Όταν τα blogs χτύπησαν στον ανεμιστήρα
Πέμπτη, Αύγουστος 09, 2007
Ήταν γνωστό (πριν ακόμα το πει ο Έκο) ότι «τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις». Όχι γιατί δεν γίνεται τίποτα, αλλά γιατί δεν έχει απομείνει κανένας να τις εκφωνήσει –πως σου φαίνεται αυτό; Κάτι σαν «το δέντρο που πέφτει στη μέση ενός έρημου δάσους» -κάνει θόρυβο, ναι ή όχι; Προφανώς κάνει –αλλά που το ξέρεις αφού δεν είσαι εκεί να το ακούσεις;
Τον Αύγουστο λοιπόν δεν υπάρχει κανείς –εκεί, εδώ –μόνο στα παραθεριστικά θέρετρα κυκλοφορεί κόσμος. Τρώνε κονσέρβα καλαμαράκι, βλέπουν το μελτέμι να βγάζει φύκια και σκουπίδια στην ακτή και αναστενάζουν: «τι ωραία περνάμε!» Βάζουν κι ένα θαυμαστικό στο τέλος μήπως και ψήσουν τον εαυτό τους να μην τους φέρει αντίρρηση.
Τον Αύγουστο εγώ διαβάζω blogs. Πολλά blogs –ότι κυκλοφορεί, οπουδήποτε. Όλους τους άλλους μήνες δεν προλαβαίνω –με το ζόρι διαβάζω τα blogs όσων με ενδιαφέρουν (και είναι μπόλικοι, ευτυχώς). Τον Αύγουστο χαίρομαι που η Αθήνα είναι άδεια -έχω τότε τη δυνατότητα να επιλέξω τη διαδρομή για τη δουλειά ανάλογα με τα κέφια της μηχανής μου (τι; δεν θέλεις να στρίψεις εδώ; δε γαμιέται –πάμε ευθεία!) και να ανακαλύψω τις καινούργιες τάσεις του blogging. Έτσι ακριβώς.
Τον Αύγουστο του 2005 δεν ήξερα ότι υπήρχαν blogs –ασχολιόμουν αποκλειστικά με την ευγενή προσπάθεια κατάκτησης του 5ου, συναπτού, Champions League από τον Θρύλο (στο Football Manager). Είχα πάρει και τέσσερα διηπειρωτικά συν δύο Μουντιάλ με τη Βραζιλία και είχα αξιοποιήσει πλήρως το ταλέντο των Ντιέγκο, Ρομπίνιο, Ελάνο (άπαντες πλαισίωναν την ιστορική ομάδα του Ολυμπιακού), καθώς και του μυθικού (με την έννοια πως η ύπαρξη του οφειλόταν μάλλον σε καλοπροαίρετη φάρσα των σχεδιαστών του παιχνιδιού) Ανατόλι Τοντόροφ του Βούλγαρου εκτελεστή, που σκόραρε για πλάκα, περισσότερες από 30 φορές στη σεζόν. Μεγάλες στιγμές! Τι να κάνει τώρα ο Ανατόλι άραγε; Μάταια τον έψαχνα στις συνθέσεις ακόμα και των εφηβικών βουλγάρικων πρωταθλημάτων –μούφα ο Ανατόλι, τέλος πάντων.
Τον Αύγουστο του 2006 ανακάλυπτα πως μια σημαντική μερίδα bloggers είχε ψηλώσει ίσα με 20 πόντους την έννοια του όρου «υπεράνω». Posts αυτοθαυμασμού, κείμενα γραμμένα με σκοπό την επίδειξη των αδιαμφισβήτητων ικανοτήτων του γράφοντος (σαν τις αχρειάστες ντρίπλες που έκανε από δεξιά ο Ελάνο πριν πασάρει κι έχανε τη μπάλα). Και απαντήσεις στα λατρευτικά σχόλια με ύφος «το ξέρω πως είμαι τέλειος και γι΄αυτό έχεις καθήκον να με λιβανίζεις». Μη μου ζητήσεις ποσοστά και μην περιμένεις να σου πω ονόματα –ούτε που τα θυμάμαι άλλωστε. Μπορεί να ανήκα κι εγώ σε αυτή την κατηγορία –δεν είναι κακό ή καλό, είναι απλά ένα γεγονός. Το κάθε blog εξυπηρετεί τις ανάγκες του κατόχου του –είναι προτιμότερο να σε θαυμάζουν γιατί είσαι ο μοναδικός ποιητής που μπορείς να κάνεις ρίμα με τις λέξεις «αρχίδια» και «αποκαΐδια», παρά να επιδίδεσαι σε ακροβατικά δίπλα στην αναμμένη καφετιέρα –αυτό το τελευταίο λερώνει και τσούζει (άσε που μπορεί να σπάσεις κανένα δοχείο του καφέ και να σε πλακώσουν στις σφαλιάρες οι συνάδελφοι). Δεν είναι κατακριτέο λοιπόν να εκτονώνεις τις μύχιες επιθυμίες σου μέσα από το blog σου –αυτό λέω εγώ. Κι αυτό κάνουμε όλοι, σε τελική ανάλυση.
Τον Αύγουστο του 2007 διαπίστωσα πως μια καινούργια μερίδα bloggers εξερευνούσε ενδελεχώς τα όρια της «οικειοποίησης του χώρου». Ποιου χώρου; Άστο αυτό για αργότερα μάλλον η έννοια του «χώρου» εμφανίστηκε στη γειτονιά μετά τις «κινητοποιήσεις των bloggers». Ποιες; Αργότερα είπαμε! Διάβασα λοιπόν τις απόψεις bloggers που διαπίστωναν πως έχουμε γίνει πολλοί εδώ μέσα (που;) και καλά θα ήταν να ξεφορτωθούμε τη σκαρταδούρα (έτσι μου έκανε, θυμάμαι κι εκείνο το κωλόπαιδο ο Ανρί, όταν γελάστηκα και τον πήρα στο Θρύλο –γκρίνιαζε, λέει, γιατί είχα άλλους πέντε επιθετικούς και ανησυχούσε για το μέλλον του –άσε μας ρε Αρνί!). Και πως θα γίνει αυτό; Απλούστατο –«εμείς που το λέμε, οι ‘παλιοί’, οι ανιδιοτελώς άφθαρτοι, οι ‘εντάξει τύποι’, οι ‘γαμώ τα παιδιά’ θα απαξιώσουμε τους καινούργιους, τους ψεύτικους, τους συμφεροντολόγους». Γιατί «κουραστήκαμε, αηδιάσαμε, σιχαθήκαμε να βλέπουμε τη μικρότητα, την εμπάθεια και την ιδιοτέλεια του κάθε δημοσιοσχετίστα που ήρθε εδώ για να βγάλει γκόμενα (ή γκόμενο), να βγάλει λεφτά, να βγάλει ότι είναι να βγάλει τελοσπάντων». Μη τις γκουγκλίσεις τις φράσεις στα εισαγωγικά –δικές μου είναι, ελεύθερη απόδοση όσων κατάλαβα.
Υπάρχουν και άλλοι που διακατέχονται από επαρμένη μετριοπάθεια –γράφουν απολογητικά για τον εαυτό τους, εξηγούν τους λόγους που τους ώθησαν «αυτούς τους μικρούς και ταπεινούς» να ανοίξουν blog, τους λόγους για τους οποίους επέλεξαν συγκεκριμένο άβαταρ, συγκεκριμένη γραμματοσειρά, συγκεκριμένο χρώμα τεμπλέιτ. Σαν τη δασκαλεμένη Δήμητρα των «Απαράδεκτων», που προετοίμαζε τον λόγο της για την επιτροπή των καλλιστείων: «Μήπως, ποια είμαι εγώ; Τι αξίζω; Μπορεί να έχω τέσσερα πτυχία, να μιλάω εφτά γλώσσες άπταιστα και να διαθέτω τέλειο κορμί –αλλά είμαι μια απλή κοπέλα σαν όλες τις άλλες –ποια είμαι εγώ να σας ζητήσω να με επιλέξετε;» Ούτε αυτό να το γκουγκλίσεις έτσι; Στο περίπου το έγραψα.
Τέλος πάντων, είναι κακό να ιδρώνεις επιδιώκοντας της οικειοποίηση κάποιου «χώρου». Ναι –εφόσον υπάρχει «χώρος». Αλλιώς είναι απλά αστείο. Θυμήσου το αυτό για αργότερα. Και είναι κακό να σε διακρίνει αυτή η επαρμένη σεμνότητα; Όχι δα –πρόκειται μάλλον για την εξέλιξη της παραπάνω κατηγορίας των «υπεράνω».
Δικαιολογημένη η ερώτησή σου και σε προλαβαίνω: «από πού κι ως που εσύ βάζεις τους άλλους σε κατηγορίες και ποιος είσαι στην τελική ανάλυση για να τους κρίνεις;». Λάθος νούμερο ένα: δεν βάζω κανένα σε καμιά κατηγορία –γιατί, για να γίνει αυτό θα πρέπει να έχω συνολική άποψη επί του θέματος (και δεν έχω). Απλά είδα δυο –τρία πράγματα που μου φάνηκαν αξιοσημείωτα και τα αξιοσημειώνω. Λάθος νούμερο δύο: δεν κρίνω, λέω αυτά που βλέπω. Και δεν αξιολογώ –εντάξει μουστάκια;
Όλα τα παραπάνω δεν τα είπα χωρίς λόγο –ήθελα να καταλήξω κάπου. Ήθελα να καταλήξω σε μερικά συμπεράσματα που προέκυψαν από την ανάγνωση των blogs –γιατί είμαι και άνθρωπος της ανάλυσης, ας πούμε. Και οι παραπάνω αναφορές μου είναι χρήσιμες προκειμένου να γίνω κατανοητός (τουλάχιστον σε μένα τον ίδιο). Λοιπόν:
-Σε ένα άρθρο εφημερίδας διάβασα πως «οι bloggers εκτονώνουν την αποτυχία καθιέρωσής τους στον δημοσιογραφικό ή στον λογοτεχνικό χώρο μέσα από τα ιστολόγια». Δεν ξέρω αν είναι έτσι –ξέρω όμως πως είναι ΚΑΙ έτσι. Υπάρχει σίγουρα κόσμος στα blogs που γυρνούσε με ένα άρθρο παραμάσχαλα τα περιοδικά και τις εφημερίδες –υπάρχουν σίγουρα κάποιοι που χτύπησαν μπόλικες εκδοτικές πόρτες με χειρόγραφα υπό μάλης και απορρίφθηκαν επανειλημμένα ή ανεπανάληπτα. Χρησιμοποίησαν μετά το blog τους –απέκτησαν (το όποιο) κύρος και άνοιξαν τις πόρτες που ήταν κλειστές προηγουμένως. Κάποιοι –όχι όλοι, εντάξει; Και καλά έκαναν. Μαγκιά τους! Εδώ κυκλοφορεί κόσμος που στήνει κώλο για μια θεσούλα και μαχαιρώνει τον διπλανό του για να την αποκτήσει –οι bloggers θα μας πειράξουν; Όχι βέβαια! Ο καθένας όπως μπορεί πορεύεται και λογαριασμό δίνει μόνο στον καθρέφτη του πριν πέσει για ύπνο (κι αυτό αν θέλει –όχι υποχρεωτικά).
«Ναι, αλλά είναι διαφορετικό πράγμα το blog από την εφημερίδα ή το βιβλίο», θα πεις. Συμφωνώ. Αυτός που γράφει όποτε γουστάρει μπορεί να ζοριστεί στο «κατά παραγγελίαν». Κι ο «λογοτεχνικός» blogger έχει τόση σχέση με τον συγγραφέα όση η «εύκολη» γκόμενα με την «επαγγελματία πουτάνα». Είναι άλλο πράγμα δηλαδή να πηδιέσαι στο τζάμπα από δυο –τρεις φίλους και άλλο να κάνεις πεζοδρόμιο –στη δεύτερη περίπτωση θα πρέπει να ψήσεις τον πελάτη ότι αξίζεις τα λεφτά σου ΠΡΙΝ σε δοκιμάσει. Συμφωνώ.
Όμως, όταν αρκεί να έχεις θείο βουλευτή, να κάνεις στρωτή χωρίστρα και να μοιάζεις επιθυμητός γαμπρός στις μαμάδες για να γίνεις «τιτάνας της δημοσιογραφίας» (σωστά κύριε Χατζηνικολάου μου;) δεν βλέπω τίποτα κακό στους bloggers που χρησιμοποίησαν το blog τους για να δουλέψουν σε έντυπα. Τουλάχιστον αυτοί έχουν κάποια μεγαλύτερη εξάσκηση στο συντακτικό.
Και όταν φτάνει να διαθέτεις κάποιο εύηχα ρομαντικό όνομα («Αγνή Σιόπαχα» ας πούμε), και να βρεις έναν πολλά υποσχόμενο τίτλο («Νύχτωσε αγάπη μου –σκεπάσου» ας ξαναπούμε) για να εκδόσεις το αριστούργημά σου σε κάποια θυγατρική εκδοτική τηλεοπτικού σταθμού που ψάχνει επενδυτική χασούρα προκειμένου να γλιτώσει τους φόρους –τότε δεν βλέπω τίποτα κακό στην έκδοση της «λογοτεχνίας των blogs». Γιατί στο κάτω –κάτω, σε αυτή την περίπτωση θα βρεθούν και 10 άτομα που σε ξέρουν και θα αγοράσουν το βιβλίο σου.
Όλα καλά λοιπόν και διαφωνία καμία –μόνο κάτι διαδικαστικό. Αν θέλεις να ανοίξεις μια πόρτα και «να τρουπώσεις» σαν τον Βουτσά στη σχετική ταινία, μην το παίζεις εκπορθητής του συστήματος ρε μάγκα. Μην το παίζεις αναμορφωτής των πάντων, ασυμβίβαστος αγωνιστής, αδέκαστος κριτής –δεν είσαι δα και «η μεγαλύτερη λευκή ελπίδα που εμφανίστηκε μετά τον Ρόκυ Μπαλμπόα». Εκτός αν αυτό το στυλ σου χρησιμεύει για «να τρουπώσεις» οπότε πάω πάσο. Και συγνώμη που το έθιξα κιόλας.
-Διάβασα πολλές φορές την έκφραση –φετίχ «η κοινότητα των bloggers». Αυτό κολλάει με τον «χώρο» που έλεγα παραπάνω και προκαλεί ανάλογης έντασης γέλια στους φίλους μου. Τόσο τρανταχτά που κόντεψαν να με καρπαζώσουν κάποια φορά, όταν είχα πει πως «ντρέπομαι που είμαι blogger». Μη βαράτε ρε! Δεν εννοούσα πως οι bloggers είναι κάτι ενιαίο –ντρέπομαι που είναι blogger όσο ακριβώς ντρέπομαι που είναι Έλληνας. Γιατί οι πράξεις μερικών (ακόμα και ενός) αντανακλούν πάντα στο σύνολο –όσο χαλαρά οριζόμενο κι αν είναι αυτό. Και οι bloggers είναι ένα σύνολο –όπως και να το κάνουμε. Είναι τα άτομα που έχουν blog. «Έλληνας blogger» –αν προσθέσεις και το «Ολυμπιακός» έχεις τα τρία κακά της μοίρας σου.
Αλλά «κοινότητα»; Οι bloggers; Πως σας ήρθε αυτό; Μάλλον κάποιος φωστήρας δημοσιογράφος θα το ξεκίνησε –σαν αυτούς που λένε για τις «ουρές ταλαιπωρίας στα διόδια» και τον καιρό που «δείχνει τα δόντια του». Έχει δόντια ο καιρός; Όχι –αλλά έχουν οι bloggers! Αυτό όμως δεν τους μετατρέπει αυτομάτως σε κοινότητα.
Κοινότητα είναι ένα σύνολο ανθρώπων που στοχεύουν στην επίτευξη παρόμοιων σκοπών, υπακούουν σε άγραφους κανόνες και συνδέονται με διαπροσωπικές σχέσεις (συγγένειας, οικογένειας, φιλίας). Βγαίνει μόνο σε μεγέθη small, extra small –από medium και πάνω το λέμε «κοινωνία» και στηρίζεται στους νόμους.
Τι από αυτά έχουν οι bloggers; Διαπροσωπικές σχέσεις; Πως; Μέσω διαδικτύου; Παρόμοιους σκοπούς; Όχι βέβαια! Άγραφους κανόνες; Σιγά τώρα!
Οι bloggers είναι κάποιες (λιγότερο ή περισσότερο) ασύνδετες παρέες. Αυτό μάλιστα! Διαδικτυακές ή «πρόσωπο με πρόσωπο» συναθροίσεις ανθρώπων που έχουν (σε επίπεδο παρέας πάντα) κοινούς κώδικες επικοινωνίας, συνήθως χαλαρούς και γι΄αυτό εύκολα παρεξηγήσιμους. Δεν ξέρω αν τα forums είναι διαδικτυακές κοινότητες (δεν έχω σχετική εμπειρία), αλλά ξέρω πως κάποιες πραγματικές κοινότητες ανθρώπων εκφράζονται διαδικτυακά. Πάρε για παράδειγμα τις διαδικτυακές κινητοποιήσεις των bloggers:
Οργισμένα κείμενα που ξεδοντιάστηκαν στην πορεία για να εκφράζουν περισσότερο (ανομοιογενή) κόσμο, με αποτέλεσμα να μην λένε τίποτα πέρα από τα προφανή. Ζητούσαν (ζητούσαμε;) να κάνει καλά τη δουλειά της η Αστυνομία και να σέβεται τον πολίτη, να μην παίρνουν φακελάκια οι γιατροί και να μην δίνουν οι ασθενείς, να σβήνει τις φωτιές η Πυροσβεστική και να αναδασώνονται τα καμένα δάση. Πως θα γίνονταν όλα αυτά; Δεν ήταν (ήμασταν) υποχρεωμένοι να προτείνουμε –αυτό είναι σωστό. Απλά είδαν (είδαμε;) την αδικία και φώναξαν (φωνάξαμε;) –κι αυτό σωστό είναι. Κάνε τώρα τον κόπο να κοιτάξεις εδώ (έστω και για χάρη του παραδείγματος). Ρίξε μια ματιά στις κινητοποιήσεις που έγιναν και παρουσιάζονται στο Indymedia. Δες λίγο την ανακοίνωση που έβγαλαν εκεί. Βλέπεις καμιά διαφορά ανάμεσα σε όλα αυτά και την Κυριακάτικη πορεία των bloggers (λέμε τώρα) στη Βουλή; 27 συνέλαβαν και θα τους περάσουν από δίκη, η Πάρνηθα αστυνομοκρατείται και τραμπουκοκρατείται –βλέπεις καμιά διαφορά; Δεν μπορεί, σίγουρα θα διακρίνεις πως οι bloggers έκαναν την «αγωνιστική τους γυμναστική» και ξόφλησαν από υποχρεώσεις, την ώρα που κάποιοι άλλοι τρώνε ξύλο αβέρτα. Και μάλιστα, αυτοί οι άλλοι δεν παίζουν σα θέμα στις ειδήσεις και δεν εμφανίζονται στα blogs. Γιατί; Επειδή οι άλλοι είναι αληταράδες, αναρχικοί, αριστεροί και τα ταλαίπωρα blogs μας δεν αντέχουν «τις ταμπέλες»; Ή μήπως επειδή αυτοί είναι μια πραγματική κοινότητα πραγματικών ανθρώπων ενώ εμείς, σε γενικές γραμμές, είμαστε … άντε να μην πω τι είμαστε.
-«Τα blogs του εξωτερικού είναι φορείς ειδήσεων, διαμορφώνουν καταστάσεις, πιέζουν την εξουσία». Διαβασμένο το έχω κι αυτό μουστάκια! Και θα δηλώσω την πλήρη άγνοιά μου σχετικά με τα blogs του εξωτερικού. Μόνο ένα έχω «διαβάσει» με συνταγές ελληνικής κουζίνας στα γιαπωνέζικα –οπότε καταλαβαίνεις γιατί βάζω σε εισαγωγικά τη λέξη. Κι εκείνο το blog μου άρεσε –το βρήκα καλοφτιαγμένο, αλλά δεν αποτελεί δείγμα μελέτης των ξένων blogs –σωστά;
Την ώρα λοιπόν που αυτά (λένε πως) γίνονται με τα blogs του εξωτερικού, στην Ελλάδα αναβιώνουμε το στυλ Εισαγγελάτου όταν πρόκειται για τη μεταφορά γεγονότων. Κάποιοι από εμάς –όχι όλοι. Πόσοι «κάποιοι»; Αρκετοί από αυτούς που έχω διαβάσει. Ψάχνουμε να βρούμε τον φταίχτη –καλά και σώνει! Να του φορτώσουμε τα κρίματα όλων και να θεωρήσουμε την υπόθεση λήξασα. Γιατί πάντα κάποιος πρέπει να φταίει. Κάποιος άλλος εκτός από εμάς! Πάντα!
Αναπαράγουμε λοιπόν μια είδηση (παρέα με μια νοοτροπία) –«ο Γιακουμάτος έπαιζε μπαρμπούτι με τα λεφτά του ΙΚΑ στην Ομόνοια». Το ψάξαμε; Το διασταυρώσαμε; Όχι –στ΄αρχίδια μας. Έτσι κάνουν οι ειδήσεις, έτσι κάνουν οι εφημερίδες, έτσι θα κάνουμε κι εμείς. Το πολύ –πολύ να πούμε «γράψε λάθος» την επόμενη μέρα και ξοφλήσαμε. Κι αυτό είναι η καλή περίπτωση. Γιατί υπάρχει το χειρότερο -«ο Κάστρο είναι ένας δικτάτορας που σκοτώνει κόσμο νυχθημερόν», «ο Τσάβες είναι ένας δικτάτορας που πίνει αίμα μωρών παιδιών για να στρώσει μάγουλο φραπαδούρα», «ο Μοράλες είναι ένας δικτάτορας που ρουφάει κόκα πριν την πουλήσει», «οι αναρχικοί είναι κωλόπαιδα που σπάνε βιτρίνες από ανία», «οι Ζαπατίστας ξαντεριάζουν αθώους Μεξικάνους παρακρατικούς για να φτιάξουν κολιέ» -αυτά τα λίγα θυμάμαι. Που τα ξέρουμε; Τα ψάξαμε; Που τα στηρίζουμε; Πουθενά –έτσι λένε όλοι, έτσι λέμε κι εμείς. Αναπαράγουμε. Και γι΄αυτό είμαστε κατά τεκμήριο ασόβαροι. Αστείοι. Κι αν κάποιος πάει να πει κάτι σωστό θα πρέπει να αποδείξει τον ισχυρισμό του και να ανεχτεί το βρισίδι των υπολοίπων που νιώθουν ότι απειλούνται τα δικά τους στερεότυπα.
Στα ελληνικά blogs ο καθένας λέει ότι θέλει και λογαριασμό δεν δίνει σε κανένα. Κατά τεκμήριο –έτσι; Μην ξεχνιόμαστε. Κι αυτό είναι η καλή περίπτωση γιατί υπάρχουν και χειρότερα. Υπάρχει, ας πούμε, ένας κακομοίρης blogger που δεν χρησιμοποιεί το id του –αλλά επιμένει να με βρίζει ανώνυμα. Γράφει, όπου σταθεί και όπου βρεθεί, ότι του έκλεψα το bloghood (για το οποίο, όσο λειτουργούσε, δεν έδινε έναν πούτσο στην κυριολεξία), γράφει ότι μανιπουλάρω κόσμο (αλλά δεν εξηγεί ποτέ για ποιο σκοπό το κάνω), υποστηρίζει πως έχω φτιάξει εκατοντάδες περσόνες (μη γελάτε Deuced, weirdo, κι εγώ δεν ξέρω ποιοι άλλοι –δεν υπάρχετε, εγώ σας έφτιαξα), βρίζει τη γυναίκα μου (εντάξει –αυτό είναι κατανοητό, δεν τα καταφέρνει στις σχέσεις του με το άλλο φύλο, και με κανένα φύλο, οπότε ζηλεύει), εύχεται τον θάνατο της κόρης μου (για να αποδείξει πως η μαλακία δεν έχει όρια). Μετά πάει και υποστηρίζει πως όλα τα παραπάνω τα γράφω μόνος μου για να προκαλέσω εντυπώσεις. Ανώνυμος είναι –ότι θέλει γράφει και λογαριασμό δεν δίνει -αυτή είναι μια όμορφη εικόνα του ελληνικού blogging. Τι θα πει που υποστήριζε παλιότερα ότι τις διαφωνίες του τις λύνει «πρόσωπο με πρόσωπο»; Τότε είχε id, τώρα είναι Ανώνυμος –άλλαξε και το παραμύθι του. Τρέχει τίποτα; Όχι βέβαια!
Είπα «Ανώνυμος» και θυμήθηκα κάποια κουβέντα που είχα διαβάσει για την ανωνυμία στο διαδίκτυο. Κοίτα κάτι:
-Στο διαδίκτυο υπάρχουν τα id. Αυτά δηλώνουν ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ, όχι προσωπικά στοιχεία χρήστη. Τι εννοώ; Είμαι ο Motorcycle boy και εκφράζω δέκα πράγματα –δεν έχει σημασία αν ονομάζομαι Αρμάνδος Δελαπατρίδης ή Τιμόθεος Κώνστας (έτσι κι αλλιώς ο κακομοίρης Ανώνυμος θα γράψει για μια ακόμα φορά, το πραγματικό μου όνομα στα σχόλια). Δεν με ξέρεις και γι΄αυτό δεν είναι σημαντικό να ξέρεις το όνομά μου. Αν ήμουν ο Απόστολος Γκλέτσος ή ο Άρης Σπηλιωτόπουλος θα είχε ίσως αξία να μάθεις το όνομά μου –αλλά δεν είμαι. Δεν είμαι ούτε γνωστός, ούτε διάσημος. Αν έγραφα με το πραγματικό μου όνομα όμως –ίσως να είχα πρόβλημα. Ίσως να διάβαζαν αυτά που γράφω οι συνάδελφοι τους οποίους κοροϊδεύω, κάποια πρώην μου την οποία απεχθάνομαι … Και τότε θα ήμουν λιγότερο ελεύθερος να εκφραστώ. Δεν σας έχω γράψει ούτε τα ονόματα των συναδέλφων, ούτε το όνομα της πρώην. Γιατί θα πρέπει να εμφανίσω το δικό μου;
Από την άλλη πλευρά –αν ποτέ βρίσω κάποιον επώνυμα, ο «κάποιος» μπορεί να με βρει. Πίστεψέ με υπάρχουν τρόποι και η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος περιμένει να δικαιολογήσει τα μισθά της. Αν καταγγείλω κάτι, θα πρέπει να βγω εκεί έξω για να το υποστηρίξω, αλλιώς έχω κάνει μια τρύπα στο νερό. Είτε εκφραστώ επώνυμα, είτε ψευδώνυμα. Και όποιος θέλει, στην τελική ανάλυση, να με γνωρίσει το έχει κάνει. Τι διαφορά έχει λοιπόν να υπογράψω αυτό το κείμενο σαν Άρης Μαλτέζος, Πέτρος Θεοτοκάτος ή Motorcycle boy; Γιατί τα δυο πρώτα ονοματεπώνυμα θα του έδιναν μεγαλύτερη εγκυρότητα; Ε;
Τον Αύγουστο χαίρομαι που η Αθήνα είναι άδεια -έχω τότε τη δυνατότητα να επιλέξω τη διαδρομή για το σπίτι ανάλογα με τα κέφια μου (πως; έχεις απορία για το αν κουνιούνται οι σημαίες στο Παναθηναϊκό στάδιο; και γιατί δεν περνάς από εκεί να τις δεις;) και να ανακαλύψω τις καινούργιες τάσεις του blogging. Και μετά από αυτό επιστρέφω στα blogs εκείνων που εκτιμώ για να διαβάσω παλιά τους posts. Υπήρχε ένα παιχνίδι με ερωτήσεις -μια από αυτές ήταν «ποιοι είναι οι σημερινοί σας ήρωες». Είχα γράψει το όνομα του Μάρκος και τριών bloggers στην απάντηση. Αυτό ισχύει και δεν είναι καθόλου αστείο. Εδώ μέσα γνώρισα αυτούς κι άλλους τόσους ανθρώπους που με εντυπωσίασαν. Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο –αλλά ξεχωρίζουν (αν και όχι με την πρώτη ματιά). Απλά έχουν την ηθική τους, την δική τους ηθική και περπατάνε μαζί της. Γι΄αυτό, ίσως, διαθέτουν ακόμα την ικανότητα να εκπλήσσονται, να οργίζονται και να απορούν. Ζωντανοί άνθρωποι με λίγα λόγια –όχι λουστραρισμένοι «τίποτες» που βγάζουν βόλτα τα στερεότυπα τους για να τα αερίσουν. Γνώρισα ανθρώπους που ξέρουν τι θα πει ο όρος «αξιοπρέπεια», ανθρώπους που, ειλικρινά απορώ πως διάολο επιβιώνουν. Και έκανα φίλους, κανονικούς –από αυτούς που δεν χρειάζεται να κοιτάξεις δίπλα σου στη δυσκολία –το ξέρεις ότι θα είναι εκεί. Πόσοι είναι αυτοί; Πολλοί πάρα πολλοί. Μειοψηφία μέσα στο σύνολο των bloggers αλλά και πάλι πολλοί. Πάρα πολλοί!
Είμαι σίγουρος πως υπάρχουν κι άλλοι –ακόμα περισσότεροι που δεν τους έχω γνωρίσει ακόμα, αν και πολύ θα ήθελα. Γι΄αυτό άλλωστε χαζεύω τα blogs τον Αύγουστο. Γιατί υπάρχουν κάποιοι που γράφουν θανατερά κείμενα, κάποιοι άλλοι που βλέπουν πέρα από τα προφανή και κάποιοι ωραίοι τύποι που διαβάζονται με χαμόγελο. Πόσοι; Πολλοί –πάρα πολλοί! Η πλειοψηφία; Και που να ξέρω; Ρώτα τον Νικολακόπουλο.
«Τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις γιατί δεν υπάρχει αναγνωστικό κοινό», λέει ο Έκο. Ελπίζω να έχει δίκιο, γιατί το συγκεκριμένο post δεν είναι κείμενο καταγγελίας, ούτε βαρύγδουπη ανακοίνωση. Απλά ένα μακροσκελές «κάτι» για να συζητάω με τους φίλους μου. Της από πάνω παραγράφου.
Έγραφε η διαθήκη τουThe Motorcycle boy και ήταν 3:42 μμ
Ετικέτες Blog off
Δίκιο είχες, τα καταφέρνεις πολύ καλά με τα "σεντόνια"...
Σου βγάζω το καπέλο, Άρη Μαλτέζο, Πέτρο Θεοτοκάτε, Motorcycle Boy.
Να είσαι καλά!
Saigon
Τα fora είναι άλλη φάση. Εκεί μπορείς να μιλάς για community. Τα blogs, imho, χρειάζονται κάτι περισσότερο απ' το να εμφανίζονται σε έναν aggregator για να διεκδικήσουν αυτό τον όρο. Άσε που τότε δε θα μιλάμε (τόσο) για blogs, αλλά για bloggers. Συγκεκριμένα άτομα δηλαδή που απαρτίζουν/εκφράζουν ένα κάτι, με τη βοήθεια ενός μέσου. Και ύστερα έρχονται οι μέλισσες, η έκφραση, το μοίρασμα και η ανταλλαγή. Η επικοινωνία με λίγα λόγια. Because that's one of the main points κι όσο προσπαθούμε να βρούμε τον τέλειο φράχτη για να κλείσουμε την γειτονιά μας (α λα South Park και Great Wall of China -damn Mongorians!!! -όσοι έχετε υπόψη σας το επεισόδιο, ΝΑΙ ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΝΝΟΩ), we're just missing it.
But the bottom line (and the wow-iest part) είναι πως καθένας μπορεί να κάνει ο,τι θέλει με τα blogs. Γιατί σε αντίθεση με τα περισσότερα fora, το χάος εδώ είναι εύκαιρο και τα όρια βγαίνουν πιο εύκολα απ' οτι μπαίνουν.
Και για μια ακόμη φορά μου έφτιαξες τη μέρα :)
και αυτό θα το συζητήσουμε... άμα βλέπουμε μπροστα μας... σύντομα...
saigon, κράτα το καπέλο γιατί έχει ήλιο ακόμα και κυκλοφορούν ηλιάσεις αδέσποτες. Ευχαριστώ και πάλι κι εσύ να είσαι καλά.
Λύκε, θα το συζητήσουμε ... λέμε τώρα.
raz, έχω κάποιες αντιρρήσεις σχετικά με το χάος. Βλέπεις, σε μια χαωτική κατάσταση όλα είναι πιθανό να γίνουν. Στα μπλογκς πάλι ... δεν ξέρω. Δηλαδή, θεωρητικά, όλα είναι δυνατά και πιθανά. Στην πράξη όμως, μου θυμίζει την κτηνώδη ψευτοδημοκρατία που τρώμε στη μάπα. Κι εκεί, θεωρητικά, μπορείς να κάνεις οτιδήποτε είναι νόμιμο (μπορείς να πεις και "τα πάντα"). Στην πράξη όμως; Το ίδιο και στα μπλογκς. Μπορείς να κάνεις μόνο αυτά που επιτρέπει ένας αρτηριοσκληρωτικός περίγυρος. Κι εκεί ακριβώς είναι το θέμα.
"5ο!;!" αναφώνησα τρομαγμένη!
Η επόμενη σου γραμμή με επανέφεε στην πραγματικότητα του Football Manager..
ο περίγυρος υπάρχει για όσους δίνουν μια, δυο ή περισσότερες δεκάρες γι' αυτόν. για τους υπόλοιπους, το χάος παραμένει σε κάποια τσέπη.
α, και το αντίστοιχο του Τοντόροφ που αναφέρεις ήταν ο Μαξίμ Τσιγκάλκο σε παλαιότερο Manager.
Κοιτα να δεις τι μπορεί να διαβάσει κάποιος έναν Αύγουστο ....
Καταραμένη Ράζ, όταν άνοιξες μπλογκ και μου είπες "... είναι καλή φάση", δεν μου το είχε πεί όλα!
ΕΣΥ φταις (κόμα) ρε !
Ampot, όχι ακομα 5ο ρε! Κάτσε να χωνευτεί το 4ο (έτσι σας λέγαμε και πριν κάμποσα χρόνια για τα πρωταθλήματα χεχε). FM 4 ever φιλενάδα! Τι Λεμονής, Μπάγιεβιτς και Πεσέιρο; Εγώ να τους πω τι να κάνουν!
raz, δεν είναι έτσι. Αν δεν το θυμάσαι θα στο εξηγήσω από κοντά. Ο Τσιγκάλκο ήταν τζόρας και ήθελε και τον ξαδερφό του μαζί. Ήταν και χασογκόλης. Καμιά σχέση με τον Τοντόροφ!
Balidor, καλή φάση είναι να ανοίξεις μπλογκ. ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ! Δεν σου το είχε πει αυτό;
εγω δεν μπορω να πω και πολλα για το θεμα γιατι διαβαζω δυο τρεια μπλογκς,
σχολιαζω στο ενα (αυτο) και γραφω στο δικο μου καθε φορα που μια επαρχιακη ομαδα παιρνει καποιο τιτλο.
το μονο που μπορω να πω ειναι πολυ κακο για το τιποτα. αν ο καθε μπλογκερ ειχε συναισθηση της ασημαντοτητας του τα πραγματα θα ηταν καλυτερα, νομιζω.
dld, na ais8anomaste tixeri pou den feugoume ton augousto! xooOOxooooooiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
ne! episis ton augousto exoume ke pio elafria tin dia8esi... ke kitame me to mati misanikto.
...
...
...
hey, Boy! min prospa8isis na katalavis ti egra9a, giati episis, ton augousto ektos apo tis paxies tis miges, trigirnoun i gnostes vlakioules mou!
:D [pare ke mia fatsa gia na exis na porevese]
Ελα μωρε τώρα... εγώ εχω 42 σχόλια να moderaρω. Αυτουνου ντε.
Κατάλαβες; Αυγουστιάτικα.
(Παρεμπιπτόντως, οι μύγες οι παχιές, που είναι;;;)
Ρε συ. Μπας και ότι δεν ζουμε το μπλογκάρουμε τελικά;
Κάποιοι ας πούμε ότι δεν ζουν, το τρώνε.
ωχ, θες word verification τώρα;
θα συμφωνήσω απόλυτα απόλυτα απόλυτα (τρις) με την τελευταία πρόταση του άσωτου.
Άσωτε -κοντά είμαστε, τα έχουμε συζητήσει άλλωστε. Αλλά δε νομίζω πως είναι θέμα ασημαντότητας -εντάξει, όντως δεν είμαστε και τίποτα σημαντικό (ας πούμε, εμένα με διαβάζουν γύρω στα 20-30 άτομα και ένα άρθρο στη σελίδα του sport-fm έχει 6.000 κλικ την πρώτη μισή ώρα). Το θέμα είναι, νομίζω, να μην ξεχνάς ποιος είσαι όταν κάνεις ποστ. Δεν γίνεται να είσαι ο Μπρους Γουέιν στην καθημερινή σου ζωή και ο Μπάτμαν στο διαδίκτυο -αυτό είναι παρανοϊκό.
finally, όντως όσοι μένουν στην Αθήνα τον Αύγουστο είναι προνομιούχοι. Μέχρι και αυτή η κωλόπολη φαίνεται όμορφη. Μια χαρά κατάλαβα τι λες -δε μου φάνηκαν βλακείες.
Godot, πάω στοίχημα οτι σε λίγο θα σου αρχίσει και εσένα το ποιηματάκι. Αν του τα σβήνεις είσαι φασίστας, αν τα αφήνεις το κάνεις για να προκαλέσεις εντυπώσεις και μπορεί να τα γράφεις και μόνος σου. Αλλά χαραμίζεται ο άνθρωπος! Δεν καθόταν καλύτερα να τα γράψει ιστορία όλα αυτά; Ένα χιλιάρικο δίνουν στον Alpha -θα κονόμαγε.
Αν γράφαμε ότι δεν ζούσαμε στα μπλογκς θα ήταν μια κάποια εξέλιξη. Νομίζω πως βρισκόμαστε στο στάδιο "γράφω για να εμοδίσω τη ζωή των άλλων". Ναι, θέλω και verification -ας είναι καλά ο γνωστός που άφηνε 100 σπαμ τη φορά.
Το θέμα είναι, νομίζω, να μην ξεχνάς ποιος είσαι όταν κάνεις ποστ. Δεν γίνεται να είσαι ο Μπρους Γουέιν στην καθημερινή σου ζωή και ο Μπάτμαν στο διαδίκτυο -αυτό είναι παρανοϊκό.
Nah. I'll have to disagree. Το τι θέλει να εκφράσει κάποιος βγαίνει σε πολλά σχήματα. Αν ένα από αυτά είναι μια διαφορετική περσόνα, that's fine by me. Άλλωστε, πίστεψέ με, ο γράφων δεν ξεχνάει ποτέ ποιος είναι -αλλιώτικα θα έγραφε με το ονοματεπώνυμό του χωρίς καμία επιθυμία πειραματισμού.
Μόλις διάβασα την παραπάνω δημοσίευση μου ήρθε μια επιθυμία να μετατρέψω το δικό μου μπλογκ σε σάϊτ γνωριμιών. Κάτι σαν ντέϊτινγκ κλάμπ....
Ti einai πλογκ;
Raz, καθόλου δεν εννοώ την ανάπτυξη μιας δικτυακής περσόνας με το σχόλιο που αναφέρεις. Προσωπικά, δεν έχω κανένα πρόβλημα να φτιάξει ο οποιοσδήποτε την περσόνα Οδυσσέας Αντρούτσος και να περιγράφει τις περιπέτειές του από τις μάχες του με τα Αγαρινά σκυλιά.
Η παράνοια στην οποία αναφέρομαι αφορά την έκφραση απόψεων και προθέσεων επί πραγματικής βάσης. Αν, για παράδειγμα, γράψω πως ο Άρης Μαλτέζος βρέθηκε με τη druna και πλακώθηκαν στις φάπες -όλοι καταλαβαίνουμε πως το θέμα αφορά μια μη πραγματική κατάσταση. Αν όμως γράψω πως ΕΓΩ θέλω να σε βρω ΕΣΕΝΑ και να σου βγάλω τα άντερα -τότε αλλάζει το πράγμα. Γιατί ΕΓΩ δεν είμαι περσόνα, ούτε κι εσύ. Αφού λοιπόν δεν είμαστε, ας έχουμε κάποια συνέπεια λόγων και πράξεων ή ας μην λέμε τζάμπα παπαριές.
Sykofanti, η ιδέα του σάιτ γνωριμιών δεν είναι καθόλου κακή. Δεν κάνω πλάκα -άλλωστε και το δικό μου μπλογκ, σάιτ γνωριμιών είναι -οι περισσότεροι από αυτούς που με σχολιάζουν είναι γνωστοί μου.
numb, πλογκ είναι (σύμφωνα με κάποιες θεωρίες) ο ήχος που κάνει η πέτρα στα βαθειά. Αν την πετάξεις στα ρηχά κάνει πλιγκ. Υπάρχει βέβαια και η αντίπαλη θεωρητική σχολή που πρεσβεύει πως ο ήχος της πέτρας είναι τουλούμπ στα βαθειά και σκριτς στα ρηχά -αλλά θεωρείται ξεπερασμένη και ντετερμινιστική. (Τι τα θες; Άμα είναι επιστήμονας ο άθρωπος!)
Γειά Χαρά!
Τον Αυγουστο δεν έχει ειδήσεις (και είναι και παχιές οι μύγες..)
Αλλά ότι γράφεις μου θύμισε και κάτι που σκεφτόμουν τελευταία φορά στην Αθήνα - μήπως τελικά ΚΑΙ στα μπλόγκ, έχουμε ακριβώς αυτό που είμαστε : Tην πιο ακριβή απεικόνιση μας - φυσικά και κανείς δεν ενδιαφέρεται να επιβεβαιώσει αυτά που γράφει (μήπως το κάνουν οι δημοσιογράφοι, ιστορικοί, πολιτικοί κλπ κλπ), φυσικά και ο καθένας πάσχει απο σύνδρομο "θα ήθελα/νομίζω ότι είμαι κάποιος άλλος" - μήπως γεμάτοι δεν είμαστε απο τέτοιυς σχιζοφρενείς? Και τό ίδιο με τις πυρκαγιές - ακούγεται σκληρό, αλλά οι απόγονοι και συνεχιστές αυτών που έκαναν την χώρα τσιμέντο ποιόν πείθουν για το ενδιαφέρον τους για την φύση? (Και βάζω και το εαυτό μου μέσα σε όλα αυτά.) Τεσπα - σ'επρηξα - καλή επιστροφή!
α, οι παρανοημένοι-παύλα-τρολζ. ναι, τελείως σάπιες καταστάσεις.
αργώ αλλά τα πιάνω.
Βρε μηχανόβιε, βρε compadre του godou, αν και μακροσκελής ήσουν απολαυστικότατος και εύστοχος και με χιούμορ. Πολύ σε χάρηκα. Νομίζω πως πρώτη φορά διάβασα κάτι τόσο μα τόσο μεγάλο, αλλά χαλάλι σου. Μια χαρά τα λες.
Χρίστο που είσαι ρε; Εμείς γυρίσαμε και σε ψάχνουμε! "Και τό ίδιο με τις πυρκαγιές - ακούγεται σκληρό, αλλά οι απόγονοι και συνεχιστές αυτών που έκαναν την χώρα τσιμέντο ποιόν πείθουν για το ενδιαφέρον τους για την φύση? (Και βάζω και το εαυτό μου μέσα σε όλα αυτά.)" Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο με κάτι! Κι εγώ το λέω, έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου -είναι 1000% έτσι.
raz, εντάξει το κατάλαβες. Αυτό εννοούσα.
pussy, πρώτη φορά διάβασες τόσο μεγάλο κείμενο; Ααα, μα εσύ θα πρέπει να είσαι φανατική αναγνώστρια μου χεχε!
Καταπληκτικο κειμενο.
Νομιζω οτι εισαι ο μπλογκερ με τα μεγαλυτερα κειμενα.
Εχει αδειασει η μπλογκοσφαιρα η αληθεια ειναι.Αλλα παντα υπαρχουν αυτοι που μενουν..
Δεν ξερω γιατι αλλα απο το κειμενο σου, με το οποιο σε γενικες γραμμες συμφωνω, μου αρεσε αυτο το σημειο "Γνώρισα ανθρώπους που ξέρουν τι θα πει ο όρος «αξιοπρέπεια», ανθρώπους που, ειλικρινά απορώ πως διάολο επιβιώνουν.".
ΣΩΣΤΟΣ.Στα περισσοτερα τουλαχιστον..
Anisixe, έχεις δίκιο -είμαι πολυλογάς. Αν και, παλιότερα, ένα τέτοιο κείμενο θα ήταν πολύ μικρότερο. Αλλά πλέον γεμίζω σελίδες με αυτονόητα -δυστυχώς. Η μπλογοτέτοια δεν έχει αδειάσει -μάλλον έχει γεμίσει. Για καλύτερο ή χειρότερο δεν ξέρω. Αλλά όντως θεωρώ την αξιοπρέπεια σαν το μοναδικό απομεινάρι ενάντια στην αποκτήνωση. Μακάρι να γίνονται όλο και περισσότεροι -όχι οι μπλόγκερς αλλά οι αξιοπρεπείς άνθρωποι.
whispers ευχαριστώ αλλά θα προτιμούσα να μου έλεγες που με βρίσκεις λάθος. Καλό είναι να γίνεται κουβέντα -έτσι νομίζω.
Έβαλες πολλά θέματα μαζί και έχασα τη μπάλα. Εκεί που νόμιζα πως έκανα μια χαρά ντρίπλεςκαι τάκλιν και κεφαλιές και άλλα , τώρα ήρθες εσύ κι με βάζεις να παίξω πιο σκληρό ποδόσφαιρο. Λοιπόν πάω για προπόνηση και θα σου ξανάρθω.
α! καλώς σε βρήκα κιόλας!
Καλώς σε βρήκα κι εγώ. Διάβασα τα ποστ σου και συμφωνώ εξοργιστικά μαζί σου, σε βαθμό που, αν ισχυριστείς οτι σε αντέγραψα δεν πρόκειται να το διαψεύσω.
Υ.Γ.: Ελπίζω να προπονήθηκες και στα ψιλοκρεμαστά.
Συμφωνούμε σε κάτι περισσότερο από το 90%. Προσωπικά πάντως γράφω επώνυμα. Επώνυμος στο κάτω-κάτω είναι όποιος εκθέτει τις θέσεις του δημοσίως και υπομένει τη βάσανο της κριτικής. Ανώνυμος για μένα είναι όποιος δεν τολμά να κάνει ένα ιστολόγιο και να εκτίθεται.
Του bloggers μπορείς να τους χωρίσεις εύκολα σε δύο πολύ γενικές κατηγορίες. Αυτούς που έχουν blog για να γνωρίσουν κόσμο και αυτούς που έχουν blog για να τους γνωρίσει ο κόσμος. Και οι δύο κατηγορίες αυτό που έχουν κοινό είναι ότι θέλουν να εξωτερικεύσουν τις σκέψεις τους. Κοινότητα των bloggers; Τρίχες. Είναι το ίδιο οξύμωρο με το "οργανώσεις αναρχικών". Είναι σαν να μιλάς για την κοινότητα των ανθρώπων που έχουν ύψος πάνω από 1.60. Ο κάθε blogger είναι μόνος του και αυτό που τους ενώνει είναι τα σχόλια. Μάλλον το ενώνει είναι λάθος, αυτό που δίνει τη διαδραστικότητα στη σχέση. Μπορεί μια χαρά κάποιος να διαβάζει σιωπηλά. Αυτός κάτι κερδίζει από εσένα, εσύ από αυτόν όχι. Όχι άμεσα. Όσο για την ανωνυμία είναι σχετική. Σιγά, σιγά ο άλλος που σε διαβάζει καταλαβαίνει τι είσαι, άσχετα με το αν μπορεί να σε ταυτοποιήσει με την περσόνα σου. Και άσχετα με το τι θέλεις να περάσεις ότι είσαι. Αυτό δεν είναι λίγο. Στο κάτω κάτω ο Κλαρκ Κεντ τι είναι; Ο σούπερμαν με γυαλιά και το σώβρακο μέσα από το παντελόνι. Σκόρπιες σκέψεις, αλλά δεν τις αναλύω παραπάνω, έγραψες εσύ το σεντόνι, μη γράψω εγώ το κατωσέντονο!
Δείμε, όντως θεωρώ και το id δηλωτικό ταυτότητας (όπως γράφω παραπάνω), άρα επωνυμία. Διαφωνώ στο οτι ανώνυμος είναι αυτός που δεν έχει μπλογκ. Ανώνυμος είναι αυτός που δεν δηλώνει (άρα έχει) ταυτότητα. Αυτός που σήμερα γράφει έτσι και αύριο γιουβέτσι. Και που είναι το πρόβλημα; Μα αποκλειστικά σε θέμα επικοινωνίας. Δεν μπορώ να βγάλω άκρη αν δεν μου βοηθήσεις να δω ΠΟΥ στέκεσαι -άρα δεν μπορώ να κάνω διάλογο μαζί σου. Γιατί σαν απολύτως ανώνυμος δεν υπάρχεις.
cyber, θα συμφωνήσω μαζί σου -και μάλιστα στην κατηγοριοποίηση των μπλόγκερ, εγώ (εκ του αποτελέσματος) ανήκω στην πρώτη κατηγορία. Διαφωνώ μόνο με το ανέφικτο της "οργάνωσης αναρχικών". Το οτι κάποιοι δεν δέχονται καμιά αρχή που θα νομιμοποιείται "στο όνομά τους" αλλά προτιμούν ισότιμους εκπροσώπους που θα εκφράζουν και θα ελέγχονται αυστηρά από την κοινότητα (ή ίσως κοινωνία) δεν αποκλείει το γεγονός της οργάνωσης. Αλλιώς, ο ισπανικός εμφύλιος π.χ. δεν θα είχε γίνει ποτέ.
Να σου πω την αλήθεια, το "οργανώσεις αναρχικών" το είπα τόσο γενικά γιατί ξυνόμουν να μάθω την άποψη σου :-P
Δε θα διαφωνήσεις όμως ότι αυτοί που βαφτίζουν στην τηλεόραση αναρχικούς κάθε άλλο παρά τέτοιοι είναι. Άσε που οι ισότιμοι εκπρόσωποι καταλήγουν πάντα να είναι λίγο πιο ισότιμοι από τους άλλους. Και εκτός αυτού αν αποφασίσεις να αυτοοργανωθείς σε μια κοινότητα μαζί με άλλους θα πρέπει να θεσπίσεις κανόνες (αρχές) και κάποιον που να φροντίζει για την τήρηση τους (αρχή) από τον οποιοδήποτε ακόμη κι αν αυτός διαφωνεί. Εξ' ορισμού παύεις να είσαι αναρχικός όσο ιδανικά και να λειτουργεί η κοινότητα σου. Κατάλαβες που το πήγαινα για το οξύμωρο;
cybergoulion, το δεύτερο συνθετικό του αναρχισμού δε σημαίνει την έλλειψη αρχών με την έννοια των αξιών αλλά με την έννοια των αρχόντων [τοπικές αρχές που λέμε].
Αν βαριέσαι τις θεωρίες [Μπακούνιν,Μπούκτσιν κλπ], και αν ενδιεφέρεσαι να δεις πώς μπορεί να εφαρμοστεί αυτό που λέμε αναρχική οργάνωση [ή αυτοοργάνωση] δεν έχεις παρά να διαβάσεις το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας "ο αναρχικός των δύο κόσμων", της Ούρσουλα Λεγκαίν.
cyber, αν ήθελες να μάθεις τη γνώμη μου δεν με ρώταγες στα ίσα ρε παιδί μου; Αν για κάτι έχω να καυχιέμαι στο μπλογκ μου είναι πως σχεδόν ποτέ τα σχόλια δεν μένουν πιστά στο θέμα του ποστ.
Καλά τα λέει ο nieman -να προσθέσω μόνο πως:
-Η τηλεόραση βαφτίζει οποιονδήποτε, οτιδήποτε. Εδώ, μέχρι τους μπράβους που τα έσπασαν στο Ετζέκτ, αναρχικούς τους είπαν. Εδώ μέχρι ο Καρατζαφέρης λέει πως γουστάρει τον Τσε -τι να λέμε τώρα; Όπου περισσεύει το καφριλίκι ανοίγει ένα κανάλι.
-Η ισοτιμία στην εκπροσώπηση έχει να κάνει κυρίως με τη συγκεκριμενοποίηση των καθηκόντων. Πάει να πει, εκλέξαμε εσένα για να μεταφέρεις τη ΔΙΚΗ ΜΑΣ άποψη. Όσο το κάνεις -εντάξει. Όταν τελιώσεις -σχόλασες. Αν κρίνουμε πως δεν τη μεταφέρεις καλά -σχόλασες επίσης.
Αν εκλέξουμε εσένα ΓΕΝΙΚΑ, για να μας εκπροσωπείς το γαμήσαμε και ψόφησε.
Είναι η διαφορά της εκπροσώπισης από την την αντιπροσώπευση. Το πρώτο είναι εντάξει, το δεύτερο είναι σκατά.
-Δεν χρειάζεσαι κανέναν να περιφρουρεί τους κανόνες που θέσπισες αν οι κανόνες αυτοί είναι για το συμφέρον ΟΛΩΝ. Ποιος είναι τόσο μαλάκας να παραβεί αυτό που τον εξυπηρετεί; Το πρόβλημα ξεκινάει από τη στιγμή που υπάρχουν αντικρουόμενα συμφέροντα. Και γιατί υπάρχουν αυτά; Επειδή δεν ανήκουν όλα σε όλους το ίδιο. Απλά είναι τα πράγματα.
Κατάλαβα το νοητικό σου σχήμα και κατάλαβα γιατί χρησιμοποίησες την οργάνωση αναρχικών. Με το σύνολο του συλλογισμού σου συμφωνώ, απλά διευκρινίζω πως το παράδειγμα δεν έκατσε πολύ καλά.
Motosaκόπαιδο,
ΔΕΝ το διάβασα (πρέπει να προλάβω το ηλιοβασίλεμα), αλλά σίγουρα καλά θα τα λες!
μανταλενομούτς
Αν σου αρέσει να ανατρέχεις σε παλιότερα κείμενα απο blogs, θα σου πρότεινα να ψάξεις ένα κείμενο το Χαρτπόντικα, που μιλάει για τα ID, ταυτότητες και περσόνες στο blogging. Μου είχε κάνει εντύπωση.
Καλημέρα :)
Σ.
Μανταλένα, δεν χρειάζεται να το διαβάσεις -θα σου τα πω όταν γυρίσετε (άκου, βιάζεται να προλάβει το ηλιοβασίλεμα! α πα πα!).
Διαιρέτη καλημέρα. Θα το ψάξω το ποστ, ευχαριστώ πολύ για την πληροφορία.
http://chartopontikas.wordpress.com/2006/12/26/
Ήμουν κωλόφαρδος και θυμόμουν το label...
Καλή ανάγνωση.
Σ.
Υ.Γ.: Σόρρυ για το Διαιρέτης, δεν παίζει πια blogger :)
Τι λε ρε παπάρα, γαμώ την κωλοκλίκα σας γαμώ που μια μέρα θα χτυπήσετε και εσείς τον ανεμιστήρα και θα λουστείτε τα σκατά σας τα ίδια!
Να ρε μαλάκες, πάρτε τα για να μη σας τα χρωστάω, να! Είστε όλοι σκατόψυχοι ορέ, μ'ακούτε; παλιοχαρακτήρες όλοι σας, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, από τον πατερούλη μέχρι τον ερμαφρόδιτο γυμνοσάλιαγκα! Ακούτε ορέ, όλοι σας; Γι'αυτό και «τρώτε» καλά τώρα, γι'αυτό και σας έπιασε ο βαθύς ο περισυλλογισμός και το γυρίσατε στην παπαρολογία. Γι'αυτό και έχετε πάθει ένα ταράκουλο, γι'αυτό και επινοείτε διαρκώς περσόνες, γι'αυτό και πετάτε 'καλιαρντά' που θα'λεγε και ο φτωχοκαμπινές. Είδατε τι ωραία που είναι όταν παίρνετε μια γεύση από το δικό σας δηλητήριο; είδατε τι καλά που είναι όταν σας φέρονται όπως ακριβώς φέρεστε και εσείς; Δε σας άρεσε ε; σας πόνεσε και τώρα σκούζετε και κλωτσάτε; Καλά να πάθετε ρε, έτσι-έτσι να σας τσούξει κι'άλλο, παλιομουνιά! Ποιοί είστε ορέ; ό,τι να'ναι γράφετε, λέτε και ξε-λέτε, ξαναγράφετε την ιστορία μιας παρέας που σπάσατε στα πέντε όπως σας βολεύει -μάλλον στο υπουργείο της «αλήθειας» θα δουλεύετε, δεν εξηξείται αλλιώς. Ε λοιπόν, ό,τι θέλω γράφω και εγώ, λέω και ξε-λέω, πέφτω στο επίπεδό σας (anti-ascension), κυλιέμαι στο δικό σας βόρβορο, μιλάω τη δική σας γλώσσα πανίβλακες, γιατί εσείς μόνο έτσι καταλαβαίνετε και όχι 'πρόσωπο με πρόσωπο' (thanks for the free lesson), γι'αυτό και τώρα γρυλίζετε σαν γουρούνια!
Μην αμφιβάλλεις καθόλου, σκατόψυχε, έτσι ακριβώς είναι. Αν ήσασταν άνθρωποι θα νοιαζόσασταν για όσα περνάει ένας φίλος που κάποτε πίναμε όλοι μαζί παρέα και θα τον βοηθούσατε να ξεμπλέξει, αλλά είπαμε για εσάς υπάρχει μόνο η κλίκα, η σπείρα, το συνδικάτο, το μουλωχτό, το κρυφό, το ύπουλο, το στημένο, το δήθεν, οι εξυπνάδες, τα νεύρα, τα μπινελίκια, το μεθύσι... απλά πράγματα -σήμερα είναι, αύριο διαλύεται. Και υπάρχει γιατί είστε ανίκανοι για κάτι παραπάνω, το αποδεικνύουν άλλωστε και τα κατορθώματά σας ή μάλλον τα όσα δεν καταφέρατε στη χαμοζωή σας. Περασμένη ηλικία, κουρασμένα παλικάρια, αποτυχημένες καριέρες, χωρισμένες ζωές, ματαιωμένα όνειρα, ανύπαρκοι φίλοι, με άλλα λόγια τελειωμένοι σκατοχαρακτήρες με άποψη ή όπως θα έλεγε και ο φτωχοκαμπινές «μπιλοζήρια που οριοθετούν το περιθώριο της κοινωνίας».
Από ποιον να αρχίσω και με ποιον να τελειώσω, βγάζοντας ή μάλλον βάζοντας τα άπλυτα του καθενός στον κώλο του:
- Από τον «γίγαντα» το θανασάκι; το νευρόσπαστο με το κόλλημα στα κακάδια του, τον κρυφο-ομοφυλόφιλο, τον παραπονεμένο κακομοίρη που ποτέ δεν είχε φίλους, τον μαζοχιστή που γουστάρει να τον βρίζουν (και καλά αυτό, όπως την βρίσκει κανείς, αφού σ'αρέσουν οι πασόκες δυνάστρες...), τον χωρισμένο και ξαναπαντρεμένο, τον οπαδό του μάρκου (του Βαμβακάρη;), τον στρατευμένο «αριστερό» που δε ζήτησε, αλλά παρόλα αυτά δέχτηκε τη θεσούλα του 'καλοπληρωμένου' δημοσίου υπαλλήλου και είπε και ένα τραγούδι από πάνω, τον «συγγραφέα», τον υποδεικτικό, τον κάλπη, τον γκεμπελίσκο, τον φαιοκόκκινο μου(σολί)νι, τον αληταρά -με την έννοια που σε συμφέρει πάντα! Τι λε ρε «γίγαντα» καβα/θανα-σάκι που περίμενες το ίντερνετ στα σαράντα σου για να κάνεις «φίλους» (άμα έχω τέτοιους φίλους...), που σε χτύπησε κατακούτελα και αποφάσισες να γίνεις όψιμος «επαναστάτης» και «μέγας» εκπορθητής τώρα (!), που ανακάλυψες τον επίγειο παράδεισο στη δικτατορία του φρουντέλ 'the zombie' γκάστρο, αλλά αυτό δε σε εμπόδισε καθόλου μετά να θάψεις το καθεστώς του κανονικά, που προμοτάρεις τους αναρχοαυτόνομους και συγρόνως μιλάς για περισσότερο κράτος («ο νόμος είναι το κράτος»), που βοηθάς τους ξένους στου διαόλου τη μάνα και αγνοείς τους διπλανούς σου (για ρίξε μια ματιά, να δεις πόσους μπορείς να βοηθήσεις δίπλα σου), που μασάς τα σάπια φρούτα στο μαγαζάκι του ξεκόκκαλι και τη βρίσκεις με 'football manager', που γράφεις επιτηδευμένα, περιθωριακά, με ύφος χασικλή, που (κατα)κρίνεις όλους τους άλλους και μετά λες ότι εσύ δεν ξέρεις και δεν κρίνεις! Ώπα ρε «γίγαντα», είσαι φάουλ -τι άλλο θες για να το καταλάβεις! Για θυμήσου το πρόσφατο παρελθόν -σε αυτό δώσε βάση! Κάποτε ο γούτης ήταν σωστός κι ωραίος και του 'λεγες και καλημέρα στο μαγαζί του, μέχρι που μας έκανε πουστιά και τον ξεχέσαμε (btw, ακόμα περιμένουμε τα κείμενά μας, κωλόγερε...). Κάποτε είχες χιούμορ, δεν ησουν απόλυτος, δεν μιλούσες για οαχάκα και μαλακίες (hasta la vista victoria siempre), είχες λιγότερα νεύρα, δεν έγραφες βιπεράκια της πλάκας και δε γαμοσταύριζες κόσμο, 'ούτε έκανες πουστιές'. Αυτός ήταν ο άνθρωπος που γνώρισα εγώ και όχι ο σημερινός πούστης -πώς άλλαξες έτσι, μου λες; Δεν άλλαξες, έτσι ήσουν πάντα, αλλά χρειάστηκε χρόνος για να πέσει η μάσκα των προσδοκιών σου -κατά βάθος κακομοίρη μου ήλπιζες ότι αυτή τη φορά όλα θα σου πάνε καλά, αλλά δεν! Η ελευθεροστομία/αναρχία του μέσου σε έφτασε στα όριά σου, δεν υπέμεινες άλλο τη βάσανο της κριτικής (με ή χωρίς εισαγωγικά), δεν άντεξες τη γιούχα από δυο τσουτσέκια, ένα θεατρώνι και τον μέγα loser προάγγελο και πήρες ανάποδες, έτσι έπαίξες το ρόλο του εφιάλτη και έβαλες τον γυμνοσάλιαγκα να «κάψει» το bloghood στο δάσος του blogspot. Δυστυχώς για σένα, ο παπάρας καρφώθηκε, όταν η IQ φυστικιού θεά μιτσάρας έκανε φασαρία με αφορμή τα δήθεν προσωπικά στοιχεία ενός gay χριστόπιστου και αφού κατάλαβε ότι πάτησε μπανανόφλουδα, πήγε στη συναυλία της Μαντόνας, για να ξεπεράσει το σοκ! Βλέπεις, η αλήθεια θανασάκι είναι ότι ήθελες μια κλειστή ομάδα, για να την ελέγχεις και να νιώθεις ασφαλής, γι'αυτό έγιναν όσα έγιναν -γέλα, αλλά μέσα σου ξέρεις ότι έτσι είναι! Και μετά το μεγάλο 'μπαμ' και τη σιωπή των μουνιών, ήρθαν οι προβοκάτσιες (θυμάσαι τότε που έσβηνες τα comments και τα ξανάγραφες, αλλάζοντας τις αντωνυμίες -τα έχω print screen), το βρισίδι (καλά, αυτά είναι συνηθισμένα πράγματα για σένα, κάνε ένα google search και θα δεις το τι βρισίδι έχεις ρίξει μέχρι σήμερα), τα «θανατερά» σχόλια από τα ανθυποκλικίδια (που είστε τώρα, «τσακαλάκια»;), τα μεταξύ σας συνθηματικά (καλά τώρα, σας μάθαμε), τα emails (αχ, αυτά τα ip!), το ανταποδοτικό νταβατζιλίκι (θυμάσαι τότε που τα έχωνες στον Nada, χωρίς να σου έχει κάνει τίποτα, μέχρι που κατάφερες και του το 'κλεισες το blog -χασοδίκη του γυμνοσάλιαγκα;), στη συνέχεια οι «κουλτουριάρικες» ερμηνείες (τι εστί ανώνυμος και ποιες οι κατηγορίες του -αξέχαστη ερμηνεία, χεχε!), οι «μεγάλες» δηλώσεις («οι παρέες γράφουν ιστορία», «δεν ανέχομαι να βρίζουν την οικογένειά μου», «σταματάω το bloging», «ντρέπομαι που είμαι blogger», κ.α. -προφανώς για τον εαυτό σου δεν ντρέπεσαι και όλα τα ανέχεσαι!), οι δικαιολογίες/εξηγήσεις της πλάκας (θυμάσαι τι έλεγες αρχικά, πως όταν το απ' έξω συμφωνεί με το από μέσα, δεν τρέχει κάστανο, δηλαδή μοτόρος=θανασάκης, έλεγες επίσης ότι δεν θέλεις να βγούνε προσωπικά σου στοιχεία στη φόρα, αν όμως μοτόρος=θανασάκης, τότε τι είχες να κρύψεις; όπως βλέπεις, τα προσωπικά σου βγήκαν όλα στη φόρα, συμπεριλαμβανομένης και της σκατόφατσάς σου και επιτέλους λύθηκε και το ακατανόητο «μυστήριο», με άλλα λόγια, το ότι είχες περσόνα γιατί δεν ήθελες να εκτεθείς, καθώς μεταξύ των άλλων σου άρεσε να κοροϊδεύεις/θάβεις την πρώην γυναίκα σου και αρκετούς συναδέλφους σου χωρίς να το ξέρουν οι ίδιοι, δηλαδή χωρίς να μπορούν να σε βρούνε και να σε πλακώσουν στο ξύλο -αυτό φοβόσουνα εξ'αρχής, θανασάκι!!! Ε, αυτό λέγεται διπροσωπία και δείχνει την κατινίστικη πουστιά σου που εσύ ονομάζεις ελευθερία έκφρασης, γιατί δεν έχεις τ'αρχίδια να τους τα πεις κατάμουτρα! Έννοια σου όμως και πλησιάζει η μέρα που θα τα μάθουν όλα αυτοί που έθαψες, το φροντίζω προσωπικά, και τότε θέλω να σε δω τι θα κάνεις, όταν θα προσπαθείς μάταια να καλύψεις τον κώλο σου!), έπειτα τα «μεγάλα» μέσα (θυμάσαι πόσες φορές ζήτησες από τους «φίλους» σου να φτιάξουν καινούργια ID για προβοκάτσιες -θες να στα θυμήσω, αρμεγογελαδόμουτρο;), τα αδμινιστορικά κόλπα (θυμάσαι το «ταξιδάκι» στην ιαπωνία; βουλωμένο γράμμα διαβάσε ο «κουμπάρος» σου, ευτυχώς το βρήκε αμέσως -κακομοίρηδες, ούτε σε αυτό δεν ήταν άξιος!) οι «απειλές» (θυμάσαι τότε που μου έλεγες να καλύψω τον κώλο μου ή τότε που κλάφτηκες τζάπα και βερεσέ στην διαδικτυακή πολυεθνική του «τρισκατάρατου» καπιταλισμού που κατά τα άλλα «πολεμάς», τότε που έψαχνες και δεν έβρισκες ούτε το email τους; -αξεπέραστο, όλα τα λεφτά, χεχε!), και τόσα άλλα... φευ, μάταια! Σαν να λέμε, η πουστιά σε όλο της το μεγαλείο! Και εκεί ακριβώς ήταν που νόμισες ότι είσαι κάποιος και έχασες τη μπάλα -κακομοίρη μου! Εκεί την πάτησες! Όσο για το τι πίστευα εγώ τότε για το bloghood, αυτό δεν αναιρεί καθόλου τη βρωμιά σου σκατιάρη -είπες τίποτα, όχι βέβαια! Γιατί, άμα είσαι μάγκας και το λέει η καρδιά σου, πήγαινε ζήσε με τους τσιάπας μερικά χρόνια, γίνε ένα με αυτούς και έλα μετά να μας διηγηθείς τις εμπειρίες σου -αυτά είναι, όχι μαλακίες και πράσινα άλογα! Και στο κάτω-κάτω, τι νομίζεις ότι θα σε φοβηθώ, σιγά ρε παπάρα ποιος είσαι, ο μπάμπης ο σουγιάς -έχω χεστεί πάνω μου! θανασάκι κοίτα, αν έχεις cojones -μα τι λέω τώρα, έχουν αρχίδια οι πουστάντρηδες τζούφια είναι, μη στείλεις ταχυδρομικό 'Περιστέρι', λέγοντάς μου να καλύψω τον κώλο μου, καβάλα το σαράβαλο -η μηχανή σε μάρανε, γεροξούρα! και έλα να με βρεις μόλις πάρω άδεια -ξέρεις που μένω! Μόνο να θυμάσαι ότι μόλις ανοίξω την πόρτα θα σε περιμένει και μια μεγάλη έκπληξη... Τι λες λοιπόν, θα'ρθεις; -δε νομίζω! Άντε λοιπόν, πρώτα στη μικρή σου να κλαφτείς (ακόμα με την ίδια γκόμενα είσαι;) και μετά βουρ στην οθόνη σου, και κοίτα να ασχοληθείς και λίγο με τη μικρούλα σου που αντί να την μαθαίνεις τα διδάγματα της ζωής σου, κάθεσαι 5 ώρες τη φορά και γράφεις παρλαπίπες, άντε μπράβο μοτοσκατό! Και πού 'σαι ε, ό,τι δεν ταιριάζει στην αισθητική του φασιστικού σου μυαλού, να το κοψείς πάραυτα -αν και είμαι σίγουρος ότι η πρώην σου θα σου 'λεγε να κόψεις και το γερασμένο σου μικρό πουλάκι που χαλάει τη συμμετρία του αντρικού σώματος (όσο για 'μένα για spam με κόβω, χεχεχε)! ΥΓ. Είδες όμως αυτοί οι ανώνυμοι ρε αδερφάκι μου, μπερεκέτια! Θες π.χ. μια αυτοκριτική, την κάνουν αυτοί για σένα στο λεπτό!
- Από τη δούλα και κυρά/ αγοροκόριτσα παχιά/ που του σκατόψυχου μοιάζει/ και γι'αυτό και του ταιριάζει; Την τόσο «ταλαντούχα» στο photoshop! Αλήθεια, έτσι μιλάς στον κωλόγερό σου κάθε φορά που πας να τον δεις, βρωμόστομο γύναιο, ή εκεί κάνεις μόκο; Άντε μωρή στην κουζίνα σου, να πλύνεις κανένα πιάτο, να φας καμιά light πάστα (ναι, υπάρχουν!), και μετά να βγάλεις τα μάτια σου με τον «κουμπάρο»! Κατά τα άλλα, οι επεμβάσεις αισθητικής στο κωλονήσι σε μάραναν -νεόπλουτη που έχεις πνίγει σε ένα κουτάλι νερό!
- Από τον τρελό 'βόρεια-βορειοανατολικά' μάνο; τον φτωχό του θεούλη σαμάνο, τον άνθρωπο που 'έχει-πάθει-μια-ταύτιση', τον επιτηδευμένο, τον ψευτο-διανοούμενο, αυτόν που δεν μπορεί ούτε να εκφραστεί στα ίσα, 'κυριολεκτώντας', και μιλάει με δανεικές πολυεθνίκ-λέξεις σατανιστών-τραγουδιστών, το πουστράκι της κρήτης (το μούσι να το κόψεις, είναι ο φερεντζές του πούστη), τον λογο-moderation κριτή! Από πότε έχεις να γαμίσεις 'πλουσιοπάροχα', φτωχομπινέ -από πότε; τσούζει, ε; Για πες μου ορέ, που πήγε η μαγκιά σου τώρα, που είναι οι εξυπνάδες σου και οι λέξεις οι δανεικές, τις πήρε το εύρηκα, ε; Έτσι-έτσι, σβήσε (σβήσε και τις άλλες τις περσόνες σου που μόλις τις ανακαλύψαμε, θυμήθηκες τον go. -παπάρα)! Τι κοιτάς ρε μούτσε, μίλα ρε, μπορείς; μίλα ορέ, τι φοβάσαι, πες αυτό που σκέφτεσαι στα ίσα, δε θα σε κάνουμε ντα! Πώς είπες; «Ρε συ. Μπας και ότι δεν ζούμε το μπλογκάρουμε τελικά;», γειά σου ορέ «ψυχολόγε» της πλάκας, είχες δεν είχες, το έλυσες κι αυτό το θέμα! Ποιος είσαι ρε «μεγάλε», ο godoμάνικος μπλουζάκιας; 'Χτωχομάνος Γκεμπελάκης': γιατί ακόμα και στο πιο extra small σκορποχώρι, υπάρχει πάντοτε ένας τρελός! ΥΓ. How about a nice glass of STFU?
- Από την 'μαλακιασμένη', μαρία με-τα-παρδαλά-ποιον-αγαπάς-καλύτερα; την χειρότερη απ'όλους μέσα στην κλίκα, την ψευτοκουλτουριάρα, την κρητσικιά με το φτυαράτσι στον κώλο, την αποτυχυμένη του συστήματος, την ανήθικη, την τσούλα που πηδιέται με τον ερωμένο της, τον πρωτομάστορα πατερούλη! Έτσι-έτσι, μπράβο τσουλίτσα μου, οι Τζεντάι υπάρχουν μόνο για να τους χρησιμοποιούμε, αφήνοντας υποσχέσεις να πλανιούνται στο υπερδιάστημα! Είπαμε, το ψέμα έχει πολλές περσόνες, πάρα πολλές -το ίδιο και η εκδίκηση (nemesis)! ΥΓ. Obi Wan Kenobi is dead -it's war time!
- Από την ασχημόφατσα του κλαψομούνη «ποιητή» που κάνει το διδακτορικό του στο αποτυχημένο social networking της ζωής του; τον ζωντοχήρο, τον από πολύ καιρό αγάμητο (εκτός αν πας στις πουτάνες -χρηστός και αποστόλης!), τον άνθρωπο που δε δουλεύει τίποτα στη ζωή του ή μάλλον που μόνο το τίποτα δουλεύει, τον γελοίο που όταν είχε την ευκαιρία να ορθώσει ανάστημα και να δείξει ότι δεν είναι μουνί, το έπαιζε -σε δυο ταμπλό- «ουδέτερος», ποστάροντας στιχάκια; Για ποιο ανάστημα μιλάς ρε καραγκιόζη, έχεις εσύ ανάστημα; Παπάρα, γι'αυτό σε κράζει μέχρι και η κλίκα σου -γκούγκλισον! Ξύπνααα χασούρη, ούτε η ίδια σου η κόρη «η σπουδαγμένη» δε σε γουστάρει! ΥΓ. Ουδέν!
- Από την Όλγα «πουτσιολίνα» Jameson που στο μυαλό της ο πούτσος και ο καρατζαφέρης πάνε χέρι-χέρι; την εύκολη, τη φαντασμένη, την «καλλιεργημένη», τη φασίστρω που μέχρι και ο Γιάννης, ο οποίος δεν τσακώνεται ποτέ, στα είχε χώσει μωρή! Άντε τώρα που προλαβαίνεις, τράβα να πεις τα κατορθώματά σου στον μπαμπάκα, παρανταντεμένη μοναχοψώλα. Όχι, δε σε λυπάμαι καθόλου, ορέ! Μόνο τους πελάτες σου λυπάμαι γι'αυτό και σου εύχομαι φέτος να σε βρει ο οκτώβρης (ξέρεις εσύ, τι εννοώ)! Και μη ξεχάσεις μετά να κλάψεις, λέγοντας ότι θέλεις να αυτοκτονήσεις! ΥΓ. Αμάν πια με αυτά τα ζακετάκια, δε σου πάνε καθόλου, ανανέωσε και λίγο την γκαρναρόμπα σου -προλαβαίνεις ακόμα, χεχε!
- Από τα «ΑΜΕΑ» της κλίκας που πάνε όπου τα φυσάει ο άνεμος και τα έχετε υπό την προστασία σας, για ενδόμυχο άλλοθι;
- Από τις επιτηδευμένες περσόνες που ήρθαν από το πουθενά και «επανεμφανίζονται», όταν τις χρειάζεστε;
- Από τις διεγραμμένες περσόνες που στείλατε με τη μία στη σιβηρία, μετά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις;
- Από τις περισσόνες τις αργυρένιας που κάνει συλλογή από μάσκες (100+);
- Από τις μετανοημένες περσόνες που έχουν εξαφανιστεί;
- Ή μήπως από τον ερμαφρόδιτο γυμνοσάλιαγκα; Ναι, για 'σένα μιλάω μιχάλη ή mantalena ή summertime ή bloghood girl ή jamella ή charlie alexandra ή bird on a wire ή crazy bubblez ή druna ή bitch girl ή bonnie ή razzmatazz ή weirdo ή αι δύο ορφα