Δευτέρα, Νοεμβρίου 16, 2009

Σε καταστολή

Είχα τις τελευταίες εβδομάδες κάποιες εξωπλασματικές εμπειρίες τις οποίες ακολούθησαν βαθυστόχαστοι συλλογισμοί. Μπερδεύτηκα πάει να πει –οπότε, τα’σπασα και τα ξανάριξα, γιατί δεν φαίνονταν καθαρά ούτε οι αριθμοί από τα ζάρια. Κι έφερα ντόρτια, ή αλλιώς 2Χ2 –πιάσε στασίδι να σου εξηγήσω τις λεπτομέρειες.

Τις τελευταίες εβδομάδες αναγκάστηκα να νταραβεριστώ υπερβολικά, για τα γούστα μου, με τις αρχές καταστολής του εγκλήματος ή σκέτο «καταστολής» αν προτιμάς.

Επειδή:

1. Έπρεπε να βγάλω διαβατήριο στην κόρη μου, για να κάνουμε ένα ταξιδάκι στην αλλοδαπή.
2. Με επέλεξε «τιμητικά» η Πολιτεία ως ένορκο σε κακουργιοδικείο.


Πικράθηκες; Βολέψου αναπαυτικότερα όσο παραθέτω τα γεγονότα.

ΒΡΕ ΠΟΥ ΜΠΛΕΞΑΜΕ! -ΙΣΤΟΡΙΑ 1

Μια ωραία πρωία επισκεφτήκαμε το αρμόδιο, για διαβατήρια, Αστυνομικό Τμήμα με τα δικαιολογητικά μας, τις φωτογραφίες μας κι ένα σκασμό παράβολα –όπου μια αστυνομικίνα επιπέδου σούπερ μόντελ (δεν κάνω πλάκα) ανέλαβε να μας εξυπηρετήσει. Όσες προσπάθειες κι αν έκανα να της πιάσω κουβέντα πήγαν στο βρόντο, πήρε γραμμή και η κόρη μου, πήγε να με βοηθήσει –ματαιότης. Ντουβάρι η σούπερ μόντελ, πιο ζεστά είχα νιώσει παλιότερα όταν με είχε πάρει αγκαλιά ένας ΜΑΤάς και μ΄έσουρνε. Όπως και να ‘χει, ξεμπερδέψαμε κι όταν πέρασαν οι απαιτούμενες μέρες τηλεφώνησα προκειμένου να μάθω πότε θα παραλάβω διαβατήριο.
«Ξέρετε –η αίτησή σας για διαβατήριο ακυρώθηκε», με πληροφόρησε μια γυναικεία φωνή.
«Γιατί;» απόρησα.
«Το χαρτί της φωτογραφίας δεν ήταν κατάλληλο για σκανάρισμα».
«Τι θα πει αυτό;»
«Οτι δεν μπορούσαν να σκανάρουν τη φωτογραφία!» μου εξήγησε υπομονετικά η φωνή.
«Και τώρα τι κάνουμε;» ρώτησα.
«Όλη τη διαδικασία από την αρχή –πιστοποιητικό, φωτογραφίες... Μόνο τα παράβολα γλιτώνετε», με πληροφόρησε η φωνή.
Άρχισα να φορτώνω.
«Εντάξει για τις φωτογραφίες, αλλά γιατί να ξαναφέρω πιστοποιητικό; Που να τρέχουμε πάλι στο Δήμο;»
«Τι να σας κάνω; Έτσι είναι ο νόμος!»
«Κι αν ακυρωθεί πάλι, θα το ξαναπάμε τρίτη φορά το κορδόνι;» νευρίασα.
«Ε, μάλλον. Σκέφτεστε να ταξιδέψετε;» με ρώτησε όλο ευγένεια η φωνή.
Όχι –έτσι για πλάκα το ήθελα το διαβατήριο της μικρής, για να το δείχνει άμα θέλει να πάρει κουλούρι από το κυλικείο, σκέφτηκα. Αλλά δεν της το είπα.

Μια επόμενη ωραία πρωία ξαναβρεθήκαμε στο ίδιο Αστυνομικό Τμήμα με καινούργιο σετάκι χαρτιών. Η σούπερ μόντελ ήταν απασχολημένη, οπότε μας ανέλαβε μια άλλη, πολύ όμορφη κοπελίτσα. Διαφορετική κατάσταση –έπιασε την κουβέντα με την κόρη μου, πλακωθήκανε να γελάνε και να κοροϊδεύονται, το κάνανε καλοκαιρινό κανονικά το μαγαζί. Η μικρή τους χώθηκε στο τέλος που δεν την άφηναν να υπογράψει πουθενά και που οι μεγάλοι όλα δικά τους τα θέλουν και θα μαζέψει όλα τα παιδιά της Αθήνας να την αλλάξουν αυτή την αδικία, τους ανακάτεψε τις σφραγίδες και τα συραπτικά –ωραία περάσαμε!
«Όταν ξανάρθετε για το διαβατήριο να μου την ξαναφέρετε τη μικρή!» ζήτησε η όμορφη κοπελίτσα –αστυνομικίνα.
«Είστε σίγουρη;» απόρησα. «Επειδή εγώ την άφησα λυτή καθαρά για λόγους εκφοβισμού –σε στυλ, αν μας ξανακυρώσετε διαβατήριο, θα ξανάρθουμε!»
Να μην τα πολυλογώ –μετά από 3 μέρες χτυπάει το κινητό μου.
«Γεια σας, είμαι από το αστυνομικό τμήμα –το διαβατήριό σας είναι έτοιμο».
Πήγα, το πήρα –ευχαρίστησα την όμορφη κοπελίτσα για το ενδιαφέρον της, μου ευχήθηκε καλό ταξίδι και να χαίρομαι την κόρη μου την πανέξυπνη –μόνο που δεν αγκαλιαστήκαμε ν΄αρχίσουμε τα φιλιά (όχι οτι θα με χάλαγε δηλαδή!)

Να προσθέσω κλείνοντας το πρώτο μέρος των εμπειριών μου, οτι το αστυνομικό τμήμα που βγάλαμε διαβατήριο ήταν αυτό που χτύπησαν οι καμπόιδες με τα καλάσνικοφ τις προάλλες.

ΒΡΕ ΠΟΥ ΜΠΛΕΞΑΜΕ! -ΙΣΤΟΡΙΑ 2

Πριν παρουσιάσω την εμπειρία μου ως ενόρκου, θέλω να πω κάτι: αν ακούσεις οτι η Πολιτεία θέλει να σε τιμωρήσει άραξε και προετοιμάσου, αν όμως σου πουν οτι η Πολιτεία θέλει να σε τιμήσει κοπάνα την επειγόντως για τα Νησιά του Πάσχα –μόνο έτσι θα γλιτώσεις.

Δεν θα σε κουράσω με τη φρίκη των δικαστηρίων, τους φτωχούς κατηγορούμενους με τις χειροπέδες και τους πλούσιους με τα κουστούμια. Θα πω μόνο οτι την τιμητική διάκριση της Πολιτείας τη νιώθεις με το που μπαίνεις στη δικαστική αίθουσα και πληροφορείσαι οτι αν αργήσεις καμιά μέρα απ΄αυτές που έχεις οριστεί για ένορκος θα πληρώσεις ένα κατοσταρικάκι πρόστιμο! Μην ακούς λοιπόν αυτούς που λένε οτι «η τιμή, τιμή δεν έχει»... Μερικές φορές έχει και παραέχει!

Τέσσερις μέρες ήμουνα υποχρεωμένος να παρευρίσκομαι στην τιμή που μου έκανε η Πολιτεία, τρεις φορές κληρώθηκαν ένορκοι για δίκες και τις τρεις βγήκε το όνομά μου! Διότι αν είσαι γκαντέμης φίλε μου, πας κόντρα και στο νόμο των πιθανοτήτων! Τι πιθανότητες έχεις να είσαι μέσα στους 4 που κληρώνονται από 12 άτομα; 100% -σωστά;

Ευτυχώς η πρώτη δίκη που κληρώθηκα δεν έγινε.

Δυστυχώς όμως η δεύτερη δίκη έγινε. Είχαμε απέναντί μας έναν τύπο με πανάκριβο δικηγόρο και κατηγορίες για πολύ γερά στομάχια. Δεν θέλω να επεκταθώ –μην το κάνουμε θρίλερ εδώ μέσα. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου ήταν ένας πράος άνθρωπος, ευγενικός, καλόβολος. Όσο μας παρουσίαζε (στην αίθουσα συσκέψεων) την υπόθεση κράταγε ουδετερότητα σχοινοβάτη, αν πηγαίναμε να πούμε «ένοχος είναι ο καργιόλης», μας υπενθύμιζε οτι υπάρχει και το τάδε στοιχείο που μπορεί να αποδεικνύει το αντίθετο. Αν λέγαμε, «ρε λες να είναι θύμα σκευωρίας ο άνθρωπος;» φρόντιζε ο πρόεδρος να μας θυμίσει τα ενοχοποιητικά στοιχεία. Φυσικά ο εισαγγελέας ήταν πεπεισμένος οτι ο κατηγορούμενος είχε κάνει όσα τον κατηγορούσαν κι άλλα τόσα –αλλά ο πρόεδρος έβαζε πάγο γενικώς.

Όσο ήμασταν μαζεμένοι σαχλαμαρίσαμε κιόλας –λύθηκε ο πρόεδρος, μας είπε γενικές απόψεις του, για το πόσο μαλακία είναι το αμερικάνικο δικανικό σύστημα (η υπόθεση που εξετάζαμε είχε και Αμερική μέσα) που στηρίζεται σε περιπτωσιολογία και όχι σε νομολογία, για τις συναλλαγές των Αμερικάνων με εγκληματίες όπου αρκεί αυτοί να καρφώσουν κάποιους και αθωώνονται (ακόμα κι αν έχουν σίγουρα διαπράξει έγκλημα). Μας είπε και για τα κολλήματα της ελληνικής δικαιοσύνης... Με λίγα λόγια ο πρόεδρος μου φάνηκε ένα καλορυθμισμένο γρανάζι του συστήματος που όμως, λόγω υπερχρησιμοποίησης, είχε αρχίσει να βγάζει γρέζια. Όχι οτι δεν έκανε τη δουλειά του σύμφωνα με τους τύπους, όχι οτι ήταν ανεπαρκής, μεροληπτικός, λουφαδόρος, ξέρω ΄γω... Απλά, έβγαζε γρέζια.
Τελικά καταλήξαμε σε απόφαση, χαιρετηθήκαμε ευγενικά και βρεθήκαμε στο πεζοδρόμιο μαζί με τους συγγενείς του κατηγορούμενου που μόλις είχαμε καταδικάσει. Μια ωραία ατμόσφαιρα!

Την τρίτη φορά που με κληρώσανε για δίκη –φόρτωσα. Αει σιχτίρ πια, πως την είχαν δει; Βρήκαμε παπά να θάψουμε πέντε –έξη; Στην έδρα ήτανε μια πρόεδρος εντελώς χάλι. Απ΄αυτές που βρίζουν τους κατηγορούμενους, μιλάνε επιθετικά στους μάρτυρες, ειρωνεύονται τους πεθαμένους –εντελώς χάλι, το ξανάπα. Κληρώνει τον πρώτο ένορκο, πάει ο άνθρωπος να σηκωθεί, πετάγεται ο συνήγορος υπεράσπισης (χωρίς καν να τον δει) και λέει «εξαιρείται»! Γιατί το έκανε δεν κατάλαβα –μάλλον, κάποιο δικηγορίστικο στυλάκι... Κληρώνουν τ΄όνομά μου, σηκώνομαι, πλησιάζω -μούγκα ο συνήγορος.
«Δε με εξαιρείς κι εμένα;» του λέω.
Μπλοκάρει ο συνήγορος.
«Μόνο δύο μπορώ να εξαιρέσω», μου δικαιολογείται.
«Τι πράγματα είναι αυτά; Δεν ντρέπεστε;» φορτώνει η πρόεδρος.
«Τι να ντρέπομαι κυρία πρόεδρος!» διαμαρτύρομαι. «Τρεις φορές κληρώθηκαν ένορκοι και τις τρεις μέσα ήμουνα!»
«Εκατοντρείς να κληρωθείτε!» τσιρίζει η κυρία.
«Όπως νομίζετε», απαντάω, επειδή βλέπω τους μπάτσους τριγύρω έτοιμους να μου φερμάρουν.
Αλλά η κυρία συνεχίζει!
«Αν δεν θέλετε να είστε ένορκος να πηγαίνετε κάθε Γενάρη να το δηλώνετε!»
Σηκώνω κι εγώ τους ώμους.
«Και τώρα μου το λέτε;» παρατηρώ.
«Είναι τιμή σας να κληθείτε για ένορκος!» γκαρίζει η κυρία πρόεδρος.
«Τι τιμητικό έχει το να κάθομαι εκεί πάνω και ν΄αποφασίζω για τις ποινές των ανθρώπων;» απορώ.
Ευτυχώς με λυπήθηκε η εισαγγελέας και με εξαίρεσε! Έφυγα από την αίθουσα ακούγοντας την πρόεδρο να ουρλιάζει οτι αποτελώ την «ντροπή των ενόρκων» -πράγμα που δεν μου φάνηκε και πολύ υποτιμητικό αν θες να ξέρεις.

Αυτά ήταν τα γεγονότα –περνάω τώρα στις επακόλουθες σκέψεις:

Έχω συνηθίσει να αποφεύγω τα νταραβέρια με τις Αρχές. Το πρώτο λοιπόν που ήρθε στο μυαλό μου ήταν πως να τη γλιτώσω. Πως να γίνει έτσι που να μην χρειαστεί να πηγαίνω σε αστυνομίες και δικαστήρια...

Αν δεν πήγαινα στο αστυνομικό τμήμα δεν θα μπορούσα να ταξιδέψω με την κόρη μου -απλό είναι το θέμα. Και το αναφέρω για να υπενθυμίσω σε όσους ξεσκονίζουν τον αντικρατισμό τους κάθε εκλογική αποχή -οτι το κράτος έχει άμεση σχέση με τη ζωή μας, δυστυχώς. Δε γουστάρεις νταραβέρια με μπάτσους; Μαγκιά σου. Κάτσε ψηλά στο βουνό κι αγνάντευε. Είσαι της άποψης οτι ACAB, ας πούμε; Σωστός. Κι όταν πας να βγάλεις το δείνα χαρτί σε αστυνομικό τμήμα τι κάνεις; Μοιράζεσαι με τα μπατσόνια την άποψή σου ή το παίζεις τυπικός και μετρημένος; Ερωτώ.

Πάμε τώρα στην άλλη περίπτωση. Όπως βεβαίως γνωρίζεις "τα δικαστήρια απλώς νομιμοποιούν την κρατική βία" κ.λ.π. Σε καλούν για ένορκο -τι κάνεις; Λες "συγνώμη, αναρχικός, δεν θα μπορέσω"; Κι αφήνεις άλλους να βγάλουν το φίδι; Αν, ας πούμε, είναι κάποιος καημένος ταλαίπωρος -κακό είναι να τον υποστηρίξεις μπας και γλιτώσει τη μπουζού; Ή μήπως η ελευθερία ενός ταλαίπωρου είναι λιγότερο σημαντική από τις απαράβατες αρχές σου;
Κι ας πούμε τώρα οτι με βάση το παραπάνω πήγες στα δικαστήρια για ένορκος. Που, έτσι κι αλλιώς θα πας δηλαδή -επειδή αν δεν πας, θα πληρώνεις σα μαλάκας -τέλος πάντων... Πήγες στα δικαστήρια κι απέναντί σου έχεις έναν στυγερό δολοφόνο. Τι κάνεις; Ψηφίζεις να τον κλείσουν μέσα ή μένεις πιστός στο "η ελευθερία είναι θεραπευτική" και υποστηρίζεις για την αθώωσή του -κι ας έχει σφάξει ένα κάρο κόσμο;

Κοντολογίς, πως λειτουργεί κάποιος μέσα σε θεσμούς στους οποίους είναι ιδεολογικά και ηθικά αντίθετος;

Έγραψα παραπάνω οτι το αστυνομικό τμήμα που επισκέφτηκα ήταν εκείνο που χτύπησαν με καλάσνικοφ. Πράγμα που με έκανε να αναρωτηθώ –ποια θα ήταν η αίσθησή μου αν χτυπάγανε εκείνη την όμορφη κοπελίτσα που έπαιζε με την κόρη μου; Ή την άλλη την αχώνευτη μεν, αλλά σούπερ μόντελ δε; Δηλαδή –κατά πόσο θα προσωποποιούσα στις συγκεκριμένες την απωθητική όψη της κατασταλτικής εξουσίας; Ή τη θεσμοποιημένη αστυνομική βία; Μαλακίες να λέμε τώρα; Αν μάθαινα κάτι για αυτές τις κοπελίτσες σίγουρα θα λυπόμουν.

Επειδή ήταν όμορφες; Μπορεί.
Επειδή με εξυπηρέτησαν; Δουλειά τους είναι.
Επειδή ήταν τόσο φιλικές; Για τη μια από τις δύο ίσχυε αυτό να υπενθυμίσω.


Αν μάθαινα οτι κάποια από τις κοπελίτσες έφαγε μια σφαίρα θα λυπόμουν επειδή θα εικονοποιούσα μια τραυματισμένη κοπέλα κι όχι έναν τραυματισμένο θεσμό –τόσο απλό είναι το θέμα.

«Οι δικαστές είναι ασυνείδητα καθάρματα που υπερασπίζονται τα συμφέροντα της άρχουσας τάξης» –έτσι δεν πάει;
«Ήμουνα σε μια δίκη κι ο εισαγγελέας σηκώθηκε και είπε οτι κακώς δικαζόμασταν, επειδή το θέμα ήταν καθαρά ιδεολογικό και οι ιδέες δεν δικάζονται –αυτός ο εισαγγελέας ήταν πολύ πιο προωθημένος από κάτι και καλά αναρχικούς που συχνάζουν πλέον στα Εξάρχεια κι αν έχεις διαφορετική άποψη από τη δική τους σε σπάνε στο ξύλο», μου έλεγε τις προάλλες ένας φίλος, που διακρίνεται για τη συνέπειά του στον αναρχικό τρόπο ζωής.

Η πρόσφατη εμπειρία μου στα δικαστήρια πάντως εξαντλήθηκε στην παρατήρηση μερικών ευσυνείδητων υπαλλήλων που προσπαθούσαν να μην αδικήσουν (ή για να το πω καλύτερα: να αδικήσουν όσο γίνεται λιγότερο) τους εμπλεκόμενους. Εντάξει, υπήρχε κι εκείνη η πρόεδρος που είχε μπερδέψει το θρόνο του παντοκράτορα με την έδρα του κακουργιοδικείου –αλλά, τέλος πάντων.
Πόσους απ΄αυτούς θα ήθελα νεκρούς; Κανέναν ρε γαμώτο –ούτε καν εκείνη την ψωνισμένη πρόεδρο -ίσως να σκεφτόμουν οτι χρειάζεται επειγόντως ψυχιατρική υποστήριξη, αλλά με τίποτα δεν θα σκεφτόμουν οτι ο θάνατός της θα έκανε τον κόσμο καλύτερο.

Τι θέλω να πω;

Τίποτα περισσότερο από το προφανές –οτι η συγκεκριμένη κοινωνική δομή έχει πρόβλημα στους θεσμούς. ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ. Και το πρόβλημα αυτό δεν λύνεται με νεκρούς μπάτσους, νεκρούς δικαστές, νεκρούς υποθηκοφύλακες –νεκρούς γενικώς.

Επειδή τη θέση των νεκρών θα πάρουν άμεσα κάποιοι άλλοι –τι γίνεται τότε; Συνεχίζεται ο σκοτωμός;

Ας υποθέσουμε οτι διαθέτουμε έναν λεπτομερέστατο κατάλογο με τα ονόματα όλων των αστυνομικών –πατάμε ένα κουμπί κι όλοι μαζί πεθαίνουν. Επαναλαμβάνουμε την ίδια διαδικασία με τους δικαστικούς κι αφού έχουμε κουμπιά, να φαν΄κι οι κότες, εξολοθρεύουμε και τους δημόσιους υπαλλήλους, τους στρατιωτικούς, τους πολιτικούς, τους πλούσιους, τους λιγότερο πλούσιους, τους έτσι κι έτσι, τους ολίγο από γιουβέτσι... Φτάνει μέχρι εδώ;

Μετά απ΄αυτό θα δημιουργηθεί ένας καλύτερος κόσμος; Εγώ σου λέω πως έτσι θα γίνει –απάντα όμως κι εσύ σε αυτό: ένας καλύτερος κόσμος για ποιους; Ποιοι θα έχουν απομείνει; Μόνο εκείνοι που πατάνε τα κουμπιά και η παρέα τους.

Μάγκα μου, αν αυτός είναι ο καλύτερος κόσμος εγώ δεν θα είμαι εκεί για να τον δω. Θα με έχει καθαρίσει κάποιο πάτημα κουμπιού –οπότε ο συγκεκριμένος καλύτερος κόσμος δεν με αφορά.

Όσους τους αφορά ας τραβηχτούν μόνοι τους. Και για πάρτη τους.

17 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

liontas είπε...

Τι θα γίνει με την πάρτη σου;
Πρέπει να κρατήσω copy στο clipboard την φράση "Έγραψες πάλι" και να την κάνω paste σε κάθε σχόλιο;

ΥΓ Έτσι για να σε "γειώσω" και λίγο, μη μου βγει και κανένα όνομα γλείφτη, θα πω το παρακάτω:
Ο στυλοβάτης του κειμένου είναι η φράση «Ήμουνα σε μια δίκη κι ο εισαγγελέας σηκώθηκε και είπε οτι κακώς δικαζόμασταν, επειδή το θέμα ήταν καθαρά ιδεολογικό και οι ιδέες δεν δικάζονται –αυτός ο εισαγγελέας ήταν πολύ πιο προωθημένος από κάτι και καλά αναρχικούς που συχνάζουν πλέον στα Εξάρχεια κι αν έχεις διαφορετική άποψη από τη δική τους σε σπάνε στο ξύλο».

The Motorcycle boy είπε...

Πολύ σωστός και σημαντικότατη η γείωση. Επειδή η συγκεκριμένη φράση ανήκει σε άτομο που σέβομαι απολύτως, τόσο σε σχέση με την ιδεολογική του ταυτότητα όσο και με τη στάση ζωής του.

Masterpcm.. είπε...

Μιας και εγώ δεν θα είμαι εκεί για να δω τον "καλύτερο" κόσμο, δεν μου λες που θα αράξεις να πιούμε καμιά μπύρα τουλάχιστον όσο θα περιμένουμε να δούμε τον "χειρότερο";

The Motorcycle boy είπε...

Εκεί που άραζα πάντα -σιγά μην αλλάζω και στέκια στα γεράματα! Ο κόσμος δεν θα γίνει ούτε καλύτερος, ούτε χειρότερος επειδή κάθε φορά θα πρέπει να απαντάμε στο ερώτημα "ως προς τι;"

samson rakas είπε...

κατά πρώτον 'όσους τους αφορά όντως τραβιούνται μόνοι τους και για πάρτη τους', οπότε μάλλον συμφωνείτε σε αυτό, αφού δε ζήτησαν τη στήριξη κανενός, ούτε τη δική σου ούτε και τη δική μου.

απ' την άλλη η πολιτική δε μπορεί να περιοριστεί στη καθημερινότητα της επαφής και να εγκλωβιστεί σε ηθικοπλαστικά πρότυπα ομορφιάς και ευγένειας. όχι γιατί είσαι πολύ λάθος ως προς αυτό, αλλά γιατί μπορεί πολύ εύκολα να τουμπάρει το πράμα εναντίον σου. για παράδειγμα η ευγένεια της μπατσίνας προς το πρόσωπο σου σε μια στιγμή μπορεί να μετατραπεί σε μένος εναντίον του μαλλιά φίλου μου χωρίς παιδί. Ή μήπως δε μπορείς να αντιληφθείς πως ο φίλτατος και ανοιχτόμυαλος δικαστής δεν έχει στείλει δυνητικά στην απομόνωση, στα ψυχιατρεία και στο τάφο εφτά ντουζίνες ανθρώπους; Κι αν δεν είχε εκραγεί η βόμβα στο σικάγο ακόμη θα δουλεύαμε στη δύση 16αωρο. Υπάρχει μια διαλεκτική που για την ώρα δε μπορεί να αφαιρέσει τη βία από πάνω της.

και βέβαια, δε σημαίνει οτι αν θες να ανατρέψεις τους θεσμούς πρέπει απαραίτητα να είσαι ή αντάρτης πόλεων ή ερημίτης.

από την άλλη καταλαβαίνω τη κρίση που περνάς. δεν είναι και πολύ εύκολο να απαντήσεις στο ερώτημα γιατί σε επέλεξαν ως ένορκο. μάλλον λόγω επισκεψιμότητας στο blogspot :)

πρτφ

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα, ρε βλάκα -με επέλεξαν για ένορκο επειδή τυγχάνω ευϋπόληπτος πολίτης (έτσι γράφεται αυτό; ισχύει κι εδώ το "όσοι το φορούν ξέρουν και να το προφέρουν";)

Παρακάτω, φίλε έχασες το πονηρό υπονοούμενο: αν ΟΣΟΥΣ τους αφορά τραβιούνται μόνοι τους, τότε δεν τους αφορά! Ο καλύτερος κόσμος ή θα είναι για όλους ή θα είναι για ελάχιστους και στη δεύτερη περίπτωση χέστηκα αν ο ελάχιστος δε λέγεται πλέον Βαρδινογιάννης αλλά λέγεται Μπάμπης.

Σαφώς η πολιτική δεν εγκλωβίζεται στην καθημερινότητα της επαφής -αλλά θα πρέπει να τη λαμβάνει υπόψη, έτσι νομίζω. (Παρένθεση: δεν ήταν ακριβώς ηθικοπλαστικά τα κίνητρά μου περί ομορφίας των μπατσίνων -δεν σκεφτόμουν δηλαδή τι ωραία θα ήταν να βαδίζαμε μαζί στα λιβάδια πιασμένοι από το χέρι!) Επειδή λοιπόν μιλάμε για την καθημερινότητα της επαφής, εγώ δέχομαι οτι θα εξοργιστώ αν η μπατσίνα δείξει μένος στον Deuced το φίλο μου τον μαλλιά. Αν όμως είναι ευγενική και φιλική -θα πρέπει να παραμείνω οιωνεί εξοργισμένος; Επειδή ΑΝΑΜΕΝΩ από αυτή την τάδε συμπεριφορά; Στερεοτυπικό μου ακούγεται!
Δεν είπα πουθενά οτι ήταν ανοιχτόμυαλος ο δικαστής -κανονικός δικαστής ήταν. Και δεν αμφιβάλλω, μάλλον έχει στείλει θυματοποιημένο κόσμο μέσα και όχι μόνο δυνητικά. Εδώ όμως είχαμε μια συγκεκριμένη κατάσταση οπου ένας φρικτός (για τα μικροαστικά μου, δεν το αρνούμαι, αισθήματα) άνθρωπος είχε διαπράξει αίσχη και είχε από δίπλα έναν πανάκριβο τηλεδιάσημο δικηγόρο για να τη σκαπουλάρει. Δεν θέλω να σου στείλω λινκ από τους Αμερικάνους για την υπόθεση -δεν θέλω να σου χαλάσω το στομάχι. Αλλά αναρωτιέμαι -στη συγκεκριμένη περίπτωση τι γίνεται; Ποια θα ήταν, π.χ. η δική σου θέση;

Αυτός ήταν ο σκοπός του ποστ, να τα κουβεντιάσουμε όλα αυτά και χαίρομαι που τα θίγεις -άκρη προσπαθώ να βγάλω κι εγώ, εντάξει;

Εντάξει, έχεις δίκιο για το Σικάγο -αλλά αυτά είναι αρχαία ιστορία, τώρα μας τα πήραν πίσω και οι κοινωνικοί επαναστάτες (λέμε τώρα!) ασχολούνται με βιτρίνες.

Σαφώς κι αν θέλεις να ανατρέψεις τους θεσμούς δεν μπορείς να είσαι ΟΥΤΕ αντάρτης πόλεων (στη συγκεκριμένη συγκυρία) ΟΥΤΕ ερημίτης. Αλλά εγώ αναφέρθηκα σε όσους βαυκαλίζονται οτι κάνουν αντάρτικο πόλεων και σε όσους έχουν επιλέξει έναν τύποις ερημητισμό -ενώ ουσιαστικά δουλεύουν για το σύστημα καλύτερα από τον φιλαράκο τον δικαστή.

Υ.Γ.1: Κανόνισε να βάλω τράκερ να μετράει την επισκεψιμότητα και στο δικό σου μπλογκ και τότε να δούμε τι θα κάνεις, χαχαχαχαχα!

samson rakas είπε...

σίγουρα, υπεράνω πάσης υποψίας!
επιμένω ως προς αυτό: οι τύποι με τις χύτρες και τα λοιπά εκρηκτικά δεν επιδιώκουν να φέρουν την επανάσταση και έναν καλύτερο κόσμο. όπως και οι ίδιοι αναφέρουν, θέλουν απλά να ζήσουν έναν επαναστατικό τρόπο ζωής, έναν κόσμο μέσα στο κόσμο, εδώ και τώρα. υπάρχει ειλικρίνεια ως προς αυτό.

ως προς τη βιτρίνα, κάποτε η μορφή ενός εργοστασιάρχη ή ενός νέου μοντέλου μηχανής στο εργοστάσιο ήταν αρκετό για να συμβολίσει την ανισότητα και την επισφάλεια που δημιουργούν οι παραγωγικές σχέσεις. καλώς ή κακώς, για κάποιους ανθρώπους η εκμετάλλευση δε περιορίζεται πια στο τρόπο παραγωγής, η θεωρία πηγαίνει ένα βήμα παρακάτω και επεκτείνεται πια και στο ΤΙ παράγεται από αυτές, δηλαδή στο ίδιο το εμπόρευμα, στο ψευδές που αυτό αντανακλά αλλά και πώς αυτό καταναλώνεται. το αδιέξοδο δεν είναι μόνο υλικό αλλά πιο εσωτερικό και υπαρξιακό. σύμφωνες με αυτή τη λογική είναι και οι επιθέσεις σε εμπορικά και τράπεζες.

με ρωτάς ποιά θα ήταν η δική μου θέση για τον αντεροβγάλτη που καταδικάσατε. δηλαδή τί περιμένεις να σου πω, να τον υποστήριξω μήπως; Όχι. το θέμα είναι να μη φτάσεις να πάρεις θέση για το αποτέλεσμα χωρίς να πολεμήσεις τη θρυαλλίδα. ο τύπος αυτός είναι απόρροια μιας καθημερινής πρακτικής που κολυμπάει μέσα σε έναν βούρκο απο πιράνχας. δε μπορείς λοιπόν να τον καταδικάσεις λέγοντάς του ότι΅μεγάλε, δεν έπρεπε να γίνεις ο ίδιος πιράνχας γιατί τα άλλα δυσαρεστήθηκαν. καταλαβαίνεις το περιττό του πράγματος, κι οτι ο κόσμος δεν άλλαξε ούτε στο ελάχιστο με την καταδίκη του.

τώρα για το ποιός δουλεύει για το σύστημα, αυτό κι αν είναι στερεοτυπικό. ΟΛΟΙ μας δουλεύουμε, δεν υπάρχει ζωή έξω και πέρα από αυτό. δεν υπάρχουν εξωγήινοι. Υπάρχουν όμως τάσεις και συμπεριφορές που το τρέφουν, που το ισορροπούν, άλλες που το ταρακουνούν κι άλλες που το σείουν συθέμελα. κι εδώ έρχεται ο Δεκέμβρης.

πρτφ

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, αν οι τύποι με τις χύτρες δεν επιδιώκουν να φέρουν έναν καλύτερο κόσμο αλλά απλώς να ζήσουν έναν επαναστατικό τρόπο ζωής (επαναστατικό ως προς τι; αν η επανάσταση δεν σκοπεύει στην κοινωνική ανατροπή τότε είναι κάλπικη) αν λοιπόν επιδιώκουν να ζήσουν κάποια δικιά τους φαντασίωση (ή κάποιο φάντασμα -καστοριαδικά μιλώντας) τότε δεν βλέπω το λόγο να τους θεωρήσω κάτι διαφορετικό από τα χρυσά αγόρια της Γουόλ Στριτ. Κι εκείνα έναν κόσμο μέσα στον κόσμο θέλουν να ζήσουν -παραβιάζοντας τους κρατικούς κανόνες.

Δεκτή η θέση σου περί εμπορεύματος και επιφαινόμενου -αλλά αν κάποιος πράττει μια συμβολική επίθεση (κάτι τέτοιο δεν είναι τα χτυπήματα στις τράπεζες;) θα πρέπει να φροντίζει ώστε ο συμβολισμός του να περνάει στην κοινωνία. Περνάει; Δε νομίζω. Θες να δεχτούμε οτι η κοινωνία αποκτηνώθηκε; Ας δούμε λοιπόν τι πρέπει να γίνει για να αφυπνιστεί. Η αδιαφορία για την κοινωνία υπήρξε πάντα και βαθειά αντεπαναστατική.

Μη μου κάνεις κόλπα κοντραριζόμενων συζητητών -δεν περιμένω τίποτα από σένα με σκοπό να το αντικρούσω, περιμένω να προσπαθήσουμε να βγάλουμε μια άκρη. Σαφώς ο δολοφόνος είναι ένδειξη κοινωνικής παθογένειας και σαφέστατα πρέπει να αλλάξει η κοινωνία αν θέλουμε να μην υπάρχουν δολοφόνοι. Όμως τι γίνεται σήμερα κι εδώ; Απλά πράγματα -έλα στη θέση μου και βγάλε απόφαση. Τι επιλογές υπάρχουν;
1. Αρνείσαι να συμμετάσχεις στη διαδικασία.
2. Αθωώνεις.
3. Καταδικάζεις.
Εντάξει, παλιοκατάσταση και πουτάνα κοινωνία αλλά έτσι είναι. Τι κάνεις όταν πρέπει να διαλέξεις; Απορώ κι εγώ -δεν κατέχω καμιά σχετική αδιαπραγμάτευτη γνώση!
Δεν άλλαξε λες ο κόσμος με την καταδίκη του; Τι σημαίνει αυτό; Οτι και έξω να ήταν δεν θα έτρεχε τίποτα; Εντάξει -όχι οτι έφαγε καμιά τρελή φυλακή (12,5 χρονάκια για ένα φόνο κι ένα σακάτεμα μικρού παιδιού -έχει κάνει ήδη 4, στο 1,5 θα είναι πάλι έξω) -αλλά αναρωτιέμαι. Τι γίνεται εδώ; Το κράτος καταδικάζει ανάλογα με τον τραπεζικό σου λογαριασμό -όμως ρε φίλε είναι κάπως περίεργο το συναίσθημα... τι γίνεται εδώ; Τι λέμε εμείς; Μακριά από μας το ποτήρι -αυτό λέμε; Γράφω ασυνάρτητα; Ίσως.

Όχι, δεν δουλεύουμε όλοι για το σύστημα -δουλεύουμε για το σύστημα ΜΟΝΟ όταν υποτασσόμαστε στην ψευδή συνείδηση. Και θα έφτανε μια στιγμή συνειδητοποίησης για να πέσει το σύστημα -απλά, απλούστατα (διάβασε Χάλογουεϊ σχετικά, να μην τα λέω εγώ). Κοντολογίς, δουλεύουμε για το σύστημα από επιλογή μας -ακόμα κι αν η επιλογή βασίζεται σε λάθος κριτήρια.
Έρχεται ο Δεκέμβρης -εντάξει. Η επέτειός του αργεί ακόμα;

samson rakas είπε...

μετά και την εξίσωση των golden boys με τους αντάρτες πόλεων νομίζω πως και οι δύο σηκώνουμε τα χέρια ψηλά.

όσο για τα χτυπήματα στις τράπεζες θεωρώ πως όχι μόνο έχει περάσει στη κοινωνία ο συμβολισμός αλλά έχει ριζώσει ανεπιστρεπτί. άλλωστε το ότι ακόμη και ο 'αγανακτισμένος' πολίτης θα κατηγορήσει τον αναρχικό ότι σπάει τα αστυ της γειτονιάς, ταυτόχρονα και άθελά του συναινεί στο σπάσιμο μιας τράπεζας, δημιουργώντας ο ίδιος τον πολιτικό διαχωρισμό.

ρώτησες αν υπάρχει λευκό στο δικαστήριο; αν όχι, μη κάνεις τίποτα από τα τρία. αναλαμβάνουν οι πυρήνες της φωτιάς. δε νομίζω να έχεις καμιά διαφωνία ως προς αυτό; σοβαρά τώρα, αν θυμάμαι καλά το ίδιο πρόβλημα αντιμετώπιζε και ο μοντεσκιέ και τους είχε πει: αν θέλετε να με ορίσετε ένορκο θα πρέπει η απόφαση η τελική να είναι προιόν της μειοψηφίας και όχι της πλειοψηφίας των ενόρκων. κι ακόμη πιο σοβαρά, υπό το πρίσμα του τρέχοντος θεσμικού πλαισίου, σαφώς και τον καταδικάζεις.

τι θα πει μια στιγμή συνειδητοποίησης; μαγικά φίλτρα κέτσι;

τέλος πάντων, ο δεκέμβρης πέρασε και οι επέτειοι των εξεγέρσεων μόνο σε φιάσκο μπορούν να καταλήξουν.

καλή καρδιά

πρτφ

The Motorcycle boy είπε...

Να αρχίσω από τα σοβαρά -μια στιγμή συνειδητοποίησης σημαίνει μια στιγμή όπου ο άνθρωπος μπορεί να κοιτάξει πέρα (και μέσα) από την αλλοτρίωση. Τι μαγικά ραβδιά, αυτό είναι το εύκολο -το δύσκολο είναι να κοιμόμαστε συνέχεια. "Πως να αλλάξουμε τον κόσμο χωρίς να πάρουμε την εξουσία", Τζον Χάλογουεϊ (ή κάπως έτσι ο τίτλος). Αν δεν το έχεις θα στο φέρω εγώ δώρο -το καλύτερο πράγμα που συνέβη στην κοινωνιολογία γενικότερα τα τελευταία 20 χρόνια και το καλύτερο βιβλίο δυναμικής κοινωνιολογίας του τελευταίου αιώνα.

Η εξίσωση υποννοεί οτι όλες αυτές οι υπερτροφικές ατομικότητες μπορούν να πάνε να γαμηθούν.

Χμ, αν τα χτυπήματα σε τράπεζες "περνούσαν" θα είχε περισσότερη απήχηση η υπόθεση Δημητράκη. Τα χτυπήματα σε σούπερ μάρκετ βέβαια... Εκεί πήγε καλά, υπήρχε διάχυση.
Κοντολογίς, η ταπεινή μου γνώμη είναι πως οι αναρχικοί πρέπει να βγουν στην κοινωνία -να βοηθήσουν, να δείξουν τι εννοούν με τις απόψεις τους. Όπως οι Καταλανοί που φτιάχνουν τις βρύσες της γειτονιάς τους εθελοντικά -παράδειγμα δίνω. Οι αναρχικοί του "βραστούς -βραστούς θα φάμε τους αστούς" είναι απλά για τα πανηγύρια πλέον.

Λευκό στο δικαστήριο ε; Χαχαχαχα! Να στην κάνω αλλιώς την ερώτηση: γιατί λύσσαξε ο κόσμος το Δεκέμβρη να δικαστεί ο Κορκονέας και να σαπίσει στη φυλακή; Ο δικός μου ήταν χειρότερος -τι γίνεται εδώ; Μόνο τους μπάτσους θα θέλουμε να καταδικάζουμε και οι άλλοι έξω;

Οι Πυρήνες της Φωτιάς και τ΄αρχίδια μας κουνιούνται -τι θα κάνανε δηλαδή; Θα φέρνανε καμιά κατσαρόλα να ανατινάξουν την είσοδο της πολυκατοικίας του δικαστή και θα αναγορεύσουν τον φονιά σε λαϊκό ήρωα τύπου Ριτζάι. Ή Πάσσαρη.

Ένας ένορκος μειοψήφισε, οι υπόλοιποι τον καταδικάσαμε. Άκου τώρα μια μαλακία, μάλλον άσχετη! Αυτόν που μειοψήφισε τον είδα μετά από δυο μέρες σε βίντεο αρχείου των ειδήσεων στο συνέδριο της ΝΔ! Κάτι πράγματα έτσι;

Ναι, αυτό εννοούσα κι εγώ με τις επετείους. Επέτειος=επετεία.

Τι καλή καρδιά; Βάζει το "Κύμα" στην τηλεόραση και το βλέπω να νευριάζω πάλι με τους κοινωνιολόγους του σινεμασκόπ.

Ανώνυμος είπε...

Γιατί, δε σ' άρεσε το Κύμα;
Νίκος

sjors είπε...

πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση και μακάρι να εμπλεκόμουν σε αυτή στηρίζοντας κάθε θέση μου σε μπετόν-αρμέ κομμάτια συγκεκριμένης και πιεστικής εμπειρίας.
για καλύτερα ή χειρότερα, είμαι ένας άνθρωπος που δεν έχει υποστεί προς το παρόν ανυπόφορη βία και αδιέξοδο.
όντας λοιπόν τέτοιο εξωτικό ζώο, (για τα δεδομένα ενός κόσμου που ουρλιάζει* κάτω από το βάρος που υφίσταται), η συζήτηση αυτή κυρίως μου υπογραμμίζει το αυτονόητο: τη situatedness των συμμετεχόντων. ίσως ένα από τα βασικότερα και πιο πολυεπίπεδα συστατικά της ανθρώπινης κατάστασης.
έχοντας πει αυτό, τα καταλαβαίνω και τα κουζινικά με γέμιση δυναμίτιδας και τις συμπαθητικές μπατσίνες.
δεν έχω πρόθεση να τα κρίνω ως στάσεις.

θέλω μόνω να αναφέρω μια παρόμοια συζήτηση με έναν άνθρωπο που είναι πλέον οδυνηρά μακρυά μου.
αν θυμάμαι καλά, έχοντας πει ακριβώς οτι και σαμσών στην πρώτη παράγραφο του 6.15 σχολίου του, μου πέταξε στο τραπέζι την ορίζουσα ερώτησή της: τι είναι αυτό για το οποίο θέλω να με κατηγορήσουν;
λοιπόν, δεν είχα το στομάχι να τη σηκώσω και το μυαλό μου ήταν αλλού εκείνη τη στιγμή.
αλλά τη σκεφτόμουν αργότερα εκείνη τη μέρα και με εντυπωσίαζε το πόσο αδιάφορη μου ακουγόταν προσωπικά.
αλλά τουλάχιστον ήταν κάτι. εγώ τι θα ρωτούσα;
κατέληξα κάπου:
στη μικρή και τιποτένια ζωή σου sjors, ποιόν υπερασπίστηκες;
οχι ιδιέταιρα πρωτότυπο ε; τα ίδια λέει και ο κωνσταντίνος βήτα όταν μιλάει για αυτούς που "δεν υπερασπίζονται κανένα και ζουν στα παραμύθια"
αυτό ρωτάω. και η απάντηση δε με ικανοποιεί πάρα πολύ.
αλλά τουλάχιστον είναι κάτι.



* αυτό δεν είναι "εν αρχή" μοτοσακέ;


υγ. συνειδητοποιώ με μεγάλη λύπη μου οτι πολλά πράγματα πλέον τα σκέφτομαι στα αγγλικά και τα μεταφράζω στα ελληνικά. θα ήμουν υπόχρεος για την ελληνική λέξη του situatedness. έτσι, για το γαμώτο.

Ο Καλος Λυκος είπε...

http://radicalebooks.blogspot.com/2009/06/change-world-without-taking-power.html

Δεν σου είπα πως τα πάντα τα βρίσκεις online, πρίν κάμποσες μέρες; Εκτός αν το έχεις με αφιέρωση, οπότε πάω πάσο...

Ο Καλος Λυκος είπε...

sjors,

"situated" είναι ο τοποθετημένος, έτσι; η πράξη του να είσαι τοποθετημένος (situated -ness), θα μπορούσε να περιγραφεί ως "τοποθετηστικότητα", αλλά είναι μάλλον πολύ αμπλαούμπλικη η μετάφραση μου - και εγώ δεν είμαι γλωσσολόγος...

Γιατί δεν χρησιμοποιείς το "κατάσταση" (situation) αντί γιά το "situatedness", που περιέχει τόσο την έννοια της θέσης όσο και της πράξης;

The Motorcycle boy είπε...

Νίκο δεν ξέρω αν μου άρεσε ή όχι-τελικά δεν πρόλαβα να το δω, κάτι ν΄απαντήσω στο Σαμσών, κάτι να αράξω λίγο με την κόρη μου.... Απλά μου έδωσε την εντύπωση οτι πρόκειται για τηλεοπτική κοινωνιολογία, την οποία απεχθάνομαι. Αλλά θα το δω κανονικά και θα σου πω τότε στα σίγουρα.

Μεγάλε Λύκε -καθάρισες πάλι και μάλιστα ντούμπλεξ! Το έχω κανονικά το βιβλίο, σε χαρτί, αλλά αφιέρωση ντράπηκα να ζητήσω από το άτομο -μου φάνηκε πολύ αξιοσέβαστος για να υπογράφει αφιερώσεις.

The Motorcycle boy είπε...

sjors φιλε -έτσι ακριβώς, "εν αρχή ην η κραυγή", το ουρλιαχτό.
Είναι ευλογία που δεν έχεις μπετόν αρμέ κομμάτια εμπειρίας, ένας που ήξερα και είχε τέτοια, είναι τώρα κάπου στα ανοιχτά του λιμανιού της Γένοβας, τσιμεντομένος.

Σαφώς και έχεις δίκιο -όταν μιλάμε, μιλάνε οι θέσεις μας μέσα από εμάς και η κουβέντα αν μη τι άλλο είναι χρήσιμη για την ιχνηλασία των εκάστοτε θέσεών μας σε έναν κοινωνικό ιστό αράχνης στον οποίο συνήθως είμαστε οι μύγες.

Σίγουρα κατανοώ και τους μεν και τους δε και τους παραδέ -κι ακόμα πιο σίγουρα δεν είμαι πρόθυμος να καθίσω στο θρόνο του απόλυτου κριτή. Ότι κουβεντιάζουμε είναι οι εντυπώσεις μας και οι απόψεις μας -κι αν είμαι περισσότερο σκληρός απέναντι στους κατσαρολάκηδες π.χ. από ότι απέναντι στις μπατσίνες, αυτό συμβαίνει επειδή οι πρώτοι παίζουν με τις ελπίδες μου όσο οι δεύτερες εκπροσωπούν μια κατάσταση που θα ήθελα να αλλάξει-καταργηθεί.

Στις ζωές μας το μόνο που υπερασπιστήκαμε ήταν οι εαυτοί μας και ο τρόπος που θελήσαμε να ζήσουμε -μακάρι να παλεύαμε για έναν καλύτερο κόσμο, αλλά για το μόνο που παλέψαμε ήταν να μη μας τον φορέσουν. Εμάς -σαν άτομα.

Καλή η ερώτηση: για τι θα ήθελες να σε κατηγορήσουν. Αν ρωτούσες εμένα θα απαντούσα: για υπερβολική φαντασία.

The Motorcycle boy είπε...

Αν και πλέον το ποστ πάλιωσε, αφήνω το παρακάτω αντιγραμμένο από το ιντυμήντια -έτσι για την πληρότητα του θέματος:

«Χθες το απόγευμα, ομάδα συντρόφων επιτέθηκε σε πεζό περίπολο της ΕΛ.ΑΣ. στην οδό Καλλιδρομίου. Θαυμάσαμε τους λεβέντες του Χρυσοχοΐδη στο ταχύτατο σπριντ τους, στο οποίο πετούσαν ακόμα και τα κλομπ τους, για να τρέξουν πιο γρήγορα. Θαυμάσαμε, επίσης, την επίδειξη συναδελφικής αλληλεγγύης, όταν παράτησαν πίσω τους τη νεαρή συνάδελφό τους. Σε ένδειξη μεγαλοψυχίας μας, τη φιλοδωρήσαμε μόνο με κάνα δυο κλωτσιές. Επιφυλασσόμαστε για τους λεβέντες συναδέλφους της. Επιστρέφουμε, τέλος, στο Χρυσοχοΐδη, ένα κλομπ, που «έπεσε» από τους λεβέντες του. Ο Δεκέμβρης έρχεται.»

Για ποια επανάσταση μιλάμε; αναρωτιόταν κάποτε ο Παυλάκης...

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι