Κυριακή, Φεβρουαρίου 01, 2009

Τριαντάφυλλα και κουμπιά

Είναι λοιπόν κάτι περίεργα πράγματα, που τα βλέπεις και μένεις με το στόμα ανοιχτό, να χαίρονται οι μύγες που κυκλοφορούν αβέρτα -είναι και κάποια άλλα πράγματα που σε απασχολούν υπογείως, μύχιες σκέψεις ας πούμε, τα γυροφέρνεις συχνά, άκρη δε βγάζεις αλλά στριφογυρνάνε στο κεφάλι σου –εσωτερικώς -σαν διανοητικές μύγες απ΄αυτές που κατάπιες προηγουμένως, υποθέτω.

Εξηγούμαι.

Όταν βγήκε στις αίθουσες (στις ποιες;) η ταινία του Κόπολα, το Youth without youth, είχα σκυλιάσει να τη δω. Αλλά καθότι πολυάσχολος και αναβλητικός δεν πρόλαβα την πρώτη προβολή –στη δεύτερη βδομάδα παιζόταν η ταινία κάπου κατά Καλλιθέα μεριά, τρέχα-γύρευε. Απόρησα, «ρε μάγκες ολόκληρος Φράνσις Φορντ Κάντιλακ είναι αυτός –μόνο σε μια αίθουσα παίζεται;» Διάβασα τις κριτικές, «βεβαίως φοβερός ο Κόπολα, μέγας σκηνοθέτης και μεγάλη μας τιμή που έκανε ταινία μετά από τόσα χρόνια, αλλά πέραν τούτου, να περάσει ο επόμενος παρακαλώ». Λέγανε για κάποια υπόθεση μπερδεμένη, ξαναγινότανε και καλά νέος ο Τιμ Ροθ και μετά έπεφτε μπέρδεμα γιατί τον κυνηγάγανε οι Γερμανοί Ναζί να μάθουν το μυστικό της νεότητας και άκρη δεν έβγαινε στην όλη ιστορία. Μάλιστα. Είπα στον ανεπρόκοπο τον Χανιώτη, που είναι φόλα διανοούμενος, να πάμε μαζί να τη δούμε την ταινία, μου απάντησε «τώρα τελευταία την έχω δει αποκαθήλωση ινδαλμάτων –κάτω ο Κόπολα!» Καλό κουμάσι κι αυτός –βαριότανε να δει την ταινία και την έκανε κουλτουρέ γυριστή, αποτέλεσμα, δεν πρόλαβα την ταινία όσο παιζόταν. Όταν βγήκε σε dvd τη νοίκιασα από τους πρώτους.

Πόσος καιρός πάει που έχεις πέσει σέκος με ταινία; Εννοώ, να πέφτουν οι τίτλοι τέλους κι εσύ να περιμένεις ακόμα, κολλημένος στην οθόνη, ψάχνοντας να βρεις από που έφυγε το φορτηγό που σε ισοπέδωσε. Τέτοιο πράγμα.

Διευκρινίζω.



Η ταινία του Κόπολα έχει όλα αυτά που θα περίμενες –σκηνοθεσία 10 κλάσεις πάνω από το συνηθισμένο, φωτογραφία «κάθε πλάνο και πόστερ», μοντάζ αέρινο, οπτικές που αλλάζουν σύμφωνα με το «ποιος βλέπει –τι», συνηθισμένα πράγματα για Κόπολα, άπιαστα πράγματα για το μεγαλύτερο ποσοστό σύγχρονων σκηνοθετών. Η υπόθεση βασίζεται σε βιβλίο του Μιρτσέα Ελιάντε, όσοι έχουν ασχοληθεί με κοινωνική ανθρωπολογία θα τον θυμούνται σίγουρα. Όπου λοιπόν, ένας γερο-καθηγητής γλωσσολογίας ψάχνει τις πρώτες εκφάνσεις της ανθρώπινης γλώσσας, μελετάει αρχαίους πολιτισμούς και αγωνιά επειδή θα πεθάνει πριν προλάβει να τελειώσει το έργο του. Μια ωραία πρωία φτάνει στο Βουκουρέστι, με ένα γαλάζιο φάκελο στην τσέπη, μέσα στο φάκελο ένα μπουκαλάκι υδροκυάνιο, αποφασισμένος να ξεμπερδέψει με τη ζωή του οριστικά –αφού σε όλα απέτυχε. Το έργο του δεν προλαβαίνει να το ολοκληρώσει, η γυναίκα της ζωής του (και το όνομα αυτής Λάουρα –αν δεν πιάνεις τον συμβολισμό, ρώτα με να σου εξηγήσω) τον παράτησε πριν χρόνια πολλά επειδή δεν άντεχε να έρχεται δεύτερη, μετά το επιστημονικό του έργο, έχει και ποδάγρα, ξέρω ΄γω, ο καθηγητής –αποφασίζει να πεθάνει τέλος πάντων. Όπου τον χτυπάει κεραυνός και τον κάνει φλαμπέ. Αλλά δεν πεθαίνει, αντιθέτως, ξυπνάει σε νοσοκομείο και ανακαλύπτουν οτι ξανάνιωσε. Τον αναλαμβάνει ένας γιατρός, ο τεράστιος Μπρούνο Γκατζ, τον επιδεικνύει σε κάτι επιστημονικά συνέδρια ως αξιοπερίεργο –τον ανθίζονται οι Ναζί και ψάχνουν να τον αρπάξουν για να τον τεμαχίσουν, να δουν πως συνέβη το ρεκτιφιέ. Νομίζω οτι μέχρι εδώ είδαν οι τεκμηριωμένοι κριτικοί κινηματογράφου –βάζει ο Φράνσις Φορντ κάτι αεροπλανικά κολπάκια ταινίας Β΄διαλογής, όπου ο καθηγητής τζόβενο διαβάζει βιβλία σκανάροντας με το χέρι και στριφογυρίζει με τη σκέψη πιστόλια που τον σημαδεύουν –έφριξαν υποθέτω οι κριτικοί και έφυγαν βλαστημώντας! Εντάξει, θα πεις, καραγκιοζιλίκια, αλλά χέστηκε ο Φράνσις Φορντ –καθώς ήθελε να τρέξει παρακάτω την υπόθεση, «μην κολλάς φιλαράκι, δεν είναι εδώ το θέμα».
Επειδή ο καθηγητής γνωρίζει μια νεαρή γυναίκα καρμπόν της δικής του Λάουρας, η οποία τυγχάνει μετεμψύχωση κάποιας αρχαίας ιέρειας –κοντολογίς, την ψήνει μια χαρά τη δουλειά ο καθηγητής, πρόσεξε πώς. Είναι νέος κι ωραίος άρα διαθέτει χρόνο να τελειώσει το έργο του, έχει τη γυναίκα της ζωής του με το πλεονέκτημα οτι αυτή διαθέτει το χάρισμα να παθαίνει εκλάμψεις και να γυρίζει πίσω, πολύ πίσω, σε άγνωστες γλώσσες –μέχρι τις ρίζες μπορεί να φτάσει η γυναίκα αυτή και ο καθηγητής δίπλα της να καταγράφει! Όταν όσα ονειρεύτηκες εκπληρώνονται –και με το παραπάνω! Τότε καταλαβαίνεις οτι τα όνειρα που εκπληρώνονται, απλώς ονομάζονται εφιάλτες. Από εδώ και πέρα αρχίζει η βόλτα στη θλίψη –δεν θα σου πω τι γίνεται, να πας να δεις την ταινία –πρόκειται πάντως για την πιο απελπισμένη ταινία που έχω δει τα τελευταία 10 χρόνια, παραπίσω δε θυμάμαι.

Μερικά έξτρα.

Ο Τιμ Ροθ παιζει τον ρόλο σαν κανονικό υδροκυάνιο –πικρά πολύ, υποβλητικά και θανατηφόρα, κατά τη γνώμη μου έπρεπε να μαζέψει με τρίκυκλο όλα τα βραβεία πρώτου ρόλου που κυκλοφορούν στην πιάτσα. Με τη διαφορά οτι δεν προτάθηκε πουθενά και για κανένα! Διόρθωσέ με αν κάνω λάθος.
Το σενάριο, με δυο –τρία μπασίματα φιλοσοφικών κειμένων περί χρόνου και γλώσσας (αυτά ντε, που οι κριτικοί θεώρησαν φλύαρα), είναι απλώς υπέροχο.
Τα ερωτήματα που βάζει η ταινία σηκώνουν συζήτηση γύρω στις πέντε ώρες έκαστο.
Η κατάληξη της υπόθεσης, οι τελευταίες σκηνές δηλαδή, είναι οτι καλύτερο έχει φτιάξει ποτέ ο Κόπολα, κατά την ταπεινή μου γνώμη.
Η ταινία είναι ανεξάρτητη παραγωγή, αυτοχρηματοδοτούμενη κι αυτό έχει δυο συνέπειες. Πρώτον, τη φαρμακομυτίαση των κριτικών που επισημαίνουν οτι λόγω αφραγκίας, οι σκηνές της Ελβετίας γυρίστηκαν στη Βουλαρία και «τς, τς, τς –τι πράγματα είναι αυτά!», δεύτερον, το πλήρες θάψιμο της ταινίας σε όλα τα κινηματογραφικά βραβεία. Τουτέστιν, δε γαμιέστε αμφότεροι –όλοι σας;

Συνεχίζω.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την ταινία του Κόπολα σκάει το Curious case of Benjamin Button με παρόμοιο θέμα. Υπερπαραγωγάουα, με Μπραντ Πιτ, Κέιτ Μπλάνσετ, ειδικά εφέ, «στρατούς κομπάρσων» ξέρω ΄γω –σκηνοθεσία Ντέιβιντ Φίντσερ. Να πω κάτι αρχικά γι΄αυτόν τον Φίντσερ. Διότι βγάζει ο άνθρωπος το Σέβεν, πέφτουμε ξεροί –πολύ ωραίο και συγχαρητήρια. Βγάζει το Φάιτ Κλαμπ, σκέτη βόμβα απεμπλουτισμένου ουρανίου, μας πήρε χρόνια να συνέλθουμε και αν... Βγάζει μετά εκείνο το Ζόντιακ, εγώ έπαθα μια υπνηλία όσο το έβλεπα, αν δεν έπαιζε και ο Κοτέας θα ροχάλιζα. Αλλά είπα, δε βαριέσαι, κάτι δεν του έκατσε καλά στο μοντάζ και έβαλε μέσα όλο το υλικό –τέλος πάντων, αστυνομική ταινία με τόσα άσχετα κομμάτια δε στέκει, αλλά πάμε παρακάτω, λόγω του ρεαλισμού και της ανοχής που εξασφάλισε το άτομο από τις προηγούμενες ταινιάρες του. Κάνει τώρα τον Μπέντζαμιν Μπάτον –ίσα ρε παλικάρι! Μας τσάκισες κανονικά!

Τουτέστιν.



Κοντά 2,5 ώρες ρε γίγαντα για να πεις μια ιστορία που θα χώραγε σε ταινία μικρού μήκους; Ένα παιδί γεννιέται με σύνδρομο γήρανσης και όσο περνάνε τα χρόνια μικραίνει μέχρι που γίνεται μωρό, παχουλό, και πεθαίνει. Η ζωή του καταγράφεται σαν ντοκυμαντέρ, σε στυλ Φόρεστ Γκαμπ –πάει να πει, το ίδιο ψυχρά –αλλά με χειρότερη μουσική υπόκρουση. Η υπόθεση μπάζει από παντού κι αυτό έχει σημασία, επειδή τα «κρυφά νοήματα» της ιστορίας, οι «συμβολισμοί» είναι επιπέδου «Χαϊλάντερ ο αθάνατος». Δώσε βάση –η ταινία αρχίζει με μια γριά ετοιμοθάνατη που «διηγείται» την ιστορία στην κόρη της, μέσα από το ημερολόγιο του Μπέντζαμιν. Συμβολισμός –απλός και αποδεκτός. Η γριά ξεκινάει τη διήγησή της με ένα ρολόι σιδηροδρομικού σταθμού που φτιάχτηκε να δουλεύει ανάποδα. Συμβολισμός –ενισχυτικός του προηγούμενου –εντάξει αδερφέ, το πιάσαμε το υπονοούμενο. Το συγκεκριμένο ανάποδο ρολόι λοιπόν, αντικαθίσταται με κανονικό ψηφιακό ρολόι (που δουλεύει «ρολόι») όταν ο Μπέντζαμιν πεθαίνει. Αυτό είναι συμβολισμός επιπέδου Μάρκου Σεφερλή, ή Φόρεστ Γκαμπ –διαλέγεις και παίρνεις.

Το θέμα είναι.

Οτι δεν υπάρχει θέμα. Ο Μπραντ Πιτ μεταμορφώνεται σε γέρο, μετά γίνεται νεώτερος, μέχρι πιτσιρικάς φτάνει με το ανάλογο μακιγιάζ, η Κέιτ Μπλάνσετ είναι ίδια σε όλη την ταινία, μα την 20άρα κάνει, μα τη 40άρα –ένα και το αυτό. Δεν έχει σημασία. Ο Μπέντζαμιν ως γερασμένο παιδί είναι άψυχος και εμφανώς λυπημένος, ο Μπέντζαμιν ως ερωτευμένος είναι σκέτο άψυχος, ο Μπέντζαμιν ως αναχωρητής είναι τόσο λυπημένος που κάνει το γύρο του κόσμου (περνάνε και κάτι πλάνα που μάλλον ξέμειναν από τα 7 χρόνια στο Θιβέτ) –κι αυτό είναι όλο. Στην ταινία υπάρχουν μόνο καλοί άνθρωποι, ακόμα και οι κακοί γίνονται καλοί με το πέρασμα του χρόνου, οι νέοι γερνάνε και πεθαίνουν, ο ήρωας νεάζει και πεθαίνει –όλοι πεθαίνουν τελικά, ζωή σε μας. Και λοιπόν;
Η συνειδητότητα του ήρωα πουθενά δεν διευκρινίζεται, πέρα από τις πρώτες σκηνές. Δηλαδή, στην αρχή έχουμε έναν γέρο που φέρεται σαν παιδί, αλλά από εκεί και πέρα –χέσε μέσα. Ο γέρος, μάλλον, έχει συνείδηση της κατάστασής του αλλά του λείπουν οι εμπειρίες, στη συνέχεια ο νέος έχει τις εμπειρίες αλλά δεν δείχνει να διαθέτει αυξημένη συνειδητοποίηση –την κοπανάει σε κάποια φάση για να μπορέσει η γυναίκα του να μεγαλώσει το παιδί τους, ξαναγυρίζει μετά για να δει το παιδί, έτσι στο ξεκούδουνο, πέφτει και κάποιο πήδημα... Ωραία πράγματα, όλα καλοφτιαγμένα αλλά άνευ νοήματος.
Σκηνοθετικά το φιλμ είναι τίγκα στα κλισέ. Πως φαντάζεσαι μια σκηνή ερωτευμένων; Με ηλιοβασίλεμα –το διαθέτει η ταινία. Πως φαντάζεσαι μια σκηνή ευτυχισμένου ζευγαριού; Βάψιμο σπιτιού, αλληλομπογιάτισμα και σεξ –έχουμε κι απ΄αυτό. Πως φαντάζεσαι την παρουσίαση της θλιβερής κατάστασης ενός παιδιού με γήρανση; Πως αλλιώς; Μα φυσικά με το να μεγαλώνει σε γηροκομείο! Έλεος μάγκα μου! Το πιάσαμε το υπονοούμενο –φτάνει πια!

Κι άλλα έξτρα.

Για 13 βραβεία είναι υποψήφιος ο Μπέντζαμιν Μπάτον, τρομερή επιτυχία –ταινιάρα! Καθότι έχει γίνει από σοβαρό σκηνοθέτη, σε σοβαρό στούντιο με σοβαρούς παραγωγούς. Πρέπει να βγάλει τα λεφτά του –όχι σαν κάτι ρεμάλια τύπου Κόπολα που γυρνάνε αρλούμπες! Αυτό θα πει σύγχρονος κινηματογράφος!
Τι πίνουν εκεί στο Χόλυγουντ ακόμα δεν έχω καταλάβει! Όσο ο Μπραντ Πιτ ήταν μικρότερος, έπαιζε και κανένα ρόλο κανονικού ηθοποιού –απ΄αυτούς που χρειάζονται ερμηνεία ας πούμε. Τώρα που μεγάλωσε τον έχουν τσακίσει σε ρόλους «όμορφης, νεανικής φάτσας»! Μια οι αδελφοί Κοέν με τη σαχλαμάρα τους, τώρα ο Φίντσερ –σε λίγο τον κόβω τον Μπραντ να πρωταγωνιστεί σε κολλεγιακή ταινία! Και είναι κρίμα δηλαδή, επειδή το άτομο τυγχάνει ηθοποιάρα, όποιος έχει δει τους 12 πίθηκους, ή το Σνατς, θα το θυμάται.
Να σου ρίξω έναν ακόμα συμβολισμό; Κοίτα –ο Μπέντζαμιν λέγεται Μπάτον επειδή ο πατέρας του έχει εργοστάσιο που φτιάχνει κουμπιά –φοβερό ε;
Έχω την εντύπωση οτι δεν πείστηκες περί της μεθόδου Φίντσερ «ότι γυρίζουμε καλό είναι –δεν κόβω τίποτα στο μοντάζ». Παρακολούθα λοιπόν –η μαύρη που υιοθετεί το γερο-μωρό Μπέντζαμιν δεν μπορεί να κάνει παιδιά. Πάει σε έναν μαύρο παπά (γκόσπελ, βουντού, αλληλούια) κι εκείνος της ευλογεί την κοιλιά, ευλογεί και τον Μπέντζαμιν για να περπατήσει –και μετά παθαίνει συγκοπή και πεθαίνει. Όντως η μαύρη μένει έγκυος μετά και ο Μπέντζαμιν περπατάει. Που επηρεάζουν την υπόθεση της ταινίας όλα αυτά; Πουθενά απολύτως!

Τελικά.

Το Youth without youth θα μείνει στα βιντεοκλάμπ κάτω από την ταμπέλα «σινεφίλ» και θα θεωρείται κάτι σαν «γεροντική παραξενιά του Κόπολα». Το Curious case of Benjamin Button θα κάνει καριέρα, όπως το Φόρεστ Γκαμπ και θα φέρει πολλές φορές πίσω τα λεφτά του. Το βαρυσήμαντο πλήθος των πληροφορημένων θεατών θα νιώσει για μια ακόμα φορά ευχαριστημένο επειδή τα κατάλαβε όλα, και συγκινήθηκε από την ιστορία του Μπέντζαμιν –θα αναγάγει την όλη υπόθεση σε υψηλή διανόηση και μετά θα πάει για σουβλάκια. Ποιος Κόπολα τώρα; Ποιος χρόνος; Ποια γλώσσα;
Μπέντζαμιν και τα μυαλά στα κάγκελα, επειδή τελικά....
«Όλα είναι ατθμός» (Θρασύβουλας) και επίσης «ο έρωτας εισερχόμενος εκ της μιας πόρτας, ο Χάρος εξέρχεται εκ της άλλης» (του ιδίου).
Κατάλαβες;

21 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

RaZz the sociology girl είπε...

Θενξ φορ δε ίνφο :) Το ταινιάκι θα το κατεβάσω άμεσα γιατί με εξαίρεση τα Die Welle, Boy A και Wrestler, έχω να δω καλή ταινία από πριν φύγω.

Ελεύθερος Σκοπευτής είπε...

The Curious Case of Benjamin Button is inspired by the 1921 short story of the same name written by F. Scott Fitzgerald...

Θα επενέλθω μόλςι ξυπνήσω..

Ούτε εμένα με ενθουσίασε.

The Motorcycle boy είπε...

Ραζόπαιδο, τον Παλαιστή τον περιμένω να τον δω σε μεγάλη οθόνη με πλήρη εξοπλισμό και φουλ έξτρα. Δεν έχω ιδέα πέρι τίνος πρόκειται αλλά μου φτάνει που πρωταγωνιστεί ο θρυλικός Μίκυ. Όλα τα άλλα έρχονται μετά. Την ταινία του Κόπολα να τη δεις με τα 1.000. Μέχρι τώρα, ότι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει την τελευταία διετία, τουλάχιστον.

Σκοπευτή, να το ξέρω για τον Φιτζέραλντ, αλλά είπα να μην μπλέξω το όνομά του σε αυτό το πράμα. Βασικά, και οι δυο περιπτώσεις (ανανέωση κυττάρων από ηλεκτροπληξία-κεραυνό και ανάποδη ανάπτυξη) έχουν καταγραφεί ιστορικά. Αλλά στην περίπτωση Μπάτον ο σεναριογράφος το γαμεί και αναφορικά με την αιτία θανάτου -μάλλον δεν το έψαξε πολύ ούτε αυτό.

RaZz the sociology girl είπε...

yup yup mhn to xaseis to Wrestler. agnwristos o Micky kai h tainia kwloleei, ennoeitai oti aksizei na th deis kanonika kai oxi katevasmenh (ki egw sto traditional cinema ths polhs phga, sxedon adeia h terastia ai8ousa, megaleio :D)

p.s. avrio pairnw to va8mo gia keino to sociology essay.. fingers crossed na mh me exei tsekourwsei h aksyristh professor!!!!

ClouD είπε...

Καλά τα λες, αλλά περισσότερο από όλα συμφωνώ στα παράπλευρα σχόλια για Fight Club και Πιτ στους 12 πίθηκους. Εχπληκτικός ήταν εκεί.

Όσο για τον Fincher, και τόσα που έγραψες πολλά ήταν. Με seven και fight club πίσω του δεν γίνεται να κάνει τέτοια έργα, δε γίνεται. Να εξαφανιστεί το ονομά του, ειδικά από το fight club να μην την πατάνε οι νεότεροι με λάθος συσχετισμούς.

Φαντάσου το δηλαδή ένα τέτοιο λάθος. Να δει κάποιος τον Κουμπιά και να ενθουσιαστεί τόσο που να αποφασίσει να πάει προς τα πίσω. Να δει μετά Fight club και να στεναχωρηθεί που δεν έχει καμία σχέση με τον Κουμπί. Χα χα.

Το έργο του Κόπολα δεν το πήρε ακόμα το μάτι μου, αλλά θα το πάρει.

Α, επίσης, καλό το νέο εργάκι του Αρονόφσκι, αλλά ρε γαμώτο, μετά από Fountain αυτό και μετά Robocop?

Χαιρετισμούς από το βουνό.

Mr.Fixit είπε...

Re ti paizei me ton Coppola? Exoun akousei oloi to kommati tou Panoush (me to ksero pswmi nte) kai kovoun laspes oti kai kala 8a doune Aggelopoulo h Godard h den kserw gw ti allh koultoura?
Proxtes milaga me mia kopelia (mh fantasteis kai astrofysiko alla ti na leei) kai prospa8ouse na me peisei oti ta Godfathers einai pipes. Ntaksei, de sou aresoun oi skotwmoi kai oi mafiozoi, OK. Einai san ta skata oi Nonoi re koritsi mou...

3 dis myges APOKLEIETAI na kanoun la8os. Fae.

Kalhnyxtes kai kalhmeres (to idio einai pleon.)

Puppet_Master είπε...

me epsises na thn katevasw(nomima)
cu...

Puppet_Master είπε...

asxeto to walz with basir to ides?

The Motorcycle boy είπε...

Razz, σαφώς σε κανονικό σινεμά θα το δω -μιλάμε για προσκύνημα στον Μίκυ! Ο οποίος τσακώθηκε τώρα τελευταία με κάποιον κατσέρ στου Λάρυ Κινγκ και όλοι φοβούνται οτι θα ξαναγυρίσει στα ρινγκ κι έτσι έχασε κάθε πιθανότητα να πάρει Όσκαρ! Επειδή το άτομο είναι καταραμένο, κατάλαβες; Καλό βαθμό θα πάρεις στην κοινωνιολογία -από μια γρήγορη ματιά που έριξα, εντάξει το βρήκα το κείμενο.

Cloud, οι 12 Πίθηκοι ήταν από όλες σχεδόν τις πάντες εργάρα -βγάλε ίσως τον Μπρους Γουίλις που το παραγαμούσε σε κάποιες φάσεις.
Του Φίντσερ κάποιος πρέπει να του μιλήσει περί μοντάζ, αλλά νομίζω οτι το θέμα με αυτόν είναι καθαρά ο σεναριογράφος. Είχε κάποιον καλό στο Φάιτ, έκανε εργάρα -είχε σκάρτο τώρα, έκανε πατάτα, δεν ξέρω τι άλλο να σκεφτώ.
Καλά μην υποβαθμίζεις και τόσο τον Ρόμποκοπ -θυμάμαι ας πούμε το πρώτο του Βερχόφεν που έκοβε κώλους κανονικά.
Αντιχαιρετίζω.

Fixit, δεν ξέρω τι γίνεται με τον Κόπολα, αλλά μάλλον έχεις δίκιο, τον έχουν περάσει για Αγγελόπουλο τον άνθρωπο, για βαριά κουλτούρα και τέτοια. Οι Νονοί ήταν εργάρες -από όλες τις πλευρές, σκηνοθεσία, ερμηνείες, φωτογραφία, μουσική, υπόθεση... Τώρα, κι εμένα ας πούμε δε μου αρέσει ο Πόλεμος των Άστρων, αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι είναι για πέταμα η σειρά! Απλά βαριέμαι αυτή τη θεματολογία. Αλλά δεν βγήκα ποτέ να πω οτι ο Πόλεμος των Άστρων είναι μάπα!
Πες στη φίλη σου να ψάξει το "One from the heart" του Κόπολα, αν δεν της αρέσουν οι σκοτωμοί. Και μετά ρώτα τη, την γνώμη της για τον σκηνοθέτη.

Puppet, θέλει τα έτσι της η ταινία, δεν είναι για ξεπέτα -θέλει όλον της τον ήχο, κανονική εικόνα και υποτιτλισμό επειδή έχει και κάποια κομμάτια μπλα μπλα θεωρητικά.
Το Βαλς δεν το έχω δει ακόμα -θα το δω όμως σύντομα υποθέτω. Καθυστέρησα επειδή το σχέδιό του δε με τραβάει πολύ.

False Poison είπε...

Δεν έχω δει το Benjamin Button οπότε και δεν θα πω τίποτα (ακόμη). Το youth without youth είναι σίγουρα μια καλή ταινία αλλα η ταινία η οποία πρεπει οπωσδήποτε να συγκαταλέγεται στις "σινεφίλ" ταινίες του Κόπολα είναι το αριστουργηματικό The Conversation με τον Gene Hackman. είναι σίγουρα η αγαπημένη μου από τις ταινίες του Κόπολα και έχει ένα από τα καλύτερα soundtrack, γραμμένο από τον David Shire

Καλημέρα

The Motorcycle boy είπε...

Καλημέρα False. Όντως η ταινία που λες είναι μια τρομακτική άσκηση ύφους από τον Κόπολα με φοβερές ερμηνείες από Χάκμαν και Καζάλε. Αλλά καταλαβαίνεις οτι κάποια άλλη ταινία του Φράνσις Φορντ με έχει επηρεάσει σε υπερθετικό βαθμό -ε;

Πάντως, η τελευταία του αυτή ταινία, επιμένω πως έχει το καλύτερο κλείσιμο που έχω δει από Κόπολα και ένα από τα καλύτερα κλεισίματα στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου.

Puppet_Master είπε...

kalws tha to katevasw.k ama de m aresei kserw poion tha kraksw...

to walz einai polu kalo, an de se xalaei to animation exei polu orees skines me polous simvolismous, k einai k polu omo

The Motorcycle boy είπε...

Ναι δες το επειδή έχω μια απορία. Εννοώ, μετά το ποστ τσέκαρα τις κριτικές για την ταινία του Κόπολα και την ταινία του Φίντσερ και διάβασα τέρατα! Θέλω λοιπόν και μια άλλη γνώμη -εγώ είμαι τόσο μαλάκας ή αυτοί δεν ξέρουν τι γράφουν;

Θα το πάρω να το δω το Βαλς -σίγουρα.

Ανώνυμος είπε...

Ρε συ motorcycle boy, το κατεβασα το youth without youth, αλλά δεν κατάλαβα και πολλά και ξαναήρθα εδω για να ξαναδιαβάσω το ποστ σου. ***οποιος δεν έχει δει την ταινία μην διαβάσει παρακάτω***
Δηλαδή ο τυπός έβλεπε όνειρο, η μάλλον εφιάλτη, τόση ώρα; Ότι εκπληρώθηκαν όλα του τα όνειρα; Ενώ στην ουσία είχε μείνει, χρονικά, εκεί που ήτανε; Και γιατί το διαβατήριο στο τέλος έγραφε 1997 (ή κατι τέτοιο);

The Motorcycle boy είπε...

Αυτό που κατάλαβα εγώ θα σου πω τώρα -εντάξει; Λοιπόν, το μισό θέμα της ταινίας ήταν ο χρόνος (το άλλο μισό ήταν η γλώσσα). Σε κάποια σκηνή ο Τιμ Ροθ (νομίζω) αναφέρει τη βασική αρχή της ανατολικής (ας πούμε) φιλοσοφίας, λέει "υπάρχουν τέσσερεις καταστάσεις, 1. να είναι κάτι, 2. να μην είναι, 3. να είναι και να μην είναι ταυτοχρόνως και 4. να μην είναι και να μην είναι ταυτοχρόνως" Κάπως έτσι.
Αυτό λοιπόν διαλύει την (ας την πούμε) δυτική λογική και τη χρονική αλληλουχία γενικότερα.
Τελικά:
ο ήρωας ξανανιώνει μετά τον κεραυνό, αποκτά δεύτερη ευκαιρία ας πούμε, ξαναβρίσκει τη γυναίκα της ζωής του, έχει χρόνο να τελειώσει την επιστημονική του έρευνα και πρωτόλειο υλικό, αλλά όλα αυτά δεν αλλάζουν τίποτα. Γι΄αυτό και η τελική ΦΟΒΕΡΗ σκηνή όπου είναι μεν στο μέλλον αλλά και στο παρελθόν ταυτόχρονα -τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ή όλα έχουν αλλάξει τόσο πολύ που έχουν επανέλθει στα ίδια. Οι τέσσερεις καταστάσεις που λέγαμε παραπάνω.

Σε ξεμπέρδεψα ή σε μπέρδεψα περισσότερο;

Ανώνυμος είπε...

Χμ.. Νομίζω πέφτω στη 3η περίπτωση: Μπερδεύτηκα και ξεμπερδεύτηκα. Ίσως να χρειαστεί να την ξαναδώ, ή έστω το τέλος, μιας και είναι αρκετά μεγάλη ταινία. Σε ευχαριστώ πάντως. :)
Νίκος

The Motorcycle boy είπε...

Αυτός αδερφέ μου πρέπει να είναι ο σκοπός κάθε ταινίας που σέβεται το σελιλόιντ της -να μπερδεύει, να ξεμπερδεύει, να σε αφήνει με την αίσθηση οτι κάτι σου ξέφυγε, να σε κάνει να σκέφτεσαι με λίγα λόγια. Έτσι νομίζω.

Πες μου τώρα, πόσο καιρό είχες να δεις ταινία που να κάνει όλα τα παραπάνω. Και πες μου τι σκατά έχουν στο κεφάλι τους αυτοί που γράφουν κριτικές ταινιών και θάψανε ανελέητα την ταινία του Κόπολα.

Ανώνυμος είπε...

Τα τελευταία χρόνια έχω αρχίσει να ξυπνάω και δυστυχώς, ή ευτυχώς δεν μπορώ να δω πια ταινία που δεν με κάνει να σκέφτομαι. Με έχει πιάσει μια μανία και ψάχνω παντού κρυμμένα μηνύματα και όταν δεν βρίσκω τίποτα με χαλάει. Ίσως να το βλέπουν έτσι, ότι δηλαδή, δεν θα σου δώσω μασημένη τροφή γιατί δεν θα με πιστέψεις, ενω αν σε κάνω να σκεφτείς και το βρείς μόνος σου, άλλη αξία έχει. Βλέπω οτιδήποτε πιστεύω πως έχει κάτι να μου δώσει, παλιές, καινούριες, Αγγλικές, Ελληνικές, Γαλλικές ταινίες, ό,τι νά 'ναι. Αρκεί να έχω "βάσιμα στοιχεία", πως μπορεί και να αξίζει, π.χ. χωρίς δεύτερη κουβέντα είδα το youth without youth και λόγω Κόπολα και επειδή την πρότεινες εσυ, που σε "ξέρω" από τα γραφόμενά σου. Επίσης, έχω έτοιμο και το the conversation, που πρότεινε κάποιος άλλος στα σχόλια. Πολύ ενδιαφέρον έχουν και οι συζητήσεις κάτω από τα έργα στο αθηνόραμα. Διαβάζω τα σχόλια και προσπαθώ να καταλάβω, ποιοί το εννούνε, ποιοί δεν καταλάβανε τίποτα, ποιοί είναι βαλτοί κ.λ.π. Όταν γίνεται χαμός κάτω από μια ταινία, τότε αξίζει να πας να την δεις. Να 'ναι καλά τα πισιά, είναι πολλές οι ταινίες. :)
Νίκος

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, κοίτα -εμένα δε με καίει καλά και σώνει να έχει μηνύματα, συμβολισμούς κ.λ.π. η ταινία. Επειδή έχω μεγαλώσει με Χόλυγουντ, μου αρέσει να βλέπω διάφορα -όταν ο Χάρυ συνάντησε τη Σάλλυ, ρομαντικές μελούρες και λοιπά. Αλλά φίλε, μου τσιτώνει το νευρικό σύστημα όταν βγαίνει μια ταινία που πατρονάρεται σαν σούπερ, συμβολική, τίγκα στο νόημα και είναι τελικά μια παπάρα (βλέπε, Μπέντζαμιν ή Λαβύρινθο του Πάνα πριν κάνα χρόνο).
Κοντολογίς, θέλω λίγη τιμιότητα αδερφέ μου -να ξέρω τι πάω να δω, όχι να μου τρως τα φράγκα με γιρλάντες λες και είμαι Κρακατούα.
Έχω δει αυτά που λες στο αθηνόραμα και είναι νομίζω τα σχόλια ένα καλό παράδειγμα του γνωστού αποφθέγματος του Βρώμικου Χάρυ περί απόψεων και κωλοτρυπίδων. Συμφεροντάκια, υπερφίαλα ατομάκια και κόμπλεξ σε συσκευασία σινεφίλ -αυτά έχω δει εκεί πέρα. Μπορεί και να κάνω λάθος βέβαια.

Το Κονβερσέισον του Κόπολα είναι όντως υποβλητικό, αν και δεν είναι το αγαπημένο μου από τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη. Σαφώς και αξίζει βέβαια.

Puppet_Master είπε...

1.pes mou gia thn laoura
2.gti paratise to gomenaki panw pou tha tou lege gia tis prwtogloses?tha mou peis gia na mhn pethanaei...e oxi
3.polu kalo teniaki ty

The Motorcycle boy είπε...

Λάουρα, φιλαράκο μου, Ότο Πρέμιγκερ σκηνοθεσία -ταινιάρα. Ένας ντετέκτιβ ερωτεύεται το πορτραίτο μιας γυναίκας που έχει πεθάνει. Παρακάτω δε θα σου πω τι γίνεται -πάρτη να τη δεις κι ας είναι του '40.
Σου θυμίζει τίποτα το κόλλημα με μια γυναίκα που έχει ήδη πεθάνει; Να σε βοηθήσω -μετά εμφανίστηκε στο Σίγκαπουρ Σλινγκ του Νικολαϊδη, ο Άνθρωπος που αγάπησε ένα Πτώμα ήταν ο υπότιτλος της ταινίας.
Να μην το πάω σε πόσες ιστορίες έχω προσπαθήσει να κλέψω την συγκεκριμένη ιδέα ε;

Γιατί παράτησε τη γκόμενα, χμμ... Υποθέτω (πέρα από το οτι κάθε φορά που γύρναγε πιο πίσω γλωσσικά γερνούσε κιόλας), επειδή τελικά ανακάλυψε οτι η επιστημονική του δουλειά (αναγωγικά και η δυτική επιστήμη) κάθε φορά που προσεγγίζει το αντικείμενο μελέτης, το αποστραγγίζει από κάθε ζωή που αυτό διαθέτει. Τρομακτικό συμπέρασμα ε; Πρόσεξες οτι όταν την άφησε εκείνη γέννησε το παιδί του;
Ναι, ήταν καλή ταινία -γκούγκλισε να διαβάσεις τις κριτικές που της έκαναν για να ξεράσεις με τα φρούτα που το παίζουν κριτικοί κινηματογράφου.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι