Τρίτη, Σεπτεμβρίου 29, 2009

"Ο Άντζελο έχει πεθάνει. Το όνομά μου είναι Τέτρο"

Εντάξει, εντάξει –το παραδέχομαι. Αφορμή έψαχνα να γράψω κάτι σχετικό με την καινούργια ταινία του Κόπολα. Επειδή ήθελα ένα κείμενο –δικαιολογία που θα μου επέτρεπε να χρησιμοποιήσω τις φωτογραφίες (λάθος το΄γραψα) ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ (κάπως καλύτερα έτσι) της ταινίας.


Και η, μια χαρά, αφορμή βρέθηκε στο παρακάτω άρθρο της Καθημερινής. Κοίτα να δεις πως πάει το κομπολόι:

«Tetro, η αξιοπρεπής αποτυχία Κόπολα
Προβλήθηκε στο 15ημερο Σκηνοθετών αλλά δεν κέρδισε το ενδιαφέρον των θεατών για τους χαρακτήρες

Του απεσταλμένου μας στις Καννες Παναγιωτη Παναγοπουλου



"ΦΕΣΤΙΒΑΛ. Ηταν δικαιολογημένη τελικά η απόφαση του καλλιτεχνικού διευθυντή του διαγωνιστικού προγράμματος των Καννών, Τιερί Φρεμό, να μη συμπεριλάβει στο πρόγραμμα το «Tetro» του Φράνσις Φορντ Κόπολα. Ο Αμερικανός σκηνοθέτης, πολύ μακριά πια από τις ημέρες της καλλιτεχνικής του ακμής, δεν έμεινε ικανοποιημένος με την εκτός συναγωνισμού προβολή που τού προσφερόταν και πήγε την ταινία στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, το οποίο άνοιξε χθες.»

Μάλιστα! Πήγε λοιπόν ο Φράνσις Φορντ και ζήτησε να διαγωνιστεί η ταινία του με τις υπόλοιπες αλλά έφαγε πόρτα. Υποθέτω, επειδή δεν έπιανε κάποια ποιοτικά στάνταρ η ταινία, ίσως να υποβάθμιζε το υψηλό επίπεδο του φεστιβάλ! Και δικαίως έφαγε πόρτα σύμφωνα με τον συντάκτη του άρθρου –επειδή ο Κόπολα «είναι μακριά από τις μέρες της καλλιτεχνικής του ακμής»! Δηλαδή, η προηγούμενη ταινία του, το «Νεότητα χωρίς νιότη» ήταν κακή ταινία, μπας κλας να πούμε, σκουπιδοσινεμάς ή κάτι τέτοιο; Ρωτάω αφήνοντας απέξω την προσωπική μου άποψη οτι δηλαδή το «Νεότητα χωρίς νιότη» ήταν μια από τις δυνατότερες ταινίες της δεκαετίας –ρωτάω όμως: πόσο σκουπίδι μπορεί να είναι μια ταινία που έχει καταπληκτική σκηνοθεσία, τρομακτικές ερμηνείες, υπέροχη μουσική επένδυση, υποδειγματική φωτογραφία και ενδιαφέρουσα υπόθεση; Θεωρείς τους συγκεκριμένους χαρακτηρισμούς υποκειμενικούς; Δες την ταινία και τα ξαναλέμε.
Να υπενθυμίσω κιόλας τα επιχειρήματα με τα οποία θάφτηκε η "Νεότητα χωρίς νιότη" -η ταινία κατηγορήθηκε επειδή λόγω χαμηλού προϋπολογισμού γυρίστηκαν στη Ρουμανία οι σκηνές που διαδραματίζονταν σεναριακά στην Ελβετία, άκου επιχείρημα! Υποθέτω λοιπόν οτι και η "Αβάνα" του Σίντεϊ Πόλακ που γυρίστηκε στον Άγιο Δομίνικο ήταν φόλα ταινία -για τον ίδιο ακριβώς λόγο!
Το άλλο επιχείρημα κατά της ταινίας ήταν οτι είχε αχανή και μπερδεμένη υπόθεση -άκου τώρα! Ένας γέρος καθηγητής γλωσσολογίας αποφασίζει ν΄αυτοκτονήσει επειδή δεν καταφέρνει να ολοκληρώσει το έργο της ζωής του, που αφορά την αρχική καταγωγή της ανθρώπινης γλώσσας -για χάρη του οποίου έχει απαρνηθεί και τη μοναδική γυναίκα που ερωτεύτηκε. Μετά το χτύπημα κεραυνού κερδίζει μια ακόμα ευκαιρία, ξανασυναντάει τη γυναίκα της ζωής του σε μετενσάρκωση αλλά τελικά προτιμάει να μην ολοκληρώσει το έργο του περί καταγωγής της γλώσσας για να μην σκοτώσει τη γυναίκα της ζωής του. Αυτή είναι η υπόθεση -πόσο αχανής ή μπερδεμένη σου φαίνεται; το Τερμινέιτορ το 2 έχει πιο πολύπλοκη υπόθεση -γαμώ τα μυαλά σας τα λοβοτομημένα!

Τέλος πάντων, ο Κόπολα αποφάσισε (και πολύ σωστά έπραξε) να μην προβληθεί η καινούργια ταινία του σαν μουσειακό έκθεμα κάποιου, από καιρό πεθαμένου, μεγάλου σκηνοθέτη (δηλαδή εκτός συναγωνισμού). Επειδή, όταν συμμετέχεις σε διαγωνισμό θα πρέπει κάποιος, κάπως, να ΣΥΓΚΡΙΝΕΙ την ταινία σου με τις υπόλοιπες.


«Ενα οικογενειακό δράμα, με περίπλοκες σχέσεις και αναφορές στην τέχνη και την ατμόσφαιρα θεατρικών έργων του Τενεσί Γουίλιαμς και του Ευγένιου Ο' Νιλ, το «Tetro» είναι η ιστορία δύο αδελφών που ξανασυναντιούνται μετά από χρόνια στο Μπουένος Αϊρες, όπου ζει ο ένας. Κάποτε φιλόδοξος συγγραφέας, ο Τέτρο ζει παραιτημένος, ενώ ο νεαρός Μπένι προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη σχέση τους και να ανακαλύψει οικογενειακά μυστικά. Την ίδια στιγμή και οι δύο έχουν αναμνήσεις σε φλασμπάκ από τον αυταρχικό πατέρα τους. Ωραία γυρισμένη και φωτογραφημένη, η ταινία χάνεται προσπαθώντας να γίνει κάτι ανάμεσα σε πορτρέτο ενός καλλιτέχνη χαμένου στο μυαλό του και σε ένα οικογενειακό μυστήριο. Ομως, ποτέ δεν κερδίζει το ενδιαφέρον του θεατή για τους χαρακτήρες και μπορεί να χαρακτηριστεί ως αξιοπρεπής αποτυχία.»


Ο αγαπητός συντάκτης του άρθρου ξεπετάει το ταινιάκι (το «Τέτρο» ντε!) σε μια παράγραφο με στυλάκι "απαξίωση νο.10,5". Αναφορές στην τέχνη, θεατρικές αναφορές, οικογενειακό δράμα -΄νταξει μωρέ, τι να μας πουν εμάς όλα αυτά; Είναι και «ωραία γυρισμένη και φωτογραφημένη» η ταινία, αλλά σιγά μη μας απασχολήσει η φωτογραφία και η σκηνοθεσία! Τι διάολο! Ταινία είναι –δεν τα χρειάζεται όλα αυτά! Από τη στιγμή κιόλας που «χάνεται»! Λες και η «Αποκάλυψη Τώρα» ήταν τίποτα διαφορετικό από αναφορές στη λογοτεχνία και την ποίηση, φιλοσοφικές αναφορές, εκπληκτική σκηνοθεσία και φωτογραφία! Λες και δεν «χανόταν» εκείνη η ταινία αλλά είχε υπόθεση μασίφ και πλοκή σφιχτοδεμένη σαν ταινία του Τζέημς Μποντ!

Αποφαίνεται μάλιστα ο φωστήρας αρθρογράφος οτι η ταινία δεν κερδίζει το ενδιαφέρον του θεατή (πρόσεξε: δεν γράφει οτι κοιμήθηκαν οι θεατές στην προβολή, ούτε οτι γιουχάισαν ή/και αποχώρησαν). Που το ξέρει αυτό ο αρθρογράφος; Έκανε γκάλοπ έξω από την αίθουσα; Δε νομίζω. Άλλωστε, αρθρογράφος είναι και η δουλειά του σχετίζεται με το να προαποφασίζει πριν από σένα (μαλάκα θεατή) για σένα! Ακόμα κι αν αποφασίζει οτι μια ταινία που στηρίζεται σε παρουσίαση χαρακτήρων και τους σκηνοθετεί άψογα –έχει τελικά αδιάφορους χαρακτήρες! Είναι δηλαδή σα να λέμε οτι μια ταινία καράτε με τον Τσάκι Τσαν έχει κακοπαιγμένες σκηνές καράτε! Μα τότε Παναγιώτη μου η ταινία δεν είναι «αξιοπρεπής αποτυχία» είναι φόλα περιοπής!


«Οπως δήλωσε ο Κόπολα, «η ιδέα για το σενάριο είναι παλιά, από την εποχή της «Συνομιλίας». Οταν άρχισα την τελευταία φάση της καριέρας μου, στην οποία κάνω πιο προσωπικές ταινίες, η «Νεότητα χωρίς νιότη» ήταν μια εμπειρία που μου απέδειξε ότι μπορούσα να κάνω ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού, τις οποίες να αυτοχρηματοδοτώ». Ο ίδιος δεν τη χαρακτηρίζει σε καμία περίπτωση την ταινία αυτοβιογραφική. «Είναι καθαρή μυθοπλασία. Ο πατέρας στην ταινία είναι ένα τέρας, όπως στη «Λυσσασμένη γάτα» . Είναι σαν ένας πατέρας της ελληνικής μυθολογίας, που συναγωνίζεται τους γιους του, και ο πατέρας μου δεν είχε καμία σχέση μ' αυτό. Οταν γράφεις πολύ προσωπικά, παίζεις και από λίγο όλους τους χαρακτήρες. Είναι όλοι διαφορετικές πλευρές του εαυτού μου».


Εντάξει, εδώ ο Κόπολα εξηγεί συνοπτικά τον σκελετό της ταινίας και δεν είμαι καθόλου σίγουρος οτι πρόκειται περί καταπληκτικού σεναρίου. Θυμάμαι και τη «Συνομιλία», κρέμαγε σε πολλές φάσεις το σενάριο –αλλά η ταινία σαν σύνολο ήταν καταπληκτική. Επειδή τις σεναριακές αδυναμίες κάλυπτε μια φοβερή σκηνοθεσία η οποία σου δημιουργούσε κλειστοφοβία επιπέδου σταματημένου ασανσέρ μεταξύ 15ου και 16ου ορόφου. Λοιπόν, έχω την άποψη οτι ελάχιστοι σκηνοθέτες μπορούν να γράψουν καλά σενάρια και ελάχιστοι σεναρίστες μπορούν να σκηνοθετήσουν. Πολύ πρόχειρα μπορώ να σκεφτώ μόνο έναν σκηνοθέτη που ήταν και λογοτέχνης –άρα τα κατάφερνε εξίσου καλά και στους δυο τομείς. Από την άλλη όμως δεν με χάλασαν ποτέ οι ταινίες του Νιλ Σάιμον, ούτε τα σενάρια του Τζιμ Τζάρμους, για παράδειγμα. Δεν βλέπω λοιπόν το λόγο να με χαλάσει το σενάριο του Κόπολα. Ειδικά αν πατάει στις επιρροές που αναφέρει παραπάνω.

«Από τις ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος, αυτό που ξεχώρισε χθες ήταν η τάση των ασιατικών χωρών, και κυρίως της Κίνας, να δείξουν ότι μπορούν να γίνουν τολμηρότερες. Το «Spring fever» του Κινέζου Λου Γιε, είναι η σύνθετη ερωτική ιστορία ανάμεσα σε έναν θηλυπρεπή γκέι, έναν παντρεμένο άντρα, τη γυναίκα του, έναν ερασιτέχνη ντετέκτιβ και μια εργάτρια. Ομως, η ταινία πέρα από την ενδιαφέρουσα κινηματογράφηση κινείται σε κύκλους που δεν καταλήγουν πουθενά. Πολλές σκηνές σεξ και βίας έχει και η «Δίψα» του Κορεάτη Παρκ Τσαν Γουκ. Ο δεξιοτέχνης σκηνοθέτης γύρισε ένα βαμπιρικό ερωτικό δράμα με τη γνωστή και εντυπωσιακή του αισθητική προσέγγιση. Τέλος, το «Fish Tank» της Βρετανίδας Αντρεα Αρνολντ -ανακάλυψης των Καννών- άφησε ανικανοποίητες τις ψηλές προσδοκίες, καθώς εξαντλείται στην περιγραφή της ζωής μιας λούμπεν μονογονεϊκής οικογένειας, όπου η έφηβη κόρη ερωτεύεται τον -παντρεμένο- εραστή της μητέρας της.»

Εδώ λοιπόν παρουσιάζονται συνοπτικά οι ταινίες που συμμετείχαν στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ και μπορούμε να δικαιολογήσουμε πλήρως την απόφαση του καλλιτεχνικού διευθυντή να μην συμπεριληφθεί το «Τέτρο». Άμα παίζονται ταινιάρες με «θηλυπρεπείς γκέι» (κάποιος πλεονασμός εδώ, επειδή η θηλυπρέπεια είναι αναμενόμενη από τον γκέι –αν παρουσιαζόταν ένας βαρβατίλας γκέι αυτό θα έχριζε αναφοράς, όχι το ανάποδο), με παντρεμένους άντρες και (εξίσου παντρεμένες υποθέτω) γυναίκες με ντετέκτιβ και εργάτριες, αν παίζονται «βαμπιρικά ερωτικά δράματα» και συγκλονιστικές ταινίες όπου η κόρη ερωτεύεται τον παντρεμένο γκόμενο της μάνας της (τι ψάξιμο αδερφέ μου! μήπως τελικά ο παντρεμένος μάς βγει μη θηλυπρεπής γκέι;) πού πας ρε Φράνσις Φορντ με το «Τέτρο;» Εδώ μιλάμε οτι έσκασε από ποιότητα το φεστιβάλ –πού πας εσύ να υποβαθμίσεις το επίπεδο με αναφορές στην τέχνη και στον Τενεσί Γουίλιαμς;
Πού θα πας ρε καημένε Κόπολα, που επιμένεις να κάνεις κινηματογράφο κι όχι κολάζ σοκαριστικών σκηνών για άψυχους θεατές; Πού πας ρε Φρανσις Φορντ στην σύγχρονη Κρετινολάνδη;



Να κλείσω με δυο απορίες:
1. Αφού ο φωτισμένος αρθρογράφος Παναγιώτης ομολογεί οτι οι υπόλοιπες ταινίες του διαγωνιστικού ήταν για τα μπάζα, πως δικαιώνει τον αποκλεισμό του Κόπολα από το διαγωνιστικό; Τόσο χειρότερη ήταν η ταινία του Κόπολα από τις υπόλοιπες;

2. Την ταινία (το Τέτρο ντε!) την είδε ο αρθρογράφος ή απλά έγραψε ότι διάβασε στο φυλλαδιάκι του προγράμματος κι ότι είπε ο Κόπολα στη συνέντευξη;


Δεν ξέρω τι κέρατο είναι η καινούργια ταινία του Κόπολα, από τα λίγα που έχω δει, μοιάζει με αριστούργημα, αλλά πριν τη δω κανονικά σε σινεμά δεν μπορώ να έχω άποψη. Μέχρι τότε, ας μείνουμε στο τρέιλερ και στις φωτογραφίες που αποτέλεσαν και τον κύριο λόγο ύπαρξης αυτού του κειμένου. Και φυσικά τις έβαλα εδώ πέρα, για χάρη της Tomboy.




12 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

tomboy είπε...

Η 4η και η 6η φωτό είναι από τα πιο όμορφα καρέ που έχω δει.
Τη συνέντευξη την είχα διαβάσει ήδη όπως κατάλαβες και ακόμα δε καταλαβαίνω γιατί μπήκε στη δημοσίευση το κομμάτι "είναι αυτοβιογραφία ή όχι". Sorry δλδ αλλά τι με νοιάζει αμά είχε πατέρα αυταρχικό ο Κόπολα, τη ταινία θέλω να δω όχι το βιογραφικό του.
Και ναι, μπορεί να είναι και μάπα αλλά με τέτοια φωτογραφία (όπως και εκείνη στο Youth without Youth) σίγουρα δεν αξίζει να παίζονται μόνο 1 εβδομάδα στα σινεμά και μετά να χάνονται.

The Motorcycle boy είπε...

Εμένα μου αρέσουν επίσης η πρώτη (αν και χάνει κάπως από τα γράμματα που πέφτουν) και η τελευταία που είναι κάτσε καλά -μια ιστορία μόνες τους.

Η ερώτηση περί αυτοβιογραφίας μπαίνει και ξαναμπαίνει επειδή ο εκάστοτε δημοσιογράφος είναι κλαπαρχίδας και δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς του λέει ο Κόπολα, περί του πως στήνει τα πλάνα ή σχετικά με την αφηγηματική δομή της ταινίας. Αντί λοιπόν να ψάξει μπας και καταλάβει, προτιμάει να το ρίξει στο κουτσομπολιό -"σας κτυπούσε ο μπαμπάς σας;", "είχατε τέτοιο αδερφό;" Αν τώρα ο Κόπολα έλεγε "ναι" και στα δυο και αν άφηνε υπόνοιες για κάποιο παιδικό τραύμα η ταινία θα μετατρεπόταν αυτομάτως σε αριστούργημα που δεν πρέπει να χάσουμε. Επειδή τόσο βόιδια είναι αυτοί οι τύποι!

Σχετικά με τη φωτογραφία της ταινίας, με 2 κλάσεις πιο κάτω φωτογραφία έκανε διεθνή καριέρα ο Αγγελόπουλος, αν θυμάμαι! Άσε που φαίνεται οτι έχει και πολύ δυνατές ερμηνείες η ταινία κι από σκηνοθεσία πρέπει να παίρνει για μια ακόμα φορά σώβρακα ο Φ.Φ.
Τουτέστιν, να παρακαλάς να παιχτεί και μια βδομάδα η ταινία μπας και τη δούμε κι εμείς!

Υ.Γ.: Το "Δώστε μας πίσω τα μυαλά μας" (ή ακόμα καλύτερα, τα λεφτά μας) πόσες βδομάδες παίζεται άραγε;

super_toto είπε...

Αν και είμαι τρελός κοπολικός και η γνώμη μου δεν μπορεί να είναι αντικειμενική να πω δυο πράγματα πάνω σε αυτά που έγραψες.

Το Tetro δεν μπορώ να το σχολιάσω καθώς δεν το έχω δει. Από τρέιλερ και φωτογραφίες δεν μπορώ να έχω άποψη, κάτι τέτοιο θα ήταν ανόητο.

Η προηγούμενη ταινία του Κόπολα το Youth without Youth, πέρασε γενικά στα ψιλά εδώ στην Ελλάδα (και όχι μόνο). Βέβαια επρόκειτο για μια low budget παραγωγή για τα δεδομένα του Κοπολα. Προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ. Η σκηνοθεσία αυτού του ανθρώπου είναι κάτι το μαγικό. Πέρα από τις πολύ καλές ερμηνείες (Τιμ Ροθ , θεός) και την εκπληκτική φωτογραφία.

Ο Κόπολα από την εποχή που γύρισε το Αποκάλυψη Τώρα, είχε ήδη αρχίσει να αποστασιοποιείται από την ομηρία των μεγάλων στούντιο. Για αυτό και έφτιαξε την δική του εταιρία παραγωγής (American Zeotrope). Προφανώς ο άνθρωπος δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο από αυτό που είχε στο μυαλό του. Αυτό όμως δεν ήταν οικονομικά συμφέρον για τις εταιρίες παραγωγής . Καλά έκανε λοιπόν, τους γύρισε την πλάτη, έκανε δικές του παραγωγές με τα μέσα που είχε και σκηνοθετούσε αραιά και που αλλά πάντα αριστουργηματικά.

Περίμενα με αγωνία για χρόνια να δω στη μεγάλη οθόνη το μεγαλεπήβολο σχέδιο του Κόπολα
για την ταινία Megalopolis. Την είχε ανακοινώσει πριν από αρκετά χρόνια όμως ματαιώθηκε, καθώς δεν μπορούσε να την χρηματοδοτήσει. Και προκειμένου να βγάλει κάτι υποδεέστερο από αυτό που είχε στο μυαλό του, προτίμησε να την αφήσει τελείως. Κρίμα.

Γνώμη μου είναι ότι στην Ελλάδα έχουμε πάρει πολύ λάθος δρόμο σχετικά με το τι είναι κινηματογράφος. Για αυτό και βλέπεις τόσα ψώνια σκηνοθέτες, διευθυντές φωτογραφίας (αν και τέτοιοι υπάρχουν και πολύ αξιόλογοι) και παρατρεχάμενους όπως κριτικούς. Αυτό όμως είναι άλλη κουβέντα.

The Motorcycle boy είπε...

Προφανώς και δεν μπορούμε να έχουμε γνώμη για το Τέτρο πριν το δούμε (αν και είχα διαβάσει στο σάιτ κάτι μαλακισμένων, που το παίζανε ταινιοκριτικοί, άποψη περί του τελευταίου Μπάτμαν πριν καν κυκλοφορήσει! χαχαχα) Πάντως, το οτι γαμάει από φωτογραφία είναι ολοφάνερο και όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο οτι κι από σκηνοθεσία θα ξεσκίζει (το παραδέχτηκε ο κριτικός της Κ, έχουμε και τον πρότερο "έντιμο" βίο του Φ.Φ.)
Τέλος πάντων, όταν θα έρθει η ταινία και τη δούμε, τότε θα μπορέσουμε να έχουμε ολοκληρωμένη άποψη και όχι απλώς ενδείξεις.

Για την προηγούμενη ταινία του -προσωπική γνώμη: ήταν αριστούργημα. Τόσο πλήρη ταινία έχω χρόνια να δω. Και απορώ βεβαίως, τι σκατά καλύτερο είχε η ερμηνεία του Σον Πεν στο Μιλκ για να δικαιούται Όσκαρ τη στιγμή που ο Ροθ δεν ήταν καν υποψήφιος! Τέλος πάντων, θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες γι΄αυτή την ταινία (δεν ήταν μόνο ο Ροθ, και η Αλεξάνδρα Μαρία Λάρα ήταν συγκλονιστική κι ο Μπρούνο Γκατζ θύμισε εποχές Βέντερς...) και το έχω ήδη κάνει σε παλιότερο ποστ.

Ο Κόπολα έκανε μεν τα δικά του στούντιο και πάτησε δυναντά στον χώρο (μην ξεχνάς οτι από εκεί μέσα ξεκίνησε ο Σπίλμπεργκ και ο Κάμερον), αλλά από κάποια στιγμή και μετά βρέθηκε κάτω από τον τροχό, επιλέγοντας να κάνει κινηματογράφο κι όχι μπλογκμπάστερς. Το γεγονός οτι για να ρεφάρει τις ζημιές (από) ή να γυρίσει τις καλύτερες ταινίες του αναγκάστηκε να κάνει "εμπορικές ταινίες" όπως το Σικάγο ή τους Αουτσάιντερς απλώς δείχνει το μεγαλείο του συγκεκριμένου σκηνοθέτη. Διάβαζα σε μια συνέντευξή του οτι "οι καλύτερες ταινίες μου, το One from the heart, το Rumble fish και το Conversation δεν μου έβγαλαν ούτε ένα πιάτο φαϊ" Και συγκινήθηκα κάπως, επειδή οι δυο από τις τρεις παραπάνω ταινίες αποτελούν κάποιες από τις συγκολιστικότερες εμπειρίες μου από το σινεμά.

Τέλος πάντων, αυτό που με εξοργίζει είναι η γενικευμένη προσπάθεια πρόωρου τιμητικού θαψίματος του συγκεκριμένου σκηνοθέτη κι επειδή το συγκεκριμένο εργάκι το έχω ξαναδεί με τρομακτικά αποτελέσματα -λέω "ρε δε γαμιόσαστε όλοι σας, ρεμπεσκέδες!"

ClouD είπε...

καλα, το Arizona Dream μου εχει αφησει ενα τικ. Καθε φορα που βλεπω τη φατσα Vincent Gallo μου ερχεται να γελασω.

Σοβαρα ομως, αυτο που λεει ο τυπος εδω:

Ομως, ποτέ δεν κερδίζει το ενδιαφέρον του θεατή για τους χαρακτήρες και μπορεί να χαρακτηριστεί ως αξιοπρεπής αποτυχία.

ειναι για πολλα γιαουρτια. Θυμαμαι καποιον τυπακο να λεει πως η δουλεια ενος κριτικου ειναι να φωτισει ενα εργο. Δε ξερω, τους κριτικους δεν τους χωνευω ουτως ή αλλως. Υπαρχει ομως κατι που με ενοχλει οταν, για παραδειγμα, ακουω συνεχως τη φραση "ολα αρχισαν οταν αυτος ο κρετινος ο Perry Como τραγουδησε τη Glendora" και δε μπορω να βρω τι παιχτηκε με τη Glendora. Αυτο που με ενοχλει δεν ειναι πως δεν υπαρχει ετοιμος ο "υποτιτλος" απο καποιον κριτικο, αλλα το γεγονος οτι, ψαχνοντας, θα συναντησω κυριως ενα σωρο χαρακτηρισμους παυλα φτυαριες και καμια διαφορετικου χαρακτηρα προσεγγιση.

Υστερα, υπαρχει και κατι ακομα. Απο τη μια σκεφτομαι ποιος ειναι αυτος ο μαλακας που θα μιλησει (και) για παρτη μου -ποιος του δινει αυτο το δικαιωμα. Απο την αλλη ομως θυμαμαι κατι κινητα και κατι πατατακια στις αιθουσες και τον Ταραντινο να εκθειαζεται...

Τι να λεμε τωρα;

Οπως και να 'χει, εχεις ξεχωρισει απο Gilliam το Fisher King, οποτε σε καθε ευκαιρια σκαλιζω τα ποστ ετικετας "Κολληματα" για να βρω καμια ταινια που να μου λεει πεντε πραγματα.

Εντος θεματος, οι φωτογραφιες εξαιρετικες.

The Motorcycle boy είπε...

Ούτε που τον θυμάμαι τον Γκάλο από το Αριζόνα. Ήταν και τόσο μεγάλη φόλα εκείνη η ταινία (άλλο παράδειγμα μέτριου σκηνοθέτη που θεοποιήθηκε από τους κριτικούς ο ΚουστουΜίτσα) που την έχω απωθήσει πλήρως.

Δεν διάβασες τη συνέντευξη του Ν.Ν. που είχα σηκώσει στην επέτειο του θανάτου του; Εκεί εξηγούσε για την Γκλεντόρα -θέλω να πω οτι όλα αυτά μπορείς να τα βρεις, να τα δεις, να τα λύσεις με κάνα-δυο φίλους σου. Αυτοί που πληρώνονται για να τα αναλύσουν -εξηγήσουν, δεν τα πιάνουν καν και γι΄αυτό τα απαξιώνουν. Τα έχει πει από παλιά ο Νικολάκης:
'Don't ask us', say the critics and the hacks
The pen-pushers and the quacks
'We jes cum to git dah facks!'

Πάντως, η επιδημία με τους κριτικούς έχει πάρει μορφή πανδημίας πλέον -επειδή η κάθε πορδή αποφάσισε οτι με 2 Ταραντίνους, 3 Τζέμις Μποντ και 1 Γκουντμπάι Λένιν απέκτησε τα εφόδια να γίνει κριτικός κινηματογράφου. Και ξεκινάνε από τα σχόλια στο Αθηνόραμα, περνάνε μετά στα σάιτ και τα φρι πρες τζαμπέ...
Αν ποτέ πετύχεις το Ζέρο γίαρς ή το Θα σε δω στην Κόλαση -πήγαινε μετά την ταινία να διαβάσεις τον εμετό τους στο Αθηνόραμα για να πάρεις μια ιδέα.

"...και να καθαρίσουμε τους κακομούτσουνους", έτσι;

Υ.Γ.: Το Φίσερ Κινγκ με είχε στείλει 10 μέτρα κάτω από τη γη και με είχε ξαναβγάλει από εκεί μέσα αμέτρητες φορές -τι ταινία αδερφάκι!

super_toto είπε...

Οι κριτικοί γενικά είναι μια φαρσοκωμωδία. Είτε πρόκειται για κινηματογράφο, είτε για τέχνη γενικά, είτε για γεύση κ.ο.κ.

Ειδικά στον κινηματογράφο, εφόσον το ίδιο το αντικείμενο δεν αποτελεί τέχνη (γνώμη μου) αφ' εαυτού αλλά συνδυασμό τεχνών. Υπάρχει μεγάλη υποκειμενικότητα στο τι είναι καλό και τι όχι.
Για να μην πούμε για την δυνατότητα των περισσοτέρων κριτικών να κρίνουν που είναι περισσότερο από περιορισμένη.

Ο κριτικός κινηματογράφου είναι συνήθως και στις καλύτερες περιπτώσεις ένας τύπος, που σπούδασε κινηματογράφο ή ιστορία της τέχνης και επειδή δεν είχε τις ικανότητες να κάνει ο ίδιος κινηματογράφο έγινε κριτικός. Πως μπορεί τώρα αυτός να κρίνει άλλους ανθρώπους που έχουν δεκαπλάσιες γνώσεις και εμπειρία στο αντικείμενο, εγώ δεν το καταλαβαίνω.

Βέβαια ο καθένας μπορεί να κρίνει το αποτέλεσμα της δουλείας ενός άλλου. Πάντα όμως με υποκειμενικά κριτήρια. Άρα η γνώμη ενός κριτικού δεν έχει περισσότερη σημασία από την δική μου πχ.

The Motorcycle boy είπε...

Οι κριτικοί θα ήταν φαρσοκωμωδία αν δεν επηρέαζαν το κοινό σύμφωνα με τις άνωθεν υποδείξεις σε αυτούς ή σύμφωνα με τα ηλίθια κόμπλεξ τους.

Το τι αποτελεί τέχνη (και τι τεχνική) είναι μια τεράστια κουβέντα -ας μην την ανοίξουμε. Πάντως πιστεύω οτι και το σύνολο διαφορετικών ειδών τεχνών πάλι τέχνη είναι -απλά δεν είναι τέχνη "κατ'όνομα", αλλά τέχνη "στο όνομα". Π.χ. η ζωγραφική είναι τέχνη "κατ' όνομα", ένα εικονογραφημένο βιβλίο ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ είναι τέχνη "στο όνομα" της λογοτεχνίας και της ζωγραφικής. Τέλος πάντων -λίγη σημασία έχουν αυτά, μπροστά στο συναίσθημα που προκαλεί (ή δεν προκαλεί) ένα δημιούργημα και το οποίο εμένα μου αρκεί για να το ταξινομήσω (ή όχι) στην τέχνη.

Ο Νικολαϊδης έλεγε "όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν ένα κανονικό επάγγελμα και στον ελεύθερο χρόνο τους κάνουν τους κριτικούς κινηματογράφου" και είχε δίκιο.

Από μεριάς μου, δεν έχω καμιά διάθεση να αμφισβητίσω το δικαίωμα κανενός να εκφέρει τη γνώμη του για μια ταινία (ή ένα βιβλίο, ή έναν δίσκο κ.λ.π.) ΑΠΑΙΤΩ όμως, όταν πληρώνω για να αγοράσω αυτή τη γνώμη -το κείμενο που θα διαβάζω να με διαφωτίζει. Τουτέστιν, τι σκατά είναι το κρινόμενο έργο, λίγα λόγια για την υπόθεση, κάποια γενική παρουσίαση, την αίσθηση που άφησε... Για να καταλάβω αν έχω διάθεση να πάω να το δω ή όχι. Επίσης ΑΠΑΙΤΩ ο αμοιβόμενος κριτικός (όπως κι ο αμοιβόμενος συνεργειάς, γιατρός, υδραυλικός, δικηγόρος) να έχουν ΓΝΩΣΗ του θέματος, να έχουν κοινό μέτρο σύγκρισης και να μην χρησιμοποιούν φτηνά κολπάκια αποπροσανατολισμού. Αυτά δεν τα βλέπω στις περισσότερες κινηματογραφικές κριτικές και γι΄αυτό εκνευρίζομαι. Αν όμως εσύ, π.χ., μου γράψεις αύριο στο μπλογκ σου οτι η νέα ταινία του Κόπολα είναι μάπα επειδή ο σκηνοθέτης είναι Εβραίος -χέστηκα. Στο τζάμπα γράφεις, στο τζάμπα σε διαβάζω -κουβέντα να γίνεται.
Αυτά νομίζω.

fatcat είπε...

Παντως και αυτοι που έχουν δεί την ταινία δεν φαίνεται να συμφωνούν με τον "κριτικό" της Καθημερινής.

http://us.imdb.com/title/tt0964185/

http://www.rottentomatoes.com/m/tetro/reviews_users.php

The Motorcycle boy είπε...

Δεν συμφωνούν με τον κριτικό!!! Μην τους παρεξηγείς -δεν ξέρουν αυτοί, δεν έχουν γνώση του φιλμέικινγκ. Ελπίζω να δουν σύντομα το φως τους και να καταλάβουν οτι τελικά ο Κόπολα δεν είναι σοβαρός σκηνοθέτης -από τη στιγμή που υπάρχει ας πούμε ο Φον Τρίερς!
Χαχαχα

Ανώνυμος είπε...

Ξεχάσατε να πείτε ότι οι κριτικοί είναι αποτυχημένοι σκηνοθέτες και τα παίρνουν χοντρά από τις εταιρίες διανομής. Οταν μάλιστα είναι και κρυφοαδελφές τότε είναι δη μπέστ!
Ο Κόπολα πρέπει να πλησιάζει το αριστούργημα, αυτό που εννοούμε εμείς τουλάχιστον - κινηματογράφο. Γιατί έχουμε ξεχάσει τα τελευταία χρόνια τι σημαίνει το σινεμάς, που έλεγε κι ένας φίλος...
Εμείς πάντως οι φαν των ανεξάρτητων κουρελιών θα τρέξουμε να την προλάβουμε...

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, εντάξει -υπάρχουν και αποτυχημένοι σκηνοθέτες, μουσικοί, συγγραφείς που το γυρίζουν στην κριτική και εκδικούνται τον κόσμο όλο που δεν ανακάλυψε το ταλέντο τους. Υπάρχουν και πιασμένοι από εταιρείες διανομής -κι αυτό φάνηκε περισσότερο στην κριτική της προηγούμενης ταινίας του Κόπολα. Υπάρχουν και κρυπτοαδελφές και φανεροαδελφές και αντρακλάδες και κοπρολάγνοι -"απ΄όλα έχει ο θιάσος", που έλεγε κι ο Παυλάκης.
Σαφώς και κανένας δεν μπορεί να κάνει αντικειμενική κριτική εφόσον παρεμβαίνει η υποκειμενικότητά του -αλλά ρε γαμώτο να μη μας κοροϊδεύουν μπροστά στα μούτρα μας, αυτό μόνο! Δεν με πειράζει να διαβάσω μια κριτική που θα λέει "η ταινία έχει μια θεογκόμενα, κόλλησα μαζί της και δεν πρόσεξα τίποτα άλλο", ή μια κριτική που να λέει "ωραία τα αργά τράβελινγκ αλλά εμένα μου έφεραν νύστα". Επειδή και στις δυο περιπτώσεις εγώ παίρνω πληροφορίες. Αλλά η αναγωγή της υποκειμενικότητάς μας (για να μην πω κάτι χοντρότερο) σε οικουμενικό δόγμα... είναι αίσχος.

Δεν ξέρω πόσο αριστούργημα είναι η καινούργια ταινία του Κόπολα, ξέρω μόνο οτι είναι μια καινούργια οπτική στη θεματική του Ραμπλ Φις κι εκείνη η ταινία καθόρισε πολλά πράγματα στη ζωή μου. Αυτό μου φτάνει.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι