Τρίτη, Φεβρουαρίου 16, 2010

"Αλλά εμείς είμαστε οι άλλοι!"

Πήγαινα ακόμα Γυμνάσιο, θυμάμαι, όταν άρχισα να κατεβαίνω συστηματικά στο Καραϊσκάκη. Λεφτά για εισιτήριο -«θα αστειεύεστε βέβαια!» -περιμέναμε στο ημίχρονο ν΄ανοίξουν οι θύρες μπας και μπούμε τζάμπα. Όσο περιμέναμε, είχαμε ανακαλύψει αυτό το μαλακισμένο παιχνίδι –τη στήναμε στα, πέριξ του σταδίου, στενά κι όταν βλέπαμε ξεμοναχιασμένο του την πέφταμε. Ο διάλογος –πάντα ίδιος:
«Με ποιους είσαι εσύ ρε; Με μας ή με τους άλλους;»
«Με σας ρε παιδιά –με σας!» ψέλλιζε τρεμάμενος ο ξεμοναχιασμένος.
«Αλλά εμείς είμαστε οι άλλοι!» πανηγυρίζαμε εμείς ο κανίβαλοι.
Από τότε μου έμεινε η απορία –ποιοι είμαστε εμείς, ποιοι είναι οι άλλοι; Για να τη λύσω, πέρασα 6 χρόνια στην Πάντειο κι ακόμα δεν είμαι σίγουρος αν κατάφερα να βρω την απάντηση. Μη νομίσεις όμως οτι αυτά τα χρόνια πήγανε χαμένα –επειδή, μπορεί να μη βρήκα την απάντηση, έμαθα όμως να ρωτάω καλύτερα. Έμαθα οτι στο γενικό και στο φλου δεν υπάρχουμε ούτε εμείς, ούτε οι άλλοι –υπάρχουμε μονάχα «σε σχέση με».

Εμείς είμαστε «εμείς» -σε σχέση με κάποιον συνεκτικό παράγοντα. Εμείς, γύρω από το Καραϊσκάκη ήμασταν Ολυμπιακοί.
Οι άλλοι είναι «άλλοι» -επειδή δεν μοιράζονται τον δικό μας συνδετικό παράγοντα. Οι άλλοι, γύρω από το Καραϊσκάκη ΔΕΝ ήταν Ολυμπιακοί. Σίγουρο αυτό; Και τότε τι ρόλο βάραγε η κομπίνα: «εμείς είμαστε οι άλλοι»; Μη γίνεσαι κορόιδο!

Και μάθε να ρωτάς: Τι θέλαμε εμείς οι κανίβαλοι εκεί έξω; Να μπούμε τζάμπα στο γήπεδο. Τι είχε ο ξεμοναχιασμένος που δεν είχαμε εμείς; Εισιτήριο! Άρα....

Ένα μεγάλο «εμείς» (ας το πούμε: φίλαθλοι του Ολυμπιακού) σπάει σε ένα μικρότερο «εμείς» (ας το ονομάσουμε: φίλαθλοι του Ολυμπιακού που έχουν έρθει στο γήπεδο) κι αυτό σπάει, με τη σειρά του, σε πολλά διαφορετικά «εμείς» (φίλαθλοι με εισιτήριο και φίλαθλοι χωρίς, φίλαθλοι με ακριβό εισιτήριο και φίλαθλοι με φτηνό, οργανωμένοι και μεμονωμένοι φίλαθλοι, κ.λ.π.)
«Εμείς» λοιπόν, ήμασταν όντως «εμείς οι Ολυμπιακοί» -όμως ήμασταν ταυτόχρονα και οι «άλλοι, που δεν έχουν εισιτήριο». Αντιλαβού;

Φέρτο τώρα όλο αυτό στις μεγάλες αίθουσες προβολής –για να το κάνουμε υπερπαραγωγή:

Τη σήμερον ημέρα και στην παρούσα χώρα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε κάμποσες μεθόδους «ταξικής» διάκρισης –η κάθε μέθοδος αντιστοιχεί σε συγκεκριμένο χαρακτήρα ερωτήματος. Αν θελήσω να διακρίνω τις «τάξεις» σε σχέση με την κατοχή, ή μη, των μέσων παραγωγής... χέσε μέσα Αποστόλη! Οπότε το αφήνω στην άκρη αυτό. Αν θέλω όμως να διακρίνω με βάση τον βαθμό συμμετοχής τους στα έσοδα του κράτους; Τότε, πολύ εύκολα θα μπορέσω να μιλήσω για δυο «τάξεις»: αυτούς που κονομάνε κι αυτούς που πληρώνουν (υπάρχει και η ενδιάμεση –που ξύνεται, αλλά άσε την απέξω για την ώρα).
Είναι αυτές τάξεις με την κλασσική έννοια του όρου; Όχι –από τη στιγμή που δεν έχουν κοινή ταξική συνείδηση, από τη στιγμή δηλαδή που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το «εμείς» από το «οι άλλοι». Και ναι, είναι, τουλάχιστον "εν δυνάμει τάξεις" –από τη στιγμή που έχουν κοινά οικονομικά συμφέροντα. Μπερδεμένο; Κάτσε να σου τραβήξω μια απλούστευση.

Στην Ελλάδα δεν μπορούμε να διακρίνουμε παραγωγικούς τομείς, εφόσον δεν υπάρχει καν παραγωγή. Κι αυτό είναι αλήθεια, αν σκεφτεί κανείς οτι ο κατεξοχήν παραγωγικός τομέας (δηλαδή ο πρωτογενής –ή αλλιώς αγροτικός) επιδοτείται για να επιβιώνει και όχι για να παράγει. Ο δευτερογενής τομέας ή αλλιώς η βιομηχανία είναι ανέκδοτο του τύπου «Ελβετός ναύαρχος» και ο τριτογενής, τουτέστιν οι υπηρεσίες και οι μεταπράτες, απορροφά το μεγαλύτερο μέρος του εργασιακού δυναμικού.

Σε αυτή την διαμορφωμένη κατάσταση έρχεται η εκάστοτε κυβέρνηση και ψάχνει για έσοδα. Από που θα τα πάρει; Η πρώτη, εύκολη, απάντηση είναι «από αυτούς που έχουν μεγάλη περιουσία» κι εδώ μπορούμε να ξεκαρδιστούμε με την άνεσή μας. Επειδή «μεγάλη περιουσία» δεν είναι οι βίλες με πισίνα και τα Χάμερ (αυτά είναι απλές ενδείξεις πλούτου), «μεγάλη περιουσία» είναι οι βιομηχανίες, ας πούμε. Να πάει στη φάμπρικα ο αδέκαστος Έλιοτ Νες και να πει στον κοιλαρά με το πούρο: «βγάνεις αδερφάκι μου –ντούκου, ντούκου όλη μέρα οι μάκινες –δώσε κάτι και στο κράτος!» Και να σκεφτεί ο κοιλαράς: «που να ξηλώνω τώρα την παραγωγική μονάδα και να τρέχω στην υπανάπτυκτη αλλοδαπή;» Κι έτσι να πληρώσει κάποιο φόρο.

Όταν όμως δεν υπάρχει παραγωγική μονάδα –δεν υπάρχει και τίποτα για να ξηλωθεί. Πάει ο καλός Έλιοτ Νες στον κοιλαρά –τον πετυχαίνει με το πούρο και το μπουρνούζι δίπλα στην πισίνα. «Δώσε κάτι κύριος –τόσα έχεις!» Αναψοκοκκινίζει ο κοιλαράς, «τι έχω! τίποτα δεν έχω! κι αυτά που βλέπεις της γυναίκας μου είναι, δώρο από ένα θειό της που ζει στο Αμέρικα –κάτσε καλά μη σηκωθούμε και φύγουμε και σ΄αφήσω το περετικό προσωπικό στο ταμείο ανεργίας!» Τι να φορολογήσει ο φτωχο-Έλιοτ; Αέρα κοπανιστό;

Όμως το κράτος χρειάζεται φόρους για ν΄αναπνέει. Κι επειδή δεν μπορεί να τους βάλει στους αεριτζήδες –τους βάζει όπου βρίσκει. Τουτέστιν, στην κατανάλωση, στη μικροϊδιοκτησία και στους μισθούς. Η κατανάλωση είναι, εν πολλοίς, κοινή –είτε πρόκειται για μένα, είτε για τον Βαρδινογιάννη. Άρα, εγώ πληρώνω, αναλογικά περισσότερα, απ΄αυτόν. Η μικροϊδιοκτησία αφορά αποκλειστικά εμένα, επειδή η μεγαλοϊδιοκτησία, τα είπαμε: «ο θειός από το Αμέρικα». Οι μισθοί.... δε θυμάμαι να είδα ποτέ το όνομα κανενός Βαρδινογιάννη σε μισθολόγιο!

Άρα, συμπεραίνουμε πως, όσο μικρότερο είναι το εισόδημα κάποιου, τόσο μεγαλύτερο φόρο πληρώνει. Αναλογική φορολόγηση με τα πόδια στον αέρα και το κεφάλι στο πάτωμα! Αν όμως ήταν έτσι –θα έπρεπε να έχουμε ένα κοινό μέτωπο. Από δω «εμείς» οι πληρώνοντες, από εκεί «αυτοί» οι κονομόντες. Είναι έτσι; Αναφορικά με τους κονομόντες –σαφώς και κάπως έτσι είναι! Τι γίνεται όμως με τους πληρώνοντες;

Σκέψου έναν τύπο που τον ληστεύουν μέρα μεσημέρι -του έχουν λοιπόν βουτήξει το πορτοφόλι, το κινητό, το ρολόι, τα παπούτσια, το μπουφάν κι αυτός χαμογελάει επειδή σκέφτεται: «του την έφερα του πούστη –έχω ένα εικοσάρι στην κωλότσεπη και δεν το βρήκε!» Αυτή ακριβώς η λογική κυριαρχεί στους πληρώνοντες. Τουτέστιν –«να γλιτώσουμε όσα μπορούμε κι ας πληρώσουμε 10 φορές πάνω όσα δεν μπορούμε να γλιτώσουμε!»
Πράγμα το οποίο χωρίζει τη συγκεκριμένη «τάξη» σε υπο-ομάδες, ανάλογα με την δυνατότητα απόκρυψης χρημάτων. Κι έτσι εμφανίζεται η αντίθεση μεταξύ μισθωτών και μικροεμπόρων. Επειδή οι μεν μισθωτοί δεν μπορούν να κρύψουν τη βασική πηγή εισοδήματός τους όσο οι μικροέμποροι τινάζουν το ευρώ μπας και πέσει κάνα σέντσι στο πάτωμα.

Αλλά το κράτος είναι κράτος –πάει να πει, θέλει τα σέα του και τα μέα του, τα κοστουμάκια του τα μονόπετα, τα πατούμενα τα ιλουστρασιόν, τα αμαξάκια τα ξεσκέπαστα –επειδή το κράτος είναι κράτος, τουτέστιν νταβατζής και μάλιστα κακομαθημένος, με ταρίφα στάνταρ, ασχέτως καταστάσεως της πουτάνας. Κι αν η πουτάνα δεν του τα φέρει –τόσο το χειρότερο για την πουτάνα, καθότι κυκλοφορεί και φαλτσέτα ξυραφάτη.

Όσα λοιπόν κλέβει ο μικροέμπορος από το κράτος, τα φορτώνει το κράτος στους μισθωτούς και τα χάνει ο μικροέμπορος από είσπραξη –επειδή, πού θα πηγαίνανε να ψωνίζουν οι μισθωτοί; Στα Χάροντς; Πέφτει η δουλειά του μικροέμπορου, ψάχνει εκείνος να κλέψει αλλά δε βρίσκει –ανεβάζει τις τιμές μπας και τσιμπήσει κανένα κορόιδο και τα πληρώσει (το κορόιδο) για όλους, αλλά τι τα θες; Στο τέλος μένουν όλοι στον άσσο...

Αντί τώρα ο μικροέμπορος να πιάσει αγκαζέ το κορόιδο που τον κρατάει ζωντανό και να δουν πως θα βγάλουν άκρη προτιμά το «ναι, αλλά εμείς είμαστε οι άλλοι!» Και το κορόιδο που του τα παίρνει το κράτος, του τα παίρνει ο μικροέμπορος, του τα παίρνουν οι τράπεζες, του τα παίρνει ο πάσα ένας –τι κάνει; Αντί να πιάσει τον διπλανό του μισθωτό και να δουν τι θα αποκάμουν, αποφαίνεται βαθυστόχαστα: «κι εμείς, οι άλλοι είμαστε!»

Γίνομαι συγκεκριμένος:

-Αν ρωτήσεις έναν εμποράκο περί του ποιος φταίει για το οτι κοπανάει μύγες καθ΄εκάστην, θα σου απαντήσει (χωρίς καν να πεταρίσουν τα μάτια του) οτι φταίνε οι διαδηλωτές και οι απεργοί που παραλύουν την αγορά, οι δημόσιοι υπάλληλοι που πληρώνονται για να κάθονται και ΓΕΝΙΚΑ τα λαμόγια του κράτους.
-Αν ρωτήσεις έναν μισθοφόρο ιδιωτικό υπάλληλο περί του ποιος φταίει και χρωστάει στις τράπεζες μέχρι τρίτης γενεάς, θα σου απαντήσει (χωρίς καν να κοκκινίσουν τ΄αυτιά του) οτι φταίνε οι δημόσιοι υπάλληλοι (για τους γνωστούς λόγους) και ΓΕΝΙΚΑ τα λαμόγια του κράτους.
-Αν ρωτήσεις έναν δημόσιο υπάλληλο περί του ποιος φταίει για το οτι δεν έχει στον ήλιο μοίρα, θα σου απαντήσει.... Αλλά σιγά μην κάτσεις να ρωτήσεις τον κοπρίτη τον δημόσιο υπάλληλο –ε; Πάντως, σίγουρα κι αυτός θα αναφέρει ΓΕΝΙΚΑ τα λαμόγια του κράτους –έτσι δεν είναι;

Και τι σημασία έχουν όλα αυτά; Δεν έγραψα παραπάνω οτι η φορολογία του κράτους είναι αντιστρόφως ανάλογη του εισοδήματος του φορολογούμενου; Δεν είναι αυτή η βασική αιτία της όλης αδικίας που υφιστάμεθα; Είναι; Συμφωνείς;

Εντάξει –είμαστε υποτελείς ενός άδικου κράτους, ας αλλάξουμε λοιπόν το κράτος. «Βραστούς, βραστούς ας φάμε τους αστούς» ή κάτι σχετικό. Γενική απεργία, καταλήψεις των δημόσιων κτιρίων -«Ζήτω εμείς –κάτω οι άλλοι!» Ποιοι είμαστε εμείς; Ποιοι είναι οι άλλοι;

Γι΄αυτό ακριβώς και δεν διανοούμαστε να αγγίξουμε το καθεστώς –αλλά προτιμούμε:

-Να κατηγορούμε κάποια αόριστα και νεφελώδη κρατικά λαμόγια τα οποία όμως ψηφίζουμε (μια φορά με τη συμμετοχή μας και δυο με την αποχή μας) στις εκάστοτε εκλογές.
-Να καταριόμαστε τους διαδηλωτές κι ας μας συμφέρει απολύτως να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους (αφού θα βολέψουν κι εμάς μακροπρόθεσμα).
-Να κατακρίνουμε τους δημοσίους υπαλλήλους, είτε πηγαίνουν στις δουλειές τους, είτε απεργούν.
-Να λουφάρουμε από τις κρατικές εισφορές όσο μπορούμε, να μη δίνουμε ασφαλιστικές εισφορές όπου είναι αυτό δυνατό, να πουλάμε με κέρδος 200% και, στο καπάκι, να καταγγέλλουμε όσους κάνουν ακριβώς το ίδιο με μας, απαιτώντας από το κράτος να πληρώσει τα κερατιάτικα.

Είπα για δημόσιους υπάλληλους –λοιπόν, αυτό είναι ένα καλό παράδειγμα του διαχωρισμού ανάμεσα σ΄εμάς και στους άλλους:

-Πόσοι πιστεύουν οτι οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν βρει τη δουλειά τους με βύσμα; Να δω χεράκια; Δάσος! Πόσοι έχουν βρει δουλειά της προκοπής στον ιδιωτικό τομέα απαντώντας απλώς σε αγγελία και όχι μέσω γνωστού; Να δω χεράκια! Ξεραΐλα!

-Πόσοι πιστεύουν οτι οι δημόσιοι υπάλληλοι απλώς ξύνονται όλη τη μέρα και είναι τσακωμένοι με τη δουλειά; Νάτο πάλι το δάσος! Πόσοι λουφάρουν στις μεγάλες εταιρείες του ιδιωτικού τομέα; Ελάτε –μεταξύ μας τώρα! Πόσοι εκεί πέρα, ασχολούνται με φέισμπουκ, τσατ, ματ, πατ και άλλα συναφή; Μη ντρέπεστε!

-Πόσοι πιστεύουν οτι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι καλοπληρωμένοι; Σιγά –μη σπρώχνεστε! Πόσοι είναι αυτοί που δουλεύουν σε μεγάλη εταιρεία του ιδιωτικού τομέα, έχουν 15 χρόνια προϋπηρεσία στο εργασιακό τους αντικείμενο, έχουν μεταπτυχιακό, γυναίκα και παιδί και παίρνουν 1.600 ευρώ; Δε βλέπω προθυμία να σηκωθούν πολλά χέρια!

-Πόσοι υποστηρίξουν με φανατισμό την άποψη οτι ο Δημόσιος τομέας είναι το απαύγασμα της δυσλειτουργίας; Όλοι; Καλώς! Πείτε μου τώρα μια ιδιωτική εταιρεία παροχής υπηρεσιών με περισσότερους των 50 υπαλλήλων που να λειτουργεί υποφερτά στην Ελλάδα! Μία!

-Πόσοι βρίζουν τους δημόσιους υπάλληλους επειδή απεργούν και ταλαιπωρούν τον κοσμάκη; Όλοι σχεδόν. Πόσοι απ΄αυτούς που βρίζουν, έχουν κάνει τώρα τελευταία καμιά απεργία για τα εργασιακά τους; «Το αφεντικό θα με σουτάρει», είναι η κλασσική δικαιολογία –η οποία φυσικά κρύβει το προφανές: «αν απεργήσουν όλοι, κανένας δεν θα χάσει τη δουλειά του». Αλλά, όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι απεργούν –χάνουν 100 ευρουδάκια την ημέρα –ποιος είναι πρόθυμος να κάνει το ίδιο στον ιδιωτικό τομέα; Να δω χεράκια!

-Πόσοι υποστηρίζουν τα μέτρα μείωσης των μισθών των Δημοσίων υπαλλήλων; Πολλοί; Όλοι; Πόσοι καταλαβαίνουν οτι η μείωση των μισθών στο Δημόσιο θα ακολουθηθεί από ανάλογη μείωση στον Ιδιωτικό τομέα; Ε;

Για να μη σε κουράζω, κι επειδή τυγχάνω Δημόσιος υπάλληλος, θα σου ρεζουμάρω την προσωπική μου άποψη. Εγώ λοιπόν, δούλεψα στον Ιδιωτικό τομέα πριν έρθω στο Δημόσιο. Δούλεψα σε δουλειές που αναγκάστηκα να κάνω και δούλεψα σε δουλειές που γούσταρα το αντικείμενο. Δεν τα πήγα άσχημα –απλά κάθε βράδυ σιχαινόμουν τον εαυτό μου όταν γύριζα σπίτι. Ήρθα λοιπόν στο Δημόσιο επειδή προτιμώ να εξυπηρετώ (κουτσά –στραβά) τα, όποια, συμφέροντα των πολιτών παρά να σκίζομαι για να τα κονομήσει ο κάθε καργιόλης μαγαζάτορας.

Εγώ λοιπόν θα σου πω ένα πράγμα –πρέπει κάποτε να διαλέξεις με ποιους είσαι. Πρέπει να διαλέξεις τι θέλεις, τι σε συμφέρει και τι σε ρίχνει με τα μούτρα στις λάσπες. Να δεις ποιοι άλλοι είναι στη δική σου πλευρά και ποιοι είναι απέναντί σου.

Αν νομίζεις οτι «εσείς είσαστε οι άλλοι», επειδή εγώ έχω το εισιτήριο κι εσύ θες να μου το αρπάξεις –μπορεί και να τα καταφέρεις, αλλά μια ζωή κακομοίρης θα παραμείνεις. Επειδή στην επόμενη γωνιά κάποιος άλλος θα σου αρπάξει κι εσένα το εισιτήριο.
Μήπως λοιπόν θα ήταν καλύτερα να σταματάγαμε όλοι να πληρώνουμε εισιτήρια και να μπαίναμε στα γήπεδα μόνο με ντου;

40 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

samson rakas είπε...

τι ενοχές είναι αυτές.
ωραίο το κείμενο μέχρι τη στιγμή που πούλησες το προσωπικό μύθο πέρι εξυπηρέτησης των συμφερόντων των πολιτών. στο κάτω-κάτω θα μπορούσαν να σε βάλουν να περνάς γέρους απ' το δρόμο, που λέει και το άσμα. και λίγο τρύφωνα ιγνατίου:

Το φοβερό του πράγματος δεν είναι οι εκλογικεύσεις που είναι καταραμένος ο άνθρωπος να καταφεύγει ώστε να φαίνεται συνεπής στους ιδεολογικούς περιορισμούς του μυαλού του. Το φοβερότερο όλων είναι πως φτάνει στο σημείο να τις πιστεύει και ο ίδιος, ως θύμα της ίδιας του της προπαγάνδας.

πρτφ

The Motorcycle boy είπε...

Ενοχές; Μόνο γι΄αυτό το θέμα δεν έχω ενοχές και δε με βλέπω να αποκτάω, τουλάχιστον όχι πριν με αναγορεύσουν υπερυπουργό πασών των Ρωσιών!

Απλά είναι θέμα αφεντικού -ανάμεσα στον Χλιμίτζουρα και το Κράτος, προτιμώ το Κράτος, εφόσον πρέπει να διαλέξω.

Κι αν νομίζεις οτι οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν εξυπηρετούν τις ανάγκες των πολιτών -κάνεις λάθος φίλε μου. Έλα μια μέρα να στο δείξω, αν σε βγάλει ο δρόμος σου. Δεν προσπαθώ να ωραιοποιήσω κανένα χάπι -αλλά δεν έχω καμιά όρεξη να (μη) σκέφτομαι σαν οδοστρωτήρας.

Manolo7 είπε...

"Θυμαμαι ακομα ημουν παιδακι οταν με φερανε με στο Καραισκακι στα σκαλοπατια και στα τσιμεντα απο την καβλα μου δεν εβγαζα κουβεντα..."

Εγω ξεφευγω απο το θεμα οπως παντα!! Εμεις ειμαστε οι Ολυμπιακοι, στανταρ αυτο με εισιτηριο ή χωρις. Αρα εμεις εχουμε ΣΙΓΟΥΡΑ 37 μονοι μας, οι αλλοι πρεπει να ψαχτουν ποιοι ειναι γιατι εχουν 36 μπασταρδεμενα στο συνολο!! :P

Συμφωνω στο τελευταιο με ΝΤΟΥ για την αρρωστια μας πα-ΝΤΟΥ!!

Σορρυ που ξεφυγα κιολας, αλλα με μπριζωσες με τον Θρυλο, μου εσκασαν και κατι μνημες παλιες!

Να σου πω ιστοριες απο τα παλια να σου σηκωθουν οι τριχες!!

samson rakas είπε...

αυτό περί αφεντικού το σέβομαι γιατί με συμφέρει. κι εγώ το λέω στους φίλους μου για να δικαιολογώ τις αιτήσεις που κάνω στο υππο τώρα τελευταία.

δεν έχω κανένα μένος ως προς του δ.υ. απλά αυτό περί εξυπηρέτησης στο δημόσιο είναι πολύ αυθαίρετο και ασαφήνιστο ως έννοια. στον ιδιωτικό τομέα για παράδειγμα δεν υπάρχει εξυπηρέτηση; ασφαλώς, και μάλιστα επιβάλλεται. επίσης το να εξυπηρετείς κάτι το οποίο είναι επιβαλλόμενο (..) έχει κι αυτό το θέμα του. σκέψου ένα δολοφόνο, σε σπρώχνει στο γκρεμό και τη τελευταία στιγμή σε πιάνει στον αέρα από τα μαλλιά και σε σηκώνει. τον λες όμως σωτήρα;

πρτφ

Ανώνυμος είπε...

Μπάτσος ή σεκιουριτάς;

Χμμμ, μου κάθεται κομματάκι δύσκολο να πω μπάτσος. Άστο, λέω να μην μπω στο δίλημμα.

Zmithereen.

The Motorcycle boy είπε...

Manolo καλά και τα δικά μας δεν είναι αγνά, παρθένα μαλλιά -έχουν τα πουστριλίκια τους μέσα, κάποια από τα 37, αλλά δεν πειράζει. Άλλωστε, τα καθαρά τα γουστάρουν μόνο οι ξενέρωτοι και τα κυριλέ πρεζάκια της Εκάλης, χαχαχαχα.

Ότι ισχύει κάπου -ισχύει παντού. Και στο "παντού" τα ντου είναι πιο δύσκολα από το γήπεδο, γι΄αυτό έχουν και περισσότερη γλύκα νομίζω.

Σαμσών, δεν κατάλαβα το γιατί θα έπρεπε να δικαιολογείς. Συγνώμη κιόλας, εγώ ρωτάω κάτι απλό: χωρίς δουλειά, παίζει να τη βγάλουμε; Όχι αν έχουμε λίγη τσίπα και δεν τρακάρουμε φίλους, γνωστούς και συγγενείς συνταξιούχους. Άρα πρέπει να δουλέψουμε. Αν είναι έτσι δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν ντρέπεται ο υπάλληλος τράπεζας ή πολυεθνικής ή ακόμα και παπουτσάδικου και θα έπρεπε να ντρέπομαι εγώ! Επειδή εγώ τουλάχιστον φίλε δεν κλέβω τον κόσμο για να κονομήσει το αφεντικό μου και να μου πετάξει τίποτα ξεροκόμματο.
Στον ιδιωτικό τομέα δεν εξυπηρετείς -κλέβεις. Πουλάς σε κάποιον κάτι που 80% δεν το χρειάζεται και 70% δεν του ταιριάζει καν! Στο δημόσιο τομέα, εγώ τουλάχιστον, κοιτάζω να φτάσουν κάποια χρήματα σε μερικούς ανθρώπους που θα τα χρησιμοποιήσουν για να φτιάξουν ανεμογεννήτριες, να αγοράσουν ερευντητικό εξοπλισμό, να κάνουν ιχθυοτροφεία κ.λ.π. Άρα, δεν έχω κακό σκοπό σαν το δολοφόνο. Δεν έχω διαφορά με τον αποπάνω ιδιωτικό υπάλληλο;

Zmithereen για μένα αναρωτιέσαι αν είμαι μπάτσος ή σεκιουριτάς; Χαχαχαχα Όχι ρε -δεν το βρήκες! Είμαι ειδικός πράκτωρ της ΚΥΠ με το κωδικό όνομα Ταράς Μπούλμπα! Χαχαχαχα

Puppet_Master είπε...

just NTOU it.

koita h epnastash gamietai k to ksreis opote na pa na gamithei k to ntou.

samson rakas είπε...

παλιόφιλε, όλα ρευστά είναι διότι αφού βοηθάς τους ανθρώπους να κάνουν ιχθυοτροφεία, έλα και απο τα μέρη μου καμιά βόλτα να δεις πως αφρίζει η ακτή από τα αντιβιοτικά των ιχθυοτρόφων.
φυσικά διαφέρεις από τον ιδιωτικό υπάλληλο όσον αφορά τις εργασιακές συνθήκες. ο ιδιωτικός υπάλληλος μισεί το αφεντικό του, ο δημόσιος υπάλληλος μισεί τον εαυτό του.
και το ενδεχόμενο ότι είμαστε αναγκασμένοι να εργαστούμε δε συνεπάγεται οτι πρέπει να είμαστε και περήφανοι για αυτό.
αν τραβάω το σκοινί πες το μου.

πρτφ

Ανώνυμος είπε...

Χαχα, όχι ρε συ, δεν πήγαινε σε σένα αυτό.

Για να το πω πιο απλά, το δίλημμα στο οποίο έχεις εγκλωβιστεί εμένα μου φαίνεται εξίσου άκυρο με το δίλημμα κάποιου για το αν πρέπει να προτιμήσει τη δουλειά του μπάτσου (δημόσιο) ή του σεκιουριτά (ιδιωτικό). Είναι το ίδιο; Σίγουρο όχι. Έχει καμιά ουσιαστική διαφορά ως προς την "ηθικότητα"; Ούτε.

Βέβαια, όπως λέει και ο Ρακάς, ακόμα και ο μπάτσος μπορεί να φτιάχνει τα ιδεολογήματά του. Ότι αυτός προστατεύει τους πολίτες και όχι τον κάθε χλιμίντζουρα κτλ κτλ.

Κοίτα να δεις τι σου κάνουν μερικές δεκαετίες σοσιαλδημοκρατικης
ευμάρειας! Μέχρι που μπορεί να αρχίσεις να κάνεις τα γλυκά μάτια στο κράτος. Το ότι όλοι αναγκαστικά πρέπει να βουτήξουμε στα σκατά για να επιβιώσουμε είναι αυτονόητο. Τώρα αν εσύ επιλέγεις να αρωματίσεις με κολώνια Μυρτώ το βόθρο, κανένα πρόβλημα. Αλλά όπως λέγαν και οι στωικοί, είτε είσαι ένα μέτρο κάτω από την επιφάνεια του νερού είτε δέκα, δεν πρόκειται να τη γλιτώσεις.

Zmithereen.

The Motorcycle boy είπε...

Puppet, το ντου είναι συνώνυμο του "γαμιέται" ρε συ! Δεν το ΄ξερες; Χαχαχα

Σαμσών -είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα δηλώσει περήφανος για το οτι δουλεύει αφού ο μοναδικός θεός που λατρεύω να τιμώ είναι η τεμπελιά, χαχαχαχα. Όχι μωρέ τέτοια ιχθυοτροφεία -εγώ μιλάω για πιο επιστημονικά πράγματα σε στυλ ΙΘΑΒΙΚ ας πούμε. Τα ιχθυοτροφεία που λες, όχι επιδότηση δεν παίρνουν αλλά ούτε και κανονική άδεια λειτουργίας.
Δεν μισώ τον εαυτό μου επειδή είμαι δημόσιος υπάλληλος, ούτε τον αγαπάω κιόλας εξ αυτού του λόγου. Έχω άλλα πράγματα να μισήσω κάθε μέρα στη δουλειά κι έχω μπόλικα πράγματα να αγαπήσω. Απλά, σε ένα αναγκαίο κακό όπως η δουλειά -επιλέγω να μην κλέβω τον κοσμάκη, δατς ολ.

Zmithereen κάπου το έχεις μπλέξει ρε φίλε! Ο μπάτσος εποπτεύει την εφαρμογή των νόμων και προσωποποιεί την κρατική βία, ο σεκιουριτάς φυλάει κάποια περιουσία ή κάποιο πρόσωπο -τι δουλειά έχουν αυτοί με τον δημόσιο υπάλληλο; Ο δημόσιος υπάλληλος (εξ)υπηρετεί τους πολίτες, ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΑΣ το νόμο για το δικό τους συμφέρον (το λέει ο κώδικάς μας αυτό). Το κράτος φίλε είναι μια μονοπωλιακή εξουσία που υφίστασαι κι εσύ και ο δημόσιος υπάλληλος. Εκτός αν νομίζεις οτι εγώ ας πούμε, έχω διαφορετική αντιμετώπιση από σένα όταν φορολογούμαι, όταν με πιάνει ο μπάτσος ή όταν με ζορίζει ο τάδε παράλογος νόμος.
Εντάξει, η δουλειά είναι μια βουτιά στα σκατά -τι προτείνεις λοιπόν; Για σήμερα λέω, όχι για κάποτε...

Ανώνυμος είπε...

Σου εξήγησα ποια είναι η σύνδεση που κάνω.
Μπάτσος=δημόσιος, Σεκιουριτάς=ιδιωτικός
Μπάτσος+σεκιουριτάς=επιβολή μίας θέλησης δια της βίας.
Επίτηδες χρησιμοποιώ αυτό το (ακραίο;) παράδειγμα για να δείξω το παράλογο του διλήμματος.

Αυτό που δυσκολεύομαι να καταλάβω είναι το πώς είσαι πρόθυμος να δεχτείς τον καταπιεστικό χαρακτήρα της μπατσικής αγαθοεργίας αλλά δυσκολεύεσαι να αποδεχτείς ότι ολόκληρος ο μηχανισμός του δημοσίου αποτελεί καταπιεστικό μηχανισμό ο οποίος, με τους νόμους του, λειτουργεί ως ένα είδος buffer (μου διαφεύγει η ελληνική λέξη τώρα) μεταξύ της βάσης της κοινωνίας και των κέντρων αποφάσεων. Όχι απλώς δεν προστατεύει τους πολίτες αλλά παίζει καίριο ρόλο ακριβώς στο να τους μετατρέψει σε "πολίτες", ήτοι καταναλωτές κρατικών υπηρεσιών. Αυτό που είπες για τον δημοσιουπαλληλικό κώδικα μόνο ως μαύρο χιούμορ μπορώ να το εκλάβω.

Επίσης, δεν καταλαβαίνω γιατί το πας στο πιο προσωπικό και συγκεκριμένο. Δεν είπα ποτέ ότι οι δημ. υπάλληλοι, ως μεμονωμένα πρόσωπα, έχουν άλλη μεταχείριση. Αυτό δεν αλλάζει κάτι όμως.

Δεν είμαι ο σωτήρας κανενός για να προτείνω κάτι, ειδικά έτσι επιτακτικά όπως το θέτεις. Ξέρεις, οι συμβουλές είναι καλές για αυτους που τις δίνουν. Όσο παραμένουμε στο βόθρο όμως, ίσως να μην ήταν καλή ιδέα να αρχίσουμε να πετάμε τις κολώνιες μπας και νιώσουμε για τα καλά την μπόχα. Για σήμετα, σήμερα, σε λίγες ώρες σαν να λέμε, ίσως να πάω να ρίξω κάνα βλέφαρο πάλι στη "Γλυκιά συμμορία". Επίκαιρη, ε; ;)

Zmithereen

b.b. chris είπε...

Για δημόσιο δεν μπορώ να σου πω πολλά πράγματα, αλλά μπορώ να σου μιλήσω για ιδιωτικό τομέα.

Κατ' αρχήν για ποιον ιδιωτικό τομέα μιλάμε;
Θα μου πεις, οι μισθωτοί.
Τυπικά μισθωτός είναι και ο μεγαλομέτοχος μιας εταιρίας. O "Θείος" που θα λέγαμε και στα στρατά.

Θα μου πεις μετά να κόψω τα ναρκωτικά γιατί με χαλάνε...
Αμ δε. Έχω δει το βιβλιάριο του ΙΚΑ. Έχει κόψει ένα μισθό 30.000 για πάρτη του, πλερώνει πόσο είναι οι φόροι και παίρνει και κανα - δυο μύρια μερίσματα με φόρο 18% αν θυμάμαι καλώς...

Μισθωτός είναι και εξωτερικαί εργασίαι που παίρνει αύξηση όσο το δημόσιο.

Μισθωτός είναι και αυτός που πληρώνεται με μπόνους και πριμ στόχων.

Άντε πες μου εσύ ποιος απ' όλους αυτούς είναι οι άλλοι και θα μπουκάρετε μαζί στο γήπεδο τζάπα.
Αν και όπως έχουν γίνει τα πράματα στην Ελλάδα, το κόβω να μπουκάρεις με τον Θείο γιατί δεν είναι δυνατόν να πληρώνει τόσα φράγκα για εισιτήριο και να παίζει τέτοια μπάλα η ομάδα... :)

Ανώνυμος είπε...

διόρθωση
*ίσως να ήταν καλή ιδέα*

Zmithereen

άσωτος είπε...

100 ευρω δεν χανουν τη μερα γιατι επρεπε να βγαζουν το μηνα 2000 και κατι... σιγουρα οι "αλλοι" δεν ειναι οι δημοσιοι υπαλληλοι αλλα επειδη εχω δουλεψει κατι περιοδους ως εργατης σε δημοσια γεωργικη υπηρεσια επετρεψε μου να εχω αλλη γνωμη για την συντριπτικη πλειοψηφια των δημ υπαλληλων. αλλα δεν νομιζω οτι ειναι αυτο το θεμα μας. το θεμα ειναι οτι για κανεις ντου θες θεληση και γω νομιζω οτι πλεον υπαρχει μονο φοβος...

The Motorcycle boy είπε...

Zmith κατάλαβα τη σύνδεση βρε παιδί μου, αλλά τη βρίσκω άτοπη -αυτό είπα. Ακόμα όμως και η σύγκριση μπάτσου-σεκιουριτά θα μπορούσε να βγάλει διάφορα πράγματα τα οποία βαριέμαι να συζητήσω, δεν είναι πλήρης ισότητα όπως την παρουσιάζεις.

Ολόκληρος ο μηχανισμός του δημοσίου αποτελεί καταπιεστικό μηχανισμό; Και τα δημόσια νοσοκομεία; Και οι δημόσιες συγκοινωνίες, ας πούμε; Και το ΕΚΑΒ; Και η Γενική Γραμματεία Ισότητας π.χ.; Και η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ κ.λ.π.; Θα μπορούσα να συνεχίσω ώρες -δε νομίζω ρε φίλε! Κάπου τα έχεις μπερδεμένα σε μια λογική άσπρο -μαύρο.

Αν οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν ειδική μεταχείριση από την εξουσία (όπως π.χ. οι μεγαλομεσάζοντες), δεν έχουν και ειδική σχέση με την εξουσία -διαφωνείς; Κι αυτό, κάτι αλλάζει όσο να πεις...

Δεν σου ζήτησα να γίνεις σωτήρας κανενός. Απλά σου ζήτησα την πρότασή σου επειδή υπάρχει αυτό το θέμα που έχω γράψει σε παραπάνω σχόλιο: ΣΗΜΕΡΑ, για να βγάλουμε τα προς το ζην (αν έχουμε τσίπα και δεν φεσώνουμε γνωστούς και συνταξιούχους συγγενείς) υπάρχει αυτή η ανάγκη να δουλεύουμε. Μπορούμε να δουλέψουμε στον ιδιωτικό τομέα ή στον δημόσιο. Τι προτείνεις πάνω σε αυτό; Εγώ απλά είπα οτι προτιμάω δημόσιο από ιδιωτικό και εξήγησα τους λόγους.

Υ.Γ.: Αν ο δημοσιοϋπαλληλικός κώδικας σου φαίνεται μαύρο χιούμορ εγώ θα διαφωνήσω. Βλέπεις, αυτό είναι το συμβόλαιό μου με τους εργοδότες μου και το έχω υπογράψει -συνηθίζω να σέβομαι τα αυμβόλαιά μου, ακόμα κι αν είναι με τον διάβολο. Κι έχω φτάσει μέχρι ανακριτή επειδή ακριβώς σεβάστηκα το συμβόλαιό μου -πως σου φαίνεται αυτό το ανέκδοτο; Η "Συμμορία" είναι πάντα επίκαιρη -ξέρεις όμως οτι ο Νικολαϊδης δούλευε στη διαφήμιση για να τη γυρίσει; Κι όχι μόνο αυτό -αλλά έκανε και καλά τη δουλειά του -χιούμορ;

The Motorcycle boy είπε...

Β.Β. γι΄αυτό έκανα τον διαχωρισμό σε κονομόντες και πληρώνοντες και μέσα στους πληρώνοντες ξεχώρισα τους μισθωτούς.

Σαφώς αυτοί που περιγράφεις ανήκουν στην κατηγορία "κοιλαράς με πισίνα" που γράφω στο ποστ. Αλλά, αν θέλουν να κάνουμε ντου μαζί δεν έχω αντίρρηση. Ας έρθουν. Πως να έρθουν όμως που έχουν δωρεάν διαρκείας για τις σουίτες; Ξέρεις τι απόσταση έχει το πάρκινγκ των VIP από τη 7, τη 13 και την 21; Δεν θα προκάνουν μάνα μου!

ΗΛ. είπε...

Καλημέρα κυρ δάσκαλε.

The Motorcycle boy είπε...

Πούντος ο δάσκαλος; Καλημέρα κι από μένα κι άμα βρεις τον δάσκαλο, δώστου και τα δικά μου σέβη, χεχεχε.

ΗΛ. είπε...

E,ξέρεις εσύ για τα πράγματα που μας μαθαίνει και με τον τρόπο που τ'αναλύει χεχε.
Εχω κάνα δυό ενστάσεις σε σχέση με την παραγωγή,όλος αυτός ο τζίρος που γίνεται στο χρηματηστήριο με τις επιχειρήσεις και οι δραστηριότητες των οφ σορ τι ακριβώς είναι;

The Motorcycle boy είπε...

Ποιες επιχειρήσεις γιατρέ μου; Υπάρχει ανάμεσά τους κάποια παραγωγική μονάδα εγκατεστημένη στην Ελλάδα και δεν την είδα; Άντε, στην καλύτερη περίπτωση να δούμε καμιά εταιρεία που βγάζει πλαστικά κουτιά και λάστιχα ποτίσματος -"μηδέν από μηδέν=μηδέν"!

Οι οφ σορ είναι οφ από την Ελλάδα. Ξέρω ΄γω με τι ασχολούνται; Και μετοχές της Σιτροέν μπορεί να τζογαριστούν στο χρηματιστήριο -πάει να πει οτι η Σιτροέν φτιάχνει αμάξια στην Ελλάδα; Δεν πάει!

ΗΛ. είπε...

Oι οφ σορ μπορει να είναι οφ αλλά αυτοί που τις έχουν οι περσσότεροι είναι ιν.(με το γιατρό με ανέβασες πολύ,λέω να κάνω μια γνωμάτευση στη γυναίκα μου μιας και είναι πρόχειρη)

The Motorcycle boy είπε...

Πάνω απ΄όλα η υγεία φίλε μου και πριν απ΄όλα το καθήκον απέναντι στον συνάνθρωπο! Χαχαχα

Ναι, εδώ είναι οι οφσορίστας αλλά εντάσσονται στην κατηγορία που περιέγραψα παραπάνω, του χοντρού με το πούρο στην πισίνα. Καθότι κι εγώ στο Αμέρικα μπορεί να είμαι ο Αβραάμ Πάπας, αλλά στην Ελλάδα δηλώνω μη έχων δεύτερο σώβρακο για παράδειγμα -κατάλαβες;

ΗΛ. είπε...

Bρε το κατάλαβα και το ξέρω,θέλω να πω όμως ότι δε γίνεται δουλειά έτσι,όσο να ξεζουμίσει εμένα και σένα στο τέλος θα φτάσει στα κόκκαλα,η μάλλον έφτασε.

The Motorcycle boy είπε...

(Α, γρήγορα ξεμπέρδεψες -χαχαχα).

Δε γίνεται δουλειά έτσι -αυτό είναι σίγουρο. Για να γίνει δουλειά πρέπει κάτι ν΄αλλάξει και για ν΄αλλάξει κάτι πρέπει να αποφασίσουμε εμείς τι θέλουμε. Θέλουμε να αλλάξουμε σύστημα; Ας βγούμε στους δρόμους. Θέλουμε να αλλάξουμε μέθοδο διακυβέρνησης και μας καλύπτουν οι υπάρχουσες δομές; Ας ψηφίσουμε αυτόν που νομίζουμε οτι θα το κάνει.

Αλλά όσο καθόμαστε και ξύνουμε τ΄αρχίδια μας με παπαριές του στυλ "όλοι ίδιοι είναι, όλα ίδια θα μείνουν -τίποτα δεν αλλάζει οτι κι αν κάνω", είμαστε συνυπεύθυνοι της όλης κατάστασης και δεν πρέπει να παραπονιόμαστε που μας ξεζουμίζουν.

Εδώ (θα σου αναφέρω το πιο πρόσφατο παράδειγμα) η ΝΔ μας είχε γαμήσει χωρίς σάλιο -έκοβε συλλογικές συμβάσεις, κυνήγαγε κόσμο, είχε βάλει χέρι στην τσέπη μας μέχρι εκεί που δεν έπαιρνε άλλο, έκαιγε τη μισή Ελλάδα, κι εμείς για να αποφασίσουμε να τους διώξουμε από την κυβέρνηση έπρεπε να αποκαλυφθεί το Βατοπέδι! Δηλαδή, περισσότερο μας ενόχλησε που κάτι παπάδες φάγανε κάποια Ολυμπιακά Ακίνητα παρά το γαμήσι που μας έριχνε η κυβέρνηση! Τι να λέμε τώρα...

Ανώνυμος είπε...

Ξέχασες να μου αναφέρεις και το εκπαιδευτικό σύστημα ρε συ, έτσι για να συμπληρωθεί το καρέ. Φίλε, μοτοσακέ, νομίζω ότι εσύ κάπου κάνεις μία σύγχυση μεταξύ του περιεχομένου μίας υπηρεσίας και της ίδιας της υπηρεσίας. Σόρρυ που θα το πω έτσι, αλλά μου φαίνεται κάπως λαϊκίστικος ο τρόπος που το θέτεις. Άλλο η υγειονομική περίθαλψη και άλλο η παροχή τέτοιας περίθαλψης μέσω ενός γραφειοκρατικού μηχανισμού, είτε δημόσιου είτε ιδιωτικού. Και στις δύο περιπτώσεις, πρόκειται για εξαιρετικά ετερόνομες σχέσεις, παρά τις όποιες διαφορές μπορεί να έχουν σε ένα πρώτο επίπεδο. Τέλος πάντων, για να μην το τραβάω και πολύ, αν θες να δεις πώς το σύστημα υγείας μάς μετατρέπεις σε καταναλωτές υγειονομικών υπηρεσιών ή το συγκοινωνιακό σύστημα σε καταναλωτές συγκοινωνιακών υπηρεσιών, ρίξε μια ματιά στα βιβλία του Ivan Illich (Medica Nemesis, Energy and Equity, Deschooling Society κτλ).

Όσον αφορά στο θέμα επιλογής δουλειάς, επαναλαμβάνω ότι για μένα δεν αποτελεί κριτήριο η διάκριση μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού.

Όχι, δεν πρόκειται να συγκινηθώ με τη δήλωση πίστης στα συμβόλαια που υπογράφεις, εκτός βέβαια κι αν θεωρείς τον εαυτό σου και τον εργοδότη σου (κράτος) ισοδύναμα μέρη του συμβολαίου. Το ότι έφτασες μέχρι ανακριτή κάτι μπορεί να λέει. Ίσως και όχι. Δεν ξέρω τις περιστάσεις, αν και φαντάζομαι. Το ότι έφτασες μέχρι εκεί "τιμώντας" την υπογραφή σου, δεν μου λέει και πολλά.

Ούτε και μου λέει κάτι το ότι ο Νικολαΐδης έκανε διαφημίσεις. Και δεν πρόκειται να ανακαλύψω κάποια καλλιτεχνική φλέβα στη διαφήμιση επειδή πέρασε από εκεί ο Νικολαΐδης. Με "αυστηρά καλλιτεχνικά κριτήρια", κακόγουστες ήταν και οι δικές του διαφημίσεις. Θα ήταν σίγουρα μεγάλος χιουμορίστας όμως αν είχε βγει ποτέ να πει ότι με το να κάνει διαφημίσεις βοηθούσε στην ενημέρωση του κοινού.

Zmithereen

ΗΛ. είπε...

Σ'ένα μπλογκ ενός άλλου φίλου σε μια παρόμοια συζήτηση είχα αναφέρει,ότι το μόνο που απομένει στο λαό είναι να ξεσκουριάσει τα καριοφύλια να βγει στο σύνταγμα και να τους κρεμάσει.Μου απάντησε ότι ποιός θα βγει αφού φοβούνται τα σκυλιά και τις κότες,εγώ όμως εννοούσα αυτό που λες.
Υστερα μη νομίζεις όσο ποιό πολύ εξαθλιώνεται ο κόσμος τόσο ποιό πολύ σκύβει το κεφάλι.

The Motorcycle boy είπε...

Zmit κάτσε λίγο -γιατί θα ξεχάσουμε περί τίνος μιλάμε!

Δεν ανέφερα την εκπαίδευση επειδή αυτή αποτελεί έναν καταπιεστικό μηχανισμό λάθρας διαμόρφωσης συνείδησης. Αλλά το γεγονός π.χ. οτι σπας το πόδι σου με τη μηχανή και σε πάνε στο ΚΑΤ για γύψο δεν το βλέπω τόσο καταπιεστικό!

Αλλάζεις το πεδίο της κουβέντας μεταφέροντάς το στο γραφειοκρατικό πλέγμα ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ παρέχεται η εκάστοτε υπηρεσία. Δηλαδή, δεν θέλεις να μιλήσουμε για την καθαυτή υπηρεσία που παρέχεται (π.χ. υγεία) αλλά για τον τρόπο παροχής της! Μέσα!
Η γραφειοκρατία είναι μεταβατικό στάδιο για το πέρασμα από τον φεουδαρχισμό στον καπιταλισμό και σαν τέτοιο, τη δέχομαι ως αναγκαία. Στα δικά μας τώρα -τα ελληνικά -επειδή η μετάβαση από τη φεουδαρχία δεν έχει ακόμα συντελεστεί πλήρως, η γραφειοκρατία είναι βήμα προόδου. Όπως ήταν (για παράδειγμα) και τα συρματοπλέγματα βήμα προόδου για την κατάλυση της φεουδαρχίας -καταλαβαινόμαστε νομίζω.

Καλός ο Ίλιτς -αλλά δεν έγραφε για την Ελλάδα. Μη μετράς λοιπόν τις αποστάσεις σε γιάρδες όταν εδώ η μονάδα μέτρησης είναι το μέτρο.

Ωραία δικαιολογία -μα την αλήθεια! Επειδή το κράτος είναι πανίσχυρο κι εγώ όχι, επειδή το κράτος με ωθεί στο να αναζητήσω δουλειά με τα ΔΙΚΑ ΤΟΥ κριτήρια θα πρέπει εγώ να ξύνω τ΄αρχίδια μου σαν δημόσιος υπάλληλος και να μην κάνω τη δουλειά για την οποία πληρώνομαι! Εκεί καταλήγει ο συλλογισμός σου; Ε, δεν πάει έτσι για μένα. Και δεν σου ζήτησα να συγκινηθείς με κάτι -απλά σου έθεσα τους όρους εργασίας μου. Αν έχεις άλλη πρόταση (ΠΡΟΤΑΣΗ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΗ) ευχαρίστως να τη συζητήσω.

Το οτι έφτασα μέχρι ανακριτή το ανέφερα για να σου δείξω οτι ΑΚΟΜΑ και η τήρηση των όρων του συμβολαίου μου είναι επισφαλής πράξη για το Δημόσιο ΑΡΑ η σχέση Δημοσίου υπαλλήλου με την εξουσία είναι οτιδήποτε άλλο παρά δοσμένη.

Εντάξει, δεν αποτελεί για σένα κριτήριο η διάκριση μεταξύ δημοσίου και ιδιωτικού τομέα -δικαιούμαι όμως να υποθέσω οτι δεν έχεις και μεγάλη αντίληψη της "αγοράς". Το λέω για μια ακόμα φορά και τώρα με παραδείγματα:
Μπορείς να δουλέψεις σε παπουτσάδικο, ας πούμε, και να ανοίγεις τα ζευγάρια με το καλαπόδι και να χτυπάς τα νούμερα για να κοροϊδέψεις κάποιον πελάτη. Ή μπορείς να δουλέψεις στο Δημόσιο και να βοηθήσεις κάποιον άνθρωπο να βγάλει μια άκρη μέσα στον λαβύρινθο. Αν αυτό εσένα σου κάνει το ίδιο -εμένα δεν μου κάνει.

Με "αυστηρά καλλιτεχνικά κριτήρια" -χεστήκαμε ψηλά! Αυτά τα "καλλιτεχνικά κριτήρια" είναι που βάλανε την υποκρισία στην τέχνη επειδή συνήθως μεταφέρουν την κουβέντα έξω από το θέμα της. Είπα εγώ οτι οι διαφημίσεις του Νικολαϊδη ήταν (ή δεν ήταν) καλλιτεχνικά έργα; Τι σημασία έχει στην κουβέντα μας; Το θέμα μου ήταν πως όσο οι άλλοι γλύφανε για επιχορηγήσεις παίζοντάς το επιχορηγούμενοι επαναστάτες ο άνθρωπος έβγαζε τα λεφτά του για να ζήσει και να δημιουργήσει, τρώγοντας αβέρτα τον χαρακτηρισμό "ξεπουλημένος στο σύστημα".

Τελικά λοιπόν -για να καταλάβω. Λες πως, όπου και να δουλέψεις είναι το ίδιο; Ας πούμε -το ίδιο δάσκαλος σε σχολείο και το ίδιο δικηγόρος του Κορκονέα;

The Motorcycle boy είπε...

Ηλία, άλλοι λένε πως όσο πιο πολύ εξαθλιώνεται ο κόσμος τόσο περισσότερο συνηθίζει την εξαθλίωση. Άλλοι πως όσο πιο μεγάλη η εξαθλίωση τόσο πιο γρήγορα θα καταλάβει ο κόσμος οτι δεν του έμεινε τίποτα να χάσει και θα σηκωθεί να τους τσακίσει.

Εγώ δεν ξέρω... Το μόνο που ξέρω είναι πως αν δεν καταλάβουμε το αγγούρι που τρώμε θα νομίζουμε μια ζωή πως έχουμε αιμορροϊδες κι όχι οτι μας πηδάνε.

ΗΛ. είπε...

Iσως είναι ευκαιρία τώρα με την κρίση να "αφυπνιστούν συνειδήσεις" που λεν και οι "εθνικόφρονες".
Δε σ'αφήνουμε να κάνεις και καμμιά δουλειά με το μπούρου μπούρου.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχαχα -νομίζεις οτι κόβω τη δουλειά για να απαντήσω σχόλιο; Ταυτόχρονα το κάνω -εύκολα πράγματα.

Με την κάθε κρίση "αφυπνίζονται συνειδήσεις" δηλαδή αρχίζει ο κόσμος να αναρωτιέται τι διάολο φταίει. Γι΄αυτό και έχει αρχίσει η φασιστική προπαγάνδα από τα κανάλια εδώ και κάτι χρόνια. Επειδή ο πιο εύκολος φταίχτης είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος.

La koumbara είπε...

Το θέμα δεν είναι μόνο ότι όλοι νομίζουν ότι είναι "οι άλλοι", αλλά κυρίως ότι κανείς δεν είναι "άλλος" μαζί με άλλους (σαφές - δεν μπορείς να πεις). Άρα ούτε το ομαδικό ντου στα γήπεδα βλέπω να πετυχαίνει.

The Motorcycle boy είπε...

Εξαρτάται κουμπάρα. Άμα χάνει η ομάδα -κάτι κάνει το ντου, αν όμως δεν ξέρουμε το σκορ, τζάμπα μπουκάρουμε.

Οι άλλοι που είναι μαζί με τους άλλους δεν είμαστε ποτέ εμείς, επειδή εμείς είμαστε οι άλλοι. Σαφέστατο!

Ανώνυμος είπε...

Αμ εδώ ακριβώς είναι μια διαφορά μας. Αν σου έλεγα εγώ ότι το εκπαιδευτικό σύστημα απλά σε μαθαίνει να γράφεις και να διαβάζεις θα σου φαινόταν αφελές και δικαίως. Παρομοίως, εμένα μου φαίνεται αφελές να μου λες ότι το σύστημα υγείας απλά σου βάζει γύψους και όλα τα σχετικά λες και η σχέση θεραπευτικής με το σύστημα υγείας είναι αυτονόητη. Ξέρεις, το σύστημα υγείας επίσης διαμορφώνει λάθρα συνειδήσεις (εν προκειμένω σε σχέση με τη συμπεριφορά μας απέναντι στο σώμα μας, στην ασθένεια και στον θάνατο) και έχει επιτύχει τον σκοπό του ακριβώς όταν φτάνεις να θεωρείς κάποια πράγματα αυτονόητα. Οι δομές εξουσίας δεν είναι εντοπισμένες σε πέντε-δέκα τομείς της ζωής μας (μπάτσοι, εκπαιδευτικό σύστημα και όλα τα συναφή) αλλά διαχέονται σε διάφορες μικροδομές σε όλο το εύρος της κοινωνίας. Και όχι, δεν μου αρέσουν τα κομμουνιστικής κοπής εξελικτικά σχήματα σκέψης. Μπορεί τα συρματοπλέγματα να ήταν βήμα προς την αστική κοινωνία αλλά επίτρεψέ μου να αμφιβάλλω ότι ήταν και βήματα προόδου και ότι έτσι έπρεπε να γίνει νομοτελειακά.

Φυσικά είναι αφελές να μεταφέρει κανείς αυτούσιες τις αναλύσεις του Illich στην Ελλάδα. Αλλά είναι και τυφλότητα να μην βλέπεις ότι μας αφορούν σε μεγάλο βαθμό. Του πούστη, δεν ζούμε και στα βάθη καμιάς ζούγκλας στον Αμαζόνιο.

Έχεις δίκιο ότι μετέφερα τη συζήτηση κάπως στα μουλωχτά σε άλλο επίπεδο. Όμως, φίλε, νομίζω ότι κάνεις το ίδιο κι εσύ ή μάλλον ότι παίζεις σε δύο ταμπλό ταυτόχρονα. Και εξηγούμαι. Είναι ένα πράγμα η φύση της δουλειάς του δημ. υπαλλήλου μέσα στο όλο σύστημα. Εφόσον παραμείνουμε σε αυτό το επίπεδο, διαφωνώ μαζί σου ως προς την όποια χρησιμότητα ή "ηθικότητα" της δουλειάς από μόνο το γεγονός ότι πρόκειται για δημόσιο. Ή μήπως νομίζεις ότι εκεί μέσα δεν δουλεύεις για κάποιον χλιμίντζουρα αφεντικό; Το ότι δεν είμαι άμεσα ορατός και εντοπίσιμος σε ένα φυσικό πρόσωπο δεν θεωρώ ότι έχει μεγάλη σημασία.
Άλλο πράγμα όμως είναι η προσωπική σου στάση, εφόσον βρεθείς εκεί μέσα. Κι αν κάποιος, συμμετέχοντας σε αυτόν τον τερατώδη μηχανισμό (λίγο πολύ αναπόφευκτα, ποιος μένει στην απ'έξω στην τελική;), ουσιαστικά συμβάλλει στη διαιώνισή του, ωστόσο πρέπει να είναι αρχίδι αν επιπλέον κάθεται και τα ξύνει και ταλαιπωρεί σαδιστικά κόσμο.

Κι αν δεν είναι δεδομένη η σχέση δημοσίου και εξουσίας - εφόσον βέβαια δεν φτάνουμε και στο άλλο άκρο να θεωρούμε το δημόσιο "επαναστατικό" θεσμό ή ξέρω γω προς το συμφέρον του "πολίτη" - αλλό τόσο δεν είναι δεδομένη και η προσωπική στάση κάποιου σε σχέση με τον τομέα που δουλεύει. Από πού κι ως πού προκύπτει ότι στο παπουτσάδικο πρέπει να γδέρνεις τον πελάτη ενώ στο δημόσιο θα βοηθάς με το χαμόγελο; Μήπως θες να τα βάλουμε κάτω να δούμε από πού τρώει κανείς μεγαλύτερο γδάρσιμο;

Όχι, δεν έχω δουλέψει στο (ελληνικό) δημόσιο και δεν αποκλείω να το κάνω κάποια στιγμή. Η εμπειρία μου όμως από τον ιδιωτικό, για τον οποίο επίσης δεν τρέφω καμία εκτίμηση, μου λέει ότι για αυτή τη συγκεκριμένη δουλειά που κάνω μάλλον θα προτιμούσα τον ιδιωτικό στην τελική. Και τέλος πάντων, δεν μπορώ να ξέρω εκ των προτέρων με βάση μόνο το κριτήριο δημόσιο vs ιδιωτικό. Δεν πιστεύω ότι είναι ίσα και όμοια όλες οι δουλειές. Όμως ο λόγος για τον οποίο μπορεί να θεωρώ αηδιαστική την περίπτωση Κούγια δεν έχει να κάνει με το ότι δουλεύει για την πάρτη του. Επίσης, δεν θα πάψουν να μου προκαλούν αναγούλα οι φιγούρες των σαδιστών (πιθανότατα λόγω άγνοιας και συνήθειας) "δασκάλων" μου από τα σχολεία και τα πανεπιστήμια επειδή ήταν δημόσιοι υπάλληλοι. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχει ή τουλάχιστον εγώ δεν έχω βρει ένα "ηθικόμετρο" (σε φάση "καλός" δημόσιος τομέας, "κακός" ιδιωτικός) για να μετράω τις δουλειές.

Δεν εχω χρόνο για να σχολιάσω τα του Νικολαΐδη τώρα. Άλλη φορά.
Με έβαλες στο τριπάκι μπαγάσα, μοτοσακέ να απαντάω μακροσκελώς. Τέλος πάντων, ενδιαφέρουσα συζήτηση όμως.

Zmithereen

The Motorcycle boy είπε...

Εδώ ρε κωλόπαιδο Zmith -θα σε ρέψω, χαχαχα.

Χαίρομαι που εντοπίζεις και διευκρινίζεις τη διαφοροποίηση και δεν διαφωνώ μαζί σου οτι σ΄ένα Χ σύστημα (πες το καπιταλιστικό) οι δεσποζοντες θεσμοί (δημόσια υγεία, παιδεία κ.λ.π.) λειτουργούν προς όφελος του συστήματος. Αυτονόητο! Όμως παραμένει η ανάγκη για περίθαλψη και η ανάγκη για εκμάθηση της γλώσσας κ.λ.π. Σωστά; Ρωτάω λοιπόν απλοϊκά: μέχρι να γίνει η επανάσταση τι θα κάνουμε; Δεν θα μαθαίνουμε γράμματα και δεν θα δεχόμαστε γύψο για να μην συντηρήσουμε τους δεσπόζοντες θεσμούς; Σαφώς και όχι (επειδή η ερώτηση ήταν σικέ). Ας μπούμε λοιπόν στην περίθαλψη ή την παιδεία με το σκεπτικό να τηρήσουμε ΜΙΝΙΜΟΥΜ το συμβόλαιό μας (αυτό που εσύ απαξιώνεις κι εγώ λέω οτι μιλάει για εξυπηρέτηση του πολίτη). Αν είμαστε και μάγκες, ας το προχωρήσουμε ακόμα περισσότερο -καλύτερα ένας καθηγητής που προσπαθεί ν΄ανοίξει τα μυαλά των παιδιών παρά είναι σαδιστής καργιόλης -έτσι δεν είναι;
Αν όμως είναι έτσι, αυτό σημαίνει οτι το Δημόσιο έχει την ανάγκη μας προκειμένου αρχικά να εξανθρωπιστεί, όσο αυτό είναι δυνατό και στη συνέχεια να καταρρεύσει μέσω των εκρροών του.

Έχουμε μια σύγχιση -θα διευκρινίσω για να μην μπερδευόμαστε: πρόοδο θεωρώ το προχώρημα προς τα μπροστά, εξέλιξη θεωρώ το προχώρημα προς κάτι καλύτερο από το προηγούμενο. Κι εσύ μπορεί να μην έχεις σε υπόληψη τα μαρξιστικά σχήματα -αλλά έτσι δεν τα είχε σε υπόληψη κι ο Λένιν, ο Μάο κ.λ.π. και γι΄αυτό γαμήθηκε η υπόθεση μετά τις επαναστάσεις.

Κοίτα -πιάνω τον σκοπό της κάθε δουλειάς, έτσι όπως ορίζεται αυτός από το καταστατικό, ας πούμε, της δουλειάς. Εμένα το καταστατικό μου, το συμβόλαιό μου, είναι ο Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας κι εκεί λέει να εξυπηρετώ τον πολίτη. Εσένα, στον ιδιωτικό τομέα, το καταστατικό σου καθορίζεται από την εύρυθμη λειτουργία της επιχείρισης -άρα από τη μεγιστοποίηση του κέρδους με κάθε νόμιμο (ή λιγότερο νόμιμο) τρόπο, τουτέστιν κλέβεις στα ίσα τον πελάτη.

Το παράδειγμα με τα παπούτσια στο ανέφερα για λόγους ομοιομορφίας -επειδή εμένα μου έτυχε, όπως εγώ δουλεύω τώρα στο Δημόσιο. Και σου είπα αυτό που ήταν το πιο ελαφρύ -δεν ήθελα να πάω σε χοντρά πακέτα.

Η προσωπική στάση του καθενός στην κάθε δουλειά από τι καθορίζεται; Μόνο από την ιδιοφιλοσοφία του ή και από τη φύση της δουλειάς;

Προφανώς δεν βάζω κανένα ηθικόμετρο -άλλωστε είχα πάντα την εντύπωση οτι η ηθική είναι σχετικό μέγεθος. Απλά ανέφερα την προσωπική μου θέση. Προτιμώ να κάνω το Α με λιγότερα λεφτά και περισσότερο κόπο, παρά το Β με περισσότερα λεφτά.

Δεν το θεωρώ αυτό ούτε ηρωικό, ούτε αποθεωτικό, ούτε τίποτα. Απλώς είναι η δική μου άποψη. Όπως εσύ, ας πούμε, προτιμάς να δουλεύεις εκεί που δουλεύεις και όχι αλλού. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Σαφώς και δεν είναι ίσα κι όμοια όλες οι δουλειές -εγώ αυτό έλεγα από την αρχή, εσύ ξεκίνησες να εξισώνεις μπάτσους με σεκιουριτάδες! Ρε, δε θα με μπερδέψεις εσύ εμένα, χαχαχαχα.

Γλαύκος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Γλαύκος είπε...

Πες τα να αγιάσει ο στόμας σου άνθρωπέ μου ...Γιατί βαρέθηκα κι εγώ να ακούω μια ζωή την ίδια γκρίνια ανάκατη με στενόμυαλη μιζέρια του κεράτα ότι τέσπα αυτοί εκεί οι άλλοι φταίνε (δημόσιοι υπάλληλοι, ξένοι, σκούροι, ρωσίδες, αλβανοί κλπ)......
Προσυπογράφω με αμφότερας τας χείρας και προωθώ.

Vlaxos είπε...

Ρε σουπιά, εμενα όμως με έκραξες που τα πηρα στο κρανίο και κατέβηκα στην απεργία και στην πορεία

(Μέτρησα τον χρόνο μου στο "κατοστάρι".Γάματα ! ...Απελπίστηκα αδερφέ...)

The Motorcycle boy είπε...

Γλαύκο, ΠΑΝΤΑ οι άλλοι φταίνε και "μακριά από τον κώλο μου κι ας είν΄και στον δικό σου". Και οι λεβέντες που φωνάζουν "πιάστε τους κλέφτες", κλέβουν με τη σειρά τους την εφορεία και τους πελάτες και οι πούροι αγωνιστές που φωνάζουν "είμαστε μπουρδέλο σα χώρα" όταν βρεθούν σε ουρά αναμονής κοιτάνε να καβαλήσουν τους μπροστινούς τους... Πάντα οι άλλοι, πάντα ο Άλλος. "Αυτός ο άλλος, αυτός ο άλλος/ είν΄ευεργέτης μου μεγάλος" Αττίκ μουστάκια!

Βλάχο, εγώ στα 'πα, ντράπηκα να απεργήσω για 60 ευρώ που μου κόβονται. Το κατοστάρι πάντως εγώ γύρω στα 10 δεύτερα το κάνω τώρα. Με τη μηχανή βέβαια! Με τα πόδια χρειάζομαι γύρω στα 20 λεπτά για να καλύψω απόσταση 100 μέτρων, συν τζιπιές για να μη χάσω τη γραμμή του τερματισμού. Με την προϋπόθεση βέβαια να μην παρεμβάλεται καφετέρια μεταξύ αφετηρίας και τερματισμού!

Ανώνυμος είπε...

Έγραψες μεγάλε!
Εδώ λοιπόν, δεν έχω τίποτα να σου προσάψω.
Αλήθεια, έπιασες ακριβώς το σφιγμό που λειτουργεί αυτός ο περίεργος οργανισμός των ΕΛ χαχαχα...

mbiker

The Motorcycle boy είπε...

Έγραχα -τι διάολο θα έκανα σε 4 σελίδες; Χαχαχα

Των ΕΛ; Κάτσε -ποιοι είναι οι ΕΛ, οι κονομάω ή οι πληρώνω; Επειδή αν είναι οι πληρώνω -τζάμπα μαλάκες είναι κι όχι ο περιούσιος λαός του Θεού, αν όμως είναι οι κονομάω τότε είναι μέλη διεθνών συνομωσιών τις οποίες αφειδώς καταγγέλει ο Λιακόπουλος. Ρε μήπως τελικά οι Ελ είναι οι Ελοχίμ γι΄αυτό μπερδευόμαστε με εμάς και τους άλλους; Χαχαχα

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι