Δευτέρα, Δεκεμβρίου 13, 2010

Οι Σαχλαμαρόβιοι

Το απέφευγα γιατί είχα ψυλλιαστεί οτι θα με εκνευρίσει, αλλά τελικά δεν το γλίτωσα. Ένας φίλος μού το έστειλε πεσκέσι, δεν γινόταν να μην το διαβάσω εφόσον έφτασε στα χέρια μου.

Κατά πρώτον, για να εξηγούμαι, η σιγουριά περί εκνευρισμού πήγαζε από τον ίδιο τον τίτλο του βιβλίου: «Οι μηχανόβιοι» (των Ηλία Μπαρμπίκα και Κώστα Ζαχαρόπουλου, εκδόσεις Καστανιώτη). Και να’ταν μόνο ο τίτλος... Είχα κάπου διαβάσει την παρουσίαση του βιβλίου κι ανακάλυψα οτι συμπεριλαμβανόταν μέχρι ο Γέρων Παϊσιος στους όσους διηγούνταν εμπειρίες με μοτοσυκλέτες! Δε με πιστεύεις;
Γέρων Παΐσιος: «Στα χέρια μάς κρατούν οι άγιοι. Ένα παιδί που του είχα δώσει ένα σταυρουδάκι, καθώς έτρεχε με το μοτοσακό πέρασε πάνω από ένα ταξί, έκανε τούμπα και συνέχισε να τρέχει στον δρόμο χωρίς να πάθει τίποτα. Πολλοί γλιτώνουν, αλλά λίγοι καταλαβαίνουν και διορθώνονται».
Ε ρε γλέντια –έτσι;


Με τις μοτοσυκλέτες απέκτησα επαφή στις αρχές του ’80 επειδή το σπίτι μου ήταν κοντά στη Βούτα. Και οι παρέες μου πέρναγαν τα βράδια τους εκεί –πήγαινα πριν πάρω δικιά μου μηχανή, δικάβαλο στο ΧΤ του Μήτσου (εκείνο με το ασημί-μαύρο ντεπόζιτο σε σχήμα δάκρυ), προετοιμασμένος για ποδαρόδρομο στην ανηφόρα σε περίπτωση που χάναμε την κόντρα, αλλά και έτοιμος να οδηγήσω όποια μηχανή κέρδιζε ο Μήτσος. Επειδή τότε στις κόντρες παίζονταν άδειες –λεφτά δεν υπήρχαν για να στοιχηματίσουμε. Είχαμε κερδίσει ένα XL κι ένα DT πριν αποφασίσει ο Μήτσος οτι ήταν μαλακία αυτά τα πονταρίσματα λόγω διαφοράς κυβισμού. Άσε που οι κερδισμένες μοτοσυκλέτες δεν πιάνανε μία στη μεταπώληση έτσι πειραγμένες και πολύσπαστες που ήταν. Αλλά τέλος πάντων εγώ είχα ήδη κονομήσει ένα κανιβαλισμένο πράσινο εξάβολτο παπί και το έπαιζα σοβαρό μέλος της παρέας –τρομάρα μου!

Με τις μοτοσυκλέτες απέκτησα εμμονή όταν βγήκε το XT 600 Tenere, εκείνο με το κίτρινο μπλε ντεπόζιτο –τελεία και παύλα.

Και σαν συνειδητοποιημένος οδηγός μοτοσυκλέτας της δεκαετίας του ’80 διέθετα αλληλεγγύη για τα υπόλοιπα μέλη της μειονότητας στην οποία ανήκα. Τουτέστιν:

-Αναβόσβηνα τα φώτα σε κάθε μηχανή που συναντούσα εκτός Αθήνας και σταματούσα αν έβλεπα μοτοσυκλέτα ή παπί με πρόβλημα.

-Φόρτωνα με τον χαρακτηρισμό «μηχανόβιοι» που μας είχαν κολλήσει κάτι σκατοταινίες του Δαλιανίδη και κάποιοι θερμόμετροι που το παίζανε ειδήμονες στις ενημερωτικές εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης. Όπως, υποθέτω, θα φόρτωνε κι ο σκυλάς με τον χαρακτηρισμό «μπουζουκόβιος» ή ο γκιράπης με το «ντισκόβιος», ή ο ρεμάλης με το «αλητόβιος». Γιατί, ως γνωστόν, όταν χρησιμοποιούμε σαν συνθετικό μιας λέξης κάτι τόσο ολοκληρωτικό όσο το «βίος» αυτό που παράγεται είναι υβριστικός χαρακτηρισμός και δηλώνει οτι ο Χ είναι ηλιθιωδώς κολλημένος και θα παραμείνει τέτοιος δια βίου.

-Πάλευα μαζί με τους φίλους μου αλλά και κάποια περιοδικά του χώρου να αποτινάξουμε από πάνω μας την εξίσωση: μηχανή= κλεφτρόνι, τσαντάκιας, πρεζόνι.

-Ανήκα σε αυτούς που μπορούσαν άνετα να σε σπάσουν στο ξύλο αν έκανες μπροστά τους υπαινιγμό οτι η μοτοσυκλέτα λειτουργούσε σαν προέκταση του πέους τους (άλλωστε το DT μου ήταν μόνο 200 κυβικά –πού να μετρηθώ με τους 1200ρηδες;)

-Διαβάζοντας μανιωδώς ΜΟΤΟ και υιοθετώντας την οπτική του συγκεκριμένου περιοδικού για τη μοτοσυκλέτα, θεωρούσα οτι δεν δικαιούται κανείς να έχει μηχανή αν δεν τη μαστορεύει μόνος του (λάδια, φρένα, βαλβίδες, μπουζί κ.λ.π.)

Σου έγραψα πώς έβλεπα (και εξακολουθώ να βλέπω) τα σχετικά θέματα εγώ, άσε με τώρα να σου περιγράψω το αντικείμενο του εν λόγω βιβλίου:

1. Πρόκειται για ιστορίες σε πρώτο πρόσωπο, δηλαδή κάποιοι λένε τι τους συνέβη σε σχέση με τη μοτοσυκλέτα. Μόνο που οι ιστορίες είναι τόσο ενδιαφέρουσες όσο η έκφραση «εκεί που πήγαινα να κλάσω -χέστηκα». Αν δεν με πιστεύεις διάβασε εδώ μια προδημοσίευση.

2. Οι αφηγητές χωρίζονται ουσιαστικά σε δυο ομάδες –επαγγελματίες του χώρου της μοτοσυκλέτας και απλοί χρήστες. Για τους επαγγελματίες θα σου πω παρακάτω, αλλά σχετικά με τους απλούς χρήστες (5-10 άτομα που κοτσάρουν από μια ιστορία τους σε κάθε θεματική ενότητα του βιβλίου) θα πρέπει να παραδεχτούν μέχρι και οι «συγγραφείς» του βιβλίου, οτι κυμαίνονται μεταξύ κοινοτυπίας και τερατολογίας. Είπα «συγγραφείς» του βιβλίου και θυμήθηκα: στην τελευταία ενότητα, την επιλεγόμενη και freak out υπάρχει μια ιστορία του Ηλία Μπαρμπίκα με τίτλο «Ο προφήτης Ηλίας» (ή κάπως έτσι) που διαθέτει τόσα κιλά χοντροκομμένου ναρκισσισμού ώστε να επιτυγχάνεται το πλήρες φρικάρισμα του αναγνώστη ειδικά στο τέλος όπου γίνεται η σύνδεση μεταξύ προφήτη Ηλία και Ηλία Μπαρμπίκα (να! το θυμήθηκα και ανατρίχιασα πάλι!)

3. Η ομάδα των εμπλεκομένων επαγγελματικά με τη μοτοσυκλέτα περιλαμβάνει συνεργειάδες, πρώην αγωνιζόμενους και νυν ιδιοκτήτες μαγαζιών πώλησης και 2 ή 3 δημοσιογράφους του χώρου (αν θυμάμαι σωστά). Από τους δημοσιογράφους του χώρου, ο μεν Πανούτσος αναδημοσιεύει ένα ΘΕΪΚΟ κείμενο που είχε γράψει όταν ακόμα ήταν στο ΜΟΤΟ (το συγκεκριμένο κείμενο θα το αντιγράψω και θα το σηκώσω σύντομα εδώ μέσα) κι ένα κείμενο –μπαρούφα επιπέδου «να γεμίσω μιάμιση σελίδα» κι ο Γιάννης ο Ντρενογιάννης γράφει (ή διηγείται) ένα κείμενο που θα μπορούσε να έχει τίτλο: «Όσα χρόνια κι αν περάσουν, το κόμπλεξ μου για το ΜΟΤΟ θα παραμένει ζωντανό».
Έγραψα πρώτα για τους δημοσιογράφους επειδή αυτοί είναι οι συμπαθητικοί επαγγελματίες. Οι συνεργειάδες και οι μαγαζάτορες ήταν (και μάλλον παραμένουν) απεχθέστατοι για κάθε μοτοσυκλετιστή που σέβεται τη μηχανή του. Προς τι η απέχθεια; Αν ρίξεις μια ματιά στις τιμές και τη διαθεσιμότητα των ανταλλακτικών, στις τιμές πώλησης των μοτοσυκλετών και ρωτήσεις 10 αναβάτες για το τι ζημιές τους έχουν κάνει στα συνεργεία θα καταλάβεις. (Ανέκδοτο: γνωστός πρώην αγωνιζόμενος και νυν μαγαζάτορας παίρνει μέρος σε τηλεοπτική εκπομπή σχετική με τις μηχανές πού δολοφονούν τα αθώα παιδάκια, στις αρχές του ΄90. Σε ερώτηση του μονίμως ημιδακρυσμένου παρουσιαστή: «τι θα συμβουλεύατε τους γονείς αυτών των παιδιών που καβάλανε μηχανές;» η απάντηση του πρώην και νυν ήταν: «να αγοράζουν στα παιδιά τους καλά κράνη και να τους πληρώνουν τις δόσεις που έχουν βάλει»)

4. Το θέμα της κλοπής της μοτοσυκλέτας αναπτύσσεται σε μια ενότητα (και γυροφέρνει σε κάμποσες άλλες). Αν ποτέ είχες μοτοσυκλέτα θα θυμάσαι οτι το ενδεχόμενο να μη τη βρεις εκεί που την πάρκαρες συνέβαλε στο να ασπρίσουν γρηγορότερα (ή να πέσουν –αν διέθεταν φιλότιμο) τα μαλλιά σου. Στο βιβλίο λοιπόν έχουμε την ρομαντική αναπόληση κάποιων κλοπών, την αστεία πλευρά της κλοπής και άλλες τέτοιες μαλακίες. Πράγμα που μας οδηγεί στις εξής υποθέσεις: α) οι συγγραφείς είναι φραγκάτοι και δεν αγχώνονται μην τους κλέψουν τη μηχανή, β) οι συγγραφείς είναι χαζοχαρούμενοι και ψαρώνουν με κάθε χάχα που τους αραδιάζει φούμαρα, γ) οι συγγραφείς δεν έχουν μηχανή.

5. Το θέμα των μπάτσων επίσης αναπτύσσεται σε μια ενότητα (αν και υπάρχει ο Ίβελ Κανίβελ μπάτσος ονόματι Βρόντος –ή μήπως ο βρόντος ονόματι Μπάτσος; -ο οποίος σουλατσάρει σε διάφορες ενότητες του βιβλίου). Διαβάζουμε λοιπόν για Ζητάδες που αφήνουν επικίνδυνες γριές να οδηγούν σαρώνοντας ότι μοτοσυκλέτα βρεθεί μπροστά τους (μα πόσο άνθρωποι είναι αυτοί οι μπάτσοι!), διαβάζουμε για μπάτσους που τους έχουν κλέψει τη μηχανή και τη βρίσκουν μέσω των γνωριμιών που διαθέτουν (καθότι ο σωστός τσοςμπά ανακατεύεται με τον υπόκοσμο για να πολεμά το έγκλημα), διαβάζουμε για μπάτσους όλο ντομπροσύνη που δηλώνουν ευθαρσώς: «εγώ άνθρωπο με χειροπέδες ποτέ δεν χτυπάω –πριν μπορεί να τον τσακίσω στο ξύλο, αλλά όταν του περάσω χειροπέδες τον προστατεύω, είναι στην ευθύνη μου» (έφριξες;)
Επίσης αναπτύσσεται πλήρως ο αστικός μύθος περί Ζητάδων οι οποίοι ήταν και καλά κοντράκηδες που μπήκαν στην αστυνομία για να τα χώνουν νόμιμα. Αν δεν έχεις πάθει ακόμα Αλτσάχαϊμερ και είσαι πάνω από 40 θα θυμάσαι οτι αυτή η φήμη κυκλοφόρησε για κάνα εξάμηνο την εποχή που το Πασόκ έφτιαξε την ομάδα Ζ. Φήμη κλεμμένη από αμερικάνικη ταινία του τύπου «Και οι 12 ήταν καθάρματα» η οποία κράτησε μέχρι τη μέρα που οι Ζητάδες βαρέθηκαν να τρώνε τα μούτρα τους στη Συγγρού κυνηγώντας μηχανές και άρχισαν να βουτάνε τα κλειδιά των μοτοσυκλετών στην κίνηση. Επειδή λοιπόν κοντράκιας που σαβουριάζεται κάθε πού πάει να κυνηγήσει κάποιον γρήγορο δεν υπήρξε ποτέ και μοτοσυκλετιστής τόσο ξεφτιλισμένος ώστε να τραβάει κλειδιά στην κίνηση -σπανίζει, ο μύθος του Ζητά που ήταν «ένας από εμάς αλλά πέρασε απέναντι» ξεθώριασε πριν ολοκληρωθεί ο πρώτος χρόνος κυκλοφορίας των Ζητάδων στους δρόμους. Η επαναφορά του συγκεκριμένου μύθου 30 χρόνια μετά θα ήταν γελοία αν δεν ήταν εκνευριστική.

6. Η αγωνία των «συγγραφέων» να γεμίσουν σελίδες (ή ίσως η ευπιστία τους στην κατάποση αστικών μύθων του είδους «κροκόδειλοι στους υπονόμους») τους οδηγεί στο να αναπαράγουν άκριτα ότι μαλακία κυκλοφορεί στα πέριξ. Όπως ας πούμε εκείνη τη φοβερή σαχλαμάρα με τον «αράπη στο λεωφορείο που τρώει το εισιτήριο της κυρίας που τον έβρισε» -ποιος δεν την έχει ακούσει; Ε, τη βάζουν στο βιβλίο με τους «μηχανόβιους» προσθέτοντας ένα: «μου είχε σκάσει η μπροστινή ρόδα του ΧΤ και πήρα το λεωφορείο για να πάω να τη μπαλώσω»!!! Και όχι (σου λύνω προκαταβολικά την απορία) δεν έχουν βάλει στο βιβλίο το ανέκδοτο με τον Τοτό και τα μυρμήγκια!
«Πώς γίνεται όταν μαζεύονται οι φίλοι; Πίνουν κάνα ποτήρι, μερακλώνουν κι αρχίζουν να λένε παλιές ιστορίες. Τέτοιες συγκεντρώσαμε σ' αυτό το βιβλίο. Ιστορίες για μηχανές με κουρελού αντί για σέλα, που διασχίζουν κάθετα τη Συγγρού, που συγκρούονται με γαϊδάρους και γριές. Ιστορίες με ήρωες που βρίσκονται σε διαρκή πόλεμο με τους νοικοκυραίους και τους μπάτσους, που κλέβουν όποια μηχανή τούς γυαλίσει, που οδηγάνε δεκατέσσερεις χιλιάδες χιλιόμετρα χώμα στο ταξίδι του μέλιτος...»

Τα παραπάνω ισχυρίζονται στην περιγραφή του βιβλίου οι δυο «συγγραφείς». Δημιουργώντας την εξής απορία: πώς γίνεται να τιμάται 15 ευρώ η σαχλαμάρα που λένε κάποιοι μαζεμένοι, «μερακλωμένοι» και σουρωμένοι φίλοι; Δηλαδή, σε λίγο θα βγάλουμε και βιβλίο με τα σάλια της παρέας που κάνουν την εμφάνισή τους μαζί με τις περαστικές μπάνικες γκόμενες;

Γράφει κι έναν πρόλογο στο βιβλίο ο μέγας Χριστόφορος «Απολύομαι και τρελαίνομαι» Κάσδαγλης, αναπολεί τα χρόνια του με τη μηχανή, αφού τώρα το παράτησε το άθλημα και πήρε αυτοκίνητο.

Δηλαδή έχουμε εδώ να κάνουμε με δυο τύπους πού μετά το κάργα ψαγμένο βιβλίο τους «Τα Λουτρά της Ελλάδας» (ένας περιηγητικός οδηγός αξιώσεων, σύμφωνα με τη Lifo) αποφάσισαν να ασχοληθούν με «Τους Μηχανόβιους της Ελλάδας». Βρήκανε κι έναν Κάσδαγλη εκεί πέρα, πρωτοξάδερφο του Μπούστα (να υποθέσω;) μπατζανάκη του Αρνόκουρου (να σκεφτώ;) και το δέσανε το συκαλάκι.

Καλή επιτυχία θα τους ευχηθώ και θα τους προτείνω το επόμενο πόνημά τους να αφορά τους αναρχικούς των Εξαρχείων, εκ μέρους των οποίων ας επιλέξουν να μιλάει ο Κύρκος, ο Αλαβάνος και ο Καραμπελιάς! Και η Σώτη Τριανταφύλλου -γιατί όχι η Σώτη δηλαδή;



49 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Ανώνυμος είπε...

Ρε συ. Για εγκυκλοπαιδικους λόγους στο έστειλα... Δυο τρεις ιστορίες αξίζουν μόνο.

!

ΜΣ

ΑΝΑΠΟΔΟ8 είπε...

Ελα ρε συ κεντησες χαχαχαχαχαχαχα ο ουρμπαν λετζεντ με τον μαυρο που τρωει το εισητηριο της γριας χαχαχαχαχαχα Επεσα κατω απο τα γελια ρε πουστη μου

The Motorcycle boy είπε...

Μιχάλη -αυτή του Πανούτσου αξίζει, αλλά την είχα διαβάσει προ 100ετίας στο ΜΟΤΟ. Οι υπόλοιπες...
Για εγκυκλοπαιδικούς λόγους το ξέχεσα κι εγώ, χεχεχεχε.

Ανάποδε, κι όμως το έχουν βάλει κι αυτό! Σε ποιους απευθύνονται ρε πούστη μου!

Ανώνυμος είπε...

Πες μου, οχι ΠΕΣ MOY σε παρακαλω πως ειναι μεσα και η ιστορία με το Μπολντορ που αποκεφαλίζει γαιδαρο και το παπί που κλεψανε από το μπαλκόνι του 5ου... αμφότερες (α π ο λ ύ τ ω ς αληθινές χεχε) ιστορίες που συνέβησαν σε τουλάχιστον 80 μπατζανάκηδες 92 κολλητών ενος μιανού φίλου του ξαδέλφου μου στην Καλαμάτα/Βέροια/Κάτω Τραχανοπλαγιά/Πατήσια/Παγκράτι/Άνω Τούμπα και που έχω ακούσει με εγγύηση γνησιότητας τουλάχιστον 300 φορές. Πες μου πως είναι μέσα...

The Motorcycle boy είπε...

Ένα γάιδαρο τον σκοτώνει νομίζω μια μηχανή (δεν θυμάμαι τύπο) και ένα παπί το κλέβουν από τη μέσα αυλή ενώ ο ιδιοκτήτης κοιτάζει ή κάτι τέτοιο...
Μα το ξέρω αδερφέ οτι όλα αυτά είναι αληθινά -το θέμα μου είναι οτι δεν είχαν μέσα την ιστορία με τη γριά και το καντηλάκι η οποία ήταν η ΜΕΓΙΣΤΗ (προσκυνώ) περιγραφή σαβούρδας από το ΜΟΤΟ.

ΜαρλαFZεκας είπε...

Είχανε και μια άλλη σε κάποιο mega-enduro test ή κάτι τέτοιο, όπου τρομοκρατημένος γάιδαρος στη Πίνδο περνάει τον δρόμο και ο τελευταίος αναβάτης της παρέας πέφτει πάνω στο τεντωμένο σχοινί που κραταέι δεμένο το ζωντανό και σαβουριάζεται ενω η μηχανή συνεχίζει τη πορεία της προς έναν γκρεμό και γίνεται σώβρακο. Ξέχασα καινα υπογράψω πρίν.

The Motorcycle boy είπε...

Ξεχνάς να υπογράψεις, χάνεις νούμερα -μόνο τις ιστορίες δεν ξεχνάς παλιορεμάλι!
Θα σου πω πάντως οτι κάπου έχει και μια ιστορία με σκοινί που μπλέκεται μια μηχανή. Και σε μέγα εντουροτέστ έχω πάει (κουβάλαγα μηχανές) αλλά δεν είδα αδέσποτα τεντωμένα σκοινιά. Μόνο μια γιαπωνέζα τεστ γούμαν που είχαμε, αυτή είχα δει να ασπρίζει σα χασές σε μια ταβέρνα που παράγγειλε ο Χαρούλης ο Παπαγεωργίου (καλή του ώρα) μπακαλιάρο, επειδή το μπακαγιάρο είναι, λέει, μεγάλη βρισιά στην Ιαπωνία και νόμισε οτι θα σφαγούν με το γκαρσόνι!

tsalimi είπε...

Γλαφυρός όπως πάντα.

The Motorcycle boy είπε...

Καλώς το παιδί! Το δικό σου βιβλίο σκεφτόμουν φίλε και μου ανάβανε τα λαμπάκια με τη μαλακία που διάβαζα. Και πάω στοίχημα οτι όταν το έβγαλες δεν σου κάνανε αφιέρωμα στη Λίφο, τη Γλύφο, και τη Φίφο όπως στους κυρίους εδώ πέρα.

b.b. chris είπε...

Το βιβλίο για την μοτοσυκλέτα στην Ελλάδα είναι αυτό

http://www.books.gr/ViewShopProduct.aspx?Id=4021160

απ' ότι μου έχουν πει οι μεγαλύτεροι, γιατί εγώ είμαι μικρός και δεν τα ξέρω.
Είχα αγοράσει και κάτι παλιά ΜΟΤΟ στο μοναστηράκι και είχε και έλεγαν ότι βοήθησαν κι αυτοί.

Τώρα αν θέλει κάποιος να γράψει μοτοσυκλετιστικές ιστορίες με δράκους και αρκούδες, είναι εκείνο που λέμε "ποιητική αδεία" ή κάτι τέτοιο.

The Motorcycle boy είπε...

B.B. βάρδα μη δει ο Μαρλαφέκας (Μάρλι αγόρι μου -FZ χωρίς κανένα R;) γιατί νομίζω οτι θα έχει να πει πολλά.

Παρακάτω, επειδή αγγίζεις θέμα το οποίο γνωρίζω: Καλός ο Μιχάλης ο Αρβανιτόπουλος, ωραίος τύπος, έγραφε πολύ όμορφα, ήταν και σπουδαγμένος στην αλλοδαπέζικη δημοσιογραφία -ωραίος! Τα άρθρα του "Οι ιστορίες του Στούκερμαν" ήταν καταπληκτικά και τα προσκυνώ ακόμα και σήμερα.
Αλλά με την "Ιστορία της μοτοσυκλέτας στην Ελλάδα" το γάμησε λιγάκι το ζήτημα. Κατά πρώτον, είχε κάμποση πληροφορία τραβηγμένη από το μαλλί για να γίνει μοτοσυκλετιστική. Κατά δεύτερον δεν ολοκλήρωσε ποτέ τη μελέτη του απ΄ότι θυμάμαι.
Το ΜΟΤΟ δημοσίευε την "Ιστορία" κάθε μήνα και όλοι τα διαβάζαμε με τον θαυμασμό που μας τροφοδοτούσε ο φανατισμός μας. Αλλά μέχρι εκεί ήταν το θέμα.

Έχω διαβάσει μπόλικα για τη μοτοσυκλέτα, ιστορικά εννοώ, κυρίως εγγλέζικα. Του Αρβανιτόπουλου δεν θα το έβαζες μέσα στα αξιόλογα.
Αντιθέτως, το Τσαλίμι από πάνω έχει βγάλει ΤΗΝ ΠΛΗΡΕΣΤΕΡΗ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ αναφορών της μοτοσυκλέτας στην ελληνική λογοτεχνία. Βρες το και πάρτο -μιλάμε για εγκυκλοπαίδεια. Κι επειδή είναι και σωστό άτομο το Τσαλίμι, όταν είχε ζητήσει άδεια από τον Νικολαϊδη να χρησιμοποιήσει ένα απόσπασμα από τον Βαλκάνιο, ο Μεγάλος του είχε προτείνει ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ απόσπασμα από τα Γουρούνια. Το συγκεκριμένο παράδειγμα στο ανέφερα για να σου δείξω βαθμό πληρότητας.

Παραπέρα, αν κάποιος θέλει να γράψει ιστορίες οποιουδήποτε είδους ας το κάνει. Αλλά θα κριθεί σαν συγγραφέας ιστοριών. Ε, έτσι κρίνω κι εγώ τα παλικάρια που μάζεψαν τις ιστορίες των διαφόρων. Και λέω -νιξ. Δεν μετράνε και έχουν και λάθος αντίληψη -αντιμοτοσυκλετιστική κατά τη γνώμη μου.

anapodo8 είπε...

μΟΤΟΡΑ αναδημοσιευω το ποστ σου. Ειναι ενα και ενα για τη θεματολογια του blog

Ανώνυμος είπε...

Θα πω απλά πως το βιβλίο του Αρβανιτόπουλου παραλίγο να εκδοθεί με τον άστοχο τίτλο "Ιστορία της Ελληνικής Μοτοσυκλέτας" όπως δηλαδή δημοσιευοταν για πολύ καιρό στο Μοτο μέχρι που κάποιος ωραίος τύπος τους υπέδειξε το λάθος. Το μόνο ελληνικής συναρμολόγησης μηχανοκίνητο δίτροχο που θυμάμαι ήταν τα Mego του συγκινητικού κου Μέγκουλα (τα παιδιά του διάβασα πως ξαναρχισαν τη φάμπρικα) άντε να βάλουμε και τα τρίκυκλα φουρκόνια (ΜΕΒΕΑ κλπ), οπότε το βιβλίο θα έφτανε τις δέκα σελίδες με το ζόρι. Μοτοσυκλετιστικές στορίες άξιες λόγου υπάρχουν, αρκεί να ρωτήσεις τους σωστούς ανθρώπους, πράγμα καθόλου δύσκολο. Πιο πολύ πλάκα έχει να θυμηθούμε τον θεόμουρλο Παπανδρέου-"Ντόπερμαν" να τρέχει χωρίς κράνος (!) στους αγώνες στο Τατόι παρά να μάθουμε πως πήγε ο νεαρός Γραμματικάκης στο πανηγύρι στο Αρκαλοχώρι ή για το Ντούκατο που αγόρασε και"πέρναγε αυτοκίνητα" (μπράβο! μπράβο!) στην αουτοστράντα. Αντε, προσεχώς θα βγεί και "Η Βίβλος του Κάγκουρα" με περιεχόμενο ηρωικές ιστορίες καθημερινής μετακίνησης και επίδειξης μαλακίας με το καραφτιαγμένο παπί.

Marlafekas RR είπε...

Υπογράφω το ανωτέρω. Μαρλι.

o kalos o lykos είπε...

Θενκς,με γλύτωσες από τον κόπο να το διαβάσω ...

DimosK. είπε...

Εγω ενα RD500 ειχα ζηλεψει!!
( μεχρι που ειδα εναν,να μην πολυκαταλαβαινει την εννοια διχρονο-χωρις κρατηματα,λαστιχα,ελπιδα να δει τον εαυτο του ολοκληρο ξανα) να παιρνει την στροφη,αργαααα και να επιταχυνει αποτομα.
Ακομα θυμαμαι της γριες να σταυροκοπιωνται με το θαμμα να ξανασηκωθει ορθιος αναμεσα απο τις λαμαρινες της στασης λεωφορειων!!
Εν ετη 1980κατι,ναυπλιο,στροφη, στα δικαστηριο
(οριστε εγινα και εγω δημοσιογραφος/ειδικος επι μηχανοκινησης)?
Καλημερα

The Motorcycle boy είπε...

Ανάποδε, κάντο ότι θες -οι φίλοι έχουν το ελεύθερο σε αυτά. Αλλά βάλτο κάτω από το δικό σου το τελευταίο, είναι κρίμα να το καπακώσει. Εγώ δεν πρόλαβα ακόμα να το διαβάσω αλλά η γυναίκα μου λέει οτι είναι καταπληκτικό.

Μάρλι αγόρι μου (έριξες R να φάνε και οι κότες ε;) αυτό ακριβώς εννοούσα αλλά δεν ήθελα να το πω εγώ. Ελπίζω το σεβαστό σχολιαστικό κοινό να αντιλαμβάνεται τη διαφορά ανάμεσα στην "Ιστορία της μοτοσυκλέτας στην Ελλάδα" και στην "Ιστορία της Ελληνικής Μοτοσυκλέτας". Θα ξαναβγούν λες τα ΜΕΓΚΟ; Άντε να δούμε επιτέλους λίγη τεχνολογία στους δρόμους!
Ναι, ιστορίες για τη μοτοσυκλέτα υπάρχουν αλλά τίποτα δεν είναι τζάμπα. Πάει να πει, αν εσύ ή ο Χ έχετε κάποιες ιστορίες άξιες λόγου, μαλάκες είσαστε να τις δώσετε στον Μπαρμπίκα για να κονομήσει; Δεν τις εκδίδετε μόνοι σας;
Τη "Βίβλο του Κάγκουρα" πάντως θα γούσταρα να τη διαβάσω.

Λύκε, δεν αξίζει τον κόπο -κυριολεκτικά.

The Motorcycle boy είπε...

Δήμο, αυτό που έγραψες τώρα, ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ είναι το 80% των ιστοριών που περιλαμβάνει το βιβλίο!
Το καλύτερο πράγμα είναι να παίρνεις τη στροφή με κλεισμένο γκάζι έτοιμος να πέσει η μηχανή λόγω βάρους και να τσιτάρεις το γκάζι όταν είσαι μέσα στην στροφή! Τι δηλητήρια, πιστόλια, κρεμάλες, σοκολατίνες με αρσενικό και μαλακίες; Ο μόνος εγγυημένος τρόπος αυτοκτονίας ειδικά αν το κάνεις με δίχρονο!

DimosK. είπε...

Ακομα γελαμε με το παληκαρι..
(το οποιο σηκωθηκε,αρχισε τα γαμωσταυριδια..και μαλλον ξαναστουκαρε αργοτερα)
παντως απο το ΜΟΤΟ εγω γελαγα πολυ με τις ιστοριες στην τελευταια σελιδα..Το παληκαρι τα ελεγε απιστευτα!!
και απο ΧΤ εγω θυμαμαι το επομενο απο αυτα που λες,το πρασινο με το κιτρινο λογοτυπο(1989?),..
ακομα θυμαμαι τον Βασιλη να μην κατανοει την εννοια "μανιβελα χωρις επαναφορα" και επισης ποτε με σαγιοναρα τετοιες μανιβελες,γιατι μπορει να γλιστρησει το ποδι.
Ε,γλιστρησε!
Ξεκινησε να σκιζει λιγο πανω απο τον αστραγαλο,και σταματησε στο γονατο..Αντι για νοσοκομειο,λεγαμε να τον παμε σε κανα ραφειο..Ποοοοολλα ραμματα!!
(οκ,ολα τα ασχημα θυμαμαι..ατιμο μνημονιο!)

The Motorcycle boy είπε...

Τα γαμωσταυρίδια πήγαιναν όχι στην πτώση αλλά στο οτι έπεσε μπροστά στα μάτια όλων και δεν μπορούσε να χρησιμοποιήσει τη δικαιολογία της γριάς με το καντηλάκι.

Ξεχνάς νομίζω το ενδιάμεσο ΧΤ, το κόκκινο μαύρο (ή ήταν μετά;) Πάντως ήταν καθαρόαιμο, πολύ κοντά στο ΤΤ.

Μανιβέλα χωρίς αποσυμπίεση εννοείς μάλλον... Αλλά μη δίνεις σημασία κι εγώ γερνάω και ξεχνάω -σε λίγο θα απορώ: "μα υπήρχαν μηχανές χωρίς μπουτόν μίζας;"

La koumbara είπε...

"Δύσκολη η ζωή του μηχανόβιου!
Θυμάμαι μια φορά, εκεί που ανηφορίζαμε με τις Χάρλεϊ για το Νυμφαίο και το αεράκι ανέμιζε τα κρόσσια του καουμπόικου σακακιού, έπιασε λάστιχο το ημιφορτηγάκι που κουβαλούσε τα μπαγκάζια..."

Να το βάλουμε στη δεύτερη έκδοση;

o kalos o lykos είπε...

Τα ΧΤ του 89(αυτό και το παλιότερο 550 είναι τα σωστά ΧΤ) αν δεν κάνω λάθος έβγαιναν κόκκινο μαύρο και άσπρο κόκκινο.Και μια και πιάσατε τις μανιβέλες βρείτε κάνα WR από τα πρώτα και κάντε μια δοκιμή. Νομίζω πως η Yamaha έβγαλε πιο πολλά από τις μανιβέλες απ' ότι από τα μηχανάκια.Και με τα 15 ευρώ που γλύτωσα,αφού δεν θα αγοράσω το βιβλίο, θα βάλω βενζίνη στο δίχρονό μου χοχοχο.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχαχαχαχα!!! Οπωσδήποτε! Μαζί με τον τηλεφωνικό διάλογο μεταξύ ενός γνωστού Έλληνα Χαρλεά και κάποιου φιλαράκου που δούλευε σε περιοδικό:

Φιλ: "Έλα ρε -τι κάνεις;"
Χαρλ: "Άστα αδερφέ! Γαμούσα ένα γκομενάκι όλο το βράδυ και έχει κουμπώσει το νεφρί μου τώρα το πρωί, με το ζόρι περπατάω!"
Φιλ: "Έλα ρε! Αλήθεια!"
Χαρλ: "Όχι ρε μαλάκα! Έτσι το είπα για να μη λέτε οτι όλοι οι Χαρλεάδες είμαστε αδερφές!"

The Motorcycle boy είπε...

Λύκε, σωστός και έχεις απόλυτο δίκιο. 15 και κάτι έκανε το βιβλίο, άρα σου μένουν και για λαδάκι!

DimosK. είπε...

aposyμπιεση ε?
επαναφορα το λεγαμε εμεις..και καλα επαναφερετε μονη της!!
τεσπα,παως και εγω να καβαλησω την ιταλικη μλκ σκουτερ να κανω καμια δουλεια..
Και οχι δεν εχει προβλημα στα ηλεκτρικα..Απλα τα φλας δεν αναβουν παντα και η κορνα δεν βαραει οποτε την θες..κατα τα τα αλλα κυρια το σκουτερ!!

The Motorcycle boy είπε...

Σκούτερ ε; Τα μοναδικά δίτροχα που φοβάμαι να οδηγήσω -μου είχαν δώσει ένα μέχρι να πάρω το ΧΤ και κάθε φορά που φρέναρα, άνοιγα τα πόδια για να πέσει το πρα πρα μόνο του και να μη με μαζέψει από κάτω.

o kalos o lykos είπε...

Επππππππ λίγα τα λόγια σας για τα ιταλικά σκούτερ.Ευτυχής κάτοχος ενός εδώ και 13 χρόνια.Πάντως και το δικό μου ηλεκτρολογικά προβλήματα δεν έχει.Ίσως φταίει που δεν έχει μπαταρία εδώ και 6 χρόνια.Εντάξει στις λακκούβες χάνεις το καντράν με τα όργανα (πέφτει μέσα από το πλαστικό), έχω δύο κούτες γεμάτες πλαστικά και βίδες που έπεσαν αλλά πέρα από βενζίνη και λάδι δεν έχω δώσει ευρώ.Φουλ ρέησινγκ το εργαλείο ελαφρώνει μόνο του στο δρόμο.

DimosK. είπε...

..εγω σε κατι φρενα πανικου(και καλα πλαθω μυθο,οτι οδηγω σε ορια πανικου!),παταγα με το δεξι ποδι την ποδιά για φρενο και με το αριστερο την(..μαντεψε) ποδιά παλι, να καταβαζω ταχυτητες!!
Τελικα σταματησα..
[ Πανικος σημερα απο κοσμο η πορεια? Δυστυχως δεν κατεβηκα.. ]

Ανώνυμος είπε...

αυτό σε μάρανε;

The Motorcycle boy είπε...

Δήμο, όσο δεν οδηγείς γκαζόφρενο μια χαρά είναι, χεχεχε.

Ποια πορεία; Αυτή για να μη χαθούν τα κεκτημένα των εργαζόμενων στις ΔΕΚΟ ή την άλλη που έγινε με 5 χρόνια καθυστέρηση επειδή τώρα θυμήθηκαν οτι έχουν καταργηθεί οι συλλογικές συμβάσεις στον ιδιωτικό τομέα;

Το θέμα φίλε είναι πως τα μέσα μαζικής μεταφοράς κάνουν απεργία όλη τη βδομάδα τη στιγμή που η βενζίνη έχει πάει 1,5 ευρώ (στα φτηνά). Καθότι νοιάζονται για τον εργαζόμενο -κατάλαβες;

Marley Davidson. είπε...

Ανάποδη από Ariel έχετε φάει? Οχι ε? Σας ρούμπωσα όλους. Ακόμη με πονάει το πόδι όταν αλλάζει ο καιρός.
Άνοιξη 94 (?), Εύβοια, 1ο Classic Trophy. Παρέα "χαρλεάδων" (τι γελοία λέξη ρε πούστη μου) που έχουν έρθει με πλήρη αποστολή για τον χαβαλέ συζητάει μιλώντας απαξιωτικά για τους μουρλούς με τις σακαράκες. Ο πιο "μάγκας" συνειδητοποιεί πως τους ακούνε κάποιοι από τους μουρλούς και μεγαλόψυχα λέει "Εγώ πάντως τους πάω αυτούς τους κλασσικούς. πάνε αργά, αλλά πάνε". Απάντηση εν χορώ: "Γιατί εσείς δηλαδή πάτε γρήγορα?" - άπαντες πλην "χαρλεάδων" σκασμένοι στα γέλια. Την επόμενη μέρα η πρώην μου καβάλα σε μια BMW R12 πέρναγε σουβλάκι στις στροφές απο Αλιβέρι προς Αμάρυνθο τους προπορευόμενους "χαρλεάδες" ουρλιάζοντάς τους "κάντε στην άκρη ρε μαλάκες!!"αφού προηγουμένως τους έχουν περάσει ΟΛΑ (μα όλα!)τα κλασσικά μηχανάκια από Vincent και racing Gilera 125 μέχρι κάτι πρωτόγονα με φανάρι ασετυλίνης και R75 με καλάθι. Ήταν η ίδια εποχή που βγήκε η ρήση "Οι χάρλευ δεν βάζουνε χιλιομετρα, βάζουνε ναυτικά μίλια", ρετσινιά που τους έμεινε από την μετάβαση στη Πανελλήνια Μοτοσυκλετιστική Συγκέντρωση της Θάσου με ναυλωμένο πλοίο.
Να γράψουμε βιβλίο τώρα?

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχαχα -σωστός!

Έχω πάντως να παρατηρήσω, πώς άμα τη φας καλά την ανάποδη το ίδιο σε γαμεί απ΄ότι κι αν είναι (με εξαίρεση τα παπιά).
Οι Χάρλεϊ πάνε ΠΟΛΥ γρήγορα (όχι απλώς γρήγορα) ειδικά μέσα στην πόλη. Δεν το λέω γι΄αστείο, έχει τύχει να δω μέσα στην ίδια νύχτα την ίδια Χάρλεϊ παρκαρισμένη έξω από 30 μαγαζιά, από Μπουρνάζι μέχρι Βούλα. Πότε προλάβαινε το άτομο και έμπαινε, έπινε, έβγαινε... ποτέ δεν το κατάλαβα.

Β.Δ.Καργούδης είπε...

@Μότορα, Όταν εντόπιζες την ίδια(;) μηχανή στο μαγαζί Β' της διαδρομής Μπουρνάζι-Βούλα, φρόντιζες να σιγουρευτείς ότι η ίδια(;) μηχανή, ΔΕΝ παρέμενε ΚΑΙ στο μαγαζί Α', το προηγούμενο δλδ., από το οποίο μόλις προηγουμένως είχες φύγει;

Γιατί, με δεδομένη την μυθώδη (αλλά πολύ αληθινή)οικονομική άνεση των συγκεκριμένων τύπων, συνδυασμένη με το κόλλημα, δεν θα έπεφτα και ανάσκελα, αν μάθαινα ότι το βράδυ εκείνο, (όπως πιθανότατα και εκατοντάδες άλλα), έσπειραν πέντ' έξι ίδιες-καταϊδιες μηχανές στα μαγαζιά της διαδρομής, μόνο και μόνο για να έχουν μετά, κάτι "φιλαλήθεις αυτόπτες" σαν και του λόγου μας, να βεβαιώνουν ότι
"αυτά που λέγονται για την ταχύτητα των Χαρλεάδων είναι παραμυθάουες συκοφαντικές, αφού εγώ είδα με τα μάτια μου την ίδια νύχτα στη διαδρομή Βούλα-Μπουρνάζι κλπ κλπ..."
Την καλημέρα μου σε όλους

The Motorcycle boy είπε...

Ρε μη μου χαλάς το χούμορ! Επειδή ΣΑΦΩΣ δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν είναι η ίδια Χάρλεϊ οι 10 μοτοσυκλέτες ολόιδιες το οποίο σημαίνει οτι η καστομιά για την οποία έγιναν μυθικές οι Χάρλεϊ δεν ισχύει πλέον.

MarlaFX είπε...

Αάατσα καστομιά ο σακάτης...

The Motorcycle boy είπε...

Έτσι! Άσε που οι Χάρλεϊ πουλάνε κιτ καστομαϊζέισον παραγωγής!

Ο Καλος Λυκος είπε...

εμένα μου αρέσουν οι χάρλεϋ, και τι λές εσύ τώρα...

Εδώ πιό κάτω έχει ένα μαγαζί και πέρναγα καμμιά φορά και έβλεπα... βέβαια, λεφτά έχω γιά να πάρω μόνο μπλουζάκια...

The Motorcycle boy είπε...

Βρε -κι εμένα μου αρέσουν, σε ποιον δεν αρέσουν; Οι παλιές τουλάχιστον, γιατί κάτι Σπόρτσερ και κάτι καινούργιες επετειακές είναι μαλακίες.
Αλλά το θέμα είναι ΠΩΣ σου αρέσουν οι Χάρλεϊ. Διότι και η Ζιλιέτ Λούις μου αρέσει για παράδειγμα, αλλά δεν θα την παντρευόμουν.

Υ.Γ.: "Προτιμώ να δω την αδερφή μου σε μπουρδέλο παρά τον αδερφό μου σε γιαπωνέζικο μηχανάκι" -σωστά;

Ο Καλος Λυκος είπε...

ναι, κοίτα, εγώ ο κακομοίρης ούτε μάστορας είμαι να χτίσω μόνος μου μία, ούτε έχω τα κονέ να βρώ μία Harley του '40 - '50 που να λειτουργεί... ΕΤΣΙ μου αρέσουν οι Harley. Και οι Triumph μου αρέσουν, και οι Indian μου αρέσουν, και οι Norton, και οι BSA, και οι Ducati, και οι Ural με το sidecar... δεν είδες τίποτα γιαπωνέζικο, είδες;

Οι γιαπωνέζικες οι ΤΕΛΕΙΩΣ φουτουριστικές, μου αρέσουν ιδεολογικά γιατί έχω σε εκτίμηση το sci-fi comic - όχι γιά να τις οδηγήσω όμως... Άν και σκέφτομαι ώρες-ώρες πως το Lawmaster του Dredd θα ήταν χρήσιμο στους ελληνικούς δρόμους.

The Motorcycle boy είπε...

Στην Κούβα έπρεπε να σ΄έχω για να δεις πώς δένεται τ΄ατσάλι στις Χάρλεϊ!!

Καλές όλες αυτές που λες οι κλασσικές, αλλά τα παλιά μοντέλα είναι λίγο πιο άβολα για τον κώλο μας από τα παλιά ποδήλατα Μερσιέ. Με εξαίρεση λοιπόν τη Σουπίριορ την οποία θα σκότωνα για να την οδηγήσω, οι υπόλοιπες είναι αξιοθαύμαστες αλλά μακριά από εμάς.

Δεν ασχολούμαι με φουτουριστικές γιαπωνέζικες περισσότερο απ΄οτι ασχολούμαι με την Τζούλια Ρόμπερτς -δηλαδή, εντάξει, κάποιος έρωτας, άντε και καμιά ονείρωξη αλλά μέχρι εκεί. Το να είχα σχέσεις με κάτι τέτοιο θα με έκανε να χάσω τον ύπνο μου.
Το μεγαλείο των Ιαπώνων έχει το όνομα Σοϊχίρο Χόντα και γεννήθηκε μέσα σε μια βαλίτσα στην οποία ο κοντούλης ανθρωπάκος έβαζε ανταλλακτικά μοτοσυκλετών. Τουτέστιν, σήμερα το ΧΤ μου είναι δυνατότερο απ΄όσο μπορώ να αντέξω, ασφαλέστερο από όσο θα ήθελα και φτηνότερο απ΄ότι θα φανταζόμουν για την τεχνολογία που κουβαλάει. Αμήν.

Ο Καλος Λυκος είπε...

Ε, γιά ονείρωξη μιλάμε, όταν μιλάμε γιά τα γιαπωνέζικα διαστημόπλοια. Απλά φαντάζεσαι πως τα οδηγάς στο Νέο-Τόκυο, μετά την καταστροφή - αλλιώς που θα τα τρέξεις στην ελληνική Gaidourostrada / Gaidourobahn;

Όσο γιά την Κούβα, όλο λόγια είσαι καημένε! Δεν πήγες μιά φορά και να πείς "έλα ρε Λύκε μαζί μας"...

Ο Καλος Λυκος είπε...

Υ.Γ.

"Superior" εννοεις την Brough, έτσι;

The Motorcycle boy είπε...

Ε, μόνο αυτή είναι Σουπίριορ. Όλες οι άλλες είναι απλές.

Υ.Γ.: Μωρέ ας ξαναμαζέψουμε λεφτά να ξαναπάμε και όχι "έλα μαζί μας", σέρνοντας θα σε πάρω.

Μαρλαφεκας είπε...

Το ξερετε φανταζομαι οτι Brough ειναι το "Μπραφ" στην ελληνικη εκφραση "εκανε μπραφ και χαθηκε". Μη ξεχνατε τις Vincent, μαγικα μηχανάκια. Διακοσαρίζανε κιόλας. Μότορα, μια βόλτα με μια Bonnie ή ενα Morini 500 και θα έβλεπες τι γλυκα και ανετα μηχανάκια είναι. Οι γιαπωνέζες προσφέρουν πολλά για τα λεφτά τους, ειναι λίγο αποστειρωμένες δε λέω, αλλα δεν τις φτύνω. Τα Ducati τα λατρεύω απο μικρός αλλά με τα λεφτα που κάνουν πηγα πάσο και ανέχτηκα τα τατρακύλινδρα εν σειρά. Και τα φχαριστήθηκα κιόλας.

The Motorcycle boy είπε...

Μάρλυ αγόρι μου -κάτι ψυλλιαζόμουν για το "μπραφ" αλλά είχα μια επιφύλαξη σχετικά με το πόσο γνώριζαν τις συγκεκριμένες μηχανές στην Ελλάδα. Βίνσεντ δεν έχω οδηγήσει, Μορίνι έχω πάει σε βουνό και ήτανε πολύ τρακτέρ, Μπονβίλ δεν είχε αναρτήσεις ούτε για τζόκεϊ ιπποδρόμου απ΄ότι θυμάμαι.

Οι γιαπωνέζικες νομίζω είναι σαν τα μαχαίρια, μπορεί να σου βγει σουγιάς, μπορεί χασαπομάχαιρο, μπορεί πεταλούδα, μπορεί και μαχαιράκι του φαγητού. Αν τις δουλέψεις σωστά θα περάσεις καλά, αν πας να κόψεις ροζμπίφ με πεταλούδα θα γίνεις χάλια.

Τις Ντουντούκες κι εγώ γεννήθηκα να τις λατρεύω αλλά ποτέ δεν είχα το θάρρος, την οικονομική άνεση ούτε και πάσο για ελευθέρας στα τρένα ώστε να αποκτήσω μία.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ είπε...

Motorcycle boy, ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.
Αλήθεια, αυτό το "motorcycle boy" πολιτικά ορθό ενώ το "μηχανόβιος" όχι, σωστά;
Από ό,τι είδα, πάντως, το ευχαριστήθηκες το βιβλίο των παιδιών - κι ας λες. Κι αν όχι, τουλάχιστον σε έβαλε στο τριπάκι της νοσταλγίας και της μηχανόβιας πολυλογίας, που ήταν και ο σκοπός του...
Όσον αφορά τώρα τη δική μου μηχανή, η αλήθεια είναι ότι ουδέποτε είχα ΜΖ. Δεν ξέρω από πού βγήκε αυτή η "φήμη". Είχα διαδοχικά τρεις Honda: μια 50άρα, μια 125άρα και μια 200άρα. Μη με ρωτάς μοντέλα γιατί δεν θυμάμαι. Αλλά κι αν είχα την ΜΖ που λες, τι έγινε, δηλαδή;

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Χριστόφορος Κάσδαγλης

The Motorcycle boy είπε...

Αγαπητέ Χριστόφορε,

παρακαλώ πολύ -δεν κάνει τίποτα κι ελπίζω να έχουμε όλοι μας μια χρονιά καλύτερη από αυτή που περνάμε (ειλικρινά το λέω κι αν τα κατάφερνα κιόλας στις μαλαγανιές, θα προσευχόμουν γι΄αυτό).

Το motorcycle boy, αν πρόσεχες λιγάκι το ντεκοράκι του μαγαζιού, θα έβλεπες οτι βγαίνει από τη σχετική ταινία του Κόπολα και δεν αποτελεί γενικό προσδιορισμό. Τουτέστιν δεν έχει σχέση με καμιά πολιτική ορθότητα την οποία, σαν πρακτική, απεχθάνομαι έτσι κι αλλιώς.
Το "μηχανόβιος" ήταν υβριστικός όρος το '80, όπως τα θυμάμαι και τέτοιον εξακολουθώ να τον θεωρώ ακόμα και σήμερα. Άλλαξε κάτι; Αν ναι -με χαρά να αναθεωρήσω.

Αν σαν ευχαρίστηση υπολογίζεις το ότι μου ανέβηκε η πίεση από τα νεύρα όσο διάβαζα το βιβλίο, τότε ναι -το φχαριστήθηκα! Η πολυλογία είναι το κρυφό όνομα του συγκεκριμένου μπλογκ (αυτό άλλωστε δείχνει και ο τίτλος: Λευκός Θόρυβος).

Με ΜΖ (και αμπέχωνο) είχα την εντύπωση οτι σε είχα πετύχει κάμποσες φορές στο φανάρι πάνω στην πλατεία (Σπύρου Τρικούπη και Στουρνάρη) και στην Πρωτοπορία. Αν κάνω λάθος και σε μπερδεύω με άλλον, χίλια συγνώμη.
Αν είχες ΜΖ δεν θα γινόταν και τίποτα φοβερό, απλώς δεν θα είχες ιδιαίτερη σχέση με αυτό που συνηθίζεται να ονομάζουμε "μοτοσυκλέτα".

Τα θερμά μου χαιρετίσματα στους οικείους.

ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ είπε...

Με αμπέχωνο μπορεί, κοντά στην Πρωτοπορία πιθανότατα, με ΜΖ όχι.
Ομολογώ ότι δεν έχω τόσο ιδιαίτερη σχέση με αυτό που συνηθίζεται να ονομάζουμε "μοτοσυκλέτα", νομίζω ωστόσο ότι ως εργαλείο έχει ποικίλες χρήσεις και επιδέχεται πολλές και διαφορετικές γραφές και αναγνώσεις.
Κάποιος, λοιπόν, με τον οποίο μοιραζόμαστε την κοινή αγάπη προς τις ταινίες του Κόπολα και τα κείμενα του Νίκου Νικολαΐδη (όσο με αφορά προσωπικά όχι τόσο και τις ταινίες του), κάποιος που αναγνωρίζει την ταξιδιάρικη αξία και το ειδικό φορτίο των "Λουτρών", θα μπορούσε ίσως να ξεφύγει από τα στερεότυπα και να διακρίνει την ειλικρίνεια πίσω από τους "Μηχανόβιους".
Παρ' όλ' αυτά, "φλύαρε" φίλε, τον χάρηκα το διάλογό μας.

Γεια χαρά,

Χριστόφορος

The Motorcycle boy είπε...

OK, η αναφορά στο ΜΖ έφυγε και συγνώμη που σε μπέρδεψα με άλλον.

Χμ, εργαλείο είναι το σταυροκατσάβιδο, η μοτοσυκλέτα είναι μηχανή κατά την ταπεινή μου γνώμη. Αλλά τέλος πάντων -προφανώς ο καθένας βλέπει τα πράγματα διαφορετικά, κι αυτό είναι καλό.

Για τα "Λουτρά" θα σου ομολογήσω οτι: άλφα, ειρωνευόμουν και βήτα, δεν τα έχω διαβάσει.
Για τις ταινίες του Νικολαϊδη (δεν μιλάω μόνο για τις εμπορικά επιτυχημένες) περίμενε τώρα που θα ξαναβγούν καθαρισμένες από τη θολούρα. Και ξαναδές τες. Έχω την εντύπωση οτι αν δεις την Περίπολο θα με ευχαριστείς μετά που στο πρότεινα.

Παραπέρα -η κουβέντα περί στερεοτύπων είναι τόσο μεγάλη που αδυνατώ να την ανοίξω εδώ μέσα. Αλλά η αντίληψη μου περί των καταστάσεων απέχει, νομίζω, από την στερεοτυπική -την οποία εκφράζουν οι συντάκτες του βιβλίου. Ειλικρίνεια ε; Όπως αυτό με τον αράπη που τρώει το εισιτήριο; Δεν νομίζω αδερφέ μου...

Κι εγώ χάρηκα -βγάλε τα εισαγωγικά από το φλύαρος, ε;

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι