Δευτέρα, Μαρτίου 22, 2010

"Αυτές οι καλύτερες μέρες"

Θα πρέπει να παραδεχτώ οτι τον ξαναθυμήθηκα για χάρη της κόρης μου. Βλέπεις, είναι ατέλειωτες οι ώρες στο μποτιλιαρισμένο αυτοκίνητο όταν πρέπει να μεταφέρεις ένα παιδί από τη μια άκρη της Αθήνας στην άλλη (άκρη του Πειραιά) και η μουσική σπρώχνει κάπως τον χρόνο να περάσει. Μη έχοντας σε υπόληψη το ραδιόφωνο (μόνο ειδήσεις και αθλητικά ακούω –εφόσον εκεί πέρα έχουν σταματήσει να βάζουν κανονική μουσική), αναγκάστηκα να ψαχουλέψω τα σιντί μου πριν 3 χρόνια. Μετά από μπόλικα αποτυχημένα πειράματα καταλήξαμε οτι, πατέρας και κόρη, θα μπορούσαμε να συμβιβάσουμε τα μουσικά μας ακούσματα μονάχα σε έναν καλλιτέχνη κι έτσι ο Λουκιανός Κηλαηδόνης απέκτησε μια από τις νεαρότερες φανατικές του θαυμάστριες. Η μικρή έμαθε κάμποσα τραγούδια του απέξω κι ακόμα και σήμερα (που τα αγγλικά τής επιτρέπουν να διευρύνει τη γκάμα ακουσμάτων της) είναι κάμποσες οι φορές που μου προτείνει μέσα στο μποτιλιάρισμα: «βάλε λίγο Λουκιανό να τραγουδήσουμε μαζί!» Δυστυχώς, με το «μαζί» δεν εννοεί εκείνη και τον Λουκιανό...

Εν ολίγοις ο Κηλαηδόνης περνάει ακόμα άνετα στα πιτσιρίκια –μεγάλη του μαγκιά, όσο να πεις! Επειδή νομίζω οτι ο Κηλαηδόνης περνάει σχεδόν σε όλους! Αλλά είναι σχεδόν αδύνατο να διασκευαστεί -κι αυτός ακριβώς είναι ο λόγος ύπαρξης του παρόντος κειμένου. Γίνομαι συγκεκριμένος.

Πριν κάτι χρόνια πήγα να δω τον Φοίβο Δεληβοριά στο ΖΟΟΜ. Καταλαβαίνεις τώρα οτι για να μπω εγώ σε αυτό το άνδρο της μελό φιοριτούρας με τα πανάκριβα ποτά σημαίνει πως έχω σε κάποια εκτίμηση τον Δεληβοριά (και όντως, έτσι είναι). Δημιούργησε αυτό το ατομάκι πολλά ωραία τραγούδια και δυο-τρία καταπληκτικά, εντάξει, δεν είναι κοντά στο δικό μου αγαπημένο στυλ μουσικής (έχω κάπως πιο κλασσική παιδεία –αυστηρά δωδεκάμετρη και με απαραίτητη τη χρήση ντιστόρσιον) αλλά τέλος πάντων είναι ωραίος ο Φοίβος. Πιάνει λοιπόν σε μια στιγμή να διασκευάσει το «Ένα γουρούνι λιγότερο» του Κηλαηδόνη! Μετά το τέλος της (κυριολεκτικής) εκτέλεσης του τραγουδιού σηκωθήκαμε και φύγαμε κακήν κακώς –προσωπικά, βλαστημούσα την ώρα και τη στιγμή που έσκασα τα ωραία μου λεφτά για να δω αυτό το πράγμα. Από τότε δεν ξαναπήγα στον Δεληβοριά...

Πριν κάτι μέρες πετύχαμε, μαζί με την κόρη μου, τη διασκευή του «Ύμνου των μαύρων σκυλιών» από τους ΟΝΕΙΡΑΜΑ –ξεράσαμε αμφότεροι. Κάτι ιδέες που είχε η κόρη μου να δει το συγκεκριμένο συγκρότημα (αν το πετυχαίναμε πουθενά δωρεάν) της γύρισαν σε πλήρη απαξίωση.

Γιατί λοιπόν δεν διασκευάζεται με τίποτα αυτός ο άτιμος ο Κηλαηδόνης; Η εύκολη απάντηση είναι οτι όσοι το προσπάθησαν διακατέχονταν από καλλιτεχνική υπεροψία, αντιμετώπισαν το όλο θέμα με στυλ «έλα μωρέ, δυο συγχορδίες είναι εκεί πέρα και κάτι στιχάκια –εμείς έχουμε παίξει παπάδες!» Και λόγω αυτής τους της υπεροψίας επέλεξαν δυο από τα τραγούδια στα οποία ο Κηλαηδόνης στριφογυρίζει ύπουλα τη φαλτσέτα της απαξιωτικής ειρωνείας –όσο νομίζεις οτι ανταλλάσσετε χειραψία, εκείνος σου έχει ήδη κόψει τις φλέβες. Σαν τους ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού που μπήκαν χτες βράδυ να πατήσουν τους κουρελιασμένους ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού κι αγχώνονταν όσο πέρναγε η ώρα και το ταμπλό δεν έγραφε 3-4 γκολάκια, έτσι και οι παραπάνω διασκευαστές. Δεν καταδέχτηκαν μια αξιοπρεπή διασκευή σε κάποια νοσταλγική ευκολούρα του Λουκιανού –πήγαν κατευθείαν για θρίαμβο, με αποτέλεσμα να την πατήσουν άσχημα. Επειδή, αντί για 4-0 το ταμπλό έγραψε στο τέλος 0-1 κι αντί για την καλλιτεχνική αποθέωση των διασκευαστών, το ταμπλό έγραψε «είσαστε τυχεροί που δεν έχουν ωριμάσει ακόμα οι ντομάτες!»

Η πρώτη μου επαφή με τον Κηλαηδόνη ήταν από σπόντα –εκεί κάπου στις αρχές του ’80 όταν ο Ράλλης παραληρούσε στη Βουλή: «δεν είναι δυνατόν να χρηματοδοτούμε τα πανεπιστήμια για ν΄ακούνε εκεί μέσα οι φοιτητές Κηλαηδόνη!» Τον Ράλλη τον έκοβα για εντελώς γελοίο άτομο, άρα αυτός ο Κηλαηδόνης θα πρέπει να ήταν, εκ προοιμίου, σωστός! Όταν έβγαλα την Τρίτη Λυκείου (έχοντας ακούσει όλα κι όλα δυο –τρία τραγούδια του) κανόνισα να κοιμηθώ στο σπίτι κάποιου κολλητού μου κι έτσι βρέθηκα στο Πάρτυ της Βουλιαγμένης. Ήταν όλα εκεί πέρα πολύ εντυπωσιακά, μυθικά –μη φανταστείς τίποτα Γούντστοκ ή παρόμοιες παπαριές που γράφτηκαν από τότε κατά κόρον! Το ανεπανάληπτο της νύχτας εκείνης ήταν η διάθεση για σκανταλιές –πολύς κόσμος και πολλοί μουσικοί στην πλωτή εξέδρα, όλοι τους πρόθυμοι να κάνουν σκανταλιές! Πολλά παιδιά που το είχαν σκάσει από τα σπίτια τους, πολλά συνωμοτικά κλεισίματα ματιών, κάτι ξέραμε όλοι μας, αυτό που δεν ξέραμε (και δεν μας ένοιαζε κιόλας) είναι αν το «κάτι» ήταν ίδιο για όλους. Μια όμορφη νύχτα που ακολουθήθηκε από πολλές «Νύχτες καταστροφής».

Ο Κηλαηδόνης ανήκει στην καταραμένη γενιά του ’50 –τη μοναδική, κατά τη γνώμη μου, τραγική γενιά του σύγχρονου κόσμου. Πρόκειται για παιδιά που μεγάλωσαν κατά τη διάρκεια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, έπαιξαν μπάλα σε ναρκοθετημένες γειτονιές, είχαν για ρουτίνα τις αντιαεροπορικές σειρήνες και ήξεραν να ξεχωρίζουν τον ήχο του πολυβόλου Μπρεν. Λοιπόν νομίζω οτι από τη στιγμή που θα μάθεις να παίζεις μπάλα δίπλα στους σκοτωμένους τίποτα δεν είναι ικανό να σου σκοτώσει την παιδικότητα. Ο άνθρωπος αντιδρά στη φρίκη σκάβοντας χαρακώματα –στις πρώτες γραμμές οι στενοί φίλοι, όλοι εκείνοι στους οποίους βασίζεται, στο κέντρο μέσα στο βαθύτερο όρυγμα ο ίδιος του ο εαυτός, ερμητικά προφυλαγμένος. Σαν εκείνη την ταινία με τον κυνηγημένο εβραίο που κρύβεται στο υπόγειο για χρόνια πολλά κι όταν βγαίνει έξω έχει τελειώσει ο πόλεμος αλλά εκείνος έχει μείνει πίσω –κάπως έτσι βγήκαν στον μεταπολεμικό κόσμο οι νέοι της δεκαετίας του '50. Στην Αμερική εμφανίστηκε το κίνημα των μπήτνικ, στην Ευρώπη μεσουράνησαν οι υπαρξιστές και στην Ελλάδα...

Στην Ελλάδα έπεφτε το ξύλο αβέρτα από τους αστυνόμους κι αυτό οδήγησε πολλούς από εκείνη τη γενιά σε μια ιδιότυπη παρανομία. Έγραφε κάπου ο Χάντερ Τόμσον πως «στις εποχές όπου σχεδόν τα πάντα απαγορεύονται, το πέρασμα στην παρανομία είναι μοιραίο για πολύ κόσμο και οι παράνομοι μοιάζουν όλο και περισσότερο γοητευτικοί για τους υπόλοιπους». Αυτό ακριβώς συνέβη στη γενιά του ’50. Ο Κηλαηδόνης ήταν από τα «παιδιά της Κυψέλης», ο Νικολαϊδης ανήκε στην «παρέα του Γκριν Παρκ», μαζί με τη Γώγου και άλλους πολλούς –η Αθήνα ήταν μικρή και έβραζε κατά τόπους. Οι τεντυμπόηδες του κέντρου αρνούνταν να συρθούν στις διαδικασίες παραγωγής, θεωρούσαν (και με το δίκιο τους) οτι ο κόσμος τους χρωστάει τη χαμένη παιδικότητά τους, συνέπλεαν με την Αριστερά ευκαιριακά (όταν η κατάσταση πήγαινε για χοντρό χαβαλέ) και έφευγαν γρήγορα όταν τα πράγματα γίνονταν δυσκοίλια. Με αποτέλεσμα να βρεθούν απέναντι κι από τους καθεστωτικούς χωροφύλακες και από τους ημιπαράνομους του ΚΚΕ.

Να σου δώσω ένα απλοϊκό παράδειγμα –κατέβασα τις προάλλες τα επεισόδια ενός σήριαλ που έβλεπα πιτσιρικάς μετά μανίας. Για όποιον το θυμάται, μιλάω για το θρυλικό Happy Days όπου κυκλοφορούσε ο γίγαντας Φόνζι Φονζαρέλι. Εντάξει, «το σήριαλ αμερικάνικο και πολύ προπαγανδιστικό του εκεί τρόπου ζωής» (θα έλεγε κάποιος οπαδός του Λαξατόλ και του Αντόρνο). Όμως κάθε καλόπιστος θεατής εύκολα θα διακρίνει, ακόμα κι εκεί μέσα δυο, μουσειακά πλέον, χαρακτηριστικά της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Το πρώτο ονομάζεται αθωότητα και το δεύτερο παιδικότητα. Η δική μου γενιά, του ’80, είχε παρόμοιες κατευθύνσεις δράσης με τη γενιά του ’50 αλλά η αθωότητα και η παιδικότητα δεν υπήρχαν πλέον. Με αποτέλεσμα να μην είμαστε καταραμένη και τραγική γενιά σαν εκείνους –εμείς ήμασταν απλώς γελοία και γραφική γενιά. Οι μικρές διαφορές κάνουν τις μεγάλες διαφοροποιήσεις –σωστά;

Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ήταν ένα από τα «Κουρέλια που τραγουδάνε ακόμα» -απλά, έτυχε να ανήκει σε παρέα άλλης γειτονιάς, γι΄αυτό και δεν εμφανίστηκε στον επιτάφιο της συγκεκριμένης γενιάς που έβγαλε το 1979 ο Νίκος Νικολαϊδης. Άλλωστε, εκείνη ακριβώς τη χρονιά ο Λουκιανός συνιστούσε «Ψυχραιμία παιδιά!» και υπερασπιζόταν τον δικό του αποκλεισμό με την «Παρέα»: «Σήμερα όπως κάθε βράδυ είπα στους δικούς μου ΄γεια’/ κι έφυγα μες το σκοτάδι για να συναντήσω τα παιδιά/ ήταν όλοι μαζεμένοι και γελούσαν από χτες/ που ΄γινε ξανά ληστεία και την κοπανίσαν οι ληστές». (Περιέργως, αυτό είναι και το αγαπημένο τραγούδι της κόρης μου –κάποια σύνδεση πρέπει να υπάρχει αλλά μου διαφεύγει).

Θες και μια ακόμα περίεργη σύμπτωση; Το 1975, ο Νικολαϊδης σκηνοθετεί την «Ευριδίκη ΒΑ 2037» χρησιμοποιώντας στον τίτλο, τον αριθμό του αυτοκινήτου του. Το 1986 ο Κηλαηδόνης κυκλοφορεί τον δίσκο «Τραγούδια για κακά παιδιά» και βάζει μέσα το κομμάτι «ΒΗ 4530»:

«Σάββατο βράδυ, μόλις έχει συμβεί/ Το νιώθεις, το ξέρεις, αλλά δε το ‘χεις δει/ Τ’ αμάξι κομμάτια και ‘συ προσπαθείς/ Πως έγινε, να φανταστείς/ Και γύρω σου, κόσμος που μαζεύεται αργά/ Σε δείχνουν και μιλάνε σιγά/ Και μες στο σκοτάδι, μια λάμψη θαλασσιά/ Απίστευτη, τόση μοναξιά/ Ο ήχος από τα φρένα και ένα χτύπημα μετά/ Μικρές σταγόνες αίμα και σπασμένα γυαλιά/ Τα φώτα αναμμένα, η μποτίλια σου πιο ‘κει/ Στο ράδιο, απαλή μουσική/ Απέραντοι κύκλοι και λόφοι από ψηλά/ Έρχονται και φεύγουν απαλά/ Ζεστά μεσημέρια, σε μιαν ακρογιαλιά/ Σκοτάδι, λαμαρίνες και γυαλιά/ Σάββατο βράδυ, μόλις έχει συμβεί/ Το νιώθεις, το ξέρεις, αλλά δε το ‘χεις δει/ Απλώνει η βενζίνη, τη γλυκιά της μυρωδιά/ Αλλιώς φανταζόμουν τη βραδιά...»

Εντάξει, εύκολο είναι να εντοπίσεις κάποιον συνωμοτικό διάλογο ανάμεσα στους δυο τους, με αυτούς τους αριθμούς αυτοκινήτων. Άλλωστε, το 1986 ήταν ζόρικη χρονιά και για τον Νικολαϊδη. Ήταν τότε που αποφάσισε οτι κάποια παγίδα υπήρχε στην τόσο ευρεία αποδοχή της «Γλυκιάς Συμμορίας» και αντέδρασε βίαια φτιάχνοντας ένα από τα αριστουργήματα του κινηματογράφου, την «Πρωινή Περίολο». Κοντολογίς, το 1986 ήταν μια σπουδαία χρονιά!

Πολλοί ασυμβίβαστοι διανοούμενοι μπορεί να χαμογελάνε στραβά μπροστά στην απλότητα, πολλοί μουσικοί χαμένοι στη βιρτουοζιτέ τους μπορεί να στραβομουτσουνιάζουν μπροστά στις κλασσικές μουσικές φόρμες, πολλοί πούροι Αριστεροί μπορεί να εξεγείρονται με την αγάπη των παιδιών της γενιάς του ’50 για την Αμερική («πώς γράφω τραγούδια ρωτούν μερικοί/ και τι σχέση έχω με την Αμερική/ δεν έχω καμμία, τη γνώρισ’ απλά/ από κάποιες ταινίες σε κάποια σινεμά»).

Άκου όμως το «Δελτίο Ταυτότητας»:
Στοιχεία ταυτότητος:/ επώνυμον Φιλίππου,/ όνομα Παναγιώτης, Πάνος,/ γεννηθείς την 20-4-1960, εις Αθήνας,/ κατοικία Χελμού 35, Αθήναι,/ Κυψέλη, Παγκράτι, Πατήσια, Ηλύσια,/ Σεπόλια, Εξάρχεια, Τέρμα Ιπποκράτους,/ Γκύζη, Περιστέρι, Κολωνός./ Ανάστημα 1,76,/ σχήμα προσώπου ωοειδές,/ χρώμα οφθαλμών καστανόν,/ όνομα πατρός Ιωάννης,/ αντίσταση κατά της αρχής,/ όνομα μητρός Μαργαρίτα,/ το γένος Πετραλιά,/ όνομα συζύγου, κενόν,/ ληστεία,/ το γένος, κενόν./ Επάγγελμα μαθητής,/ υπηκοότης Ελληνική,/ σωματεμπορία,/ θρήσκευμα Χριστιανός Ορθόδοξος,/ δημότης Αθηναίων,/ μητρώα αρρένων Αθηναίων 520-8,/ χρήση-κατοχή ναρκωτικών,/ το παρόν δελτίον εξεδόθη την 20-7-74,/ ένοπλος επίθεσις,/ ΑΒΤ 902523,/ ΙΣΤ παράρτημα ασφαλείας Αθηνών,/ αναρχοκομμουνιστής,/ ο διοικητής Παναγιώτης Σαρρής».

"Άκου πτώμα να μαθαίνεις".

Μετά πήγαινε να ψάξεις τα υπόλοιπα τραγούδια του Κηλαηδόνη κι έλα να μου πεις πως γίνεται κάποιος τόσο παιδικά τρυφερός να στραβώνει τα χείλη και να σου καρφώνει το στυλάκι του τόσο θανατερά, όταν σε πετύχει χαλαρό. Με την αυθάδεια μικρού παιδιού, με την ειρωνεία ανθρώπου καταδικασμένου σε ισόβια ζωή. «Κοριός με στιλέτο στην πλάτη», όπως θα έγραφε ο Νικολαϊδης.

Τον Ιούλιο του 1983 πήγα, σχεδόν μαθητής ακόμα, στο Πάρτι της Βουλιαγμένης και τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, σχεδόν φοιτητής πλέον, πήγα στη «Γλυκιά Συμμορία». Ήταν μια άγρια χρονιά που σημάδεψε την υπόλοιπη ζωή μου, έγιναν πολλά άσχημα πράγματα από τότε και πολύ λιγότερα καλά –όμως ο Νικολαϊδης με τον Κηλαηδόνη ήταν οι δυο ρακέτες του φλίπερ που με τίναξαν βίαια στο καντράν και με άφησαν μετά να σπάω τα μούτρα μου στα εμπόδια, κοπανώντας ανεξέλεγκτα.

Ευτυχώς που δεν τίλταρε το μηχάνημα!

38 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

lkrory21 είπε...

"έχω κάπως πιο κλασσική παιδεία –αυστηρά δωδεκάμετρη και με απαραίτητη τη χρήση ντιστόρσιον" θεϊκή ατάκα! :-)

Κατά τα άλλα συμφωνουμε (μάλλον!) ότι ο Λούκυ ειναι πολύ πιο συμπαθής από πολλους άλλους δημιουργους (είτε της γενιάς του είτε νεώτερους).

Cheers!

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, είναι αυτές οι καταβολές μας από τα κονσερβατουάρ των οδών πέριξ της πλατείας Εξαρχείων -άμα δεν πέσουν δυο τρία κιλά παραμόρφωση πώς να ερεθιστεί το σακατεμένο τύμπανο! Χεχεχε.

Δεν είναι συμπαθής ο Κηλαηδόνης, "δολοφόνος με αγγελικό πρόσωπο" είναι -πρόσεξε στίχους:
"Χαζεύω στο καντράν και μασάω τσίχλα/ ακούω πολλά και ζαλίζομαι/ την πέφτω στην Πάντειο και μασάω τσίχλα/ ακούω τρελά και εκνευρίζομαι" Ε;

Χαθήκαμε ρε παιδί -έφυγε η μεταπτυχιακιά, εξαφανίστηκε η ξανθιά, χάσαμε κι εσένα!

savon des bebes gentilles είπε...

φαντάζομαι ότι σήμερα θα απαγόρευαν την συναυλία για λόγους ασφαλείας...εξέδρα στην θάλασσα και μεθυσμένοι στο νερό...αι αι αιιιιι

xouxouxou είπε...

μην κάνεις τον ανήξερο, οι στίχοι του ΒΗ 4530 είναι κλεμμένοι από το πρτφ!

The Motorcycle boy είπε...

Savon βασικά τότε έπεσε σε λούπα του φρέσκου Πασόκ νομίζω, γι΄αυτό και πέρασε. Αλλά ήταν περίεργη κατάσταση, να φανταστείς μόνο λίγους καπελάκηδες μπάτσους είχε στα πέριξ. Κάνανε μια μανούρα και κόψανε το ρεύμα κατά τις 3 νομίζω, οπότε μετά εγινε η φάση καλοκαιρινή. Κατά τις 5 μας έπιασε το τρεμούλιασμα από το μούλιασμα και τα υπόλοιπα δεν με αφήνει η λογοκρισία να τα περιγράψω.

Ξουξου, κρύβε λόγια ρε! Αυτός ζει! Πολύ θέλει ο Σαμσών να του στήσει καμιά διαδήλωση έξω από το σπίτι μου; Δεν τον λυπάσαι γέρο άνθρωπο; (Τον Σαμσών εννοώ)

ΗΛ. είπε...

Έχω την εντύπωση ότι κάπου σε πήρε το μάτι μου μέσα στο νερό χεχε.

Θεία Θ είπε...

"Κι όταν μου τη δίνει κάτι τέτοια δειλινά, παίρνω τ' άλογό μου και πάω στα βουνά"
Έχει κι αυτήν τη χροιά στη φωνή που μοιάζει να φαλτσάρει- πού να τον διασκευάσεις το Λουκιανό!

Sputnik είπε...

Ναι γεια χαρα...εγώ μιλάω;
Ναι, έχω πάρει και άλλες φορές, απλά πήρα να πώ κάτι για το άλλο που είπε ένας φίλος κινέζος πριν λίγο, ότι έτσι είναι τα πράγματα, δεν τα λέτε όμως εσείς και δεν τα γράφετε. Θα έπρεπε να ντρέπεστε.

Και Χάντερ, και Νικολαίδης και Κηλαηδόνης, κολλάς και τον τρισμέγιστο Φόνζι, σφάξε μας να αγιάσουμε και βάλε τους κουβάδες με το αίμα στημ κατάψυξη να έχεις να δίνεις στον λαό μην πάθει αφυδάτωση.

Αρχηγέ. Ανοίξαμε κανούργιο μαγαζί.
Λεω να το κρατήσουμε, τώρα που μας έχει φάει και η μαύρη ξενιτιά.

Ναι γεια χαρα...εγώ μιλάω;
Ναι, έχω πάρει και άλλες φορές, απλά πήρα να πώ κάτι για το άλλο που είπε ένας φίλος κινέζος πριν λίγο, ότι έτσι είναι τα πράγματα, δεν τα λέτε όμως εσείς και δεν τα γράφετε. Θα έπρεπε να ντρέπεστε.

Και Χάντερ, και Νικολαίδης και Κηλαηδόνης, κολλάς και τον τρισμέγιστο Φόνζι, σφάξε μας να αγιάσουμε και βάλε τους κουβάδες με το αίμα στημ κατάψυξη να έχεις να δίνεις στον λαό μην πάθει αφυδάτωση.

Αρχηγέ. Ανοίξαμε κανούργιο μαγαζί.
Λεω να το κρατήσουμε, τώρα που μας έχει φάει και η μαύρη ξενιτιά.

http://rotterdamradio1.blogspot.com

ΥΓ: Τίποτα Μπουλά ακούει η μικρή ή δεν έχουμε περάσει στους ντανταιστές ακόμη;

Sputnik είπε...

διπλό ποστ μέσα στο ίδιο ποστ.
μάλιστα κυρίες και κύριοι.
όχι, σε περίπτωση που έχεις ξεχάσει τι άμπαλος είμαι....

GIORGOS είπε...

Motorboy,χάρη σε σένα οδηγήθηκα στο λαμπρό νέο site για το Νίκο και σε ευχαριστώ.
Δεν είναι τυχαίο που ομολογεί τον Κηλαηδόνη σαν τον άνθρωπο που θα κόλλαγε άνετα και ευχάριστα μαζί του.
Εντάξει,είναι λιγότερο ροκ και ηλεκτρικός απ' ότι θα γούσταρα αλλά αυτό δε με εμποδίζει να τον εκτιμήσω.Ίσως το κλειδί που τους ενώνει να είναι αυτό το απελπισμένο και πικραμένο χιούμορ.
Φυσικά και είδα το Ζero years-και το δισκάκι με το making of αποτελεί μάθημα για όσους έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με αυτά τα μουσεία των κόμπλεξ που ονομάζονται ηθοποιοί,δέστε το χιούμορ και τη στάση του Νίκου.Το έργο είναι άλλο ένα δηλητηριώδες διαμάντι που θα περάσουν καμια 20αριά χρόνια για να το ανακαλύψουν,τώρα που και το ψηφιακό επικρατεί.

The Motorcycle boy είπε...

Ηλία, ναι ένας από τους αφάνες ήμουνα αλλά δε θα μ΄έπαιρνε το μάτι σου επειδή κυκλοφορούσα πίσω από τα αρμυρίκια -για ευνόητους λόγους, χεχε.

Θεία, το φαλτσάρισμα στον Λουκιανό βγαίνει από τη φαλτσέτα.
"Τι θα πει μας τα ‘παν αλλιώς
τι θα πει τα φάγαν οι άλλοι
τι θα πει πως φταίει ο χοντρός;
Φταίει κι ο χοντρός κι ο λιγνός"
Ερώτηση: για πότε τους έγραψε αυτούς τους στίχους; Για το 198κάτι ή για το 2010;

The Motorcycle boy είπε...

Sputnik δεν παίζεσαι ρε αγόρι μου! Όντως, διπλό ποστ μέσα στο ποστ δεν μου έχει ξανατύχει!
Κρίμα που έσβησα τον κινέζο αλλά μου χάλαγε το ντεκόρ ρε παιδί μου. Πολύ ιντελεκτουέλ κι έτσι -εδώ είμαστε λαϊκοί άνθρωποι.

Τι διάολο κάνεις στην ξενιτιά ρε; Μου το έλεγε η Tomboy και δεν την πίστευα! Πως σ΄αφήσανε να βγεις από τα σύνορα με τέτοιο φάκελλο; Σαφώς οι τρεις πάνε μαζί -αλλά χαίρομαι που γνωρίζεις τον τρισμέγιστο Φόνζι, η σκηνή των τίτλων του σήριαλ με τον Φόνζι μπροστά στον καθρέφτη της τουαλέτας έχει μπει στο παγκόσμιο εικονοποιημένο λεξικό δίπλα στον όρο κουλ.

Μπουλάδες, Γιοκαρίνηδες η μικρή δε γουστάρει -της πέφτουν πολύ σαχλαμάρες. Μέχρι Λάκη καταδέχεται (σε επιλεγμένα κομμάτια) και πριν δυο χρόνια την άκουγα να τραγουδάει μέσα στο μπάνιο "ένα άχρηστο μουσείο το κεφάλι μου/ έριξα κι ένα μανίκι μες το χάλι μου".

Υ.Γ.: "Συγχαρητήρια για την εκπομπή σας" δεν έγραψες ρε αλήτη!

The Motorcycle boy είπε...

Γιώργο, καταλαβαίνεις πόσο περίμενα κι εγώ το καινούργιο σάιτ του Νικολαϊδη -ας είναι καλά αυτοί που το φτιάξανε, εκεί ήταν το θέμα, μετά θα το βρίσκαμε όπως και να ΄χε.

Ένα από τα πράγματα που θα ήθελα να τον ρωτήσω αν τον πετύχαινα ήταν πως και δεν έκανε τίποτα τόσα χρόνια με τον Κηλαηδόνη (δεν μπορώ να φανταστώ καλύτερο για σάουντρακ των ταινιών του αν κι ο Χατζηνάσιος έκανε παπάδες, εδώ που τα λέμε) και με τον Φάνη τον Χηνά (δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο πρωταγωνιστή για τις ταινίες του). Οι δικοί του άνθρωποι που ρώτησα μου είπαν "απλά δεν έτυχε" -αλλά ξέρω πως η απάντηση είναι "οι δαίμονες αντιμάχονταν πάντα την τελειότητα".
Αφού είδες το Ζέρο, ψάξε εκείνο το πλιό εργάκι το Soilent green -με τον Τσάρλτον Ίστον για να δεις και στο πλάι του Ζέρο.

singen sang gesungen είπε...

Πολύ ωραίο ποστ αν και είμαι μικρός για αυτά. Όπως λέει και μια ατάκα που μου αρέσει χωρίς να την καταλαβαίνω: Όλα άρχισαν να χαλάνε από τότε που εκείνος ο γελοίος ο Πέρυ Κόμο τραγούδησε την Γκλεντόρα.

The Motorcycle boy είπε...

"Ξέρεις πότε ξεκίνησαν όλα αυτά ε; Τότε που εκείνος ο κρετίνος ο Πέρι Κόμο τραγούδησε τη Γκλεντόρα"
"Άκου -άκου πτώμα να μαθαίνεις!"

Κανείς μας δεν τα καταλαβαίνει μην ανησυχείς. Δεν χρειάζεται να τα καταλάβουμε, αρκεί να τα ξέρουμε.

Sputnik είπε...

Οτι πέρασα τα σύνορα προς τα έξω δεν μου προκαλεί εντύπωση. Να γυρίσω προς τα μέσα δεν ξέρω τι παίζει.

Κρίμα για τον Κινέζο πάντως και ήταν και χρυσός άνθρωπος. Οι καλύτεροι μας αφήνουν Boy μου, οι καλύτεροι.

Ξενιτιά σημαίνει ντιτζειλίκι και πανεπιστήμιο από Σεπτέμβριο, έτσι αφού ξέρεις ότι αναπνέω ακαδημαισμό..

Μην αρχίσω για τον Perry Como.
Ένα καλό τραγουδάκι είχε βγάλει το 52, το "Don't Let The Stars Get In Your Eyes", το ευχαριστήθηκε για λίγο και μετά ήρθαν κάτι τύποι με κοκόρια και του πήραν τα σώβρακα...

The Motorcycle boy είπε...

Ε, μαλάκας είσαι να μάθεις τι παίζει όταν ξαναμπαίνεις από τα σύνορα; Κάτσε εκεί -καλά είσαι, ήταν θέλημα θεού.

Χρυσός ήταν ο Κινέζος αλλά χρυσό δεν είχε κι όπως ξέρεις σ΄αυτό το μπλογκ ο τσάμπας πέθανε. Αν δεν πληρώνεις την ετήσια συνδρομή επίτιμου σχολιαστή σε τρώει η κίτρινη Κίνα (χειρότερο κι από το μαύρο σκοτάδι είναι αυτό).

Πανεπιστήμιο ε; Ρε αλητάμπουρα θα μας τρελάνεις; Μόνο τα πανεπιστήμια δεν είχες μαγαρίσει -έφτασε κι εκεί η χάρη σου; Λυπάμαι μόνο τον καημένο καθηγητή που δε θα σε ξέρει και θα σου επιτρέψει να του κάνεις ερώτηση -δεν πληρώνονται αυτά, όσο μεγάλος και να ναι ο μιστός του.

Και η Γκλεντόρα καλή ήταν μη νομίζεις... Αλλά τα ρεμάλια του Γκριν Παρκ τα τσίτωσε επειδή άρχισε να ακούγεται το κομμάτι και στο ευρύ κοινό. Φαντάσου εποχές ρε φίλε -που το Smoke gets in your eyes και το Lonely Teardrops λογίζονταν για περιθώριο! Δηλαδή, αναλογικά, ο Τάκης Βενετσάνος θα πρέπει να ήταν αποδεκτός από τους προχώ -σα να λέμε αυτούς που ακούνε σήμερα Μόνικα και Μέρι εντ δε Μπόι!

razz the feminihilist είπε...

αυτό http://www.youtube.com/watch?v=8thZbkgYB2Y
όμως τα σπάει.

The Motorcycle boy είπε...

Χεχε, αυτό ενοούσα να πιάσουν καμιά ευκολούρα του Λουκιανού (κι άμα είχανε και τον Λουκιανό μέσα, ακόμα καλύτερα) για να μην εκτείθενται οι καλλιτεχναράδες.

Σαχλαμάρες οι ΗΜΙΖ αλλά όχι ηλίθιοι σαν τους ΟΝΕΙΡΑΜΑ ή υπερφίαλοι σαν τον Φοίβο.

razz the feminihilist είπε...

saxlamares oi hmiz?????
sovarologeis twra????

makari olos o ellhnofwnos "xavales" na htan ETSI, auto exw na pw mono.

Sputnik είπε...

Θα συμφωνήσω με razz.
τα ημισκούμπρια δικάζουν.

οι Ονειράμα στην ουσία ΔΕΝ είναι μπάντα. Δηλαδή να σκάσει ο Πολ Ποτ και να πει: κρεμάω τους αλητες του ροκερς και να κρεμάσει και τους Ονειραμα? Κρίμα για τα παιδια.

πως εμπλεξα σε αυτό το λούκι
- με φώναξε κανείς;

Sputnik είπε...

Επίσης
Η Μόνικα μια χαρά ειναι.
Ο Μποι είναι φίλος μου απο το 1996
Αλλά ο Τάκαρος ο Βενετσάνος είναι μεγάλος μάγιστρος του θεατράλε και εγώ τον έχω αποθεώσει στο Gagarin, τότε που δεν ήθελε να φύγει από την σκηνή και τον τραβούσαν τα παιδιά του μαγαζιού απο το μπράτσο στα παρασκήνια και αυτός έβγαινε για λίγο από την κουρτίνα να τραγουδήσει μια σταλιά ερωτα ακόμα και από κάτω να ζητάμε ανκόρ και να φεύγουν μπύρες στην σκηνή.
Αλλά όχι.
Αυτός ήταν ο Κώστας Βενετσάνος. Δεν πειράζει.
Ένα όνομα.
Μια μαγεία.
Μία προοπτική.

anapodo8 είπε...

Eτσι ειναι Μοτορα οπως τα λες. Φευγουν πια, ενα-ενα τα θερινα σινεμα, δυστηχως μεσα στα καλητερα μας χρονια.

GIORGOS είπε...

Νομίζω οφείλω να αναφέρω ότι τη βραδιά της εν λόγω συναυλίας βρισκόμουν σε ένα ενοικιαζόμενο της Βουλιαγμένης που το μόνο καλό του ήταν η θέα προς την παραλία λόγω θέσης.Παραθερίζαμε.
Άκουσα τα τραγούδια λίγο-πολύ,αλλά ήμουν πολύ μοναχικός,σχιζοφρενής και μαμάκιας για να έχω παρέες και να πάω.
Σας ζηλέυω παιδιά.Πολύ θα ήθελα να ήμουν κι εγώ στο νερό τότε.
Και το χειμώνα που θα ερχόταν ,θα έμπαινε στη ζωή μου και η 'Συμμορία' για να μάθω ότι οργισμένο σινεμά δεν κάνει μόνο ο Δαλιανίδης...

razz the feminihilist είπε...

mary and the boy είχα δει στο decadence νομίζω, καιρό πριν, αν θυμάμαι καλά ήταν δυο παιδιά που έκαναν το χαβαλέ τους, nowt less nowt moar.
η μόνικα πάλι δεν μπορώ να καταλάβω γιατι έχει γίνει τέτοιο όνομα.

η καλύτερη ελληνική μπάντα ήταν είναι και είναι οι ρόττινγκ κράηστ μου φαίνεται.

Sputnik είπε...

LAST DRIVE

The Motorcycle boy είπε...

Raz, εντάξει τώρα, τα ΗΜΙΖ ήταν τόσο χαβαλές όσο ήταν και οι ΑΜΑΝ -τουτέστιν, είπαμε και καναδύο πιασσάρικα αστεία αλλά ας μην τα παρακάνουμε!
Το βασικό πρόβλημα του χαβαλέ (και των μεν και των δεν) είναι οτι πρόκειται περί συντηρητικού χαβαλέ (Αριστοφανικού, που θα έλεγε κι ο Λαζόπουλος!) "Μην πίνεις όταν οδηγείς", "Οι δημόσιοι τα ξύνουν", "τα καμάκια οι Έλληνες" και τέτοια. Το μόνο καταπληκτικό αστείο των ΗΜΙΖ που θυμάμαι είναι "τα Ημισκούμπρια (παρεμβολή Καλογιάννη) κόντρα στο δεληβοριά" -πράγμα που δίνει οτι είναι μορφωμένα παιδιά.
Και τελικά, αν τα ΗΜΙΖ είναι χαβαλές που τα σπάει, ο Πιλάλας τι είναι; Γκουρού του σεξ και του καράτε;

Sputnik, κι αν αντί για τον Πολ Ποτ (τώρα που μας πρεσσάρει κιόλας η Ευρώπη) σκάσει ο Τζόνι Ρότεν; Ε; Κρίμα δεν είναι να μη βρεθούν στην πρώτη γραμμή των κρεμασμένων οι Ονειράμα μαζί με τους Μπλε;

sputnik!!! (σε φώναξα μόλις τώρα)

Η Μόνικα μια χαρά είναι -από μουσική δεν λέει μία όμως. Και την έχει δει τουλάχιστον μείξη Πάτι Σμιθ με Άλισον Μουαγιέ.
Τους Μέρι εντ δε Μπόι δεν τους έχω ακούσει -απλά μου κολλάγανε παραδειγματικά για να δείξω την συγκεκριμένη κατηγορία θαυμαστών, δεν έχω άποψη για το τι παίζουν.

Ο Βενετσάνος πολλή αναγούλα αδερφέ μου!

Υ.Γ.: Επειδή έχασες πράγματα και σε βλέπω φιλομαθή, ρίξε μια ματιά πλάι στα λινκ μου για να δεις τη νέα σελίδα του Νικολαϊδη -θα πάθεις πλάκα!

The Motorcycle boy είπε...

Γιώργο, ήταν όντως καλή φάση -αν και το μπάνιο καλύτερα να το αποφεύγαμε. Επειδή λίγοι είχαν σκεφτεί να πάνε σε συναυλία με μαγιό.

Ανάποδο 8, τα ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ καλύτερα χρόνια φεύγουν. Τα δικά μας δεν ήρθαν ποτέ, ρε γαμώτο.

Raz + Sputnik δεν παρακολουθώ καινούργιες ελληνικές μπάντες, άρα δεν το κατέχω το θέμα (η Μόνικα έγινε πολύ σουξέ στα ραδιόφωνα γι΄αυτό την ξέρω). Οι Drive πάντως ήταν ρετρό από τότε που πρωτοβγήκαν κι ακόμα εκεί έχουν μείνει. Ωραίοι -δε λέω! Αλλά νέα παιδιά να ακούτε τόσο αρχαία πράγματα!
Σαφώς το καλύτερο συγκρότημα που έγω έχω δει και ακούσει στην Ελλάδα ήταν οι Anti Troppau Council -κρίμα που εξαφανίστηκαν χωρίς ν΄αφήσουν ίχνη πέρα από έναν δίσκο με το Τζαβάρα μπουκωμένο από φαρυγγίτιδα. Τώρα, αν υπολογίσεις και Metro Decay, Χωρίς Περιδέραιο, R.R. Hearsh, Σύνδρομο, Villa 21, Not 2 without 3... πέφτουν αρκετές θέσεις στην κατάταξη οι Drive.

ΗΛ. είπε...

Αναρωτιέμαι τι την "ποτίζεις"την την μικρή για να ακούει στα δέκα της Λουκιανό.
Εχω δύο κόρες 12 και 15,όταν ήταν μικρές μέχρι Μάρλευ τις έβαζα και ακούγανε,τώρα ακούνε ότι είναι μόδα στο σχολείο.Συχνά τις βάζω χέρι-τι βλακείες είναι αυτά που ακούτε-εσύ ακούς βλακείες μου λένε.
Χάσμα γενεών βλέπεις...

Sputnik είπε...

Κοίτα.
Η Μόνικα εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι μία χαρα. Όχι τίποτα σπουδαίο, αλλά ΟΚ.
Ο Boy μπορεί να είναι φίλος μου, μπορεί να παίζαμε παρέα το Lady Stardust τρεις η ώρα την νύχτα στο πιάνο ενός ξενοδοχείου στην Λεμεσό αλλά η αλήθεια είαν πως δεν αντέχω να ακούσω Mary & The Boy για πάνω απο 10 λεπτά. Αυτό έχει να κάνει με μένα. Απλά δεν τους πιάνω.

Νομίζω ότι υπάρχει διαφορά στο να λέει καποιος "αυτοί είναι για τα χάρχαλα" από το να λέει κάποιος "αυτούς δεν τους πιάνω¨.

Για παράδειγμα, προσωπικα πιστεύω πως οι KISS περαν του θεατρικού είναι μια μπάντα για τα μπετά. Αυτό το λέει τύπος που λατρεύει τους Hanoi Rocks και στο τσακιρ κεφι θα βάλει και Motley Crue.

Από τη άλλη ο Morrissey.
Οι Smiths είχαν τρομερές κιθάρες, έξυπνους στίχους και πιασάρικα τραγούδια. Απλά όποτε τον ακούω να τραγουδάει θέλω να κρεμαστώ ακούγοντας Venom. Δεν τον μπορώ. Δεν τον έχω πιάσει. Τον Μόρισει εννοώ.

Οι ATC μπαντάρα, όπως και οι Villa 21 και μπορεί μερικοί που λόγου χάρη έχουν ευαγγέλιο το κάθε Πίτσφορκ να γελασουν αλλα θεωρώ πως και οι Τρύπες γαμώ τις μπάντες ήταν.

Αλλά με ξέρεις πως ειμαι με τους Drive...

The Motorcycle boy είπε...

Ηλία, μη νομίζεις -ακούει και της μόδας, τα τραγουδάει κιόλας και επειδή δεν τα πιάνει μερικές φορές τα λόγια, την έχω πετύχει να φωνάζει "Στητηρά, στητηρά με τις ξενέρωτες!"

Πιο μικρή βέβαια που δεν πολυκαταλάβαινε, είχε κάνει το στιχάκι του Λουκιανού "πρώτα έπαιζε καράτε, τώρα το΄χει ρίξει στα μπορώ"! Αναγκάστηκα να της εξηγήσω τι εστί πορνό για να ησυχάσουμε.

Δεν την ποτίζω τίποτα -βάλε τις δικές σου να δουν Χάνα Μοντάνα και να εντρυφήσουν στη δισκογραφία της Μάιλι Σάιρους και θα τον βρουν τον σωστό το δρόμο.

The Motorcycle boy είπε...

Καλά -είμαστε ξεκάθαροι νομίζω. Όταν λέμε οτι ο Χ γαμάει κι ο Ψ είναι μάπα, εννοούμε για μας. Τουτέστιν δεν τους πιάνουμε και δεν μας πιάνουν. Πως αλλιώς; Ο Μαλαθρώνας κι ο Πιτ Κωνσταντέας είμαστε;

Συν οτι εγώ δεν κατέχω πολλά από μουσική, οπότε δεν μπορώ να ισχυριστώ οτι κάποιος είναι για τα χάρχαλα. Άντε να πω οτι με αναγουλιάζει, αλλά και η πρέζα αναγούλα φέρνει -δεν είναι πάντα κακό αυτό.

Οι Κις που λες, μου φαίνεται οτι παίζουν συνέχεια το ίδιο κομμάτι, όπως και οι Στάτους Κβο ή οι Τουίστεντ Σίστερ ας πούμε. Οι Μότλεϊ όμως δεν είναι έτσι! Όχι οτι μου αρέσουν ιδιαίτερα -απλά δεν είναι έτσι.

Τον Μορισέι αδερφάκι ευχαρίστως θα τον επνιγα στο νεροχύτη -αυτός και οι αδελφοί Γκάλαχερ επιδρούν πάνω μου σαν κιμωλία που σπινιάρει σε μαυροπίνακα.

Οι Τρύπες ρε γαμώτο μου φέρνουν τρελό γέλιο -φταίνε σχετικές εμπειρίες.

Καλά κάνεις με τους Ντάιβ -άντρας δίχως κόλλημα είναι κατσαρόλα χωρίς αγκίστρι.

Sputnik είπε...

"Αλλά νέα παιδιά να ακούτε τόσο αρχαία πράγματα!"

Είπε ο άνθρωπος που ερχόταν στο μαγαζί που έπαιζα και το πιο σύγχρονο τραγούδι ήταν από το πρώτο δίσκο των Stones...

Θυμάσαι την ατακα του Μάνου που έχει το μαγαζί όταν έβαλα το "I wanna hold your hand";

The Motorcycle boy είπε...

Άλλο εγώ βρε παιδί μου. Εγώ είμαι με το ένα πόδι στον τάφο (το άλλο έχει ποδάγρα), λογικό είναι να ακούω τέτοια πράγματα. Προετοιμάζομαι!

Είχες Στόουνς στο μαγαζί; Καλά που δεν τους έβαλες, αυτοί οι νεωτερισμοί του Ρίτσαρντς με ξενίζουν ιδιαιτέρως!

Sputnik είπε...

Μανος: "Καλοί αυτοί οι Beatles...λίγο μοντέρνοι βέβαια...."

The Motorcycle boy είπε...

Αυτό πάντως μην το γελάς -είναι "Η Πέγκυ Σου παντρεύεται". Εκεί δεν ήταν που η Τέρνερ πάει να βοηθήσει το κολεγιακό φωνητικό γκρουπάκι του Νίκολας Κέιτζ και του δίνει τον ρυθμό του "Σι λαβς γιου, γιε, γιε, γιε" για να δει μετά από λίγο ότι το έχουν κάνει "Σι λαβς γιου, οου, οου, οου"!

PiKei είπε...

Ψηφίζω Rotting Crist. Thx που τους έβαλες στο poll, Razz!

The Motorcycle boy είπε...

Δε ντρέπεσαι ρε -μεγάλος άνθρωπος; Άκου Ρότιν Κράιστ! Χάθηκαν τα κλασσικά συγκροτήματα της εποχής μας; Ψήφισε Χόκγουιντ έστω!

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι