Πέμπτη, Νοεμβρίου 18, 2010

Τα παιδιά είναι μαλακισμένα

Λέω λοιπόν οτι θα φτιάξω μια ταινία. Της οποίας το σενάριο έχει ως εξής (θαύμασε άποψη):

Είναι μια οικογένεια με 2 παιδιά, αγοράκι-κοριτσάκι, η οποία για κάποιον λόγο DNA (μη το γελάς, γίνονται αυτά!) δεν μπορούσε να κάνει παιδιά κι ως εκ τούτου πήρε κατεψυγμένο σπέρμα για να βολευτεί. Έχει πιάσει λοιπόν τα σαρανταφεύγα το αντρόγυνο και τα παιδιά αποφασίζουν να βρουν τον φυσικό τους πατέρα. Ο οποίος φίζικαλ φάδερ είναι ωραίος τύπος αλλά γκέι. Ο γκέι φυσικός πατέρας δωρητής σπέρματος μπαίνει στη ζωή της οικογένειας, τα παιδιά τον γουστάρουν, όλα γραφικά. Μέχρι που ο φυσικός πατέρας πηδιέται με τον άλλο πατέρα, τον αφύσικο ξέρω ΄γω... Πηδιούνται και ξαναπηδιούνται κι ο γκέι πατέρας τον ερωτεύεται τον άλλο (τον άντρα του αντρόγυνου –με παρακολουθείς;). Ο άλλος βέβαια τον έχει κυριολεκτικά για τον πούτσο –όχι έρωτες και σαχλαμάρες...
Μια ωραία ημέρα η γυναίκα του αντρόγυνου (πάνω που πάει να συμπαθήσει τον γκέι) ανακαλύπτει οτι οι δυο άντρες πηδιόντασαν αναμετάξυ τους ας πούμε. Τι βρισίδι τού ρίχνει του άντρα της –δε λέγεται! Τι του λέει οτι την υποβαθμίζει σα γυναίκα η επιλογή του να πηδηχτεί με άντρα, τι για προδοσίες του ξηγιέται... Την συζήτηση κρυφακούν βεβαίως τα παιδιά. Τα οποία τη χώνονται μετά στον γκέι: «σα δε ντρέπεσαι πού μας έκανες τέτοιο πράγμα στην οικογένειά μας!» Ο έρμος ο γκέι προσπαθεί να εξηγήσει, αλλά τα παιδιά είναι ανένδοτα. Στο τέλος πάει μέχρι το σπίτι της οικογένειας, όπου η γυναίκα της σχέσης τον ξεχέζει κανονικά: «άμα θες να κάνεις οικογένεια, άντε κάνε δικιά σου που ήρθες να μου πάρεις τη δικιά μου!» Ο πηδίκουλας άντρας δακρύζει στην τραπεζαρία αλλά δεν παρεμβαίνει, τα παιδιά γυρίζουν την πλάτη στον γκέι φυσικό πατέρα δωρητή και η ιστορία τελειώνει με το μικρότερο παιδί να λέει στο ζευγάρι: «νομίζω οτι δεν πρέπει να χωρίσετε εσείς οι δύο επειδή είσαστε γέροι». Το ζευγάρι κρατιέται χέρι –χέρι, η τύχη του γκέι αγνοείται. Ζουμ στα χέρια, κατ, τίτλοι τέλους. Πώς σου φάνηκε το σενάριό μου;
Αλήθεια πες! Σκέφτομαι μάλιστα να το ονομάσω: «Τα παιδιά είναι ΟΚ» για να τονίσω οτι είναι απόλυτα σωστό τα παιδιά να ψάχνουν τις ρίζες τους και να θέλουν να τις εντάξουν στην οικογένειά τους, αλλά αν κάποιος επιβουλεύεται την οικογενειακή συνοχή πρέπει να τον πετάνε στην άκρη σαν την τρίχα από το γάλα. Επίσης είναι απολύτως φυσιολογικό τα παιδιά να παρεμβαίνουν στις πράξεις των γονέων για να μην τους αφήσουν να ρεζιλευτούν τους παλιόγερους.

Ειλικρινά τώρα πες μου –ποια η γνώμη σου για αυτό το σενάριο; Δεν θα το θεωρούσες κάργα φαλλοκρατικό; Να προσθέσω κιόλας οτι σε κάθε φάση πεσίματος θα φρόντιζα να τονίσω οτι τον κυρίαρχο ρόλο έχει ο άντρας –εντάξει; Δεν θα το θεωρούσες επίσης τρομερά συντηρητικό με όλο αυτό το ηθικό δίδαγμα περί «αγίας οικογένειας»; Και δεν θα εκνευριζόσουν; Αν η απάντησή σου είναι αρνητική στα παραπάνω, να πας να δεις το «The kids are allright». Αν αμφιταλαντεύεσαι –κάτσε να σου δώσω μερικές κριτικές έγκριτων κριτικών (πρόκειται για τη γνωστή κριτική διατροφή που συντελεί στη μακροζωία σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες):

«Απαλλαγμένη από τον ψυχαναγκασμό να αφηγηθεί μια ιστορία που να περιχαρακώνεται στην ετικέτα της «γκέι» ή «λεσβιακής», η Τσολοντένκο μπορεί να έχει κάθε λόγο να νιώθει περήφανη για την οικογένεια που σχηματίζουν οι ομοφυλόφιλες ηρωίδες της, αλλά το αναδεικνύει ως μια επικράτηση του απολύτως φυσικού και αυτονόητου. Το ζευγάρι, που με απόλυτη επιτυχία υποδύονται οι Τζούλιαν Μουρ και Ανετ Μπένινγκ, δεν περνά την ώρα του ανακυκλώνοντας κλισέ γύρω από τη σεξουαλική τους ταυτότητα, αλλά προσπαθεί με μικρή ή μεγάλη επιτυχία να λύσει μερικά προβλήματα για να ανακαλύψει άλλα.» (Κ. Θεοδοσόπουλος, ΣΙΝΕΜΑ).

«Η σκεπτόμενη κωμωδία της Lisa Cholodenko, έχοντας ήδη αποσπάσει θετικότατες κριτικές συνοδευόμενες από το μεγάλο βραβείο Teddy στο φεστιβάλ του Βερολίνου, αποτέλεσε μία επιτυχημένη επιλογή για την πρεμιέρα των φετινών Νυχτών Πρεμιέρας. Τολμηρό και ώριμο στην προσέγγισή του, το «The Kids Are All Right» προβάλλει δίχως ταμπού και αγκυλώσεις την ιστορία μίας οικογένειας που αποδεικνύεται περισσότερο φυσιολογική από όσο τη θέλουν οι θεμελιωμένες κοινωνικές συμβάσεις» (Ν. Σακκάς –Cinema-News.gr)

«.... η επιτυχία της ταινίας είναι πως γρήγορα ο θεατής ξεχνάει πως βλέπει ένα δράμα με δυο παντρεμένες λεσβίες και επικεντρώνεται στους εύθραυστους δεσμούς της οικογένειας, την ψευδαίσθηση της συνθήκης που ονομάζεται συμβίωση, την ολισθηρότητα της εφηβείας και τη δυσκολία του ρόλου ενός γονιού.... Στο φιλμ Τα παιδιά είναι εντάξει, αντίστοιχα, η Τζουλιάν Μουρ είναι κανονική σύζυγος της Ανέτ Μπένινγκ, αλλά το ενδιαφέρον στρέφεται στον τρόπο που θα επαναφέρουν τη χαμένη εμπιστοσύνη, με δεδομένο πως τα δυο παιδιά τούς αμφισβητούν, όχι δυο ομοφυλόφιλες γυναίκες, αλλά τους γονιούς τους, ανεξαρτήτως φύλου.» (Θ. Κουτσογιαννόπουλος, Lifo).


Κοντολογίς, τι μας λένε οι ειδήμονες; Οτι αυτά είναι φυσιολογικά πράγματα, νορμάλ ρε παιδάκι μου, θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα κι έτσι πρέπει. Και η ταινία καταφέρνει να δείξει τα προβλήματα των σχέσεων ενός ζευγαριού, προβλήματα τα οποία δεν σχετίζονται με την ομοφυλοφιλία αλλά με τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων γενικότερα.

Θυμάσαι το σενάριο που σου έγραψα παραπάνω; Βάλε στη θέση του ετερόφυλου ζευγαριού ένα ομόφυλο (την Ανέτ Μπένινγκ και την Τζούλιαν Μουρ), βάλε στη θέση του γκέι άντρα έναν στρέιτ που πηδιέται με τη «γυναίκα» του ζευγαριού (τα εισαγωγικά μπήκαν για να δείξουν τον διαχωρισμό ρόλων στο λεσβιακό ζευγάρι, ο ποίος διαχωρισμός είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΤΡΑΣ –ΓΥΝΑΙΚΑ της δεκαετίας του ’60!) και έχεις ΑΚΡΙΒΩΣ την υπόθεση της ταινίας «Τα παιδιά είναι εντάξει». Το ρεζουμέ παραμένει: Κρίση της μέσης ηλικίας, παραμελημένη γυναίκα που ασχολείται με τα οικιακά και κάποια δουλειά απλώς για να περνάει την ώρα της, γκόμενος με μηχανή που συναρπάζει και γαμάει, φτύσιμο στο τέλος του μηχανάκια προκειμένου να παραμείνει ακέραια η οικογένεια. Αν μάλιστα αυτή η Τσολοτένγκο δεν δούλευε μπαλτά στο μοντάζ και φρόντιζε να έχει παρόμοιους φωτισμούς σε όλη την ταινία ώστε να μη φαίνονται όλα φυσιολογικά τη μια στιγμή και να μετατρέπονται σε υπερφωτισμένο μεξικάνικο σινερομάντζο την αμέσως επόμενη, θα μπορούσαμε να πούμε οτι μια «αντισυμβατική ταλαντούχα σκηνοθέτης» διασκεύασε το «Βότσαλο στη Λίμνη» του Αλέκου Σακελλάριου.

Εκεί είναι λοιπόν το θέμα;

Να επανέλθουμε σε αξίες των δεκαετιών ’50-’60 (προ χιπισμού) όπου ο τρίτος άνθρωπος ήταν παλιοκάθαρμα ή παλιοπουτάνα, ανάλογα με το φύλο;

Να ξαναθεωρήσουμε φυσιολογική την ενασχόληση με τα οικιακά;

Να επανέλθουμε στην άποψη: «κάνω θυσίες για την οικογένειά μου»; Κι αυτές οι θυσίες να είναι ας πούμε, κόβω το σεξ χωρίς υδραυλική και οπτικοακουστική υποβοήθηση, ανέχομαι τις προσβολές του εργαζόμενου εφόσον εγώ είμαι νοικοκυρούλα, αφήνω τον άντρα να καθαρίσει για όλη την οικογένεια, προτάσσω το καλό της οικογένειας πάνω από τις κάβλες μου κ.λ.π.

Αν όλη η υπερσυντηρητική αξιακή θεώρηση καθαγιάζεται εφόσον πρόκειται για λεσβίες τότε, συγνώμη, αλλά την πουτσίσαμε.

Αν το μοναδικό ριζοσπαστικό πράγμα που έμεινε από τις ομοφυλοφυλικές σχέσεις είναι οι δονητές και οι λιπαντικές κρέμες τότε κάτι πήγε πολύ στραβά.

Και δηλαδή, όταν ο Χ σκηνοθέτης βάζει στην ταινία του κάποια χαζογκόμενα την οποία χρησιμοποιούν μόνο για πήδημα είναι φαλλοκράτης, όταν όμως πρόκειται για γκόμενο που τον θέλουν μόνο για τον πούτσο του η σκηνοθέτης είναι ασυμβίβαστη και αγωνίστρια; Ή (ακόμα χειρότερα) προβάλλει τη φυσιολογική πλευρά των πραγμάτων απαλλαγμένη από τα πρόσημα των φύλων;

Το ένα από τα παιδιά του ζευγαριού, το αγόρι, είναι 15 χρονών και κάποια στιγμή οι μαμάδες υποψιάζονται οτι κάνει σεξ με τον κολλητό του. Ενθουσιάζονται, κάνουν πρόβες για το τι θα του πουν –γιορτή στο σπίτι! Ρωτάω εγώ, από πότε στις αμερικάνικες ταινίες έγινε αποδεκτό το σεξ των 15χρονων; Ή μήπως είναι απαγορευμένο μεταξύ ετερόφυλων αλλά επιτρέπεται μεταξύ ομόφυλων; Ρωτάω για να μαθαίνω.

Τελικά αναρωτιέμαι –η όλη υπόθεση πώς πάει; Να αναπαραχθούν τα κυριαρχικά πρότυπα προηγούμενων δεκαετιών, με τη διαφοροποίηση απλώς του κυρίαρχου φύλου; Ή ίσως της κυρίαρχης σεξουαλικής προτίμησης;

Αν ναι –συγνώμη αλλά δεν θα πάρω. Από μπάτσους έχω χορτάσει. Αν όχι –τότε ταινίες σαν το «The kids are allright» θα πρέπει να θεωρούνται σκέτη οπισθοδρόμηση και σαν τέτοιες να αντιμετωπίζονται.

Έχω άδικο;

Υ.Γ.: Βιντεάκι της ταινίας δεν ανεβάζω –όποιος θέλει ας ψάξει να το βρει.

36 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Ανώνυμος είπε...

Το ριζοσπαστικό αίτημα της γκέι κοινότητας ήταν να γίνει mainstream
Δικαίωμα στον γάμο δεν απαιτεί; Γιατί απορείς;

ΤΤ

The Motorcycle boy είπε...

Ε, να μην απορώ; Σε λίγο θα βάλουν πασουμάκια και ρόλεϊ!

Ανώνυμος είπε...

Τι να πεις... μικροαστικισμός ως το κόκαλο.
(Παρ)ομοίως, οι φεμινίστριες τραβάνε τα μαλλιά τους με τις hijra του Πακιστάν και τις waria της Ινδονησίας.

ΤΤ

The Motorcycle boy είπε...

Δεν είμαι πρόχειρος να πω για Πακιστάν και Ινδονησία, δεν τον γνωρίζω το θέμα. Και τέλος πάντων, σίγουρα δεν είμαι πρόθυμος να γυρίσουμε 50 χρόνια πίσω για να ζήσει ο Χ ή η Ψ το όνειρο του ματσισμού του (ή της).

Ανώνυμος είπε...

κι εγώ αυτοσχεδίασα, δεν ανοίγω νέα συζήτηση. Ανέφερα τις φεμινίστριες γιατί οι τραβεστί/transgender waria διεκδικούν τα δικαιώματά τους μέσω του θεσμού των καλλιστείων. Αμηχανία...

TT

The Motorcycle boy είπε...

Τα δικαιώματά τους; Δηλαδή; Αν αυτά είναι δωρέαν αλλαγή φύλου και αναγνώριση ταυτότητα (για παράδειγμα) είμαι μαζί τους. Αν είναι να μπορούν να συμμετέχουν στα καλλιστεία, χεστήκαμε κι η βάρκα έγυρε.

Кроткая είπε...

κλαπ κλαπ κλαπ για το κείμενο, δεν εχω δει την ταινία -μπορεί και αν τη δω, θα δω.
επίσης, ο ΤΤ μου έκλεψε το σχόλιο.

πραγματικά βλέπω τρομερό συντηρητισμό πολύ συχνά στη gay κοινότητα.

The Motorcycle boy είπε...

Είχα μια φίλη λεσβία που έλεγε οτι θέλει να πάει στο Γκέι Πράιντ και να σηκώσει πανώ κατά του πολιτικού γάμου. Τώρα βλέπω οτι είχε βουνό δίκιο.

trelos είπε...

Μπερδεύτηκα.
Θα μπορούσα κι εγώ να κάνω ένα τέτοιο σενάριο για να διακωμωδήσω-ειρωνευτώ το στερεότυπο της αγίας οικογένειας όπως παρουσιάζεται στις ταινίες -υποθέτω δεν έχουμε τέτοια περίπτωση.
Απ' ότι κατάλαβα έχουμε την κλασσική αμερικάνικη δηθενιά "τι πουλάει;+τι ακούγεται διαφορετικό-παράδοξο-γαργαλιστικό+τι ακούγεται προοδευτικό και πολιτικά ορθό ώστε να παρέχει και στους υποτίθεται δύσκολους το άλλοθι μιας επίφασης;"
Δεν την έχω δει την ταινία, έχω δει όμως παρόμοιες και σκυλόβριζα, οπότε μαζί σου.
Πέρα απ' όλα αυτά, το "φυσιολογικά" που αναφέρεις κάπου, μου έδωσε την εντύπωση ότι δεν επικροτείς την ιδέα της οικογένειας με ομόφυλους γονείς. Ίσως όμως να κατάλαβα λάθος, ίσως αμφισβητείς μόνο την απλοϊκή απεικόνιση της ταινίας.
Επίσης, δε καταλαβαίνω την ερώτηση "από πότε στις αμερικάνικες ταινίες έγινε αποδεκτό το σεξ των 15χρονων;": την ετικέτα του νεο-πουριτανισμού της την κολλάμε εμείς- υποτίθεται ότι σχολιάζουμε μια αντισυμβατική ταινία. Το σεξ των 15χρονων είναι απαράδεκτο ανεξαρτήτως πλαισίου; Το σεξ των ομοφύλων 15χρονων;

The Motorcycle boy είπε...

Καμιά σχέση με ειρωνία, η ταινία τονίζει το πόσο σημαντική είναι η οικογένεια και πόσο μαλάκες είναι οι απέξω οι λιγούρηδες που δεν έχουν. Και λέω οτι αυτό είναι συντηρητικό και αντιδραστικό είτε πρόκειται για ένα αντρόγυνο, είτε για δυο γυναίκες, είτε για δυο άντρες, είτε για 7 πιγκουίνους.
Η ταινία πλασάρεται σαν αποκαλυπτική και ριζοσπαστική και σούπερ δημιουργία επειδή έχει λεσβίες και λεσβία σκηνοθέτη.
Προσωπικά πιστεύω οτι το μόνο έγκλημα που θα έπρεπε να τιμωρείται παραδειγματικά σε όλες τις κοινωνίες είναι αυτό του ανεπαρκούς γονέα. Από εκεί και πέρα χέστηκα πόσοι και ποιοι αποτελούν μια οικογένεια, δικό τους θέμα. Τουτέστιν δεν επικροτώ ούτε καταδικάζω την ομόφυλη οικογένεια, την θεωρώ απλώς μια μορφή οικογένειας. Αλλά ΚΑΘΕ μορφή οικογένειας επιμένω να την κρίνω σε θέματα επάρκειας.
Στις αμερικάνικες ταινίες το σεξ μεταξύ ανηλίκων απαγορεύεται -νομίζω οτι ούτε στις ανεξάρτητες δεν το θίγουν το θέμα. Εδώ όμως έχουμε μια ταινία που επικροτεί το σεξ μεταξύ ανηλίκων (και μπράβο της, είμαι υπέρ) αλλά κανένας δεν της τα έχωσε. Αναρωτιέμαι, αν ήταν πήδημα κοριτσιού από αγοράκι θα ήταν το ίδιο; Μπορεί και ναι -δεν ξέρω.

trelos είπε...

κατάλαβα και συμφωνώ -σίγουρα δεν επικροτούν το σεξ μεταξύ ανηλίκων, όπως δεν επικροτούν τις εξωσυζυγικές σχέσεις (εκτός αν πρόκειται για φαρσοκωμωδίες όπου η μοιχεία γελοιοποιείται), δεν είμαι όμως σίγουρος ότι τις απαγορεύουν δια ψαλιδιού

από ανεξάρτητες μού 'ρχεται πρόχειρα η τζούνο που πηδιέται και γκαστρώνεται

The Motorcycle boy είπε...

Χμμ, σωστά αλλά λάθος! Η Τζούνο ΔΕΝ πηδιέται -η ταινία ξεκινάει με τη Τζούνο γκαστρωμένη. Κάποτε, κάτι, έγινε... έτσι ναι, μπαίνει το εφηβικό σεξ. Περί του πουριτανισμού και της απαγόρευσης του σεξ των εφήβων αρκεί να σου πω οτι αυτή η Μάιλι Σάιρους που ακούει η κόρη μου, όταν ήταν 15, φωτογραφήθηκε μπούστο με μια πετσέτα που άφηνε γυμνούς τους ώμους της. Ο σάλος που ξεσηκώθηκε για την παιδική πορνογραφία της συγκεκριμένης φωτογραφίας ανάγκασε την κοπελίτσα και την οικογένειά της να ζητήσουν συγνώμη σε πανεθνική τηλεοπτική μετάδοση -α λα Κλίντον! Φαντάζεσαι λοιπόν που αντιμετωπίζεται το εφηβικό σεξ.

Υ.Γ.: Το τελευταίο που έδειξε κάτι σχετικό και κατακρεουργήθηκε στις ΗΠΑ ήταν το "Αμέρικαν Μπιούτι".

trelos είπε...

μάλλον έχεις δίκιο, δεν μου 'ρχεται καμία που να δείχνει αγνό, φυσικό σεξ, έστω και με κουρτινάκια

έστω μια μαμά που να δίνει ένα προφυλακτικό στην κόρη της, ρε παιδί μου, να 'χει και μήνυμα

θέλεις δε θέλεις, απ' αυτήν την άποψη η δική σου είναι -χεχε- πρωτοπόρα

The Motorcycle boy είπε...

Ναι είναι και καλά κάνει. Κι αν την παίρνει να το περάσει οτι "αφήστε τα μικρά γκέι να πηδιούνται" ακόμα καλύτερα. Μαζί με τα γκέι θα πηδηχτούν και τα στρέιτ.

trelos είπε...

μπα, όλα υποκριτικά είναι, στα πλαίσια του τι αποδέχεται (ή νομίζουμε πως αποδέχεται) και άρα θα πληρώσει για να δει ο θεατής

σου λέει, αν δείξω τη δεκαπεντάχρονη να πηδιέται, ο μέσος μπαμπάς θα σκεφτεί αμέσως: η δικιά μου η κόρη ρε; τέτοιο παράδειγμα της δίνετε; αίσχος! βρωμοκουλτουριάρηδες! λεχρίτες λιγούρηδες μουσάτοι, δε σας φτάνει που πηδάτε τις ξεκωλιάρες τις θεατρίνες, βάλατε στο μάτι και τη δική μου την κόρη;

ενώ, το μικρό τον γκέι ποιος τον γαμεί; κανενός ο γιος δεν είναι γκέι

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα -σωστό και αυτό! Και μάλιστα έχει και την κόντρα σκηνή που λέει ο γιος της λεσβίας: "πας καλά ρε μάνα; με πέρασες για γκέι;" Έτσι να μην ξεχνιόμαστε.

Υ.Γ.: Στο Αμέρικαν Μπιούτι είναι εκείνη η σκηνή που πάει το γκέι ζευγάρι να υποδεχτεί τον στρατόκαβλο καινούργιο γείτονα.
"Τομ και Τζον" του συστήνονται, "είμαστε πάρτνερς".
"Α ναι;" λέει ο στρατόκαβλος. "Τι δουλειά κάνετε;"
"Εγώ γιατρός, αυτός δικηγόρος".
"Ε, τι σκατά πάρτνερς είσαστε τότε;" απορεί ο μαλάκας

lemonostiftis είπε...

Από σκηνές εφηβικού σεξ βρίθει το ανεξάρτητο "Teeth" , οι οποίες βέβαια λήγουν συνήθως με αιματηρό τρόπο καθώς η teenager πρωταγωνίστρια έχει μια μετάλλαξη καλούμενη ...Vagina dentata. Κι αυτό γιατί μεγάλωσε σε ένα αγροτόσπιτο δίπλα σε εργοστάσιο παραγωγης πυρηνικής ενέργειας. (...οικολογικό μήνυμα)

http://www.youtube.com/watch?v=QM6vaaNfENA

http://www.youtube.com/watch?v=ihpAcNgA0PQ&feature=related

The Motorcycle boy είπε...

Λεμονοστίφτη, αυτό που γράφεις ενσιχύει την άποψη οτι το εφηβικό σεξ είναι απαγορευμένο στις ΗΠΑ. Επειδή οι ταινίες που αναφέρεις (υποθέτω πώς) δείχνουν οτι αν πηδηχτείς θα σε βάλουν μετά στο μπλέντερ. Ή αλλιώς θα πας τσιφ στην Κόλαση.

lemonostiftis είπε...

Μα, ναί! Εννοείται πως προβάλεται ως "καταραμένο" .

υγ. i'm so bored with the USA

The Motorcycle boy είπε...

Κι όσο σκέφτομαι οτι εδώ πέρα ο Κούνδουρος είχε κάνει τις Μικρές Αφροδίτες το 1963!

Εγώ δεν βαριέμαι με τις ΗΠΑ (άλλωστε κι ο Στράμερ μετά που το είπε χτύπησε μια γκράντε περιοδεία εκεί πέρα και ξώμεινε). Μου αρέσει να τις παρατηρώ επειδή διακρίνω τις τάσεις που θα έρθουν εδώ μετά από κάποια χρόνια.
"Πώς είναι δυνατόν να είμαστε 20 χρόνια πίσω από την Αμερική χωρίς η Αμερική να είναι 20 χρόνια μπροστά μας;" Ζορζ Πιλαλί.

Υ.Γ.: "Θάνατος!"

lemonostiftis είπε...

Οι Ηπα αλέθουν και καταπίνουν - το πολιτικώς ορθό χωνευτήρι πολιτισμών - κι αυτό σε ατομικό επίπεδο σημαίνει λήθη αλλά όχι απαραίτητα κακοπέραση αν δεν ανήκεις στους οικονομικά ασθενέστερους. Συνθηματολογικά το "I'm so bored ..." με κερδίζει ακόμα, πρακτικά έχεις δίκιο. Τις παρατηρώ κι εγώ αν και πιστεύω πως οι τάσεις που θα φορεθούν στις εδώ δομές θα έχουν ευρωπαική χώρα προέλευσης.
Την αλληλεγγυή των αμερικανών - που σταματά βέβαια στα όρια κάθε φύσης κοινοτήτας - δε μπορούμε να την πετύχουμε εδώ, ακόμα κι αν αφορά την ευρύτερη οικογένεια μας.

ευχαριστώ για το χώρο.

The Motorcycle boy είπε...

Τι ευχαριστείς ρε; Δικός μου είναι ο χώρος; Εγώ ορίζω μόνο το ποστ, τα σχόλια είναι άνευ ιδιοκτησιακού τίτλου.

Είναι όντως σημαντικό πάντως αυτό που αναφέρεις περί κοινοτικής αλληλεγγύης σε κάποιες γωνιές των ΗΠΑ, επειδή τα κοινωνικά προβλήματα αποσάθρωσης άρχισαν να εμφανίζεται όταν περάσαμε από την κοινότητα στην κοινωνία (Φέρδιναρντ Τένις νομίζω)

Ανώνυμος είπε...

"Η Τζούνο ΔΕΝ πηδιέται -η ταινία ξεκινάει με τη Τζούνο γκαστρωμένη. Κάποτε, κάτι, έγινε... έτσι ναι, μπαίνει το εφηβικό σεξ."

Κατ'αρχάς η Τζούνο μια χαρά πηδιέται, θυμάμαι χαρακτηριστικά το λουλουδάτο βρακάκι να πέφτει στο πάτωμα. Όντως η ταινία ξεκινά αφού έχει μείνει έγκυος αλλά μετά δείχνει αυτό το "κάτι" που έγινε "κάποτε" σε φλας μπακ. Δες ξανά το DVD! Επίσης νομίζω ότι είναι λίγο φευγάτη αυτή η κοινωνιολογική ανάλυση βάσει μερικών χουλιγουντιανών ή μη ταινιών. Γιατί ας πούμε να μην λάβουμε υπόψη τα σήριαλ; Διότι αν κρίνω από το Μπέβερλυ Χιλς της γενιάς μου και το πρόσφατο Gossip girl το εφηβικό σεξ δεν είναι καθόλου ταμπού, ίσα ίσα ταμπού είναι η αγαμία. Εκτός αν η κριτική έχει να κάνει με το ότι δεν το δείχνουν στην οθόνη.

Όσο για τους γκέι, πιστεύω τελικά ότι δεν είναι δίκαιο εμείς οι στρέιτ μικροαστοί να περιμένουμε από τους γκέι να έρθουν σε ρήξη με τα μικροαστικά πρότυπα που όλοι μαζί εμπεδώνουμε από μικρά παιδιά, απλώς και μόνο επειδή τυχαίνει να γουστάρουν άτομα του ίδιου φύλου.

ΤΤ

The Motorcycle boy είπε...

Η σκηνή στην οποία αναφέρεσαι είναι το φλας μπακ με τον Μάικλ Σέρα μεθυσμένο και το βρακάκι της Τζούνο να πέφτει -αν θυμάμαι καλά. Εντάσσεται λοιπόν σ΄αυτά που έγραφα στον φίλο από πάνω -όποιος πηδιέται πάει στην Κόλαση. Είτε του τρώει το πουλί το οδοντωτό μουνί της γκόμενας (ο παλιός, καλός αστικός μύθος με τα ξυραφάκια), είτε γκαστρώνεται και μπλέκει. Γι΄αυτό ΠΡΩΤΑ βλέπουμε τις συνέπειες στη Τζούνο και ΜΕΤΑ φλασμπακάρουμε την πράξη η οποία έχει πλέον πλήρως ενοχοποιηθεί -φορτιστεί αρνητικά.

Κατ΄αρχάς σίγα μην είχα στοιχεία να κάνω κοινωνιολογική ανάλυση. Είπα απλά οτι αυτή είναι η εντύπωσή μου από αμερικάνικες ταινίες και άλλα συμβαίνοντα στις ΗΠΑ. Αν θες μπορώ να σου μιλήσω για τα δαχτυλίδια αγνότητας και για τις συγκεντρώσεις "love can wait" σε μεγα-στάδια των ΗΠΑ επίσης.
Στο Μπέβερλι Χιλς απ΄οτι θυμάμαι (αν και δεν είχε προκύψει ακόμα η υστερία με τη σεξουαλική αποχή των εφήβων) οι σωστές κοπέλες δεν γαμιούνταν. Η πουτάνα η Κέλι τον έπαιρνε (χωρισμένοι γονείς, μάνα διαλυμένη από τα χάπια) και η καλή κοπελίτσα Άντρεα όταν τον υφάρπαξε γκαστρώθηκε με τη μία! Η μικρούλα Μπρέντα απλώς χαμουρευόταν με τον Ντύλαν και εκείνη η ξενερουά η κόρη του παραγωγού της σειράς δεν έδινε προ γάμου. Γκόσιπ δεν βλέπω, δεν ξέρω.

Σχετικά με τους γκέι τώρα (και όχι μόνο) έχω την τάση να θεωρώ τους ανθρώπους ίσους αλλά όχι όμοιους. Είναι λοιπόν για μένα θέμα συνέπειας να τάσσομαι εναντίον σκοταδιστικών αντιλήψεων είτε προέρχονται από τον Άνθιμο, είτε από τον πρόεδρο της γκέι κοινότητας για παράδειγμα. Σε αυτό το πλαίσιο είπα οτι η συγκεκριμένη ταινία είναι κάργα συντηρητική και αρτηριοσκληρωτική και το γεγονός οτι οι συντηρητικοί είναι δυο λεσβίες δεν κάνει την ταινία προοδευτική (όπως υποστηρίζεται ευρέως). Και στην τελική -στρέιτ μικροαστός είμαι αλλά δεν διανοούμαι να πω οτι ο τρίτος άνθρωπος μιας σχέσης είναι σκουπίδι και έτσι πρέπει να του συμπεριφερόμαστε (όπως κάνει η ταινία)! Αν το δεχόμουν από κάποιους με το σκεπτικό οτι είναι γκέι θα θεωρούσα οτι διαπράττω διάκριση με βάση την σεξουαλική προτίμηση.

lemonostiftis είπε...

Αν και ίσως παρεκκλίνω του θέματος, αναφέρω ως υποδειγματικό "τρίτο άτομο", εισβολέα σε μια καθωσπρεπει οικογένεια την Glenn Close στο Fatal Attraction, να παλεύει ...μέχρις εσχάτων για τη θέση της σε αυτή. Εξοργιστικό το happy end (άραγε για ποιον) που δικαίωσε άλλη μια φορά τα χρηστά οικογενειακά ήθη.

The Motorcycle boy είπε...

Δεν παρεκκλίνεις, αλλά πρόσεξε τη μπινιά στη σύγκριση:
Στο Φάταλ η τιμωρία της οικογένειας (κουνέλι στην κατσαρόλα κ.λ.π.) επέρχεται επειδή ο πατέρας παραστράτησε και γι΄αυτό ο συγκεκριμένος πατέρας τιμωρείται με διάφορους τρόπους.
Στην ταινία αυτή (την έχεις δει τελικά;) η παραστρατημένη γυναίκα της σχέσης τιμωρείται με ολίγες νύχτες στον καναπέ του σαλονιού και το χοντρό πακέτο το τρώει ο τρίτος άνθρωπος ο οποίος είναι τελικά Ο ΜΟΝΟΣ φταίχτης!

Κάτι παράπλευρο σχετικοάσχετο: το "Fatal Attraction" αντιγράφει το "Play Misty for me" που είχε γυρίσει πριν κάτι χρόνια ο Κλιντ Ίστγουντ. Μόνο που εκεί το θέμα ήταν καθαρά ο άντρας που κάνει μια ξεπέτα και μετά αδιαφορεί. Δεν υπήρχαν οικογένειες και τέτοια.

lemonostiftis είπε...

το ανόμοιο της αρχικής αχέσης και η "μπινιά στη σύγκριση" ήταν που μ'έκαναν να σκεφτώ οτι "ίσως παρεκκλίνω του θέματος"

υγ. πως θα την ανέφερα αν ΔΕΝ "την είχα δει τελικά;" ???

The Motorcycle boy είπε...

Ε, μπορεί να αναφερόσουν στο γενικό των διαπιστώσεων και όχι στο ειδικό της ταινίας.

Πολύ χρήσιμη η σύγκριση των δυο ταινιών έχω να πω. Κι αν το πάμε παραδίπλα, κάνε και τη σύγκριση με το "Για όλα φταίει το γκαζόν" όπου ο τρίτος άνθρωπος είναι η λεσβία. Ε; "Τα σα μα και τα μα μάσατα", που λέγανε και οι αρχαίοι.

Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
The Motorcycle boy είπε...

Σε νιώθω ρε κακομοίρη. Όλη σου η ζωή έχει γίνει το τι θα πετάξω στα σκουπίδια για να το φας -κάτσε και διάβασέ με, καλό θα σου κάνει. Πλουτίζεις και το λεξιλόγιό σου.

Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Αόρατη Μελάνη είπε...

Την ταινία δεν την έχω δει, αλλά μου φαίνεται απολύτως φυσικό να προβάλλεται η γκέι συντροφική σχέση ως συντηρητική, καρμπ;oν με τις στρέιτ. Τι θέλει η πλειοψηφία, τι θέλουμε όλοι μας κατά βάθος? (Νναι όλοι! ίσως να μην το έχουμε σαν προτεραιότητα, ίσως να μην το αφήνουμε να μας καταδυναστεύει στη ζωή, αλλά το θέλουμε). Κοινωνική ένταξη, να κυκλοφορούμε στο δρόμο και να μη μας δείχνουν με το δάχτυλο, να είμαστε στο μέσο όρο κι όχι πιο ψηλοί ή πιο κοντοί ή πιο πράσινοι ή με φουτωτό λειρί, να ζούμε σε μια κοινότητα όπου να νιώθουμε αποδεκτοί.

Όταν η ανάγκη για κοινωνική ένταξη είναι προτεραιότητα (και για τους περισσότεους ανθρώπους είναι, και είναι φυσικό αυτό, είμαστε ένα είδος κάργα κοινωνικό) τότε παραμερίζουμε και προσωπικές επιλογές και ανθρώπινα δικαιώματα και ανεξαρτησίες και πράσινα άλογα, για να είμαστε νορμάλ. Όταν είναι προτεραιότητα η ανάγκη για αίσθηση ατομικής ταυτότητας, ανεξαρτησία, προσωπική δύναμη (κάτι που ισχύει για μια μειοψηφία), τότε κάνουμε την επανάστασή μας, διεκδικούμε το να είμαστε ο εαυτός μας. Και όταν το κερδίσουμε αυτό, έρχεται η συντηρητική πλειοψηφία των κρυφών (γκέι ή οτιδήποτε άλλο) και διεκδικεί το δικαίωμά της να είναι μέρος του κοινωνικά αποδεκτού συνόλου χωρίς να απαρνηθεί την ταυτότητά της.

Και καλά κάνει, δεν βλέπω κανένα πρόβλημα. Οι άνθρωποι απλώς είναι έτσι, και όλο αυτό το πακέτο είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο. Δεν έχει νόημα να λέμε "ο συντηριτισμός είναι κακός", δεν είναι ούτε καλός ούτε κακός, είναι ένα ανθρώπινο (ζωικό θα έλεγα, ή ακόμη και οργανικό γενικότερα) χαρακτηριστικό, ένα χαρακτηριστικό κάργα επιβιωτικό για ένα είδος: η ένταξη στη νόρμα δίνει συνοχή στην ομάδα και προάγει την επιβίωση. Αλλά και η ρισοζπαστικότητα προάγει την επιβίωση σε επίπεδο είδους: μια ομάδα χρειάζεται ποικιλότητα, για να αντιμετωπίσει τυχόν έκτακτες καταστάσεις (ο "παράξενος" ίσως έχει ικανότητες που δεν έχουν οι "κανονικοί" και ίσως προσαρμόζεται καλύτερα σε αλλαγές του περιβάλλοντος).

Είμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με δύο τάσεις - συντηρητική και ριζοσπαστική - εγγενείς στη φύση του είδους μας, που συνυπάρχουν και εκδηλώνονται παράλληλα. Δεν τρέχει τίποτα. Live and let live.

The Motorcycle boy είπε...

Αόρατη, σαφώς και κατανοώ απόλυτα την τάση του κάθε ανθρώπου για ενσωμάσωση στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει π.χ. οτι θα επικροτούσα (θα χρησιμοποιήσω τερατώδη παραδείγματα και μετά θα τα μαζέψω -μην ανησυχείς) τη στάση ενός βουλευτή ή ενός δημάρχου ο οποίος (αν και γκέι) για να ενσωματωθεί πηγαίνει με ένα άκρως ομοφοβικό κόμμα! Ή δεν θα επικροτούσα την άποψη των Χ γκέι (παράδειγμα δίνω) οι οποίοι προκειμένου να γλιτώσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χίτλερ θα έκαναν δηλώσεις κατά των Εβραίων!

Παρακάτω;

Σαν άνθρωπος έχω κάποιες αρχές, θεωρώ κάποια πράγματα ήδη κατακτημένα από την κοινωνία και θέλω να πάμε παρακάτω, να κατακτήσουμε περισσότερα. Κι εκεί ακριβώς έρχεται η ταινία και μου βάζει νοοτροπίες τις οποίες θεωρούσα πλέον παρωχημένες. Ε, δεν θα τις υποστηρίξω αυτές τις νοοτροπίες επειδή τυγχάνει να τις υποστηρίζουν γκέι! Αυτό θα ήταν ανάποδη διάκριση.

Όπως επίσης και δεν υποστηρίζω το δικαίωμα πολιτικού γάμου των γκέι επειδή είμαι ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ κατά του γάμου μεταξύ των ανθρώπων και υπέρ της αποκλειστικά νομικής ρύθμισης της συμβίωσης.

Είμαστε λοιπόν αντιμέτωποι με ιδέες που έχουν από καιρό πεθάνει (κοινωνικά) και γίνεται προσπάθεια νεκρανάστασής τους -δεν βλέπω συντηρητισμό εναντίον ριζοσπαστισμού εδώ πέρα. Αλλά κι έτσι να ήταν δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να προμοτάρουμε την προσπάθεια κάποιων να χαθούν στο κοινωνικό σώμα μέσω αγελοποίησης και πλήρους ενσωμάτωσης.

Υ.Γ.: Δεν εμποδίζω κανέναν να ζήσει όπως θέλει, αλλά και δεν θα σταματήσω να ενοχλούμαι από τον τρόπο που κάποιοι επέλεξαν να ζήσουν.

Αόρατη Μελάνη είπε...

Σε γενικές γραμμές συμφωνούμε.

Ωστόσο δε νομίζω ότι οι ιδέες αυτές έχουν πεθάνει κοινωνικά. Νομίζω ότι επιβιώνουν και μάλιστα ισχυρές, είτε μας αρέσει είτε όχι.

Επίσης εγώ τουλάχιστον δεν ενοχλούμαι (πλέον) από την επιλογή ορισμένων να ζήσουν ενταγμένοι στη νόρμα (παλιότερα ήμουν πιο απόλυτη, δε μου έφτανε να επαναστατώ εγώ, ήθελα να επαναστατήσουν όλοι έκοντες άκοντες).

Τέλος νομίζω ότι όλοι οι πολίτες θα πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα χωρίς διακρίσεις με βάση τη σεξουαλική προτίμηση. Επομένως, αν και είμαι κατά του θεσμού του γάμου και θα ήθελα να καταργηθεί, εφόσον υφίσταται ακόμη, θέλω να έχουν όλοι οι πολίτες δικαίωμα σε αυτόν.

Από εκεί και πέρα, φυσικά και έχει καθένας μας δικαίωμα να αξιολογεί τις επιλογές ζωής των άλλων και να λέει τη γνώμη του.

The Motorcycle boy είπε...

Κοίτα -μια εποχή επιβίωναν τέτοιες ιδέες μόνο εκτός κέντρου, δηλαδή σε κωμοπόλεις, χωριά, στον αμερικάνικο νότο κ.λ.π. Άρα ήταν τουλάχιστον ημιθανείς.
Τώρα, εγώ δεν έχω θέμα με όσους είναι ενταγμένοι στην τάδε ή τη δείνα νόρμα -έχω θέμα όμως με τον κάθε συντηρητικό πού το παίζει επαναστάτης. Είσαι συντηρίκλα κύριε; Μαγκιά σου. Μη μου τη βγαίνεις όμως σε στυλ δε νεξτ μπιγνκ θινγκ!

Κι εγώ πιστεύω οτι όλοι οι πολίτες θα πρέπει να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα αλλά τον γάμο τον θεωρώ έναν καταπιεστικό θέσμο και όχι δικαίωμα. Να στο πω αλλιώς: αν οι λεσβίες αύριο αποφάσιζαν να διεκδικήσουν το δικαίωμα για υποχρεωτική στράτευση δεν θα το υποστήριζα επειδή είμαι κατά του στρατού γενικώς.

Αυτά.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι