Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 27, 2010

"Η Πέγκι Σού παντρεύτηκε"

Σκέφτομαι (το παθαίνω συχνά τώρα τελευταία) πού στράβωσε το πράγμα και ξεφτιλιστήκαμε έτσι. Προσπαθώ να θυμηθώ πώς βρεθήκαμε από το «όταν ο τελευταίος μπάτσος κρεμαστεί στα άντερα του τελευταίου παπά ο κόσμος θα γίνει καλύτερος» στο «πατρίς, θρησκεία, ομογένεια». Πώς γίναμε δηλαδή πιο συντηρητικοί κι από τους μούχλες θείους μας πού ήταν αστυνομικοί ή συμβολαιογράφοι ή καραβανάδες και είχαν τη σίγουρη συνταγή στρωσίματος: «δώστον μου εμένα για δυο βδομάδες να τον κουρέψω γουλί και να δεις πώς θα στον κάνω άνθρωπο». Ήταν η εποχή που οι γέροι μάς πήγαιναν στα σχολεία και μάς άφηναν στους δασκάλους ξεκαθαρίζοντας: «το κρέας δικό σου, τα κοκάλα δικά μου». Κι αυτή την εποχή την περάσαμε –πώς γίνεται να την ξεχάσαμε και να ψάχνουμε να την αναβιώσουμε τερατογεννημένη;

Στο στρατό με στείλανε να γίνω δόκιμος (θα υπενθυμίσω στην κουφαλίτσα που ετοιμάζεται να πει την εξυπνάδα της, οτι με είχαν καλέσει στο υγειονομικό, τουτέστιν νοσοκόμος, εκεί που το να σε στείλουν για δόκιμο ήταν το αμέσως χειρότερο μετά το πειθαρχείο). Θυμάμαι την πρώτη μέρα που μπήκαμε στην κωλοσχολή (στρατόπεδο) εκπαίδευσης υποψηφίων δοκίμων, εγώ και δυο τρεις ψάρακες. Μας υποδέχτηκε στην πύλη ένας λοχίας της προηγούμενης σειράς και μας είπε: «θα με ακολουθήσετε τρέχοντας, ότι κι αν ακούσετε στη διαδρομή δεν θα γυρίσετε να κοιτάξετε». Αυτό κάναμε και την επόμενη στιγμή νόμισα οτι βρεθήκαμε σε φτηνό εφιάλτη του Δαλιανίδη, εκεί όπου οι φωνές γίνονται άναρθρες κραυγές και τα πρόσωπα θολώνουν μακραίνοντας. Περάσαμε δυο μήνες νομίζω, αφημένοι στις ορέξεις των κτηνάνθρωπων και μετά ήρθε η ώρα μας να γίνουμε «διοικούσα σειρά». Να ασκήσουμε δηλαδή την κτηνωδία μας στους καινούργιους υποψήφιους δόκιμους. Τότε η σειρά μου χωρίστηκε σε τρεις ομάδες:

-Αυτούς που ήθελαν να περάσουν το διάστημα της (περιορισμένης πάντως) εξουσίας τους σε ένα κρεβάτι ροχαλίζοντας ή σε ένα παρτέρι διαβάζοντας και μασουλώντας κρουασάν.
-Αυτούς που ήθελαν να διασφαλίσουν οτι οι «νέοι» δεν θα περνούσαν όσα είχαμε τραβήξει εμείς από τους προηγούμενους.
-Αυτούς που ήθελαν να ρεφάρουν τα καψώνια που είχαν υποστεί, κάνοντας τα ίδια και χειρότερα στους «νέους».

Τι θέλω να πω μ΄αυτή την ιστορία; Οτι η αναμενόμενη συμπεριφορά όσων παλιώσουν στο κουρμπέτι και ανέβουν στο αμέσως ψηλότερο σκαλοπάτι της κλίμακας εξουσίας-καταπίεσης εντάσσεται συνήθως σε μια από τις παραπάνω κατηγορίες. Οι αναμνήσεις της καταπίεσης συνήθως προκαλούν μια από τις δύο αντιδράσεις: απέχθεια για τις καταπιεστικές μεθόδους ή υποσυνείδητη (μαζοχιστική) λατρεία της καταπίεσης και προσπάθεια απρόσκοπτης συνέχισής της. Αν θέλεις να στο δώσω και με παραδείγματα εξεγέρσεων είμαι εύκαιρος: «Όσοι μας κατηγορούν για δήθεν βασανιστήρια θα έπρεπε να θυμούνται οτι οι περισσότεροι από εμάς έχουμε υπάρξει θύματα βασανιστηρίων και γι΄αυτό μας είναι αδύνατο να κάνουμε τα ίδια», δήλωνε κάποτε ο Κάστρο. «Έφτασε πλέον ο καιρός οι άπιστοι να πληρωθούν με το ίδιο νόμισμα», δήλωνε αργότερα ο Αγιατολάχ Χομεϊνί. (Αυτό θα μπορούσε να μας δείξει κάτι στον τομέα της σύγκρισης μιας επαναστατικής ιδεολογίας με μια θρησκευτική δοξασία αλλά δεν είναι της ώρας, άρα το αφήνουμε στην άκρη).

Διάβαζα τις προάλλες τη σελίδα ενός συνομήλικου μου, ο οποίος διετέλεσε πάνκης τη δεκαετία του ’80. Έγραφε ο άνθρωπος «δεν μπορούμε να πάμε τα παιδιά μας στην παιδική χαρά της περιοχής μας με τόσους ξένους –έχει αρχίσει ένας ιδιότυπος ανάποδος ρατσισμός». Το διάβαζα και αναρωτιόμουν –δεν ήταν αυτός και η παρέα του πού χαλάγανε κάποτε τον κόσμο διαμαρτυρόμενοι ότι δεν τους αφήνουν να κυκλοφορούν ελεύθεροι στο δρόμο; Δεν ήταν αυτοί που αναστάτωναν (συνειδητά και σχεδιασμένα) τους νοικοκυραίους και τους φλώρους; Δεν ήταν αυτοί που έπαιζαν ξύλο για το παραμικρό; Απαντάω για να μην το πολυκουράζουμε: ναι, αυτοί ήταν και καλά κάνανε κι εγώ ήμουνα μαζί τους και τους υποστήριζα. Τι σκατά λοιπόν διαμαρτύρεται ο φιλαράκος, νυν οικογενειάρχης και πρώην πάνκης; Ξέχασε πώς ήταν όταν αυτός καταπιεζόταν;

Θυμάμαι οτι κάποτε, σαν πιτσιρικάδες, κρεμόμασταν στα κάγκελα κόντρα στους γερο-ξούρες που υποστήριζαν τη διατήρηση της σχολικής ποδιάς στα κορίτσια. Γιατί το κάναμε; Για να βλέπουμε κάνα μπουτάκι βεβαίως και οι κοπέλες γούσταραν να δείχνουν το σχετικό μπούτι, αλλά είχαμε άδικο; Πέρα από το μπανιστήρι και την ωραιοπάθεια, είχαμε άδικο όταν φωνάζαμε οτι η ποδιά είναι ψυχαναγκαστικός θεσμός; Αν μας ρωτούσατε τότε θα ήμασταν απόλυτοι -αν μας ρωτούσατε σήμερα; Τι;
Μήπως σήμερα θα το ξανασκεφτόμασταν; Καθότι γονείς κοριτσιών και πρόθυμοι να ορκιστούμε οτι η φαρμακομύτα της γειτονιάς κυκλοφορεί ακόμα διαμορφώνοντας την κοινή γνώμη κι ας έχουν περάσει τρεις –τέσσερις δεκαετίες.

Θυμάμαι οτι όσοι αράζαμε στην πλατεία εκείνη την εποχή ήμασταν έτοιμοι να παίξουμε ξύλο αν πείραζε κανένας την Πάολα ή αν την έπεφταν τίποτα ασφαλίτες στον Κάιν. Σήμερα; Καυτηριάζουμε την κυριαρχία των γκέι στα μήντια κι ο Κάιν είναι ξεπουλημένος ή γραφικός ή οτιδήποτε παρόμοιο βολεύει τον ζαμανφουτισμό μας.

Θυμάμαι οτι απεχθανόμασταν τους εκπρόσωπους της κοιλαράδικης ψευτομπουρζουαζίας, τους Πασόκους τύπου Μπουγιουκλάκη, τους «αγανακτισμένους πολίτες», τους μαγαζάτορες, τους νοικοκυραίους. Τους απεχθανόμασταν όσο ακριβώς κι εκείνοι –ρίχναμε ροχάλες στις βιτρίνες των μαγαζιών τους, γιαούρτια στα αμάξια τους και ότι άλλο ήταν εύκαιρο. Σήμερα τους βλέπουμε να γεμίζουν τα παράθυρα των τηλεοράσεων, ταλαιπωρούμαστε από τα «δίκαια αιτήματά τους», από την αγωνία τους δηλαδή μη χάσουν κάνα σέντσι από τίποτα φορολογίες ή απελευθερώσεις επαγγελμάτων και είμαστε αλληλέγγυοι. Δεν έχει σημασία αν το σέντσι που γλιτώνουν οι κοιλαράδες το πληρώνουμε εμείς έξτρα φόρο –εμείς δηλώνουμε αντικρατιστές, άρα αλληλέγγυοι. Κι αν αύριο γίνει καμιά κόντρα μεταξύ μεγαλοεφοπλιστή και δημοσίου, εμείς θα πάμε με τον εφοπλιστή –κάτω το κράτος δικέ μου! Ίσως πάλι να έχουμε καταντήσει οι κοιλαράδες που κάποτε απεχθανόμασταν, γι΄αυτό είμαστε αλληλέγγυοι –τι λες κι εσύ;

Πότε όμως άρχισαν όλα αυτά;

Όταν κοντράραμε την άποψη των ΚΚέδων: «το ποδόσφαιρο είναι το όπιο του λαού», από καθαρή αντίδραση και πηγαίναμε στα γήπεδα για να χουλιγκανίσουμε;

Όταν αργότερα θάψαμε την καταπληκτική εναλλακτική μουσική που έβγαζαν τα συγκροτήματα του ’80 προκειμένου να νεκραναστήσουμε Άσιμους και Σιδηρόπουλους και να πανηγυρίσουμε με τις κλεμμένες κονσέρβες που παίζανε οι Τρύπες, με το ροκ του ’70 που παίζανε τα Σπαθιά και με το νταλκαδιάρικο βλαχορόκ του Βασιλάκη;

Όταν χάσαμε την ικανότητα να ξεχωρίζουμε ανάμεσα στον σκηνοθέτη που κατέχει το αντικείμενό του σε βαθμό αποδόμισής του (Λαρς Φον Τρίερ) και στον Άσχετο Ασχετόπουλο (σκέτος τηλεφωνικός κατάλογος τα ονόματα) που δεν μπορεί ούτε να κρατήσει ίσια την κάμερα;

Όταν τελικά χάσαμε κάθε αίσθηση προσωπικού γούστου αντικαθιστώντας τον «ένα δίσκο το μήνα», τη «μια ταινία τη βδομάδα», το «ένα βιβλίο το μήνα» με ατέλειωτα κατεβασμένα mp3 , με ανάλογο βομβαρδισμό ταινιών στην οθόνη του υπολογιστή μας και με την επισταμένη ανάγνωση μπλογκ και φόρα που οδηγούσαν αναπόφευκτα στο «παρτίδα»;

Ίσως πιο πριν, ίσως πιο μετά...

Το γεγονός είναι οτι στο χάσιμο μάς ακολούθησε και η Αριστερά.

Το τιμημένο ΚΚΕ έχασε τη γη κάτω από τα πόδια του με την κατάρρευση του ανύπαρκτου-υπαρκτού. Και τι έκανε τότε; Πιάστηκε αγκαζέ με τους Δεξιούς («τα δυο μεγάλα τζάκια του τόπου, οι νοικοκυραίοι», που έλεγε κι ο Νιόνιος) και κυβερνήσανε! Δηλαδή, μη φανταστείς... Ο Μητσοτάκης κυβερνούσε, το ΚΚΕ αγκαλιασμένο με το Εσωτερικό του βολόδερνε όσο οι σχολές περνούσαν, σε μια νύχτα (με 108), από τα χέρια της Πανσπουδαστικής στα χέρια της ΔΑΠ.

Το Εσωτερικό, η ΕΑΡ, ο ΣΥΝ, ο ΣΥΡΙΖΑ (κι αν ξεχνάω κάτι να με συγχωρεί η χάρη τους) διατήρησε την συνέπειά του στην προσέλκυση γκομενών στα παραταξιακά πάρτι και την αγωνιστικότητά του στην ασυναρτησία. Θυμάμαι σαν φοιτητής ν΄ακούω τους Ρηγάδες να εκθειάζουν τον ευρωκομμουνισμό του Μπερλιγκουέρ, σήμερα πλέον ο Τσίπρας κόπτεται για τα έξτρα δικαιώματα των συμβασιούχων και των ιδιοκτητών φορτηγών –«ουγκάγκα μπουμ μπουμ χι γκάπα γκουμ μπιρλί γκαγκά», που έλεγε κι ο Χάρρυ.

Οι εξωκοινοβουλευτικοί που πασχίζουν μονίμως να μπουν συνεταιρισμένοι στο κοινοβούλιο χάσανε το λαϊκό τους έρεισμα. Πάει να πει, η γκόμενα του Βαγγέλα του μαλλιά τον παράτησε και έχει να πατήσει σε μάζωξη 5 χρόνια τώρα, ο Βαγγέλας έκανε καράφλα και δεν πολυβγαίνει από το σπίτι-γραφείο, πέθανε κι ο Μπάμπης ο χονδρός (από έμφραγμα), οι καθοδηγητές στις σχολές έχουν πιτυρίδα και όλοι τους αποφεύγουν.... Πάει το έρεισμα μόνο οι Αποφάσεις Πρωτοδικείου μένουν να φιγουράρουν στις κορνίζες.

Οι σημερινοί αναρχικοί μελέτησαν τον Νετσάγιεφ και ξέχασαν να διαβάσουν Μπακούνιν -φταίει μάλλον το οτι ο Νετσάγιεφ κυκλοφορεί σε μπλουζάκια και τοίχους. Μετά οι αναρχικοί μελέτησαν τον Γκάι Φωκς -τους μένουν ακόμα ο Κάπτεν Αμέρικα, οι 4 Φανταστικοί και ο Θωρ με το Σφυρί του για να αποφοιτήσουν. Οι παλιοί αναρχικοί εξακολουθούν να υπάρχουν (χωρίς απαραίτητα να ζουν) αλλά, στα πλαίσια της επερχόμενης επανάστασης, τους έχει απαγορευτεί η έκφραση απόψεων. «Είμαστε με το πλιάτσικο αν το αποφασίσει η συνέλευση», γράφει ένας φίλος μου. «Το κίνημα δεν κάνει ποτέ λάθη –μόνο τα άτομα κάνουν λάθη», έλεγε ο Αντρέας Μπάαντερ. «Μέσα μανίτσα, αφού τα βρήκαμε σε όλα, εδώ θα τα χαλάσουμε;» που θα έλεγε ο Χάρρυ αλλά τι σχέση έχουν όλα αυτά με την αναρχία; Ότι σχέση έχει το ιντυμήντια με την ελευθερία της έκφρασης υποθέτω.

Γκρίνιες, μιζέρια, επανάληψη... Γκρινιάζω;

Εντάξει γκρινιάζω –και λοιπόν; «Είναι το πάρτι μου/ και θα κλάψω αν θέλω», που έλεγε κάποτε η Λέσλι Γκορ (πότε το έλεγε; τη χρονιά που γεννήθηκα –κοίτα κάτι πράγματα!)

Το θέμα είναι οτι τελικά δεν καταφέραμε να πηδήξουμε την Πέγκι Σου πριν παντρευτεί και τώρα είναι αργά, όσες φορές κι αν επιστρέψει στο παρελθόν πάντα το μαλάκα θα διαλέγει, πάντα μ’ αυτόν θα παντρεύεται και πάντα αυτός στο τέλος θα της τα φοράει με κάποια χαζοβιόλα. Επειδή πάντα θα είναι τόσο ανίκανος να ξεχωρίσει τις γυναίκες από τις τσιχλόφουσκες όσο ανίκανος ήταν να ξεχωρίσει την επιτυχία του «She loves you, yeah, yeah, yeah» από την κλισεδούρα του «She loves you, do be do».

Κι αφού έτσι είναι τα πράγματα, αφού δεν καταφέραμε ούτε καν να αποτύχουμε εντυπωσιακά, θα προτιμούσαμε να ξεχαστούμε ήσυχα. Τι ωφελεί να κυκλοφορεί αυτή η φήμη οτι κάποιοι, κάποτε.... Και ποιους ωφελεί να διαστρεβλώνεται η φήμη; Τι ωφελεί να προβάλλεται στο παρελθόν μας η κακογουστιά του παρόντος σας;

Είπαμε –δεν καταφέραμε να πηδήξουμε την Πέγκι Σου όσο ήταν καιρός, φτάνουν πια τα ταξίδια στον χρόνο. Μηδέν από μηδέν, μηδέν –πάμε παρακάτω.

40 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

tzeremes είπε...

Έχω ακούσει κι εγώ πολλούς φίλους να λένε "Να ξέρεις μεγαλώνουμε, ωριμάζουμε (;)...αλλάζουμε." ΟΚ καμιά διαφωνία. Το θέμα είναι...αλλάζεις αλλά προς το καλύτερο ή προς το χειρότερο; Εμένα γιατί μου φαίνεται ότι όλοι γίνονται χειρότεροι; Η άποψη μου είναι ότι αν δεν είναι για να βελτιωθώ προτιμώ να μην αλλάξω. Κι ας με χαρακτηρίζουν κάποιοι δύσκαμπτο. - Τώρα που το σκέφτομαι κάπως έτσι την πάτησε και το ΚΚΕ και βρίσκεται σ' αυτά τα χάλια. Αλλά υπάρχει μια διαφορά. Η πολιτική είναι υποχρεωμένη να διαπραγματευεται. Ο καλλιτέχνης μέσα μας, αν το κάνει, θα πάψει να 'ναι καλλιτεχνης.- Ο άνθρωπος είναι ον το οποίο κατάφερε να καταρρίψει ως ένα σημείο τη νομοτέλεια της φύσης. Αντί το περιβάλλον να επιβάλλει τα χαρακτηριστικά του ο άνθρωπος επιβάλλεται στο περιβάλλον. Τι θέλω να πω μ'αυτό; Το ίδιο θα μπορούσε να γίνει ίσως και σε κοινωνικό επίπεδο. Εκτός από μια στοιχειώδη προσαρμοστικότητα που χρειάζεται να έχω για να επιβιώσω αξιοπρεπώς κανείς δε μου βάζει το πιστόλι στο κρόταφο για να γίνω ένας μαλάκας γεμάτος συντήρηση, κόμπλεξ, ένας καταπιεστής, εραστής της εξουσίας ή μπερδεμένος επαναστάτης. Άλλωστε όπως λέει κι ο Ξυλούρης "ο άντρας κάνει τη γενιά κι όχι γενιά τον άντρα".

The Motorcycle boy είπε...

Κοίτα -έχω την εντύπωση (εντύπωση όχι βεβαιότητα, έτσι;) οτι αυτή ακριβώς η απροθυμία μας να αλλάξουμε είναι πού μας διαφοροποιεί από την νεανική μας ηλικία. Εννοώ οτι όταν ήμασταν νεότεροι δεχόμασταν ερεθίσματα και διαμορφωνόμασταν, τώρα που μεγαλώσαμε, κλείσαμε σα στρείδια. Είτε αποδεχόμενοι το στάτους (καθεστώς, περιοδικό και παγωτό), είτε προσκολλημένοι σε πρότυπα τα οποία ήταν επαναστατικά πριν 100 χρόνια.

Άλλη η νομοτέλεια του σαλίγκαρου, άλλη η νομοτέλεια του ροφού, άλλη της μαϊμούς, άλλη της καμηλοπάρδαλης και άλλη της παπαρούνας. Και φυσικά άλλη η κοινωνική νομοτέλεια του ανθρώπινου είδους. Και αν το δούμε έτσι, σίγουρα κάποιοι μάς βάζουν το πιστόλι στον κρόταφο, απλά σε κάποια στιγμή μάς λένε: "βάστα λίγο το πιστόλι να πάω για κατούρημα". Και μένουμε εμείς με το πιστόλι στον κρόταφό μας κι εκείνοι ακόμα να γυρίσουν.

Έχω αυτές τις εντυπώσεις....

Ο Καλος Λυκος είπε...

abyssus abyssum invocat

The Motorcycle boy είπε...

Το θυμάσαι ρε σκατόγερε κι αυτό ε;

Ο Καλος Λυκος είπε...

μίλησε το τζόβενο... βγάλε την σκούφια σου και βάρα με ρε!

The Motorcycle boy είπε...

Σιγά μη τη βγάλω! Και μετά που θα βρω το κεφάλι μου για να την ξαναβάλω;

Puppet_Master είπε...

distixws exw arxisei na apogoitevomai.kai na pistevw oti oi anthropoi einai katadikasmenoi na epanalambanoun tis mlkies tous kai na pigenoun apo xirotero sto kalitero kai pali sto xirotero.enas kiklos einai pou xei poly plaka.apla kanoume afta pou misoume stous alous gia na mhn niothoume monoi.

tzeremes είπε...

Δε μπορώ να συμφωνήσω σε όλα διότι αν το κάνω αυτό
ή θα μαζευτούμε εδώ μερικοί σύγχρονοι μηδενιστές που θα ανταλλάσουν σχόλια μέχρι να ρθει η στιγμή που θα αυτοκτονήσουν (με το πιστόλι που μας αφήσανε)
ή θα μαζευτούμε εδώ μερικοί σύγχρονοι μηδενιστές που θα αναταλλάσουν σχόλια μέχρι να ρθει η στιγμή που θα αυτοκτονήσουν όλοι οι υπόλοιποι απ' τη γκρίνια

The Motorcycle boy είπε...

Κι εγώ, θυμάμαι, όταν ήμουνα πιτσιρικάς είχα ξεκινήσει εντελώς απογοητευμένος, γι΄αυτό ίσως, όσο πέρναγε ο καιρός γοητευόμουν όλο και περισσότερο.

"Η ζωή είναι όπως την κάνεις/ γι΄αυτό ας την κάνουμε ροκ", λέει ένα τραγούδι -αλλά μη με ρωτήσεις πια το τραγουδάει γιατί θα απο-γοητευτείς, χεχεχεχε.

The Motorcycle boy είπε...

Τζερεμέ, είσαι μηδενιστής ρέιιι; Μηδενιστής ή εκμηδενιστής;

Εγώ πάντως δεν είμαι μηδενιστής, είμαι μοναδιστής νομίζω.

tzeremes είπε...

Το 'χει τραγουδησει κι ο μεγάλος ΖΑ-ΜΕ "ο ίδιος άνθρωπος που με γοητευσε, ο ίδιος άνθρωπος μ' απογοήτευσε"(α ρε ΓΑΠ αφιερωμένο εξαιρετικά).
Μηδενιστής με τίποτα. Εκμηδενιστής σίγουρα. Μοναδισμός = η πίστη στη μονάδα = η πίστη στο άτομο;

The Motorcycle boy είπε...

Ποιος είναι ο ΖΑ-ΜΕ; Σε είχε γοητεύσει ο ΓΑΠ; Αυτό είναι σοβαρό ρε φίλε!

Το να είσαι εκμηδενιστής είναι κακό πράγμα επειδή "όσα δεν φτάνει η αλεπού τα φτάνει η καμηλοπάρδαλη". Μοναδισμός= η αντίληψη περί μοναδικότητας. "Ο Μοναδικός και το δικό του", που έγραφε ο Στίρνερ παλαιότερα...

Ή, σύμφωνα με την θεώρηση της σχολής Ρίτας Σακελλαρίου: "Ανεπανάληπτος, θα είσαι εσύ για μένα/ ανεπανάληπτη θα είμαι κι εγώ για σένα".

Υ.Γ.: Αυτά τα ταξίδια στον κόσμο της φιλοσοφίας είναι το μόνο που αξίζει τελικά!

tzeremes είπε...

ΖΑφείρης ΜΕλάς. Που ζεις να πούμε; Στην Αθήνα;
Ο ΓΑΠ; Ευτυχώς αυτή την ανωμαλία την απέφυγα. Αλλά πολλοί θα τον σκέφτονται με το συγκεκριμένο άσμα.

The Motorcycle boy είπε...

Α ναι -ο Ζαφείρης, συγνώμη μου διέφυγε. Ναι, εκεί ζω, χεχεχεχε.

Θες να πεις οτι υπάρχει κόσμος που γοητεύτηκε από τον ΓΑΠ και δεν τον ψήφισε για να γλιτώσει το κεφάλι του από τον Χονδρό και την παρέα του; Τι μαθαίνει κανείς για τη Θεσσαλονίκη!

tzeremes είπε...

Ε μάθε και τίποτα από μας. Αλλά βίαζεσαι, πως να μάθεις. Γιαυτό και μεις είπαμε:
Όποιος βάζεται...
να πάει στην Αθήνα

The Motorcycle boy είπε...

ΕΓΩ δεν μαθαίνω από τη Θεσσαλονίκη; ΕΓΩ που έχω κάνει μεταπτυχιακό σε Χατζή, Ούζου Μέλαθρον, Κάστρα -προφιτερόλ και Αγαπητό;
Υπάρχει ρε άνθρωπος περισσότερο φιλομαθής από μένα σε σχέση με τη Θεσσαλονίκη; Σου πω εγώ ταβέρνα (Σεμίραμις για παράδειγμα) που θα φας και θα παραμιλάς! Την ξέρεις;

tzeremes είπε...

Αντε κατεβαίνω απ' το σπίτι και πάω να τσιμπήσω τίποτα, αν λες αυτή στην Αγίου Δημητρίου

The Motorcycle boy είπε...

Α να γειάσου! Αλλά σήμερα Δευτέρα την κόβω για κλειστή.

trelos είπε...

πριν διαβάσω τα τελευταία σχόλια, ετοιμαζόμουν να ρωτήσω αν αυτό το "μηδέν από μηδέν, μηδέν" σημαίνει πως είσαι ο τύπος με το κρουασάν στο παρτέρι, ύστερα διάβασα το τελευταίο σου σχόλιο, είπα αυθόρμητα "ώρε μεγάλε, τ' είπες τώρα!" κι ύστερα κατάλαβα πως είμαστε μια ωραία παρέα που φιλοσοφεί στο πεζούλι του παρτεριού οπότε λέω να μη ρωτήσω τίποτα

εκτός ίσως από τούτο: τι θα γίνει με τις ποδιές; εγώ έχω γιο και δεν πολυμετρά η γνώμη μου, ένα πρόβλημα με το περπάτημα (καθότι απ' το μπουτάκι περάσαμε στο στριγκάκι) το ψιλοξεπερνάω

Ανώνυμος είπε...

όρε αδερφάκι μου,
σ' έπιασαν πάλι οι καθαρτήριες εμμονές περί αναρχίας. τι να σε κάνουμε, θα τις διαβάσουμε κι αυτές αλλά:

είσαι όλο αντιφάσεις.
απ τη μια εκθειάζεις τη 'κοινωνική' αναρχία ενω όλοι ξέρουμε πως ο αντικοινωνισμός τού πανκ σε έχει αναθρέψει. την ίδια στιγμή καταδικάζεις τον μηδενισμό και μας τη βγαίνεις ύστερα μοναδιστής στιρνερικός, εκεί όπου όλα επιτρέπονται. δέξου οτι οι πρακτικές της αναρχίας μεταλάσσονται, κάποιες φθείρονται κι άλλες ξεπηδούν από τη γνώση του βιωμένου παρόντος.
α, και ξεκόλα επιτέλους να την εκφράζεις προσωποπαγώς, με βάση τις φιλικές σου σχέσεις βλ. κάιν.
αυτά, στα γρήγορα για την ώρα.

πρτφ

The Motorcycle boy είπε...

Trele, επειδή η σειρά μου ήταν γερόντια, απόκληροι του Υγειονομικού ήμασταν κάμποσοι που διαβάζαμε στο παρτέρι με κρουασάν. Εγώ κατάφερα επιτέλους να τελειώσω τον Έρωτα στα χρόνια της Πανούκλας. Α ναι, πιάστηκα και στα χέρια με έναν νυν γνωστό ηθοποιό που γράφει και παιδικά βιβλά νομίζω, επειδή άρπαξε τα κρουασάν που είχα κεράσει κάτι νέους και τα πέταξε. Μετά πήγα τους νέους για κρουασάν στο ΚΨΜ και έφαγα 5 Κ-τη μοναδική μου ποινή στο στρατό.
Μπουτάκι, στρινγκάκι, ισαλάχ τζάνεμ! Ο θεός είναι μεγάλος κι ότι δίνει δεν κάνει να το διώχνεις!

The Motorcycle boy είπε...

Σαμσών με μπερδεύεις ανάθεμα την κουλτούρα σου μέσα! Αλλά επειδή είμαι απλοϊκός άνθρωπος θα το προσεγγίσω παραβολικά, σαν τον Ιησού τον Ζαγοραίο: επειδή δηλαδή αγόρι μου στη δεκαετία του '80 έβλεπα μπάσκετ με τον Αρη πάει να πει οτι είμαι Άρης;
Το μόνο που εκθειάζω είναι την επιμονή στη συνέπεια. Ο Κάιν είναι φίλος μου (τρόπος του λέγειν -την τελευταία 20ετία τον έχω συναντήσει μόλις μια φορά) επειδή θαυμάζω τη στάση του, δεν θαυμάζω τη στάση του επειδή είναι φίλος μου! Κι ο Πρωτοψάλτης μια χαρά είναι κι ο Σκυφτούλης επίσης, απλά δεν τους έτυχαν ίδιες δοκιμασίες με του Κάιν. Γι΄αυτό δεν τους αναφέρω τόσο συχνά. Άσε που το πέρασμά τους από τη θεωρία στην πρακτική, χμμ... τέλος πάντων, μεγάλη κουβέντα.

Η "κοινωνική" όπως τη λες, αναρχία, είναι η μοναδική αναρχία -τα υπόλοιπα είναι φλούδες. Το οτι κάποτε υπολόγιζα να έχω πεθάνει στα 30 και το οτι νευρίαζα εύκολα (πανκ) και το οτι επίσης περίμενα το Ντικλάιν του Γουέστερν Σιβιλαϊζέισον θα πει οτι πρέπει να παραμένω εκεί εσσαεί; Πώς διάβολο μεταλλάσσονται οι πρακτικές της αναρχίας (όπως λες) αλλά δεν μεταλλασσόμαστε οι άνθρωποι;
Τέλος, δεν έχω κανένα πρόβλημα με την οποιαδήποτε αναρχική αντίληψη -δείξε μου μια όμως! Επειδή με τις φασιστικές και δικτατορικές αντιλήψεις έχω πρόβλημα -να κάτι που μου έμεινε από την εποχή του πανκ! Κλωτσάω εύκολα και φοράω συνέχεια κλειστά παπούτσια επί τούτου.

Υ.Γ.: Εντάξει, εγώ έχω κόλλημα με τον Κάιν, εσύ ρε παιδί μου γιατί έχεις κόλλημα εναντίον του; Κάτι που είπε, κάτι που έκανε;

krotkaya είπε...

αντιλαμβάνομαι πως μάλλον δεν κολλάω, καθότι εγώ ήμουν αγέννητη τότε που εσείς ακούγατε πανκ, αλλά μου αρέσει η κουβέντα σας. Υποψιάζομαι πως θα κάνω παρόμοιες κουβέντες δε 15 χρόνια, οπότε την κρατάω για training! :)

The Motorcycle boy είπε...

Εσύ ήσουν αγέννητη ενώ ο Σαμσών.... χαχαχα.
Το θέμα δεν είναι το πανκ, το θέμα είναι στη βάση ποιων παραγόντων διαμορφώσαμε θέση.

La koumbara είπε...

Πότε άρχισαν όλα αυτά;
Μα όταν η κοινωνία άρχισε να μιμείται την πολιτική!
(Ή μήπως όταν η πολιτική άρχισε να μιμείται την κοινωνία;)

trelos είπε...

λοιπόν (όπως λέμε καλησπέρα, εγώ είμαι πάλι κλπ), αφού κάνουμε μια ωραία, απενοχοποιημένη συζήτηση πεζουλακίου, ας περάσουμε στα σοβαρά

διάβασα αυτό που γράφει ο τζερεμές περί πιθανής "διάβρωσης" της κοινωνίας από τον άνθρωπο (υποθέτω πως εννοεί τον άνθρωπο ως μονάδα εντός της κοινωνίας), αφουγκράστηκα (που λέγανε μια φορά κι έναν καιρό οι μορφωμένοι άνθρωποι) και τις δικές σου μοναδιστικές ανησυχίες (από στίρνερ δεν ξέρω, ακούγεται όμως δελεαστικά κοντά στη λογική μου) και θυμήθηκα τον πίρσιγκ που στο δεύτερο βιβλίο του (το πρώτο υποθέτω το κουβαλούσες κάποτε όπως οι Τατάροι τις μπριζόλες) μιλάει για τις ανθρώπινες κοινωνίες ως μονάδες ανώτερες εξελικτικά από τις ανθρώπινες

πολύ με είχε σοκάρει τότε που το διάβασα, επειδή ο πίρσιγκ φαινόταν φανερά υπέρ της μοναδικότητας και της "ιερότητας" της ανθρώπινης μονάδας και εντούτοις υποστήριζε κάτι που και σε μένα ακουγόταν δυστυχώς λογικό -η προσπάθειά του να σώσει την παρτίδα μέσω μιας ανώτατης εξελικτικά μονάδας -της "ιδέας"- νομίζω ταιριάζει μάλλον σε ηθικο- παρά σε κοινωνιο-λογική προσέγγιση

Ανώνυμος είπε...

1.καταρχάς δεν έχω ιδιαίτερο πρόβλημα εναντίον του. απλά τυγχάνει να τον βρίσκω μπροστά μου.
2.ο λόγος του είναι μελοδραματικός και λειτουργεί με θεαματικούς όρους.
3. γι' αυτό και συνεχώς τον παίζουν τα κανάλια και οι ζούγκλες.
4. γενικά τόσα χρόνια δεν έχει βρει έναν σύντροφο; όλο μεμονωμένο άτομο υπογράφει.
5. δεν τον έχω δει ποτέ σε καμία κινηματική διαδικασία.

όσο για τις φασιστικές αντιλήψεις που έχεις πρόβλημα, απορώ γιατί τόσο καιρό κλείνεις τα μάτια στην απολυταρχία της κούβας, ε;

πρτφ

Ανώνυμος είπε...

ξέχασα το λινκ για τη κούβα.
http://gr.contrainfo.espiv.net/2010/09/19/synenteyksh-mlc/

πρτφ

The Motorcycle boy είπε...

Κουμπάρα, η πολιτική είναι διαφορετικό πράγμα από την κοινωνία; Η διαχείριση της πολυκατοικίας είναι διαφορετικό πράγμα από την πολυκαατοικία; Ρητορικές ερωτήσεις είναι αυτές για να αναδείξουν το προφανώς παράλογο.

Τρελέ, έχεις δίκιο για το πρώτο βιβλίο του Πίρσινγκ μόνο που μαζί του κουβαλούσα και μια μπριζόλα για σελιδοδείκτη. Σαφώς οι κοινωνίες είναι μονάδες εξελικτικά ανώτερες από τα άτομα που τις αποτελούν, όπως και μια ομάδα ποδοσφαίρου είναι εξελικτικά ανώτερη από τον Μερεντόνα της γειτονιάς που έχει μια μπάλα μόνος του και την κοπανάει στον απέναντι τοίχο γιατί κανένας άλλος δεν τον παίζει. Από την άλλη βέβαια, το οτι οι άνθρωποι δημιουργούν με τη συμμετοχή τους κάτι ανώτερο από αυτούς αποτελεί κατά τη γνώμη μου απόδειξη της "ιερότητας" της ανθρώπινης μονάδας και σε καμιά περίπτωση δεν την υποβαθμίζει. Όπως, ας πούμε η ανακάλυψη του τηλεφώνου δεν υποβάθμισε την ανθρώπινη μονάδα ονόματι Γκράχαμ Μπελ!

The Motorcycle boy είπε...

Σαμσών, πιάσαμε τα "Κ" σήμερα (Κάιν, Κούβα)! Πάμε στον Κάιν:

1. Ε και; Είναι λόγος αυτός να στραβώνεις;

2. Ισχύει επειδή οι απόψεις έχουν διαμορφωθεί στα πλαίσια μιας, ας πούμε, Τολστοϊκού τύπου αναρχίας. Είναι κακό να χρησιμοποιείς θεαματικούς όρους για να διαδώσεις τις απόψεις σου στην Κοινωνία του Θεάματος; Έχεις κάποια διαφωνία με αυτό που λέει; Ή στέκεσαι μόνο στο πώς το λέει;

3. Ένας άνθρωπος που είναι στον χώρο κοντά 30 χρόνια κι έχει βγει γύρω στις 20 φορές σε όλο αυτό το διάστημα σε κάποιο ραδιόφωνο ή τηλεόραση δεν είναι ακριβώς ο ορισμός του "τον παίζουν συνέχεια τα Μέσα"! Από την άλλλη βέβαια γιατί δεν πρέπει να βγαίνει ένας αναρχικός στα Μέσα; Ποιος αποφάσισε οτι θα πρέπει να τα παρατήσουμε αμαχητί στα χέρια των φασιστοειδών;

4. Τόσα χρόνια είχε διάφορες ομάδες στις οποίες συμμετείχε. Και παλιά και τώρα συμμετέχει σε μια ομάδα. Αλλά βγάζει και κάποια πράγματα σαν μεμονωμένο άτομο -κακό είναι; Αν το είχες κιόλας ψάξει λίγο παραπάνω θα έβλεπες οτι υπογράφει σαν μεμονωμένο άτομο επειδή οι σύντροφοι που τον ξυλοφόρτωσαν του απαγόρευσαν να χρησιμοποιεί τον όρο "αναρχικοί" για να μην τους καπελώνει με τις απόψεις του!

5. Αυτό είναι δικό σου πρόβλημα. Αν έψαχνες λίγο στην ιστορία του θα έβλεπες οτι συμμετείχε σχεδόν στα περισσότερα σημαντικά γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών και μετά τον ξυλοδαρμό του δραστηριοποιείται σε αυτοδιαχειριζόμενες ομάδες.

Πάμε τώρα στην Κούβα:

1. Η συνέντευξη που μου λίνκαρες είναι επιεικώς αστεία. Ειδικός Κουβανολόγος δεν είμαι αλλά μέχρι κι εγώ μπορώ να διακρίνω οτι δεν έχουν καμιά επαφή με την κουβανέζικη προαγματικότητα κι ότι αποφεύγουν να δεσμευτούν σε όρους επανάστασης. Η δε προσπάθειά τους να "νομιμοποιήσουν" ιστορικά την κίνησή τους δείχνει το λιγότερο φλωράκια που κάνανε χάπενιγκ όταν οι Μπαρμπούδος σκοτώνονταν στα βουνά.
Πέραν τούτου...
Φασισμός και Κούβα δεν έχουν την παραμικρή σχέση. Απολυταρχία και Κούβα επίσης! Μην μασάς το παραμύθι -δεν υπάρχει απολυταρχία στην Κούβα. Τι υπάρχει; Ένα αποτυχημένο σύστημα το οποίο προσπάθησε να στηριχτεί στις οργανώσεις βάσεις, αλλά κι ένα σύστημα που είναι 1.000 φορές καλύτερο (προτιμότερο, πιο ανθρώπινο -όπως θες πέστο) από τον καπιταλισμό. Η Κούβα δεν είναι ο παράδεισος αλλά δεν είναι και η κόλαση στην οποία ζούμε εμείς.
Αυτά.

krotkaya είπε...

Αν το θέμα είναι βάση ποιων παραγόντων διαμορφώνουμε θέση, νομίζω πως είναι λογικό να υπάρχουν διαφοροποιήσεις ανάλογα με τις ηλικίες. Και δεν είναι ούτε παράλογο ούτε αναγκαστικά κακό να είσαι αλλιώς στα 20 και αλλιώς στα 45. Άλλωστε και στον καθρέφτη κάτι άλλο βλέπεις.
Και θέση διαμορφώνεις με βάση τα ερεθίσματά σου, πολλά από τα οποία βέβαια, τα επιλέγεις κιόλας, σωστά;

Τώρα για την Κούβα, όσο κι αν ακουστεί "παλαιοκομμουνιστικό", στην αποτυχία της (που δεν είναι πλήρης) έχει παίξει και το εμπάργκο ένα ρόλο.

Ποιος είναι αυτός ο Κάιν;

The Motorcycle boy είπε...

Κροτ, δεκτό -έτσι διαμορφώνουμε θέση. Απλά η απορία μου έχει να κάνει με το γιατί η θέση μας είναι αναδίπλωση σε συντηρητικότερες φόρμες, αλλά ΤΟΣΟ συντηρητικές πού ξεπερνάμε ακόμα και τους γονείς μας! Γιατί με λίγα λόγια στο παράδειγμα με τη δήλωση Κάστρο και Χομεϊνί, επιλέγουμε τον Χομεϊνί.

Να σου πω κάτι τώρα; Αναρωτιέσαι αν θα ακουστεί παλαιοκομμουνιστικό το εμπάργκο σαν συναιτιολόγηση της κατάστασης στην Κούβα; Λοιπόν με βοηθάς να δείξω κάτι: μας έχουν φορτώσει τόσα κιλά προπαγάνδας που αναρωτιόμαστε αν το να πούμε κάτι προφανές θα ακουστεί σόλικο επειδή το είπε κι ένα σόλικο κόμμα! Αντί να αναρωτηθούμε: ισχύει η αιτιολόγηση που χρησιμοποιούμε; Υπήρξε εμπάργκο; Οι αναρχικοί του Σαμσών δίνουν μια εξήγηση κυριολεκτικά να την κλαίνε οι ρέγγες περί του θέματος!
Ο Κάιν -έχω γράψει κάτι εδώ, αν έχεις υπομονή:
http://themotorcycleboy.blogspot.com/2008/01/blog-post.html

Κι αν έχεις κι άλλη περιέργεια πήγαινε στους Ανθρώπους από Καλαμπόκι (λινκ πάνω-πάνω), σκρόλαρε και θα βρεις και τα σημερινά του κείμενα.

PiKei είπε...

Να ρίξω μια παράμετρο ακόμα στον προβληματισμό σας. Πόσο σχετίζονται με την "μετάλλαξη" του πανκιού σε στυλοβάτη της κοινωνίας τα προικώα ή τα ακίνητα που απέκτησε στην πορεία της ζωής του;
Και για να το σπάσω σε φραγκοδίφραγκα δεν μου φαίνεται και τόσο μεγάλη η απόσταση από το "γράφω στα αρχίδια μου τους πάντες" μέχρι "το γράφω στα αρχίδια μου αυτούς που θεωρώ κατώτερους". Και τα δύο είναι αντικοινωνική συμπεριφορά, η μάσκα της αλλάζει κι όχι η ουσία.
Δεν ξέρω αν είναι νομοτέλεια το γεγονός ότι μεγαλώνοντας γίνεται κανείς πιο συντηρητικός. Ξέρω όμως πως αν δεν σου τύχουνε πάρα πολλές στραβές, μεγαλώνοντας μαζεύεις γύρω σου πράγματα, όπως θέλετε ορίστε τα, που φοβάσαι να τα χάσεις. Και προς το τέλος σε καθορίζουν τόσο που να γίνονται μια μορφή ταυτότητας, χωρίς αυτά πιστεύεις ότι δεν είσαι αυτός που είσαι...
That's my two cents.

bernardina είπε...

"Και για να το σπάσω σε φραγκοδίφραγκα δεν μου φαίνεται και τόσο μεγάλη η απόσταση από το "γράφω στα αρχίδια μου τους πάντες" μέχρι "το γράφω στα αρχίδια μου αυτούς που θεωρώ κατώτερους". Και τα δύο είναι αντικοινωνική συμπεριφορά, η μάσκα της αλλάζει κι όχι η ουσία."

Γειά σου ρε ΠιΚέι,
αυτά δεν ήτανε σέντσια αγόρι μου, αυτό ήτανε "όλα τα λεφτά".
Συμφωνώ και επαυξάνω.
--------------
Mότορα, τελικά η Κούβα δε θα μας αφήσει ποτέ "ν' αγιάσουμε", ε, φιλαράκο;
(Κι όταν όλα τ' άλλα θα 'χουν πια τελειώσει, θα λέμε, εντάξει δεν πειράζει, "we'll always have... Cuba"! ;-) )

The Motorcycle boy είπε...

ΠΚ, δεν διαφωνώ μανούλα μου μ΄αυτά που γράφεις αλλά διαφωνώ κάθετα.
Κατά πρώτον το "γράφω στ΄αρχίδια μου τους πάντες" δεν ήταν ποτέ πάνκικη νοοτροπία. Η νοοτροπία ήταν "δεν υπάρχει μέλλον" και "γάμησε την τέχνη, ας χορέψουμε".

Εντάξει, κι εγώ τώρα που έχω αμαξάκι φοβάμαι μη μου το σπάσουν (ψέματα -έχω αντισπαστικό αυτοκόλλητο) και φοβάμαι μην έρθει ο κομμουνισμός και μου πάρει το στερεοφωνικό αλλά δεν έγινα "σκοτώστε τους ενοχλητικούς!"
Το θέμα μου είναι πώς αυτός που τα πέρασε καταλήγει στο να επιβάλλει αυτά που πέρασε. Στο πώς ο χτεσινός ενοχλητικός πρωτοστατεί στην εξολόθρευση των σημερινών ενοχλητικών.

Μπερναρντίνα, αν είναι ν΄αγιάσουμε θα πρέπει να πάμε στην Κούβα ως συνταξιούχοι. Αλλιώς, φάκιν χελλ που λέγανε και κάτι παιδιά.

chien andalou είπε...

And every gimmick hungry yob digging gold from rock 'n' roll
Grabs the mike to tell us he'll die before he's sold
But I believe in this and it's been tested by research
He who fucks nuns will later join the church
Death or glory becomes just another story
(etc. etc.)

(σε συνέχεια της Στραμερολογίας σε άλλο ποστ)

Mr.Fixit είπε...

Όταν τελικά χάσαμε κάθε αίσθηση προσωπικού γούστου αντικαθιστώντας τον «ένα δίσκο το μήνα», τη «μια ταινία τη βδομάδα», το «ένα βιβλίο το μήνα» με ατέλειωτα κατεβασμένα mp3 , με ανάλογο βομβαρδισμό ταινιών στην οθόνη του υπολογιστή μας και με την επισταμένη ανάγνωση μπλογκ και φόρα που οδηγούσαν αναπόφευκτα στο «παρτίδα»;

Me patas. Me patas. Kalos. ME PATAS GAMWTO, KSEKOLLA!

The Motorcycle boy είπε...

Δεν είναι κακό αυτό! Επειδή ο Κουνγκ Φου Q ΙΟΣ έλεγε πώς όσο δεν πατάς τον κάλο του άλλου τόσο εκείνος ξεχνάει οτι τον έχει.

tzeremes είπε...

Φίλε μοτόρ αντί να πηδήξεις την Πέγκι Σου μου πήδηξες την ψυχολογία. Όλη μέρα επάνω σε βιβλία να μάθω για τον μοναδισμό και στο ιντιμίντια να δω ποιος είναι ο Κάιν. Φταίω εγω που το 80 ήμουν στο νηπιαγωγείο κι απ το μπαλκόνι μυριζω μπόχα Θερμαϊκου και δε βλεπω την πλατεία Εξαρχείων; Τεσπα, απ' το ιντιμίντια το πολύ πολύ αύριο να ρθει η δίωξη...και τι να τους πω; "Ξέρετε δεν ήμουνα μόνος. Ήταν μαζί κι ο Πάγκαλος. Μαζί τα φάγαμε τα λεφτά."?
Ίσως όταν έισαι νέος δεν έχεις άλλη επιλογή εκτός απ' το μπεις στο παιχνίδι. Να γεμίσεις εμπειρίες και να διαμορφωθείς. Μετά επαναπάυεσαι. Σκέφτεσαι πως έγινε και δε πήδηξες την Πέγκι. Σε βολεύει πολύ όμως αυτό.
Όπως λες κι εσύ αν το καλοσκεφτείς και τι έγινε που δεν την πήδηξες. Σιγά τη γκόμενα στη τελική. -Όλα είναι στο μυαλό σου απαντήσεις κι απορίες.-

The Motorcycle boy είπε...

Φίλε, τυχερός είσαι που μπόχαρες Θερμαϊκό κι όχι Εξάρχεια στα μικράτα σου. Για τον Κάιν το μόνο που αξίζει να διαβάσεις από ιντιμήντια είναι το βρισίδι που που του ρίχνουν μετά από κάθε άποψη που δημοσιεύει (ή μάλλον δημοσίευε). Έτσι για να καταλάβεις πόσα κιλά αναρχικοί είναι τα παλικάρια που συχνάζουν εκεί μέσα.

Μιας και το ανέφερες ο Πάγκαλος είπε τη μεγαλύτερη κουβέντα της μεταπολίτευσης αλλά θα το αναλύσω κάπου αλλού, κάποια άλλη φορά.

Λέω επίσης, ευτυχώς που δεν την πηδήξαμε την Πέγκι Σού επειδή τότε τίποτα άλλο δεν θα είχε πια σημασία.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι