Τετάρτη, Απριλίου 07, 2010

Η πιτυρίδα στην υπηρεσία της πατρίδας

Αυτό το άρθρο μού το έστειλε ο Νίκος ο Χ για να μου ανεβάσει κι άλλο την πίεση και να με ξεκάνει –το γράφω για να καταλάβεις τι κουμάσια είναι οι φίλοι μου. Πρόκειται για αναδημοσίευση στο antinews.gr από το βιβλίο του Διονύση Χαριτόπουλου «Ημών των Ιδίων» -συγνώμη που δεν βάζω λινκ αλλά στη συγκεκριμένη σελίδα έχω πετύχει κάποιον μαλάκα να τρολάρει χρησιμοποιώντας το id μου –ζήτησα από τους διαχειριστές να σβήσουν τα σχετικά σχόλια κι εκείνοι με γράψανε στ΄αρχίδια τους. Όποιος λοιπόν θέλει να διαβάσει ολόκληρο το άρθρο ας το γκουγκλίσει –πάμε παρακάτω.

Το κείμενο του Χαριτόπουλου ξεκινάει με μια όμορφη ιστορία για μπαμπουίνους –λέει δηλαδή για το 1967 που η Τουρκία μας κήρυξε τον πόλεμο! Το΄ξερες; Δεν πειράζει –ούτε οτι υπάρχουν κροκόδειλοι στους υπονόμους της Αθήνας ξέρεις, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν κιόλας! Τέλος πάντων, αφού γίνεται μια περιγραφή της Τουρκικής υπεροπλίας σε τανκς και μια καρφωτή για όσους τολμάμε να ζητάμε σα μαλάκες τη μείωση των εξοπλισμών, ακολουθεί η ιστορία αθάνατης ελληνικής λεβεντιάς, όπου ένας ίλαρχος με κάτι εθελοντές ξεκινάνε να κάνουν σαμποτάζ στα τούρκικα τανκς. Ο υπολοχαγός Χάνλεϊ είναι εκεί, ο Κίρμπι και ο Λιτλ Τζον επίσης, αλλά, περιέργως, απουσιάζει ο Λοχίας Σόντερς –κρίμα ρε γαμώτο...

Μετά την (μη) εξιστόρηση της ηρωικής ενέργειας ο βιογράφος του Βελουχιώτη και άντρας της Μαλβίνας Κάραλη (βάλτα σε όποια σειρά θέλεις) περνάει στα συμπεράσματα:

«Γιατί το κράτος δεν είναι πατρίδα.
Το κράτος είναι απλώς ένα σύστημα διαχείρισης της κοινωνίας που αλλάζει ανάλογα με τα πρόσωπα τα οποία εντελώς πρόσκαιρα και συγκυριακά το στελεχώνουν. Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.
Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.
Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο.
Αυτή μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας. Επειδή είμαστε πρόσωπα, και όχι τυχαία άτομα, υπάρχουμε εν χώρω και χρόνω με δικό μας ήθος και έθος. Άλλωστε η ανθρώπινη ποικιλία τρόπων, αισθημάτων, εμπειριών και έκφρασης συνιστά τη διαφορετικότητα, που είναι ζωή και ευλογία, δίνει μορφή και περιεχόμενο στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.»

Τουτέστιν ασχολείται με την έννοια της πατρίδας (που είναι διαφορετική από το κράτος –άρα, καλά κάνουν οι Βορειοηπειρώτες και αισθάνονται Έλληνες, καλά κάνουν οι Πομάκοι και οι μουσουλμάνοι της Θράκης και αισθάνονται Τούρκοι, καλά κάνω κι εγώ που αισθάνομαι Βραζιλιάνος κάθε 4 χρόνια στα Μουντιάλ). Τι είναι όμως αυτή η πατρίδα; «Κάτι ακλόνητο» -εντάξει; Πάει να πει, κάτι που δεν αλλάζει ανάλογα με τις μετακινήσεις των συνόρων. Όμως, η πατρίδα δεν έχει εδαφικό προσδιορισμό; Δηλαδή εγώ είμαι Έλληνας –γενικά; Δεν θα πρέπει κάπως να μετρήσω την Ελλάδα; Να τη μετρήσω –ωραία! Αλλά από πότε; Από την εποχή της πόλης-κράτους; Ε, τότε θα πρέπει να αισθάνομαι μονίμως είλωτας των Σπαρτιατών. Να τη μετρήσω από την εποχή των μεγάλων αυτοκρατοριών; Μα τότε θα πρέπει μονίμως να νιώθω υποτελής των Ρωμαίων ή των Βυζαντινών αυτοκρατόρων ή έστω των Τούρκων σουλτάνων και να επιδιώκω την ένταξή μου στη Ρωμαϊκή εκκλησία (το λιγότερο) ή στην Τσαρική Ρωσία ή στα οθωμανικά φέουδα. Μήπως να μετρήσω την πατρίδα μου μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους; Εντάξει –τότε γιατί παίζω στο ελληνικό πρωτάθλημα με τη Λάρισα, τις ομάδες της Θεσσαλονίκης και την Ξάνθη ας πούμε; Μέχρι Λαμία δεν ήταν τα πρώτα σύνορα; Πότε διάολο να ξεκινήσω να υπολογίσω τα όρια της πατρίδας μου;

«Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας με τον κόσμο», λέει ο ποιητής αλλά αυτό δε με διαφωτίζει. Επειδή κι εγώ μεγάλωσα σε γειτονιά, αλλά έψαχνα πως να την κάνω από εκεί πέρα –προτίμησα να σουλατσάρω στα Εξάρχεια, σε άλλη γειτονιά δηλαδή. Κι αν μου λέγανε «η γειτονιά σου κατεδαφίζεται», θα απαντούσα «καλά να πάθει» -δεν θα ζωνόμουνα το καριοφίλι για να την υπερασπιστώ.

Δεν με βοηθάει λοιπόν ο ποιητής να καταλάβω τι ακριβώς εννοεί με τον όρο «πατρίδα», επειδή χρησιμοποιεί τον όρο κάπως μεταφυσικά. Η πατρίδα είναι κάτι που, ναι μεν ορίζεται γεωγραφικά, αλλά στο πέρασμα του χρόνου έγινε ιδέα και οι ιδέες δεν διαθέτουν τελωνεία. Δεν θα ασχολιόμουν αν δεν πέταγε το συμπέρασμα ο ποιητής: «(Η πατρίδα) μας προσδιορίζει και νοηματοδοτεί την ύπαρξή μας». Δηλαδή –ότι σκατά κι αν κάνω εγώ στη ζωή μου, Έλληνας θα παραμείνω! Κι ο Γερμανός το ίδιο –έτσι; Εγώ θα είμαι μια ζωή ο κλαψομούνης που τον σφάζει ο διαιτητής κι ο Γερμανός θα είναι ο μονίμως εισβολέας της Ευρώπης. Κι εφόσον η άποψη περί πατρίδας δεν στηρίζεται, απ΄ότι κατάλαβα, σε αυστηρά κοινωνικοοικονομικά ή/και γεωγραφικά κριτήρια, εμένα όλο αυτό μου βρωμάει ρατσισμό. «Ο Έλληνας είναι έτσι, βρέξει –χιονίσει, επειδή είναι Έλληνας κι αυτό του δίνει νόημα στη ζωή, η ετσοσύνη του!» Ότι κι αν κάνω εγώ, αποκλείεται ν΄αλλάξω –ετεροκαθορισμός του κερατά κι άσε τις κοινωνικές δομές να βουρλίζονται! Για να στο πω αλλιώς, ακόμα και πρίγκιπα του Μονακό να κάνεις τον Αλβανό, αυτός θα παραμονεύει να βουτήξει την τσάντα της πρώτης τουρίστριας που θα βρεθεί κοντά του.

Στην τελευταία παράγραφο (μετά τη «νοηματοδοσία της ύπαρξης») τα γράφει ωραία ο ποιητής περί διαφορετικότητας και προσωπικότητας. Ισχύουν όλα αυτά και καθορίζονται από εξωτερικό παράγοντα. Μόνο που ο εξωτερικός παράγοντας ονομάζεται «κοινωνία» -όχι πατρίδα! Τουτέστιν, άμα μεγαλώσεις στη χλιδή μαθαίνεις να απολαμβάνεις το χαβιάρι ΜΟΝΟ όταν είναι μαύρο κι αν μεγαλώσεις στην ψωμόλυσσα μαθαίνεις να αρπάζεις το ξεροκόμματο ακόμα κι από τους αδέσποτους σκύλους. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς οδοντόκρεμες κι αν η έννοια της πατρίδας ήταν τόσο καθοριστική για τους μετέχοντες σε αυτήν θα έπρεπε οι Πομάκοι να ήταν το ίδιο φανατικοί Ελληναράδες με τους ψηφοφόρους του Ψωμιάδη. Αλλά δεν είναι. Γιατί; Μήπως τους ρίχνουν τουρκόσκονη οι ξένοι πράκτορες στο νερό τους;

Και κάτι καταληκτικό: αφού το «κράτος δεν είναι πατρίδα» αλλά είναι, απ΄ότι κατάλαβα, κάποιες πολιτικοκομματικές δομές που περιστοιχίζουν την εκάστοτε κυβέρνηση, γιατί η πατρίδα δε ρίχνει μια κατραπιά στο κράτος; Να στείλει σπίτια τους όσους κυβερνάνε άσχημα, να βγάλει πάνω τούς πατριώτες, να έχουμε μια ομορφιά ρε παιδί μου! Γιατί η τόσο ισχυρή και επιδραστική πατρίδα δεν επηρεάζει τους παλιο-πολιτικούς; Και γιατί η τόσο πολυάριθμη πατρίδα δεν αντιστέκεται στους λίγους φαύλους που την κουμαντάρουν;


«Όμως όλα έχουν ένα όριο.
Η πορεία ενός έθνους δεν καθορίζεται από ευκαιριακά συμφέροντα και ανεπαρκείς ηγεσίες. Περιλαμβάνεται στις θυσίες των νεκρών μας, στο παρόν το δικό μας και στο μέλλον αυτών που έρχονται. Τα κυριαρχικά μας δικαιώματα μπορεί να τα χάσουμε μόνο μετά από στρατιωτική ήττα, ουδείς από τους κρατούντες νομιμοποιείται να τα παραχωρήσει σε διαπραγματεύσεις.
Όποιος μιλάει για ελευθερία και ανεξαρτησία χωρίς να είναι έτοιμος να ματώσει είναι απατεώνας. Ούτε το δικαστήριο της Χάγης ούτε οποιοσδήποτε άλλος διεθνής οργανισμός μπορεί να αποφανθεί αν επιτρέπεται να αναπνέουμε ακόμη τον αέρα της πατρίδας μας ή αν η Θράκη, η Κύπρος και τα νησιά είναι δικά μας.
Η αλήθεια είναι μία και πανάρχαιη:
Δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις

Στη συνέχεια την κάνει γυριστή ο Χαριτό κι από την πατρίδα περνάει στο Έθνος (φίλτρο ή άφιλτρο δεν ξεκαθαρίζει). Το οποίο έθνος και πάλι δεν προσδιορίζει, αλλά αρκείται στην περιγραφή της πορείας του. Κάτσε να αναρωτηθώ μισό λεπτό: το έθνος δεν καθορίζεται (ούτε κατά διάνοια) από γεωγραφικά όρια, άρα από τι καθορίζεται; Νέισον, νατσιόν, ναζισμός. Το έθνος καθορίζεται από τη φυλή –εξ ου και φυλετισμός, κάνω λάθος; Ωραία –αλλά η φυλή τι είναι; Σαφώς μια ομάδα ανθρώπους που ΚΑΠΟΤΕ έζησε σε ΕΝΑΝ ΚΟΙΝΟ τόπο. Μπράβο της! Αυτή η φυλή έχει όμως ανοιχτά ή κλειστά όρια; Δηλαδή, δεχόμαστε κάθε χλιμίτζουρα που έρχεται σήμερα και τον βάζουμε στην φυλή μας ή είμαστε κλειστό κλαμπ κι όσοι πρόλαβαν, οι υπόλοιποι ξουτ; Επειδή η πρώτη περίπτωση δεν ισχύει, ας δούμε τη δεύτερη. Κάποια ωραία πρωία λοιπόν (κατά το βραδάκι) αποφασίσαμε να βάλουμε κοτετσόσυρμα και να περιχαρακώσουμε το έθνος μας. Ήμασταν φυλετικά καθαροί τη συγκεκριμένη στιγμή; Αμφιβάλλω. Οι μόνοι φυλετικά καθαροί είναι οι βασιλικοί οίκοι ανά τον κόσμο και γι΄αυτό έχουν τόσες τερατογεννέσεις. Αλλά, πάει στο διάολο, το στρώσαμε το κοτετσόσυρμα κι αποφασίσαμε να μη μαγαρίζουμε τα γεννητικά μας όργανα με αλλότρια τινά. Η συγκεκριμένη ενέργεια βέβαια δεν μοιάζει να είναι βιολογικώς υποστηριζόμενη –επειδή, παρ΄όλη την ΟΠΟΙΑ «ανάγκη μας για φυλετική καθαρότητα» εξακολουθούμε να ορεγόμαστε σεξουαλικώς τους αλλόφυλους (από το «φυλή» βγαίνει αυτό), ενίοτε δεν και τους ομόφυλους (από το «φύλο» προκύπτει αυτό). Άρα, μιλάμε για κάποια κοινωνική αναγκαιότητα που μας έστρεψε στην πρόταξη του έθνους ως ενοποιητικού στοιχείου. Ποια ήταν αυτή; Δεν έχεις παρά να δεις τις κοινωνικές συνθήκες στις οποίες άνθισε ο εθνικισμός και θα καταλάβεις. Και θα σου πω εγώ οτι αφού υπήρχαν πρόσφορες συνθήκες φυσικό ήταν να ανθίσει –αλλά τι γίνεται όταν εκλείπουν οι συνθήκες; Τότε λοιπόν, ο εθνικισμός χάνει την, όποια, χρησιμότητά του και η κοινωνία θα πρέπει να τον πετάξει στα σκουπίδια (ή στις αίθουσες των πολεμικών μουσείων, που κάνει ακριβώς το ίδιο). Όσο η κοινωνία δεν τον πετάει, παθαίνει αυτό ακριβώς που παθαίνει ο περιπατητής ο οποίος έφαγε σάπιο μήλο –ανεξέλεγκτη διάρροια τη λάθος ώρα σε λάθος μέρος. "Μας χέσανε ψηλά", με μια κουβέντα.

Στη συνέχεια ο Χαριτόπουλος το ρίχνει στα ανέκδοτα, με τη θέση του περί κυριαρχικών δικαιωμάτων (τίνος; ενός κράτους; ενός έθνους; δεν διευκρινίζει) τα οποία μπορούν να χαθούν μονάχα σε πόλεμο και όχι κατόπιν διαπραγματεύσεων. Δηλαδή, αναρωτιέμαι εγώ: αν αύριο έρθει ο Αλβανός πράιμ μίνιστερ και πει στο δικό μας «μάγκα δε βγαίνω ούτε με ρήγα –να σου δώκω τη Βόρειο Ήπειρο να τη θρέψεις εσύ που είσαι και μπρούκλης;» ο δικός θα πρέπει να απαντήσει: «όχι κύριέ μου –δεν είναι σωστά πράγματα αυτά, να καθίσεις να πολεμήσουμε λιγάκι και μετά μου τη δίνεις»! Αν ο Τούρκος ζοριστεί για να χωρέσει στην Ε.Ε. κι αποφασίσει να ξεφορτωθεί τη Βόρεια Κύπρο θα πρέπει να βγουν οι Κύπριοι στους δρόμους φωνάζοντας: «αδικία –μας τη δίνουν χωρίς πόλεμο, διαιτητή γαμιέται η μάνα σου»! Κάπως έτσι το βλέπει ο πάνσοφος; Ή μήπως ισχύει το «άλλο αυτά –οι περιοχές ήταν δικές μας ΚΑΠΟΤΕ, άρα πρέπει να μας τις δώσουν και να μας πουν και συγνώμη». Αν είναι όμως έτσι, δικαίωμα αξίωσης πρώην δικών τους περιοχών έχουν και οι Τούρκοι (λόγω Οθωμανικής Αυτοκρατορίας) και οι Μακεδόνες που έχουν κοπεί στα 3 λόγω μοιρασιάς και οι Αεκτζήδες μη σου πω, που θα απαιτήσουν αναδρομικά καμιά δεκαριά πρωταθλήματα στα οποία έπαιξαν καλή μπάλα αλλά δεν κατάφεραν να σηκώσουν κούπα! Έτσι; Μην τα θέλουμε και όλα δικά μας!

Αμ το άλλο ανέκδοτο; «Όποιος μιλάει για ελευθερία και ανεξαρτησία και δεν είναι έτοιμος να ματώσει είναι απατεώνας»! Γιατί βρε πουλάκι μου; Εγώ κι ελεύθερος θέλω να είμαι και ανεξάρτητος αλλά δεν έχω καμιά όρεξη να γεμίσω χανζαπλάστ! Δεν είναι ανθρώπινα δικαιώματα η ελευθερία και η ανεξαρτησία; Είμαι απατεώνας που προτιμώ να ματώσουν αυτοί που μου τα στερούν παρά εγώ; Είναι σα να λέμε «όποιος θέλει να προστατεύσει τον κώλο του από παραβίαση και δεν είναι διατεθειμένος να ματώσει είναι απατεώνας»! Ρε, άμα είναι να ματώσω –έγινε ήδη η δουλειά! Το θέμα είναι να μην!

Βέβαια, το θέμα είναι αλλού. Πρέπει να ματώσουμε επειδή κάποιοι μας κλέβουν την ελευθερία και την ανεξαρτησία (κι αυτές οι δυο έννοιες ΔΕΝ συνδέονται με την καθημερινή μας ζωή –αλλά με εδαφικές εκτάσεις κατά τον Χαριτόπουλο, δηλαδή εγώ θα είμαι πιο ελεύθερος και ανεξάρτητος κι ας συνεχίζω να δουλεύω στη φάμπρικα αρκεί να προσαρτήσουμε την Κύπρο, ξέρω ΄γω...). Αλλά τέλος πάντων, ποιοι μας τα κλέβουν όλα αυτά; Κάποιοι «διεθνείς οργανισμοί» κατά τον Χαριτόπουλο –αφού αυτοί οι οργανισμοί μπορούν και να μας τα επιστρέψουν. Και τι είναι οι «διεθνείς οργανισμοί»; Εξωγήινοι από το Άλφα του Κενταύρου; Δεν είναι άνθρωποι με πατρίδα και εθνική συνείδηση αυτοί οι συμμετέχοντες στους οργανισμούς; Αν ναι –μαλακίες μας λέει ο Χαριτόπουλος, την ελευθερία και την ανεξαρτησία μάς την κλέβουν κάποια άλλα κράτη. Ποια κράτη; Πολλά κράτη! Αιγύπτιοι Γενικοί Γραμματείς, Φιλιπινέζοι αντιπρόεδροι, Λιθουανοί σύμβουλοι, Εγγλέζοι δακτυλογράφοι, Αμερικάνοι Φονιάδες των Λαών –όλοι μαζί έχουν κάνει μια ανίερη συμμαχία για να μας κλέψουν! Δηλαδή, η εθνική μας ανεξαρτησία (το «εθνική ελευθερία» είναι, ευτυχώς, ακόμα αδόκιμος όρος) είναι κάτι σαν τον θησαυρό της Ατλαντίδας! Όλοι θέλουν να μας την αρπάξουν.

Μήπως όμως τελικά όλοι αυτοί οι οργανισμοί και τα όργανα είναι ανεξάρτητα από έθνη και εξαρτημένα από κάτι άλλο; Όπως ας πούμε το «κέρδος των πολυεθνικών», την «επέκταση των μονοπωλίων», την «παγκοσμιοποίηση των αγορών»... Τέτοια πράγματα ρε παιδί μου. Μήπως οι κυβερνήσεις των κρατών είναι πιόνια στα χέρια του μεγάλου κεφαλαίου και οι πολίτες είναι υπόδουλοι; Αν ναι –μαλακίες μας αραδιάζει τόση ώρα ο Χαριτόπουλος. Επειδή πάνω από το έθνος και την πατρίδα και την ανεξαρτησία είναι το κέρδος των εταιρειών. Αυτό καθορίζει τις γεωστρατηγικές κινήσεις, αυτό εξυπηρετούν οι κυβερνήσεις, αυτό προασπίζουν οι άνθρωποι δουλεύοντας ασταμάτητα. Κι έτσι εξηγείται που δεν επαναστατούν –επειδή δεν ενδιαφέρονται για ελευθερίες, πατρίδες και άλλες τρίχες κατσαρές.
Κι αν η πανάρχαιη (που την είδες γραμμένη;) αλήθεια είναι: «δικό σου είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις», τότε φαίνεται οτι οι άνθρωποι ενδιαφέρονται να κατοχυρώσουν σαν δικά τους τα αυτοκίνητα, τα σπίτια και τις τηλεοράσεις. Γι΄αυτά τσακώνονται, αυτά προστατεύουν. Κι αν δε με πιστεύεις βγες και κάνε ένα δημοψήφισμα: «είστε διατεθειμένοι να πληρώνετε 600 ευρώ παραπάνω φόρο το χρόνο (όσο πληρώνετε δηλαδή για τσιγάρα) προκειμένου να αυξήσουμε τον αμυντικό μας εξοπλισμό σαν χώρα;» Κάνε το δημοψήφισμα κι έλα μετά να μου πεις το αποτέλεσμα.

Επειδή τελικά η αλήθεια είναι διαφορετική –δικό σου δεν είναι μόνο αυτό που μπορείς να προστατεύσεις, δικό σου είναι αυτό που σου χρειάζεται για να ζήσεις σαν άνθρωπος. Γι΄αυτό επιλέξαμε να ζούμε σε κοινωνίες, αν δικό μας ήταν μόνο ότι έπεφτε κάτω από το ρόπαλό μας θα παραμέναμε στις σπηλιές. Κι όποιος έχει την άποψη οτι η επιβολή της ισχύος, η χρήση δύναμης νομιμοποιεί από μόνη της το δικαίωμά σου στην κατοχή –να πάει να πάρει πίπες στα Ες Ες και στους Αμερικάνους στρατιώτες και σε όλους τους κατά καιρούς εισβολείς. Επειδή κι εκείνοι δικό τους θεώρησαν ότι μπορούσαν να αρπάξουν και να το προστατεύσουν.

Βλέπεις εσύ κανέναν πληρέστερο ορισμό της κτηνωδίας;

Υ.Γ. εκ των υστέρων (ΤΑ ΥΣΤΕΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, δηλαδή!): Επειδή ο Νίκος ο Χ (τρεχάτε κορίτσια όσο είναι ακόμα νωρίς -σε λίγο ούτε αυτόγραφο δεν θα προλαβαίνει να δώσει) όταν σχολιάζει κάτι το κάνει με φωτογραφική ακρίβεια, μου έστειλε δυο φωτογραφίες από το μηχάνημα που πετύχαμε μαζί τις μέρες του Πάσχα -έτσι για να δέσει το περί εθνικισμού θέμα με το προηγούμενο ποστ μου. Πάρτε να'χετε:

39 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ClouD είπε...

ε τι παραπονιέσαι, υποτασικός δεν είπες ότι είσαι; :ρ

καλησπέρες από τα κατεχόμενα (01010101) :-)

The Motorcycle boy είπε...

Όχι ρε -τώρα έγινα υπερτασικός! Φουλ ένερτζι κι έτσι να πούμε.

Καλά είσαι στα κατεχόμενα -όποιος κατέχει δείχνει ενδιαφέρον, χεχεχε.

Καλησπέρες.

Ανώνυμος είπε...

Πατρίδα είναι το τελευταίο καταφύγιο του απατεωνα κάποιος έχει πεί.
Διάβασα την ανάρτηση στο antinews, επετέθηκα μάλιστα με σχόλιο σε κάποιον σχολιαστή, γενικώς δεν κατάλαβα που το πάει ο Χαριτόπουλος (ούτε και τώρα παρ όλες τις επεξηγήσεις σου το κατάλαβα) και σαν ξερόλας κι εγώ, να καταθέσω τι πιστεύω.
Η πατρίδα, μάλλον έχει διαφορετική έννοια σε πολλούς απο μας.
Σε κάποιους, είναι κάτι αόριστο, ακαθόριστο, ιδέα, χρώμα, σημαία, δεν προσδιορίζεται απο υλικά αγαθά, δεν έχει υλική υπόσταση γενικά.
(προσωπικά πιστεύω αυτοί είναι οι αφελείς, οι της πρώτης γραμμής, οι ενθουσιώδεις κλπ κλπ).
Κάποιοι άλλοι, την προσδιορίζουν με συγκεκριμένο τρόπο που έχει να κάνει απλά και μόνο με το τομάρι τους, με το πόσα θα βγάλουν με το τώρα κι ο εαυτούλης μας κι άσε τα κορόϊδα να βγάλουν τα κάστανα απ τη φωτιά κλπ κλπ, γνωστα όλα αυτά.
(πάλι προσωπική άποψη, είναι οι "πατριώτες" που όλοι ξέρουμε και αξιόλογο δείγμα τους ήκμασε ανα τους αιώνες με αποκορύφωμα τις εποχές των κατά καιρούς αγώνων και μάλιστα την περίοδο της κατοχής. Τινές εξ αυτών βρίσκονται ακόμα στο γκουβέρνο αντί στο χώμα, όπως ο Νορβηγός νομίζω "πατριώτης", Κουίσλινγκ. Μόνο που εκεί δεν είναι Ελλάδα και το φρόντισαν.
Τέλος κάποιοι άλλοι, θεωρούν την πατρίδα απλά και συγκεκριμένα κάτι για το οποίο αξίζει να παλέψουν, διότι εκεί ζούν, δουλεύουν, εκεί θα μεγαλώσουν τα παιδιά τους και σε γενικές γραμμές τους αρέσει ο τρόπος ζωής που έχουν διαμορφώσει και δεν έχουν καμμιά όρεξη να τα μοιραστούν όλα αυτά και να συμμορφωθούν σε έξωθεν επιταγές.
Φροντίζουν να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους, ξέρουν τι να απαιτήσουν σαν δικαιώματά τους, δεν μασάνε σε αοριστίες, θεωρίες εξ επι τούτου εκπονημένες δεν μπερδεύουνε τις βούρτσες με τις να μην πώ τι και τις σημαίες με τα λάβαρα των ΠΑΕ.
(προσωπικά πάλι, πιστεύω πως αυτό το είδος τείνει να εκλείψει, διότι πατρίδα και το τι είναι, είναι κατ εξοχήν εκπόνημα που έχει να κάνει με τη μόρφωση, την παιδεία, την κουλτούρα και τις ευαισθησίες των πολιτών και δυστυχώς αυτά τα χαρακτηριστικά, μας τα έχουν απλά, αμβλύνει έως εξαφανίσει.)

mbiker

The Motorcycle boy είπε...

Χμμ, λες λοιπόν οτι (πέραν των άλλων) πατρίδα είναι η καθημερινότητά μας την οποία θέλουμε να υπερασπιστούμε (και γιατί όχι δηλαδή; μήπως έχουμε και τίποτα άλλο;) Δεκτό και σεβαστό.

Να προσθέσω κι εγώ τον ορισμό της πατρίδας για τους Λατινοαμερικάνους, θα έχεις ακουστά το σύνθημα των Κουβανών "Πατρίδα ή θάνατος". Λοιπόν γι΄αυτούς πατρίδα είναι η Λατινική Αμερική και τη θέλουν όλη για όλους. Τόσο απλά. Κι αυτός είναι ο λόγος που νιώθουν κάποια συγγένεια με τα βαλκανικά φύλα -μην ξεχνάς οτι κάποτε εδώ πέρα κυκλοφορούσε ο Ρήγας Φεραίος με ιδέες παρόμοιες με του Σιμόν Μπολιβάρ που ακόμα λατρεύεται εκεί πέρα.

Υ.Γ.: Που το πάει ο Χαριτόπουλος -εκεί που το πήγαινε και με το βιβλίο του για τον Άρη. Στο να τον θαυμάσουν (και να τον αγοράσουν βεβαίως) οι φασιστοειδείς δεξιοί και οι ξεμωραμένοι γερο κλανιάρηδες πρώην αριστεροί. Αύξηση των εξοπλισμών και πόλεμος κατά πάντων -ωραίες κουβέντες όταν ακούγονται από έναν σκατόγερο που δεν θα βρεθεί ποτέ στο μέτωπο!

Ανώνυμος είπε...

Χμ...τώρα που διάβασα το συμπερασμά σου, κατάλαβα πως μάλλον το έθεσα πως να το πώ, ελλειπές...
Είναι όπως το είπες, και συμπληρώνω αυτό που δεν συμπληρωσα στο σχόλιο.
Είναι όπως το είπες λοιπόν, ή όπως ο καθένας καταλαβαίνει αυτό που πιστεύω εγώ, μα κυρίως, ΔΕΝ είναι επ ουδενί, όπως το αντιλαμβάνονται οι πρώτες δύο κατηγορίες πατριωτών.

mbiker

Ανώνυμος είπε...

Κάνοντας μια γρήγορη περιήγηση πριν κλεισω...
Απ το "Βαθύ Κόκκινο"
Επίκαιρο με το θέμα χαχαχαχα
-------------------------------

Για τον ανεκδιήγητο δεσπότη Θεσσαλονίκης Ανθιμο έχουμε γράψει αρκετές φορές.
Ολοι λοιπόν θα θυμάστε τις οργισμένες αντιδράσεις του όταν η κυβέρνηση είχε εκδηλώσει την πρόθεσή της να φορολογήσει έστω και συμβολικά την αμύθητη περιουσία του παπαδαριού.

Ο παναγριώτατος όμως δεν έχει κανένα πρόβλημα να υποστεί ο εργαζόμενος λαός τα τεράστια φορολογικά χαράτσια της κυβέρνησης, απεναντίας του συνιστά –με θεόσταλτη επιφοίτηση φανταζόμαστε- να μην αντιδράσει και να υποστεί με αδιαμαρτύρητα τα κελεύσματα κυβέρνησης και Ε.Ε.

Στο περιοδικό «Ευλογία» που εκδίδει η μητρόπολη του στην Θεσσαλονίκη ο αρχιρασοφόρος αρθρογραφεί και μας προτρέπει: «για να επιτύχει η προσπάθεια αυτή (σ.σ. κυβέρνησης και ξένων επικυρίαρχων) πρέπει να ανταποκριθούμε θετικά στα φορολογικά μέτρα της κυβερνήσεως, παρότι θα έπρεπε να αποφευχθεί η επιβάρυνση των χαμηλόμισθων και των χαμηλοσυνταξιούχων. Ερχεται, λοιπόν, δοκιμασία, ανέχεια, φτώχεια και ίσως πείνα!».
Και αφού έρχονται όλα αυτά ο «εκπρόσωπος του θεού» συμπληρώνει: «Οι συνδικαλιστικοί φορείς παίρνουν αποφάσεις για απεργίες την ώρα που το καράβι κινδυνεύει να βουλιάξει. Εάν όλοι οι υπάλληλοι και οι εργαζόμενοι απεργήσουν, τότε είναι βέβαιο, τραγικό και ανεπανόρθωτο το ναυάγιο. Πρώτα η πατρίδα και έπειτα ακόμη κι αυτό το δίκαιο συμφέρον μας».

Φυσικά όταν τέτοια άτομα σαν τον δεσπότη Ανθιμο επικαλούνται το συμφέρον της «πατρίδας» εννοούν τα συμφέροντα της ντόπιας αστικής τάξης.

Πόσο επίκαιρα ξαναγίνονται τα γραπτά του Λένιν!!!!:

«Σε αυτόν που όλη του τη ζωή δουλεύει και στερείται, η θρησκεία διδάσκει ταπεινοφροσύνη και υπομονή στην επίγεια ζωή, παρηγορώντας τον με την ελπίδα της επουράνιας ανταμοιβής.
Και σε εκείνους που ζουν από ξένη εργασία, η θρησκεία διδάσκει την αγαθοεργία στην επίγεια ζωή, προσφέροντάς τους μια πολύ φθηνή δικαίωση για όλη την εκμεταλλευτική τους ύπαρξη και πουλώντας τους σε πολύ συμφέρουσα τιμή εισιτήρια για την επουράνια μακαριότητα. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού».

mbiker

The Motorcycle boy είπε...

Απολύτως σωστός. Για τους ανανήψαντες πρώην "αριστερούς" (που θεωρούν πως τώρα στα γεράματα έφτασε η ώρα να βγάλουν το απωθημένο τους και να ζητωκραυγάσουν επιτέλους στις παρελάσεις -επειδή παλιά το κόμμα δεν τους άφηνε) η θρησκεία είναι μεν κάτι που στηρίζεται σε μια μεταφυσική δοξασία (διάβαζε απάτη) αλλά έχει προσφέρει πολλά στη συνεκτικότητα του έθνους μας και στους αγώνες του για ανεξαρτησία (θα τον κάνω τον εμετό). Κι ως τέτοια θα πρέπει να την πληρώνουμε αδιαμαρτύρητα και να την στηρίζουμε! Σα να λέμε δηλαδή, επειδή ο βασιλιάς Παύλος (ή δεν θυμάμαι ποιος) ηγήθηκε του στρατού επί βαλκανικών πολέμων, εμείς θα πρέπει να πληρώνουμε και να στηρίζουμε τη βασιλεία στην Ελλάδα ακόμα και σήμερα! Κατάλαβες πόσο ελκυστικός είναι ο φασισμός για τις μεγάλες ηλικίες; Κι αυτό συμβαίνει φυσικά επειδή ο φασισμός είναι το κατεξοχήν καθεστώς στο οποίο δεν πρέπει να κάνεις τίποτα -όλα τα κάνει ο ηγέτης.

Manuel είπε...

@ Motorcycle Boy
Θα διαφωνήσω με τον όρο "πρώην αριστεροί". Το πιο σωστό θα ήταν μόνιμα χαυνωμένοι από την ανάγκη της πίστης, ανεξαρτήτως περιεχομένου.

The Motorcycle boy είπε...

Αν πρόσεξες, έβαλα το "αριστερός" μόνο σε εισαγωγικά και όχι το πρώην. Αναφέρομαι δηλαδή σε άτομα που κάποτε μπήκαν σε κάποιο κόμμα και θεώρησαν οτι αυτό, ή η συμμετοχή σε πορείες ή η αφισσοκόλληση είναι ένσημα ικανά να τους εξασφαλίσουν την εφ΄όρου ζωής αριστερή σύνταξη.

Αλλά η αριστερά είναι κοσμοθεώρηση την οποία δεν κατάφεραν να ακουμπήσουν. Μένοντας λοιπόν στην επιδερμίδα της συγκεκριμένης θεώρησης αρκέστηκαν να ονοματίσουν απλώς τον διάβολο -στην αρχή τον έλεγαν ιμπεριαλισμό, τώρα τον λένε παγκοσμιοποίηση, αύριο θα τον πουν Εωσφόρο και θα πλακωθούν στις νηστείες για να σώσουν την ψυχή τους μετά θάνατον.

Θεωρώ λοιπόν οτι κοινή συνισταμένη όλων αυτών είναι η μεταφυσική απεικόνιση του Κακού έτσι ώστε να εφησυχάσουν αφού τίποτα δεν μπορούν να κάνουν για να το πολεμήσουν, πέρα από νηστεία και προσευχή και φυσικά μπόλικες καταγγελίες όσο πίνουν το καφεδάκι τους. Με λίγα λόγια, το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι η αγωνιώδης προσπάθεια αιτιολόγησης της προσωπικής τους αδράνειας.

Αυτό που λες το σχετικό με την πίστη ταιριάζει περισσότερο σε απεξαρτημένα πρεζάκια τα οποία πρόθυμα αλλάζουν την πίστη τους στο απόλυτο φιξ με την πίστη στο Χριστό.

Η σύνδεση μεταξύ απεξαρτημέων πρεζονιών και πρώην "αριστερών" κάπου θα υπάρχει, αλλά δεν είμαι πρόχειρος να την αναλύσω.

La koumbara είπε...

Αν το πάρουμε αλλιώς θα δούμε ότι η λέξη "πατρίδα" δεν πάει ποτέ μόνη της (σε αντίθεση με λέξεις όπως "βιβλίο"). Συνοδεύεται από ένα κτητικό (μου/του/μας κ.λπ.) ή από ένα επίθετο που την προσδιορίζει (ιδιαίτερη πατρίδα). Που σημαίνει ότι είναι άλλη μια λέξη με (προσωπική, βιωματική)συναισθηματική φόρτιση.
Τώρα όλα αυτά προφανώς δεν βοηθούν καθόλου τη συζήτηση, αλλά είπα να το πω.

The Motorcycle boy είπε...

Χμ, η κτήση συνεπάγεται αντίστοιχη στέρηση -το δικό ΜΟΥ κτήμα δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν άλλο εκτός από ΜΕΝΑ. Σε έναν κόσμο με "πλούσια τα ελέη" δεν θα υπήρχε ανάγκη κτήσεως, άρα, η κτήση εμφανίζεται όταν τα αγαθά φαίνεται να μην επαρκούν για όλους. Τουτέστιν η κτήση διαχωρίζει αυτούς που κατέχουν από τους άλλους που δεν κατέχουν το ίδιο.

Ο επιθετικός προσδιορισμός αποσκοπεί στο να δωθεί βαρύτητα σε κάτι που αλλιώς θα φαινόταν στερημένο ιδιαίτερου νοήματος, λέμε, ας πούμε "όμορφη γυναίκα" όταν θέλουμε να δείξουμε οτι δεν είναι απλώς μια "γυναίκα" για να δείξουμε οτι η συγκεκριμένη είναι ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ. Λέμε "το χώμα ΤΩΝ ΠΡΟΓΟΝΩΝ ΜΑΣ" για να μετατρέψουμε το χώμα σε φετίχ από απλό λίπασμα για φυτά.

Νομίζω τελικά οτι βοήθησες τη συζήτηση.

La koumbara είπε...

Το νόημα είναι αυτό, και το "χώμα των προγόνων μας" τα λέει όλα, αν και θα διαφωνήσω για την κτήση. Σε μία οικογένεια, το σπίτι μου είναι και σπίτι μας, σπίτι του άντρα μου, σπίτι των παιδιών μου - άρα δεν δηλώνει στέρηση. Η διαφορά (το συναίσθημα δηλαδή) είναι ότι εγώ λέγοντας "το σπίτι μου" οπωσδήποτε εννοώ κάτι διαφορετικό από εσένα όταν λες "το σπίτι μου" (και δεν μιλάμε για τα τούβλα).
Και ενώ είναι εύκολο να το καταλάβουμε όταν μιλάμε για "το σπίτι μου", μιλώντας για "την πατρίδα μου/μας" και "το έθνος μου/μας" είναι αδύνατον να συνεννοηθούμε. (Θα έπρεπε να είμαστε πολύ ώριμοι σαν κοινωνία που δεν το βλέπω να γίνεται στον αιώνα των αιώνων αμήν).
Αλλά για να ρίξω λίγο λάδι στη φωτιά, έχεις προσέξει την τσίχλα των (όλων, απανταχού, πολιτικών, καλλιτεχνών, αθλητών κ.λπ.) Αμερικανών "this great nation";

The Motorcycle boy είπε...

Αυτό λέω κι εγώ, το "σπίτι μου" δηλώνει την διαφοροποίηση από τον "άλλο" ο οποίος δεν είναι μέρος του σπιτιού μου. Γιατί όμως έχω την ανάγκη να το δηλώσω έτσι κτητικά; Δεν λέω ποτέ, για παράδειγμα, με τον ίδιο ζήλο: "τα σκουπίδια μου" -κι ας προσδιορίζουν εξίσου τον οικογενειακό μου δεσμό. Άρα, "το σπίτι μου" συνεπάγεται κάποια προνόμια για τα μέλη, προνόμια από τα οποία οι υπόλοιποι αποκλείονται. Έτσι, ταϊζω το παιδί μου που ανήκει στο σπίτι μου και το παιδάκι του διπλανού πεθαίνει από την πείνα -εφόσον δεν ανήκει. Σε τελική ανάλυση "το σπίτι μου" είναι το όριο που θέτω για να διαχωρίσω την οικογένεια από τον έξω κόσμο, αποκλείοντας τον κόσμο αυτό.
Η γιγαντοποίηση του σπιτιού μου ονομάζεται πατρίδα.

Οι ΗΠΑμερικάνοι πήραν την ιδέα του Λατινοαμερικανισμού και την ξεχειλώσανε από άποψη σημαντικότητας, περιορίζοντας την ταυτόχρονα από άποψη χωρητικότητας -γι΄αυτό και το εθνικό πρωτάθλημά τους στο φούτμπολ ή στο μπέιζμπολ ονομάζεται Παγκόσμιο!

Uncle Aris είπε...

Για δες κι αυτό εδώ!:

http://www.dpgr.gr/usergalleries/displayimage.php?pid=406408&fullsize=1

Αναρωτιέμαι τι κάνει με την μηχανή του αυτός...

Το τελικιάζει και ορμάει σε μπετόν αρμέ μαντρότοιχους;

The Motorcycle boy είπε...

Κάβλα! Δεν ξέρεις οτι το "εν τούτω νίκα" δίνει 5 χλμ. περισσότερα στην τελική και δεν αφήνει τα μυγάκια να σκάσουν στο φέρινγκ; Μα τι άσχετος είσαι από μηχανές, χαχαχα.

Uncle Aris είπε...

Btw, η φωτοιγραφία με την μηχανή του Λεωνίδα από Θεσσαλονίκη είναι; Ανέβηκες προς τα μέρη μας το Πάσχα ρε;

The Motorcycle boy είπε...

Ναι αμέ! Περάσαμε από εκεί με την Tomboy και το Νίκο τον Χ που έβγαλε τις φωτογραφίες. Κι έχει και άλλες ακόμα -παπούτσια με την ελληνική σημαία, τζιπάκια λεβέντικα...

Ωραία η συμπρωτεύουσα! Μόνο η Καγκλελαρία της λείπει πλέον.

Ανώνυμος είπε...

Καγκελάριο έχουμε πάντως...
Πανίκα τον λένε.
Κι έχει πείσει κάτι εκατομμύρια ανθρώπων, πως είναι αξιόλογο άτομο, τι νομίσατε?

mbiker

ΗΛ. είπε...

Πανί(βλα)κας.

Uncle Aris είπε...

Και γιατί ρε δεν είπες τίποτες ότι ανεβαίνεις, να σε πάμε για κάνα γκαΐφέ και καμμιά μπουγάτσα;

PiKei είπε...

Προβοκατόρικο:

Να φύγουν τώρα οι μαλάκες από την πατρίδα μου!

Αν δεν ορίσεις ούτε ποιοι είναι οι μαλάκες και ούτε τι είναι η πατρίδα μια χαρά καθολική αποδοχή θα έχει το σύνθημα.

The Motorcycle boy είπε...

Θείο, ο Πανίκας δεν μου κάνει για Χίτλερ -μάλλον για Μουσολίνι μου κάνει, είναι πολύ "Ντούτσος" που έλεγε κι η κόρη μου όταν ήταν μικρή. Αλλά έχει καλύτερη "Εύα Μπράουν" η αλήθεια να λέγεται!
Δεν ήξερα ρε Θείο οτι είσαι Θες Άλλο Νίκη(;) νόμιζα οτι έμενες σε άλλη πόλη της Β. Ελλάδας. Αλλά και να το'ξερα, ανεβήκαμε για λιγες εμφανίσεις-αστραπή: έπρεπε να δει τους δικούς της η γυναίκα μου, να δει τις κολλητές της, να πάμε στο βαφτιστήρι... Σε γεμάτα στάδια παίζαμε, που να προλάβω;

Π.Κ. οι μαλάκες είναι αυτοί που λένε το συγκεκριμένο σύνθημα, χεχεχε. Το σωστό είναι "να έρθουν όλοι οι μαλάκες στη δική σου πατρίδα".

xouxouxou είπε...

ρε μαζευτείτε με τις ματοσυκλέτες, σε άλλο ποστ λέμε!
[ήρθα να κάνω κουμάντο στο μπλογκ σου ο αχαΐρευτος!]
(αλλά 306 ρε μάγκα μου είναι όντως πολλά....εγώ με το πούντο άιντε 160 με το ζόρι....)

τώρα για το θέμα, όλα αυτά έχουν ωραία οριστεί κατά καιρούς αλλά κάποιοι μας επαναφέρουν "τυχαία"

ένας άλλος δημοσιογραφοκάγκουρας έλεγε στις 24 μάρτη στα νέα ότι οι παρελάσεις υπήρχαν ανέκαθεν!
δεν ξέρει ιστορία ο κύριος;
στο σχολείο μας λέγανε για το όχι που... βροντοφώναξε ο μεταξάς, δεν ήξεραν ιστορία οι συγγραφείς;

νομίζω πάντως ότι η λέξη πατρίδα σηκώνει άλλη αντιμετώπιση από τη λέξη έθνος για παράδειγμα.
ενώ το έθνος δηλαδή (όπως και το κράτος) έχει σαφέστατη έννοια, η λέξη πατρίδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί με τελείως άλλη έννοια, όπως π.χ. πατρίδα μου είναι τα παιδικά μου χρόνια, πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα (αυτό το τελευταίο ποτέ δεν το κατάλαβα, τεσπα...) κτλ

πώς το λεγε ο πρτφ, στην πατρίδα μου κυματίζει μονάχα η θαλασσα και καμία σημαία, ή κάτι τέτοιο δεν ήτανε;

μου φαίνεται λοιπόν ότι ο χαριτόπουλος συνειδητά συγχέει την κάπως πιο αθώα έννοια της πατρίδας [αθώα λόγω αμφιβολιών, αφού είναι αδιευκρίνιστη και ανοιχτή σε ερμηνείες] με την ξεκάθαρη έννοια του έθνους, όπως μας την κληροδότησαν οι δυτικοευρωπαίοι, που λέει κι ο κονδύλης.

για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι πίσω από μία "αγνή" ιδέα όπως ο πατριωτισμός, κρύβεται μασέλα με δόντια κοφτερά.

πατρίς θρησκεία οικογένεια για την πλέμπα, μάσα κερδοσκοπία εκμετάλλευση για εκείνους που επινοούν τέτοιες σπουδαίες μεγάλες ιδέες.

The Motorcycle boy είπε...

Βάλε μια τάξη εδώ μέσα ρε Ξουξού γιατί μου το έχουν καταντήσει Τατόι οι παλιομηχανάκηδες!

306 είναι όντως πολλά, δεν τα έχω κάνει ούτε με αμάξι (μόνο με αεροπλάνο, αλλά δεν οδηγούσα εγώ χεχε) όμως δεν φαίνονται τα γαμημένα! Μετά τα 260 είναι όλα ίδια -Stairway to Heaven η άσφαλτος. Ένας μάλιστα είχε κάνει τότε τα 300+ χωρίς κράνος με προσαρμοσμένη φωτογραφική μηχανή -αν έβλεπες τη φάτσα του θα κέρωνες!

Πατρίδα είναι η πατρώα γη, η γη των προγόνων μας κι έτσι ίσως μπορείς να του ρίξεις λίγο νερό (ανάλογα με το ποιους θεωρείς προγόνους) -μπορεί η πατρίδα σου να είναι, ας πούμε, σαν αυτό που λέγανε οι παλιοί ΚΚΕδες "χώρα μας η Ελλάδα, πατρίδα μας η Σοβιετική Ένωση".
Εντάξει στο ποιητικό ότι γουστάρουμε λέμε και οι Τζαμαϊκανοί λένε οτι ανήκουν στο ρέγγε νέισον εννοώντας φυσικά κάτι περισσότερο από τη Τζαμάικα. Και ένα τάγμα Μπαρμπούδος στην επανάσταση της Κούβας έλεγε οτι ανήκε στο έθνος των Ζουλού, επειδή πολεμάγανε όρθιοι σαν αυτούς.
Αυτό που λέει, για παράδειγμα, ο Πορτατίφ είναι η μεταφορά του αγγλικού home είναι αγγλοθρεμμένος πανάθεμά τον!

Αυτό που λέει ο Αγγελάκας είναι μια μαλακία και μισή, επειδή ή δέχεσαι την πατρίδα και την αγαπάς ή τη μισείς και δεν τη δέχεσαι.

Οι παρελάσεις βεβαίως και υπήρχαν παλαιώθεν -ξεχνάς την νυχτερινή παρέλαση του Αλκιβιάδη του κεφαλοσπάστη; Αν κάποιος μπερδεύει τις αρχαίες πομπές με τις σημερινές παρελάσεις πάντως, θα πρέπει μάλλον να μπερδεύει και το πήδημα με την παρακολούθηση λειτουργίας στη Μητρόπολη από τον καναπέ του σαλονιού -δεν εξηγείται αλλιώς...

Κλείνω με ολίγο ρομαντισμό από Ex Humans:
Κοίταξε στο καθρέπτη πυρηνικό κατάλοιπο
Πέθαναν πολλοί άνθρωποι με τρόπο άδικο
Η ζωή σου τώρα είναι κόλαση φρικτή
Μ' αυτοί που εσύ ψήφισες θα ζουν μες τη χλιδή
Χλιδή που υπεραυξήθηκε μέσα από θανάτους
Πουλώντας πατριωτισμό κερδίζουν τα λεφτά τους
Σε στέλνουνε να σκοτωθείς για δόξα και τιμή
Και δεν θα στεναχωρηθούν "Τι είναι μια ζωή;"
Μα κάνε λίγο υπομονή και ο καιρός θα αλλάξει
Και το κατάμαυρο πουλί θα τους κατασπαράξει

head charge είπε...

Δεν ξέρω αν το πέτυχες πουθενά: ο Χαριτόπουλος υπερασπίζεται και τους «ρομαντικούς σαμουράι - έλληνες βιετκόνγκ» των Ειδικών Δυνάμεων απέναντι στους «τζιτζιφιόγκους» που τολμούν να τους επικρίνουν. Το κείμενο του αναδημοσιεύτηκε στο μπλογκ «φίλοι του Αντώνη Σαμαρά» σαν απάντηση στην κριτική για τα ρατσιστικά συνθήματα στην τελευταία παρέλαση.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι ε; Μπράβο του Χαριτόπουλου, μπράβο και στους σαμουράι που δεν έχουν κατορθώσει τα τελευταία χρόνια να αιφνιδιάσουν ούτε σκοτωμένη μύγα, αλλά αντί να αυτοκτονήσουν περιφέρουν τους κοιλιακούς τους στις καφετέριες. Κάτι τέτοια βλέπω και χαίρομαι που φουντώνει ο αλβανικός εθνικισμός -άντε να πλακωθούν τ; μανάρια μεταξύ τους σε καμιά ερημιά να ξεβρωμίσει ο τόπος.

xouxouxou είπε...

πες τα ρε ματοσακέ, τόσον καιρό αυτό λέω κι εγώ, η μόνη λύση είναι να γίνει ένας παγκόζμιος πόλεμος όπου θα συμμετέχουν μόνο εθελοντές πατριώτες, χωρίς επιστράτευση κτλ.\
να πα να βρουν έναν τόπο ακατοίκητο να το κάουν πεδίο μάχης, να ξεχαρμανιάσουν.
μετά τη μάχη θα έχουμε μόνο ένα στρατόκαυλο πλήθος να αντιμετωπίσουμε, θα πέσουμε πάνω τους όλοι μαζί να τους δαγκώνουμε τ αυτιά μέχρι να ψωφήσουν κι αυτοί, και πάει, καθαρίσαμε από μιλιταριζμό ες αεί!

The Motorcycle boy είπε...

Ξουξου, βασικά αυτή είναι η θέση μου και για τα χουλιγκάνια -δώστους ένα άδειο χωράφι να σφαχτούν να ησυχάσουμε.

Δεν είμαι υπέρ κανενός παγκοσμίου πολέμου -απλά πιστεύω οτι όποιος έχει ανησυχίες σχετικά με το μέγεθος του πουλιού του συγκριτικά με τους αντιπάλους του, ας ανέβει σε ένα ερημονήσι (Ίμια π.χ.) κι ας σφαχτεί με τους αντιπάλους του με την ησυχία του. Αρκεί μετά οι επιζήσαντες να μη μας πρήζουν τ΄αρχίδια με τα ηρωικά κατορθώματά τους και να μη ζητάνε σύνταξη πολεμιστή την οποία θα πληρώνω εγώ.
Αν και νομίζω οτι όταν σφίγγουν τα γάλατα οι λεβέντες με τις σημαίες λουφάζουν -όπως στην Αλβανία που κάθονταν στα μετώπισθεν περιμένοντας να στελεχώσουν τα τάγματα των Γερμανοτσολιάδων εκ των υστέρων.

The Motorcycle boy είπε...

Να προσθέσω κιόλας -αυτά δεν είναι δικές μου ανακαλύψεις, τα έχει πει ο Πιλάλας προ αμνημονεύτων:

"Είναι εκεί ένα τσινάρι από του Παπάγου, αξιωματικός -'κι αν γίνει πόλεμος;' μου λεει. 'Δε χαίρεσαι;' απαντάω, 'η δουλειά σου είναι!' 'Και η πατρίδα;' 'Δεν είμ΄από δω είμ΄απ΄τα Λιόσα'!"

Απλά πράγματα!

Manuel είπε...

Επανερχόμενος, μετά από λίγες μέρες, στο χαριτοπούλειο ζήτημα, εχω να πω απλά ότι ο τύπος παίρνει την ιστορία, τη γεωγραφία, την πολιτική, τις ιδεολογίες κ.ο.κ. υπέρ το δέον σοβαρά και δυστυχώς τον εαυτό του ακόμη σοβαρότερα, ως απόλυτο παρατηρητή-κριτή των παραπάνω. Ως εκ τούτου, η γελοιοποίηση τόσο του αντικειμένου, όσο και του υποκειμένου της παρατήρησης συνιστά σοβαρό ενδεχόμενο...

The Motorcycle boy είπε...

Ποια ιστορία, ποια πολιτική και ποια γεωγραφία; Αυτή που διδασκόταν επί χούντας και βαθιάς δεξιάς και επανέρχεται σήμερα;
Δεν φταίει το πόσο σοβαρά παίρνει κάτι κάποιος, φταίει το ΤΙ παίρνει σοβαρά. Γιατί κι εγώ ας πούμε, αν πάρω στα σοβαρά την άποψη οτι νικήσαμε τους Τούρκους το '21 και την υποστηρίξω μάλλον γραφικός θα γίνω.

Manuel είπε...

Προφανώς δεν αναφέρομαι στην ιστορία-κόμικ, που διδασκόταν και εν πολλοίς, δυστυχώς, εξακολουθεί να διδάσκεται στα ελληνικά (και όχι μόνο) σχολεία. Αυτή κινείται σε άλλο επίπεδο και προφανώς δεν έχει σημασία η σοβαρή, πιο σοβαρή ή η απολύτως σοβαρή προσέγγισή της.
Εξηγούμαι λοιπόν: Η ιστορία ως θέαση του παρελθόντος είναι ούτως ή άλλως μία φαντασιακή κατάσταση (βλ. Καστοριάδης) και ως εκ τούτου η "σοβαρή" της προσέγγιση (νοούμενη ως προσπάθεια μετατροπής της σε ζώσα πραγματικότητα - όπως λέει το παληκάρι ο Χαριτό) μοιάζει με προσπάθεια να ξαναζήσουμε τις ωραίες εποχές που χτυπιόμαστε με τους Motorhead στο Σπόρτιγκ εν έτει 1988. Το πιθανότερο είναι ότι θα έχουμε πρόβλημα με αυχενικό και κυρίως ότι θα μας πάρουν με τις λεμονόκουπες τα πιτσιρίκια. Άρα τι μένει; Όχι σοβαρή προσέγγιση της ιστορίας, αλλά σοβαρός σκεπτικισμός και σοβαρό χιούμορ για ό,τι την αφορά. Οι καλύτεροι άλλωστε ιστορικοί του 20ου αιώνα ήταν κάτι παλιοκομμουνιστές με τρομερό χιούμορ (ναι υπάρχουν και αυτοι και επιβεβαιώνουν όσα προείπα - βλ.Hobsbawm).
ΥΓ. Αναφερθηκα στον Καστοριάδη γιατί μου αρέσει ο τρόπος που γράφει και ταυτόχρονα με εξοργίζει απολαυστικά με την αντιμαρξιστική του κούφια (προσωπική γνώμη - μην βαράς)ρητορεία.

The Motorcycle boy είπε...

Χεχε, ο Καστοριάδης ήταν πούρος μαρξιστής και φροϋδιστής -γι΄αυτό άλλωστε αποδομεί τόσο αποτελεσματικά τις συγκεκριμένες θεωρίες. Δε νομίζω οτι διακρίνεται από κούφια ρητορεία, απεναντίας θεωρώ οτι κάνει σοβαρή προσπάθεια να επεξεργαστεί διαλεκτικά τις θεωρίες τις οποίες εν πολλοίς αποδέχεται για να τις προχωρήσει σε επόμενο στάδιο. Μην ξεχνάς, "ο γιός πρέπει να αμφισβητήσει τον πατέρα για να αντρωθεί" (κάπως έτσι δεν το έλεγε ο Καζατζάκης;)

Μπερδεύτηκα, ομολογώ, επειδή ο Χαριτόπουλος αναπαράγει νόρμες ιστορίας σχολικού επιπέδου ανακατεμένες με φήμες λέσχης απόστρατων καταδρομέων.
Μετατροπή της ιστορίας σε ζώσα πραγματικότητα; Υπέροχο! Μόνο που το έχει ήδη κάνει ο Μπραμ Στόκερ γράφοντας τον Κόμη Δράκουλα -δεν νομίζω να χρειάζεται τίποτα περισσότερο το όλο θέμα.
Σαφέστατο το παράδειγμά σου με τους Μότορχεντ, μόνο που σ΄εκείνη την περίπτωση ο γέροντας θα έβγαζε εισητήριο και θα συμμετείχε στο θέαμα, ενώ στην περίπτωση μιας υποτιθέμενης νέας προέλασης του στρατού μας μέχρι την Κόκκινη Μηλιά, ο γέρος θα καθόταν με το τσαγάκι του μπροστά στον δέκτη της τηλεόρασης όσο νέα παιδιά θα σκοτώνονταν για μαλακίες.

ΗΛ. είπε...

Μαλακίες το λες εσύ αυτό,ξέρεις τι είναι να σκοτωθούμε για το ποιός θα δώσει τα πετρέλαια στους Αμερικανούς,αφού στην τελική αυτοί θα τα εκμεταλευτούν.

The Motorcycle boy είπε...

Καλά -και Αμερικάνοι να μην εκμεταλλευτούν τα πετρέλαια (που μάλλον δεν υπάρχουν), θα το κάνουν Γερμανοί, ή Ρώσσοι, ή εξωγήινοι ή έστω Έλληνες (ή Τούρκοι) επιχειρηματίες με φτηνούς εργάτες από φτωχές χώρες. Τουτέστιν, στ΄αρχίδια μου, εγώ δεν πρόκειται να βάλω μία στην τσέπη.

Έχω μια ηλίθια ιδέα σ΄αυτά τα θέματα: η Ελλάδα έπρεπε να σκίζεται για να μπει η Τουρκία σαν πλήρες μέλος στην Ε.Ε. Αμέσως μετά θα μπορούσε να σταματήσει τα εξοπλιστικά της προγράμματα, αφού δεν θα υπήρχε λόγος (η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στην ουσία ένα τεράστιο κράτος, ενιαίο και αποτελούμενο από διάφορες περιφέρειες). Αν όμως είναι έτσι, ποιος δεν θέλει την Τουρκία στην Ε.Ε. και γιατί; Οι Γάλλοι και οι Γερμανοί επειδή πουλάνε όπλα και δεν σκοπεύουν να πληρώνουν τους φτωχούς Τούρκους; Εντάξει -ας αναλάβουν τότε να πληρώνουν τις αμυντικές δαπάνες της Ελλάδας (που ανήκει στην Ε.Ε.).
Αν όμως αυτός που δεν θέλει την Τουρκία στην Ε.Ε. είναι κάποιος Έλληνας πολιτικός, απλούστατα, αυτός λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της χώρας και θα έπρεπε να είναι φυλακή (όπως κάθε δημόσιος λειτουργός που θα έκανε κάτι ανάλογο).

ΗΛ. είπε...

Αν είναι Ελληνας θα είναι ή ο Λάτσης ή ο Βαρδινογιάννης,δεν αλλάζει και τίποτα για μας δίκιο έχεις.
Οι Γάλλοι και οι Γερμανοί δε θέλουν να πληρώσουν κανέναν,αυτοί κοιτάν να βγάλουν απ'τη μύγα ξίγκι.
Υπάρχει Έλληνας πολιτικός που λειτουργεί ενάντια σε συμφέροντα της χώρας;χαχα

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, κι εγώ δεν το πιστεύω οτι υπάρχει τέτοιος Έλληνας πολιτικός που λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της χώρας! Γι΄αυτό λέω "ΑΝ"! Υποθετικά μιλάμε, χαχαχα.

Manuel είπε...

@The Motorcycle boy
Χαχαχα! Λέσχη αποστράτων καταδρομέων... Τώρα που το είδα θυμήθηκα αυτό το συγκλονιστικό άρθρο του Χαριτόπουλου http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4255564
Καλή ανάγνωση!

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, μου το λίνκαρε και κάποιος παραπάνω και το διάβασα. Γι΄αυτό το είπα.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι