Δευτέρα, Νοεμβρίου 02, 2009

"Ώρα για μπουνίδια!"

Η πρώτη μου επαφή με το συγγραφικό έργο του Νικ Κέιβ ήταν τύπου Κερτ Κομπέιν -τουτέστιν "ολοσχερώς κατεστραμμένος ροκ ίνδαλμας παραληρεί". Τέλη του '80, βγαίνοντας από μια συναυλία των Μπαντ Σιντς στο ΡΟΔΟΝ, κάτι αχτένιστοι ρόντις πουλάγανε ένα βιβλιαράκι, σκληρό εξώφυλλο, με άπαντα τα καλλιτεχνήματα του καλλιτέχνη. Μερικές εισαγωγές για νουβέλες που δεν προχώρησαν, κάποια μονόπρακτα (θυμάμαι ακόμα εκείνο με τον φανατικό παπά που κόβει ένα-ένα τα δάχτυλα του χεριού του), μερικά χειρόγραφα και ζωγραφιές στο περιθώριο των σελίδων. Εντάξει, εκείνη ήταν η εποχή του Βερολίνου, ο Κέιβ πρεζόνι περιωπής, κοιμόταν σε τούρκικα καφενεία που διανυκτέρευαν -με λίγα λόγια, ένα συμπαθητικό παραλήρημα.
Είχα πάντα σε ιδιαίτερη εκτίμηση (για να το πω όσο πιο ουδέτερα γίνεται) τους στίχους του Κέιβ -ο άνθρωπος ζωγράφιζε κανονικά και, κυρίως, μιλούσε ΓΙΑ ΜΕΝΑ. Αλλά οι στίχοι του Κέιβ είναι μια διαφορετική υπόθεση την οποία θα αφήσω στην ησυχία της -για την ώρα.
Ξαναπάμε στα βιβλία.

Φαίνεται οτι όσο εγώ αγόραζα τα άπαντα τα ανολοκλήρωτα, ο Κέιβ είχε στρώσει τον κώλο του και έγραφε ένα αριστούργημα. Ολοκληρώθηκε το 1989, κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 2004, τίτλος "Η δε όνος είδεν άγγελον" (Εκδόσεις Τυφλόμυγα). Δεν θα επαναλάβω τις γνωστές κοινοτυπίες περί εμμονών του Κέιβ που μεταφέρονται στο χαρτί (μα τι άλλο θα μετέφερε στο χαρτί δηλαδή; τα ψώνια του σουπερμάρκετ;) Θα αναφέρω απλά οτι εγώ έμεινα σαν το γαϊδούρι που είδε άγγελο μετά από εκείνο το βιβλίο. Δεν περίμενα οτι ο Κέιβ θα μπορούσε να δώσει κάτι τόσο ολοκληρωμένο, τόσο σφιχτά δομημένο και αφηγηματικά αλεξίσφαιρο. Δεν τον είχα για τόσο μεγάλο συγγραφέα, με δυο λόγια. Άσε που πήγε το άτομο, βούτηξε στον Αμερικάνικο Νότο, αναδύθηκε από τους βάλτους με τη "Βοή και το Πάθος" του Φόκνερ ανά χείρας -πήρε λοιπόν αυτό το αρχετυπικά μυθικό βιβλίο και το πήγε δυο βήματα παρακάτω! Γίνεται; Έγινε!

Πριν λίγο καιρό άκουσα οτι το δεύτερο βιβλίο του Κειβ ήταν έτοιμο, περίμενα να έρθει από τα μέρη μας (το βιβλίο -αλλά κι ο Κέιβ να ερχόταν δε θα με χάλαγε), έτρεξα και το πήρα. θάνατος του Μπάνι Μανρό" (εκδόσεις ΤΟΠΟΣ).Τώρα βέβαια ήμουνα ψυλιασμένος οτι πρόκειται περί συγγραφέα βαρβάτου και όχι παραληρούντος ροκ ινδάλματος... Αλλά ο Νικ Κέιβ βρήκε τρόπο να με στείλει άκλαυτο για μια ακόμα φορά.



Το βιβλίο, όπως ήδη θα γνωρίζεις, ασχολείται με τις τελευταίες μέρες ζωής του Μπάνι Μανρό, ενός καταφερτζή πλασιέ και μέγα σαβουρογάμη -ο οποίος, μετά τον θάνατο της γυναίκας του φορτώνει το γιο του στο κίτρινο Πούντο και ξεκινάνε μαζί το ταξίδι της αναζήτησης (νοικοκυρών πρόθυμων να πηδηχτούν και εξίσου πρόθυμων να αγοράσουν τα καλλυντικά που πλασσάρει ο Μπάνι). Αυτό είναι όλο. Και ταυτόχρονα, αυτό είναι ΤΟ ΟΛΟ.

Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι:

Κατ΄αρχάς, το συγκεκριμένο βιβλίο του Νικ Κέιβ είναι ΑΝΤΡΙΚΟ. Πως είναι, ας πούμε, τα βιβλία της Τόνι Μόρισσον γυναικεία; Ένα τέτοιο πράγμα. Όπως διαβάζεις, ως άντρας, τα γυναικεία βιβλία και σκέφτεσαι, "κοίτα να δεις τι ονειροπόλες που είναι οι γυναίκες" ή "κοίτα να δεις τι παπαριές πρέπει να πω αν θέλω να πηδήξω!" -έτσι κι εδώ. Σε πρώτη φάση, όταν ξεκινήσεις τον "Θάνατο του Μπάνι Μανρό" θα σκεφτείς, ως γυναίκα, "αυτοί οι άντρες, μια ζωή παιδιά μένουν!" ή "καλά μού τα λέγανε οτι όλοι οι άντρες είναι γουρούνια!" Λάθος -όχι γουρούνια! Λαγοί! Αυτά σε πρώτη φάση.

Το βιβλίο είναι μια "χύσιμο-χύσιμο" αποτύπωση της αντρικής διάθεσης, σε συνθήκες "είμαι έξω όλο το πρωί και γύρω μου στροβιλίζονται γκομενάκια -άσε που οι πελάτισσές μου είναι όλες αγάμητες νοικοκυρές". Αν έχεις υπάρξει άντρας αυτή τη διάθεση τη γνωρίζεις πολύ καλά. Όπως και την τάση να σκέφτεσαι τις περισσότερες γυναίκες γυμνές, ζουμάροντας με τη φαντασία σου στο σημείο του σώματός τους που σε καβλώνει περισσότερο. Επίσης γνωρίζεις και το κόλλημα με κάποιες διάσημες που ο καθένας ορίζει σαν πρότυπα για θεϊκό πήδημα -ο Μπάνι έχει βάλει εκεί την Κάιλι Μινόνγκ και την Αβρίλ Λεβίν. Τα ξέρεις όλα αυτά -έτσι δεν είναι; Ξέρεις επίσης τι σημαίνει να οδηγείς κίτρινο Πούντο, καταλαβαίνεις τι σόι άνθρωπος είναι αυτός ο Μπάνι Μανρό χωρίς δεύτερη κουβέντα -είναι εκείνος που οδηγεί κίτρινο Φίατ Πούντο!
Και είναι σαβουρογάμης, λάθος -είναι ο Βασιλιάς των Σαβουρογάμηδων! Ο άνθρωπος που σκέφτεται με το κάτω κεφάλι, ο "γαμάω ότι κινείται -ακόμα κι όταν δεν κινείται". Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο -καταλαβαίνεις τι κέρατο είναι ο Μπάνι Μανρό.

Επίσης, κάνει το πιο γλοιώδες και καταθλιπτικό (προσωπικές απόψεις είναι αυτά) επάγγελμα του κόσμου -είναι πλασιέ! Κοροϊδεύει αποχαυνωμένες νοικοκυρές, κλείνει τεράστιες παραγγελίες, ρίχνει και κάναν πούτσο ενίοτε. Ο Μπάνι Μανρό είναι ο Σκουπιδοβασιλιάς μιας Σκουπιδοκοινωνίας -τρία ζήτω για τον Μπάνι! Σέρνει μαζί του τον γιό του, τον Μπάνι τζούνιορ, τον παρατάει σε κακόφημες γειτονιές μέσα στο καταραμένο κίτρινο Πούντο και αδιαφορεί. Το παιδί δεν πηγαίνει σχολείο όπως θα έπρεπε, πάσχει από κάποια πάθηση στα μάτια κι ο Μπάνι δεν του παίρνει ούτε καν ένα κολλύριο, το παιδί πεινάει κι αναγκάζεται να βγαίνει στους επικίνδυνους δρόμους... Όσο ο Μπάνι μαλακίζεται με νοικοκυρές. Όσο ο Μπάνι οδηγείται από τις κάβλες του και τρέμει την εποχή που θα σταματήσει να του σηκώνεται:
"Πρόσφατα ο Πουντλ είπε στον Μπάνι μια ιστορία για έναν ντόπιο μουνάκια από το Πόρτσντεϊλ που από γαμιάς έγινε λαπάς αφότου παρακολούθησε μια συναυλία της Σελίν Ντιόν. Πολύ απλά σταμάτησε να του σηκώνεται. Είπε στον Μπάνι οτι ήταν σαν να προσπαθείς να χώσεις νεκρό καναρίνι σε αυτόματο μηχάνημα ανάληψης. Τελικά ο τύπος εγκατέλειψε τις προσπάθειες και τώρα ασχολείται με την αρχιτεκτονική τοπίων στο Ουόλμπερσβικ. Τροκακτικά πράγματα. Τέλος πάντων".

Ο Μπάνι Μανρό είναι ένα σκέτο σίχαμα -νομίζω οτι έγινε φανερό αυτό. Αλλά όμως... Ο Μπάνι Μανρό είναι αιώνια ερωτευμένος με τη νεκρή γυναίκα του, την αγαπούσε παράφορα όσο την κεράτωνε, θα την αγαπάει για πάντα. Ο Μπάνι λατρεύει τον γιο του και θέλει γι΄αυτόν το καλύτερο. Ο Μπάνι ανησυχεί για τον γέρο πατέρα του που πεθαίνει από καρκίνο και ανησυχεί για τον "Κερασφόρο Δολοφόνο" που κατακρεουργεί γυναίκες στο βορά κι όλο και κατεβαίνει προς τα μέρη τους, όλο και κατεβαίνει προς τα νότια. Ο Μπάνι πίνει ότι βρεθεί μπροστά του για ν΄αντέξει τις μέρες και τραμπαλίζεται συνεπαρμένος από φοβερά οράματα. Η νεκρή γυναίκα του είναι πάντα παρούσα. Και το τέλος του ταξιδιού σημαίνει τη συνάντηση των τριών Μπάνι -του γεροντότερου, του κανονικού και του νεώτερου. Σε ένα σπίτι που βρωμάει αρρώστεια, τσιγαρίλα, κάτουρα και θάνατο -οι τρεις γενιές Μπάνι... Τρεις γενιές σαβουρογάμηδων, τρεις γενιές ανθρώπων που ειδικεύονται στην παραπλάνηση αφελών γυναικών -μια συνάντηση που καταλήγει βίαια -πως αλλιώς;
Ο μικρός Μπάνι λέει: "Ο μπαμπάς μου θα μπορούσε να πουλήσει ποδήλατο σε μπαρακούντα", ο γέρος Μπάνι αφιονίζεται μ΄αυτή τη φράση, χτυπάει το πιτσιρίκι με το μπαστούνι του -κάποια άτακτη φυγή...
"Ο Μπάνι ανοίγει την πόρτα και βγαίνει έξω με το αγόρι. "Γιε μου;" λέει ο γέρος. Ο Μπάνι γυρίζει και κοιτά τον πατέρα του. Ο γέρος κρατά το αποκρουστικό μαντήλι μπροστά του και κίτρινα δάκρυα τρέχουν απ΄τα μάτια του. "Πεθαίνω, γιε μου", λέει. Τα μάτια του Μπάνι γεμίζουν δάκρυα. "Μπαμπά;" λέει και κάνει να ξαναμπεί στο δωμάτιο, αλλά ο γέρος απλώνει το μπαστούνι του και με μια τελευταία ασθενική κίνηση σπρώχνει την πόρτα να κλείσει".



Θέλω να πω, με όλα αυτά, οτι ο Νικ Κέιβ κάνει κάποιο θαύμα εδώ πέρα. Μετατρέπει το νερό σε κρασί και το ψωμί σε ψάρια, φτιάχνει τον πιο σιχαμένο ήρωα της λογοτεχνίας και τον βάζει να μας δείξει τι θα πει αιώνια αγάπη, τι σημαίνει οικογένεια, υπερηφάνια, ανθρώπινη ζεστασιά... Πως το κάνει αυτό; Πως διάολο το κάνει ο πούστης;

Θέλω επίσης να πω οτι ο Νικ Κέιβ κλέβει. Τίποτα απ΄όσα θα διαβάσεις δεν είναι πρωτόλειο -όπως στο προηγούμενο βιβλίο του πήρε την ιδέα από τη "Βοή και το Πάθος", τώρα αρπάζεται από όλα αυτά τα "βιβλια αστικής φυγής". Τίποτα δεν είναι καινούργιο. Ούτε η ιδέα του ταξιδιού πατέρα-γιού, ούτε ο τρόπος με τον οποίο πεθαίνει ο Μπάνι (και ο οποίος μπαινοβγαίνει συνεχώς στις σελίδες του βιβλίου), ούτε η (καταπληκτική πάντως) τελευταία σκηνή της υπόθεσης... Τα έχεις ξαναδιαβάσει όλα αυτά. Το ίδιο κι ο Νικ Κέιβ. Αλλά, ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΦΟΡΑ, εκείνος προχωράει δυο βήματα παρακάτω! Όλα είναι γνωστά, τα πάντα έχουν ειπωθεί, τι γίνεται όμως παρακάτω; Τι γίνεται στη συνέχεια; Αυτή είναι η μοναδικότητα του Κέιβ -οτι περιγράφει τη συνέχεια! Τι είναι ο "Θάνατος του Μπάνι Μανρό"; Η συνέχεια της "Οδύσσειας", αυτό είναι.
Όταν ο Οδυσσέας καταφέρνει να γυρίσει σπίτι μετά από τρομερές καθυστερήσεις, με ενοχλητικές ενοχές που όμως δεν στάθηκαν ικανές να τον αποτρέψουν από το κυνήγι της περιπέτειας... Ο αργοπορημένος Οδυσσέας βρίσκει την Πηνελόπη απελπισμένα νεκρή -τι κάνει τότε; Παίρνει τον γιο του και ξεκινάει για καινούργιες περιπέτειες -ο Νικ Κέιβ συνεχίζει το ταξίδι του Οδυσσέα, έτσι όπως θα έπρεπε, στην "πραγματικότητα" να είναι.

Και το κάνει όλο αυτό με μαεστρία επιπέδου Τομ Ρόμπινς:
"Το αγόρι χαμογελά στον Μπάνι, αλλά το χαμόγελο είναι από εκείνα που νομίζεις ότι έχουν ξεκολλήσει απ΄το πρόσωπο ενός παιδιού, έχουν γίνει κομμάτια πέφτοντας κάτω κι έπειτα έχουν ξανακολληθεί στην τύχη -ένα χαμόγελο τεθλασμένο, ένα χαμόγελο τραμπάλα, ένα χαμόγελο ξεχαρβαλωμένο και σπασμένο. Ο Μπάνι το καταγράφει, όπως επίσης και το βλέμμα άγνοιας στο πρόσωπο του παιδιού, την παντελή έλλειψη κατανόησης, το τεράστιο καρτουνίστικο ερωτηματικό που αιωρείται πάνω απ΄το κεφάλι του και σκέφτεται -ρε γαμώτο, ο μικρός από δω δεν καταλαβαίνει τίποτα. Κι αυτό το χαμόγελο τι σου λέει;"
Δεξιοτεχνία στη γραφή, επιπέδου "από άλλο πλανήτη", και το βιβλίο έχει αναπάντεχες ξεκαρδιστικές φράσεις που διαδέχονται εικόνες οι οποίες σε αναγκάζουν να ξαναδιαβάσεις την πρόταση -μπας και τις συλλάβεις! Ο Νικ Κέιβ με το συγκεκριμένο βιβλίο μπαίνει αεράτα στο τρίπτυχο των προσωπικών μου μυθικών συγγραφέων -Νίκος Νικολαϊδης, Τομ Ρόμπινς, Νικ Κέιβ -επειδή...

Λοιπόν, μεταξύ μας, υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που γράφουν υπέροχα, μαγικά, καταπληκτικά... Υπάρχουν αρκετοί πραγματικά σημαντικοί συγγραφείς... Αλλά οι παραπάνω τρεις, κάνουν κάτι διαφορετικό. Για μένα. Δεν γράφουν απλώς αριστουργηματικά βιβλία, ΓΡΑΦΟΥΝ ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΑΠΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ. ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, σα να λέμε!

Δεν με πιστεύεις;
Κοίτα το προφίλ μου. Τόπος καταγωγής: Ουλάν Μπατόρ -Μογγολία! Επειδή είμαι κακός στη γεωγραφία, η μόνη πρωτεύουσα που συγκράτησα από τα μαθητικά μου χρόνια είναι η Ουλάν Μπατόρ -όλο αυτό είναι ένα προσωπικό αστείο...
Σελίδα 70 του βιβλίου:
""Διάολε, απλώς σκέψου μια χώρα. Για όνομα το Θεού..." λέει ο Πουντλ και κλείνει το μάτι στον Μπάνι Τζούνιορ. "Εντάξει", λέει η Ρίβερ. "Μογγολία". "Λοιπόν Μπάνι Αλάνι, μην απογοητεύσεις τον θείο Πούντλ. Ποια είναι η πρωτεύουσα της Μογγολίας;" Ο Μπάνι Τζούνιορ κατσουφιάζει, κάνοντας οτι σκέφτεται, κοιτά το ταβάνι, ξύνει το πηγούνι του κι έπειτα το κεφάλι του. "Η Ουλάν Μπατόρ", λέει το αγόρι και οι καλεσμένοι χειροκροτούν".
Παρακάτω ο Κέιβ μου κλείνει για μια ακόμα φορά το μάτι χρησιμοποιώντας την ιστορική φράση "it's clubbering time!" Τι είναι αυτό; Η θρυλική κραυγή του Πράγματος, από τους 4 Φανταστικούς, πριν πλακώσει κάποιον στο ξύλο. Την οποία ο μεταφραστής αποδίδει σαν "Ώρα για φασαρίες", κρίμα! Η σωστή απόδοση είναι "Ώρα για μπουνίδια!" Κατά τα άλλα ο μεταφραστής τα πάει υπέροχα -πολύ καλή δουλειά. Αν έλειπε μάλιστα κι εκείνη η αβλεψία στο αυτί του εξωφύλλου, όπου η σκηνοθεσία της ταινίας "Η δολοφονία του Τζέσε Τζέιμς" υπογράφεται από τον Coward Robert Ford!!!!! θα μπορούσα να μιλήσω για αψεγάδιαστη δουλειά. Αλλά ακόμα κι έτσι, βγάζει πολύ γέλιο -οπότε ο πόντος πάει στον μεταφραστή!

Δεν θέλω να γράψω τίποτα άλλο για το βιβλίο -απλά, επειδή ξέρω οτι υπάρχει κάποιο "πέρα μακριά" μέρος, στο οποίο ζει ο Νικ Κέιβ, μαζί με τους υπόλοιπους μύθους, κι ακούει τα πάντα απ΄όσα λέμε εδώ κάτω, ήθελα να του πω "Ευχαριστώ Αρχηγέ -μας ξέσκισες πάλι!"

28 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Vlaxos είπε...

Νταξ' ρε, μην σκουζεις, θα το πάρω.
Αμα ειναι να πάθω ότι και με του Νικολαΐδη, ετοιμασου για "μπινελικιάσματα".

The Motorcycle boy είπε...

Άλλα θα πάθεις -άλλα, που θα είναι τα ίδια και χειρότερα, χαχαχα.

Ο Νικολαϊδης μίλαγε για τις εποχές που ο κόσμος πέταγε, ο Κέιβ μιλάει για τώρα -που σερνόμαστε.

Ο Καλος Λυκος είπε...

αν δεν έχεις εντρυφήσει χρόνια στα comics, και δεν έχει διαβάσει τους FF, σιγά μην μεταφράσεις το "it's clobbering time" σωστά...
Εγώ το βρήκα και σε audio, διαβασμένο από τον Cave... bwahahahahahahahahahaha!!!!!

Michael_Sc είπε...

Βάλε ένα προειδοποιητικό ρε ότι το ποστ περιέχει σπόιλερ ("αν διαβάζετε το βιβλίο μη διαβάσετε παρακάτω" κ.λπ. ) ... ακόμη στο δεύτερο κεφάλαιο είμαι!

:)

άσωτος είπε...

λες να ειναι καλο το βιβλιο;

head charge είπε...

Στα «Νέα» πάντως το ψιλοέθαψαν... (αν δεν την είδες, η κριτική υπάρχει εδώ):

«Το βιβλίο είναι γραμμένο με πικρό χιούμορ και λιμαρισμένη ειρωνεία. Οι μουσικές αναφορές του είναι απολαυστικές (δεν μπορώ να μην αναφέρω τον τύπο που παρακολούθησε μια συναυλία της Σελίν Ντιόν και έκτοτε έπαψε να του σηκώνεται). Ναι, είναι ατρόμητα σεξιστικό, αλλά αυτό καταλήγει συμπαθητικό, χάρις στο χιούμορ. Ο Κέιβ έχει αφηγηματική άνεση και επιχειρεί γλωσσικά πετάγματα που εντυπώνονται στον αναγνώστη. Όμως... Το μυθιστόρημα εξελίσσεται σε μονόχορδη ακολουθία παρόμοιων επεισοδίων. Η ατμόσφαιρα και οι χαρακτήρες εξαντλούνται στις πρώτες σελίδες, ο αφηγηματικός ρυθμός καταλήγει μονότονος. Η πλοκή αποδεικνύεται υποτυπώδης και προφανής. Αν ήταν διήγημα, θα έλειπε το αφηγηματικό ξίγκι. Όμως ο Κέιβ τανύζει την αφήγησή του σε μυθιστόρημα. Κι εκεί είναι που χάνει το παιχνίδι. Κρίμα, γιατί έχει αφηγηματικά κότσια. Ο επιμελητής του, δυστυχώς, δεν υπήρξε σκληρός μαζί του. Κακώς.
Έπρεπε να κρατά πριονοκορδέλα.»

The Motorcycle boy είπε...

Λύκε, αυτό είναι όντως θέμα με τους μεταφραστές. Και να φανταστείς οτι το βιβλίο του Κέιβ δεν έχει και καμιά τρομερή καλτιά μέσα -έχω δει πολύ χειρότερα! Όπως μια μετάφταση της Τριανταφύλλου στο Μανχάταν του ΜακΊνερνι όπου η γυναίκα έγραφε οτι το I dont like Mondays μιλάει για ΑΓΟΡΙ που σκότωσε τους καθηγητές του!

Μιχάλη, δεν κάρφωσα τίποτα από την υπόθεση, όσα έγραψα τα έχει και στο οπισθόφυλλο. Που να δεις την κριτική της Λίφο (ή της Άθενς;) που καρφώνει κανονικά το τέλος!

Άσωτε -μόνο καλό;

The Motorcycle boy είπε...

head, μα τι περίμενες αφού την κριτική την κάνει γυναίκα; Χαχαχαχαχα. Έχουμε και λέμε:

Ασχετοσύνη νο.1: Ο Χέρβεϊ με τον Κέιβ κάνουν τους Μπαντ Σιντς και στη συνέχεια ο Κέιβ κάνει καριέρα μόνος του; Παπάρια -μόλις φέτος έφυγε ο Χάρβεϊ από το πλευρό του Κέιβ κι ακόμα δεν έχει βγει δίσκος χωρίς αυτόν.

Ασχετοσύνη νο.2: Η κυρία έχει μείνει στην εποχή που η ενασχόληση του Κέιβ με το σινεμά περιλάμβανε μόνο τον Βέντερς. Παρακάτω; Τίποτα σάουντρακ; Τίποτα συμμετοχές σε ταινίες; Δεν ζητάω να ξέρει το Τζόνι Σουέντ, αλλά έστω το Προποζίσιον και τον Τζέσε Τζέιμς!

Δεν μπαίνω στις ασχετοσύνες σχετικά με την περιγραφή της υπόθεσης του βιβλίου -πάω στο συμπέρασμα:

1. Η ΜΟΝΗ μουσική αναφορά του βιβλίου είναι αυτή που αναφέρει η κυρία (άντε, να δεχτώ κι ένα τραγούδι της Κάιλι). Τις υπόλοιπες που τις είδε; Εκτός αν εννοεί σαν μουσικές αναφορές τις σκέψεις του Μπάνι περί του μουνιού της Λεβίν και περί του κώλου της Μινόγκ!

2. Μονόχορδη ακολουθία παρόμοιων επεισοδίων; Ναι, και ο Δρόμος του Κέρουακ μια από τα ίδια είναι! Όλο ταξίδι και διαδρομή!

3. Πώς οι χαρακτήρες εξαντλούνται στις πρώτες σελίδες ενώ μπαίνουν συνέχεια γυναίκες και ο κομβικός χαρακτήρας του παππού εμφανίζεται στις τελευταίες σελίδες -μόνο η αξιότιμος κυρία το ξέρει!

4. Η πλοκή είναι προφανής συμφωνώ. Υποτυπώδης; Δηλαδή, δεν έχει μέσα Χαμένη Κιβωτό και εξωγήινους; Μπα ψέμματα -έχει τον Νταρθ Βέντερ, άρα έχει εξωγήινους!

5. Αφηγηματικό ξύγκι οι περιγραφές τύπου Τομ Ρομπινς όπως αυτή που προανέφερα; Ε, ας διαβάζει μόνο εικονογραφημένα η κυρία!

6. Να πάρει πριονοκορδέλα ο επιμελητής και να κόψει τι; Όλο το ενδιάμεσο ταξίδι του Μπάνι; Δηλαδή, ήταν κάποιος, πέθανε η γυναίκα του, πήρε τον γιο του στο αμάξι και μετά σκοτώθηκε -κάπως έτσι; Τι ωραία!

Το είπα και πριν -το βιβλίο είναι αντρικό. Όπως και με το Μοντεζούμα του Νικολαϊδη είναι φυσικό να εκνευρίζονται με την ανάγνωσή του οι αγάμητες.

La koumbara είπε...

Ο Cave δεν μου αρέσει. (Αυτή ήταν μια πολύ δύσκολη δήλωση και αποτελεί κατόρθωμα που κατάφερα να την γράψω γιατί τέτοιες κουβέντες δεν λέγονται - πολύ περισσότερο δεν γράφονται.)
Δεν μπορώ όμως να μην τον παραδεχτώ. Έχει την απίστευτη δύναμη να "μιλάει" στους πάντες και να λέει τα πάντα. Οπότε, νομίζω ότι δεν είναι τόσο ζήτημα ανδρών και γυναικών - είναι ζήτημα ποιος θέλει να τον ακούσει.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχαχα, ο Κέιβ δεν της αρέσει! Αυτό μου θυμίζει εκείνη τη σκηνή από το In & Out όπου κάθονται οι γριούλες κι αποφασίζουν να μιλήσουν για μια φορά ειλικρινά μεταξύ τους και αποκαλύπτουν τρομερά πράγματα, "ο άντρας μου έχει τρία αρχίδια", λέει η μία, "έχω πάει με τον άντρα της τάδε", λέει η άλλη... Και μια γριούλα, η πιο προσεκτική απ΄όλες μιλάει στο τέλος και λέει φοβισμένα, "δεν μου άρεσαν οι Γέφυρες του Μάντισον". Χαχαχαχα, σοκ οι υπόλοιπες!

Δεν τρέχει τίποτα πάντως που δεν σου αρέσει ο Κέιβ -γούστα είναι αυτά, θα σου ξηγηθώ μια υπνοπαιδεία μέσω του μπλογκ μου και θα δεις κι εσύ το "Φως το αληθινό" με τον καλλιτέχνη! Χαχαχαχα.

Αν είδες το βιντεάκι του ποστ όπου διαβάζει ένα κεφάλαιο το βιβλίου είναι αυτό που λες ακριβώς -"μιλάει" ο άθρωπας!
Το ζήτημα "αντρών-γυναικών" έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τις παραδοσιακές αναστολές του κάθε φύλου. Π.χ. τα αγοράκια τα μάθανε οτι όποια γυναίκα δεν τα γουστάρει -είναι αναγκαστικά λεσβία και τα κοριτσάκια τα μάθανε οτι όποιος γουστάρει απλώς να πηδάει γκόμενες είναι γουρούνι, κάπως έτσι. Για όσους διατηρούν ακόμα αυτή την οπτική το βιβλίο το Κέιβ είναι κάργα φαλλοκρατικό και "αντρικό" (όπως υποθέτω είναι και για την κυρία κριτικό παραπάνω). Όσοι πάνε ανοιχτοί για να διαβάσουν το βιβλίο -καταλαβαίνουν οτι πρόκειται για ένα κείμενο πολύ ζεστό και τρυφερό. Αν ανήκεις στη δεύτερη κατηγορία -πάρτο, δεν θα απογοητευτείς.

Υ.Γ.: Η υπνοπαιδεία που λέγαμε... ε;

vangelakas είπε...

εὐτυχῶς πού ἔχεις καί σπόιλερ στήν σου κριτική!

The Motorcycle boy είπε...

Τι διάολο είν΄τούτο το σπόιλερ ρε αδερφέ; Πες το μου να το βγάλω πανάθεμα! Εγώ τα μόνα σπόιλερ που ξέρω είναι αυτά που βάζουν στα σπορ αμάξια για να αυξάνεται η επιτάχυνση του ιδιοκτήτη! Χαχαχα

Υ.Γ.1: Να το πάρεις το βιβλίο πάντως, θα το γουστάρεις στα σίγουρα. Είναι και αντρέ είναι και γούτου γούτου!

Michael Sc είπε...

Που να δεις την κριτική της Λίφο (ή της Άθενς;) που καρφώνει κανονικά το τέλος.

-Λίφο δεν διαβάζουμε γιατί λυπόμαστε τα δεντράκια. Αθενς Βόις, γράφει ο Θανασάκης ο Μήνας για βιβλία , αλλά τον διαβάζουμε σπάνια - αν δεν επρόκειται για συνέντευξη με κάποιο συγγραφέα. Εσένα όμως ρε, σε διαβάζουμε ανελλιπώς!

The Motorcycle boy είπε...

Ε μα γι΄αυτό κι εγώ δεν κόβω δεντράκια για να μη βλαστημάει ο άλλος αν διαβάσει καμιά μαλακία εδώ μέσα. Και συνεντεύξεις δεν παίρνω από συγγραφείς, επειδή δεν έχω επαφή με κανέναν τέτοιο. Αλλά που θα μου πάει; Χαχαχα

xylokopos είπε...

αυτό με τη σελίν ντιόν και την απώλεια στύσης είναι τρομερή κουβέντα. Είναι κάποιες αλήθειες που όλοι ενορατικά κατέχουμε, αλλά κάποια στιγμή κάποιος τις διατυπώνει με αμείλιχτη καθαρότητα και ξαφνικά ο ήλιος του αυτονόητου χαρίζει τις αχτίνες του σε όλη την ανθρωπότητα.

πριν 4 χρόνια ήμουνα στην έσω μογγολία, στο μπάοτόου και μετά από μια μέρα σε λεωφορεία τίγκα στην κάπνα και ταγκά από κάτουρο πήρα ένα ταξί να γυρίσω ξενοδοχείο και ο κινέζος ταρίφας άκουγε σελίν ντιόν στη διαπασών.

de te fabula narratur.

Ο Καλος Λυκος είπε...

Ποιάς Τριανταφύλλου; Της Σώτης; Άσε με σε παρακαλώ...

γιώργος γεωργίου είπε...

Μιας και γουστάρεις κι εσύ τόσο τον Cave, μιας και ανέφερες το μονόπρακτο με τον ιερέα στο κείμενό σου (κι εγώ το θυμόμουν για χρόνια μέχρι που σε διάβασα και έψαξα να το βρω, να το διαβάσω και πάλι), κάθισα και αντέγραψα:

THE FIVE FOOLS (OI ΠΕΝΤΕ ΑΝΟΗΤΟΙ)

Ο ιερέας, 50 ετών, εκκλησιαστική ενδυμασία, πρόσωπο μια μάζα από αδρές γραμμές. Το δεξί του χέρι λείπει. Εμφανίζει ένα μικρό τσεκούρι που προσεκτικά το βιδώνει σε μια υποδοχή του ακρωτηριασμένου μέλους του. Απλώνει ένα μικρό, ελάχιστα λερωμένο ύφασμα πάνω στο τραπέζι. Βροντά τη γερά σφιγμένη γροθιά του πάνω στο ύφασμα. Καρφώνει το βλέμμα του πάνω της.

ΙΕΡΕΑΣ: [σε υπερένταση] Αποκαλυφθείτε, δειλοί. Έχετε αμαρτήσει ενώπιον τόσο του αφέντη όσο και του Θεού σας και θα υποστείτε την τιμωρία.

[Ανοίγει το χέρι του, απλώνοντας τεντωμένα τα δάχτυλά του - εξακολουθεί να τα παρατηρεί]

Ω, άθλιοί μου φίλοι, άμοιροί μου πέντε. Αληθινά μπλέξατε με παρέες κακές. Μη νομίσετε πως δε γνωρίζω τις μικρές σας ιδιοτροπίες. Καταλαβαίνω καθένα προσωπικό σας πρόβλημα. Το κατανοώ απόλυτα. Φταίει αυτή σας η συναναστροφή - έχετε διαφθείρει ο ένας τον άλλο. Θα περίμενα ότι το πήρατε το μάθημά σας, μα εσείς πραγματικά το παρατραβήξατε. Δεν υπάρχει πια επιστροφή. Σας παραδειγμάτισα με τους συναδέλφους σας [τρίβει το απομεινάρι του χεριού στη βάση του τσεκουριού]. Όμως μείνατε τυφλοί -απορροφημένοι από τις ίδιες σας τις φωνές. Γι' αυτό, ακούστε με τώρα… ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΤΕ. Δεν υπάρχει χώρος για συγγνώμη πλέον, τρεμάμενο κουιντέτο μου.

[Υψώνει το τσεκούρι]

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΓΕΝΝΑΙΟΙ!!

[Το χτυπά κάτω μ' ορμή, αποκόπτοντας το πρώτο δάχτυλο}

Το πρώτο είναι για την ΕΝΟΧΗ! Ο δείκτης -ο καταδικαστής. Είσαι ελεύθερος- υπερόπτη αναμοχλευτή, ποτέ δε θα με στριμώξεις σε αναπόδραστες γωνιές ενοχής ξανά. Ποτέ ξανά δε θα βρεθώ ένοχος και κακούργος, αναγκασμένος να σηκώσω στις πλάτες μου όλα τα κρίματα του ανθρώπου. Ποτέ δεν θα μου κουνηθείς πια αυστηρά καθώς εγώ θα υποφέρω, ποτέ, όχι ποτέ.

[Κατεβάζει δυνατά το τσεκούρι και μ' ένα αρρωστημένο γδούπο αποχωρίζει το δεύτερο δάχτυλο]

Αυτό είναι για το σχολείο των οδυνηρών μαθημάτων -η κάθετη δοκός- ο κύριος κορμός του σταυρού -το στήριγμα της ζωής και το μεγαλύτερο απ' όλα. Στον αγύριστο να πάει το σκληρό σου μάθημα. Του διαβόλου το μάθημα για τη ζωή. Στον αγύριστο και η ζωή, ναι, ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΩΝ ΟΔΥΝΗΡΩΝ ΜΑΘΗΜΑΤΩΝ - ο πολεμοκάπηλος και ο αρρωστημένος. Σου λέγω - πήγαινε τώρα. Ακόμα και στο θάνατο θα με καταδιώκεις.

[Με μια φρικτή γκριμάτσα κλαδεύει και το τρίτο]

Αυτή είναι η ΕΓΚΑΡΣΙΑ ΔΟΚΟΣ πορφυρή λεκιασμένη με το αίμα του δόλου και της απάτης. Το ιερό στήριγμα. Ο πέτρινος ναός, άσαρκος, άψυχος και σιωπηρός. Πολλές φορές τα χείλη μου ρίγησαν πάνω στους τοίχους σου, τα πόδια μου πάγωσαν πάνω στο πάτωμά σου. Καταραμένο να 'σαι παγερό οικοδόμημα - άφησε την άθλια αυτή παρέα.

[Ξανά το χέρι του υψώνεται]

Και τέλος ο ΚΟΝΤΟΠΙΘΑΡΟΣ.

[Και ξανά κατεβάζει το τσεκούρι μ' ορμή]

Το τελευταίο είναι για τον ΠΟΘΟ -συντεθλιμμένο, για την μαραζωμένη επιθυμία. Αφορίζω τον κοντοπίθαρο. Συντρίβω το τείχος ανάμεσα στο μαχαίρι και τη σάρκα. Οι δυνάμεις που καταστέλλουν ας εξαφανισθούν… ΤΩΡΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΥΛΙΣΤΩ ΣΤΗΝ ΗΔΟΝΗ.

[Σηκώνει το ακρωτηριασμένο χέρι που αιμορραγεί, στο πρόσωπό του]

Ο αντίχειρας θα παραμείνει, ώστε να μπορώ να καταδικάζω, να προειδοποιώ, να τιμωρώ, να επιβάλλομαι, να βεβηλώνω - εν συντομία, να κεντρίζω το Ο…

[Λιποθυμά]


ΑΥΛΑΙΑ

(αντέγραψα από το βιβλίο «ο βασιλιάς μελάνι», που κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις νέα σύνορα -α.α.λιβάνη το 1990, σε μετάφραση βασίλη δουβίτσα / κώστα καϊμακλιόγλου κι επιμέλεια γιώργου χρονά)

The Motorcycle boy είπε...

Xylokopos, έτσι όπως ακριβώς τα γράφεις! Γι΄αυτό και προείπα οτι το βιβλίο του Κέιβ είναι "αντρικό" και για κάτι τέτοιες τοποθετήσεις του ο Κέιβ παραμένει εδώ και αιώνες, Αρχηγός.

Λύκε, δίκιο έχεις που αγανακτείς περί της κυρίας -αλλά, αν θέλεις να πάρεις συγκεκριμένο βιβλίο και μάλιστα παλιό (που δεν κυκλοφορεί σε αγγλικές εκδόσεις πλέον)... τότε αναγκάζεσαι να τρως κάτι άσχετους σαν και του λόγου της στη μάπα.

Γιώργο, ναι αυτό έλεγα -από τον "Βασιλιά Μελάνι" ευχαριστώ που το αντέγραψες. Εντάξει, πρέπει να παραδεχτούμε οτι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για μεγάλη λογοτεχνία στο συγκεκριμένο κέιμενο (και το βιβλίο) περισσότερο τροφή για φανατικούς (σαν και του λόγου μου) ήταν. Αλλά μετά απ΄αυτό ο Κέιβ κέντησε κανονικά! Άσε που έπαθα σοκ με τις αναγνώσεις του -τρομερά παραστατικός ο άνθρωπος!

Ο Καλος Λυκος είπε...

φίλε, δεν υπάρχει περίπτωση να μην βρείς αυτό που ψάχνεις. Αν δεν το πουλάει το amazon, θα το έχει στο half.com, θα το βρείς σε παλαιοβιβλιοπωλείο online, θα το κατεβάσω από κάποιο site που κάποιος το σκανάρισε ή εν ανάγκη θα γράψω στον συγγραφέα - από μεταφραστές σαν την Σώτη δεν θέλω ούτε νερό στην έρημο.
Πάντως σοβαρά τώρα, έχω περάσει βδομάδες online μαθαίνοντας να ψάχνω, ακριβώς γιά να μην ανέχομαι νούμερα σαν τη Σώτη.

The Motorcycle boy είπε...

Μωρέ δίκιο έχεις. Αλλά όταν είσαι στο μαγαζί και βλέπεις το βιβλίο μπροστά σου, θυμάσαι οτι το έψαχνες παλιά κ.λ.π. ε, το αγοράζεις το πούστικο! Και μετά έρχεται η Σώτη να στο γαμήσει.

Ο Καλος Λυκος είπε...

χαχαχαχαχα... να την κοιτάξεις αυτή τη μανία γιά άμεση κατανάλωση σύντροφε, ώστε να μη μπορεί να σε γαμεί η Σώτη

The Motorcycle boy είπε...

E, ρε φίλε -μετά τα τόρεντ κι όλα τα σχετικά, η μόνη καταναλωτική μανία που μου έχει μείνει σχετίζεται με τα βιβλιοπωλεία. Τι να γίνει; Ας γαμήσει και η Σώτη (μεταφορικά πάντα, επειδή στην κυριολεξία μου βγαίνει κάπως μπλιαχ η εικονοποίηση).

Cherryfairy είπε...

το διαβασα το σεπτεμβρη.κατι απο ναμποκωφ βρηκα-για να ειμαι ειλικρινης,λυπαμαι που δεν εχει γραψει κ αλλα.
απαισιος χαρακτηρας ο μπανυ-αλλα τοσο συμπαθητικος!
καλη κριτικη.αυτα.

The Motorcycle boy είπε...

Τι γίνεσαι εσύ ρε; Άσε το βιβλίο του Κέιβ -το δικό σου θα το βγάλεις ποτέ; Να λέω κι εγώ οτι ξέρω μια γνωστή συγγραφέα!

Πάντως -μπα... δεν έχει αυτή τη μπουρζουάδικη νωχελικότητα, ούτε τον εστετισμό των ηρώων του Ναμπόκωφ, ο Μπάνι είναι περισσότερο βουρκώδης και γλίτσας. Και δεν τον βρήκα απαίσιο πολύ -απλώς στερεοτυπικό άντρα, έτσι όπως κανένας μας δεν θέλει να παραδεχτεί, αλλά είναι.
Κριτική τώρα! Λιβάνισμα -αφού είμαι κολλημένος με τον τύπο, τι περίμενες;

Cherryfairy είπε...

θα διαφωνησω.η λολιτα ειναι φρικτη.
ολοι νομιζουν πως ειναι αυτο το σεξυ πλασμα, αλλα ειναι ενα κοριτσακι που δεν πλενεται κ σκουπιζει τις μυξες με το χερι της κ θες διαρκως να της δωσεις δυο χαστουκια.
εγω τελευταια γραφω ποιηματα.φιλια.

The Motorcycle boy είπε...

Καλά, μη νομίζεις οτι εγώ τα περί νωχελικότητας και εστετισμού τα είπα για θετικά -για την ακρίβεια δε μου πολυαρέσει ο Ναμπόκωφ.

Περί Λολίτας έχεις δίκιο -η δική μου άποψή για το βιβλίο, είναι οτι κάποιος γεροξούρας τη δάγκωσε χοντρά με το πιτσιρίκι και ακόμα και οι μύξες της μικρής του φαίνονται νέκταρ. Κατανοητό όλο αυτό (με την επισήμανση οτι δεν χρειάζεται να είναι πιτσιρίκα η γκόμενα για να το πάθεις) όμως θυμάμαι πως όταν διάβαζα το βιβλίο αναρωτιόμουν: "και τι με νοιάζει εμένα;" Στη Λολίτα πάντως δεν θα ήθελα να δώσω ούτε χαστούκια ούτε τίποτα -αποφεύγω οποιαδήποτε επαφή με τόσο μαλακισμένες γκόμενες.
Από την άλλη το βιβλίο του Κέιβ πατάει πολύ καλύτερα στο γενικό πλαίσιο και με πιάνει περισσότερο.

Εντάξει, ποιήματα -αλλά το βιβλίο τι έγινε;

Cherryfairy είπε...

εμένα μου αρεσει ο ναμποκωφ παλι.
γουστα θα πεις.η λολιτα ειναι η αμερική και ο χουμπερτ η παλια γηραια αλβιωνα, το κομπλεξ των αμερικάνων απεναντι στους εστετ ευρωπαιους, ή ο σταλινισμος (η λολιτα, κ ο χουμπερτ ο σοβιετικος λαος, καταπιεση, μπλα μπλα...)
κ ο κεηβ λατρευει τον ναμποκωφ..
το βιβλιο εχει τελειωσει κ θελει ενα τελικο περασμα, αλλα τελευταια εχς πολλες υποχρεωσεις με δουλειες κ τρεχαματα κ δεν προλαβαινω να το κανω..

The Motorcycle boy είπε...

Να το κάνεις -πόσο πάει που το περιμένω; Πενταετία ή περισσότερο;

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι