγωνιζόμασταν να μη χάσουμε δραχμή. Ελέγχαμε, διορθώναμε, υποβάλλαμε … γραφειοκρατική διεκπεραίωση, είχε δίκιο. Εκείνη με ήθελε για τον σχεδιασμό του Τρίτου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης –δημιουργική δουλειά, πάει να πει.

Πέρασα για μια εθιμοτυπική επίσκεψη από το γραφείο της και κατάλαβα αμέσως γιατί τρωγόταν να δουλέψω μαζί της. Ένα καλαίσθητο γραφείο με ακριβά έπιπλα σε κάποιες κυριλέ εγκαταστάσεις –αλλά, αυτό ήταν όλο. Δεν είχε ούτε στυλό να κάνει τη δουλειά της (για υπολογιστή δεν το συζητάμε). Ήταν ξένη σε ένα Υπουργείο που φημιζόταν για τις οικογενειακές του σχέσεις –άνοιγες τον τηλεφωνικό κατάλογο –500 υπάλληλοι μοιράζονταν 50 επώνυμα. Που να χωρέσει αυτή και το όραμά της; Χρειαζόταν κάποιον συνεργάτη και της είχαν δώσει μια γραμματέα κλεπτομανή –δεν κάνω πλάκα. Κλεπτομανής γραμματέας, αλλά με 5 θείες και 25 ξαδέρφια να δουλεύουν στο Υπουργείο. Τέτοια πράγματα.

Το σκέφτηκα. Δεν ήθελα να φύγω –ήμουν καλά βολεμένος στη θέση μου, είχα φίλους και ανθρώπους που χαιρόμουν να τους λέω «καλημέρα». Ήμουν σχεδόν εργασιακά ευτυχισμένος –αν εξαιρέσεις την πανωλεθρία από εκείνο το πρόγραμμα που έλεγα παραπάνω. Μετά την αποχώρησή της μας πήρε η μπάλα και μας σκόρπισε σαν κορίνες του μπόουλινγκ. Τέλος πάντων, έχω γράψει γι΄αυτά παλιότερα –να μην επανέρχομαι.

Δεν ήθελα να φύγω –αυτό ήταν το θέμα, αλλά ένιωθα πως της είχα κάποια υποχρέωση. Με συνάρπαζε και η δουλειά που υποσχόταν, δέχτηκα λοιπόν να ζητήσω απόσπαση. Μετά ήρθε ένας μαρτυρικός μήνας, όπου δούλευα, παράλληλα, και στα δύο Υπουργεία, έτρωγα βρισίδι σε ημερήσια βάση από τον Γενικό μου Γραμματέα –«θέλεις να φύγεις ε; την έχετε δει όλοι σας μεγάλα κεφάλια –τρομάρα σας!» -και περίμενα να γεννηθεί η κόρη μου. «Μια εποχή στην κόλαση» που λέει κι ο ποιητής, μέχρι να πάρω την απόσπασή μου, οπότε είδα τα δόντια της πραγματικής κόλασης –εκείνης που δεν περιγράφουν ούτε καν οι ποιητές.

Ώρες ατέλειωτες, μέρες ολόκληρες πάνω σε προτάσεις, κείμενα σχεδιασμού, πίνακες τεχνικών προδιαγραφών. Αδιάκοπες σελίδες ξεβράζονταν από τον εκτυπωτή –σελίδες που τις είχα μάθει απέξω, γιατί εκείνη έδινε καινούργια έννοια στον χαρακτηρισμό «απαιτητική». Έγραφα, έσβηνα, τύπωνα, έσκιζα -ψάχνοντας να αποτυπώσω τις ιδέες που είχε στο μυαλό της και προσπαθώντας να τις θωρακίσω από όλες τις πάντες. Συνέχεια και συνέχεια. Βρέθηκαν δίπλα μου κι άλλοι δυο άτυχοι –όλοι μαζί πληρώναμε τα ξεσπάσματά της.

«Δεν ξέρετε τίποτα, δεν αξίζετε για τίποτα! Δεν είστε ικανοί να κάνετε το παραμικρό!»

Σε κάποια φάση φόρτωσα.

«Αν δεν σου κάνουμε να μη μένουμε με το ζόρι. Άσε μας να γυρίσουμε στις παλιές μας δουλειές και βρες καλύτερους. Δεν υπάρχει λόγος να σε ταλαιπωρούμε».

Μαζεύτηκε. Ίσως είδε τα όριά μας.

«Πήγαινε στο γραφείο σου και κάνε τη δουλειά σου. Και άσε τις γκρίνιες», μουρμούρισε ενώ εγώ θα την έπνιγα ευχαρίστως.

Μετά από μερικές μέρες, όταν πίναμε κάποιο χαλαρό καφέ μου είχε εκμυστηρευτεί …

«Εντάξει, μπορεί να το παράκανα με τους άλλους. Όμως εσύ είσαι δική μου επιλογή και πρέπει να είμαι αυστηρή μαζί σου. Για να μη νομίζουν οι άλλοι πως σε έφερα βυσματικά –πρέπει να αποδεικνύεις πως αξίζεις τη θέση σου κάθε μέρα. Κατάλαβες;»

«Κατάλαβα ότι δεν μου τα είχες πει αυτά όταν ζήτησες να δουλέψω εδώ. Και δεν μπορώ να παίζω τον σάκο του μποξ, αυτό κατάλαβα».

«Δεν κατάλαβες! Δεν υπάρχουν επιλογές –έτσι είναι τα πράγματα και πρέπει να τα καταφέρουμε. Και, άλλη φορά μη μου αντιμιλήσεις μπροστά στους υπόλοιπους. Αν βλέπεις κάτι λάθος να μου το λες κατ΄ιδίαν. Ο διευθυντής δεν μπορεί να παραδεχτεί το σφάλμα του μπροστά στους υφισταμένους –δεν το ξέρεις αυτό;»

Αμίλητος, σκεφτόμουν που είχα μπλέξει. Άσε που ήξερα πως δεν υπήρχε πλέον διέξοδος –ήμασταν σε αυτό τον δρόμο και έπρεπε να τον τραβήξουμε μέχρι όσο μας έπαιρνε.

Η κόρη μου γεννήθηκε και, με το ζόρι πήρα άδεια να πάω στο μαιευτήριο. Τα μωρά έχουν σκοτούρες, το ξέρεις αυτό και η δουλειά ερχόταν να με βρει κάθε πρωί, άυπνο, διαλυμένο. Δε γαμιέται; Φάση είχε και στην τελική ανάλυση κάναμε όντως πράγματα και θάματα. Εκείνη είχε αναπτύξει μια στρατηγική –έδινε στο ελεεινό υπαλληλικό κατεστημένο του Υπουργείου ένα κομμάτι από την πίτα και αξιοποιούσε το υπόλοιπο, με τον καλύτερο τρόπο. Σαν κατάβαση από καταρράχτη με πατίνι, έτσι έμοιαζε εκείνη η εποχή.

Εκείνη βρισκόταν μονίμως στην τσίτα. Συναντήσεις, διαβουλεύσεις, σχεδιασμός, πολιτική –μια γυναίκα με παραμορφωμένα άκρα προσπαθούσε να σπρώξει ένα ολόκληρο Υπουργείο. Επισκέψεις Κοινοτικών υπαλλήλων, ξεναγήσεις στα κατσάβραχα κι αυτή εκεί –δίπλα τους, με το υπηρεσιακό της ταγέρ και τα τακούνια. Συμφώνησαν σε όλα οι Κοινοτικοί, ενέκριναν τα πάντα –μετά έφυγαν κι αυτή διαλύθηκε. Τα πόδια της δεν την κρατούσαν πλέον –«πρέπει να εγχειρισθεί επειγόντως για ολική ανάταξη οστών» ήταν η διάγνωση.

«Γαμώ το στανιό μου –τι τα ήθελες τα κατσάβραχα με τη γόβα, αφού τα πόδια σου ήταν σε τέτοια κατάσταση;» γκρίνιαζα χαζεύοντας καμιά δεκαριά βελόνες βιδωμένες σε κάθε κόκαλο που υπήρχε στα πέλματά της. Την είχα επισκεφτεί στο σπίτι της –ανίκανη να περπατήσει, ανίκανη να εξυπηρετηθεί από μόνη της ήταν.

«Και τι ήθελες δεν κατάλαβα δηλαδή! Να με περνάνε για ανάπηρη οι Κοινοτικοί ή να αφήσω τον κάθε γελοίο μόνο του μαζί τους; Άσε τις γκρίνιες και πες μου. ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΦΕΡΕΣ ΤΟΥΣ ΦΑΚΕΛΛΟΥΣ ΠΟΥ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΑ ΣΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ; ΛΕΙΠΩ ΚΑΙ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΡΙΞΕΙ ΣΤΟΝ ΧΑΒΑΛΕ; ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ!»

«Ρε παιδί μου, μια χαρά πάμε, κάτσε να γίνεις καλά …»

«Δεν περιμένουν αυτά τα πράγματα. Αύριο σας θέλω όλους εδώ να με ενημερώσετε. Εντάξει;»

«Μα …»

«Άσε τις γκρίνιες είπα!»

Έφυγα βρίζοντας για μια ακόμα φορά –μαζί της είχα καταλάβει πως τα όρια της ανθρώπινης υπομονής, μπορούν (υπό προϋποθέσεις) να γίνουν ανεξάντλητα.

Μετά γίναμε αυτοκινούμενη Υπηρεσία. Κάθε δεύτερη μέρα την περνάγαμε σπίτι της –μας περίμενε πάντα ετοιμοπόλεμη.

«Να σε ρωτήσω –ποιος κάνει τις δουλειές του σπιτιού; Ποιος σε βοηθάει; Δεν βλέπω κανέναν όσες φορές έχουμε έρθει».

«Κανένας δεν με βοηθάει. Γιατί να με βοηθάει; Ανήμπορη είμαι;»

Κοίταξα τις βελόνες απέναντι μου κι έβγαλα τον σκασμό. Είχε κάποιο δίκιο –μόνο ανήμπορη δεν ήταν.

Εκείνες τις μέρες μας είχε μιλήσει για τα νεανικά της χρόνια, για τις δύσκολες εποχές που «Πανεπιστήμιο» και «γυναίκα» ήταν όροι ασυμβίβαστοι. Πως είχε φύγει από το χωριό για την πρωτεύουσα, πως είχε φύγει από την πρωτεύουσα για τη Γερμανία. Διδακτορικό τον καιρό της χούντας –εξωφρενικά πράγματα!

Στη Γερμανία είχε γνωρίσει τον έρωτα της ζωής της –έναν φοιτητή με τον οποίο γύρισε τη μισή Ευρώπη, συνεπιβάτης σε μοτοσυκλέτα. Πήγαν και στο χωριό της, όταν τους είδαν οι συχωρεμένοι οι γονείς της κόντεψαν να μείνουν στον τόπο. Δυο φαντάσματα πάνω σε μια σκισμένη σέλα –αργότερα χώρισε με τον φοιτητή.

«Τι να τον κάνω; Εγώ δεν μπορώ να ανεχτώ ούτε τον εαυτό μου, θα ανέχομαι άλλους; Άσε με στην ησυχία μου».

Μόνο αυτά έμαθα για το παρελθόν της.

Όσο ανάρρωνε στο σπίτι, άλλαξε ο Υπουργός. Όταν επέστρεψε στη θέση της βρήκε το χαρτί της παραίτησης να την περιμένει πάνω στο γραφείο. Ο καινούργιος Υπουργός το είχε ετοιμάσει με κάθε επισημότητα –μόνο η υπογραφή της έλειπε. Γιατί ο καινούργιος Υπουργός είχε κάποιο δικό του άτομο –έτσι πάνε τα πράγματα. Άμα έχεις εμπνευσμένη πολιτική θέλεις και τους δικούς σου πεφωτισμένους για να την υλοποιήσουν. Εκείνη δεν χώραγε στο καινούργιο σχήμα –τόσο απλά. Της έβγαλαν κι έναν δεκάρικο για την άοκνη προσφορά της και μετά τράβηξαν το καζανάκι.

Έφυγε και μας άφησε μαλάκες. Σε ένα εχθρικό Υπουργείο με τη στάμπα «άνθρωποι της προηγούμενης ηγεσίας». Μας τύλιξαν, λοιπόν, με σελοφάν και μας έχωσαν στο ψυγείο. Φοβήθηκαν, βλέπεις, να μας διώξουν κι εμάς –γιατί ήξεραν πως έχει ο καιρός γυρίσματα. «Θες να ξαναγυρίσει και να τρέχουμε; Άστους στα αζήτητα –μην τύχει και τους ψάχνει κανένας αύριο!»

Εκείνη έγινε Διοικήτρια νοσοκομείου –ήταν το επόμενο κόλλημά της, με τόσα τρεξίματα που είχε φάει λόγω υγείας. Κόντεψαν να μου πέσουν τα μαλλιά όσο τη φανταζόμουν να κοντράρει το ιατρικό κατεστημένο –εκεί είχαν σπάσει τα μούτρα τους ολόκληροι «πολιτικοί ογκόλιθοι», αυτή, η εύθραυστη, η καχεκτική θα γλίτωνε;

Κι όμως γλίτωσε. Είχα πάει να τη δω μετά από 3-4 μήνες και τρόμαξα να καταλάβω πως έμπαινα σε νοσοκομείο. Κόσμος που χαμογελούσε στους διαδρόμους, καθόλου ουρές έξω από τα ιατρεία, νοσοκόμες που έτρεχαν –διαστημικά πράγματα! Έξω από το γραφείο της ένας άντρας με κινητικά προβλήματα έκανε γραμματεία.

«Πετάτε εδώ μέσα –μπράβο ρε συ!» παρατήρησα.

«Ναι καλά είναι. Βέβαια μου έχουν κάνει 6-7 ΕΔΕ μέχρι σήμερα, αλλά κάτι γίνεται. Τα νοσοκομεία πρέπει να είναι προσανατολισμένα στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου. Δεν γίνεται να παθαίνεις κατάθλιψη όταν μπαίνεις για νοσηλεία. Δεν μπορούμε να ανοίγουμε μια πληγή για κάθε μια που θεραπεύουμε», είπε ψάχνοντας κάτι χαρτιά.

«Μεγάλα λόγια», απάντησα πικρόχολα.

«Από κάπου πρέπει να αρχίσει κανείς», γέλασε.

Μιλήσαμε για διάφορα. Η ώρα είχε πάει 8 το βράδυ όταν φύγαμε παρέα. Με το αυτοκίνητό της -πάντα ήθελα να δω πως κατάφερνε να οδηγεί. Στην πίσω πλευρά του νοσοκομείου σταμάτησε, βλέποντας κάποιον να περιφέρεται.

«Τι έγινε Γιάννη; Ήρθαν οι πανσέδες που παραγγείλαμε;»

«Μάλιστα, μάλιστα –θα τους φυτέψουμε αύριο».

«Θα φτιάξουμε έναν καταπληκτικό κήπο εδώ πίσω», είπε σε μένα.

«Γιατί;» αναρωτήθηκα. «Ποιος θα τον βλέπει;»

«Αν τον φτιάξουμε όλο και κάποιος θα τον βλέπει. Άσε που θα βρει λόγο ύπαρξης κι ο κηπουρός. Δέκα χρόνια τον πληρώνουμε για να χτυπάει κάρτα. Ας έχει και κάτι να περιποιείται», μου απάντησε.

Έκανα καιρό να ακούσω νέα της, αφοσιωμένος στην πλήξη μου. Την ξαναθυμήθηκα μετά τις εκλογές –όταν οι ψηφοφόροι αποφάσισαν να αλλάξουν το ΠΑΣΟΚ με τη Ν.Δ., χρησιμοποιώντας το γνωστό κριτήριο ταβέρνας. «Τόσον καιρό, όλο χοιρινό παραγγέλνουμε –δεν δοκιμάζουμε και το μοσχάρι, να δούμε τι λέει;» Κάπως έτσι παίζει η πολιτική συνείδηση της μειοψηφίας που επιλέγει κυβερνήσεις, σε μια δημοκρατία που μπορείς να επιλέξεις μόνο μεταξύ δύο. Δημοκρατία είπα; Δυοκρατία πες καλύτερα.

Μόνο που οι Δεξιοί ήταν πολύ καιρό έξω από τα κόλπα και ήρθαν με μάτι αγριεμένο. Σκούπισαν τα πόστα στο πλαίσιο της εφαρμογής της δικής τους «μεταρρύθμισης» –ξήλωσαν και τους Διοικητές νοσοκομείων μέσα στη γενική καθαριότητα. Εκείνη ξαναγύρισε στην παλιά της Υπηρεσία –εκεί που την είχα πρωτογνωρίσει. Μαζί με πρώην Ειδικούς και Γενικούς Γραμματείς, πρώην Διοικητές, πρώην Διευθυντές –όλοι μαζί στοιβαγμένοι σε ένα γραφειάκι 3 επί 3, με προϊστάμενο κάποιο πρώην εξαφανισμένο τυφλοπόντικα. Από αυτούς που ζουν στον Δημόσιο τομέα και είναι τόσο άχρηστοι που δεν βρίσκεται θέση να αξιοποιηθούν, ακόμα κι όταν το κυβερνών κόμμα έχει βολέψει όλους τους δικούς του, του εν δυνάμει δικούς του, τους εχθρούς του και 5-10 περαστικούς.

Γιατί κάπως έτσι ήταν. Είκοσι χρόνια κυβέρνηση οι προηγούμενοι, είχαν αξιοποιήσει σχεδόν τους πάντες. Οι μόνοι που έμεναν στα αζήτητα ήταν οι καταφανώς άχρηστοι. Αυτοί που επικαλέστηκαν διώξεις και καβατζάρισαν θέσεις χωρίς το παραμικρό, άλλο, προσόν.

Εγώ πάλι, περνούσα τις μέρες μου κάνοντας συγκριτικές διαπιστώσεις. Οι προηγούμενοι ήταν αλαζόνες, αυτοί ήταν πεινασμένοι. Οι προηγούμενοι ήταν έμπειροι στην αρπαγή, αυτοί ήταν άσχετοι. Απατεώνες που σου άνοιγαν το χρηματοκιβώτιο με λοστό, ενώ ο κωδικός ήταν κολλημένος σε εμφανές σημείο. Με αποτέλεσμα να μπλέκουν δημόσιους υπάλληλους στις βρωμιές τους. Κράτα το λίγο αυτό, θα σου το εξηγήσω αργότερα.

Γιατί προηγήθηκε η διάλυση του Τρίτου Κοινοτικού Πλαισίου –των πακέτων που έχει η χώρα και πορεύεται την τελευταία εφταετία. Επί ΠΑΣΟΚ, οι υπεύθυνοι ήταν κάτι έμπειροι τύποι που μπορούσαν να πουλήσουν κλιματιστικό σε Εσκιμώο. Σκατά έκαναν, καλά έκαναν οι Κοινοτικοί υπάλληλοι έλεγαν κι «ευχαριστώ» από πάνω. Οι Δεξιοί τους ξήλωσαν αυτούς και έβαλαν κάτι δικούς τους. Αδέξιους. Μετά, θέλησαν να κάνουν αναδιανομή στο φαγωμένο (από τους προηγούμενους) πακέτο, για να ρίξουν χρήματα στις δικές τους εκλογικές περιφέρειες και να φάνε οι δικές τους εταιρείες –το γάμησαν και ψόφησε το Τρίτο.

Έπειτα άρχισαν να βάζουν χέρι στα λιμά –κάτι μελέτες, κάτι απευθείας αναθέσεις, ψιλοπράγματα για τους ημέτερους. Εκεί τραβήχτηκα εγώ, που έπρεπε να πληρώσω μια παράνομη απευθείας ανάθεση με υπογραφή Υπουργού. «Βρε καλοί μου, βρε χρυσοί μου –σπάστε τη σύμβαση στα δύο να μην είναι παράνομη –όπως έκαναν οι προηγούμενοι!» Τίποτα αυτοί. «Οι προηγούμενοι ήτο απατεώναι. Εμείς δεν θα υποπέσουμε στα ίδια σφάλματα. Πληρώστε και βγάλτε το σκασμό –ολόκληρος Υπουργός υπογράφει».

Τους έβαλα να φτιάξουν κάποιο χαρτί που έλεγε πως έχουν πλήρη την ευθύνη για τη σύμβαση, πως εγώ απλά ελέγχω τα δικαιολογητικά πληρωμής, τους προειδοποίησα πως έτσι έσωζα το δικό μου κεφάλι, αδειάζοντάς τους πλήρως –δεν είχαν καμιά αντίρρηση –να πάρουν μόνο τα φράγκα νοιάζονταν. «Κι αύριο βλέπουμε».

Αλλά αυτοί καρφώνονταν από μόνοι τους –ο Υπουργός τον Υφυπουργό –γυρόφερνε, επίσημος προσκεκλημένος στα γραφεία ο Τριανταφυλλόπουλος. Τριγύριζαν εκείνοι, φοβισμένοι σαν κουτάβια, έτρεμαν να κατουρήσουν όρθιοι στις τουαλέτες μην τους πάρει κανένα μάτι. Και όταν έληξε η απόσπασή μου δεν την ανανέωσαν –με γύρισαν πίσω στην παλιά μου Υπηρεσία, πετώντας χαλαρά τα δύο χρόνια ειδικής εκπαίδευσης που είχα πάρει για τη συγκεκριμένη θέση. Πήρα το καπελάκι που δεν είχα κι έφυγα –αν αυτούς δεν τους ένοιαζε γιατί θα έπρεπε εγώ να αγχωθώ;

Στην παλιά μου Υπηρεσία βρήκα καθεστώς «σοκ και δέους». Οι παλιοί διευθυντές ήταν υπάλληλοι ατόμων που δεν ήξεραν ούτε καν μια ξένη γλώσσα. Κάθε νέος Διευθυντής είχε από δίπλα του έναν κολαούζο για να του διαβάζει τα μέιλ –γιατί οι υπολογιστές είναι μηχανήματα του διαβόλου, δεν πρέπει να τα ανοίγεις μόνος σου. Ένας παλιός Διευθυντής, Δεξιός βαμμένος, είχε παραιτηθεί δυο μέρες πριν συνταξιοδοτηθεί. Βλέπεις, τον είχε κάνει Διευθυντή η προηγούμενη κυβέρνηση γιατί είχε προσόντα ο άνθρωπος και οι καινούργιοι δεν του το συγχώρεσαν ποτέ. Τον ξέχεζαν σε βάρδιες μέχρι που δεν άντεξε άλλο! Και οι καραγκιόζηδες έκαναν την παραίτησή του δεκτή –δυο μέρες πριν βγει στη σύνταξη! Μέχρι και στη Βουλή έκαναν ερώτηση γιατί φεύγει τόσος κόσμος, κυνηγημένος από την Υπηρεσία. Αλλά δεν ίδρωσε κανενός το αυτί –τι περίμενες δηλαδή;

Εφάρμοζαν επίσης, το σύστημα «ρολόι» -προφανώς εμπνευσμένοι από τις ομάδες βόλεϊ. Έπαυαν κάποιον παλιό προϊστάμενο και μετά τον έκαναν τουρνέ. 2 μήνες στην Α’ διεύθυνση, 3 μήνες στη Β’, 2 μήνες στη Γ’ και πάει λέγοντας. Τουριστικό πρακτορείο είχε καταντήσει η παλιά, καλή μου Υπηρεσία –κάτι λένε πως θα την καταργήσουν κιόλας, γι΄αυτό οι παλιοί μου συνάδελφοι είχαν βγει στους δρόμους δίπλα στους φοιτητές. Τις προάλλες.

Και χαφιέδες, οι κλασσικοί δεξιοί χαφιέδες –σε ρωτούσαν τη γνώμη σου με στυλάκι εξομολογητή στη Μακρόνησο. «Πες μου τέκνο μου, άνοιξε την ψυχή σου, εξομολογήσου». Κι ότι έλεγες πήγαινε τσιφ στους αποπάνω.

«Μην πεις σε ποια θέση θέλεις να σε τοποθετήσουν. Κρύψε τα προσόντα σου, μην τους πεις για ειδικές εκπαιδεύσεις. Μόνο έτσι μπορεί να σε βάλουν στη θέση που θέλεις –κατά λάθος. Αλλιώς θα σε πετάξουν στο ακριβώς αντίθετο από αυτό που ξέρεις», μου έλεγε μια παλιά συνάδελφος. Αυτό λέγεται «αξιοποίηση στελεχιακού δυναμικού», για να μη μπερδεύεσαι το αναφέρω.

Τη βρήκα πίσω από κάποιο γραφείο με διαστάσεις ένα επί μισό. Έχεις δει τα βοηθητικά γραφειάκια που κολλάνε δίπλα στα κανονικά για να βάζουν τον υπολογιστή; Τέτοιο πράγμα. Αγωνιζόταν με έναν μισοτελειωμένο bic να συμπληρώσει κάποια αναφορά –δεν τα κατάφερνε όμως, γιατί τα δάχτυλά της δεν δίπλωναν. «Παραμορφωτική αρθρίτιδα» -θυμάσαι;

«Καλά, τόσο γαϊδούρια είναι; Ούτε ένα πισί δεν σου έχουν δώσει;»

«Ποιο πισί; Και η καρέκλα που κάθομαι δανεική είναι –όταν γυρίσει η κοπέλα από το απέναντι γραφείο θα την πάρει πίσω», γέλασε.

«Αυτό ρε γαμώτο είναι πολιτική δίωξη! Γιατί δεν κάνεις κάτι;»

«Κάνω».

«Τι κάνεις;»

«Το υπομένω».

«Βγες στη σύνταξη τότε. Θα σπάσουν τα νεύρα σου μ΄αυτή την κατάσταση».

«Όχι δα! Δεν θα τους δώσω τη χαρά να με ξεφορτωθούν τόσο εύκολα. Εδώ θα μείνω μέχρι να φύγουν».

«Κι αν δεν φύγουν;»

«Θα φύγουν. Όλοι φεύγουν. Μόνο εμείς μένουμε –δεν το έμαθες τόσον καιρό;»

«Να σε βοηθήσω στην αναφορά που φτιάχνεις; Να τη γράψω εγώ;»

«Γιατί; Κουλή είμαι;»

Έσκυψε το κεφάλι της πάνω στο χαρτί και έμεινα να κοιτάζω τον αέρα πάνω της. Δεν ξέρω τι έψαχνα –κάποιο φωτοστέφανο ίσως. Αλλά αυτά χορηγούνται κατόπιν αιτήσεως στην Αρχιεπισκοπή –κι έτσι δεν βρήκα τίποτα εκεί πέρα.

Δεν τη χαιρέτησα για να μην τη διακόψω. Κάποια κοινή γνωστή μου είχε πει πως το τελευταίο διάστημα ασχολιόταν με τη ζωγραφική. Είχε ήδη συμμετάσχει σε μια έκθεση, με περιορισμένη επιτυχία.

Έκλεισα την πόρτα του, ασφυκτικά γεμάτου, γραφείου και κατευθύνθηκα προς το δικό μου. Στις σκάλες τσακώνονταν δυο τύποι –κατακόκκινοι, στα πρόθυρα του εγκεφαλικού. Μια κοπέλα κάρφωνε στον πίνακα ανακοινώσεων την προκήρυξη κρίσεων για κάποια διευθυντική θέση. Ακόμα μια διευθύντρια είχε παραιτηθεί –από τις παλιές. «Και πολύ το άργησε, απορούσαμε πως άντεχε», μουρμούριζαν κάποιοι αργόσχολοι που είχαν μαζευτεί μπροστά στον πίνακα.

Έκλεισα την πόρτα του γραφείου μου. Κοίταξα τις καταστάσεις μισθοδοσίας που έπρεπε να ενημερώσω –αυτές ήταν οι καινούργιες μου αρμοδιότητες. Και ξεράθηκα στα γέλια.

52 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Puppet_Master είπε...

-στα πρώτα ψευτοαριστερίστικα βήματα του ΠΑΣΟΚ
-500 υπάλληλοι μοιράζονταν 50 επώνυμα
-Δημοκρατία είπα; Δυοκρατία πες καλύτερα.

poio tragiko k poio omo kimeno tha diskoleftw na vrw pou na perigrafei toso tragelafika k me tosh akrivia to elladistan-rousfetistan

kala shmera ida afisa tou pasok me ton adrea papandreou k apo katw egrafe aristerh kinhsh,ta sxolia dika sas...

The Motorcycle boy είπε...

Ναι!! Το είδα κι εγώ σύντροφε! ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ ΠΑΛΙ Ο ΛΑΟΣ ΚΑΙ (μιας που θα γυροφέρνει στα πέριξ) Ο ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ!! Να μη λείψει κανείς!

Υ.Γ.: Είδα κάτω από την αφίσσα μια άλλη με τη συναυλία του Μπρέγκοβιτς και έφαγα φλας -νόμισα οτι ξαναζώ το '89!

Puppet_Master είπε...

dwste stous paspites kana bafo na doune ton adrea na vgenei apo ton tafo...

espoir είπε...

Μονορούφι. :)

The Motorcycle boy είπε...

Ρε puppet σε καλό σου ρε! Με ανατρίχιασες -κοντεύω να ακούσω το "Ελληνίδες, Έλληνες"!
espoir εντάξει, ήταν μικρό το σημερινό γι΄αυτό -χεχε.

RaZz είπε...

awww re sy
πρέπει να το κάνουμε εφημερίδα τοίχου αυτό..

The Motorcycle boy είπε...

Ναι φιλενάδα -κανόνισε να μας στήσουν στον τοίχο κανονικά. Μην ξεχνάς πως έχω και ονόματα και διευθύνσεις.

Puppet_Master είπε...

xmmm tha sou pigene to rige ;)

Godot είπε...

Πράγματι....

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω.

Κι αν θέλετε να χτυπήσετε, χτυπήστε. Εδώ είμαι.

The Motorcycle boy είπε...

puppet μπα δε νομίζω. Οι κάθετες ρίγες παχαίνουν. Θα προτιμήσω το εμπριμέ.
Κουμπάρε, η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες -επίσης. Γιατί να σε χτυπήσουμε ρε; Κουδούνι είσαι;

marquee de mud είπε...

απλα σου γραφω για να καταλαβεις οτι το διαβασα. τα νευρα μου με πιασανε

The Motorcycle boy είπε...

Θυμάσαι τι μου έλεγες πως δεν είσαι αναγκασμένος να βλέπεις άτομα που δε γουστάρεις τώρα που δε δουλεύεις; Ε, αυτό ακριβώς εξηγεί νομίζω και τα δικά μου νεύρα.

vasilis2001 είπε...

Αυτό θα πει Ελλάδα σε όλο της το μεγαλείο,νομίζω οτι πρέπει αυτή η χώρα να μπει σε ντοκυμαντερ του discovery και μετά να το βλέπουμε και στο ΣΚΑΪ , γιατί πραγματικά είμαστε σκέτη ζούγκλα.Να ναι καλά οι Γερμανοί και οι Γάλλοι που δουλεύουν για να έχουν να τρώνε τα λαμόγια οι Τσιτουρίδιδες και δε σημαζεύεται.

stratos37 είπε...

Τα ίδια και στα ΚΕΠ. Δε κατάλαβα όμως, σε ποιο υπουργείο δουλεύεις;

miaarkoudapouthneleganbetty είπε...

@Mboy:

Εάν είχες πρόθεση αυτό σου το κείμενο να το διαβίβαζες στην πολιτική ηγεσία του Υπουργείου στο οποίο υπηρετείς (ή στην ηγεσία οποιουδήποτε άλλου Υπουργείου, ΝΠΔΔ ή ΟΤΑ) θα το προσυπέγραφα. Αμφιβάλλω όμως για το εάν θα γινόταν αντιληπτό το πικρό σου χιούμορ (όπως δεν θεωρώ ότι γίνεται - ευρέως - αντιληπτή και η σάτιρα του Λαζόπουλου).
Ετσι γίνονται όλα, όπως τα περιγράφεις. Και οι παράνομες προμήθειες ή αναθέσεις έργων (δια της κατατμήσεως) και οι δυσμενείς μετακινήσεις ("τον παίρνουν και τον κάνουν τουρνέ", γράφεις) και οι άνευ κριτηρίων τοποθετήσεις υπηρεσιακών παραγόντων και υπαλλήλων που βαφτίζονται "αξιοποίηση στελεχιακού δυναμικού". Ίδιο πάντοτε το έργο ίδιοι και οι πρωταγωνιστές...

Υ.Γ. Διαβάζοντας τις τελευταίες μέρες τα κείμενά σου, ολοένα και με μεγαλύετρη σαφήνεια αντιλαμβάνομαι τους λόγους για τους οποίους ακολούθησες τον divine σε κείνη τη συνάντηση. Και συνειδητοποιώ ότι δεν σε ευχαρίστησα και ποτέ. Σ΄ ευχαριστώ λοιπόν σήμερα.

The Motorcycle boy είπε...

Βασίλη, μη νομίζεις -τα ίδια και χειρότερα υπάρχουν και στην αλλοδαπή. Απλά εκεί είναι τόσο χοντροκομμένες οι παρεμβάσεις που κανένας δεν λέει τίποτα γιατί θα τον λιώσει η μπότα. Αυτά για τους Γερμανούς -οι Γάλλοι βρε δε δουλεύουν, έχουν ακόμα σκλάβους.

Στράτο, καλώς δεν κατάλαβες. Δεν ήταν στις προθέσεις μου να το αποκαλύψω.

betty, δεν επρόκειτο ποτέ να στείλω αυτό ή οποιδήποτε άλλο κείμενο στην πολιτική ηγεσία. Δεν θα υπήρχε λόγος άλλωστε -είναι τόσο αποκτηνωμένοι που, στην καλύτερη περίπτωση, θα έβγαιναν να αγορεύσουν περί "πνευματικής κληρονομιάς που αφήνουν τέτοια κείμενα" όπως έκανε ο εμετικός Αβραμόπουλος με την Αμαλία. Δεν μιλάω μαζί τους -απλά δουλεύω σε μέρη που αυτοί κάνουν κουμάντο.
Για τον Λαζόπουλο έχω τρομερές διαφωνίες, τόσο για το χιούμορ του, όσο και για πολλά άλλα -όμως δεν είναι της ώρας.
Εμείς θα πρέπει να σας ευχαριστήσουμε για ότι έχετε κάνει μέχρι τώρα. Με αυτά που έχετε περάσει, θα μπορούσε κάλλιστα η επόμενη ιστορία τέτοιας θεματολογίας να αφορά εσάς.
Πάντως περιμένουμε την επόμενη κίνησή σας και τότε θα δείτε πως δεν είμαι μόνο εγώ, είναι και άλλοι -καλύτεροι και πιο χούλιγκανς από μένα. Γι΄αυτό μην αργείτε.

..::DeUCeD::.. είπε...

έτσι μου 'ρχεται να γράψω κι εγώ ένα αντίστοιχο κείμενο για τη δικιά μου δουλειά αλλά να στο δώσω να το βάλεις στο μπλογκ σου, έτσι για να κάνουμε συγκρίσεις και να γελάμε όλοι μαζί... πικρά!

numb_jg είπε...

Πολύ με χάλασε αυτό το ποστ ρε ΜΒΟΥ. Ποιο είναι το χρώμα της γραφειοκρατίας; Γκρι ή μαύρο; Χάλια ρε φίλε

zero είπε...

Ρε τι γινεται στο δημοσιο.
Φοβερη ιστορια.
Στον ιδιωτικο τομεα , ξερει κανενας τι γινεται?

ζερο.

The Motorcycle boy είπε...

deuced, βγάλτο εσύ και μέχρι κοντριμπιούτορα στο μπλογκ μου σε κάνω να το δημοσιεύσεις μόνος σου. Ή θα τα κάνουμε λινκ παρεούλα. Θα γελάμε, θα γελάμε φίλε.
numb μακάρι να μιλάγαμε για γραφειοκρατία! Η γραφειοκρατία είναι καλή! Η γραφειοκρατία έχει λογική και κανόνες! Εδώ μιλάμε για αναξιοκρατία. Και μπροστά της, η γραφειοκρατία είναι ευλογία.
zero, στον ιδιωτικό τομέα γίνονται ακριβώς τα ίδια -μόνο που σε πηδάνε κιόλας. Μισθολογικά αν είσαι άντρας, κανονικά και μισθολογικά αν είσαι γυναίκα. Έτσι ξέρω τουλάχιστον.

Cherryfairy είπε...

οκ μιλάς για ένα θέμα που ξέρω καλά-πολύ καλά.άκρη δεν βγαίνει.
παντού βέβαια πρέπει να σε ευγενικός με ανθρώπους που σιχαίνεσαι,κι εγώ το κάνω που έχω ιδιωτική επιχείρηση.πρέπει να επιβιώσεις όμως.
γιατί,θα αλλάξει ποτέ η νοοτροπία κλεφτοκοτά που έχουμε ως έθνος;όχι.η κουτοπονηριά;όχι.ο φθόνος;όχι.οπότε...

Cherryfairy είπε...

ένα είναι το ζητούμενο.έχεις κάτι,δεν το χω.βαριέμαι να δουλέψω,θα στο πάρω με το ζόρι.με δόλο,με ρίξε λάσπη κάτι θα μείνει,και δεν έχει σχέση με καμιά κομματική εμπάθεια ούτε φανατισμούς.τίποτα άλλο.

Lamiotis είπε...

Διάβασα το κείμενό σου και νόμισα ότι το έγραψα εγώ!!! Τα ίδια βιώματα κι εγώ, σε μιαν άλλη δημόσια υπηρεσία με "ανθρώπινο" πρόσωπο!
Ευτυχώς έφυγα κι εδώ που είμαι τώρα, αν εξαιρέσεις το γεγονός οτι είμαι μακρυά από την οικογένειά μου, όλα κυλάνε αργά, πολύ αργά...

RaZz είπε...

Μπα. Για το Υπουργείο Αρραβώνων και Δημοσίας Λήψεως Ναρκωτικών μου μοιάζει.

The Motorcycle boy είπε...

cherry η νοοτροπία διαμορφώνεται από τις υπάρχουσες συνθήκες. Αλλάζει με την αλλαγή των συνθηκών γιατί, για να γίνει αυτό, θα πρέπει να αναπροσαρμόσουμε τις αντιλήψεις μας. Κάπως έτσι πάει -χωρίς στερεοτυπικές αντιλήψεις.
Ανώνυμε είσαι πανηλίθιος. Στην κυριολεξία όμως.
lamioti, ναι, η απόσυρση είναι μια κάποια λύση. Απλά μοιάζει σα να ξαπλώνουμε στα φέρετρά μας περιμένοντας να πεθάνουμε.
razz, δεν σου είπα να μη βγάζεις προσωπικά στοιχεία στη φόρα; Άσε τον ανώνυμο που τα ξέρει καλύτερα!

atg είπε...

kai to mono pou mporei na me eksorgisei einai to paralogo pou exei pleon katantisei routina

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Καλό!
Αλλά μην στεναχωριέσαι: τα ίδια γίνουνται και στον ιδιωτικό τομέα.
Σε περίπτωση που σκεφτόσουν τίποτις...

PiKei είπε...

Μοτοσακέ, γαμάς!!! Τι Κάφκα κι αρχίδια... αυτή η ιστορία σου είναι η Κόλαση Επι Γης.
Υποκλίνομαι πάντως στην κυρία! Και νομίζω πως αυτό έπρεπε να κάνει κάθε δημόσιος υπάλληλος. Να λειτουργεί με ανάλογο τσαμπουκά. Στο φινάλε από τι κινδυνεύει; Από τις ΕΔΕ; Ή την απόλυση;
Ξέρω πως είμαι έξω από τον χορό και προφανώς υπάρχει κόστος, μάλιστα αποδίδεται απίστευτα καλά στο κείμενό σου, αλλά ειλικρινά νομίζω πως καλά κάνει η γυναίκα και στα πάνω και στα κάτω της καριέρας της. Ακόμα όμως δεν ξέρω αν θα ήθελα να την είχα προϊσταμένη... το πούστικο το βόλεμα είναι δυνατό τελικά!

οι σκιές μιλάν είπε...

Το πρωί είδα πως στο evenizelos.blogspot.com ο Βαγγέλης είχε την πρόθεση να καταθέσει το κείμενο του ποστ στη Βουλή με επερώτηση σχετικά με τις αποσπάσεις και την επέλαση των μπλου τουθ στην δημόσια διοίκηση.

Μετά είδε πως οφελη σε ψήφους από τούτη του την πράξη δεν θα υπάρξουν - μάλλον επιζήμια θα είναι η κίνηση για ανώνυμους λόγους, κι απέσυρε το ποστ.

Μετα ήπια καφέ...

Χαιρετα μου τον θηλυκό Οιδίποδα νεξτ τάιμ

miaarkoudapouthneleganbetty είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
miaarkoudapouthneleganbetty είπε...

Προσωπικά, αισθάνομαι ηττημένη από το παρακράτος που λυμαίνεται (και) αυτό το χώρο και που μας οδήγησε, με θαυμαστή συνέπεια, στην οικονομική εξόντωση.
Ένα Κράτος παράλυτο (με ελεγκτικούς μηχανισμούς από ανεπαρκείς έως ανύπαρκτους) και με διεφθαρμένους υπαλλήλους όταν συνδυαστεί με την αδυναμία εμβάθυνσης και ορθής κρίσης που χαρακτηρίζει την πλειονότητα των μελών ΑΥΤΟΥ του χώρου (και του κοινωνικού συνόλου γενικότερα)που επιμένει να καταπίνει αμάσητο ό, τι του σερβίρεται αλλά και με την απαξίωση που συνοδεύει τη συγκεκριμένη (και τόσο ταπεινή) μορφή ζωής που εμείς αποφασίσαμε να υπηρετήσουμε, συνθέτουν ένα γιγάντιο τέρας το οποίο, φοβάμαι πια, πως είναι ανίκητο.
Θυμάμαι από το σχολείο τις συναρτήσεις, τα τοπικά μέγιστα και τα τοπικά ελάχιστα.
Εάν απεικόνιζα συναρτησιακά αυτή την προσπάθεια, στο ΤΕ θα βρισκόταν το όφελος που επέτυχα και στο ΤΜ το τίμημα που πληρώσαμε εμείς. Και, πίστεψέ με, το τίμημα υπερτερεί, δυστυχώς, του οφέλους...

Για όλα τα παραπάνω δεν ξέρω εάν θα υπάρξει, τελικά, επόμενη κίνηση. Οφείλω να σ΄ ευχαριστήσω όμως που μας επιτρέπεις να σε θεωρούμε σύμμαχο σ΄ αυτό τον αγώνα. Και ίσως, σκέφτομαι τώρα, η γνωριμία μου μαζί σου, η φιλία μου με τον divine και (ελάχιστους) άλλους που διέθεταν ευφυία, κρίση αλλά ΚΑΙ ηθικό ανάστημα, να ήταν - τελικά - και η μεγαλύτερη νίκη μας.

The Motorcycle boy είπε...

Atg συμφωνώ αν εννοείς πως σε εξοργίζει που το παράλογο έχει καταντήσει ρουτίνα. Να προσθέσω και την γουρουνοποίηση των κυβερνώντων που είναι πλέον απολύτως αποδεκτή από τον κόσμο.

Όχι Σκύλε μου. Όταν έφυγα από τον ιδιωτικό τομέα και πήγα στο δημόσιο, ένιωσα πως βρέθηκα στον παράδεισο. Δεν ήταν η λούφα (δεν είχα λούφα σε εκείνη μου τη θέση) ήταν η ανθρώπινη επαφή που γινόταν από ευχαρίστηση και όχι για να σε μαχαιρώσουν όταν δεν κοιτάζεις. Ιδιωτικός τομέας δεν είπες;

pikei, η Κυρία έχει πάει στο νοσοκομείο με 2 εμφράγματα τον τελευταίο χρόνο -μιας και μιλάμε για κόστος. Και πολύ έχει αντέξει, η τωρινή μου προϊσταμένη (πολύ μικρότερη σε ηλικία) ήδη χτύπησε την πρώτη επείγουσα εισαγωγή της πριν 2 μήνες. Και να μην ξεχάσω -υπήρχε κάποια φίλη μου, προϊσταμένη κι αυτή, που άφησε τον καρκίνο να τη θερίσει λόγω μαλακίας (ήθελε να ολοκληρώσει κάτι διαβουλεύσεις που τραβούσαν σε μάκρος) και άφησε κι ένα κοριτσάκι πίσω της. Αυτά, σαν πρώτες καταγραφές του κόστους.
Ούτε εγώ θα ήθελα ποτέ να έχω τη συγκεκριμένη γυναίκα προϊσταμένη, σε διαβεβαιώ πως και μόνο η σκέψη είναι εφιαλτική. Αλλά αν ποτέ με ξαναζητήσει θα πάω τρέχοντας και κλωτσώντας όποιον μου μπει εμπόδιο. Γιατί είναι τόσο σημαντική φίλε, που δεν επιλέγεις -σε επιλέγει.

Σκιές, αν αυτό που λες δεν είναι ένα διεστραμμένα έξυπνο αστείο σου, θα ήταν "η μεγαλύτερη απάτη του ροκ εντ ρολ"! Πρώτη φορά πολιτικός θα κάρφωνε τον εαυτό του!
Ελπίζω πως κάποτε θα την χαιρετήσεις από μόνος σου -ε;

betty, δεν θέλω να ακούω τέτοια. Πήγατε πολύ αθώα και απροετοίμαστοι καταπάνω στον παραλογισμό του δικονομικού (και του γενικότερου) συστήματος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να τα παρατήσετε. Θα σου έχει πει κι ο divine πόσους έχετε πλέον μαζί σας. Κι εγώ σου λέω μόνο ένα πράγμα -ξεκινήστε με τον δικό μας τρόπο και θα τους λιώσετε με το "καλησπέρα". Και μετά από αυτό θα αρχίσετε να τους κοπανάτε κανονικά. Χωρίς κόστος, χωρίς ταλαιπωρία, χωρίς τραβήγματα -μην σταματάτε τώρα που έχετε τη δύναμη! Κάντε το εσείς, γιατί θα το κάνουμε μόνοι μας και θα στεναχωριέστε που είσαστε έξω από το πάρτυ.

miaarkoudapouthneleganbetty είπε...

@Mboy:
Oρθή η επισήμανσή σου περί αθωότητας και μη επαρκούς προετοιμασίας, την έχω κάνει και στο προφίλ μου. "Μου έλεγες πως θα περάσουνε τα δύσκολα, μα δεν τραβάει η ομάδα από καιρό, στον πόλεμο με πας με νεροπίστολα, μου κρύβεις κι από πάνω τον εχθρό".
Την πρότασή σου/σας, δεν την γνωρίζω. Μπορούμε να συζητήσουμε, αν και, ειλικρινώς, δεν πιστεύω ότι μπορεί να σχεδιαστεί "πορεία νίκης" χωρίς "κόπο, ταλαιπωρία και τραβήγματα".
Και πάλι ευχαριστίες.

οι σκιές μιλάν είπε...

Χθες που το διάβασα, ονειρεύτηκα το βράδυ οτι ο e-Βενιζέλος επέδειξε την ίδια ευαισθησία με τις καταγγελίες στο μπλογκ της Αμαλίας.

Το πρωί ξύπνησα.

Αν δεν γίνεις πρώτα είδηση σε δελτία, εφημερίδες κτλ. δεν μιλήσεις σε κανα παράθυρο δεν σε κάνει επερώτηση, ξέχνα το!

:P

The Motorcycle boy είπε...

Betty, για όλα φταίει αυτός ο αχαϊρευτος divine -έπρεπε να σε έχει ενημερώσει. Να τα πούμε σύντομα από κοντά, ας τον τραβάμε ο καθένας από τη μεριά του για να το κανονίσει. Τότε θα δεις τι εννοούμε και αν δεν ενθουσιαστείς και δεν συμφωνήσεις με τα "χωρίς κόπο, κίνδυνο, ταλαιπωρία" -να μη με λένε ... όπως με λένε τελοσπάντων.
Δεν χρειάζονται ευχαριστίες σου το ξαναείπα. Φτάνει να βγάλουμε μια άκρη -αυτό είναι το καλύτερο ευχαριστώ για όλους μας (και σας).

Σκιές,τρόμαξα ρε μαλάκα για μια στιγμή!

nihardal είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
nihardal είπε...

Οπως και σε πολλα αλλα πραγματα που εχουμε ξαναπει, ετσι και η εργασιακη συνειδηση ή ακομα καλυτερα ευσυνειδησια ειναι θεμα παιδειας του ατομου.Ειναι μια παλη αναμεσα στην ηθικη και την ανηθικοτητα.Ειναι σε μεγαλο βαθμο θεμα ΑΥΤΟΣΕΒΑΣΜΟΥ, αν θες να εισαι ενταξει με τον εαυτο σου, οτι πραγματικα αξιζεις τα λεφτα που παιρνεις.Η ευκολη λυση ειναι η καιροσκοπεια, να βολευτεις απο τις καταστασεις. Η δυσκολη να παλεψεις με το τερας.
Καποιοι λιγοι μπαινουν εξ'αρχης στο δημοσιο με τη λογικη "επιασα τον παπα απ'τα αρχιδια" με οτι αυτο συνεπαγεται σε θεματα συμπεριφορας,αποδοσης κτλ.
Οι περισσοτεροι θελω να πιστευω οτι ξεκινουν με ονειρα για κατι καλυτερο.Με ορεξη για δουλεια.Απο εκει και περα ειναι θεμα ποσο θα αφησεις να σε ρουφηξει κι εσενα η μαυρη τρυπα.Ειναι μεγαλη η πουτανα η βαρυτητα που σε τραβαει, εδω κοτζαμ φωτονιο κ δεν ξεφευγει...
Δεν κατηγορω κανεναν, ισως και εγω να προτιμουσα την υγεια μου αντι για αγχος και καρκινο για το καλο της υπηρεσιας. Αμα εχεις οικογενεια ειδικα, αστα να πανε. Εισαι για τρεχαματα?

Το θεμα ειναι οτι ολοι τα ξερουμε, σε μια χωρα με 500.000+ δημοσιους υπαλληλους ολοι εχουμε δικους μας ανθρωπους αλλα οχι να το θεωρουμε και δεδομενο ρε γμτ.

Η ριζα του κακου ειναι κυριως η πολιτικη παρεμβαση στους διορισμους και στις μεταθεσεις/μεταταξεις διευθυντων (κυριως) μετα απο καθε αλλαγη κυβερνησης.Χαμενες εκπαιδευσεις υπαλληλων, ανιδεοι σε ασχετα ποστα... τι να πεις.

Παλι λιγα ηθελα να πω, παλι πολλα ειπα.

Τα σεβη μου ΚΑΙ στην κυρια της ιστοριας.

Bitch Girl είπε...

μας δουλεύετε αγαπητέ; το ένα σεντονοχτύπημα μετά το άλλο; (δε διάβασα τπτ, μόλις πάρω μελάνια θα τα τυπώσω και θα τα διαβάζω στην παραλία...ή θα περιμένω τον Καλό Λύκο να τα κάνει βιβλίο χε) ουφ

άσωτος είπε...

εχω δουλεψει κατα περιοδους εποχιακος (εργατης) σε μια υπηρεσια που υπαγοταν στο υπουργειο γεωργιας. υπηρχαν ατομα (μονιμοι) που δεν τα ειχα δει ΠΟΤΕ να δουλευουν. μα ποτε. και σε φασεις μαθαινες οτι λεγανε για σενα οτι δεν δουλευεις, πως εισαι ετσι με τα μαλια (τοτε ειχα μακρια) κλπ. παντα απο πισω σου γιατι μπροστα σου το επαιζαν καλως το παιδι...
σιχαματα.

The Motorcycle boy είπε...

nihardal αυτό το θέμα παιδείας πες το και ξαναπέστο. Όχι με την έννοια των πτυχίων φυσικά, αλλά με την έννοια της καλλιέργειας και της συνειδητοποίησης. Και ειδικά στον δημόσιο τομέα, είναι κρίμα να τρως τα λεφτά του φορολογούμενου και είναι έγκλημα να του τα κλέβεις. Δεν μιλάω για εντατικοποίηση, 4 ώρες σοβαρή δουλειά την ημέρα θα έφταναν για να κουνηθούν τα πάντα. Αρκεί να ήταν από την πλειοψηφία.
Η ρίζα του κακού είναι ΚΑΙ στην κομματική παρέμβαση. Αλλά φταίει και το γεγονός πως ο τομέας δεν έχει σαφώς ορισμένους στόχους και μέσα επίτευξής τους. Με λίγα λόγια δεν είναι μετρήσιμα τα αποτελέσματα. Από εκεί ξεκινάμε. Να μου κάνεις μεγάλα σχόλια μέχρι να ανοίξεις το δικό σου μπλογκ -αξίζεις τον κόπο να ακούγεσαι.
bitch βρήκαμε τους μεγαλοεκδότες και καθαρίσαμε έτσι; Όχι αγαπητή, να τα διαβάσεις τώρα γιατί είναι SOS που θα πέσουν στις εξετάσεις.
Άσωτε, ειδικά στον τομέα που λες οργιάζει το ρουφιανιλίκι γιατί στηρίζεται καθαρά σε διαπροσωπικές σχέσεις. Σιχαμένη νοοτροπία που παράγει σιχαμένους ανθρώπους.

ΦΤΩΧΟΜΠΙΝΙΑΡΑ ΓΚΑΡΣΟΝΑ ΣΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ είπε...

/THUMPS UP! Η ALA GRECA ΟΡΘΟΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΥΖΕ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΝΤΟΡΝΟ Η' ΑΛΛΙΩΣ 'ΓΡΑΦΕΙΟΓΡΑΦΙΑ, ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ' v.1
/ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΑΓΟΡΑΚΙΑ ΜΕ FUCKED UP ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΛΕΜΕ. 'ΜΟΓΓΟΛΙΚΟ ΒΛΕΜΜΑ' ΑΝΑΖΗΤΕΙ (ΚΑΛΛΙ)ΘΕΑ, ΧΤΙΚΙΑΡΑ *ΠΑΣΟΚΑ* ΔΥΝΑΣΤΡΑ ΓΙΑ ΜΑMANAGMENT. ΤΣΟΥΖΕΙ, ΑΛΛΑ Σ'ΑΡΕΣΕΙ, ΑΛΛΩΣΤΕ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΞΕΡΕΙΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ
/"Δεν μιλάω μαζί τους -απλά δουλεύω σε μέρη που αυτοί κάνουν κουμάντο." ΑΧΑΧΑ, ΘΕΙΚΟ! ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ - ΔΗΜΟΣΙΟ FOR EVER = ΧΡΤΣ-ΧΡΤΣ. ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ (ΑΠΟ)Χ
/ΤΩΡΑ ΕΞΗΓΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΚΑΤΟΥΡΗΜΕΝΑ ΣΕΝΤΟΠΑΝΑ ΣΟΥ, ΓΙΑΤΙ 9 ΣΤΑ 10 ΣΕΝΤΟΝΑΚΙΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ STINK ΚΑΙ Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΤΟ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ECOFINΤΗΚΑ
/ΜΟΤΟΣΑ'Ι'ΚΟ, ΑΡΓΟΜΙΣΘΟ, ΠΟΛΥΑΤΑΛΑΝΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ ΕΣΥ, ΟΣΟ ΘΑ ΑΝΕΒΑΖΕΙΣ ΤΙΣ ΜΕΤΟΧΕΣ ΤΟΥ ΓΟΥΓΛΗ ΜΕ ΤΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΑ 5ΩΡΑ, ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ ΜΕΤΑΞΥ REBEL ΚΑΙ ΡΕΜΠΕΛΟΥ -ΑΥΤΟ ΚΡΑΤΑ ΤΟ
/...ΚΑΙ ΤΩΡΑ ENTERTAIN ME!

The Motorcycle boy είπε...

Μάλιστα! Κι έλεγα κι εγώ κανένας ψυχάκιας δεν θα εμφανιστεί; Μου αρέσει που το διασκεδάζεις κιόλας! Όπως τη βρίσκει κανείς!

speira είπε...

M b το δημόσιο σε χαίρεται; Αδηφάγο και πολεμοχαρες, με τους ήρωες του και τους αντιστασιακους του ως καθε πολεμος οφειλει να εχει. Και δεν του το χα του δημοσιου.

The Motorcycle boy είπε...

speira, δε νομίζω πως με χαίρεται και πάρα πολύ. Κατά τα λοιπά, οι ήρωες και οι αντιστασιακοί του δημοσίου (όσους έχω γνωρίσει τουλάχιστον) κοπανάνε τα κεφάλια τους σε τοίχους -για να μπορούν να κοιτάζουν τα πρόσωπά τους στον καθρέφτη. Άστα να πάνε.

razzmalena tazzed είπε...

42½

The Motorcycle boy είπε...

Μπράβο, μπράβο είναι χρήσιμο να τα ξέρεις αυτά! Να τα γράψεις στο βιογραφικό σου όταν τελειώσεις το φαντάρικο -θα εκτιμηθούν.

Η μικρή Ολλανδέζα είπε...

Καλε! τι έχω πάθει;;;
Κι αυτό ολόκληρο το διάβασα!!!
Να πάω για κάνα ξεμάτιασμα;
:ΡΡΡΡ

The Motorcycle boy είπε...

Κι αυτό και το προηγούμενο εννοείς Ολλανδέζα; Άστο τότε, δεν χρειάζεσαι ξεμάτιασμα -ξεματιάστηκες ήδη εδώ μέσα.
Υ.Γ.: 2 σεντόνια στη σειρά; Ακόμα λείπει ο Αφρικάνος;

Η μικρή Ολλανδέζα είπε...

Ηρθε και ξανάφυγε...
Αυτό λες να ’ναι;
:ΡΡΡ

Ρε φιλαράκο, γράφεις πολύ καλα!!
(σε λίγο θα ανακαλύψω και τον τροχό χιχιχιχ)

The Motorcycle boy είπε...

Σίγουρα αυτό είναι! Άλλοι τρώνε σοκολάτα ας πούμε.
Μη νομίζεις-πιο εύκολο είναι να ανακαλύψεις τον τροχό παρά να διαβάσεις ποστ μου.

kostas_patra είπε...

σαν τους μικρούς ήρωες των παιδικών μας χρόνων, άρε γιώργο θαλάσση.

υπάρχει και κόσμος που δεν ξεστράτισε από αυτό που φανταζόταν μικρός.

τυχερός και εσύ και εκείνη, που διασταυρώθηκαν οι δρόμοι σας.

είναι κατάντια όταν το μέλλον της συλλογικότητας, βασίζεται στα πυροτεχνήματα και την ηθική των πεφωτισμένων, γιατί από πίσω τους καραδοκούν οι αρρουραίοι

κάθε σου ποστ, θανατερή γροθιά

The Motorcycle boy είπε...

Τα παραλές ρε Κώστα, αλλά ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι