Δευτέρα, Νοεμβρίου 22, 2010

Ένας νέγρος θεατής από το Τζιμπουτί

Το είχα υποσχεθεί στον φίλο μου τον Μιχάλη οτι σύντομα θα του δινόταν η ευκαιρία να σχολιάσει σχετικά με το θέμα της μουσικής πραγματικότητας της δεκαετίας ’80. Μιας πραγματικότητας που γίνεται όλο και περισσότερο εικονική με το πέρασμα των χρόνων και για χάρη της αναγκαιότητας αναβίωσης μέσω μιας αναβαπτισμένης ροκ σκηνής που δεν υπήρξε και δεν λεγόταν καν έτσι!

Το είχα δει παλιότερα με τον κινηματογράφο της συγκεκριμένης δεκαετίας όπου βαφτίσανε «το κρέας ψάρι» για να παρουσιάσουν τους χλιμίτζουρες της βιντεοκασέτας σαν καλτ φιγούρες.
Το είδα στη συνέχεια με αφορμή την αλητεία αυτή των Metro Decay που τόλμησαν οι παλιάνθρωποι να δώσουν συνέντευξη και να μας πουν την άποψή τους για τη δεκαετία του ’80.
Χτες το εμπέδωσα μέσω κρατικής τηλεόρασης και συγκεκριμένα με την εκπομπή «Εικόνα σου είμαι» της ΕΤ1 η οποία ασχολήθηκε με το ελληνικό ροκ. Στα μέσα της εκπομπής πήρα όσα τηλέφωνα είχα από παιδιά που παίζανε μουσική το ’80 για να τους πληροφορήσω περιχαρής: «Κύριοι, δεν υπήρξατε ποτέ κι εγώ που έλεγα οτι σας είδα είμαι φαντασιόπληκτος, πάω στοίχημα οτι αν κοιτάξω στη δισκοθήκη μου οι δίσκοι σας θα έχουν όλοι εξατμιστεί». «Σίγουρο αυτό;» με ρώτησαν κάποιοι. «Γκαραντί, κι αν δε με πιστεύετε ανοίξτε να το δείτε που το λέει η τσαχπίνα Ευτυχία Φράγκου!» τους διαβεβαίωσα. Ελπίζω να πείστηκαν –άντε γιατί πολύ κάπως την είχαν δει, δεν υπήρξατε ποτέ κύριοι (και κυρίες) κι αν κάποιος ισχυριστεί το αντίθετο θα ισοπεδωθεί πάραυτα.

Για όσους δεν πήρατε είδηση την εκπομπή, εδώ είμαι, για να σας βγάλω από την άγνοια:

Αρχίζοντας από τον τίτλο. «Εικόνα σου είμαι κοινωνία και σου μοιάζω», αυτός είναι ολόκληρος ο στίχος από τον οποίο δανείζεται ο τίτλος της εκπομπής. Κάποια ποίημα της Γαλάτειας Καζαντζάκη –εγώ πάντως το έχω ακούσει να τραγουδιέται από τη Νένα Βενετσάνου. Και ίσως την Ελένη Βιτάλη (μη βαράς –μπορεί να κάνω λάθος). Κοντολογίς πρόκειται για έναν στίχο –μπαλαφάρα, που ίσως (κάποτε) να έμοιαζε πρωτοποριακός αλλά πλέον είναι εξίσου προφανής και κοινότυπος με την κίνηση της γης γύρω από τον ήλιο. Με ξένισε λοιπόν κάπως αυτό το πράγμα, να χρησιμοποιείται ένας στίχος ελαφρολαϊκού τραγουδιού σαν τίτλος εκπομπής της οποίας το περιεχόμενο ήταν (στο πρώτο επεισόδιο) το ελληνικό ροκ.

Γι΄αυτό πήγα στη σελίδα της ΕΤ1 να μάθω κάτι παραπάνω και παρακολούθησα την εκπομπή ΣΧΕΔΟΝ από την αρχή. Κι αυτά διάβασα και αυτά είδα, κάτσε να στα περιγράψω:

«Μια εκπομπή που ηχογραφεί τον πιο δυνατό, τον πιο καθαρό και τον πιο ανατρεπτικό ήχο της πόλης και κινηματογραφεί τους πρωτοπόρους, τους εμβρυουλκούς και τους νεότερους δημιουργούς».
Κάτι τέτοια διάβαζε ο Κάρολος ο Ντίκενς κι έβγαλε το βιβλίο του «Μεγάλες Προσδοκίες»! Πάντως εγώ διαβάζοντάς το μια περιέργεια την είχα –ήθελα να κάτσω μπροστά στην οθόνη, όχι για να δω τους πρωτοπόρους ή τους νεότερους αλλά γι΄αυτούς τους κιαρατάδες τους «εμβρυουλκούς»! Ποιοι ήταν; Τι ήταν; Τους φανταζόμουν με ρόμπες γιατρών να ξεγεννάνε τα μουσικά ρεύματα και να γιομίζει ο τόπος αίμα και πλακούντα –σπλάτερ μουσική εκπομπή, έτσι το περίμενα!

«Σαββόπουλος, Μικρούτσικος, Μαχαιρίτσας, Θηβαίος και αρκετοί άλλοι που εξελλήνισαν το Ροκ, κοντοστέκονται σε σταθμούς και στάσεις της δημιουργικής διαδρομής τους, μιλώντας ταυτόχρονα για τις μελλοντικές πορείες τους στον αντιφατικό κόσμο του ροκ κινήματος.»
Εδώ είναι ο μέλανας ζωμός της ιστορίας –αυτό το κομμάτι της εκπομπής το παρακολούθησα με θρησκευτική ευλάβεια. Επειδή μιλούσε για το ροκ της δεκαετίας του ΄80 –κατάλαβες; Το "εξελληνισμένο", το ατόφιο πράμα, με το μπουζουκάκι του και τα απ΄όλα του...
Τον Σαββόπουλο δεν τον πρόλαβα (ίσως είχε μιλήσει πιο πριν), έπεσα κατευθείαν πάνω στον μεγάλο Μικρούτσικο. Ο οποίος, απ΄ότι κατάλαβα, έβγαλε έναν από τους πιο σημαντικούς δίσκους ροκ της δεκαετίας του ΄80. Ποιον; Μα καλά –το ρωτάς! Τον «Σταυρό του Νότου»!!!! Δισκάρα, αποκαλυπτικό ροκ, το άκουσε ο Τζάγκερ κι έγινε ηθοποιός, το άκουσε ο Ντύλαν και έγινε τραγουδιστής, το άκουσε ο ΜακΛάρεν και άνοιξε μπουτίκ! Ο μέγας Μικρούτσικος έλεγε με καμάρι οτι ο Πατσιφάς από τη ΛΥΡΑ είχε πολύ απογοητευτεί όταν του πήγε τα τραγούδια και τον είχε αφήσει να βγάλει το δίσκο επειδή «τον αγαπούσε». Και οι κριτικοί τον ξέσκισαν –καμάρι ο Μικρούτσικος, να δεις!
Απορία: γιατί όλοι τον βρίζανε τον καλλιτέχνη;
Υποθετική απάντηση που κυκλοφορεί ευρέως: Επειδή ο Καββαδίας θεωρούνταν παρακατιανός.
Απάντηση των παιδιών της δεκαετίας του ’50 που λάτρεψαν Καββαδία: Επειδή ο δίσκος ήταν φωνακλάδικος και πανηγυρτζίδικος (¨αρκουδιάρικος" σύμφωνα με άλλους).
Απάντηση των κριτικών της δεκαετίας του ’80: Επειδή ο δίσκος ήταν κιτς.
Άποψη δική μου: Πολύ μπουζούκι και ζεμπεκιές ρε παιδί μου!

Αυτά περί ροκ Μικρούτσικου, ο οποίος βέβαια, την δεκαετία του ΄80 διέπρεπε ως αγαπημένος συνθέτης της ΚΝΕ («Άννα μην κλαις, θα ζητήσουμε βερεσέ απ΄το μπακάλη» και άλλα Μπρεχτικά). Και φυσικά ασπαζόταν τότε την κυρίαρχη άποψη περί «ξενόφερτου, αντιδραστικού μουσικού υποπροϊόντος» -για το ροκ μιλάμε, μην ξεχνιέσαι. Κι ακόμα πιο φυσικά, ο μεγάλος Μικρούτσικος μουσουργός έγινε ξακουστός το 1984 για τη μουσική που έγραψε στο «Βίκτορ/Βικτόρια» της Βουγιούκλως και την συνεπή (αριστερή, κομμουνιστική, συνδικαλιστική) στάση την οποία επέδειξε σπάζοντας την απεργία των μουσικών του θεάτρου και συνοδεύοντας τη Βουγιούκλω μόνο με το πιάνο του. Δε σόου μαστ γκόου ον! Ένας Μικρούτσικος Ήρωας.
Ο οποίος ανέλυσε το ροκ μήνυμα του Καββαδία –και ποιο ήταν αυτό; «Μην μασάς αν σε περιθωριοποιούν, μην τα παρατάς, να αγωνίζεσαι ακόμα και κόντρα στα πάντα»! Δεν κάνω πλάκα –αυτό είναι το μήνυμα του Καββαδία, το είπε χτες ο ειδήμων! Και είναι και ροκ –έτσι;

Παρακάτω βγήκε ο έτερος ροκ ίνδαλμας ο Γιάννης Ζουγανέλης! Ο Ζούγκας! Ο «άσε πια τον μακρυμάλλη»! Ο «Γιαννάκη ομορφόπαιδο» συνεχιστής του Ζαμπέτα! Και μας μίλησε για την ηρωική εποχή του «Αχ Μαρία!», επειδή, όπως μας εξήγησε η ναζιάρα παρουσιάστρια, το ροκ του ΄80 παιζόταν αποκλειστικά στο «Αχ Μαρία!» και στο «ΑΝ»!
Εντάξει, με κουτσουρεμένες τις ελπίδες περίμενα να δω τι θα δείξουν από το «ΑΝ» επειδή η μπουατοειδής μπουζουκλερί «Αχ Μαρία!» δεν ταίριαζε με την μουσική μου οπτική περί ροκ (αλλά δε βαριέσαι; ποιος είμαι εγώ να ξέρω καλύτερα από τον Ζούγκα, τον Βασιλάκη και την Ευτυχία Φράγκου;)
Περί «ΑΝ» λοιπόν έβγαλαν τον Πέτρο τον Κουτσούμπα να λέει για τη ναρκοκουλτούρα της πλατείας Εξαρχείων της εποχής κι ότι τελικά όλα αυτά γαμήσανε ένα κάρο καλούς μουσικούς. Σωστός και δίκαιος ο Κουτσούμπας, χώθηκε κι ο Ζούγκας πορδοειδώς στο όλο θέμα, έριξε ολίγον Σιδηρόπουλο (ο οποίος ήταν ΦΥΣΙΚΑ φίλος του, όπως κι ο Άσιμος) κι έτσι τελείωσε το πανηγύρι.
Ερώτηση: Καλά στο «Αχ Μαρία!» έπαιζε ο Ζούγκας, ο Μπουλάς, ο Γιοκαρίνης, ο Βασιλάκης, η Ισιδώρα Σιδέρη και όλος ο υπόλοιπος θίασος. Στο «ΑΝ» ποιοι πούστηδες παίζανε; Δεν τους είπε ο Κουτσούμπας ή τους είπε αλλά το κόψανε για να μη χαλάσει ο χυλός;

Πάμε παρακάτω όπου και βγαίνει ο άλλος μεγάλος έλληνας ροκ, ο Λαυρέντης the knife Μαχαιρίτσας! Ο οποίος αφού ρίχνει τα τσιτάτα του περί της κατάστασης στον κόσμο και περί νεολαίας, ξηγιέται και μια αναδρομή στη μουσική του σταδιοδρομία. Και μας θυμίζει τους Τερμίτες, αυτή την σουπεργκρουπάρα (οι Blind Faith και οι Cream όταν άκουσαν τη «Σκόνη» και τον «Ουρανό που βρέχει αρκούδες» αποκήρυξαν όλους τους τούς δίσκους)! Και ξηγιέται ο Λαυρέντης ο Σουγιάς: «με τους Τερμίτες είχαμε βγει εξωτερικό, στο Παρίσι, αλλά μας κλείσανε όλες τις πόρτες κατάμουτρα επειδή είχαμε βγάλει το Armageddon που ήταν προγκρέσιβ μέσα στο πνεύμα της εποχής –δεν θέλανε να ακουστούν αυτά, κατάλαβες;»
Απορία 1: Ξεμωράθηκε ο Λαυρέντης; Τον Αρμαγεδδώνα τον έβγαλε με τους PLJ Band (όταν παίζανε θρησκευτικό ροκ). Μετά την μνημειώδη αποτυχία του εγχειρήματος, ο Λαυρέντης το γύρισε στο κιθαριστικό νινανάι ντάχτα νινανάι, τουτέστιν στους Τερμίτες (στο άλμπουμ συμμετέχει κι ο Γιώργος Νταλάρας) και στις αντιγραφές των ιταλικών τραγουδιών. Πώς μπερδεύτηκε ο Λαυρέντιος;
Απορία 2: Το προγκρέσιβ, αρτ, ψυχεδελικό (άιντε, να στο δώσω κι αυτό) ροκ που λέγανε οτι παίζανε στο Αρμαγεδδών από πότε βρέθηκε στο πνεύμα της εποχής; Το ΄82 που βγήκε ο δίσκος είχε ήδη τελειώσει το πανκ και μεσουρανούσε το νιού γουέιβ και το ποστ. Οι μουσικές φόρμες των PLJ ήταν πιο παρωχημένες κι από το «Wall» των Μπιτ Χλόηντ.
Απορία 3: Πού ήταν ο αρχιροκάς (και αρχικνίτης) Τσακνής; Πολύ ξεχασιάρης ο Λαυρέντης!

Αφού λοιπόν η φωτισμένη στριφογυριστή δερβίσσισα Ευτυχία Φράγκου μάς έριξε κάτι ποιητικά αποσπάσματα, αποφάσισε να ξεμπερδέψει με το υπόλοιπο μισό της δεκαετίας του ’80 λέγοντας κάτι περί διάλυσης των συγκροτημάτων λόγω ναρκωτικών και ολοκληρωτικής εξαφάνισης της ροκ μουσικής σκηνής, κάπου στο 1986! Αυτό ήταν, πάπαλα! Μάγκες, πριν το ’86, ροκ έπαιζε ο Λαυρέντης, ο Ζούγκας, ο Σιδηρόπουλος κι ο Άσιμος και μετά το ΄86 ήσασταν νεκροί λόγω πρέζας! Μην τολμήσει κάνας πούστης και σχολιάσει οτι ζει ακόμα κι ότι έπαιζε μουσική τη δεκαετία του ΄80 θα του φάω το λαρύγγι –να΄μαστε ξηγημένοι! Το είπανε στη ΕΤ1, δεν υπήρξατε ποτέ. Κι ας υπάρχουν μέχρι και ντοκυμαντέρ με τις μούρες σας στο αρχείο της ΕΡΤ! Θα πάει η Σουβλίτσα η Φράγκου να τα κάψει ένα προς ένα, να τελειώνει πια αυτό το παραμύθι!

Και μετά μαμά, και μετά;

Αναρωτιέστε για τη συνέχεια της ιστορίας του ελληνικού ροκ; Μετά βρε κουτά βγήκαν οι ΤΡΥΠΕΣ! Το είπε η Φράγκου «στις αρχές του ’90, πρωτοπόροι, ακολούθησαν τα Ξύλινα Σπαθιά, ο Βαγγέλης Γερμανός (ποιος;) και άλλοι πολλοί». Έδειξε και μια φωτογραφία του Αγγελάκα γιαουρτωμένου! Έδειξε και τους ΜΠΛΕ με τη Τζόρτζια να τραγουδάνε κομμάτια της εποχής της Τσάτσου! Έδειξε κι έναν από την ΑΝΟ ΚΑΤΟ Records να αναλύει περί ελληνικού ροκ με φόντο δίσκους του Ζαφείρη Μελά, του Βασίλη Καρρά και άλλων ροκάδων. Μίλησε κάποιος από τις ΤΡΥΠΕΣ, ο Αγγελάκας δεν καταδέχτηκε μάλλον.
Φυσικά μίλησε κι ο Θηβαίος (άλλος μέγιστος ρόκερ)! Μεταξύ μας, από τότε που έμαθα οτι ο Θηβαίος είναι γιος του συχωρεμένου του Άντώνη «πχυ-πχυ-πχυραυλός!» Παπαδόπουλου πεθαίνω στα γέλια κάθε που τον βλέπω –φταίει αυτή η ομοιότης...

Και τελικά;

«Την ίδια στιγμή -φυσικά στην ίδια εκπομπή- νεότεροι και νέοι ακόμη και παιδιά σε σχολικές μπάντες, παίζουν μουσικές και σκαρώνουν τραγούδια για τα ασύμμετρα όνειρά τους και τις αντισυμβατικές ζωές τους. Ροκ ήχοι και εικόνες σε φεστιβάλ, νταμάρια, μουσικές σκηνές…»
Schooligans, διάφοροι που αποκάλυψαν οτι η μουσική κυκλοφορεί πλέον άνετα μέσω ίντερνετ –τέλος του παραμυθιού, καληνύχτα σας.

Και τι ήταν όλο αυτό που είδαν τα αθώα μάτια μου;
«Ένα τηλεοπτικό ταξίδι από τη δεκαετία του `60 έως τα σήμερα, με ενδιάμεσους σταθμούς στο κέντρο και την περιφέρεια που γυαλίζει στο φως του Μεγάρου Μουσικής και χάνεται στα σκοτεινά δρομάκια των Εξαρχείων και τα σοκάκια της Πλατείας Ναυαρίνου.»
Μέγαρο Μουσικής, Εξάρχεια, Πλατεία Ναυρίνου –τρεις τοποθεσίες παύλα σταθμοί για το ελληνικό ροκ! «Είμαι καβάλα στο φρίντομ, μη με σκουντάς για θα πέσω», που έλεγε κι ο Πιλάλας.

Για το τέλος αποφάσισα να αφήσω το δελτίο τύπου της συγκεκριμένης εκπομπής να εξηγήσει τα ανεξήγητα. Δεν ξέρω αν θα το κάνουν καλύτερα από μένα, σίγουρα όμως οι άνθρωποι είναι ταλαντούχοι. Στο να βγάζουν περισσότερο γέλιο κι από τον Στάθη Ψάλτη! Απολαύστε τους:

«Η δημοσιογραφική μπάντα που για τις ανάγκες της εκπομπής έλαβε τον τίτλο «επιτόπου», ανακαλύπτει και αποκαλύπτει, ότι το ελληνικό ροκ ενίοτε ως ανατρεπτικό κίνημα και άλλοτε ως μουσικό ρεύμα, ζει και ξαναζεί. Υπάρχει και δημιουργεί και μεγαλουργεί. Για λόγους σεμνότητας, αλλά κυρίως εξαιτίας της (α)προβολής από τις δομές της βιομηχανίας του θεάματος, η δράση του και οι δημιουργοί του παρέμεναν… άφαντοι.
Το Διαδίκτυο σπάει αυτά τα στεγανά και πλέον ήχοι και εικόνες εκτοξεύονται στον κυβερνοχώρο για να συναντήσουν παλιούς φίλους και νέους ροκάδες, που θέλουν να λένε ότι αντιστέκονται στο απρόσωπο, το άνευρο, το μαζικό…
Εμάς πάντως δεν μας πέφτει λόγος. Μια εκπομπή κάνουμε και απλώς καταγράφουμε, αναλύουμε, καλύπτουμε αποκαλύπτουμε, εγκρίνουμε απορρίπτουμε, κόβουμε, προσθέτουμε, αφαιρούμε ότι θέλουμε, χωρίς φόβο και πάθος…»

Η εκπομπή έκλεισε με την απαγγελία στίχων του Γιάννη Αγγελάκα από μια αλλοπαρμένη Ευτυχία Φράγκου.

Υ.Γ.: Δυστυχία μας!

52 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

DimosK. είπε...

ti δημοσιογραφικος οιστρος ειναι αυτος?
Λογω δουλειας ειχα να μπω κατι μερες και βλεπω απανωτα ¨"ταχυδρομεια" (post βρε).
Δεν σχολιαζω κανενα απο τα προηγουμενα γιατι εκει το θεμα θεωρειτε ληξαν και γιατι εδω ΠΑΛΙ πρωτος θα αφησω σχολ(ε)ιο!!
Την εκπομπη δεν την ειδα αλλα ειχα δει μια παλιοτερη που τοτε μιλαγε ο Πουλικακος σαν "παρουσιαστης" και ειχε και ενα περασμα ο Βαβουρας!
Εκεινη ηταν καλυτερη,αλλα και παλι ελειψεις ειχε..
Αυτην οπως την περιγραφεις,να μιλαει ο Ζουγανελης και ο Fuzzie ο Αρκουδος - Μικρουτσικος(τον θυμασαι τον Fuzzie απο το Muppet Show? Iδιος δεν ειναι ο Μικρουτσικος οταν παιζει πιανο?),ε τι ναπω?
Αυτη την εποχη την ξερω "εξ αντανακλασεως" αλλα οτι και αν εχω ακουσει/διαβασει/δει ΔΕΝ(ολογραφως ΔΕΝ) περιεχει κανεναν απο τους παραπανω!!!
Γελαγα με τον Ζουγανελη στα "Κουφωματα" αλλα ΔΕΝ ηταν ροκ ειδωλο ρε κοπελια..Οταν με τραβολογανε(οκ,πηγαινα και οικιοθελως για τις γκομενες) στα φεστιβαλ της ΚΝΕ,ακουγα Μικρουτσικο(μουσικη)και Βαρναλη(τσιτατα ποιησης),μεχρι να φτυσω το γαλα της μανας μου,αλλα ροκ ΔΕΝ ηταν!!
Τον Κουτσουμπα μονο εξ ακοης τον ξερω αρα ουδεν σχολιο!
Το ονομα ευτυχια φραγκου κατι μου λεει αλλα δεν ξερω ακομα απο που..Θα το γκουγκλισω μπας και καταλαβω(αν και φοβαμια οτι ΔΕΝ θα μου αρεσει τι θα βρω).
IronDick(ετσι τον λεγαμε) οκ,ροκ ηταν το παληκαρι αλλα ΔΕΝ ηταν μονο αυτος.
Δεν εχω αλλα ΔΕΝ και αφορισμους..αν και κατι μου λεει οτι μολις μαθω/θυμηθω ποια ειναι η Φραγκου θα επανελθω.
Καλησπερα ειπα?

The Motorcycle boy είπε...

Μια χαρά ροκ ήταν ο Παυλάκης (ώρες-ώρες, όχι πάντα) αλλά ροκ του '70. Στο '80 απλά ζούσε με τα περασμένα μεγαλεία.

Ναι, ίδιος είναι ο Μικρούτσικος -καλός πιανίστας, μαλάκας γενικότερα.

Ο Ζούγας τα κουφώματα τα έκανε το ΄90 -στο ΄80 είχε ξεκινήσει κουλτούρα την Αχ Μαρία και τον κράζανε οι πελάτες γι΄αυτό το γύρισε στο χαβαλέ και κονόμησε.

Δις ιζ ιτ, που λέει κι ο Μάικλ Τζάκσον μετά θάνατον.

DimosK. είπε...

..ξεχασα τον Λαυρεντη!!
Τον Λαυρεντη!!! Μα τον Λαυρεντη?
(τα κουφωματα ξεκινησαν 89 στανταρ..δηλαδη νομιζω)!
Αφου και ο Λαυρεντης ειναι Ροκ,εγω δεν σχολιαζω αλλο!!

Ηλίας είπε...

Γνώμη για τη δεκαετία του '80 δεν έχω, καθότι ήμουν μικρός τότε, αλλά και μετά δεν ασχολήθηκα ποτέ (πήγα απευθείας στα '60 και '70), αλλά γιατί κάθεσαι και βλέπεις εκπομπές από την ΕΡΤ για τέτοια θέματα; Είναι σα να περιμένεις να ακούσεις ανάλυση ποδοσφαιρικού αγώνα από το Θεοφιλόπουλο...

The Motorcycle boy είπε...

Δήμο, '89 -'90, εκεί πάντως...

Ο Λαυρέντης δεν είναι ροκ, είναι ΤΟ ΙΔΙΟ ΡΟΚ χοντροποιημένο.

Ηλία (έχουμε κι έναν άλλο Ηλία που έχει πιάσει τα 50 γι΄αυτό καλά κάνεις και γράφεις οτι ήσουν μικρός τότε) κάθομαι και βλέπω εκπομπές για τέτοια θέματα επειδή εσύ, ας πούμε, πήγες στο '70 και το '60 και το '80 το πέρασες. Κατάλαβες; Επειδή δεν σε άφησαν και δεν σε αφήνουν να μάθεις αν γινόταν κάτι τότε.

Ο Θεοφιλόπουλος κάνει ωραία ανάλυση ποδοσφαίρου -επιπέδου Μητσικώστα, μην το συζητάς!

DimosK. είπε...

To rock εξαλλου χωριζεται σε δυο περιοδους: Πριν και μετα τους Joy Division!!
(για τον Ηλια)

The Motorcycle boy είπε...

Ποιο ροκ; Ο διαχωρισμός σου δεν ισχύει για το ροκ -μάλλον για μπαρόκ ισχύει, χεχεχε.

La koumbara είπε...

Αφού σε χαλάει βρε φίλε, γιατί επιμένεις να τα βλέπεις;


Αυτό το "ελληνικό ροκ" με τον "ήχο της πόλης" με ξετρέλλανε, τι να πω, μου θύμισε μια άλλη εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης της δεκαετίας του ΄80 "Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα".

The Motorcycle boy είπε...

Ε, μα σάμπως ήξερα τι θα δείξουν από πριν;

"Αθήνα δεν είναι μόνο η Ελλάδα" πλέον.

Και αυτό ήταν μεγάλη κατάρα -από τότε που βγήκε το "Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα" διπλασιάστηκε ο πληθυσμός της Αθήνας και μαράζωσε η επαρχία.

DimosK. είπε...

Ok γιαυτο ειναι το ροκ στην Ελλαδα ετσι..στην γεννα το τραβαγανε να βγει οι προαναφερομενοι!!!
Να κοιτατε εδω να δειτε τι λεει:
http://www.livemovies.gr/news/nea-ekpompi-tis-et-1eikona-soy-eimai-me-tin-eytyxia-fragkoy
(..απο φωνη κορμαρα παντως η κοπελα)

Ηλίας είπε...

Ξέχασα να αναφέρω ότι γενικότερα δεν ακούω τίποτα ελληνικό. Πιτσιρικάς κι εγώ άκουγα Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά (ακόμα και Μαχαιροπηρουνίτσα, που λέει κι ένας φίλος), αλλά μέχρι τα 19 - 20.

Αλήθεια, Motorcycle boy πήγες στο Hammill; Πώς ήταν;
Για διάφορους σοβαρούς και ασόβαρους λόγους δεν πήγα αυτή τη φορά, αλλά τον έχω δει 2 φορές σόλο και μια με τους Van der Graaf το 2005.

The Motorcycle boy είπε...

Μπα μη νομίζεις -την κολακεύουν οι φωτογραφίες. Στο ντοκυμαντέρ έδειχνε πολύ δόντι (αλλά πολύ ρε παιδί μου! άσπρισε η οθόνη!) και περπατούσε λίγο εδώ πατάω αλλού βρίσκομαι. Πάντως αξίζει να δεις το επόμενο επεισόδιο για να την απολαύσεις να απαγγέλει.

Υ.Γ.: Δεν το τραβάγανε το ροκ, το στίβανε στο άρμεγμα αυτοί που αναφέρεις.

The Motorcycle boy είπε...

Ηλία,
Η συναυλία με τους Graaf το 2005 ήταν πραγματικά αντριχιαστική εμπειρία, εμείς φύγαμε αμέσως μετά χωρίς να ακούσουμε Πορκιουπάιν -δεν αντέχαμε.

Στον Χάμιλ δεν πήγα αυτή τη φορά λόγω αφραγκίας. Αλλά διάβασα ότι ήταν κανονικός Χάμιλ. Πού σε κάνει ν΄αλλάζεις πουκάμισο σαν τα φίδια.

Για τα ελληνικά -αυτό ακριβώς σου είπα. Οτι έμεινε ένα κενό ενημέρωσης για τη δεκαετία του ΄80 γι΄αυτό άκουγες Τρύπες και άλλα τέτοια σαν παιδί το ΄90. Αυτά εδώ ας πούμε τα ξέρεις;

http://themotorcycleboy.blogspot.com/2010/10/blog-post_12.html

Ανώνυμος είπε...

χαχαχα..απολαυστικοτατο!
την επαθα κι εγω χθες..δεν μ'επαιρνε με τιποτα ο υπνος και την πετυχα κατα τις 3(μαλλον επαναληψη,οπως αρμοζει σε μια τετοια εκπομπη..)στην αρχη ενθουσιαστηκα οταν ακουσα τη θεματολογια...μετα καταλαβα..εχασες το σαββοπουλο να εξαιρει,ταπεινα παντα,την πρωτοπορια του και να κανει κηρυγμα περι ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ(!) αφομοιωσης του ξενοφερτου ροκ!για μενα η πιο σουρεαλ και αποκαλυπτικη σκηνη παντως ηταν αυτη με τον τυπο της ΑΝΟ ΚΑΤΟ!σκεφτομαι τωρα οτι αν την ειχα δει πριν καποια χρονια θα δεχομουν οσα ειπωθηκαν ως πραγματικοτητα κι αυτο ειναι τρομακτικο..καπως..

θα γουσταρα πολυ μια ΔΙΚΗ ΣΟΥ "παρουσιαση" της μουσικης πραγματικοτητας του '80(πιο "σφαιρικη-αναλυτικη" απο αυτες για τα κολληματα σου και απο τις πληροφοριες που "συλλεγω" απο τις ιστοριες σου)

και μια ερωτηση:εμπειριες-ιστοριες απο πειρατικο ραδιοφωνο παιζουν?

καλημερα

μανταλενα

The Motorcycle boy είπε...

Πώς τον έχασα το Νιόνιο να λέει για δημιουργική αφομοίωση! Να φανταστώ βέβαια οτι λέγοντάς το εννοεί το κλόπι πέιστ της Συννεφούλας (από το γερμανικό εμβατήριο).

Δική μου παρουσίαση ε; Καλομελέτα... Όχι βέβαια οτι πρόκειται να δεις ποτέ μια "δική μου παρουσίαση" άλλη από αυτή που υπάρχει εδώ μέσα, αλλά μπορεί κάποτε να σκάσει μια διαφορετική παρουσίαση της εποχής εκείνης. Τα πάντα μπορούν να συμβούν, ακόμα και τα ευχάριστα.

Το πειρατικό ραδιόφωνο όταν ήμουνα ΠΟΛΥ πιτσιρικάς ήταν στα ντουζένια του και έβαζε καλές μουσικές (ροκ του '70 κυρίως). Θυμάμαι ακόμα την ανακοίνωση στην ΥΕΝΕΔ που έλεγε η ξανθιά οτι οι ραδιοπειρατές θα συλλαμβάνονται και θα τιμωρούνται παραδειγματικά και οι κεραίες στις ταράτσες των σπιτιών θα κατάσχονται. Θυμάμαι κι εμένα (1η δημοτικού) ανεβασμένο στην ταράτσα και χεσμένο στο φόβο γιατί περίμενα να έρθουν οι ραδιοπειρατές με τις καλύπτρες στα μάτια και τσεμπέρια και να μας σφάξουν! Χαχαχαχα

Τέλος πάντων, το ΄80 οι ραδιοπειρατές βάζανε σκυλιά και καρέκλες με πολλές διαφημίσεις. Ήταν η εποχή που καθιερώθηκαν οι Τσαουσόπουλοι και οι Πολυχρονίου. Μετά από λίγο βεβαίως ήρθε η ιδιωτική και όλοι βολεύτηκαν.
Η μόνη μου πού όμορφη ανάμνηση από ραδιόφωνο (πέραν του κρατικού) ήταν ο Ραδιοσταθμός των Αμερικάνων στη βάση του Ελληνικού που έκανε αναμετάδοση τις εκπομπές του Wolfman Jack -θεός ο τύπος! Και τι έπαιζε και πώς τα έπαιζε!

Καλησπέρα -εμείς κοντεύουμε να σχολάσουμε τέτοια ώρα!

Ηλίας είπε...

Το είχα δει αυτό το post και χωρίς πλάκα δεν ξέρω κανένα από αυτά τα ονόματα. Αλλά έτσι κι αλλίως δεν είμαι φαν αυτής της σκηνής. Ούτε τα αγγλικά (αμερικάνικα ή οτιδήποτε) της εποχής ξέρω. Από τους Joy Division, που αναφέρει παραπάνω ο Dimos, δε νομίζω πως μπορώ να θυμηθώ ούτε ένα τραγούδι!!!

Η συναυλία των Van der Graaf είναι στάνταρ η καλύτερη που έχω δει. Ούτε κι εμείς κάτσαμε στους Porcupine και να φανταστείς ότι τα πρώτα των Porcupine μου αρέσουν και έχω πάει και σε συναυλία τους παλίοτερα (το 2000 νομίζω).

The Motorcycle boy είπε...

Βασικά η σκηνή είχε ένα κάρο μουσικά είδη, από ποπ, ελεκτρόνικ, γκαράζ, σαϊκομπίλι, νιου γουέιβ, σπιντ γουέιβ, ποστ πανκ -της παναγιάς τα σώβρακα!

Ας πούμε, από τα γκρουπ που έχω σ΄εκείνο το ποστ μόνο οι Βίλλα με τον Γιέλ μπορείς να πεις οτι παίζουν κοντινό μουσικό είδος, οι άλλοι είναι διαφορετικό καπέλο έκαστος.

Μου είπες οτι σου αρέσανε οι Τρύπες όταν ήσουν πιτσιρικάς -βρες και άκουσε το "Ο κακός σου εαυτός" από τα Αρνάκια για να δεις από που αγόραζε χωρίς να πληρώσει ο Αγγελάκας!

Κι από Βαν Ντερ Γκραφ μέχρι Μέτρο Ντικέι, ή Φοργουορντ, ή Βίλλα 21 η απόσταση δεν είναι μεγάλη νομίζω...

Ναι κι εμάς μας αρέσανε οι Πορκιουπάιν αλλά μετά τους γέρους δεν είχαμε κουράγιο ούτε να πεθάνουμε. Τρομερή ένταση.

bernardina είπε...

Μότορα,
Ο Νιόνιος σίγουρα εννοούσε τον Παλιάτσο και τον Ληστή. Ή τις Πίσω μου Σελίδες. Δημιουργική αφομοίωση δεν είπε; (αν και δεν τον άκουσα με τα ωραία και μικρά μου αυτιά, απλώς εμπιστεύομαι τους προλαλήσαντες). Ε, ως γνωστόν στην τέχνη τίποτε δεν γίνεται με παρθενογένεση... Μόνο με παρθενοραφή, αν μ΄εννοείς...
ΥΓ. Αν δεν με απατά η αδύναμη μνήμη μου, η μουσική της Συννεφούλας είναι από τη μουσική μιας σαχλής ταινίας του Τέρενς Χιλ και του Μπαντ Σπένσερ με τιτλο Blackie the Pirate.

http://www.youtube.com/watch?v=CDvTAI8ceUQ

Μιλάμε για ΠΟΛΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΦΟΜΟΙΩΣΗ, ε χαχαχαα

trelos είπε...

Μια εποχή έκανα παρέα μ' έναν τύπο που πίστευε ότι ο σταυρός του νότου είναι αυτονόητα μαλακία διότι ο Καββαδίας "ζητάει" Στέπενγουλφ. Το λεγε αυτό πιστεύοντας ότι ο Καββαδίας ήταν μεγάλη αλήτρα, συνεπάγεται σεξ αντ ντραγκς, συνεπάγεται ροκ εν ρολ.

Ο σταυρός του νότου είχε κάποια πολύ καλά κομμάτια μέσα, μην τα ισοπεδώσουμε όλα. Είχε και κάνα-δυο "αρκουδιάρικα", με πρώτο και καλύτερο το Γουίλι (τον οποίο τότε δεν τον έπαιζε κανείς, ούτε ο Μικρούτσικος στις συναυλίες του, ενώ τώρα τον έχει κάνει παντιέρα) πράγμα που συμβαίνει επειδή το ροκ ο θανούλης δεν το 'χε ποτέ. Ούτε και το λαϊκό εξάλλου. Έχει γράψει αριστουργήματα για πιάνο και φωνή (προσωπική άποψη, έτσι;)..κάπου βάζει και κάτι αντιστίξεις με τρομπέτες και κλαρινέτα και σκίζει. Παίζει επίσης με αβανγκάρντ τζαζ, μπάσα που σολάρουν κι έτσι, καλός είναι κι εκεί. Το ροκ το σκοτώνει, στο λαϊκό σε παίρνει ο ύπνος. (Έχει και μια ηλικία πλέον κι έχει αρχίσει να ρετάρει γενικώς, καλό είναι ν' αφήσει τον Καββαδία πριν καταλήξει να τον γελοιοποιεί στα νέα παιδιά)

Για Μαχαιρίτσα, Θηβαίο, Ζουγανέλη δεν λέω τίποτα ή μάλλον θα πω: σε καταγγέλω ότι (όντας ενήμερος περί του τι θα έβλεπες) κάθισες και είδες την εκπομπή με μοναδικό σκοπό να την κανιβαλίσεις. Όχι ότι έκανες άσχημα, αλλά αυτό το "νέγρος θεατής" δηλαδή... αλυσσοδεμένο στο κάτεργο σε είχανε να τους βλέπεις; Κλείστηνα τη ρουφιάνα!

Ανώνυμος είπε...

ε,καλα και συ μην εισαι απολυτος..δεν ειναι μονο η συννεφουλα.μπορει ο ανθρωπος να εννοουσε τη δημιουργικη αφομοιωση "into my arms"->"αδεια μου αγκαλια" και ποσες αλλες ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΕΣαφομοιωσεις-διασκευες..χεχε

καλομελεταω οσο δε φανταζεσαι..δεν περιμενω καποια "αλλη δικη σου παρουσιαση",μονο πιο εμπλουτισμενη(απο μουσικες,μερη,εικονες)κι αυτο γιατι εισαι τρομερος "ξεναγος"(σρλουπ σρλουπ :))

καλησπερα,λοιπον(αν και τα ενδιαμεσα καλημερας-καληνυχτας τα ψιλοβαριεμαι)

μαντ

The Motorcycle boy είπε...

Βερναρδίνη η Συννεφούλα νομίζω ήταν γερμανικό παιδικό τραγουδάκι, (όπως το "Χαρωπάτα" που έλεγε η κόρη μου μικρή) και το κλέψανε αμφότεροι.
Τον Παλιάτσο με τον Ληστή τους έχω συνδέσει με Πουλικάκο σε πρωτόλεια μορφή για κάποιον ηλίθιο λόγο που δεν μπορώ να ξεκαθαρίσω. Αλλά ο Νιόνιος έκανε και δημιουργική αφομοίωση στα τέλη του '90 με το "Ξενοδοχείο" και τη "Μέρα Όμορφη" (καλύτερα πρεζάκι, που έλεγε ο Πανούσης) και το Ίντου μάι Άρμς του Κέιβ που το είχε γαμήσει εντελώς. Γενικώς αφομοιώνει ο Νιόνιος -μη νομίζεις...

Τρελέ, δεν αμφισβήτησα φυσικά τις μουσικές ικανότητες ή το έργο του Μικρούτσικου (από το οποίο έργο ένα μικρό μέρος γνωρίζω άλλωστε). Περί του ροκ σχολίασα -και δεν είναι που δεν το ξέρει το άθλημα αλλά το έβριζε τότε και σήμερα μάς τα λέει αλλιώτικα.
Περί "Σταυρού του Νότου" αυτοί που γούσταραν Καββαδία (εμένα μου αρέσει αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας) έλεγαν οτι τα έσκισε τα τραγούδια ο Θάνος -δεν τους άρεσε το κλίμα γενικότερα του δίσκου δηλαδή. Υποστηρίζουν δε οτι την καλύτερη μελοποίηση του Καββαδία την έχουν κάνει κάτι τύποι που λέγονται Ξέμπαρκοι (τους έχω ακούσει -δε μ΄αρέσουν). Να το πάμε αλλιώς όμως; Θυμάσαι το "Μέρες Αργίας" από τα Διάφανα Κρίνα; Φαντάσου αυτό το ποίημα μελοποιημένο από τον Μικρούτσικο, με τα σαξόφωνα να τσιρίζουν, τα ντραμς να κοπανάνε, το μπουζουκάκι να κάνει εισαγωγή και το πιάνο να οργιάζει. Και τον Βασιλάκη (ή τη σημερινή του ρέπλικα τον Θηβαίο) να αλυχτάνε! Ε; Ανατρίχιασες ή ακόμα;

Κοίτα, μεταξύ μας, πρώτα έπεσα πάνω στην εκπομπή και κάθισα να τη δω από περιέργεια χωρίς να ξέρω περί τίνος πρόκειται και μετά την έψαξα. Αλλά και να το ήξερα τα ίδια θα έκανα -μόνο που θα είχα πάρει τηλέφωνο τους υπόλοιπους από πριν και όχι κατά τη διάρκεια.
Να την κλείσω και να χάσω τη Φράγκου; Απαπαπαπα!

The Motorcycle boy είπε...

Ρε Μανταλένα δεν είδα το σχόλιό σου κι έγραφα κι εγώ για τις διασκευές του Νιόνιου!

Για τα υπόλοιπα που λες δεν αξίζει τον κόπο το γλείψιμο, ένα 7αράκι στην ακριβότερη θα κάνει το εισιτήριο, χεχεχεχε. Για περισσότερες λεπτομέρειες μείνε σε επαφή -παίζει γεγονότο στις 3 Δεκεμβρίου.

Τα ενδιάμεσα καλημέρας και καληνύχτας ονομάζονται προκαταρκτικά και γι΄αυτά ζει ο καθωσπρέπει κόζμος.

Michael_Sc είπε...

Τι thread είναι αυτό ορέ;

Θα ρίξω τρεις λέξεις κλειδιά:
Διδυμότειχο blues.
Του Αιγαίου τα Blues
Το ροκ του μέλλοντός μας

Τότε άρχισε η μεγάλη καπηλεία της ελληνικης ροκ σκηνής από τις δισκογραφικές και τα αρπακτικά.
______________________

Κάποια σκόρπια info...
O Ζουγανέλης πουμου είναι συμπαθής, έχει συνθετικό έργο στην συμφωνικη μουσική (το ξέρατε;), αν και αποτυχημένο εμπορικά. Τα πήγε καλύτερα με την γελωτοποιία, όπυο έιναι και φυσικό ταλέντο. Εξακολουθώ να τον συμαπθώ κι ας έχει συνθέσει το "Κι εγώ σου λέω Στέλλα, στην αγκαλιά μου έεεελα" από το Κουρσάρος LP του Βασιλάκη παπακωνσταντίνου.

Ο θανάσης Μικρούτσικος (πριν υπουργοποιηθεί με το Πασόκ) ήταν στο ΕΚΚΕ. Την εποχή που έπαιζε 20λεπτες εκτελέσεις του "Στη Πέργαμο και στη Μπαστιά", δίδυμα πάνε φορτηγά", είχε μουσικάρς στο γκρουπ του: Πατερέλη στο μπάσο (μετέπειτα μουσικός του Βασιλάκη παπακωνσταντίνου και αυτός), Φακανά επίσης στο μπάσο, τον Δερτιλή στα πλήκτρα (μετάπειτα... Bang - γιουροβίζιον γιου νόου) και Στρατηγόπουλο στην κιθάρα. Κορυφαίοι μουσικοί που πριν κανουν την ελληνικη δισκογραφία όπως την έκαναν τα επόμενα χρόνια, ανοίγοντας το δρόμο σε Χαριτοδιπλωμένους και Ρακιτζήδες, είχαν μούσια και μαλλιά -και πιθανόν και μουσικά όνειρα.

Γι' αυτή τη "μουσική χούντα" είχαν μικλήσει οι Metro Decay (εδώ δράττομαι της ευκαιρίας να σας πω ότι ακούγονταν σκάλες ανώτεροι στη σκηνή απ' ότι στο άλμπουμ τους, όπως δηλαδή τα περισσότερα καλά groups τότε, αφού στην Ελλάδα, δεν υπήρχε έλληνας παραγωγός για τη μουσικη αυτή ούτε για δείγμα).

Μετά ήρθε ο ... Ξυδούς. Θείος του Μπάμπη Στόκα, που αν δεν υπήρχε αυτός στηΝ ΕΜΙ, δεν θα υπήρχαν ούτε οι Πυξ Λαξ. (Όσοι έχετε το "Φλου" του Σιδηρόπουλου, ρίξτε μια ματιά στο όνομα του παραγωγού στο οπισθόφυλλο, είναι ο Μάνος Ξυδούς...)

Από κει και πέρα φίλε, το ντοκιμαντέρ στο οποίο αναφέρεσαι, δεν θα το δω. Εγώ φίλε, έμπαινα στο Αχ Μαρία, μόνο όταν ξέμενα από τσιγάρα και δεν είχα να αγοράσω. Τότε έβγαινα από το sound check του ΑΝ και με θράσος της ηλικίας, μπουκάριζα στα σαλόνια ακριβώς απέναντι, όπου ήξερα ότι πάντα θα με κερνούσαν ένα τσογαράκι, για να επιστρέψω στο Κουτσουμπιστάν.
Όση σχέση είχαν αυτοί οι άνθρωποι με το ροκ, είχα κι εγώ με την εκτροφή πυγολαμπίδων.

Μπορεί να προέρχονταν από τα απόνερα της επταετίας και να είχαν ταλέντο (γιατί δεν λέω ότι Μπουλάς, Ζουγανέλης, Ζιώγαλας, Μελίνα Τανάγρη , Παπάζογλου κ.λπ. δεν είχαν ταλέντο, κάθε άλλο), αλλά πώς να το κάνουμε ρε παιδιά, ΔΕΝ ήταν ροκ.
Αυτοί που δεν είχαν ταλέντο και φαινόταν εξαποανέκαθεν, ήταν ο Κούτρας (Τσικαμπούμ), ο Βασιλάκης ο Παπακωνσταντίνου (εν πολλοίς υπεύθυνος για την κατάντια του mainstream rock στη χώρα), Γιοκαρίνης κ.λπ.

Μαρλαφέκας είπε...

Κατα τα αλλα στον προσφατο καυγα με συμμετοχη και δικη σου (μιλαω για το "Δισκορυχείον" οπως καταλαβες) ο επιστήμων Τρουσας εκραξε τους Metro Decay γιατι ειπανε πως πανω κατω πως μας εχουνε φυτεψει σαν ελληνικο ροκ διαφορους ασχετους και ανυπαρκτους. Ρε μπας και αυτοι οι αλητες τελικα ξερανε για τι μιλανε?

tomboy είπε...

Αναδημοσίευση από τυχαίο blog

http://eraseunavezenlatierradelosdioses.blogspot.com

[...Συνολικά πήγα σε 2 παραστασεις του Αχ Μαρία, το 1987 και 1989.
Τουλάχιστον για τα μάτια ένος δεκάχρονου, όπου ήμουν τότε και θυμάμαι ακόμα που η μάνα μου με τον θείο μου μας πήγαν (την αδερφή μου, τον ξάδερφό μου και μένα) για πρώτη φορά στο Αχ Μαρία. Θυμάμαι έντονα που ο Ζουγανέλης (τον θεωρώ πολύ μεγάλο καλλιτέχνη και άνθρωπο) μια φορά μας ανέβασε πάνω στην σκηνή και υπήρξαμε μέρος ενός σκέτσ, την Τριφύλλη να παίζει την μαθήτρια, τον Παπαδόπουλο να τραγουδάει τοην Γυριστρούλα αλλά περισσότερο θυμάμαι τον Ζουγανέλη να κοροιδεύει τον Μπουλά για τα αυτιά του καθώς και μια φράση από ένα σκέτσ στο οποίο ο Ζουγάνελης, με τις απίστευτες γκριμάτσες του, εξιστορούσε την περιπέτειά του με την γκόμενά του: "και που την είχα την γκόμενα. ρε..πάνω στην σχαράρα!!!...]

μιλάμε για ροκ επανάσταση ετσι?

PFREN είπε...

Ελληνικό ροκ, δεν υπήρξε ποτέ.
Μόνο ένα κάτι-σαν ροκ, πολύ προσωπικό, που έχει πεθάνει εδώ και δεκαετίες. Μαζί με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, τον Phil Scars (Φιλώτα βασκαλή) και τον Κώστα Ποθουλάκη. Άλλον Έλληνα "ρόκερ", γιαλαντζί η με μανιτάρια, δεν έχω συναντήσει.
Πριν από αυτούς, είχε υπάρξει και ο Πουλίκας, ο οποίος είχε από μόνος του φροντίσει εξ αρχής να διαφοροποιηθεί από το ιδίωμα.
Ότι άλλο λέτε για "Ελληνικό ροκ" είναι παραμυθάκια για μωρά παιδιά.

The Motorcycle boy είπε...

Μιχάλη εκτρέφεις πυγολαμπίδες; Ρωτάω επειδή αυτοί ΗΤΑΝ το ελληνικό ροκ -το είπαν σε κρατικό κανάλι!
Καταλαβαίνεις λοιπόν την προσπάθεια πλαστογράφησης κάποιων καταστάσεων κι επειδή όλα αυτά κάνανε μπαμ γι΄αυτό σου έλεγα οτι σύντομα θα σου δωθεί η ευκαιρία να σχολιάσεις.
Το έγραψα και πιο πάνω -σούπερ μουσικάρες μπορεί να ήταν, με το ροκ δεν είχαν όμως καμιά σχέση. Και μην πάμε στη μουσική που παιζόταν στην Αθήνα το ΄80 γιατί εκεί όχι μόνο δεν ακούμπησαν αλλά ούτε καν πέρασαν οι εν λόγω κύριοι και κυρίες. (Πάντως ο Κούτρας είχε πολύ καλή φωνή για βυζαντινολαϊκά).

Μαρλαφέκα αγόρι μου -σαφώς και ξέρανε για τι μιλάγανε οι Τρούσες. Οι Μέτρο Ντικέι δεν ξέρανε ΤΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΠΟΥΝ γι΄αυτό έγινε το όλο μπλέξιμο.

Tomboy όχι μόνο ροκ επανάσταση αλλά και ανθεκτική επανάσταση! Αυτή την ίδια παράσταση με είχαν τραβήξει και την είχα δει στο Ροντέο γύρω στα μέσα του '90 όπου και πάλι πειράζανε τον Μπουλά για τα αυτιά του, η Βόσσου έκανε τη μαθήτρια, ο Μικρούτσικος τραγούδαγε "Σ' αγαΠΑΟ" κι ο Μπουλάς σκαρφάλωνε σε έναν ιστό κι έκανε τη σημαία. Διότι η επανάσταση πρέπει να έχει διάρκεια και μαχητικότητα. Α ναι -κοροϊδεύανε και τον Βασίλη για τη μυτόγκα του.

The Motorcycle boy είπε...

PFREN μιλάς προφανώς για ροκ με "ελληνικό χρώμα" -ναι, τέτοιο δεν υπήρχε, όπως δεν υπήρχε και νορβηγικό ροκ για παράδειγμα. Ή ουγγρικό, ή βουλγάρικο.

Ξέχασες πάρα πολλούς -όχι μόνο ρόκερς αλλά τεράστιες μορφές στη μουσική σκηνή. Ξέχασες τους Μανιάτηδες, ξέχασες τον Τζαβάρα, ξέχασες τους πάνκηδες, ξέχασες τον R.R., ξέχασες τον Καλοφωλιά... ξέχασες κόσμο με λίγα λόγια. Ευτυχώς τουλάχιστον που δεν θυμήθηκες τον Αγγελάκα να με ξενερώσεις.

Ανώνυμος είπε...

θα ημουν πολυ κωλοπεριεργη αν ζητουσα να μαθω τις περισσοτερες λεπτομερειες απο τωρα..??..ακουγεται πολυ ενδιαφερον αυτο που λες,αλλα το λες καπως αινιγματικα και δεν καταλαβαινω..
εκτος,βεβαιως βεβαιως,αν προκειται για εθνικο μυστικο,πραγμα που θα σεβαστω και θα αναμενω(ειπα να τη δω καθωσπρέπει κόζμος χεχεχε)

μαντ

The Motorcycle boy είπε...

Ε, δεν θα ήσουν; Αλλά επειδή είμαι καλός άνθρωπος θα σου εξηγήσω την διαδρομή: Στην αρχή της επόμενης βδομάδας θα βγάλω τι θα γίνει στις 3 Δεκεμβρίου και στις 3 Δεκεμβρίου θα μάθεις τι (και αν) θα γίνει παρακάτω.
Απλά πράγματα!

Ανώνυμος είπε...

φυσικα και θα ημουν!αλλα εσυ ως καλος ανθρωπος θα επρεπε να με απαλλαξεις απο την περιεργεια μου.ακου εκει "ως καλός άνθρωπος θα σου εξηγήσω την διαδρομή"..γκρρ!!πλακα κανω!εδω γυρω θα'μαι και θα μαθω οταν..

The Motorcycle boy είπε...

ΟΚ. Ο υπομένων νικά που λέγανε και οι Γαλάτες.

DimosK. είπε...

υπαρχει περιπτωση για κανα reunion?
καμια τρελη συναυλια με ΟΛΟΥΣ απο τοτε?
κανα dvd?
Καμια εταιρεια που θα επανακυκλοφορησει τα παλια και θα βγαλει καινουρια ΙΔΙΟΥ στυλ?
Τι θα γινει στις 3 του Δεκεμβρη?
(αμα ειναι να παιξουν live τα Αρνακια,πες το.Εχω και κοσμο απο επαρχια που πρεπει να ειδοποιησω!!

The Motorcycle boy είπε...

Να σου πω το ένα μέρος του γεγονότος της 3 Δεκέμβρη: θα κάνουν πάρτι στο 7 Sins για την επανακυκλοφορία της Υπέρβασης των Metro Decay και θα είναι εκεί μέσα η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα.
Το δεύτερο μέρος θα το δει όποιος έρθει.

Υ.Γ.: Όλα όσα αναφέρεις παίζει να γίνουν πάντως με τον καιρό.

Kitty Kat είπε...

Δεν μπορείς να φανταστείς το γέλιο που έριξα σήμερα το πρωί όταν άνοιξα τα feeds μου και είδα το νέο σου post. Γιατί?? Γιατί πολύ απλά, την Κυριακή το μεσημέρι που είδα την εκπομπή, το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν "Εεεεε ρε γλέντια, σίγουρο θέμα για κράξιμο στον Λευκό Θόρυβο". Ειλικρινά αυτό είπα. Μετά απο τα κατεβατά σχολίων στο post για τους Metro Decay, για το Rock, για τον Σιδηρόπουλο ΚΑΙ τους Φατμέ, ήρθε αυτή η εκπομπή για να μας ανοίξει τα μάτια.

ΥΓ. Ο μαχαιρίτσας είπε επίσης πως σήμερα το Αρμαγεδών κυκλοφορεί στο internet σε όλα τα site (υποθέτω ως ....εμμμμ....cult?

Katerina

The Motorcycle boy είπε...

Κατερίνα, να σου πω την αμαρτία μου το σκεφτόμουν Δευτέρα πρωί οτι έχω καταντήσει ο Κακαουνάκης της ανεξάρτητης σκηνής και παραπήγε το πράγμα. Αλλά μετά δεν άντεξα -ρε δε γαμιούνται; Αν δεν βαριούνται αυτοί, ούτε εγώ θα βαρεθώ, χεχεχεχε.

Ξέχασα ρε γαμώτο να αναφέρω τους Ντομένικα και τον Κακέπη -μορφές της ελληνικής ροκ όσο να πεις!

Υ.Γ.: Δεν τον έπιασες τον Λαυρέντη -δεν εννοούσε τον δίσκο τους, τον Αρμαγεδδόνα τον ίδιο εννοούσε, αυτός γυρνάει στο ίντερνετ το οποίο ως γνωστόν είναι όργανο του διαβόλου. (Πάντως, αρτ και προγκρέσιβ εκείνη την εποχή ήταν οι Apocalypsis απ΄ότι θυμάμαι που τρώγανε γιαούρτια όταν σκάγανε με τα καντηλέρια πρωινιάτικα στις συναυλίες. Οι Πι Ελ Τζέι ήταν απλώς γραφικοί)

Marlafekas είπε...

http://unews.pathfinder.gr/society/skandalo-h-korh-toy-arhhgoy-ges-eftyhia-fragkoy-paroysiastria-sthn-net-me-286-000-mistho-.html

The Motorcycle boy είπε...

Μαρλαφέκα αγόρι μου η πλάκα είναι οτι διάβασα την είδηση από το λινκ πριν προλάβει να φορτώσει η σελίδα!

Το ήξερα βεβαίως (όλα τα ξέρουμε εδώ μέσα) αλλά προτίμησα να μην εκθέσω τον Στρατηγό με τα καμώματα της κόρης του.

Υ.Γ.: Αλήθεια, τι μούρη ο Στρατηγός! Μίξη μπουλντόγκ με μαστίφ!

Marlafekas είπε...

Μην τον στειλουμε και για τεστ DNA τωρα... η κορη μπορει να λεει χαζα αλλα ειναι ομοφρουλα.
Βουλωμενο λινκ διαβαζεις αρχηγε μου!

The Motorcycle boy είπε...

Δεν είναι. Στις φωτογραφίες βγαίνει καλή, στην οθόνη πήγαινε εντελώς όρτσα. Άσε που έπαιρνε το εντελώς αντικαβλουά υφάκι της διανοούμενης όταν έλεγε στίχους του Αγγελάκα (ανατρίχιασα τώρα -αλήθεια!)

DimosK. είπε...

..αμα βρειτε και κανα λονκ με οπτικοακουστικο υλικο πειτε το!!
δεν βρισκω τιποτα!

The Motorcycle boy είπε...

Τι λινκ θες; Από Αρνάκια; Υπάρχουν βιντεάκια τους στη σελίδα τους στο Myspace. Villa 21 έχει κάποια στο γιουτούμπι, τι άλλο;

Β.Δ.Καργούδης είπε...

@Μότορα, και σε όλους τους άλλους, καλημέρα σας.
(Σε ευθετότερο χρόνο, θα μου εξηγήσεις,υποθέτω, το λόγο που απαλείφτηκε συγκεκριμένο σχόλιό μου
-εκείνο δλδλ που χαρακτήριζα χωρίς ναι μεν αλλά & άλλες περιστροφές, αυτούς που απείχαν στις εκλογές-
σε προηγούμενο ποστ.
ΜΗΝ το εκλάβεις σαν παράπονο, ΔΕΝ είναι).

Για το ποστ αυτό πάντως, καθώς και για προηγούμενα με παρόμοια θεματολογία, μια παρατήρηση:

Επειδή η μορφωτική αλλά και η ιδεολογική-πολιτική σκευή, και η δική σου σαν οικοδεσπότη, αλλά και όλων των σχολιαστών, ΔΕΝ είναι
(όπως εγώ το βλέπω, φυσικά) καθόλου αποτρεπτική για κάτι σαν αυτό που αμέσως προτείνω, προχωρώ:

Να ανέβει δλδ από τη δική σου τη μεριά
(γιατί σίγουρα "τόχεις")
ένα ποστ εισηγητικό:
Που το φαινόμενο του ροκ,
(υπαρκτό ή μη),
ελληνόφωνου ή όχι, αλλά πάντως ελληνικού σε κάθε περίπτωση,
να το εντάσει σε ένα context ευρύτερο,
αυτό της "περιπέτειας" του ελληνικού τραγουδιού.

Από την άποψη
*της δημιουργίας και των δημιουργών του,
*της αντιστοίχισής του με ρεύματα σκέψης που κατά καιρούς ηγεμόνευαν στη χώρα, αλλά και από τη μεριά *της "βιομηχανίας" παραγωγής & διάθεσής του, ίσως και άλλες πλευρές, που εγώ ή παραβλέπω, ή απλά ξεχνάω.

Κι αυτό, με δεδομένο, πως το ελληνικό τραγούδι, και ιδίως αυτό του προηγούμενου αιώνα,
-του 20ού δλδ-
αλλά και των ημερών μας,
είναι φαινόμενο με χαρακτηριστικά εντελώς μοναδικά,
(πέρα από όρους αρέσκειας-απαρέσκειας),
και μάλλον ανεπανάληπτα.
Φαινόμενο,που άνθισε, εν μέρει και σαν αποτέλεσμα των δεδομένων όρων "παραγωγής τέχνης" στη χώρα μας σε όλο τον προηγούμενο αιώνα,
που είναι και αιώνας-γέφυρα μετάβασης τριών εποχών:
*Της προ-βιομηχανικής,
*της περιόδου μετάβασης της χώρας και της κοινωνίας της, από κοινωνία σχεδόν αποκλειστικά αγροτική, σε αναπτυσσόμενη πρώτα, και αμέσως μετά αναπτυγμένη, χώρα δηλαδή με προσανατολισμό μεταποίησης και υπηρεσιών, και τελικά,
*στο σημερινό μετα-βιομηχανικό τουρλουμπούκι χωρίς σαφή προσανατολισμό των παραγωγικών της δυνάμεων...
(Αν, βέβαια, τα πράγματα, όντως είναι έτσι που εγώ τα λογαριάζω)

Με την έννοια αυτή λοιπόν,
όλος αυτός ο πραγματολογικός πλούτος πληροφοριών σε ποστ και σχόλια,
-που τελικά μπορεί και να καταλήγει κομμάτι ξεκρέμαστος-,
μπορεί να φωτιστεί διαφορετικά
αν τοποθετηθεί σε ευρύτερα υποσύνολα.
Και να βγούν και ερμηνείες φαινομένων,
(Αν & γιατί, ας πούμε, το ροκ σαν ιδίωμα φαντάζει τόσο αδύναμο, όταν εκφραστεί σε άλλες, -πλην της αγγλικής- γλώσσες)
που υπό άλλες συνθήκες, φαντάζουν σαν απλές τοποθετήσεις στο δίπολο "γουστάρω-δε γουστάρω".
Νάστε όλοι (και -λες) καλά...

The Motorcycle boy είπε...

Μάλιστα.

Κοίτα τι γίνεται -υπάρχει ένα πρόβλημα όταν δεν έχεις id στο google και το πρόβλημα είναι πώς ο κάθε χλιμίτζουρας μπορεί να χρησιμοποιήσει το όνομά σου για να σχολιάσει. Στο σχόλιο που αναφέρεσαι έβριζες έναν άλλο σχολιαστή και θεώρησα οτι κάποιος σε μιμείται και χρησιμοποιεί το όνομά σου (πράγμα το οποίο μπορεί μια χαρά να συμβαίνει και στο συγκεκριμένο σου σχόλιο).
Αυτά για την ώρα.

Β.Δ.Καργούδης είπε...

Για αρχή, φίλε μου @Μότορα, να σ ευχαριστήσω για την χρονική αμεσότητα της απάντησης.
Ξέρεις τώρα, φτάσαμε, κάποια μικρά-γλυκά αυτονόητα, απ αυτά που όμως αλαφρώνουν κομμάτι τη μουντή καθημερινότητά μας, να μας φαντάζουν σα μικρά, πολύτιμα διαμαντάκια...
Σε ρώτησα πάντως,
μόνο & μόνο για να σιγουρευτώ πως ο λόγος της απάλειψης του σχολίου
(που, -εκ τών υστέρων βέβαια-, όπως το θυμάμαι, μου μοιάζει ΤΩΡΑ κάπως περιττό, οπότε ΚΑΙ γι αυτή την απάλειψή του σ' ευχαριστώ ),
ήταν απλά κάποιος υπερβολικός εκ μέρους μου χαρακτηρισμός, εύκολα (όπως τώρα καταλαβαίνω)
παρ-εξηγήσιμος, σαν προσωπική επίθεση σε κάποιους που απλά έκφρασαν γνώμη άλλη απ' τη δική μου.
Και σαν κάποιος που χρειάστηκε πολύ & πολλές φορές να "τραβηχτεί" τζάμπα,μπας και τον λογάριαζαν για ελέφαντα,
θα έπρεπε από πριν & από μόνος μου να τόχω φροντίσει το πράγμα...
Νάσαι καλά ρε @Μότορα

The Motorcycle boy είπε...

ΟΚ όλα καλά.

GIORGOS είπε...

Motor,διαπιστώνω ότι το μπέρδεμα είναι βαθύτερο απ' ότι θα πίστευε κάποιος.
Αλλά..για στάσου βρε αδερφέ!
Πρωτοπορία οι Metro Decay (πρέπει να ακούσω αμέτρητα άλλα ονόματα αλλά αυτούς τους έχω πρόχειρους) για να έχουν θέση σε μια χαρτογράφηση της '80s Ελλ.ροκ σκηνής;
Επειδή δηλ. πάντρεψαν τον Ελληνικό στίχο με μια μουσική φόρμα που δεν ήταν καθόλου μα καθόλου '70s;Σιγά τ' αυγά!
Επειδή όλα αυτά τα γκρουπς έβγαιναν και έπαιζαν υπο την συνοδεία γιαουρτιών;Ας περίμεναν να φύγουν πρώτα οι αλήτες απο τη μέση,όπως όλα τα καλά παιδιά που ποτέ δε μπλέκουν σε φασαρίες.
Και ας μη ξεχνάμε τι απεφάνθη η ελίτ των διαδικτυακών μουσικολόγων:
"Ελλειποβαρή" γκρουπάκια.
Και ας μη συνεχίσω για τα "ηλεκτρονικά πτυελοδοχεία".
Αχ,Μότορ,μας πήρες στο λαιμό σου.
Έπρεπε να ακούσουμε τον σεμνό θείο "Δισκορυχείο" με τις καίριες βιοθεωρίες.

Πολύ χαίρομαι για τις εκδηλώσεις που λες ότι θα γίνουν.

The Motorcycle boy είπε...

Γιώργο, όπως τα λες ακριβώς.
Και θα επαυξήσω -ποιος μου λέει εμένα οτι οι Μέτρο δεν παίζανε κιθάρα κλαρίνο επειδή απλώς ήταν τσουρούκια και δεν μπορούσαν; Ε; Ποιος μου λέει οτι το ίνδαλμα του Ποθουλάκη δεν ήταν ο Γιοκαρίνης; Ροκ εντ ρολ έλεγε οτι θέλει να παίξει ο Ποθουλάκης, ροκ εντ ρολ έπαιζε ο Οκαρίνης.
Ελλειποβαρή γκρουπ συμφωνώ απολύτως. Όλοι οι Μέτρο μαζί ζήτημα να ζυγιζαν 180 κιλά! Να μη μιλήσω για τον Ντρενογιάννη ε;
Ο Δισκορυχείος σκάβει και σκάβει, αλλά από οτι έμαθα από σοβαρές πηγές δεν λέει και πολλά σαν μουσικός ειδήμονας -για την ακρίβεια δεν λεει τίποτα. Άρα, τζάμπα το σκάψιμο και το θάψιμο.

Αν χαίρεσαι τώρα με τις εκδηλώσεις που θα γίνουν, κάτσε να έρθεις να τις δεις! Μιλάμε για μάξιμουμ οβερντράιβ.

DimosK. είπε...

Οταν ελεγα για οπτικοακουστικο υλικο ενοουσα για την εκπομπη της κορης του Α/ΓΕΣ.
Για αρνακια,MD Yell o Yell,Villa 21,Art of parties κλπ εχω κανει τα κουμαντα μου.

The Motorcycle boy είπε...

Ααααα! Είχε τότε! Είχε τον Κακέπη και τους Ντομένικα -ροκ άιντολς μποθ να πούμε κι έτσι.

ΑΝΑΠΟΔΟ8 είπε...

Kαι γαμω. Αυτο το καιρο εχω μια ανυπερβλητη μανια να κραζω, εχω τα νευρα μου γενικοτερα. Και γαμω ( Εκτος απο το Σταυρο του Νοτου, που μου αρεσει, εσενα οχι γιατι δεν σου αρεσει η ποιηση μελωποιημενη το εχουμε συζητησει, ουτε εμενα γενικως, αλλα ο Σταυρος του Νοτου μου αρεσει, αλλα φυσικα επειδη ακουγονται κατι τριηχα στις ντραμς και κατι γλυστριματα στα μπασα και κατι σηκωματα που και που στην κιθαρα, καμια σχεση δεν εχει με ροκ)
Ολο το αλλο κειμενο γαμω και λιγα ειπες με τα παλιοκαριολια.
Σονικς θα πας?

The Motorcycle boy είπε...

Ανάποδε είμαι άφραγκος αυτή την εποχή -εδώ δεν πήγα Πήτερ Χάμμιλ για να καταλάβεις!
Την Παρασκευή θα έρθεις -έτσι; Βλέπε το καινούργιο ποστ για πληροφορίες.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι