Δευτέρα, Απριλίου 21, 2008

"Νότια ενός ανύπαρκτου Βορρά"

Κοίτα κάτι –ποτέ δεν ήμουν καλός στους απολογισμούς. Φταίει ότι έχω κακή μνήμη, ποτέ δεν μπόρεσα να γράψω επετειακά κείμενα, δεν θυμάμαι, για παράδειγμα, πόσα χρόνια έχω στα μπλογκς. Δύο; Περισσότερα; Λιγότερα; «Μη δίνεις σημασία».

Θυμάμαι όσους γνώρισα εδώ πέρα, όσους ήθελα να γνωρίσω και δεν το μετάνιωσα ούτε στο ελάχιστο. Κι εκείνους που τελικά, κατάλαβα ότι δεν ήθελα να με γνωρίσουν. Ούτε στο ελάχιστο. Αλλά δεν τρέχει τίποτα –ότι γίνεται, έχει κάποιο λόγο πίσω του. Ή δεν έχει –πράγμα που κάνει ακριβώς το ίδιο.

Όμως δεν έχω όρεξη να μιλήσω γι΄αυτά –οι άνθρωποι είναι μυστήρια τρένα, κάποτε ακολουθούν παράλληλες γραμμές, κάποια στιγμή αλλάζουν οι συρμοί, μερικές φορές εκτροχιάζονται. Συμβαίνουν αυτά.

Για ένα πράγμα είμαι σίγουρος κι αυτό έχει να κάνει με τον φανατισμό μου. Ότι γουστάρω –φαίνεται, ότι βαριέμαι –επίσης. Κάπως υπερβολικός; Εντάξει –και τι έγινε; Ανάμεσα στο μπλαζέ στυλάκι του «μην καρφωθούμε για να μην εκτεθούμε» και στο «φόρα παρτίδα» προτιμώ σαφώς το δεύτερο. Είναι και πιο εύκολο –δεν απαιτεί μεγάλη κατανάλωση φαιάς ουσίας, η οποία δεν μου περισσεύει άλλωστε. Άσε που όταν ποντάρεις τα ρέστα σου μπορεί να κερδίσεις περισσότερα από όσα υπολόγιζες. Ονειρευόσουν. Ή μπορεί και να μείνεις ταπί –πάντως από το γαμημένο το τραπέζι θα σηκωθείς επιτέλους. Μουδιάσαμε ρε αδερφέ.

Έχω λοιπόν αυτό το μπλογκ και, συνήθως, γράφω ιστορίες με πονηρούς σκοπούς. Κρύβω εκεί μέσα κάτι κολλήματα που με ταλαιπωρούν χρόνια, κάποιες αναμνήσεις που φοβάμαι ότι θα ξεχάσω (είπαμε … κακή μνήμη …), μπόλικη ανάγκη επιβεβαίωσης –όχι γενικά, αλλά ειδικά και συγκεκριμένα. Στα συγκεκριμένα μάτια μιας συγκεκριμένης γυναίκας –δεν χρειάζεται να γίνω σαφέστερος, εντάξει; Πονηροί σκοποί. Και έρχονται κάποια άτομα και διαβάζουν τις ιστορίες –μάλλον βρίσκουν δικά τους κομμάτια σε αυτές, δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο από πρόθεση, αλλά χαίρομαι όταν συμβαίνει. Είναι σαν τη στάση λεωφορείου, όπου μονολογείς μια σαχλαμάρα και ο διπλανός σου γελάει ακούγοντάς την. Οικειότητα –έτσι το λένε και είναι όμορφο όταν συμβαίνει.

Έχω δεχτεί κάποιες φορές, το ίδιο σχόλιο με διαφορετική διατύπωση –«γράψε κάτι μικρότερο άνθρωπέ μου! ή πήγαινε να εκδώσεις τις σαχλαμάρες σου, σκέτη πηγή αστιγματισμού έχεις καταντήσει!» Λυπάμαι. Το προσπάθησα. Είπα να φτιάξω κάτι μικρότερο και μου βγήκαν ιστορίες σε συνέχειες –100κάτι σελίδες έκαστη. Εντάξει, το παραδέχομαι. Εγώ ποτέ δεν θα διάβαζα κάτι τέτοιο –το θεωρώ ανθρωπίνως αδύνατο! Από την άλλη –καλοί, χρυσοί οι εκδότες και η χαρά του λογοτεχνίζοντος μπλόγκερ είναι να εκδοθεί. Στη Βουκουρεστίου, στη Σόλωνος, στη Συγγρού –οπουδήποτε. «Γιατί; Καλύτεροι είναι οι άλλοι που εκδίδονται;» Όχι μωρέ –χειρότεροι είναι, αλλά έχουν πιο αποτελεσματικούς νταβατζήδες. ‘Η κάνουν καλύτερο νταβατζηλίκι του εαυτού τους –εγώ πάντως δεν είμαι άξιος. Λυπάμαι.
Μια φορά προσπάθησε ο pikei να με βγάλει στο κλαρί –είπε λοιπόν σε έναν γνωστό του εκδότη (καταπληκτικό άτομο και ιστορική μορφή από τους παλιούς κακούς καιρούς), ότι γράφω ιστορίες. «Φέρτες μου να τις δω και θα σου πω» -εκτύπωσα κάτι σεντόνια και του τα πήγα. Από τότε δεν τον ξαναενόχλησα, ούτε κι αυτός άλλωστε. Μπορεί να τα έχασε, μπορεί να μην βρήκε χρόνο –εμένα πάντως μου αρέσει να πιστεύω ότι όλα όσα του πήγα, δεν άξιζαν μία. Με βολεύει για να μην μπλέκω –κατάλαβες;

Και είναι όλοι αυτοί που σχολιάζουν, εκνευρίζονται, γκρινιάζουν, διαφωνούν κάτω από τις ιστορίες. Αυτούς τους γουστάρω –λατρεύω τα σχόλιά τους. Έχω γνωρίσει τους περισσότερους και δεν μετάνιωσα. Είναι καλή φάση.

Αλλά υπάρχει και κάτι καλύτερο –σημαντικότερο. Δεν ξέρω αν θα το καταλάβεις, αλλά τόση ώρα γι΄αυτό προσπαθώ να μιλήσω. Κοίτα:

Ήρθαν και με βρήκαν κάποιοι καταπληκτικοί τύποι, από αυτούς που παίζουν δυνατή μουσική – χρόνια είχα ν΄ακούσω τέτοια πράγματα. Και περνάμε ωραία όταν συναντιόμαστε –αυτό έγινε μέσω του μπλογκ μου.

Πήρα μέιλ από τον ντράμερ ενός συγκροτήματος που γούσταρα όταν ήμουν 20κάτι, έλεγε «ρε άνθρωπε που μας θυμήθηκες μετά από 20 χρόνια!» Κι αυτό μου άρεσε πολύ.

Περπάτησα στα σκηνικά των ταινιών που άνοιξαν, κάποτε, τον δρόμο μπροστά από τα παπούτσια μου, διάβασα πράγματα που δεν πίστευα ότι υπήρχαν –απίστευτα πράγματα! Γνώρισα εκείνους τους ανθρώπους, τους συγκεκριμένους ανθρώπους και αυτό ήταν πέρα από τις προσδοκίες μου. Άργησα όμως ρε γαμώτο. Και τώρα ακούω κυρίως, βλέπω, χαζεύω. Και θέλω να πιστεύω ότι βρέθηκα «ενδιάμεσος» -μήπως νιώσω λίγο χρήσιμος. Ποιος ξέρει; Μπορεί και να είναι έτσι, μπορεί όλα να έχουν το σκοπό τους –μπορεί και όχι. Πάντως, εδώ είμαι –αν θέλεις κάτι, χτύπα το κουδούνι. Ή μην το χτυπάς, δεν χρειάζεται –αν θέλεις κάτι, θα το καταλάβω.

Αυτά ήθελα να πω, τα ξαναδιαβάζω –ψέματα, δεν ήθελα να τα πω αυτά, αλλά ίσως και να έπρεπε. Για ποιον; Δεν ξέρω. Γιατί; Δε με νοιάζει. Η ανάλυση δεν ήταν ποτέ το δυνατό μου σημείο –μου ήρθαν, τα είπα, ξεμπέρδεψα. Πάει να πει –μπλέχτηκα ακόμα περισσότερο κι αυτό δεν ήταν κάτι που επεδίωξα. Αλλά έχω μάθει να παίρνω ότι έρχεται, όπως έρχεται –ακόμα κι αν δεν ξέρω τι να το κάνω. Γιατί να ξέρω; Ξέρεις εσύ κι αυτό αρκεί.

Μας αρκεί.

19 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ell είπε...

Δεν κατάλαβα κ πολλά
αλλά σαν να έχεις κάποια απογοήτευση από κάτι...;;;

ell είπε...

Πάντως αυτό είναι κάπως "επικίνδυνο"

"...οι άνθρωποι είναι μυστήρια τρένα, κάποτε ακολουθούν παράλληλες γραμμές, κάποια στιγμή αλλάζουν οι συρμοί, μερικές φορές εκτροχιάζονται. Συμβαίνουν αυτά."

Αυτό το "εκτροχιάζονται..."
αυτό μπορεί να είναι έτσι στο δικό σου μυαλό. Απολυτα υποκειμενικά τους βλέπουμε τους άλλους...
Είναι λάθος να τους κατατάσουμε σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο συμπεριφοράς και να περιμένουμε να λειτουργούνε πάντα έτσι... Έτσι δηλ όπως τους έχουμε κατατάξει.

Εκτός αν έγινε κάτι πολύ χοντρο από κάποιον και δεν το περίμενες.

Γιατί αλλιώς, οι άνθρωποι δεν είναι δόγματα. Αν και μερικοί τείνουν να το έχουν αυτό και ξέρεις πάντα, μα πάντα πώς θα αντιδράσουν και τι ακριβώς θα πούνε. Και στο τέλος ούτε πλάκα δεν μπορείς να κάνεις μαζί τους

savon des bebes gentilles είπε...

oson afora ta sentonia

mou aresoun
1)giati o tropos grafis, i ploki kai suxna kai to thema pernoun diaforetika xaraktiristika apo oti ena keimeno ton pente lepton. kai bariemai sinithos tis grafes fast food (an kai ekei kamia fora brisko kai poli kala pragmata).genika ta imerologia kai imerologia skepseon den einai to idio me auto pou kaneis.

2)giati episis mou xanaemathan na diavazo kai exigoumai: sinithos diavazo poli grigora.gnorizontas pos edo den eimai ego pou orizo pote tha teliosei i istoria arxisa na diavazo arga arga tis sunexeies. kai meta paratirisa oti to idio arxisa na kano kai sta vivlia apo xarti.

3) mia sunithia einai o upologistis. alloste me to na stokareis biblia se ilektroniki morfi kerdizeis kai se xoro kai bgainei kai pio oikonomiko.

kala sentonia loipon

The Motorcycle boy είπε...

ell, ναι κάπως έτσι. Έπαιζε μια απογοήτευση γενική σήμερα. Όχι κάτι συγκριμένο.

Περί "εκτροχιασμού" προφανώς και είναι στο μυαλό μου, όλα στο μυαλό μας είναι -δεν υπάρχει τίποτα, ας πούμε, αντικειμενικό. Άρα, εγώ βλέπω κάποιον να "εκτροχιάζεται" κι ο κάποιος μπορεί να βλέπει εμένα να "εκτροχιάζομαι". Μπορεί βέβαια, απλά να είμαστε σε διαφορετικές γραμμές και να είναι απλά η ιδέα μας.
Λοιπόν, δεν έγινε πρόσφατα κάτι πολύ χοντρό (κατά την αντίληψή μου πάντα). Έγιναν πολλά ψιλά κι αυτό μου μοιάζει χειρότερο.

Ναι, οι άνθρωποι δεν είναι δόγματα (πολύ σωστή κουβέντα). Αυτό όμως άντε και πέστο στους ανθρώπους! Με προσοχή έτσι; Γιατί σε βλέπω να σε κερνάνε τίποτα σφηνάκια κώνειο σαν τον αρχαίο.

savon, ειλικρινά με τρομάζεις! Γιατί αυτά που λες τα θεωρώ πολύ λογικά και προφανή -δεν έχω τίποτα να σου αντιτάξω. Αλλά και πάλι, ρε παιδί μου, έχω την υποψία οτι το ίντερνετ δεν είναι για σεντόνια.

ell είπε...

Α, εντάξει. Σήμερα ε; Περίεργο. Αν είναι στη δουλειά σου, εντάξει μη σε νοιάζει. Δημ. Υπάλληλος δεν είσαι ρε; τι αναγκη έχεις εσύ. ΠΛΑΚΑ ΚΑΝΩ ΦΥΣΙΚΑ!
Γι αυτό δεν έχω προσδοκίες μεγάλες από κανένα, κ στην τελική μ' αρέσει να με τρελαίνουν να με σοκάρουν κ να είμαστε κ πάλι φίλοι.
Γιατί αν δε βριστείς κ αν δε μαλώσεις με τον φίλο με ποιον θα το κάνεις; :))

Τελοσπάντων δεν ξέρω περί τίνος προκειται, αλλά ελπίζω να μην είναι τίποτα σπουδαίο.

Με μπέρδεψε λίγο αυτό το ποστ

The Motorcycle boy είπε...

Όχι ρε -και σε ευχαριστώ κιόλας για το ενδιαφέρον. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο -ούτε και κάτι συγκεκριμένο. Μια γενική αίσθηση μίρλας -πες το. Από βδομάδα αρχίζω καινούργια ιστορία με συνέχειες -καλό κουράγιο.

miaarkoudapouthneleganbetty είπε...

@mb:

Δεν προλαβαίνω να διαβάσω πάντοτε τα κείμενά σου, είναι αλήθεια. Και το Διαδίκτυο, πράγματι, δεν προσφέρεται για "σεντόνια", κι αυτό αλήθεια. Μπορούμε και να εκτυπώσουμε όμως ό, τι μας ενδιαφέρει οπότε μην σε απασχολεί, όποιος θέλει να διαβάσει, θα διαβάσει, όποιος θέλει να (σε) μάθει, θα (σε) μάθει.

Δεν ξέρω γιατί δεν απήντησε ο εκδότης, θα ήθελα να μάθω. Γράφεις μυθιστόρημα, mb, και είναι δύσκολο είδος. Απαιτεί χαρακτήρες, πλοκή, υπόθεση, γεγονότα, συμβολισμούς και όλα αυτά υπάρχουν στα κείμενά σου, ίσως να μην το έχεις συνειδητοποιήσει επειδή σου έρχονται αβίαστα, όμως πολύ σπουδαίο είναι.

Εκτροχιάζονται καμιά φορά τα τρένα ή αλλάζουν οι συρμοί τους, αλήθεια κι αυτό. Να σου πω και κάτι ακόμα πιο οδυνηρό (για μένα)? Να χάνει ένας άνθρωπος όσο τον γνωρίζεις, να αποσυντίθεται, να καταρρέει. Αυτό μαζί σου (σας) δεν έγινε!
Ξέρεις πόσο σπάνιο είναι?

numb είπε...

Στο 'χω ξαναπεί και στο ξαναλέω: να γράφεις ακόμη μεγαλύτερα σεντόνια. Τα τελευταία ούτε 30.000 λέξεις δεν ήταν (έκαστο)

Το σημερινό σου το διάβασα και το ευχαριστήθηκα. Πολύ άμεσο και δυνατό. Μου αρέσει που λες ότι η ανάλυση δεν είναι το δυνατό σου σημείο; Πλάκα με κάνεις; Ακόμη θυμάμαι τα ποστ μετά τις εκλογές του περασμένου Σεπτέμβρη (και όχι μόνο).

Τομ, κάνε εκείνα τα μαγικά που είχες κάνει και με τα ποστ του Μαλτέζου, ξερεις πιντιεφ, ντοκ- ολτουγκέδερ

The Motorcycle boy είπε...

Καλή μου Betty, μην αγχώνεσαι -δεν ήταν εκεί το πρόβλημά μου. Τα σεντόνια δεν τα γράφω λόγω επιλογής, αλλά λόγω ανάγκης. Ο εκδότης (χε,χε) είναι φοβερός τύπος -παλιός αναρχικός. Από την αρχή δεν περίμενα τίποτα από αυτόν -αλλά βγάζει τρομερά καλαίσθητες εκδόσεις. Τέλος πάντων.

Ξέρω πόσο σπάνιο είναι να γνωρίζουμε άτομα σαν εσάς.

numb, εντάξει -ελπίζω να το διάβασε η ΤΒ, ξέρεις τώρα πως είναι αυτές οι μεγαλοεκδότισσες -θα μου ζητήσει τίποτα σεξουαλλικές χάρες προκειμένου να βγάλει το τελευταίο -τι να κάνω; Για χάρη της τέχνης θα ενδώσω.

Η κοινωνική ανάλυση δεν είναι πρόβλημα -ανάλυση προθέσεων και γενικότερα ανθρώπινων χαρακτήρων δεν μπορώ να κάνω.

xylokopos είπε...

Προτάσεις για την καινούρια ιστορία σου:

1. Εμβόλιμη και παντελώς άσχετη με τα τεκταινόμενα σκηνή σεξ. Εκεί ας πούμε, που ο ήρως προβληματίζεται στο Γκαριούναι, να πάρει το κλασικό ΑΚ-47 ή την τσέχικη παραλλαγή, του σκάει φλασιά η μικρή γιαπωνέζα που τον ξαλάφρωσε σε ένα από κείνα τα ύποπτα στο καμπούκι-τσο, που μοιάζουν με βαγόνια μετρό και που κωλοτρίβονται καταπιεσμένοι επιχειρηματίες σε γκόμενες που φοράνε φούστες με πλισέδες και σοσόνια. Πλεονέκτημα: κερδίζεις αναγνώστες σαν τον γιορς τρούλι που παράτησε τον κάφκα γιατί δεν είχε σεξ, εννοώ, δε φτάνει που δε φτάνει ποτέ σε αυτό το γαμημένο πύργο και αφού γυρίζει όλη την ώρα στο πανδοχείο, δεν παίζει καμιά μπροστόβαρη φροϋλάιν να τον κάνει να δει τα γκαργκόυλ μπαλαρίνες;

2. Σκηνή που ο κακός καγχάζει με καρτουνίστικο τρόπο και λέει στον καλό ότι το ουίσκι του κοστίζει περισσότερο από το σπίτι του δεύτερου.

3. Σκηνή σε κάποιο εξωτικό λοκάλ, με αποικιακές στολές και τα ρέστα.

Κι ας είναι και σεντόνια!

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, καλώς τα παιδιά! Τώρα να σκάσει και κάποιος διάλογος με σένα και τον Βαγγέλακα εδώ μέσα -να βγάλω και την υποχρέωση -έτσι;

Σεξ δεν μπορώ να γράψω ρε αδερφέ -"βρήκες το αδύνατο σημείον μου κι αυτό είναι μείον μου" που λέει η καλλιτέχνης.

Η καινούργια ιστορία είναι καπαρωμένη ήδη. Προβλέπω ρεκόρ αναγνωσιμότητας -μόνο εγώ θα τη διαβάζω, πάει να πει! Αλλά μπορεί να με βοηθήσει να καθαρίσω με κάτι εμμονές μου -κι αυτό είναι σημαντικό. Για μένα βέβαια.

Υ.Γ.: Αυτό με τον καλό και τον κακό -μπορώ να το παίξω με τον Βαγγέλακα σε στυλ "όλο σου το μπλογκ, μια ιστορία δικιά μου κι αυτή όχι ολόκληρη". Πως με βλέπεις;

Ανώνυμος είπε...

Ρε μπαγάσα, με συγκίνησες πάλι -και αυτό κράτα το, το εννοώ.

Κοίτα έτσι, κι εγώ ἀνθρωπος είμαι και όταν βγάζεις το παιδί, το παραπονεμένο παιδί που κρύβεις μέσα σου, σε αφουγκράζομαι, σε νιώθω, συγκινούμαι, δακρύζω, σπαράζω ρε συ, και ναι λοιπόν το παραδέχομαι σε πιστεύω ο αφελής, γιατί κατά βάθος αυτό που θέλεις είναι αγάπη. Έτσι είμαι ᾽γω μπερεκέτι -και αυτό θέλω να το ξέρεις.

Αλλά μετά ξέρεις γίνεται κάτι μυστήριο, ανεξήγητο, από το βυθό της θάλασσάς μου ξεκινά κἀτι ἀφατο και φτάνει ως το λαιμό μου στο βορρά και με πνίγει, με εξαγριώνει, με τρελαίνει. Με πιάνει το μηνιάτικο και -να ρε συ- θυμάμαι ὀλα τα άλλα: τις μούφες, τις τούφες, τις μποὐφλες, τις πουστιές σου που τραγουδιούνται μέχρι τα τσαϊρια, τις ραχούλες και τις γκιόλες της Τσιάπας, τα νεύρα σου, τα νεύρα σου, τα νεύρα σου, τα βρισίδια σου, τα τσακίδια σου, την υστεροβουλία σου, τις παγαποντιές σου, τα μουλωχτά σου, τους συνασέλγους σου, την απανθρωπιά σου, τους τρομοκράτες, τη βλενόρροια, το όλο δήθεν και καλά στυλάκι σου, το στοχαστικό, μογγολικό σου βλέμμα με τα γυαλιά μυωπίας, τα συντακτικά foreplay και τις λογοτεχνικές σου εκτρώσεις, τις εικονικές ποδοσφαιρομαχίες, το χασομέρι στη δουλιά με έξοδα του ελληνικού λαού, την πασοκοσκυλαίικη κρεβατομουρμούρα, την κλείδα που κατέχεις μόνο εσύ, το πόσες φορές στα χέρια σου άνθρωποι μπερδευτήκανε και ξεκαλογερευτἠκανε, με άλλα λόγια όλο το σκατιάρικο παρελθόν σου που δε +μαζεύεται με τίποτα -είπαμε η ιστορία γράφεται πάντα με σκατένια γράμματα. Και στο τέλος όλο αυτὀ το κακό συναπάντημα που λες μου φέρνει αναγούλα, μου χαλάει την παράτα, με ρίχνει, με κάνει άλλον άνθρωπο, και τότε είναι θαρρώ που το όραμα γίνεται προφητεία, ¨ΕΓΩ, ΕΣΥ ΚΑΙ ΤΟ ΡΟΠΑΛΟ¨ -γιατί η ¨ποίηση¨ δεν φυλάει δερβένια, αλλά μια καλή ¨σφαγή¨ ευχαρίστως την επιτρέπει. Στο κάτω κάτω της γραφής, τι νόημα έχει η συγχώρεση, αν δεν προηγηθεί μεταμέλεια; -ακριβώς, δεν έχει.

Κοίτα, άμα το συνοψίζεις, τότε το έρμο έχει ψοφήσει -μην το κουράζεις. Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν ήσουν καλός σε τίποτα -απλά τώρα τελείωσαν οι αυταπάτες και το βλέπεις και μόνος σου. Η ανθρώπινη ψυχολογία και η κοινωνικότητα ήταν και παραμένουν το ναδίρ σου. Τι περιμένεις, να σε σώσει μια βλογιοκομμένη οθόνη; -δε νομίζω. Καλό είναι να θυμάσαι ότι η επικοινωνία που έχεις ως αφετηρία ένα ψευδό πρόσωπο, σε ό,τι και αν εξελιχθεί, θα υποθάλπει πάντοτε το αφετηριακό της ψεύδος και θα αυτοακυρώνεται -η επικοινωνία προϋποθέτει την έκφραση, ενώ η έκφραση απ᾽την άλλη, όχι. Και στην τελική, ξέρεις τι λένε; μια φορά έτσι, πάντα έτσι -συμβαίνουν αυτά, κουβέντα να γίνεται. Μη σκας, ο καθένας έχει τη δική του βαλβίδα εκτόνωσης, να χαίρεσαι που έκανες και μερικές αρπαχτές, δεν τρέχει κάστανο -δεν είναι και η εποχή τους άλλωστε, αλλά θα᾽ρθει.

Αυτά τα ολίγα για τώρα με αγάπη, μην απαντήσεις δε χρειάζεται, για μια φορά στη ζωή σου μην το ανοίγεις το ριμάδι, διαβασέ τα ξανά και ξανά προσεχτικά και σκέψου τα -το εννοώ, δε χρειάζεται.

Αρκούν.

DEMADRIDAΔOS

b.b. chris είπε...

Θα παίξεις σήμερα ή να πάω για τυρόπιττες άφοβα?

xylokopos είπε...

Σκηνή σεξ, η γενικότερα, σκηνή ερωτική μπορείς να γράψεις άφοβα, αν θυμάσαι αυτό που είπε ο Μπόγκυ στο Ιν α λόνλυ Πλέις, ότι η καλή ερωτική σκηνή μιλά για κάτι άλλο, εσύ εκεί καθιστή, εγώ εδώ φτιάχνω χυμό, ο καθένας θα μάντευε εύκολα ότι είμαστε ερωτευμένοι και τα ρέστα.

Αυτός ο ανώνυμος σε παινεύει ή σε ξεχέζει κανονικά; Δεν κατάλαβα.

Κοίτα, δεν ξέρω αν το όλο "θα γράψω ιστορία και θα είναι έτσι κι αλλιώς" είναι για να ψαρέψεις κομπλιμέντα, ή αυτονόητο προοίμιο ή στυλιζαρισμένος πρόλογος ή κάτι τέτοιο - εγώ πιστεύω ότι γράφεις καλά, κι ας σε έχει σκαρτέψει η όλη υπόθεση της αριστεράς και της ελλάδας σε βαθμό κακουργήματος. Γιατί νομίζεις ότι ασχολούμαι με τα δικά σου γραφτά, κι αυτά του Βαγγέλη, όταν δεν αραδιάζω τις δικές μου εξωτικές παπαριές για καμήλες και κεμπάγιες; Είναι αυτό που λέει ο αποπάνω, έκφραση βέρσους επικοινωνία. Πες το τραγούδι σου, κι άστο να πάει στο διάολο.

The Motorcycle boy είπε...

Μπλε Αγόρι -παίζω ήδη, αν και καθυστερημένος. Βρυκόλακες του '80, έχει σήμερα το πρόγραμμα.

Ξυλοκόπε, αυτό λέω όπως το λες. Δεν το έχω το ερωτικό -το παλεύω και δεν ξέρω αν βελτιώνομαι.Αν το είχα θα με έλεγα κανονικό όχι ιμιτασιόν. Η μόνη ερωτική σκηνή που μπορώ να φτιάξω είναι μια πιτσιρίκα να φεύγει με τη μηχανή σου κι εσένα να σου παίρνει γύρω στο 10λεπτό μέχρι να σκεφτείς "πως διάολο θα φύγω από εδώ -που δεν έχω φράγκο;"

Δεν πάω ρε να ψαρέψω κοπλιμέντα -έχω γεράσει για τέτοια. Απλά δικαιολογούμαι εκ των προτέρων γιατί πάω να κάνω κάποια πατάτα. Εγγυημένα -δεν το έχω αυτό που πάω να κάνω, θα γελάσεις όταν το δεις.
Ο Ανώνυμος είναι περίεργη φάση φίλε μου. Θα έλεγα οτι την έχει δει να τον πηδήξω και ντρέπεται να το παραδεχτεί -αλλά πάλι, δεν είμαι και κανένας γκόμενος! Παλιότερα έπαιζε συνέχεια τη μίρλα του -το είχε κόψει ένα διάστημα, αλλά τώρα επανήλθε. Του δώσανε άδεια φαίνεται.

miaarkoudapouthneleganbetty είπε...

Καλή μου Betty, μην αγχώνεσαι -δεν ήταν εκεί το πρόβλημά μου. Τα σεντόνια δεν τα γράφω λόγω επιλογής, αλλά λόγω ανάγκης.

***

Πίστεψα ότι δεν θα ξανάγραφες πια, ησύχασα τώρα, αλήθεια. Είναι πολύ σημαντικό οι άνθρωποι να μπορούν να εκφράζονται, χύθηκε αίμα γι αυτό, ξέρω ότι με καταλαβαίνεις.

Σας σκεφτόμαστε, θέλω να το πω.

Υ.Γ. Έχω κι άλλα που θα σε κάνουν να χαρείς αλλά δεν πρέπει να ειπωθούν δημοσίως:-))))

The Motorcycle boy είπε...

Betty, επειδή καταλαβαίνω τη φύση των χαρούμενων νέων -χαμογελάω ήδη.

Δεν ξέρω πότε θα βαρεθώ να γράφω σε αυτό το πράγμα, ή πότε θα σταματήσει να με διασκεδάζει όλη η φάση του μπλογκ -αλλά ξέρω οτι όποτε γίνει αυτό δεν θα το βγάλω ανακοίνωση στο μπλογκ μου. Δεν υπάρχει λόγος.

Stratos Fountoulis είπε...

ίσως να φταίει η διάθεση αυτής της στιγμής, ίσως οι κομπασμοί του κειμένου σου και η κάπως μελαγχολική του αύρα και τα στακάτα, μερικές φορές λόγια σου.

που μ' άρεσε.

The Motorcycle boy είπε...

Να είσαι καλά ρε Στράτο. Φταίει οτι όλοι μια από τα ίδια είμαστε.

Χρόνια πολλά σε όλους εκεί πέρα.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι