Τρίτη, Σεπτεμβρίου 30, 2008

Ζόρικοι καιροί για τη Λιμνούπολη

Τι έγινε ρε μάγκες; Που πήγαν όλοι οι μεγάλοι θεωρητικοί του συνεδριακού τουρισμού, που πήγαν οι γκουρού της χρηματοπιστωτικής ανάλυσης, οι θαυματοποιοί των διεθνών χρηματιστηριακών συναλλαγών, οι μύστες της παγκοσμιοποιημένης αγοράς; Που πήγαν όλοι εκείνοι που έσκιζαν τα γκούτσι τους διαμαρτυρόμενοι για τον κρατικό παρεμβατισμό, τι συνέβη στους λάτρεις της ελεύθερης οικονομίας;

Όταν οι χρηματιστές και οι τραπεζίτες ψάχνουν για θαλασσοδάνεια από το κράτος, πόσο σίγουρος νιώθεις για την δική σου επιβίωση; Αύριο θα πάρουν το φαγητό από το τραπέζι σου, θα το ρίξουν στη χωματερή και θα σε αναγκάσουν να το ξαναγοράσεις –αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεων, έτσι θα στο πουν.

Άκου τώρα ένα παραμύθι με κακές μάγισσες, ζητιάνους και μεσόκοπες πριγκίπισσες. Ένα παραμύθι που ξεκινάει από την εποχή που το χαρτί αυτονομήθηκε –κάτσε να στο εξηγήσω αυτό. Λοιπόν, τα παλιά χρόνια παρουσιάστηκε η ανάγκη χρήσης μιας ενιαίας ανταλλακτικής αξίας στις συναλλαγές. Επειδή ήταν πολύ δύσκολο ας πούμε να πηγαίνεις στην αγορά κουβαλώντας 50 κιλά πατάτες, παραγωγής σου, και μετά να δίνεις πατάτες στον παπουτσή για να πάρεις παπούτσια, να δίνεις άλλες πατάτες στον χασάπη για να πάρεις μοσχαρίσιο νουά –είπαν τα τζιμάνια να βρουν ένα ενιαίο ισοδύναμο. Βολικό ακούγεται, έτσι;
Αλλά αυτό το ρημάδι το ισοδύναμο δεν έπρεπε να κρέμεται στα δέντρα γιατί θα γινόταν ξεφτίλα η κατάσταση, αν δηλαδή χρησιμοποιούσαν μούσμουλα σαν ανταλλακτικό ισοδύναμο ο κάθε κοπρίτης θα γινόταν ζάμπλουτος με μια απλή βόλτα στους μπαξέδες. Γι΄αυτό βρήκαν τον χρυσό (όχι τον Τέρρυ που τραγούδαγε το ‘Μεγεμελέ’ αλλά το μέταλλο). Ο χρυσός λοιπόν ήταν σπάνιο μέταλλο, άρα δεν μπορούσε να του βάλει χέρι ο κάθε πεινάλας, άσε που ήταν και εύκολος στην κατεργασία. Χάραζες, να πούμε, πάνω του τη μουτσούνα της Ελισάβετ, ή τη φαλάκρα του Εδουάρδου –το ονόμαζες αυτό το καλλιτέχνημα «λίρα» και πορευόσουν άνετα στο υπόλοιπο της ζωής σου. Καλή φάση! Έχωνες στο πουγκί τα χρυσά σου νομίσματα που απέκτησες πουλώντας τις πατάτες και τα αντάλλασσες με παπούτσια, κρέας, ανθρώπους –ότι τράβαγε η ψυχή σου.

Αλλά μετά δυσκόλεψαν τα πράγματα, πλήθυναν οι ανάγκες και αυξήθηκε η παραγωγή. Έφτασε κάποτε η εποχή που τα ορυχεία χρυσού κατέβασαν ρολά –σπάνιο το μέταλλο, είπαμε, κάποτε λοιπόν τελείωσε. Όμως τα τζιμάνια είχαν μάθει ήδη το κόλπο –«που να ξεγοφιαζόμαστε τώρα κουβαλώντας χρυσά νομίσματα; δεν τα χώνουμε σε μια τράπεζα και να μας δώσουν αυτοί μια βεβαίωση κατοχής χρυσού να πορευόμαστε ανάλαφροι μέσα στη χλίδα;» Είπαν. Κι έτσι έγινε. Καβατζώθηκε το χρυσάφι στις τράπεζες κι αυτές, κανόνισαν με τα κράτη να εκδωθούν χαρτάκια που έγραφαν επάνω ένα νουμεράκι κι από κάτω «Πληρωτέο επί τη εμφανίσει» -πάει να πει, το πας στην τράπεζα και σου το αλλάζουν με ατόφιο χρυσάφι. Αν θυμάσαι μάλιστα, τα χαρτονομίσματα είχαν και μια συρμάτινη κλωστή για να ξέρεις σε πόσο χρυσάφι αντιστοιχούν. Έγινε κι αυτό –πάμε παρακάτω.

Κάπου στο ’30 αν έχεις ακουστά, συνέβη εκείνη η τεράστια κρίση στις ΗΠΑ, που την είπανε και «κραχ» λες και έκατσε χοντρός σε σκαμνί κι έσπασε το σκαμνί, ας πούμε. Τι είχε συμβεί τότε; Μια μεγάλη άνοδος του χρηματιστηρίου γύρισε σε ιλιγγιώδη πτώση, οι άνθρωποι έχασαν λεφτά και οι επιχειρηματίες κονόμησαν (επειδή, ως γνωστόν, άλλο άνθρωποι και άλλο επαγγελματίες) –έτρεξαν τότε όλοι στις τράπεζες να σηκώσουν τις οικονομίες τους. Εκεί ανακάλυψαν ότι οι τράπεζες είχαν κάνει στους εαυτούς τους κάποιες μικρές διευκολύνσεις με τα λεφτά των καταθετών. Είχαν χώσει τα χρήματα σε επενδύσεις και μετοχές για να τα αυγατίσουν και τώρα δεν ήταν σε θέση να τα επιστρέψουν! Πανικός; «Εντάξει, μην ψαρώνετε», είπαν τα τζιμάνια της κυβέρνησης, «να τυπώσουμε εμείς χαρτονομίσματα όσα γουστάρετε κι ας μην αντιστοιχούν στο χρυσάφι που υπάρχει στα θησαυροφυλάκιά μας». Και τύπωσαν χαρτί άχρηστο και το έκαναν τόσο καλά που έπηξε η αγορά στο χαρτί και πλέον δεν αγόραζες τίποτα μ΄αυτό, ούτε για να σκουπίσεις τον πισινό σου δεν άξιζε –καθότι στενό και λεπτό.

Από τότε άρχισε αυτό το παιχνιδάκι του σπασίματος της αντιστοιχίας χρυσού-χαρτονομίσματος. Επειδή βλέπεις, κάνανε οι ισχυροί έναν Παγκόσμιο Πόλεμο και επανέφεραν την οικονομική ισορροπία, αλλά δεν είχαν καμιά όρεξη μετά να βρεθεί κάποιος πονηρός και να τους ξαναχρεοκοπήσει. Γιατί αυτό θα γινόταν αν πολλοί μαζεμένοι κάτοχοι χαρτονομισμάτων πήγαιναν να ανταλλάξουν τα χαρτιά τους με χρυσάφι. Πρόβλημα; Μεγάλο –διότι:

1.Έπρεπε οι άνθρωποι να αλλάξουν λατρευτικό είδωλο –μέχρι τότε, το χρυσάφι ήταν ο θεός, τώρα θα έπρεπε να ψηθούν να λατρεύουν χρωματιστά χαρτιά. Δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο.
2.Υπήρχε πάντα ο κίνδυνος να αρχίσει κάποιο κράτος να εκδίδει χαρτιά σωρηδόν και να ξεφτιλιστεί το νόμισμα (νόμισμα= αυτό που ΝΟΜΙΖΕΙΣ ότι είναι).

Πριν γίνουν όλα αυτά είχε έρθει ένα παλικαράκι, ίσα με 60 χρονών, ονόματι Καρλ Μαρξ και μίλαγε για «φετιχοποίηση του χρήματος» και για «δομική αντίφαση του καπιταλιστικού συστήματος» η οποία θα υπέσκαπτε τα θεμέλια του εν λόγω συστήματος. Αλλά επειδή το παλικαράκι ήτανε μουσάτος και στρυφνός τον είπανε «παλιοκουμούνι» και τον άφησαν να τραβιέται με τους φτωχομπινέδες –κι έτσι έγινε.

Κάτσε τώρα να σου εξηγήσω αυτά τα φετιχιστικά τα περί χρήματος. Θυμάσαι τον Σκρουτζ Μακ Ντακ, το ζάπλουτο παπί που έκανε βουτιές στο θησαυροφυλάκιό του; Αυτό είναι με απλά λόγια ο φετιχισμός. Να αντιμετωπίζεις το χρήμα σαν αυτόνομη οντότητα και ΟΧΙ σαν μέσο ανταλλαγής. Να ξεχνάς ότι τα σημαντικά είναι ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ να αποκτήσεις δίνοντας χρήματα ΚΑΙ ΟΧΙ τα ίδια τα χρήματα.

Πάμε τώρα στη «δομική αντίφαση του καπιταλιστικού συστήματος». Από τη μια οι μάγκες σε ψήνουν να λατρέψεις το χαρτί παύλα χρήμα κι από την άλλη έχουν ανάγκη να κυκλοφορεί αυτό το ίδιο χρήμα στην αγορά, να συγκεντρώνεται στους κεφαλαιούχους, «να αυξάνεται η επιχειρηματική κερδοφορία». Πως θα γίνει αυτό; Με δυο τρόπους:

1.Με τη δημιουργία συνεχώς αυξανόμενων και ενίοτε πλαστών αναγκών για την απόκτηση προϊόντων.
2.Με τη λειτουργία των τραπεζών.

Από τη μια λοιπόν σε ψήνουν οτι χρειάζεσαι ότι σκατολοϊδι βγάζουν –κι αυτό εσύ το ξέρεις, αλλά εξακολουθείς να αγοράζεις, όντας καλοψημένος. Κι από την άλλη σου φοράνε έναν εισοδηματικό νταβατζή που τον ονομάζουν «τράπεζα». Θέλεις να κρατήσεις το χάρτινο χρήμα για «μια ώρα ανάγκης», για τα γεράματά σου, επειδή τελικά ηδονίζεσαι από την ίδια την κατοχή του; Κανένα πρόβλημα. Βάλτο στην τράπεζα κι αυτοί θα σου το αυγατίσουν. Κι όσο εσύ νομίζεις ότι έχεις λεφτά στην καβάτζα, αυτοί, οι τραπεζίτες, τζογάρουν με το δικό σου χρήμα. Το παίρνουν, το επενδύουν, το πουλάνε, το ξαναγοράζουν και βγάζουν κέρδος.
Από την άλλη, εσύ έχεις ανάγκες –κάθε μέρα αυξανόμενες. Πως θα τις καλύψεις; Κανένα πρόβλημα! Αν σου τελειώσουν τα λεφτά, μπορείς να πάρεις δάνειο από την τράπεζα!

Που είναι λοιπόν η αντίφαση;

Κατά πρώτον στη λατρεία του χρήματος και την αποσύνδεσή του από την ανταλλακτική του αξία. Κατά δεύτερον στην ανάγκη των (ας χρησιμοποιήσω τον παλιό όρο, για χάρη συντομίας) καπιταλιστών για συνεχή αύξηση των κερδών τους. Πως αυξάνονται τα κέρδη; Με ακόλουθη αύξηση των πωλήσεων. Τι χρειάζεται να αυξηθούν οι πωλήσεις; Περισσότερα προϊόντα προς πώληση. Μέσα είσαι ρε δικέ μου, αλλά όσο περισσότερα ομοειδή προϊόντα βγαίνουν στην αγορά τόσο πέφτει η τιμή τους! Επειδή η τιμή καθορίζεται από την έλλειψη –κατάλαβες; Αν η Μαντόνα, ας πούμε, κάνει συναυλία στο Μπαράκι του Βασίλη, το εισιτήριο θα πουλιέται 10 χιλιάρικα έκαστο, αν κάνει συναυλία στον θεσσαλικό κάμπο, το εισιτήριο θα πέσει στα 10 ευρώ και βγάλε. Αλλά η Μαντόνα για να βγάζει φράγκα πρέπει να πουλάει όλο και περισσότερα εισιτήρια –με πιάνεις;

Έρχονται λοιπόν οι διακινητές του χρήματος –δηλαδή οι τράπεζες ρε αδερφάκι μου, να ανακαλύψουν ότι ακόμα και το χαρτί ξεπεράστηκε. Δεν επαρκεί ρε παιδί μου και δεν μπορούν να τυπώνουν αβέρτα καινούργιο γιατί θα ξεφτιλιστεί η αξία του. Στρίμωγμα όσο να πεις! Αλλά –όχι αδιέξοδο! Διότι, δεν είπαμε ότι οι άνθρωποι έχουν φετιχοποιήσει το χάρτινο χρήμα; Το είπαμε. Άρα, μήπως θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΟ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟ;

Έτσι γεννήθηκε το πλαστικό. Σου λένε οι γάτοι –«πάρε μια κάρτα, πάρε ένα ανοιχτό δάνειο και πορέψου εις τους αιώνας των αιώνων». Το πλαστικό χρήμα ΔΕΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΕΙ πλέον σε ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ, αλλά ΣΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΑΣ. Μαγκιά; Μεγάλη. Καθότι, αφού σου φάνε όσα έχεις, σου τρώνε και ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ!

Έρχονται τώρα κάτι άπλυτοι που θυμούνται το παλικαράκι, Καρλ Μαρξ, και γκρινιάζουν, «που βαίνομεν κύριοι;» καθότι δεν το βλέπουν τόσο σόι να χρωστάς αιωνίως και ποτέ να μην ξεπληρώνεις. Τους βλέπουν αυτούς τους άπλυτους οι γκουρού που λέγαμε στην αρχή και γελάνε μέσα από τα τζακούζια τους. «Αφήστε την αγορά στην ησυχία της γιατί διαθέτει μηχανισμούς αυτορύθμισης». «Μην επεμβαίνετε στην ελεύθερη διακίνηση –ξουτ οπισθοδρομικοί, ζήτω η ελευθερία (του χρήματος)!» Όμορφα!

Έρχονται τώρα οι αμερικάνικες τράπεζες και δίνουν δάνεια με το σωρό. Είσαι ψηλός; Πάρε στεγαστικό. Είσαι κοντός; Πάρε κι εσύ, να μη φωνάζεις. Είσαι χοντρός; Πάρε για να μη λες ότι κάνουμε διακρίσεις. Δεν μπορείς να το ξεχρεώσεις; Μην αγχώνεσαι –όλα καλά. Και πήγαν τα Αμερικανά και πήραν δάνεια για σπίτια σούπερ χλιδάτα κι ας μην είχαν λεφτά ούτε κουνουπίδι να βράσουν. Θα μου πεις «τόσο μαλάκες είναι οι τραπεζίτες; δίνουν δάνεια σε άτομα που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα; πως θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους;» Δώσε βάση. Οι τράπεζες φυσικά και ξέρουν ότι οι φτωχομπινέδες δεν θα μπορέσουν να τους ξεχρεώσουν. Μαζεύουν λοιπόν τις αιτήσεις των δανείων και τις «πουλάνε» σε κάτι off shore εταιρείες, όχι του Βουλγαράκη, αλλά δικές τους –με πιάνεις; Εταιρείες που οι ίδιες οι τράπεζες έχουν στήσει στα νησιά Κάυμαν, στην Αντίγκουα και στου διαόλου το κέρατο, άμα λάχει. Νάτες λοιπόν οι καινούργιες εταιρείες με τρελά κεφάλαια (στο μιλητό) –μπαίνουν και στα χρηματιστήρια και μοσχοπουλάνε τις μετοχές τους! Πριν από αυτές, έχουν ήδη μοσχοπουλήσει τις δικές τους μετοχές οι τράπεζες που λέγαμε! Μετά βγαίνουν στη γύρα και παίρνουν πίσω τα σπίτια των κακομοίρηδων που δεν μπορούν να πληρώσουν τη δόση –και τα βγάζουν σε δημοπρασία! Καλή φάση;

Όχι μάγκα μου, δεν είναι καλή η φάση –επειδή έχει γίνει μια τεράστια πουστιά εδώ πέρα. Διότι, ποιο είναι το απτό, το χειροπιαστό, ας πούμε; Μα φυσικά, τα σπίτια. Αυτή είναι η μοναδική πραγματική (ας την πούμε) αξία στην όλη συναλλαγή. Ε, αυτά τα σπίτια «πουλήθηκαν» μια φορά στους φτωχούς οι οποίοι για να τα αποκτήσουν πήραν δάνεια. Τα οποία δάνεια «πουλήθηκαν» μετά στο χρηματιστήριο ανεβάζοντας τις μετοχές των τραπεζών. Τα οποία δάνεια «ξαναπουλήθηκαν» στις off shore. Οι οποίες off shore «ματαξαναπούλησαν» τα ίδια δάνεια στο χρηματιστήριο! Και τελικά αποφάσισαν «ξαναματαξαναπουλήσουν» τα σπίτια σε δημοπρασίες! Δηλαδή, το προϊόν που κόστιζε, ας πούμε, 1 δολάριο –έφερε έσοδα 5 δολάρια στις τράπεζες, μέσα από τις συνεχείς αγοραπωλησίες! Νόμος της αγοράς! Αυτορύθμιση! Παπάρια μάντολες!

Καθότι, όταν βγήκε στη φόρα η μηχανή –έτρεξαν οι επενδυτές να ρευστοποιήσουν τις μετοχές τους που αποδείχτηκαν φούσκες. Αλλά μπορείς να πάρεις πίσω τα λεφτά σου όταν έχεις αγοράσει σαπουνόφουσκα; Πιάνεται η σαπουνόφουσκα; Απλώνεις να την αρπάξεις και ΚΡΑΧ, σκάει στα μούτρα σου. Κατανοητό;

Τι γίνεται τώρα;

Οι τράπεζες θα προσπαθήσουν να βγάλουν τα σπασμένα από τους καημένους τους δανειολήπτες. Θα τους ανεβάσουν τα επιτόκια στο θεό –φτάνει αυτό; Δεν φτάνει. Τι άλλο;

Το κράτος θα έρθει να βοηθήσει τις τράπεζες για να μην καταρρεύσουν οι διεθνείς οικονομίες. Πάει να πει, θα πάρει κι άλλα λεφτά από τους κατακαημένους και θα τα δώσει δανεικά κι αγύριστα στις τράπεζες –μπας και ισιώσουν. Σωστοί;

Είναι αυτό «ελεύθερη οικονομία»; Είναι φιλελευθερισμός; Είναι «ελεύθερη αγορά»; Είναι «αυτορύθμιση από τους ίδιους τους μηχανισμούς της αγοράς»; Όλοι αυτοί που άνοιγαν σαμπάνιες με το φαινόμενο που ΟΙ ΙΔΙΟΙ αποφάσισαν να ονομάσουν «χρεοκοπία του κομμουνισμού», μήπως θα πρέπει να μιλήσουν τώρα και για χρεοκοπία του καπιταλισμού (χωρίς εισαγωγικά αυτή τη φορά); Ή επειδή η μπάλα είναι πλέον στη μικρή μας περιοχή «θα γυρίσουμε πίσω την ομάδα, να χάσουμε 1-0 και να τα ρίξουμε στη διαιτησία», που έλεγε και ο φιλόσοφος Αναστό;

Άνοιγμα παρένθεσης:

Και μέσα στον κουρνιαχτό έρχεται το ισχνό άτομο ονόματι Προβόπουλος να διαβεβαιώσει ότι οι ελληνικές τράπεζες δεν διατρέχουν κίνδυνο, εντάξει, μπορεί να κουνηθούν λίγο, αλλά δε μασάνε. Επειδή, λέει, οι ελληνικές τράπεζες τζογάρουν ΜΟΝΟ με τα λεφτά των αποταμιευτών και ΟΧΙ με αέρα-χρήματα που δεν έχουν! Αλήθεια κύριε "Διευθυντά των δίσκων";

Δηλαδή, οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν δανείσει σε άτομα που δεν μπορούν να ξεχρεώσουν;
Δηλαδή οι ελληνικές τράπεζες δεν έχουν τζογάρει τα χρήματα των αποταμιευτών στα διεθνή χρηματιστήρια που καταρρέουν;
Δηλαδή οι ελληνικές τράπεζες έχουν «αντίκρισμα» αν αύριο το πρωί πάει ο κόσμος κι αρχίσει να ζητάει τα λεφτά του πίσω;
Δηλαδή οι ελληνικές τράπεζες που παρουσίασαν κάτι τρομακτικούς δείκτες κερδοφορίας τα δυο τελευταία χρόνια, έχουν επενδύσει τα κέρδη τους ή τα έχουν παντελονιάσει μειώνοντας το αποθεματικό τους;

Κλείσιμο παρένθεσης.

Έλεγε ο Μαρξ ότι το χρήμα είναι η «υλική ενσάρκωση» των σχέσεων που χαρακτηρίζουν τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής («Η αξία, που εμφανίζεται σαν αφαίρεση, είναι δυνατή σαν τέτοια αφαίρεση μόνο από τη στιγμή που έχει τοποθετηθεί το χρήμα») –να το δεχτούμε, ή να αποφασίσουμε ότι επρόκειτο περί γεροξούρα; Γιατί, αν το δεχτούμε, θα πρέπει να δεχτούμε επίσης ότι αυτές οι σχέσεις στον συγκεκριμένο τρόπο παραγωγής ξεκίνησαν από το σπάνιο μέταλλο, πέρασαν στα χάρτινα υποκατάστατα και σήμερα πλέον, κατέληξαν τόσο νεφελώδεις και μεταφυσικές που δεν διαφέρουν σε τίποτα από τις οργανωμένες θρησκείες.
Αν λοιπόν λεβέντες της ελεύθερης αγοράς, αυτό που ευαγγελίζεστε για ένα καλύτερο μέλλον είναι ένας διαφορετικός γέροντας με θρόνο στα σύννεφα, ο οποίος αντί για μετά θάνατον ζωή υπόσχεται τηλεοράσεις πλάσμα και πισίνες με υδρομασάζ, συγνώμη –αλλά δεν ψήνομαι. Επειδή ο προηγούμενος γέροντας απαιτούσε μόνο νηστεία και προσευχή ενώ εσείς απαιτείτε να δεσμεύσετε τον μισθό μου για τα επόμενα 100 χρόνια.

Πάμε παρακάτω;

14 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

b.b. chris είπε...

Από πότε τα λέω ότι το πράγμα πάει για στούκα; Εδώ και 1.5 χρόνο περίπου; Τότε μου έλεγαν τα "φωτινά μονοπάτια" ότι είμαι κρατιστής. Λες και χρειάζεται κάτι παραπάνω από απλή λογική και γνώση αριθμητικής [πρόσεξε, αριθμητική του δημοτικού, ούτε καν μαθηματικά γυμνασίου] για να δεις ότι 1+1 δεν κάνει 3. Πόσο μάλλον 5, 10, 40.

Γιατί δεν βγαίνουν τώρα οι φιλελεύθεροι ανά τον κόσμο, να κράξουν το κράτος των ΗΠΑ που παρεμβαίνει στην ελεύθερη αγορά και να δεν την αφήνει να αυτορυθμιστεί μόνη της;

Γιατί δεν υπάρχει αυτορύθμιση της αγοράς, θα μου πεις και θα τους φάνε τα λαρυγγια.
Ας τους τα φάνε.
Κανένα πρόβλημα.

Ανώνυμος είπε...

ελιες Μοτοσακε ΕΛΙΕΣ!
ΝικοςΧ

Ανώνυμος είπε...

λες να γίνει ό,τι έγινε το 22 από τον Πρωτοπαπαδάκη? να διχοτομηθεί το χαρτονομισμα, και να αγορασουμε με το μισό, ομολογα 50ετούς διάρκειας? ή και παραπάνω?

βεβαιως και παμε παρακάτω
συνεχισε

άλλος ανώνυμος είπε...

θυμάσαι πως τελείωσε ο Πρωτοπαπαδάκης - γνωστός τότε και ως "Πρωτοψαλιδάκης" επειδή διχοτόμησε το νόμισμα;

κριτικός επιθεωρήσεων είπε...

Άψογη ανάλυση!
Και να που το σχέδιο Πόλσον καταποντίστηκε από τους... Ρεπουμπλικάνους!
Οπότε τα μαντάτα είναι τα ακόλουθα:
Το πετρέλαιο πέφτει αλλά τα επιτόκια ανεβαίνουν.
Τι σημαίνει αυτό? Το κόστος "χρήσης" της ζωής μας σε αντίθετη περίπτωση θα ήταν "ακριβό" αλλά θα μπορούσαμε να δανειστούμε για να το ζήσουμε. Τώρα μπαίνουμε στην εποχή που το κόστος "χρήσης" της ζωής μας θα 'ναι φτηνότερο αλλά δεν θα 'χουμε φράγκο για να το ζήσουμε, ενώ θα χρωστάμε και τα "σπασμένα" από την προηγούμενη περίοδο.

Οπότε εισερχόμαστε στην "νέα" περίοδο όπου αν δεις θα μοιάζει στην "παλιά"! Αναβιώνουν τα παζάρια, οι λαικές, τα "κινέζικα" (ελπίζω να μη βάζουν μελαμίνη και στα ρούχα), οι δοσατζήδες, το "μαύρο" χρήμα.
Με άλλα λόγια ο αμερικανικός καπιταλισμός νικήθηκε εκ των "έσω", όπως ακριβώς λέγανε κάποτε για τον σοβιετικό κομμουνισμό.
Αλλά, κοίτα να δεις, όλα αυτά είναι προσωρινά και αφορούν μια μεγαλοαστική τάξη που χάνει προνόμια και κλείνει τη ψαλίδα της δανείζοντας "πελάτες" σε χαμηλότερα στρώματα. Άθικτοι μένουν οι κροίσοι που θα συνεχίζουν να αυγατίζουν σε κακές περιόδους της αγοράς.

Αλλά κι αυτό δεν θα πάει μακριά γιατί οι δημιουργούμενες αναταράξεις οδηγούν σε απρόβλεπτα γεγονότα και πιθανές ανατροπές που οι κροίσοι αποφεύγουν λόγω της ανεξέλεκτης οργής (η οργή δεν προβλέπεται σε καμιά οικονομική θεωρία ακόμα επειδή ως παράγοντας είναι απρόβλεπτος, κάτι σαν τη φωτιά δηλαδή, ξεκινάς να καις τα χόρτα στο χωράφι σου και σε χρόνο dt χαζεύεις τα καναντερ πάνω από το νομό σου). Ο συνήθης όμως τρόπος αναζωπύρωσης της "ελεύθερης αγοράς" και διεξόδου από την κρίση είναι πάντα ΕΝΑΣ και πάντα αποτελεσματικός:

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ

ΥΓ: Από την άλλη λέω να ξαναδιαβάσω την "μουσική των σφυριών"... ρε λες να...?

The Motorcycle boy είπε...

Chris, η θεμελιώδης αντίφαση του συστήματος έχει να κάνει με την απρόσκοπτη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς από τη μια μεριά και από την επιθυμία των κατόχων των μέσων παραγωγής για μεγιστοποίηση του κέρδους η οποία οδηγεί νομοτελειακά στη δημιουργία μονοπωλίων. Για να το πω ποιο απλά, μιλάμε για ένα σύστημα στο οποίο, η ελευθερία που ευαγγελίζεται υπάρχει μόνο όσο το σύστημα αποτυγχάνει να εφαρμοστεί πλήρως.

Ναι αγόρι μου, ναι Νικολάκη μου -εσύ ήσουνα με παυσίπονα μετά από μια βροχούλα, θα μου πας να μαζέψεις και ελιές! Ρε, εσύ είσαι καλλιτέχνης -κοίτα εκεί να βγάλεις καμιά πνευματική τροφή για το λαό και άσε τα χωράφια σ΄αυτούς που τα μπορούν.

Το '22 ήμουνα πολύ μικρός και δεν τα θυμάμαι καλά. Αλλά νομίζω οτι τώρα πια δεν χρειάζονται τέτοιες ευγένειες (μην ξεχνάς οτι τότε το χαρτονόμισμα αντιστοιχούσε, έστω και τυπικά, με ράβδους χρυσού). Τα Αμερικανά θα πληρώσουν χωρίς σάλιο τις τράπεζες -ο νόμος που δεν πέρασε προχτές, θα περάσει μεθαύριο. Και μετά, έρχεται η σειρά μας.

The Motorcycle boy είπε...

Αγαπητέ διακριτικέ κριτικέ,
το σχέδιο Πόλσον θα περάσει μεθαύριο, ελαφρώς τροποποιημένο κι αυτό που λέω δεν είναι σχήμα λόγου. Βλέπεις μια περίοδο φτώχειας, σαν αυτές που ακολουθούν τα οικονομικά κραχ, χμμ, δεν διαφωνώ. Αλλά το πρόβλημα πλέον είναι οτι η αγορά έχει γιγαντωθεί, δεν είμαστε στο '30. Αυτό σημαίνει οτι αν δεν καταναλώνουμε ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΑ το σύστημα πέφτει. Αυτό επίσης σημαίνει οτι το κόστος ζωής έχει εκτοξευτεί (κόστος ζωής=πάγια έξοδα) και καλύπτεται με δανεικά.
Άρα; Έχουμε χρόνο να πάμε για εκτόνωση μέσω πολέμου;
Ξεχνάς επίσης οτι ΚΑΠΟΙΟΣ οικονομολόγος έχει μιλήσει για την οργή των λαών: "οι προλετάριοι θα εξεγερθούν όταν ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΝΑ ΧΑΣΟΥΝ".
Ξανά άρα, από την μια πλευρά νομίζω οτι ετοιμάζεται δικατορία παλαιού τύπου (το άλλο διαχρονικό παυσίπονο του καπιταλισμού). Από την πλευρά του κόσμου, του λαού, τι γίνεται;
Δεν ξέρω.
Όμως με τη Μουσική των Σφυριών ήμουνα πολύ μπροστά ο πούστης! Μακάρι να μην το είχα κάνει τυχαία αυτό -θα γινόμουν τώρα μέγιστος πολιτικοοικονομικός αναλυτής!

b.b. chris είπε...

Κάθε εταιρία ονειρεύεται να γίνει μονοπώλειο. Αν κάποιος φτιάχνει καρέκλες γραφείου, ονειρεύεται όλα τα γραφεία του κόσμου να έχουν τις δικές του καρέκλες. Αυτό δεν έχει να κάνει με την ελεύθερη ή σκλαβωμένη αγορά. Είναι η φύση του ανθρώπου τέτοια και κάπως έτσι μπαίνει και ο Εφραίμ στην κουβέντα αλλά καλό είναι να μείνει απέξω. Σημασία έχει ότι το ίδιο σκέφτονται και άλλοι 10 καρεκλάδες, οπότε δημιουργείται αυτό που λέμε ανταγωνισμός και χρειαζόμαστε μια τριμέλη επιτροπή από 5-6 άτομα για να λειτουργήσει.

Κάπου εδώ μπαίνουμε εμείς στο παιχνίδι. Οι καταναλωτές. Η «κυρά Κατίνα» όπως λέγεται στην αργκό της πιάτσας. Όταν σπούδαζα και κατά τα πρώτα χρόνια στη δουλειά, μας έλεγαν «μην υποτιμήσεις ποτέ την κυρά – Κατίνα. Θα σε τσακίσει και θα πας άπατος».
Τώρα δεν ισχύει αυτό. Γιατί;
Γιατί η κυρά-Κατίνα αγοράζει με αέρα, λέγε με πιστωτική και δεν την νοιάζει να βγάλει κοστολόγιο. Δεν βλέπει τα φράγκα να φεύγουν απ' το πορτοφόλι της.
Φταίνε οι Τράπεζες; Ρε φταίνε και παραφταίνε και είναι για 500 χρόνια φυλακή η κάθε μία. Δεν φταίνε όμως για το πως διαχειρίζεται τα οικονομικά της η κάθε κυρά – Κατίνα.

Προσπαθούσα να εξηγήσω σε έναν φίλο που μου την έπεσε για τις πολυεθνικές, ότι την δύναμη δεν την έχει η εταιρία αλλά αυτός.

Παρένθεση: για την μπλογκόσφαιρα είμαι κρατιστής και κατά της αγοράς, για τον αληθινό κόσμο είμαι καφρος της αγοράς. Και μετά μου λες, γιατί τα παίρνω όταν μου λένε για αγορά! :)))))

Ρώταγα λοιπόν τι την θέλει την τηλεόραση των 72” από την στιγμή που δεν του περισεύαν 2 χιλιάρικα, και από τη στιγμή που το σαλόνι του είναι 5 μέτρα;
Για να βλέπει τις κλωτσιές του Μπαρκαουάν σούπερ-βι-τσι-έι;
Η πολυεθνική φταίει που αυτός πήρε κάτι που δεν μπορεί να πληρώσει και στραβώνεται και από πάνω, γιατί βλέπει από πολύ κοντά;
Τι περίμενε δηλαδή; Να έρθει το κράτος και να πει, περάστε απ' τα γραφεία του κόμματος να πάρετε τις καινούριες σας τηλεοράσεις 21” γιατί αυτό αποφάσισε η κεντρική επιτροπή;
Αυτό είναι το κράτος γι' αυτόν;
Λάθος.
Το κράτος είναι για όταν μαζευτούν 5 μάγκες και συμφωνήσουν να πουλάνε τις τηλεοράσεις 2 χιλιάρικα την κάθε μία να πάει και να τους πει, πάρτε 200K πρόστιμο και μοιραστείτε το όπως γουστάρετε εσείς και φέρτε μου τα φράγκα.
Ή όταν η ρεκλάμα λέει «τηλεοράσεις προς 1800 η μία» και στο ταμείο κάνει 2100. Τότε λέει, έλα εδώ ρε μεγάλε. Πόσες τηλεοράσεις είχες; Τόσες. Τόσες τηλεοράσεις επί 300 εούρος έκαστη, για φέρτα εδώ, γιατί έχουμε και κάτι νοσοκομεία εξοπλίσουμε...

Κατά τ' άλλα όλοι θέλουν να διαλύσουν το κράτος. Και μετά αφού το διαλύσανε, περιμένουν να έρθει να τους προστατεύσει. Ρε δε γαμιόμαστε λέω εγώ, ν' ασπρίσουμε;
Ας αγοράζει ο καθένας μας αυτά που μπορεί και πραγματικά χρειάζεται και όχι αυτά που χρειάζεται για να πουλήσει μούρη τριγύρω και να δεις για πότε αυτορυθμίζεται η αγορά.
Μην ξεχάσουμε και αυτά που σπουδάσαμε...

The Motorcycle boy είπε...

Δυο μικρές διαφωνίες:
1. Δεν είναι όνειρο της εταιρείας το μονοπώλιο. Είναι ΦΥΣΙΚΟ ΕΠΑΚΟΛΟΥΘΟ ΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΑΓΟΡΑΣ. Ή θα κινηθείς για τη δημιουργία μονοπωλίου ή θα κλείσεις (στην εφαρμογή του ζουγκλαίου νόμου της επιβίωσης του ισχυροτέρου).
2. Δεν υπάρχει ΚΑΜΙΑ, εκ των προτέρων, φύση του ανθρώπου. Αυτή διαμορφώνεται ΜΕΣΑ στην εκάστοτε κοινωνία. Αν γεννήθεις και ζήσεις σε χίππικο κοινόβιο, ή αν βόσκεις τα πρόβατά σου στα βουνά, δεν έχεις καμιά διάθεση να κάνεις μονοπώλια.

Από εκεί και πέρα, υπάρχει συνυπευθυνότητα μεταξύ των καταναλωτών και των μηχανισμών εμπορικής προπαγάνδας (βλέπε, διαφήμιση). Γιατί αν εσύ μου πεις οτι ο καταναλωτής έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει από μόνος του για τις ανάγκες του τότε αυτό σημαίνει οτι τα τρισεκατομμύρια που έχουν ξοδευτεί για την δημιουργία πλαστών αναγκών πήγαν στο βρόντο!

Για μένα το κράτος-συμμέτοχος στη διαδικασία της ελεύθερης αγοράς (βλέπε ΗΠΑ) είναι ένα αισχρό μοντέλο και, πρόσφατα, αποτυχημένο. Το κράτος-τοποτηρητής των δικαιωμάτων των πολιτών (βλέπε Ευρώπη) έχει αποτύχει επίσης.

Θέλεις να μιλήσουμε για το κράτος-ιδιοκτήτη των μέσων παραγωγής; Κι αυτό δεν έδειξε να τα καταφέρνει ικανοποιητικά. Αλλά τουλάχιστον εκεί σου τη δίνουν την πουτάνα την τηλεόραση ΤΖΑΜΠΑ. Όσο σημαντικό ή ασήμαντο κι αν είναι αυτό.

άσωτος είπε...

ε ρε πανηγυρια που εχουν να γινουν. δεν εχουμε δει ακομα τιποτα....
παντως δεν ειχα παρει χαμπαρι τι ειχε συμβει στην αμερικη ακριβως. μου εδωσες μια ιδεα.
ασχετο, ειδα το singapore sling...
πολυ καλο!!! καμια σχεση με οτι ειχα δει απο νικολαιδη...και σκηνοθετικα και σεναριακα.

The Motorcycle boy είπε...

Και που να δεις την Πρωινή Περίπολο! Αλλά, έλα πάνω να την δεις από καλή κόπια γιατί αλλιώς δε λέει.

Κατά τα άλλα, τα χειρότερα, περιμένέ τα σε παγκόσμιο και εγχώριο επίπεδο.

Ανώνυμος είπε...

κατ' αρχην ναι, ξέρω, ο Πρωτοπαπαδάκης τελειωσε στο Γουδή, σε μια εκδρομή με άλλους πέντε.
Δεν αποτελεσε ομως παραδειγμα προς αποφυγην γι' αλλους μεταγενεστερους ε;

Ο συνηθης πλεον τροπος αναζωπυρωσης της ελευθερης αγοράς δεν ειναι πια ο πόλεμος, οπως τον ξερατε,θεωρειται ξεπερασμενη μεθοδος. Τωρα ειναι η δημιουργια ενος SATURN και ενος ELECTRO WORLD το ενα απεναντι απο το αλλο, σε θεση μαχης. Η Συγγρού ειναι τα χαρακωματα, κι οι μαχομενοι εκατονταδες. Η αγορα αναζωπυρωνεται, και το κρατος παιρνει και το ΦΠΑ του, οπως καμαρωνουν οι οικονομικοι διευθυντες τους. (ποια κινεζικα και ποιο μαυρο χρημα; χαχα)

Στο τελος θα παιρνεις σιγουρα και την τηλεοραση ΤΖΑΜΠΑ (για 72 ιντσες δεν ξερω)

κυριοι, αφειστε τα
πλεον, μονο σε θεωρητικο επιπεδο θα μιλαμε. Η πράξη θα μεταβαλλεται συμφωνα με τις εκαστοτε αναγκες, καποιων, που πιθανον καθε φορα θα ειναι και διαφορετικοι.
Εμεις παντα στην απ' εξω θα ειμαστε

ωραιο κειμενο motorcycleboy

Τζίμης

Puppet_Master είπε...

poutses ble se prasina kivotia...

The Motorcycle boy είπε...

Μα εκεί βλέπω το πρόβλημα ρε Τζίμη. Οτι λένε να κόψουν το πλαστικό χρήμα στον κόσμο, να το περιορίσουν, να γίνουν "πιο φειδωλοί" που λέει κι Διευθυντάς. Κι αν τους κόψουν την πρέζα φίλε μου, θα βγουν στο δρόμο τα πρεζόνια! Έτσι νομίζω οτι πάει.

Puppet, εγώ πάντως έχω τη μέση μου και δεν κουβαλάω κιβώτια -να ΄μαστε ξηγημένοι. Λέω να κάτσω στον καναπέ μου και να βλέπω μπάλα, πως σου φαίνεται αυτό; Χεχεχε

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι