Παρασκευή, Ιουνίου 18, 2010

Όταν το jogo γίνεται τζόγος

Έχει πλάκα να παρακολουθείς το χειρότερο Μουντιάλ της 35ετίας (τουλάχιστον απ’ όσα εγώ θυμάμαι να έχω δει). Έχει πλάκα να περιμένεις κάθε φορά το επόμενο ματς για να στρώσει κάπως η κατάσταση και να τρως τη μια σούπα μετά την άλλη. Σαν κυριλέ εστιατόριο που τους την κοπάνησε ο σεφ κι ανέλαβε ο αφεντικός να μαγειρεύει –ένα τέτοιο πράγμα. Εγώ πάντως τα πλακέ θεάματα τα παρακολουθώ φανατικά μέχρι να με πάρει ο ύπνος (για να με πάρει ο ύπνος).

Το βαρετό πράγμα φάνηκε από πέρσι που παίχτηκε το Κονφεντερέισονς. Η πρόβα τζενεράλε του Μουντιάλ έμοιαζε με μπάτσελορ πάρτι σε γηροκομείο: όλοι έδειχναν ενθουσιασμένοι από υποχρέωση, μόνο που στην τηλεόραση αντί για το «Μπρος βαθύ και πίσω χάος», έπαιζε βιντεοκασέτα «Το κορίτσι και το άλογο», και τα πουράκια που μοιράστηκαν στους παρευρισκόμενους δεν ήταν Κοχίμπα αλλά Καπρίς. Με λίγα λόγια, αν και είδα μέχρι ΚΑΙ τελικό, λόγω Βραζιλίας, έπρεπε να γκουγκλίσω σήμερα το πρωί για να θυμηθώ το σκορ.

Εκτός από το βαρετό, στο Κονφεντερέισονς φάνηκε και το σπαζαρχίδικο του όλου θέματος. Τουτέστιν οι βουβουζέλες. Είναι, λέει, παράδοση των Νοτιοαφρικανών. Και η ανθρωποφαγία παράδοση είναι, να προσθέσω, και μάλιστα το χλαπάκιασμα της καρδιάς του εχθρού σου αποτελεί τη μέγιστη τιμή που μπορείς να του αποδώσεις, αλλά δε νομίζω ότι θα επέτρεπε κάτι τέτοιο η ΦΙΦΑ στις κερκίδες των γηπέδων. Αφού λοιπόν δεν θα επέτρεπε σε παραδοσιακούς Ζουλού να στήνουν καζάνια στις κερκίδες, γιατί στο διάολο επιτρέπει τις βουβουζέλες; Σα να έχεις καπακώσει σφίγγα σε ποτήρι και να΄χεις στήσει αυτί απέξω –πόση ώρα μπορείς ν΄αντέξεις; Ένα λεπτό; Δυο; Εδώ μιλάμε για 90 λεπτά βουβουζέλας (χώρια τις καθυστερήσεις) -όταν φτάσουμε στα νοκ άουτ παιχνίδια με τις παρατάσεις και τα πέναλτι θα πάθουμε αλωπεκίαση από την πολλή βουβουζέλα.
Το μόνο καλό της υπόθεσης, βέβαια, είναι οτι χαμηλώνεις τον ήχο κι έτσι γλιτώνεις από τις μαλακίες των σχολιαστών της ΝΕΤ.

Είπα μαλακίες των σχολιαστών και θυμήθηκα: αγαπητοί κύριοι της ΝΕΤ, άμα δεν γουστάρετε μια ομάδα, ζητήστε να κάνετε τράμπα με έναν συνάδελφό σας και να μην επιφορτιστείτε με την περιγραφή του αγώνα της. Έκατσα να δω τη Βραζιλία με τη Βόρειο Κορέα και είχα από τη μια τις βουβουζέλες (ήθελα να νιώσω λίγο κλίμα γηπέδου ο μαλάκας), από την άλλη τους «Μαμουζέλους». «Η Βόρειος Κορέα έχει κερδίσει τον σεβασμό όλων μας, είναι άριστα στημένη στο γήπεδο, ξέρει τι θέλει!» θαύμαζαν οι εκφωνητές. Την ώρα που η Βόρειος Κορέα ήταν μπαστακωμένη κατά τα 10/11 (βγάλε έναν ξανθό κοντοκουρεμένο από κείνους που δέρνει ο Τσάκι Τσαν στις ταινίες του με το σωρό, τον επιλεγόμενο και «Κορεάτη Ρούνεϊ») πίσω από τη γραμμή της σέντρας. Έπαιρνε τη μπάλα ο Βραζιλιάνος, πέφτανε τρεις πάνω του. Την πάσαρε, φεύγανε οι δυο και πηγαίνανε να διπλοντουμπλάρουν τον άλλο Κορεάτη που μάρκαρε τον καινούργιο Βραζιλιάνο κάτοχο μπάλας. Και περιμένανε με μια ξαφνική αντεπίθεση να κάνει τσαφ ο Σέζαρ μπας και πάρουν το παιχνίδι –αλλιώς μια χαρά τους ήταν η ισοπαλία. Δεκτό, το έκανε και η Ελλάδα και πέτυχε να κοιμίσει τον κόσμο όλο και να σηκώσει το Euro κάποτε, αλλά δε νομίζω οτι το ποδόσφαιρο απέκτησε καινούργιους οπαδούς σαν σπορ λόγω της λαμπρής εκείνης πορείας των Ελλήνων. Εννοώ, αν υποστηρίζεις την ομάδα που παίζει «όλοι πίσω ταμπούρι και η μπάλα στο θεό» μπορεί να χαρείς, αν όμως θέλεις να δεις ποδόσφαιρο, παρακαλάς να τσιμπήσουν το γκολάκι μια ώρα αρχύτερα οι ταμπουρωμένοι μπας και παιχτεί κανονικά το άθλημα.
Το εκνευριστικό σύστημα των Κορεατών μόνο οι εκφωνητές της ΝΕΤ το έβρισκαν θαυμάσιο. Και «τι αλληλοκάλυψη!», «πόσος αλτρουισμός (στο κλάδεμα)!», «τι υψηλό ποσοστό συγκέντρωσης των αθλητών (στο να απομακρύνουν τη μπάλα με καμινάδες)»! Κι όσο περνούσε η ώρα τόσο οι εκφωνητές εκστασιάζονταν: «φτάσαμε στο 40 και τα κουλουράκια παραμένουν στον πίνακα!» (αλήθεια έχω την απορία: οι εκφωνητές και σχολιαστές της ΝΕΤ, στα πλαίσια της ανανέωσης, είναι άρτι αποφοιτήσαντες από το νηπιαγωγείο;) Κι όσο εκστασιάζονταν οι εκφωνητές, τόσο παίρνανε θάρρος αρχίζοντας το θάψιμο της Βραζιλιάνικης ομάδας. «Δεν έχουν προσανατολισμό μέσα στο γήπεδο, δυσκολεύονται ν΄αλλάξουν δυο πάσες, δεν δείχνουν διάθεση, οι φίλαθλοι της σελασάο πρέπει οπωσδήποτε να χειροκροτήσουν την προσπάθεια των παικτών της Κορέας (!)» Το μόνο που δεν πρόλαβαν να ξεφουρνίσουν ήταν οτι χάρη τους κάνανε οι Κορεάτες στους Βραζιλιάνους που δεν τους ρίξανε τρία μπαλάκια στο πρώτο μέρος.
Βέβαια, στο δεύτερο ημιχρόνιο (όπως λέγανε και οι συνάδελφοι των καλών αυτών εκφωνητών επί χούντας), βρήκε ο τεράστιος Ελάνο τον Μαϊκόν στην κατεβασιά, φρέναρε ένα κλικ από τη γραμμή του κόρνερ ο Μαϊκόν, τράβηξε ένα σουτάκι από εκείνα που οι Κορεάτες τερματοφύλακες τα θεωρούν σέντρες κι όσο έψαχνε ο καημένος ο Κορεάτης ποιον Βραζιλιάνο να κλείσει στην περιοχή του η μπάλα άραζε στο πλεκτό. Πολύ λυπήθηκαν οι εκφωνητές αλλά δεν το έδειξαν. Προτίμησαν να κάνουν μια κωλοτούμπα (βαθμός δυσκολίας 2,5) και να εκθειάσουν την εκτελεστική δεινότητα του Μαϊκόν –μέχρι να το πουν βέβαια είχε κολλήσει άλλο ένα ο Ελάνο και η σεμνή τελετή είχε λάβει τέλος. Νόμιζα. Αμ δε! Χαλαρώσανε οι Βραζιλιάνοι, έβαλε ένα γκολ ο Κορεάτης στο 80παρακάτι, αναπτερώθηκαν πάλι οι εκφωνητές! Τι για «παραλίγο μυθική ανατροπή» ακούσαμε, τι για «μια από τις καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης (η Βόρειος Κορέα!)» -τέλος πάντων.

Θέλω να πω απλώς οτι εγώ δεν είμαι τόσο καταρτισμένος ποδοσφαιρικώς, άσε που ξεχνάω εύκολα λόγω αλτσχάιμερ, αλλά το ότι η Βραζιλία αρχίζει ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΕ Μουντιάλ πιο αγχωμένη κι από απουσιολόγο την ώρα της εκφώνησης των θεμάτων των πανελλαδικών –ε, αυτό το θυμάμαι πολύ καλά. Και τα πράγματα γίνονται χειρότερα για τους Βραζιλιάνους όταν η πρώτη ομάδα που αντιμετωπίζουν έχει χαρακτηριστεί παγκοσμίως ως καρπαζοεισπράκτορας, αλλά αποδεικνύεται ότι δεν είναι τέτοια (θυμήσου και την περίπτωση της Τουρκίας το 2002).

Επειδή τυγχάνω εδώ και μια 35ετία περίπου κολλημένος με την Εθνική Βραζιλίας θα σου πω μερικά πραγματάκια για την τωρινή της ομάδα, αυτή που κατέβηκε να διεκδικήσει το Μουντιάλ του 2010.

Κατά πρώτον, μπορεί να λατρεύεις να βρίσκεσαι μ΄έναν τύπο όταν γίνονται κραιπάλες στο μπαράκι της γειτονιάς, αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι έχεις καμιά όρεξη να τον δεις να ξυπνάει στο κρεβάτι, δίπλα σου, το επόμενο πρωί. Έτσι ακριβώς συμβαίνει με τον Κάρλος Ντούνγκα. Δηλαδή, τον λάτρεψα στα μέσα και τέλη του ’90 σαν αρχηγό της Σελεσάο (από το «Εκλεκτή» νομίζω οτι βγαίνει αυτό), ήξερα οτι οι μισές μπαλιές που πηγαίνανε προς τη μικρή περιοχή της ομάδας θα κόβονταν από τον κοντό (οι άλλες μισές δεν θα γίνονταν όλες γκολ κυρίως λόγω τσαρουχίασης των αντίπαλων επιθετικών), αλλά δεν ήμουν και πολύ ζεστός να τον δω προπονητή της ομάδας. Σαν φιλοσοφημένος αμυντικός μέσος ο Ντούνγκα μοιάζει να ακολουθεί μια τακτική στησίματος του τύπου «τσιμεντώνουμε το κέντρο για να μη φύγει προς τα πίσω η μπάλα κι έτσι, που θα πάει; κατά μπροστά θα πάει!» Θα πεις –δίκιο έχει το παλικάρι, εφόσον οι μόνοι Βραζιλιάνοι που παίζουν (υποτυπώδη) άμυνα είναι οι δυο κεντρικοί αμυντικοί κι αυτό όταν δεν έχουν ανέβει στην αντίπαλη περιοχή για να ξεμουδιάσουν και να σκοράρουν. Δίκιο έχει, αλλά η Βραζιλία δεν είναι η Ίντερ του Μουρίνιο (βρισιά ήταν αυτό, αν δεν κατάλαβες). Η Βραζιλία είναι καταραμένη ομάδα, στοιχειωμένη από το 1982 και δώθε. Οι παίκτες της πρέπει και να βάζουν από 4 γκολ σε κάθε παιχνίδι, να παίρνουν το Μουντιάλ και να κάνουν ζογκλερικά από το 70ο λεπτό και μετά. Κάτι λιγότερο, για να γίνει αποδεκτό (με απροθυμία βέβαια) από τους απανταχού φανατικούς της ομάδας θα πρέπει να συνδυάζεται με την κατάκτηση του τροπαίου. Να μπορούμε να λέμε στους αλλόθρησκους: «όταν παίζαμε μπαλάρα το σήκωναν οι Ιταλοί οι κλωτσοπατινάδες, τώρα αποφασίσαμε να κάνουμε συλλογή από κούπες για να μη μας περνάνε και για μαλάκες».
Θα πάρει την κούπα ο Ντούνγκα; Από χλωμό έως «μην τρελαθούμε κιόλας!» το βλέπω.


Κατά δεύτερον, οι παίκτες που επιλέχτηκαν για την τωρινή Εθνική δε γεμίζουν το μάτι ούτε καν της δεκάχρονης κόρης μου. Εντάξει, υπάρχει ένας εκπληκτικός τερματοφύλακας (ίσως ο καλύτερος στον κόσμο αυτή την εποχή), υπάρχουν δυο φοβεροί πλάγιοι μπακ εξτρέμ (οι Βραζιλιάνοι έχουν ανακαλύψει αυτή τη θέση), ο Μαϊκόν κι ο Ντάνι Άλβες, όμως παραπέρα... Και παραδίπλα... Ο Ελάνο είναι τεράστια παιχτούρα, αλλά είναι και πιο άνευρος από ληξίαρχο σε ποιητική βραδιά. Ο Ρομπίνιο ξέρει όση μπάλα δεν ξέρουν οι Εθνικές όλων των ασιατικών χωρών (και η Εθνική Ελλάδος) μαζί, αλλά είναι πιο απρόβλεπτος από κρίση λόξυγκα σε βρέφος και πιο ατομιστής από οδηγό της Φόρμουλα 1. Ο Κακά (κα)κάπου έχει χάσει τη διάθεσή του να παίζει μπάλα. Θες σε αυτό το φημισμένο πλέον ησυχαστήριο βεντετών πού ονομάζεται Ρεάλ; Θες σε καμιά παραλία; Ο Κακά ποτέ δεν φημιζόταν για τον τσαμπουκά του, τώρα δεν βάζει και το μυαλό του να δουλέψει –αποτέλεσμα, βουτιά στη βουτιά μπας και πάρει κάνα μετάλλιο από τον Γκρεγκ Λουγκάνις. Βαρέθηκα να τον βλέπω να πέφτει στο ματς με τους Κορεάτες –μια φορά μάλιστα έκανε πάσα αριστερά ενώ ταυτοχρόνως βουτούσε δεξιά, τζαστ ιν κέις ρε παιδί μου! Νιλμάρ, Μέλο, Τιάγκο, Μπάστος (Μπάτσος, που λέει η κόρη μου) και άλλα παιδιά είναι πολύ βολικοί για να βγαίνουν σαπόρτ στα μεγάλα ονόματα της βραδιάς, άσε που πολλές φορές μπορούν να κλέψουν και την παράσταση. Με την προϋπόθεση οτι υπάρχουν μεγάλα ονόματα της βραδιάς –έτσι; Γιατί πέραν των προαναφερθέντων, στην τωρινή Βραζιλία υπάρχει ο «αόρατος τοίχος» Ζιλμπέρτο Σίλβα (που όλοι γνωρίσαμε και αγαπήσαμε στον βάζελο) κι εκείνος ο μαλάκας ο Λουίς Φαμπιάνο, ο άνθρωπος που δεν μπορεί να σπρώξει τη μπάλα στα δίχτυα όταν βρεθεί μόνος σε κενό τέρμα, αλλά μπορεί να σκοράρει πεσμένος, με το κεφάλι θαμμένο στο γκαζόν, το δεξί πόδι στον αέρα και το αριστερό στο γύψο. Συνυπολογίζοντας οτι ο Φαμπιάνο είναι περιφερειακός κυνηγός και όχι φουνταριστός, όπως επίσης περιφερειακός είναι κι ο Ραμίρεζ (τον οποίο, για κάποιο ανεξήγητο λόγο θεωρώ τον καλύτερο παίκτη της φετινής Εθνικής Βραζιλίας), ο Ρομπίνιο κι ο Νιλμάρ –βγαίνει το συμπέρασμα οτι ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΕΘΝΙΚΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΝΑΝ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΚΥΝΗΓΟ (τύπου Ρονάλντο ή Αντριάνο)! ‘Η μάλλον έχει –τον Γκραφίτε! Όσο καθησυχαστικό σού ακούγεται αυτό. Άρα, αβέβαιο το γκολ μπροστά, πιθανό το κουτούλημα μεταξύ Ζουάν και Λούσιο πίσω...

Εντάξει, πάντα η Βραζιλία έχει παίκτες με τους οποίους κολλάω (πρόκειται κυρίως για ποδοσφαιριστές που παίζουν ακόμα στη χώρα τους και όχι για «Ευρωπαίους»). Κι αυτή τη φορά, όσο και αν τίγκαρε την ομάδα με χορτασμένους, σκασμένους, μπλαζέ «Ευρωπαίους» ο Ντούνγκα, κατάφερε να κρατήσει λιγάκι τα προσχήματα παίρνοντας μαζί του τον Κλέμπερσον, τον Μπαπτίστα και τον Γκραφίτε. Όχι ακριβώς αυτό που θα λέγαμε «γηγενείς Βραζιλιάνους», αφού ο Κλέμπερσον ενηλικιώθηκε στην Ευρώπη, ο Μπαπτίστα έπαιξε χρόνια σε ευρωπαϊκούς συλλόγους και ο Γκραφίτε παίζει πλέον στη Μπουντεσλίγκα –αλλά τέλος πάντων. Ποδοσφαιριστές ατραξιόν με απλά λόγια. Ατραξιόν μεν, αλλά άντε να βασιστείς πάνω τους για να σου πάρουν κάποιο παιχνίδι, μιλάω σωστά;
Για να το πω αλλιώς: το 1994, κένταγε η τριπλέτα Μαζίνιο-Μπεμπέτο-Ρομάριο και η Βραζιλία το σήκωσε στις ΗΠΑ, το 2002 κανένας δεν κατάφερε να σταματήσει τα τρία Ρ (Ροναλντίνιο-Ριβάλντο-Ρονάλντο) και η Βραζιλία το σήκωσε στην Ασία. Φέτος, η τριπλέτα που θα οδηγήσει τη Σελεσάο είναι οι Κακά-Ρομπίνιο-Φαμπιάνο; Ανατριχιάζω και μόνο στη σκέψη.

Κατά τρίτον, υπάρχει σαφής ενίσχυση των δεξιών τάσεων στην ομάδα, σε βάρος της αριστερής ιδεολογίας που προσέφερε πάντα προοπτικές στους λαούς. Εννοώ -χάθηκαν οι αριστεροπόδαροι ρε γαμώτο; Πίσω, μονάχα ο Μαϊκόν έχει δυο πόδια -ενίοτε δε στα αριστερά παίζει ο Μπάστος (Μπάτσος είπαμε) που είναι μέσος και κόβει μονάχα με το θανατηφόρο του βλέμμα. Μπροστά αριστερά, παίζει ο Ρομπίνιο που είναι δεξιοπόδαρος. Ο Μπαπτίστα έχει δυο πόδια αλλά έχει και το χούι να μην τα κουνάει γρήγορα για να μην ιδρώσουν –τουτέστιν δεν κάνει για αριστερό εξτρέμ. Ο Νιλμάρ είναι νομίζω αριστεροπόδαρος αλλά δεν είμαι σε θέση να ξέρω πόσο νομίζει ο ίδιος ότι είναι εξτρέμ. Μόνο ο Ραμίρεζ φαντάζει σαν κάτι που μπορεί με λίγη καλή θέληση (και πολλή τύχη) να μοιάσει σε αριστερό εξτρέμ.
Και ας μην ξεχνάμε το δεκάρι. Εντάξει, δεν είπα να γίνουμε Αργεντινή που παίζει με 3 δεκάρια τη φορά και στη μέση του παιχνιδιού τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος απ΄όλους θα είναι ο Μαραντόνας, ούτε είπα να γίνουμε η παλιά καλή Βραζιλία των 5 δεκαριών στην ενδεκάδα. Αλλά ένα δεκαράκι ρε άνθρωπε –έτσι για το γούρι, λόγω του έτους να πούμε! Ένα ρημάδι δεκαράκι, να κάθεται μπροστά από το κέντρο να μοιράζει μπάλες! Ο Κακά δεν είναι τέτοιος (υποθέτω οτι ο Κακά είναι αυτό που θα ήθελε να γίνει ο Ντιόγο, παίκτης του ημικυκλίου, που βγάζει μπαλιές γρήγορα σε μικρό χώρο και σκοράρει). Ο Ρομπίνιο έχει τόση σχέση με δεκάρι όση σχέση έχει ο Μουρίνιο με τη μετριοφροσύνη. Σε τόσο άσχημη κατάσταση δηλαδή ήταν ο Ντιέγκο και δεν ήρθε στο Μουντιάλ;
Θέλω να πω οτι για μια χώρα σαν τη Βραζιλία, όπου τα παιδιά χωρίζονται σε ομάδες και οι χαμένοι γίνονται αμυντικοί, είναι περίεργο να μην υπάρχουν στην μουντιαλική της ομάδα ποδοσφαιριστές στις πιο αβανταδόρικες θέσεις –αυτή του κυνηγού κι αυτή του δεκαριού.


Και σα να μην έφταναν όλα αυτά -το «κεντροβαρές» στήσιμο της ομάδας από τον Ντούνγκα, η εξάντληση των σημαντικότερων «Ευρωπαίων» Βραζιλιάνων, οι βουβουζέλες (γαμώ τη βουβουζέλα μου μέσα, μ΄έχουν κάνει να νοσταλγώ το απαρτχάιντ!), τα κλειστά αμυντικά συστήματα αντιπάλων που έχουν καταπιεί δεκαεξαβάλβιδους κινητήρες –σα να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθαν κι οι σκατόμπαλες. Τζαμπουλάνι, το οποίο σημαίνει στη γλώσσα των Ζουλού, «δίνω χαρά σε όλους». Ποιοι είναι αυτοί οι όλοι –αναρωτιέμαι! «Η ελαφρύτερη μπάλα που χρησιμοποιήθηκε ποτέ σε μεγάλη διοργάνωση», λέει. «Η πιο λεία». «Μ΄αυτή θα μπαίνουν πολλά γκολ», λέει. Τα παπάρια του Πλατινί, λέω εγώ. Όσο κλωτσοσκούφης ήταν σαν ποδοσφαιριστής, το ίδιο ανεμοδαρμένος παραμένει και τώρα σαν παράγοντας. Τον ακούει κι αυτός ο Μπλάτερ –μη χάσει τον φιλόσοφο του φούτμπολ! Αν θέλανε ελαφριές μπάλες ας βάζανε αυτές τις πλαστικές της θαλάσσης, τις μπλε που γράφουν επάνω Νιβέα ρε γαμώτο! Να τις παίρνει κι ο αέρας, εκεί να δεις γκολ!

Επειδή αυτές οι σκατόμπαλες που έχουν διαλέξει μπορεί να ξεφτιλίζουν τους τερματοφύλακες με τα γλιστρήματα στα γάντια τους, με τα αλλοπρόσαλλα σκασίματά τους στο χόρτο και τα εξωφρενικά γκελ τους .....–αλήθεια, γιατί θα πρέπει να ξεφτιλίζονται οι τερματοφύλακες; Δηλαδή να τη γαμήσουμε εντελώς τη θέση; Να βάζουμε πλέον εκεί πέρα έναν χοντρό και ψηλό σαν τον Μπιγκ Σόφο για να πιάνει πολύ χώρο και καθαρίσαμε; Επειδή έτσι όπως πάει, οι αποκρούσεις των τερματοφυλάκων θα γίνονται καθαρά από τύχη κι όχι από ικανότητα ή εμπειρία. Τέλος πάντων, μπορεί οι σκατόμπαλες να γκελάρουν και να φαλτσάρουν και να γλιστράνε αλλά το θέμα δεν αφορά μόνο τους τερματοφύλακες. Αφορά ΚΥΡΙΩΣ τους ποδοσφαιριστές με υψηλή τεχνική κατάρτιση. Αυτοί είναι που δεν μπορούν να κοντρολάρουν την ελαφριά και λεία μπάλα, αυτοί δεν μπορούν να υπολογίσουν τη δύναμη που πρέπει να βάλουν για να κάνουν ποδιές, για να χτυπήσουν φαλτσαριστά φάουλ, για βγάλουν σέντρες λουκούμι ή ξυράφι...
Οι ελαφριές μπάλες βολεύουν μονάχα τους ξυλοκόπους και τους τσαρουχέιρος. Όσους δηλαδή, λόγω ανικανότητας να σημαδέψουν, βαράνε στο γάμο του καραγκιόζη και που ξέρεις; Μπορεί και να μπει γκολ!

Με κάτι τέτοιες πατέντες νομίζω οτι προσπαθούν να μετατρέψουν το βραζιλιάνικο jogo σε σκέτο τζόγο. Να πηγαίνουν όπου νάναι οι μπάλες, να τρέχουν σαν καρτούν οι ποδοσφαιριστές, να ρουφάνε ότι πάει κατά μέσα οι τερματοφύλακες... Μόνο που, ακόμα και η δικαιολογία της ελαφριάς, λείας, μπάλας για περισσότερο θέαμα -δεν στέκει. Δυο παιχνίδια είχαν τεσσάρες μέχρι τώρα και δε νομίζω να μείνουν στην ιστορία σαν αξιομνημόνευτα. Κατά τα λοιπά, όσοι ποδοσφαιριστές την κατέχουν πραγματικά την τέχνη εκεί πέρα δεινοπαθούν μέχρι βαθμού νευρασθένειας με αποτέλεσμα να κερδίζουν, ας πούμε, οι Ελβετοί ξυλοκόποι τους Ισπανούς. Η απορημένη φάτσα του Πικέ στη φάση του γκολ, όταν ψάχνει να δει που στο διάολο έχει πάει η κωλόμπαλα κι αντί γι΄αυτό βλέπει τις τάπες του Ελβετού κωλοτουμπίστα να πλησιάζουν τη μούρη του επικίνδυνα, αυτή ακριβώς η απορημένη φάτσα νομίζω πώς θα είναι το σήμα κατατεθέν του φετινού Μουντιάλ. Η απορία του κανονικού ποδοσφαιριστή μπροστά στην ανατροπή οποιασδήποτε λογικής ή τεχνικής ίσχυε μέχρι σήμερα στο άθλημα.

Ευτυχώς τουλάχιστον που η σιχαμερή Αργεντινή έχει για προπονητή τον αστείο τον Μαραντόνα. Επειδή σαν γνήσιος οπαδός των Βραζιλιάνων θα πληγωνόμουν αν σήκωναν οι Αργεντίνοι την κούπα -κι ο Μαραντόνα είναι, θεωρώ, ο μακράν αγαπημένος προπονητής των οπαδών της Βραζιλίας, όπως κι ο Τεν Κάτε ήταν ο μακράν αγαπημένος προπονητής των οπαδών του Ολυμπιακού. Αρκεί βέβαια να κοουτσάρουν την αντίπαλη ομάδα.

27 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

dirdawuth είπε...

χαχα!απίστευτο!αν και στο τέλος βγήκε το μένος για τους αργεντινούς.επίσης:πότε διάβαζε ο απουσιολόγος τα θέματα στις πανελλήνιες;
πράγματι το κύπελλο είναι πολύ μούφα-όσο έχω δει-και τραγική ειρωνία το ελλάδα-νιγηρία:είχα συνηθίσει κοιμισμένους εκφωνητές και ξαφνικά λες και παιζόταν το μέλλον της ανθρωπότητας.

La koumbara είπε...

Ένα έχω να πω: προσπάθησα αλλά το έχασα από νωρίς (εκεί με τη Β. Κορέα) :)

The Motorcycle boy είπε...

Μουντιάλ βλέπω για να εκστασιαστώ με Βραζιλιάνους και να σκυλοβρίσω τους Αργεντίνους μαχαιροβγάλτες. Εφόσον δεν προκύπτει το πρώτο, να μη στερηθώ και δεύτερο ε; Χαχαχα.

Όχι -δεν διάβαζε ο απουσιολόγος τα θέματα, απλώς την ώρα που εκφωνούνταν από τους καθηγητές μονίμως ένας απουσιολόγος ήταν στα πρόθυρα λιποθυμίας.

Ελλάδα αποφεύγω να δω (μετά το Γιούρο αγόρασα τιμής ένεκεν ένα διαρκείας για τα προκριματικά του Μουντιάλ, έπαιζε και η Εθνική στο σπίτι μας το Καραϊσκάκη -αλλά ακόμα θυμάμαι το μαρτύριο που πέρασα παρακολουθώντας τους αγώνες, να φανταστείς στον τελευταίο έδωσα το διαρκείας μου σε έναν συνάδελφο!) Είχαμε πάει λοιπόν για μπάνιο και μετά για φαγητό την ώρα του αγώνα χτες, ήμασταν στο αγαπημένο αμερικάνικο φαγάδικο της κόρης μου κι ακούω κάτι φλωράκια να τσιρίζουν επειδή ο Τοροσίδης έβαλε γκολ. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, τα φλωράκια ούρλιαζαν κάθε φορά που η μπάλα πλησίαζε την περιοχή των Νιγηριανών. Γιατί το λέω; Για να σου δείξω οτι οι εκφωνητές της Εθνικής Ελλάδος μοιάζουν με τους οπαδούς της ομάδας.

The Motorcycle boy είπε...

Κουμπάρα -εγώ φταίω που δεν έβαλα σήμανση: Ακατάλληλο για γυναίκες!

Rodia είπε...

Ειναι η πρωτη φορα που παρακολουθω συστηματικα Μουντιαλ και οφειλω να ομολογησω οτι εχω καταμαγευτει απο τη μεταδοση. Φοβερα πλανα! Σκετα ποιηματα λεμε...
Απορω πως δεν τα προσεξες. Λεπτομερειες εκπληκτικες, σαν πινακες ζωγραφικης. Ακομα κι ενα παχουλουτσικο πουλακι που τσιμπολογουσε το χορταρι εδειξε ο εικονοληπτης. Ταλενταρα ο τυπος. :)

..θα μου πεις οτι άλλα παρατηρουν οι αντρες και αλλα οι γυναικες, και μαλλον θα εχεις δικιο.. εμενα οι φασεις και οι τρικλοποδιες με αφηνουν αδιαφορη! Παρατηρω προσωπα, λεπτομερειες, καταστασεις, παιχνιδια με το φακο, και ολα αυτα τα βρηκα σουπερ.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, σ΄αυτό έχεις δίκιο -οι σκηνοθέτες της διοργάνωσης κεντάνε. Και όχι μόνο στις "παράπλευρες" εικόνες, αλλά και στα σλόου μόσιον, στις εκτός φάσης σκηνές...
Γιατί γίνεται αυτό ξέρεις; Επειδή είναι φτωχό το καθεαυτό θέαμα στους αγωνιστικούς χώρους, χεχεχε.

Υ.Γ.: Δε φτάνανε όλα τα άλλα -έχει και κρύο στην κωλοχώρα και είναι ντυμμένες σαν Εσκιμώες οι Βραζιλιάνες! Ρε, το χειρότερο Μουντιάλ λέμε!

Rodia είπε...

Για τους εκφωνητες εχεις απολυτο δικιο, ΑΠΟΛΥΤΟ. Αλλα, αν το παρουμε "αλλιως", δεν εχω γελασει εδω και πολυ καιρο τοοοοοσο πολυ!!!!!!!

..επρεπε να βγαλει τουλαχιστον 5-6 νιγηριανους ακομα για να κανει πραγματικη Ανασταση ο εκφωνητης! :Ρ

The Motorcycle boy είπε...

Οι εκφωνητές έχουν πλάκα αν δεν σε ενδιαφέρει η εξέλιξη του ματς που παρακολουθείς. Αν και κανένας δεν θα φτάσει τον τεράστιο Μανόλο Μαυρομάτη με την περιγραφή του σε αγώνα της Ίντερ όταν είχε πάει εκεί ο Γεωργάτος: "Γεωργάτος... Γεωργάτος με τη μπάλα στα πόδια... Γεωργάτος σεντράρει... Δίνει τη μπάλα στον Γεωργάτο... Γεωργάτος τρέχει... Πασάρει στον Γεωργάτο.... Γεωργάτος... Άουτ!" Του είχε πάρει κάνα δυο ματς για να καταλάβει οτι η Ίντερ έπαιζε με δυο φαλακρούς, χεχεχεχε.

Μπράβο στον Τοροσίδη πάντως, ανέδειξε την ελληνική πουστιά σε όλο της το μεγαλείο -ούτε Αργεντίνος νάταν!

Rodia είπε...

Εντυπωσιακη και η καθαροτητα της φυλης των ΕΛ. Ισως η μοναδικη ομαδα χωρις μιγαδες/κρεολους παιχτες. Μηδενικη ανανεωση του DNA. Θα το παρουμε το μυστικο (της καθαροτητας) στον ταφο! ;)
..αν προσεξες, ενας παιχτης της Ν. Ζηλανδιας εχει ελληνα πατερα και μανα Μαορί -στην εξαγωγη γονιδιων ειμαστε καλοι, στην εισαγωγη πασχουμε.

(συγγνωμη για την καταχρηση χωρου, γλιτωνω τον κοπο αναρτησης ποστ) :D

Michael_Sc είπε...

Για να παίζετε και στο σπίτι.
Vuvuzela Concerto in B Flat

Rodia είπε...

To BBC βρηκε τροπο να απομονωνει τον ηχο με το πατημα ενος κουμπιου. Προκειται για μια νοτα σι (μπεμολ, νομιζω)

The Motorcycle boy είπε...

Καθαρότητα -τι καθαρότητα; Ο Βύντρα με τον Νίνη είναι αλβανικής καταγωγής, ο Γκέκας είναι γκέκας (το λέει και το επώνυμό του), ο Τζόρβας είναι μισός αμερικάνος, ο Σαλπιγκίδης είναι Ρωσσοπόντιος κι ο Καραγκούνης είναι απλώς μαλάκας.

Όταν μπορούσαμε να πάρουμε παιχτούρες σαν τον Τζόρτζεβιτς και τον Καστίγιο το παίζαμε εθνικόφρονες. Αποτέλεσμα, ακόμα στις αριστερές μας πλευρές παίζουν δεξιπόδαροι!
Κατά τα άλλα είναι μαλάκες οι Γάλλοι που το 50% των ποδοσφαιριστών τους είναι μαύροι και το άλλο 40% Αλγερινοί, είναι μαλάκες οι Ελβετοί που έχουν 2 Τούρκους μέσα, είναι μαλάκες οι Πορτογάλοι που έχουν 50% Βραζιλιάνους στην ομάδα τους, μέχρι και κάιτιΑσιάτες είχα δει με Βραζιλιάνο στη σύνθεσή τους!

Εμείς είμαστε οι μοναδικοί που χωρίς να είμαστε εθνικά καθαροί δεν εκμεταλλευόμαστε και τα προσόντα των ξένων ποδοσφαιριστών που έρχονται στη χώρα. Δηλαδή -νταμπλ μαλάκες.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα, Μιχάλη αποκλείεται να το ανοίξω! Όχι άλλη βουβουζέλα!

Michael_Sc είπε...

Παρτιτούρα είναι ρε. Μη φοβάσαι.

Rodia είπε...

Ενα Μπουμπλή ειχαμε... ;)

The Motorcycle boy είπε...

Μιχάλη είσαι με τα καλά σου; Οι βουβουζέλες είναι μπλακ μάτζικ, του τριβόλου πράματα -θ΄ανοίξω την παρτιτούρα και θα ζωντανέψει! Χεχεχεχε.

Ροδιά άλλο πράγμα ο Μπουμπλής. Άλλο να κάνεις Έλληνες κάποιους ξένους για να δυναμώσεις την Εθνική σου (όπως κάναμε στην άρση βαρών, στην ελληνορωμαϊκή κ.λ.π.) κι άλλο να ελληνοποιείς έναν ποδοσφαιριστή για να έχει παραπάνω ξένους η ομάδα σου (ειδικά αν αυτή είναι ο βάζελος!)

Ρομάν Αργυρούδης παιδί μου -έπρεπε να του είχαμε στήσει άγαλμα σε πλατεία σαν φιλέλληνα αντιστασιακού κατά της χούντας!

Ανώνυμος είπε...

ακομα και αυτο το ποδοσφαιρικο ροχαλητο, ειναι καλυτερο απο το εκτρωμα που ειδαμε στη κορεα και στη αμερικη.τα πηρε και τα δυο η ακατανομαστη. τυχαιο; δε νομιζω....οσο για το κιτρινο μπλε ποδοσφαιρικο τσιρκο, τσατσους της φιφα και του πελε-μαστερκαρντ, ελπιζω να βρουν τον θεο μπροστα τους (μαραντονα) και εκει θα δουμε ποιος θα παιξει συστημα 9-0-1 με τριπλες ζωνες αμυνας. ειναι που ειναι σιχαμερη ομαδα, τα τελευταια 10 χρονια που η ιντερ του μουρινιο μοιαζει επιθετικη ομαδα μπροστα της εγινε αποκρουστικη!
υ.γ μονο η στιγμη να σηκωσει και αλλη κουπα ο diego θα με αποζημιωσει για τις χαμενες ωρες στα αισχρα μουντιαλ....
ασωτος (δεν μου βγαζει το ονομα μου ρε γαμωτο)

b.b. chris είπε...

Κατ' αρχήν κλείνεις τον ήχο της τηλεόρασης και δυναμώνεις τον ήχο του ραδιοφώνου. Το τριπάκι άρχισε απ' το εκτός έδρας ματς του Γάβρου με την Σαχτάρ που μετέδιδε ο Ηρακλής Αντύπας και έμεινε η συνήθεια.
Τώρα έφυγε από τον Sport Fm, αντε να δούμε τι θα γίνει φέτος....

Κατά τ΄άλλα κι εγώ μια ζωή με την Βραζιλία ήμουν αλλά φέτος κάτι ο Σωκράτης, κάτι ο Ζίκος, κάτι οι Ντιογολεονάρντοι τους σιχτίρισα και δεν είμαι με κανέναν.

Στο τρίτο ή στο τέταρτο γκολ των Αργεντίνων, χάθηκε το τόπι ότι και να λέμε...

The Outsider είπε...

http://www.sport-fm.gr/article/278779

The Motorcycle boy είπε...

Άσωτε, υποστηρίζοντας την Αργεντινή θα καταντήσεις σαν τους Αεκτζήδες να μου το θυμηθείς! Σήμερα δε σου παίρνει το όνομα ο μπλόγκερ, αύριο θα διαμαρτύρεσαι για διαιτητικές αδικίες, μεθαύριο θα λες οτι θέλουν να φάνε τον Αρμάνδο επειδή είναι αριστερός... Να τα προσέξεις αυτά!

Δηλαδή ρε άρχοντα ποιο μουντιάλ άξιζε; Εκείνο που έγινε στην Αργεντινή μόνο; Χαχαχαχα.

Αγαπημένοι της ΦΙΦΑ είναι όσοι φέρνουν κόσμο στα γήπεδα και φέρνουν κόσμο στα γήπεδα όσοι παίζουν ωραίο ποδόσφαιρο. Μη μου πεις τώρα οτι η ΦΙΦΑ κυνηγάει να καταστρέψει τον Μέσι, το μικρό γλυκό αγοράκι της -ε;

Ζίκο, Σόκρατες, Φαλκάο, Μπεμπέτο, Ρομάριο, Ριβάλντο -πολύ τσίρκο παίχτες ε; Καμιά σοβαρότητα σαν τους μαχαιροβγάλτες τύπου Τέβες ή Κολοντσίνι! Και για πες μου ρε γιατρέ -πόσες φορές έχει νικήσει ο Μαραντόνα τους Βραζιλιάνους σαν προπονητής για να τους νικήσει και τώρα;

Β.Β. δεν παίζει αυτό που λες, επειδή το ραδιόφωνο πάει πιο γρήγορα από την τηλεόραση. Τουτέστιν πρώτα θα ακούσεις το γκολ και μετά θα το δεις. Ο Ζίκο μια χαρά άνθρωπος ήταν, είδαμε κι όταν έφυγε πόσο καλά πήγε ο Θρύλος! Απλά, όταν προσλαμβάνεις κινέζο μάγειρα ας πούμε, δεν μπορείς να απαιτείς να σου φτιάξει κοντοσούβλι -κατάλαβες;

Αδερφέ -με τους Κορεάτες παίζανε οι Αργεντίνοι, αν δεν κρύβανε κι από αυτούς τη μπάλα θα έπρεπε να κάψουν τα δελτία τους. Τι τους πέρασες, για Έλληνες τους Αργεντίνους; Πάντως φέτος έχουν καλύτερη ομάδα από εμάς (τους Βραζιλιάνους εννοώ), ευτυχώς λοιπόν που θα τους καταστρέψει ο Αρμαδίλο.

Outsider για παπαριά καμαρωτή το κόβω το άρθρο με την πρώτη ματιά.

bernardina είπε...

Η μόνη συνεισφορά που θα μπορούσα να έχω σε μια τέτοια κουβέντα (εκτός φυσικά από το να βροντοφωνάξω ΘΡΥΛΟΣ που είναι πάντα επίκαιρο) είναι η καταπληκτική πληροφορία ότι η Κορέα νοίκιασε κινέζους για να παραστήσουν τους φιλάθλους της στις κερκίδες επειδή φοβήθηκε πως αν άφηνε δικούς της πολίτες να βγουν από τη χώρα δεν θα τους ξανάβλεπε ποτέ ούτε με το κιάλι -όπως σ' εκείνη την ταινία με τον αγώνα ποδοσφαίρου μεταξύ αιχμαλώτων πολέμου και ναζήδων, που στο τέλος την κάνανε οι παιχταράδες τρυπώνοντας μέσα στο πλήθος που τους φυγάδεψε και οι γερμαναράδες μείνανε με το αυτόματο στο χέρι. Θυμάσαι μότορα; (Την ταινία, όχι τον πόλεμο...) Μόνο που σ' αυτή την περίπτωση θα λακίζανε οι φίλαθλοι! Χα!

trelos είπε...

σε διαβάζω λίγο καιρό χωρίς να σχολιάζω, αλλά ποδοσφαιρικά χωρίς αντιπαράθεση είναι σαν σπληνάντερο χωρίς χοληστερίνη

το πρώτο μου μουντιάλ (το πάω λίγο μακριά) ήταν το '78 (είμαστε περίπου συνομήλικοι;) και, όπως οι περισσότεροι πιτσιρικάδες της εποχής, ήμουν με την Ολλανδία του Ρεπ και του Ρέζεμπρικ -η απώλεια της κούπας απ' τους Αργεντίνους δεν ευνόησε καθόλου την ανάπτυξη τρυφερών συναισθημάτων προς τους τελευταίους

στη δεκαετία του '80 λάτρεψα σαν παίκτη το Μαραντόνα και σαν ομάδα τη Βραζιλία
σοκ, βέβαια, στην Ισπανία με τους Ιταλούς, σοκ και στο Μεξικό με τους Γάλλους (υποθέτω, από τότε σου 'μεινε το θέμα με τον καημένο το Μισέλ..) -παρ' όλα αυτά, το '86 δεν στενοχωρήθηκα και τόσο: τα Γαλλάκια μοιάζανε με μαθητευόμενους βραζιλιάνους και το κλισέ με το μαητή που νικά το δάσκαλο με συγκινούσε ανέκαθεν
η πραγματική πίκρα τότε ήρθε όταν ο Γάλλος έχανε απ' το μισητό γερμανό (κι οι σοβιετικοί από κείνους τους απίστευτους βέλγους)..τελικός με αργεντινή, μεταξύ δύο κακών κλπ..μέχρι που χάρηκα όταν το σήκωσε ο Ντιέγκο

το χειρότερό μου (και δικό σου φαντάζομαι): 1990, Βραζιλία - Αργεντινή 0 - 1 κι οι σχολιαστές να μας τα πρήζουν για τη μαγική μπαλιά του Μαραντόνα στον Κανίγια

πώς έγινε και βρέθηκα στην άλλη μεριά; υποθέτω πως η αρχή έγινε με το κόπα-αμέρικα της Χιλής ('91 ήταν ή '92;) όταν κάθισα ν' απολαύσω Βραζιλία και είδα: τους κιτρινομπλε με ευρωπαϊκά συστήματα να ταλαιπωρούν τα νεύρα μου (αυτό διατηρήθηκε σε όλη τη μετα-Ζίκο και μετα-Σώκρατες εποχή) και τους Αργεντίνους του Μπατιστούτα μεταμφιεσμένους σε Βραζιλιάνους να σαρώνουν τους πάντες (των δικών μου συμπεριλαμβανομένων) με τριάρες και τεσσάρες

βέβαια, σ' όλη τη διάρκεια των '90 παρέμεινα πιστός στους καριόκας, χάρηκα την κούπα του '94 και θα μπορούσα να θεωρητικολογώ κι εγώ "βλέπεις τα συστήματα;" αν δεν υπήρχε το προηγούμενο της Χιλής
με το Ρονάλντο το '98 αναθάρησα: αυτή είναι η πραγματική Βραζιλία! όμως το όλο φιάσκο (με τους σπόνσορες κλπ) μου απομυθοποίησε την ομάδα ανεπανόρθωτα: κάτι αυτό, κάτι η χρεωκοπία της Αργεντινής το 2001 με φέρανε να λαχταρώ την ανάκαμψη των μαλλιάδων του νότου
(τέλειωσε ο χρόνος μου, γιατρέ;) ειδικά φέτος, που είναι η μεγαλύτερη (η μόνη;) ελπίδα μας ν' απολαύσουμε μαγικά

υγ αναφορικά με τα δύο προηγούμενα ποστ: γράφεις απαράδεκτα καλά (αν με εννοείς)

Rodia είπε...

Μοτο, ακουσες τπτ για τη μπαλα_μπαλονι; Κατι πηρε το αυτι μου για τους γερμανους που τη παιζανε δυοτρεις μηνες πριν τους αγωνες και τη συνηθισανε...

The Motorcycle boy είπε...

Bernardina, ναι θυμάμαι -ΚΑΙ την ταινία (Η απόδρασητων 11) ΚΑΙ τον Πόλεμο (Β'ΠΠ). Έπαιζα και στα δύο κομπάρσος -είμαι ο τύπος με τη χλαίνη, το πηλίκιο και το παχύ μουστάκι. Καλά, αυτά τα περί Κορέας και καταπιεσμένων Κορεατών (όπως και το παρόμοιο λινκ το αποπάνω) εγώ τα ακούω βερεσέ πάντως. Ακόμα τους τσούζει τους Αμερικάνους που χάσανε τον πόλεμο (εκεί δεν έπαιξα ούτε κομπάρσος) γι΄αυτό νομίζω ότι βγάζουν τέτοια παραμύθια.

Rodia, αν είναι οι επαγγελματίες ποδοσφαιριστές να ξεχάσουν αυτά που μάθανε τόσα χρόνια για να κουμαντάρουν την κωλόμπαλα -άστο, να μένει! Οι Γερμανοί είναι ακρούντως τσουρούκια για να παίζουν με τέτοια μπάλα (βγάλε τον Μπάλακ πριν κάτι χρόνια).

The Motorcycle boy είπε...

Έχει χοληστερίνη το σπληνάντερο! ΤΡΕΛΟΣ είσαι; Χεχεχεχε.

Κοίτα -εδώ πέρα αυτό που κάνεις είναι να μου λες οτι αλλαξοπίστησες κι έγινες από χριστιανός βουδιστής επειδή ο Πάπας πήδαγε ανήλικα. Σωστά έπραξες, αλλά η πίστη δεν έχει σχέση με τη λογική. Γι΄αυτό ας πούμε παραμένω γάβρος και βραζιλιάνος ενώ, λογικά, θα έπρεπε να είμαι Αστέρας Εξαρχείων και Εθνική Νικαράγουας ξέρω ΄γω...

Το έχω γράψει πολλές φορές, εκείνο το απόγευμα στην Ισπανία οι καργιόληδες οι Ιταλοί θάψανε το ποδόσφαιρο -από τότε οι Βραζιλιάνοι αναγκάστηκαν να πατήσουν στη γη και, ως γνωστόν, όταν οι ακροβάτες πατάνε στη γη, σκοντάφτουν κάθε 3 βήματα.
Ποτέ δεν είδα τους Γάλλους σα μικρή Βραζιλία (όσο κι αν προσπάθησα) -στα πέναλτι ήταν καλύτεροι έτσι κι αλλιώς. Τον Πλατινί τον σιχαινόμουν λόγω Γιουβέντους -δεν υπάρχει ποδοσφαιριστής που να πέρασε από τη Γιούβε και να μην θέλω να γελοιποιηθεί σε κάθε γκαζόν του πλανήτη.

Τον Ντιεγκίτο τον σιχάθηκα από το πρώτο βίντεο που είδα, όταν πέρναγε τους Κορεάτες (νομίζω;) στο Νέων σα σταματημένους. Πολύ ποζεράς μου φάνηκε. Και το μουντιάλ που πήρε "με το χέρι του θεού" ευχήθηκα πολλές φορές να το βάλει στον κώλο του -όχι επειδή έκανε χέρι, αλλά επειδή κουνιόταν για το κατόρθωμά του μετά.

Τώρα, αυτή η ιστορία με τους Βραζιλιάνους και τη Νάικ που βγάζει εντεκάδες, τον Ρονάλντο που παθαίνει κρίσεις (και τς πουστριλίκια του Πρετεντέρη πριν τον τελικό με τη Γαλλία) εμένα μου κάνουν ανάποδα. Οτι δηλαδή σκοτώνουν τα ταλέντα κι εμείς αντί να διαμαρτυρόμαστε για τους δολοφόνους βρίζουμε τα ταλέντα που είναι τα θύματα της υπόθεσης!
Το γεγονός είναι οτι οι βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές έχουν καπαρωθεί από πολυεθνικές πριν ακόμα περπατήσουν (αγοραπωλησία ανηλίκων λέγεται αυτό). Γι΄αυτό έχει γαμηθεί και το βραζιλιάνικο πρωτάθλημα.

Υ.Γ.: Είμαι απαράδεκτος ενίοτε, χεχεχε.

trelos είπε...

σαφώς σκοτώνουν τα ταλέντα, δεν έχω τίποτα ούτε με το Ρονάλντο ούτε με το Ροναλντίνιο και το υπέροχα αγορίστικο η-μπάλα-είναι-πρέζα-τι-φταίω-που-με-πληρώνουνε-για-να-φτιάχνομαι χαμόγελό του

απλά αισθάνθηκα λίγο μαλάκας κι είπα να τη δω και λίγο διαφοτερικά

μαλάκας αισθάνομαι και με τον Κόκκαλη κι εκείνο το υπέροχα γλοιώδες κονομάω-εις-βάρος-σας-αλλά-είστε-και-πολύ-γαύροι-για-να-το-καταλάβετε χαμόγελό του

παρ' ολ' αυτά γαύρος εξακολουθώ να δηλώνω, για την ακρίβεια "γαύρος με μισή καρδιά"

και κανείς δεν βρέθηκε ακόμα να με ρωτήσει αν έχουν καρδιά οι γαύροι

The Motorcycle boy είπε...

Τον Ρονάλντο τον γούσταρα πολύ κι όσο χοντραίνει τόσο περισσότερο τον συμπαθώ, τον Ρόνι δεν τον γούσταρα φαναντικά κυρίως επειδή ποτέ δεν κατάλαβα τι θέση έπαιζε στο γήπεδο -αλλά οι ενέργειές του ήταν από άλλο πλανήτη. Ειδικά την εποχή που έπαιζε Γαλλία, εκεί όντως χαιρόταν τη μπάλα -είχαν έρθει θυμάμαι κάτι σκάουτερς της Ίντερ να τον δουν και όταν το έμαθε ζήτησε από τον προπονητή να μην τον βάλει βασικό -ωραίος ήταν τότε.

Το ότι κάποιοι κονομάνε από το ποδόσφαιρο (κι από τη ροκ, κι από τις ταινίες, κι από τη λογοτεχνία κι από τη φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα κι από παντού) ονομάζεται καπιταλιστικό σύστημα.
Όσο θα σταματήσω ν΄ακούω Στόουνς, ή να διαβάζω Ελρόι, άλλο τόσο θα σταματήσω να παθιάζομαι με τη Βραζιλία -πώς να γίνει δηλαδή; Κι αν κάποιες φορές οι ποδοσφαιριστές μαλακίζονται λόγω σπόνσορινγκ, όσο στο γήπεδο παίζουν τη μπαλίτσα τους αδιαφορώ. Α ναι! Όταν ο Ρόνι διαφήμιζε πατατάκια δεν τολμούσα να δω αγώνα της Βραζιλίας σε δημόσιο χώρο και να μην του ρίξουν καζούρα -τώρα που τα διαφημίζει ο Λίο (δώσε πάσα Λίο) θα γίνει το ίδιο;

Ο Κόκκαλης να πάει να γαμηθεί -έφτιαξε μια φορά την ομάδα του Θρύλου (στις αρχές με τον Ντούσαν) και τη χάλασε 10 φορές μετά με τα ντιβιλίκια του. Κονόμησε από χίλιες πάντες (παίκτες, ΤσουΛού, τηλεοπτικά, διαφημίσεις, διαρκείας, σκατά) και τώρα έλεγε πώς θέλει και φράγκα για να φύγει επειδή έχει χώσει 200 μύρια στην ομάδα! Τέλος πάντων, να δούμε και τον χοντρό τον αχυράνθρωπο τώρα... Γαμώ το στανιό τους μέσα γαμώ.

Αν έχουν καρδιά οι γάβροι; "Κι αν δεν το πάρουμε/ στ΄αρχίδια μας τα δυο/ είμαστ' άρρωστοι με τον Ολυμπιακό". Αυτό τα ξεκαθαρίζει όλα νομίζω.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι