Παρασκευή, Απριλίου 23, 2010

"Το τραγούδι είναι ακόμα το ίδιο"

Τις προάλλες έπαθα ένα ατυχηματάκι που με έβαλε σε σκέψεις –κοίτα τι έγινε...
Αγόρασα έναν εξωτερικό σκληρό δίσκο για να αποθηκεύσω μπόλικα πράγματα απ΄αυτά που είχαν μαζευτεί στο λάπτοπ, κάτι άλμπουμ των καταπληκτικών Χ και των Specials που είχα κατεβάσει, ταινίες –το Liquid Sky, το Johnny Suede, το Out of the blue, The Filth and the Fury –μια συναυλία του Νικ Κέιβ από το ΡΟΔΟΝ τραβηγμένη στη ζούλα και δυο κύκλους από το εκπληκτικό How I met your mother. Α ναι! Και ολόκληρη τη σειρά επεισοδίων του The Prisoner –όποιος δεν το έχει δει, δεν ξέρει τι σημαίνει μελλοντολογικό σήριαλ. Τέλος πάντων –τα μετέφερα όλα αυτά στον φρέσκο εξωτερικό σκληρό δίσκο ο οποίος αμέσως μετά τίναξε τα πέταλα!

Πάω στο μαγαζί που τον αγόρασα, με βάζουν να πάρω καινούργιο καλώδιο σύνδεσης, παίρνω καινούργιο καλώδιο σύνδεσης, επιστρέφω στο σπίτι, ξαναδοκιμάζω, ξαναπαίρνω τ΄αρχίδια μου, ξαναγυρίζω στο μαγαζί.
«Τα’φτυσε!» μου λέει ο υπάλληλος.
«Καλά –αυτό φαινόταν από την αρχή, το καλώδιο γιατί το αγόρασα;» ρωτάω εγώ.
«....» απαντάει ο υπάλληλος.
«Και τα αρχεία που έχω μέσα;» ξαναρωτάω.
«Πάνε αυτά!» θυμοσοφεί ο υπάλληλος.
«Τι πάνε! Πώς πάνε! Δεν υπάρχει τρόπος ανάκτησης;»
«Υπάρχει –αλλά στοιχίζει....»
«Πόσα;»
«5, 6...»
«Είσαι τρελός; Κι εγώ τι φταίω δηλαδή που πλήρωσα τον δίσκο και έχασα τα δεδομένα;»
«Εντάξει, επιστρέφεις τον δίσκο και παίρνεις κάτι άλλο με τα ίδια λεφτά...»
«Ναι ρε παιδί μου –αλλά τα δεδομένα!»
«Έπρεπε να τα έχεις αποθηκεύσει και κάπου αλλού –εφεδρικά ας πούμε!»
«Μα τι μου λες! Να πάρω εξωτερικό σκληρό για να ξεφορτώσω τον σκληρό του υπολογιστή μου και να κρατήσω τα δεδομένα και στους δυο σκληρούς για ασφάλεια; Τότε τι διάολο τον ήθελα τον εξωτερικό σκληρό;»
«Ναι αλλά κι εσύ! Αγόρασες τον φτηνότερο εξωτερικό σκληρό!»
«Και δεν ήταν ασφαλής ο φτηνότερος;»
«Όχι!»
«Ε, τότε γιατί τον πουλάτε;»
«....»
Μετέφερα επακριβώς τον διάλογο επειδή υπάρχουν κάτι έξυπνοι που ξεσπαθώνουν περί παραλογισμού του δημόσιου τομέα στην Ελλάδα–όπως βλέπεις, και η σχέση του ιδιωτικού τομέα με την λογική δεν είναι η καλύτερη δυνατή.

Παρακάτω.

Δεν είχα ξαναχάσει αρχεία από τον υπολογιστή μου και το συναίσθημα με αναστάτωσε κάπως. Η μουσική μου! Που την κατέβασα κιλομπάιτ –κιλομπάιτ! Οι ταινίες μου! «Αίμα, δάκρυα κι ιδρώτας!» Μετά τα έβαλα σε μια σειρά για να υπολογίσω.

Έχω (ακόμα σε άλλους εξωτερικούς σκληρούς) περίπου μισό τεραμπάιτ μουσικής, χώρια τα βίδεα, τις φωτογραφίες, τις ταινίες κι όλα τα σχετικά... Μισό τεραμπάιτ θα πει, το λιγότερο, 120.000 τίτλοι τραγουδιών, το οποίο με τη σειρά του σημαίνει κοντά 6.000 μέρες αδιάκοπης ακρόασης! Τουτέστιν, αν αράξω τα επόμενα 16,5 χρονάκια στο σπίτι κι αφήσω ανοιχτό το πισί να παίζει, θα καταφέρω να ακούσω όλη τη μουσική που έχω αποθηκεύσει! Η ερώτηση λοιπόν είναι, σε πρώτη φάση: τι σκατά θέλω και μαζεύω όλη αυτή τη μουσική που δεν πρόκειται ποτέ να την ακούσω κι όλες αυτές τις ταινίες που δεν πρόκειται ποτέ να δω;

Η προφανής απάντηση είναι: τα μαζεύω όλα αυτά επειδή μπορώ! Αν όμως αυτό ισχύει, τότε οδηγούμαι στο συμπέρασμα οτι το «μπορώ» έχει αντικαταστήσει το «θέλω» σε μένα ή αλλιώς, η βούληση έχει αντικαταστήσει τη θέληση. Διπλανή λέξη της βούλησης είναι η βουλιμία -μην ξεχνάς!

Πάω τώρα λίγο πιο πίσω για να πιάσω την αρχή του παραμυθιού –μην ανησυχείς.... Δεν θα ξεκινήσω από τότε που οι φοιτητές ανακαλύψανε το πισί ή τότε που ο Γουγουγούς ανακάλυψε το Γουόρλντ Γουάιντ Γουέμπ... Στην εποχή που άρχισε η δωρεάν (ή «δωρεάν») κυκλοφορία μουσικών και άλλων αρχείων μέσω ίντερνετ, εκεί θα πάω. Τη θυμόμαστε οι περισσότεροι και θυμόμαστε πόσο απελευθερωτικό είχαμε θεωρήσει το γεγονός. Και τρέξαμε να προσφέρουμε (με μεγαλύτερη ή μικρότερη προθυμία) κάποιο χώρο από το πισί μας για να συμβάλλουμε στην απρόσκοπτη κυκλοφορία της δωρεάν τέχνης στο διαδίκτυο... Παπάρια –τίποτα δεν είναι δωρεάν σ΄αυτή την κωλοκοινωνία!

Γιατί το δωρεάν υλικό άρχισε να συγκεντρώνεται με παρανοϊκούς ρυθμούς στους σκληρούς μας δίσκους κι εμείς επιδοθήκαμε σε έναν ανελέητο συναγωνισμό αγοράς ψηφιακού χώρου. Τα μέγα γίνανε γίγα και τα γίγα γίνανε τέρα –μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία. Κι όλο μαζεύουμε, όλο πακτώνουμε σαν καλά μυρμήγκια!

Αλλά δεν σταματάει εκεί η ιστορία. Διότι το υλικό που μαζεύουμε, θέλουμε και να το ακούσουμε –δειγματοληπτικά έστω. Πώς κέρατο να το ακούσεις όμως από τα ηχειάκια του υπολογιστή; Πώς ν΄ακουστεί η ποιότητα από τα καφεκούτια; Πάρε λοιπόν καινούργια ηχεία, πάρε και μια καλή κάρτα ήχου! Εντάξει; Θα΄θελες!

Επειδή, εκτός από τα τραγούδια έχουμε και τις ταινίες –πώς να τις δεις στην οθονίτσα; Τσίμπα μια έξτρα πρίμα γκουντ οθόνη, άλλαξε και την κάρτα γραφικών με μια σούπερ ουάου... Τελειώσαμε; Οι συνηθισμένοι άνθρωποι μπορεί και ναι –αλλά εμείς είμαστε απαιτητικοί με την ποιότητα και λάτρεις των τεχνών! Άρα;

Αγοράζουμε ένα ντόλμπι σαράουντ σύστημα, φορτωνόμαστε και μια πλάσμα, τι εφ τι, επίπεδη, πολυεπίπεδη οθόνη τηλεόρασης –επιτέλους ρε παιδί μου! Να βλέπουμε σαν άνθρωποι και να ακούμε σαν τέτοιοι! Άνθρωποι δηλαδή.

Άπαξ και αγοράσαμε τον εξοπλισμό συν τα μέσα μεταφοράς οπτικοακουστικού υλικού από τον σκληρό δίσκο στο χομ σίνεμα, τι ανακαλύπτουμε; Οτι η ποιότητα των ταινιών και της μουσικής που φιλοξενούμε μέχρι τώρα στους σκληρούς μας δίσκους είναι για τον πούτσο. Τα τραγούδια ακούγονται σα να ηχογραφήθηκαν στη μέση μιας καταιγίδας, οι ταινίες είναι γεμάτες πίξελ και άλλα κενά διαστήματα.... Τώρα;

Τι τώρα; Θ΄αφήσουμε το χομ σίνεμα να πάει χαμένο; Αρχίζουμε να αγοράζουμε τα σιντιά επίσημα και τα ντιβιντιά επίσης. Να δούμε σαν άνθρωποι ρε παιδί μου! Ν΄ανοίξει ο μάτης μας επιτέλους!

Κάτσε λοιπόν και υπολόγισε πόσα χρήματα μας στοίχισε η δωρεάν μουσική και οι δωρεάν ταινίες από το ίντερνετ και στο τέλος θα αναφωνήσεις, σαν τον Γκρούτσο Μαρξ: «Η οικονομική μου κατάσταση είναι τόσο χάλια που δεν αντέχω να μου δώσεις κάτι ακόμα δωρεάν!»

Τι θα πουν όλα αυτά; Οτι κακώς κυκλοφορούν τα δωρεάν αρχεία στο ίντερνετ; Οτι οι εταιρείες βρήκαν τρόπο να βγάζουν χρήματα ακόμα κι από τα δωρεάν (παράνομα) αρχεία; Δεν ξέρω –μπορεί να’ναι κι έτσι... Ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματά του κι ότι θέλει τα κάνει, δεν είναι δική μου δουλειά.

Αυτό που εμένα με απασχολεί, σε προσωπικό επίπεδο, είναι το πώς πέρασα από τη φάση όπου ήξερα απέξω ΟΛΟΥΣ τους στίχους των αγαπημένων μου δίσκων στη φάση όπου κατεβάζω δεύτερη και τρίτη φορά τη δισκογραφία των Stiff Little Fingers, επειδή δεν θυμάμαι οτι ήδη την έχω αποθηκευμένη!

Όταν ήμουνα πιτσιρικάς, στο ράδιο μόνο ο Πετρίδης έβαζε κάνα τραγούδι της ανθρωπιάς, μετά (πολύ μετά) ήρθε ο Μανίκας και μερικοί άλλοι.... Καθόμουν με το κασετοφωνάκι σε επιφυλακή –ότι μου φαινόταν ενδιαφέρον το κοπάναγα. Και μετά το άκουγα μέχρι να λειώσει η κασέτα, τα καλύτερα πήγαινα και τα αγόραζα σε δίσκους. Στις εποχές της μεγάλης μου οικονομικής άνεσης είχα τη δυνατότητα να αγοράζω ένα δίσκο το μήνα! Πάει να πει, ο δίσκος μάτωνε τ΄αυλάκια του. Και τους στίχους απ΄όλα αυτά τους θυμάμαι μέχρι σήμερα. Δεν κάνω πλάκα!

Τότε ο κινηματογράφος ήταν φτηνός –πηγαίναμε η παρέα τουλάχιστον μια φορά τη βδομάδα. Και βλέπαμε διάφορα –εντάξει, δεν θυμάμαι ατόφιους διάλογους από εκείνες τις ταινίες, αλλά την αίσθησή τους, το σφίξιμο στο στομάχι ή το χασμουρητό....

Θυμάμαι κιόλας, εκείνες τις εποχές, είχαμε ένα σοβαρό πρόβλημα απέναντι στους επαγγελματίες κριτικούς. Θεωρούσαμε δηλαδή (και είχαμε, εν πολλοίς, δίκιο) οτι όποιος ακούει δίσκους ή βλέπει ταινίες επαγγελματικά, όποιος δηλαδή είναι υποχρεωμένος να ακούσει 10 δίσκους μέσα σε μια βδομάδα ή όποιος πρέπει να δει 5 ταινίες μαζεμένες χάνει την επαφή του με το είδος, λόγω υπερβολικής τριβής. Την πρωτογενή επαφή. Σαν εκείνο το σκετσάκι από την ταινία του Βέγγου που δουλεύει στο μηχάνημα προβολής ενός τσοντοσινεμά κι από τα πολλά που βλέπει κάθε μέρα, του είναι αδύνατο να κάνει σεξ όταν γυρίζει σπίτι του. Ένα τέτοιο πράγμα.

Γι΄αυτό, μπορεί οι κριτικοί να θεωρούσαν μουσικώς αστείους τους Madness αλλά εμάς μας αρέσανε. Μπορεί να θεωρούσαν σαχλαμάρα το Breathless με τον Ρίτσαρντ Γκιρ ή το Risky Business αλλά εμείς τα γουστάραμε.

Τότε. Σήμερα;

Σήμερα περνάμε τα τραγούδια στο γρήγορο, προσπαθώντας να πάρουμε μια ιδέα από την συνολική δισκογραφία των Atomic Rooster (2,1 γιγαμπάιτς). Κατεβάζουμε τα άπαντα των Theater of Hate, έτσι για να υπάρχουν.... Βλέπουμε το Double Indemnity και το κανονικό Cape Fear στη μικρή μας οθόνη και απορούμε για ποιο λόγο θεωρήθηκαν αριστουργήματα. Έχουμε, νομίζω, καταντήσει πιο μπλαζέ από τους κριτικούς που κάποτε γιουχάραμε και περιμένουμε το καταπληκτικό, το ανεπανάληπτο, αυτό που θα μας ξυπνήσει από τη νάρκωση των αλλεπάλληλων εικόνων οι οποίες εναλλάσσονται με μουσικές φόρμες στα κουτουρού. Και τι θα είναι αυτό;

Κάποια κακή σκηνοθεσία -τόσο κακή που να σοκάρει, κάποια κακή ερμηνεία που τσιτώνει το νευρικό μας σύστημα, μια μουσική η οποία θα θυμίζει πράγματα που μας άρεσαν (μουσική σε οικολογική συσκευασία τέτραπακ).... Και για τη μεγάλη οθόνη να απομένουν μόνο οι μεγαλειώδεις υπερπαραγωγές –γέφυρες που ανατινάζονται, μπλε πιθήκια που πηδιούνται από τις ουρές τους –ε, δεν είναι έτσι!

Ένα έργο τέχνης θέλει το χρόνο του. Επειδή το μυαλό σου χρειάζεται χρόνο για να το αντικρίσει και να το αφομοιώσει. Και επειδή, σε τελική ανάλυση, τα έργα τέχνης δεν βγαίνουν από βιομηχανοποιημένες γραμμές παραγωγής.

Και οι πνευματικές μας ανησυχίες οι οποίες εφάπτονται της τέχνης είναι πεπερασμένες και αυστηρά ταξινομημένες. Δεν γίνεται να μας αγγίζουν όλα! Δεν γίνεται να λατρεύουμε ταυτόχρονα και το Χιροσίμα Αγάπη μου και τα Πράσινα Μπερέ! Παλιά δεν γινόταν αυτό δηλαδή –τώρα γίνεται και παραγίνεται και δείχνει πως κάτι δεν πάει καλά. Ή οι ταινίες σταμάτησαν να έχουν νόημα, ή οι θεατές σταμάτησαν να έχουν μυαλό. Ή και τα δυο. Ή τίποτα απ΄τα δυο –δεν ξέρω...

Αυτό που ξέρω είναι οτι κάποτε μπορούσα να απαντήσω στην κλασσική ερώτηση των λευκωμάτων: «αν επρόκειτο να βρεθείτε ναυαγός σε ένα ερημονήσι, ποια θα ήταν τα 3 βιβλία, οι 3 δίσκοι και οι 3 ταινίες που θα παίρνατε μαζί σας;» Τώρα, θα μου πεις, τι διάολο ερημονήσι θα ήταν αυτό που θα είχε πικάπ και σινεμά, αλλά τέλος πάντων! Το θέμα είναι οτι κάποτε η απάντησή μου περιλάβανε 9 τίτλους ενώ σήμερα θα ήταν κάπως έτσι: «λοιπόν, το μόνο που θα ήθελα θα ήταν ο εξωτερικός μου σκληρός –και ένα πισί φυσικά, με πλήρη υποστήριξη σε εικόνα –ήχο!»

Επειδή όμως αυτή η ερώτηση στα λευκώματα είχε σκοπό να δει η γκομενίτσα (ή ο γκομενάκος) τι άτομο είσαι και να τσιμπήσει, φαντάσου τι γκόμενα θα έβγαζα με τη σημερινή μου απάντηση! Στην καλύτερη –τον Μάρτιν, το καταθλιπτικό ανθρωποειδές, από το «Γυρίστε τον Γαλαξία με οτοσπόπ» -έτσι δεν είναι;

41 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ΗΛ. είπε...

Αμ έτσι εξηγούνται τα γραμμάτια!και όχι για παιχνίδια και ρούχα του παιδιού που μου δικαιολογείσαι χεχε.

frank barrell είπε...

Γεια σου Motorcycle Boy!

Πραγματικά το λάτρεψα αυτό το κείμενό σου. Κάπως έτσι αισθάνομαι κι εγώ αν και κάνω σοβαρές προσπάθειες να μαζεύω μόνο αυτά που θέλω και μπορώ να δω ή να ακούσω.

Βρίσκω πάντως συγκλονιστικά αναιδές ότι μπορούμε να κατεβάζουμε μέσα σε ελάχιστο χρόνο ολόκληρες δισκογραφίες και φιλμογραφίες καλλιτεχνών που αυτοί χρειάστηκαν όλη τους τη ζωή για να δημιουργήσουν.

Υ.Γ. Όσα terra ταινίες κι αν δω πάντως το Double Indemnity και το Cape Fear (το κανονικό, έτσι;) ακόμα αριστουργήματα θα μου φαίνονται :Ρ

savon des bebes gentilles είπε...

Υπερβολές. Συνεχίζω να ακούω καθημερινά ράδιο (εντάξει κάποιες φορές από το ιντερνετ και ποντκαστ) και έχω αποθηκευμένα μόνο αυτά που ακούω. Πάω σινεμά όποτε μπορώ και η τελευταία φορά που είδα ταινία σπίτι ήταν τον νοέμβρη. Το ότι είσαι γκατζετάκιας δεν φταίει το ιντερνετ :)

efthy είπε...

εγώ που δεν είχα ποτέ δίσκους, μια χαρά κατεβάζω αυτά που μ ενδιαφέρουν κ τίποτα παλιά, έτσι για να δω πως ήταν.
πριν κατεβάσεις άκου καλύτερα στο youtube. επίσης μιας κ δεν το επέτρεπαν τα οικονομικά μου ποτέ δεν πήρα όλα αυτά τα τζιτζιμπλίκια.
άσε που υπάρχουν κ πολλά άλμπουμ που τα ελληνικά δισκοπωλία αρνούνται να φέρουν.
άσε που ακούω αγγλικό ράδιο που έχει παραγωγούς που μ αρέσουν για να ξέρω τι να κατεβάσω.
προσωπικά μου έχει λείψει το παράνομο κατέβασμα που στερούμαι κάτι μήνες τώρα.
κ όσο για τον ιδιωτικό τομέα ξεχνάς μάλλον πως την επόμενη φορά μπορείς να πας σ άλλο μαγαζί, ενώ για να πας σ άλλο δημόσιο, πρέπει να μεταναστεύσεις.
το συμπέρασμά μου είναι λοιπόν πως δε φταίει η τεχνολογία αλλά πως είχες συνηθίσει αλλιώς (το θέτω ευγενικά, χεχεχεχε)

razz the feminihilist είπε...

κοίτα. εγώ που πρόλαβα και τις δυο φάσεις (και ένας δίσκος το μήνα μαζί με ξεροστάλιασμα πάνω απ' το ραδιόφωνο μπας και παίξει κανα καλό κομμάτι για να το γράψω στην κασέτα, και ίντερνετ πουτάνα όλα) κι επίσης μου έχει καεί το πισί (ολόκληρο) δυο-τρεις φορές, έχω να πω τα εξής:

1. από το "τότε", προτιμώ το "σήμερα" ΜΕ ΧΙΛΙΑ. τότε θυμάμαι διάβαζα για τόσες ωραίες μουσικές που υπέθετα πως θα μ' άρεσαν, και έσκαγα που δεν μπορούσα να τις ακούσω -γιατί τόσα φράγκα δεν έπαιζαν και οι φίλοι και τα αδελφοξαδέλφια άκουγαν όλοι ρουβά και μαζωνάκη ξερωγω- συνεπώς το να ανακαλύψω κάτι καινούριο γινόταν γολγοθάς. ποτέ ποτέ ποτέ ξανά. άσε που όσα περισσότερα πράματα φτάνουν στ' αυτιά σου, τόσο ανοίγει το μυαλό σου. το κόλλημα σε πέντε δίσκους είναι συνήθως κακό και όποιος έχει διαβάσει στήλη γραμμάτων του μέταλ χάμερ πιστεύω οτι καταλαβαίνει απόλυτα τις παρενέργειες.
2. συμπαντική αλήθεια: ΟΛΟΙ οι υπολογιστές κλατάρουν. όποιος δεν κάνει μπακάπ είναι άξιος της μοίρας του. εγώ πλέον τα "ανεκτίμητα" (βλέπε πράματα που δεν ξαναβρίσκονται, όπως φωτογραφίες που έχω κάτι χιλιάδες) τα έχω σε 2 σκληρούς, usb και dvd. τα mp3 κάποια τα έχω σε έξτρα σκληρό αλλά ΟΛΑ είναι καταγεγραμμένα έτσι ώστε αν γίνει η συντέλεια του πισιού μου αύριο, να τα έχω ξανακατεβάσει όλα μέσα στο μήνα. paranoid much? dont care.
3. περί ηχοσυστήματος: 7-8 χρόνια πριν, ξόδεψα το αστρονομικό ποσό των 2 ευρώ για ένα καλώδιο που ενώνει τα ηχεία του στερεοφωνικού με το πισί και δεν ξανασχολήθηκα με το θέμα. μια χαρά (και όσο δυνατά θέλω) ακούγονται τα πάντα, τι να το κάνω το ηχοσύστημα.
4. περί οθόνης: πλέον είναι φτηνές. αν δε θες να τα σκάσεις, ή συνηθίζεις αυτή που έχεις, ή συνδέεις την τηλεόραση με το πισί (αν έχεις τηλεόραση that is)
5. περί file sharing: προσωπικά πλέον αγοράζω μόνο DIY κυκλοφορίες, ή από ανεξάρτητες εταιρίες κτλ. οτιδήποτε άλλο το πειρατεύω, για πολύ απλούς και εγωιστικούς λόγους -δεν μπορώ να τα αγοράσω όλα και ως music junkie, αρνούμαι να ξεροσταλιάσω άλλο (η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή κλπ κλπ). κι έπειτα για τελείως αλτρουιστικούς λόγους τα μοιράζω κι εγώ με τη σειρά μου, γιατί ξέρω οτι εκεί έξω υπάρχουν κι άλλοι σαν κι εμένα.

fog είπε...

Κάτι που ο Πετρίδης ευθύνεται για τα πρώτα κομμάτια του soundtrack της ζωής μου, κάτι που ο Μανίκας ξεπήδησε μέσα από ξεχασμένες εποχές, κάτι που δεν μπορείς πια να κάνεις ωτοστόπ ούτε ως το επόμενο σκονισμένο σταυροδρόμι, πόσο μάλλον για το Γαλαξία...

Πέρασα από δω.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα, υποθετικά μιλάμε ρε Ηλία! Ή όχι;

Frank έχεις απόλυτο δίκιο σ΄αυτό που λες -ο άλλος τρώει τη ζωή του να κάνει 5-6 ταινίες ας πούμε και όταν έρχεται η κουβέντα σ΄αυτόν λέμε: "ο Χ; ναι, τον έχω όλον, 12 γίγα". Ε, δεν τον έχεις ρε παιδί μου!
Αν τις έχεις δει κανονικά τις κανονικές ταινίες -ναι, θα σου φανούν αυτό που είναι.

Savon, είπα εγώ οτι φταίει το ίντερνετ; Ούτε και γκατζετάκιας είπα οτι είμαι -είπα απλώς ότι κάτι που ξεκινάει δωρεάν σου στοιχίζει 10 φορές πάνω από την αγοραία τιμή του. ΟΚ, τα κάνεις όλα αυτά -πόσα γίγα όμως μουσική έχεις; Χεχεχε

The Motorcycle boy είπε...

Ευθυμία παιδί μου (γαμώ τις διπλωματικότητές σου!) καλά κάνεις και κατεβάζεις αυτά που θες ν΄ακούσεις ή κακώς κάνεις και τα κατεβάζεις -προσωπικά δεν έχω άποψη ούτε μου καίγεται καρφί (για το φαινόμενο αυτό εννοώ). Όσο δεν στο επιτρέπουν τα οικονομικά σου θα μείνεις στο επίπεδο "κασσέτα" που λέγαμε παλιά. Όταν όμως θα στο επιτρέψουν... Τότε θα έχεις περάσει την πλύση εγκεφάλου για να ξοδέψεις κατά το δοκούν.
Μάλλον ξεχνάς πως είναι η κατάσταση στην Ελλάδα -γι΄αυτό λες τα σχετικά με τον ιδιωτικό τομέα. Ποιο άλλο μαγαζί ρε; Αφού όλα ίδια λειτουργούν -το μαγαζί του παραδείγματος είναι οι σούπερ εξυπηρετικοί!
Είπα εγώ κακή κουβέντα για την τεχνολογία; Απλά ένα φαινόμενο παρατήρησα -και αποφάνθηκα οτι εμένα με χαλάει! Μπααα...

Raz, δεν είπα να γυρίσουμε πίσω στην ψωμόλυσσα του ενός δίσκου που τον κάναμε γύρα σαν τσιγαριλίκι για να τον ακούσει όλη η γειτονία (αν και είχε την πλάκα του). Δεν με χαλάει να παραγγέλνω απέξω, ή να κατεβάζω ή ξέρω ΄γω... Αρκεί να μην το κάνω σε επίπεδο τέρα! Από την άλλη, αν είναι να αγοράσω 100 εξωτερικούς σκληρούς για να μη χάσω το Ριβένβτζ οφ δε Πούσις νο.2, ας πάει να γαμηθούν οι Πούσις. Δεν θα τρελαθούμε κιόλας!
Από την τρίτη, όταν κατέβασα ένα δίσκο του Τζόνι Κας και ακουγόταν σαν κατσαρόλια, μπήκα και τον αγόρασα με 5 ευρώ και παράδοση σπίτι μου. Ούτε αυτό με ενοχλεί.

Fog, καλά έκανες και πέρασεςμ επειδή στο επόμενο οτοστόπ μπορεί να πέσεις σε κανέναν που ακούει ακόμα Πετρίδη και να σε πετσοκόψει με τη χλοοκοπτική. "Άστο να κυλάει" λοιπόν, αν θυμάσαι...

La koumbara είπε...

Οι μεγάλες εταιρείες φταίνε!
(μα καλά, τέτοια συνωμοσιολογία για να πεις ότι είσαι γκατζετάκιας και υπεραισιόδοξος!)

Ο Καλος Λυκος είπε...

καθότι κομπιουτεράς και πειρατής, και πορωμένος να ακούω μουσική και να βλέπω ταινίες, καθώς και Μεγάλος Παλαιός με προϊστορία στο δίσκο-τσιγαριλίκι στη γύρα, που περιέγραψες, λειτουργώ σύμφωνα με το παρακάτω σοφό ρητό που λέμε στο Αμέρικα :

RIAA : You would not download a Buick, would you?
i-pirate : Fuck you! I would if I could!

Και ας πρέπει να ζήσω 1000 χρόνια γιά να ακούσω τα άπαντα των Pistols, με bootlegs, alternate takes, μέχρι το κούρδισμα του μπάσου από τον Rotten, (που δεν ήξερε κι όλας).
Και ας θέλω 2000 χρόνια για να δώ όλες μου τις ταινίες, έστω και με pixelization στην εικόνα.

Ότι έχασες πάντως, πές να στο δώσω εγώ... αλλά σε κανένα Western Digital αδελφέ μου, όχι σε Ftinopragm Disk... τσάμπα είναι το ένα τέρα πιά!

The Motorcycle boy είπε...

Ρε κουμπάρα -είπα εγώ οτι φταίει κάποιος; Που τα είδατε τα γκάτζετ όλοι σας -ένα σκληρό έξτρα έχω (πήγα να τους κάνω δύο αλλά δεν έκατσε!)
Εκτός αν γκάτζετ είναι το πικάπ μου, ο ενισχυτής και τα ηχεία μου, ή το λάπτοπ! Αμ, την υπεραισιοδιοξία; Προτιμώ το γκατζετάκιας, χαχαχαχα.

Λύκε -Ιομέγκα ήταν ο σκληρός, 80 ευρώ -πόσο να δώσω πια; Έχεις και την Ευθυμία από πάνω να σου λέει οτι μπορούσες να πας και σε άλλο μαγαζί -μπορούσα, πως δεν μπορούσα! Μόνο που εκεί ο φτηνότερος σκληρός έκανε 150 ευρώ! Σα να λέμε -ο καθένας μπορεί να φάει χαβιάρι και να κάνει τζακούζι κάθε μέρα! Δε διαφωνώ!

Ο Καλος Λυκος είπε...

140 ντόλαρς ο Western Digital 350GB φίλε... iomega πήρες;

και μπαίνει και τσεπούλα...

http://www.wdc.com/en/products/Products.asp?DriveID=701

Puppet_Master είπε...

kalwsirthes ston kosmo ths plhroforikhs.prwth fora e??
profanws k gemise o sklhros.exei ena orio to lei aloste.de fteme emeis pou katevazeis post alternative punk apo iapwnia.pada kratas ta dedomena sou se 2 simia.einai kanonas.to emathes the hard way.k an gemise o eswterikos pare megalitero eswteriko.
parolo pou pali griniazeis tha simfwnisw sto meros me tis palies kasetes pou tis kserame apoksw se sigrisi me to shmerino overdose.alla diafwnw oti xriazomaste na pernoume sinexia kenouria pramata.an eixame ta lefta tha to kaname profanws.twra pou de ta exoume volevomaste me palies texnologies.k siga ta avga h persinh texnologia pou exei mish timh mia xara kanei th doulia ths.

Кроткая είπε...

Το διάβασα σα να το είχα γράψει εγώ.

Ο υπερβολικός όγκος πληροφορίας σκοτώνει τη γνώσει και τα πολλά terra σκοτωνουν την ουσιαστική απόλαυση, σα να λέμε.
Και φυσικά είμαστε άπληστα και ακόρρεστα όντα. Και λαρτζ.

[Έχουν δίκιο όσοι την είπαν, πάντα κρατάμε back up!] :)

The Outsider είπε...

Εντάξει μην τρελλένεσαι και συ... Κάτι καμμένοι νομίζουν ότι έχουν βρει και γκόμενα με τόσες τσόντες που βλέπουν... Πάντως αν μου έβρισκες τους Τυμβωρύχους έστω και σε pdf έσβηνα για πάρτη σου μισό terra μουσική

Manuel είπε...

Από τα κείμενα που τα διαβάζεις και επιβεβαιώνεις ότι όσα θυμάσαι από την εφηβεία σου υπάρχουν, δεν είναι της φαντασίας σου, αφού τα έζησαν κι άλλοι. Για το παρόν δε, τι να πω; Από δω και πέρα θα μιλάει το ΔΝΤ...

ΗΛ. είπε...

Στο ερημονήσι πως θα τ'ανάψεις όλα αυτά;δε θέλεις και κανά μισό στρέμμα ηλιακό πάνελ;
Αυτά τα 5,6 για την ανάκτηση των δεδομένων τι είναι;

b.b. chris είπε...

Προσπαθώ να καταλάβω τι μπαχατέλα αγόρασες και κράσαρε.

Στατιστικά τα φτηνιάρικα είναι απέθαντα και τα σουπερ γουάου χάι τεκ, τα φτήνουν σύντομα.
Θα μου πεις, "έπεσα στην περίφτωση".

Ναι ρε αδερφέ, στην περίφτωση έπεσες, αλλά back up είναι αυτό που έχεις για back up. [είδες τι ωραία γίνεται η γλώσσα με το ιντερνέτ.] Πάει να πει ότι έχεις και μια κανονική βερσιόν.

Darthiir the Abban είπε...

Έεεεετσι!

Rodia είπε...

Τα μαζεύουμε για την Ιστορια, βρε συ..
Οταν σκεφτομαι ομως ποση ιστορια θα ειχαν μαζεψει οι ατλαντες (οι κατοικοι της μυθικης[?] Ατλαντιδας) τρελλαινομαι! Με τρομαζει το γεγονος της άϋλης ιστοριας της εποχης μας. Αδικο εχω;

Ανώνυμος είπε...

Για να καταλάβω κι εγώ ο άσχετος.
Μαζεύεις απλά για να μαζεύεις, σαν να απαντούν οι ορειβάτες πως ανεβαίνουν στα βουνά, επειδή αυτά απλώς υπάρχουν!
Δεν υπήρχε περίπτωση να τ ακούσεις ποτέ όλ αυτά, μα είχες πάντα την πεποίθηση, πως όταν κάποτε θάθελες ν ακούσεις, ή να δείς κάτι συγκεκριμένο, θα τόκανες!
Μμμάϊστα...
Έτσι ακριβώς γεμίζουμε τις αποθήκες μας (όσοι έχουμε), μ άχρηστα πράγματα, με την χαζή βεβαιότητα [ως όταν χρειαστούμε κάτι, θα το χρησιμοποιήσουμε.
Έτσι κι εγώ, τα ίδια έκανα και κάνω στην αποθήκη μου.
Κι ας έχω ξεχάσει πια τι έχω κι ας έχω ξαναγοράσει κάτι που το είχα κρατήσει κι ας μην υπάρχει περίπτωση να βρώ κάτι εκεί μέσα ακόμα κι αν το ξέρω πως υπάρχει, απλά γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να βρώ που σκατά τόχω ακριβώς καταχωνιάσει.
Νύλος, τα ίδια και στα πισιά.
Θέλω να βρώ κάποια φωτό, σιγά μην τις έχω ονομάσει κιόλας, άντε να ονομάζεις 700 πχ φωτό απο κάποιο ταξίδι, τις ανεβάζεις όπως είναι απο τη μηχανή και ψάξε ανάμεσα στις αριθμήσεις να τη βρείς.
Μαλακίες.
Μια χαρά ήταν κάποτε με τις ΖΕΝΙΤ, κάναμε κι οικονομία στα τραβήγματα ένεκα κόστους εμφάνισης, οπότε νάτες σ ένα άλμπουμ, όλο κι όλο 30-40, δες τες!
Καλή η τεχνολογία, μα η απληστία, πέρασε τα όρια ρε παιδία...


mbiker

The Motorcycle boy είπε...

Ιομέγκα Λύκε μου -τόσο μου φτάνανε, δεν θα κάνουμε και πεζοδρόμιο για τον εξωτερικό σκληρό! Κι αυτός στην τσεπούλα έμπαινε, αλλά όταν έβγαινε ήταν καλός μόνο για να πατάει το σταντ της μηχανής.

Puppet, σιγά μην κάτσω αδερφάκι να διπλοαποθηκεύω -αν ήμουνα τέτοιος τύπος δεν θα είχα χάσει το 80% των δίσκων μου! Το ίδιο λέμε -άμα δεν έχουμε δεν παίρνουμε κι αν κονομήσουμε θα χώσουμε. Απλά η παρατήρησή μου είχε να κάνει με το πόσα μπορεί να στοιχίζει στην τελική το δωρεάν!

Krot, δεν είμαι άνθρωπος του μπακ απ δυστυχώς. Από το μπακάπ προτιμώ το κεμπάπ. Η υπερβολική πληροφορία πάντως είναι η υπέρτατη λογοκρισία.

Outsider σε λίγο θα είναι στα βιβλιοπωλεία οι Τυμβωρύχοι και δεν θα χρειαστεί να σβήσεις τίποτα, χεχεχε.

Ηλία, 5,6 κατοστάρικα -άκου τον πούστη! Αγόρασα το δίσκο, έβαλα τα καλούδια μου εκεί μέσα, χτύπησε ο δίσκος και θέλουν 5-6 κατοστάρικα για να μου τα βρουν! Τους γαμείς ή δεν τους γαμείς κύριε πρόεδρε; Το ερημονήσι ήταν υπονοούμενο για να τσιμπήσει η γκόμενα ή ο γκόμενος παιδί μου.

The Motorcycle boy είπε...

Β.Β. αγόρι μου -δεν θέλω μπακ απ! Δεν θέλω μπακ απ! Θελω ένα μέρος που θα έχω αυτά που με ενδιαφέρουν. Αν είναι να κρατάω όσα έχω στο πισί σε δυο μεριές, ν΄αρχίσω να αντιγράφω και τα ντιβιντί και τα σιντί -να κάνω το σπίτι μου αποθήκη! Ε, όχι...

Darthiir πες το κι έτσι!

Rodia, η μόνιμη τάση μου απέναντι στην ιστορία είναι: μην αφήνετε ίχνη, εξαφανίστε κι αυτά των υπολοίπων.

ΜΒ, έτσι όπως τα λες. Όσο αυξάνεται η δυνατότητά σου για αποθήκευση τόσο μειώνεται η κριτική σου ικανότητα. Στο τέλος καταλήγεις πνιγμένος στα σκατά, τα οποία όμως σε εμποδίζουν και να προχωρήσεις, επειδή τα περνάς για παξιμάδια! Κάπως έτσι.

The Outsider είπε...

Άσχετο... επειδή το μόνο που κυκλοφορεί πλέον είναι τα "γουρούνια στον άνεμο" θα παίξει γενική επανακυκλοφορία ή μόνο στους Τυμβωρύχους; Ευχαριστώ πάντως για την πληροφορία... Αν και έκατσα τις προάλλες και έφτιαξα μα λίστα με τίτλους που πρέπει να πάρω οπωσδήποτε και δεν παίζει και δουλειά...

ambrosiac είπε...

Πολλα εχεις, Motorcycle! Εγω εχω 20 000 μονο σε αμεση προσβαση και με καλυπτουν. Πετυχα καποτε σε π2π ανθρωπο που ειχε 900 000... και του εκανα την κουβεντα που εγραψες, τα ακους ποτε;.. και ξερεις ποσα χρονια θελει για να τα ακουσεις ολα;

Εχασα καποτε κι εγω εναν σκληρο. Χρησιμοποιησα το UBD (Ultimate Boot CD) που εχει και disk utilities και μπορεσα να τον επιδιορθωσω και να σωσω αρκετα απο τα περιεχομενα. (Υπαρχουν εταιρειες που κανουν αυτην τη δουλεια αλλα χρεωνουν 2-3 χιλιαδες.) Μακαρι το UBD η κατι παρομοιο να σε βοηθησει. Καταλαβαινω τι σπασιμο ειναι τετοια χασουρα, ιδιως αμα ειναι αναντικαταστατα.

ClouD είπε...

εμμονή στη συνέπεια
συνέπεια στην εμμονή

και το ρημάδι το μηχάνημα στη ...πρίζα.

λες γι αυτό να έπαιξε κόλπο με το καλώδιο; :-)

καλημέρες

The Motorcycle boy είπε...

Outsider, γενική επανακυκλοφορία αλλά με δόσεις. Μέχρι να βγουν όλα θα έχεις τακτοποιηθεί -πίστεψέ με.

Ambrosiac πολλά, λίγα... το θέμα είναι οτι δεν έχω αρκετή ζωή υπόλοιπο για να τα ακούσω -άρα, τζάμπα το μάζεμα.

Cloud, κάποτε το τραγούδι λεγόταν All the young dudes, τώρα μου φαίνεται θα γίνει: Όλοι οι νεαροί εμμονικοί. Δεν είναι κακό...
Καλημέρα

Ανώνυμος είπε...

Medium practical physical lifetime
optical (CD) 5-59 years
digital tape 2-30 years
magnetic disk 5-10 years

avg. time until obsolete
optical (CD) 5 years
digital tape 5 years
magnetic disk 5 years

http://www.clir.org/pubs/archives/ensuring.pdf

Το άρθρο γράφτηκε πριν από μια δεκαετία οπότε μπορεί να είναι και αυτό πλέον obsolete - πάντως ισχύει ότι τα πολύτιμα δεδομένα μας κάποια στιγμή παύουν να είναι προσβάσιμα είτε λόγω της φυσικής φθοράς των "media" όπου τα έχουμε αποθηκεύσει είτε λόγω παροπλισμού των συσκευών που τα διαβάζουν. Ειδικά για τον εξωτερικό σκληρό, το προσδόκιμο ζωής μπορεί και να μην ξεπεράσει τα 5 χρόνια, οπότε ακόμη και χωρίς κρασάρισμα, θέλει την αντιγραφή του κάθε τόσο.

The Motorcycle boy είπε...

Εντάξει. Αλλά τι σημαίνουν όλα αυτά; Και που καταλήγουμε;

The Outsider είπε...

Άσχετη κυριακάτικη ηλιόλουστη ερώτηση... Ρε μοτοράκο το:"Πριν πιούμε το κρασί πριν δαγκώσουμε τα τριαντάφυλλα" και το "Ιστορίες του απέναντι τοίχου" γιατί δεν τα φτιάχνεις και αυτά σε word να τα βάλεις μαζι με τις υπόλοιπες φθηνές ιστορίες;

Χρήστος είπε...

Φίλε MB, το post σου λέει πολλά πράγματα που έχω σκεφτεί κ εγώ ο ίδιος, κάτοχος περίπου μισού τέρρα όπως κ εσύ μουσικής που ποτέ δεν θα ακούσω (search για "discography" στο isohunt κ ανελέητο κατέβασμα του οτιδήποτε). Αυτό που μου λείπει είναι αυτό που λες με τους στίχους, το να τους ξέρω απ' έξω... Αλλά δε θέλω να ανοίξω κουβέντα γι αυτό τώρα, ειδικά σε ένα forum που ότι πω θα χαθεί ανάμεσα σε όλα τα υπόλοιπα σχόλια.

ΔΩΣΕ ΒΑΣΗ!! Ο σκληρός σου είναι πολύ πιθανό να μην έχει χάσει τα δεδομένα του! Σπάσε (ναι, σπάσε) το εξωτερικό περίβλημα κ χώσε τον σε μια εξωτερική θήκη SATA-to-USB (είναι πολύ φτηνές) κ υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να σώσεις τα αρχεία σου κ το ίδιο το σκληρό στην τελική. Επίσης μια φιλική συμβουλή επειδή είδα πολλούς να σου προτείνουν να μην πάρεις φτηνό κ να "επενδύσεις" σε Western Digital... Ούτε που να το σκέφτεσαι. Έχω ήδη χάσει 1ΤΒ δεδομένων δια παντός λόγω της "ποιότητας" των WD κ πριν από λίγες μέρες σταμάτησε να δουλεύει κ το firewire στο άλλο WD 1TΒ που έχω. Ευτυχώς που έχει κ USB. Αν το θες μόνο για backup πάρε το πιο φτηνό μοντέλο του κόσμου κ άσε τους άλλους να λένε τα δικά τους... Αν όμως το θες όπως εγώ να είναι συνεχώς on-line για να έχεις τη μουσική σου κ να την ακούς από εκεί ΜΗΝ πάρεις WD γιατί έχουν τη χειρότερη ποιότητα κ μικρότερη διάρκεια ζωής.

Αυτά τα ολίγα, πολύ φιλικά. Όπως βλέπεις δεν αντί-προτείνω κάποια μάρκα για να μην πεταχτεί κανένα troll κ πει ότι θάβω ή προωθώ τίποτα... Απλώς ως χρόνιος χρήστης κ παθών από τη Western Digital, το πετάω εκεί έξω κ όποιος θέλει ας με ακούσει...

Χρήστος

Manuel είπε...

Χρήστο, με έφτιαξες άσχημα! Δεν φτάνει που το ΔΝΤ θα θέσει σε κίνδυνο τη δουλειά μου, με βάζεις και στο τριπάκι να αλλάξω σκληρούς (έχω δύο WD εσωτερικούς). Σίγουρα αυτό το Σ/Κ είναι άσχημο...

ClouD είπε...

χεχε μοτοσακέ αυτή είναι μουσική που έμεινε στον άλλο σκληρό;

δεν το βρήκα σε high fidelity για να ανανεώσω κάποιο top 5, αλλά του έριξα ένα αυτί βιαστικό και τεχνολογικό. :-)

Χρήστο, η WD είναι στο χώρο αρκετό καιρό. Κάποτε ήταν η φθηνιάρικη κόντρα σε άλλες όπως η Quantum Fireball. Γενικεύσεις, νομίζω, δε χωράνε γιατί η παραγωγή αλλάζει όρους συχνά. Αυτό που παίζει είναι ότι κάθε εταιρεία πετάει που και που στην αγορά μοντέλα τραγικά (= φουλ ελαττώματα). Αλλά όπως το έθεσες νιώθω λίγο τρολ οπότε το κόβω εδώ.

ClouD είπε...

quantum (το fireball ήταν κάποια προσωπική εμπειρία που μπήκε σφήνα) η εταιρεία.

Χρήστος είπε...

@Manuel, κ σε όλους όσους ενδιαφέρονται. Δεν τα έχω με τη WD ούτε προτιμώ κάποια άλλη εταιρεία. Έχω 3 εξωτερικούς αυτή τη στιγμή, όλοι τους WD, οι 2 από τους οποίους είναι του 1ΤΒ κ ολοκαίνουργοι (λιγότερο από ένα χρόνο χρήση). Στον ένα από αυτούς κλάταρε ήδη το firewire όπως ανέφερα. Πριν από αυτούς είχα τον καταραμένο WD που πέθανε κ επειδή ήταν raid (2x500MB) έχασα τα πάντα!

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι έχω καταλήξει ότι η WD έχει χτίσει το όνομα της κάπως όπως πούλησε η Apple το iPad, δηλαδή καθαρά με hype. Πιθανόν, όπως δείχνει κ το post, όλες οι εταιρείες να έχουν προβληματικά προϊόντα, αλλά γενικώς ο κόσμος προτείνει WD αψήφιστα γιατί απλώς είναι ένα γνωστό όνομα.

Από κει κ ύστερα νομίζω ότι όταν μιλάμε για backup σκληρούς, η καλύτερη λύση είναι εσωτερικοί, κ μια θήκη USB κ τέλος. Αν μιλάμε για συνεχή χρήση, καλύτερα κάτι που να έχει ένα ξεκάθαρο διακόπτη ON-OFF γιατί οι WD έχουν μια μαλακία που δουλεύει μια στις 10 ή θέλει cold power off (πατημένο για 5 sec).

Τέλος πάντων, το ξεφτίλισα με τα τεχνικά τώρα κ το θέμα του post είναι άλλο, πολύ πιο σημαντικό...

The Motorcycle boy είπε...

Outsider, επειδή ψιλαβαριέμαι βασικά... Κάποτε θα το κάνω κι αυτό δηλαδή.

Χρήστο, μπα -τίποτα δεν πάει χαμένο εδώ μέσα, όλο και κάποιος βλέπει τα σχόλια και σχολιάζει πάνω σ΄αυτά, χεχεχε. Θα σου πω ένα περιστατικό: όταν έβλεπα την ταινία με τον Παπαντίνα, έβαλε ξαφνικά το Tomorrow Morning των Bicycle και βρέθηκα να τραγουδάω στίχο-στίχο. Το κομμάτι το είχα κάποτε σε κασσέτα, από ραδιόφωνο, τουλάχιστον 25 χρόνια πίσω. Κι όμως το θυμόμουν. Ε, έτσι είχα συνηθίσει και τώρα μου κακοφαίνεται.

Τον σκληρό, τον χτυπημένο, δεν τον έχω πια. Τον έδωσα πίσω στο μαγαζί για να μπορέσω να πάρω κάτι άλλο και να μη χάσω τα λεφτά μου.

Manuel, μην αγχώνεσαι. Θα σου αλλάξει το ΔΝΤ τους σκληρούς -και τζάμπα μάλιστα! Χαχαχα.

Cloud, έτσι ακριβώς κι άμα χτυπήσει κι εκείνος ο σκληρός -τον ήπιαμε! We never got it off on that revolution stuff/ what a drug! too many snags! Λέει...
Καλή η συζήτησή σας για την τεχνολογία -και χρήσιμη (ας έχει και κάτι χρηστικό αυτό το ποστ ε;)

Ανώνυμος είπε...

έξυπνο κείμενο. κάτι τέτοια σκέφτομαι κ ιεγώ ώρες ώρες. και το τελευταίο διάστημα έχουμε και αρκετές αφορμές να μπαίνουμε σε τέτοιους προβληματισμούς. σκάει ένα ηφαίστειο και καθηλώνονται τα πάντα (καλά όχι ότι ταξιδεύω στην Ευρώπη κάθε βδομάδα αλλά κάποιοι σίγουρα το κάνουν και ίσως να είναι και αρκετοί). οικονομική κρίση έρχεται σκέφτομαι τί θα με πειράξει περισσότερο να αποχωριστώ από τις βολές μου [εγώ που είμαι απο τα καλομαθημένα παιδάκια με τα φροντιστηριά μου,τις σπουδές μου, το αμαξάκι μου και πάει λέγοντας]

και τελικά συμφωνούμε. μπορώ να περιορίσω τα ψώνια μου, τα μπλουζάκια μου, τις εξόδους μου, να πίνω καφέ σπιτικό στο σεικερ καθισμένη στο παγκάκι, αλλά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς ιντερνετ. φρικτό δεν ακούγεται? με απασχόλησε πολύ τις τελευταίες μέρες και το βρίσκω και αρρωστημένο αλλά είναι μια αλήθεια.

άσε που προχτες που θέλησα να περάσω το ramonesmania στο mp3 player και βαριόμουν να ψάξω πού το έχω απλά....το ξανακατέβασα...

lucia

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα, σωστή! Που να ψάχνεις τώρα; Ξανακατέβασέ το, σε λίγο θα μας δίνουν μια δυνατότητα να μην κατεβάζουμε τίποτα -απλά να τα έχουμε όλα σε έναν και καλά "δικό μας" χώρο σε κάποιον μυστηριώδη σέρβερ και όλη μας η ζωή θα κρέμεται από τα γούστα του σέρβερ... Σε λίγο είπα; Χμμμ, κάντο τώρα και πέστο μπλογκς ή φέισμπουκ.

Κι εγώ δεν μπορώ να ζήσω άνευ ίντερνετ ή νόβα ή σκληρού δίσκου ... ξέρω ΄γω. Αλλά αυτό θα πρέπει να το ονομάσουμε εθισμό -όχι ελευθερία!
Δεν έχω τίποτα με τους εθισμούς, είμαι υπέρ και τους λατρεύω. Αλλά δεν μου αρέσει να βαφτίζω "το κρέας -ψάρι".

PiKei είπε...

Γαμάει το κείμενο! Προτείνω νέο σύνθημα: Το στοκάρισμα σκοτώνει!

travellirious είπε...

:-)
Τελικά δεν έχω μόνο εγώ αυτό το πρόβλημα που αγχώνομαι και κοντεύω να δώσω ραντεβού με τον εαυτό μου για να προλάβω να ακούσω τα 200 album που έχω μη ακουσμένα (κι ας έχω ΕΠΙΤΗΔΕΣ πάψει να κατεβάζω το οτιδήποτε εδώ και καιρό).
Τελικά δεν είμαι μόνο εγώ που σπάω το κεφάλι μου να θυμηθώ "ποιό σκατά είναι αυτό το κομμάτι που σίγουρα το έχω στο PC σε εκείνο το φάκελο με τα 50 album αλλά πώς το λένε, πώς το λένε??"...και που ταυτόχρονα θυμάμαι τη σειρά, τα τραγούδια και όλους τους στίχους στις 90άρες κασέτες που έγραφα για γκόμενους στο σχολείο (με εννοείται χρονομετρημένα κομμάτια, προστιθέμενα με το κομπιουτεράκι να βγάζουν 45min). Τελικά δεν είμαι στα πρόθυρα Αλτζχάιμερ (αλήθεια είχα αρχίσει να αγχώνομαι)...
Και συμπτωματικά χτες αρνήθηκα να δώσω σε φίλο μου το σκληρό να αντιγράψει, του είπα κατηγορηματικά και περήφανα "ΘΑ ΣΟΥ ΓΡΑΨΩ CD" και ότι σ αρέσει θα μου πεις και βλέπουμε, και μετά με έβριζε και με έλεγε κολλημένη, αλλά τουλάχιστον, κολλημένη ξε-κολλημένη δεν είμαι η μόνη και πολύ χαρούμενη με έκανες αλήθεια! Thanks και τις καλησπέρες μου:-)

The Motorcycle boy είπε...

ΠΚ -το στοκάρισμα δε σκοτώνει, επειδή ότι στοκάρεις είναι ήδη πεθαμένο.

travell δεν κάνει τίποτα ρε! Καιρός είναι ν΄αρχίσουμε να ξαναγράφουμε σιντάκια, όπως γράφαμε παλιά κασσέτες και θυμάμαι οτι κόβαμε τον άλλο από τα γούστα του. Βαρετός, κοινότυπος, απίθανος...
Και τις δικές μου καλησπέρες.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι