Δευτέρα, Μαΐου 02, 2011

Ο Μάιος του Νίκου Νικολαϊδη

Σήμερα είναι μια ωραία μέρα -κι αν δεν είναι, θα την κάνουμε. Ίσως να έχεις προσέξει στην άκρη δεξιά την αφίσα με τον Νίκο Νικολαϊδη -λοιπόν αυτός ο μήνας του ανήκει, έτσι ρε παιδί μου -τσαμπουκαλίδικα. Σχετικά με το τι πρόκειται να γίνει θα τα πούμε αργότερα, για αρχή όμως θα σου βάλω ολίγα ορεκτικά.

Την φοβερή αφίσα (άνοιξέ τη να διαβάσεις για τις εκδηλώσεις):



Μια συνέντευξη της Μαρί Λουίζ Βαρθολομαίου (όποιος δεν την ξέρει ας πάει να δει τις ταινίες του Νικολαϊδη για να τη μάθει) η οποία αποδεικνύει οτι κυκλοφορούν ακόμα ανάμεσά μας "γυναίκες με προδιαγραφές θανάτου".

Και το κυρίως πιάτο. Αποσπάσματα από το δυνατότερο βιβλίο της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας.

ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ -Νίκος Νικολαϊδης (χαλάλι του κι ο τίτλος από τους Pink Floyd τους οποίους απεχθάνομαι)

1. Μήπως τελικά είχε δίκιο ο Σταύρος ο Μιχαλάκης;

Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν όλα αυτά αξίζουν τον κόπο. Πουσάρισμα κόντρα στο πουσάρισμα, μετεωρισμοί μέσα στο χρόνο, αποδημίες σε τρία οικοδομικά τετράγωνα –κι αναβολές, άδικα πηδήματα, ελπίδες της δεκάρας κι υστερικά φλασαρίσματα, τριάντα χρονών και ξοφλημένος κι ανίκανος να καταντήσω οτιδήποτε. Στο φινάλε λέω όμως πως δεν πρέπει να παραπονιέμαι, γιατί δεν είμαι κι ο μοναδικός που ‘χει πέσει μέσα σ΄ αυτό το άγριο λούκι. Τώρα πώς τα καταφέρνουν μερικοί και καθαρίζουν, δεν ξέρω... Μήπως είχε δίκιο ο Σταύρος ο Μιχαλάκης, ένα καλό παιδί από την Καλλιθέα, όταν, την ημέρα μάλιστα που η αδελφή του αρραβωνιαζόταν ένα δευτεροετή της Φαρμακευτικής, έκανε τα εξής παράδοξα: Πήγε κρυφά στο διπλανό απ’ το γιορτινό δωμάτιο, έλυσε το κορδόνι του δεξιού παπουτσιού του, έβγαλε μετά την κάλτσα του, δάγκωσε τις μπούκες του δίκαννου όπλου του πατέρα του και πάτησε τις σκανδάλες με το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού του, αφήνοντας πίσω του έναν τοίχο πασαλειμμένο με μυαλά και άλλες ουσίες, ένα άσχημο γενικά λείψανο, μισό πακέτο Παλ Μαλ και ένα ορίτζιναλ 45άρι Γκλεν Μίλλερ, που μου το ‘χε μάλιστα κλέψει δώδεκα χρόνια πριν, όταν κάναμε παρέα στο Γυμνάσιο.

2. Ακόμα και οι μπάτσοι της κουλτούρας έχουν ανάγκες

Βρισκόμαστε στο δεύτερο ουίσκι, αυτή είχε βγάλει τα παπούτσια της, είχε μισογείρει πάνω σ΄ένα άβολο καναπεδάκι, είχε σκεπάσει τα πόδια της με μια μαύρη ζακέτα και προσπαθούσε, πολύ πατριωτικά, να με πείσει ότι το ροκ εν’ ρολ ήταν δημιούργημα των δισκογραφικών εταιρειών κι ενός παγκόσμιου κυκλώματος αποπροσανατολισμού. Χειριζόταν με πολλή άνεση τη γνωστή συλλογιστική των μπάτσων της κουλτούρας, που κρίνουν σαν επικίνδυνο ό,τι δεν υποκύπτει στην αντίληψη και τον έλεγχό τους, άλλα το χειρότερο, πλασάριζε μια καλά προπονημένη και κάλπικη αγωνία για την καταστροφή της κατά τ΄άλλα κούρελης εθνικής φυσιογνωμίας μας.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που έπεφτα σε επαγγελματίες ιδεολόγους, που ‘χαν μεταλλαχτεί σ΄εθνικόφρονες φασίστες, τέλεια όμως καμουφλαρισμένοι κάτω απ΄την ομίχλη των καιρών μας... Γι΄αυτό έκανα πως άκουγα προσεκτικά τις προοδευτικές κοινοτυπίες της, ενώ από την άλλη, πιο προσεκτικά, έψαχνα μια δικαιολογία για να το σκάσω από κει μέσα, όταν αυτή, τελείως αναπάντεχα, μου ‘δωσε την ευκαιρία που ζητούσα.
-Γιατί δε μένεις να κοιμηθείς εδώ, με ρώτησε.
Απ΄ό,τι είχα διαπιστώσει, το διαμέρισμά της δεν εστερείτο καθρέπτου, άρα κάπου θα ‘χε ανταμώσει και τη μάπα της και θα ‘ξερε τι σκατά φρόκαλο ήταν. Από που λοιπόν αντλούσε αυτό το θράσος; Εκτός κι αν φοβόταν τη νύχτα και βαριόταν τη μοναξιά της τόσο πολύ, που έφτανε στο σημείο να συμβιβαστεί και να μοιραστεί το κρεβάτι της κι ό,τι πολυτιμότερο είχε μ’ έναν τύπο που είχε κιόλας χαρακτηρίσει ύποπτο και αντιδραστικό... Κάτι δεν πήγαινε καλά και μια έκτη αίσθηση, που σε άλλη περίπτωση θα την αγνοούσα, ενισχυμένη κι απ’ τη φοβερή καλλονή της, με ειδοποιούσε οτι έπρεπε ν’ αποχωρήσω το δυνατό γρηγορότερο από κει μέσα.

3. Η γενιά που ερχόταν πάντα αργά.

-Εκτός των άλλων, συνέχισα, είχα την ατυχία ν’ ανήκω σ’ εκείνη την τραγική γενιά, που, όπως την ονομάζω «ερχόταν πάντα αργά». Μια γενιά δηλαδή που ήταν πολύ νέα για ν’ αρπαχτεί απ΄τους Κομήτες του Μπιλ Χάλεϋ, τον Λιτλ Ρίτσαρντ, τον Μπάντυ Χόλυ κι όλους τους άλλους κούρελους και κάπως μεσόκοπη πια για να πιάσει το νόημα του καλιφορνέζικου ονείρου, που κυρίευε τον κόσμο καβάλα στη βεγγαλική του ψυχεδέλεια. Όμορφα χρόνια δηλαδή κι εμείς μια ζωή απέξω.

4. Το πέος ως όργανο ταξικής εκδίκησης

Ξαφνικά αναρωτήθηκα τι διάολο γύρευα εκεί μέσα και γιατί μου κακοφαινόταν επειδή δεν μπορούσα να διασκεδάσω όπως όλος ο άλλος κόσμος. Τι σκατά ισορροπίες εφάρμοζαν όλα αυτά τα σχήματα με τα χαμογελαστά και ξαναμμένα πρόσωπα κι από πού ψώνισαν αυτό το αποβλακωμένο αυτοκόλλητο μειδίαμα, που το κυκλοφορούσαν με τόση σιγουριά και αυταρέσκεια...
Κάποτε πρόβαλλα σαν άλλοθι το επιχείρημα οτι επιζητούσα την παρουσία μου σε τέτοιoυς χώρους μόνο και μόνο για να επικυρώσω τις διαφορές μου απ΄όλα αυτά τα απολεπιδωμένα σαυροειδή και τις νεοπλουτίστικες αποβολές κι έτσι να ενισχύσω κάπως τη μεγάλη εκτίμηση που έτρεφα για το άτομό μου.
Δεν άργησα όμως να παραδεχτώ οτι ήμουνα ένα άτομο με μειωμένες αντιστάσεις και υποβαθμισμένη πνευματικότητα, που τη χωνόμουν συστηματικά μες σε παρέες από στέισον-βάγκον μαλάκες, μόνο και μόνο για να τους γαμώ τις γκόμενες –κι όλα τ΄άλλα ήταν παραμύθια...
Βέβαια δε γούσταρα καθόλου την ιδέα οτι η ταξική μου εκδίκηση εφαρμοζόταν μέσω κάποιου πέους που ‘χε χάσει πια τον μπούσουλα ανάμεσα στις μεγαλοαστικές του μνήμες και σε μια ανεξέλεγκτη και θυμωμένη λούμπεν συμπεριφορά... Αλλά τι να κάνεις; Ο καθένας στο δικό του πόλεμο. Εγώ πάντως την έβρισκα αφάνταστα με το να στήνω πισωκολλητό διάφορα σικ καυλοράπανα και την ώρα που τα πηδούσα, να τα βάζω να φωνάζουν με ρυθμό και ερεθισμένα, κάποια συνθήματα απ’ τα Ιουλιανά και τον Ανένδοτο, όπως «δε σε θέλει ο λαός, πάρ’ τη μάνα σου κι εμπρός» ή το «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». Δεν ισχυρίζομαι βέβαια οτι αυτού του είδους η διαφώτιση βοήθησε διάφορα αδέσποτα γκομενάκια να συνειδητοποιηθούνε πολιτικά και τέτοιες μπαρούφες, αλλά το καθήκον μου το έκανα κι αρκετές φορές πληρώθηκα καλά γι΄αυτό.

5. Η κίτρινη απειλή

Άνοιξα κι άπλωσα λίγο τα πόδια μου και σιγά σιγά άρχισα να κατουριέμαι απάνω μου κι ένα γλυκό συναίσθημα με τύλιξε, καθώς το ζεστό υγρό πήρε να γλιστράει μαλακά πάνω στην κοιλιά μου.
Παλιά, όταν το κάναμε παρέα με τον Σταύρο τον Μιχαλάκη μέσα στα τρόλεϊ και τα ζαχαροπλαστεία, νομίζαμε οτι τους τη βγαίναμε πάνω απ΄την αμμωνία. Μπορεί όμως να ήτανε και λάθος μας. Τώρα που το σκέφτομαι, η «κίτρινη απειλή» ήταν κάτι σαν πανοπλία. Κάτι ζεστό και ήσυχο, που ερχόταν να μας συναντήσει βαθιά από μέσα μας κι όλη αυτή η πρόκληση ήταν και η μόνη μας άμυνα. Τους λέγαμε οτι είμαστε μικρά παιδιά που λερώνονται απάνω τους και δεν μπορούν πια να μας κάνουν τίποτα. Και περιμέναμε έτσι να ‘ρθει κάποιος να μας μαλώσει κι ύστερα να μας βουτήξει στο μπάνιο να μας πλύνει κι ύστερα να μας φορέσει καθαρά ρούχα. Έφτανε να κυλήσει λίγο το ζεστό υγρό πάνω στην κοιλιά μας κι αμέσως η μοναξιά το ‘σκαγε μέσα απ’ τα παντελόνια και γινόμαστε πάλι τεσσάρων χρονών και κανένας δεν μπορούσε πια να μας πειράξει κι η μόνη υποχρέωση που είχαμε ήταν να τρώμε όλο μας το φαγητό, να κοιμόμαστε νωρίς περιμένοντας τις μέρες της γιορτής και τις διακοπές του καυτού καλοκαιρού, τότε που πέθαιναν άνυδρες οι σαύρες πάνω στα πεζούλια.

23 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Mr.Fixit είπε...

Καπετάνιο, τι λέει η εσωτερική πληρφόρηση; Κλείνουμε κάπου εισιτήρια ή πάμε γιούρια;

GIORGOS είπε...

Γυναίκες με προδιαγραφές θανάτου.....

The Motorcycle boy είπε...

Fixit ρίξτε σύρμα όταν έρθετε από τα μέρη μας και κανονίζω εγώ. Εεεεε;;;

Γιώργο, λίγες έχουν μείνει ακόμα. Δεν είναι πάνω από 10 στον πλανήτη.

Vlaxos είπε...

Ωραίο το "ορεκτικό" ρεμάλι...

The Motorcycle boy είπε...

Και πού να δεις τι θα σερβίρουν στην εκδήλωση! Ένα σου λέω μόνο: ξαναβγαίνουν οι Τυμβωρύχοι.

Vlaxos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Vlaxos είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Vlaxos είπε...

Έτσι κι αλλιώς θα έρθω ρε.
Δεν χρειαζόταν αυτό.
Μπορεί αυτή την φορά "να δω τον εαυτό μου να'ρχεται από το απέναντι πεζοδρόμιο να με συναντήσει"

(Δυό φορές έκανα λάθος και έσβησα το σχόλιο. Να αυτά παθαίνω σε οτιδήποτε σχετικό. Που 'σαι ρε, πες της οτι την αγαπάω και την ντρέπομαι...)

Mr.Fixit είπε...

Είμαστε ΑΘήνα επί μονίμου πλέον, δε στο πα μωρέ;

Rodia είπε...

Αχ, βρε συ...

The Motorcycle boy είπε...

Vlaxo, κι εκείνη ρωτάει για σένα συνέχεια.

Fixit, πού να το ξέρω ρε ρεμάλι; Για να κανονιστούμε κι έχω μπόλικα να σας πω.

Ροδιά -εγώ;

Mr.Fixit είπε...

Νόμιζα ότι στο 'χα πει. Ενηγουεη πέφτει ψώλιασμα μέχρι το αφιέρωμα όποτε λογικά θα σε δούμε εκεί-φέρνουμε και κόσμο για προσηλυτισμό κι έτσι!

xylokopos είπε...

εντάξει, ξεκινάει με ποζεράδικες πίπες, έχει μια έξαρση ποιητικότητας με τα πισωκολλητά στα καβλοράπανα, αλλά το τελειώνει ωραία. Είναι λίγο εξτρήμ να κατουριέσαι για να ξανανιώσεις παιδί, αλλά πιάνω τι θέλει να πει.

Άνυδρες σαύρες..φακ, εδώ που ζω στους τροπικούς τις βλέπεις στα πεζοδρόμια δίπλα στα ζουγκλοπάρκα να κόβουν βόλτες και είναι οι γαμιμένες πελώριες σαν ιγκουάνα, παίζει να ζυγίζουν εικοσιπέντε κιλά.

The Motorcycle boy είπε...

Fixit, εννοείται -το σύστημα πηγαίνει σαν τα γράμματα που στέλνανε κάποτε "αν φέρεις 12 δικούς σου στην εκδήλωση μεγάλο καλό θα σου τύχει ενώ αν έρθεις μόνος σου θα πέσει ο ουρανός να σε πλακώσει".

Ξυλοκόπε, μπερδεύεις την ποζεριά με το στυλ -λογικό είναι, μικρό παιδί είσαι, δεν τα έχεις ζήσει. Σαφώς η λογοτεχνία είναι εξτρίμ αλλιώς θα βλέπαμε μόνο ειδήσεις του BBC. Το θέμα είναι πως τα συγκεκριμένα αποσπάσματα αποτελούν ορεκτικό, βρες το βιβλίο να το διαβάσεις και τότε τα ξαναλέμε. Αλλά βρες το -στο προτείνω επιτακτικά κι αν δεν σε στείλει στο πληρώνω διπλό.

Αυτό με τις άνυδρες σαύρες (πόσο δυνατή φράση -έτσι;) είναι κομμάτι από μια άλλη νουβέλα του Νικολαϊδη, υπάρχει σε όλο το βιβλίο αναφορά στις νουβέλες του που δεν κυκλοφόρησαν αλλά σέρνονται μέσα στο κείμενο -τέλος πάντων, τι να λέμε τώρα, πρόκειται περί τεραστίου.

xylokopos είπε...

είναι αλήθεια ότι μετά από χρόνια γκασταρμπάιτερ στις εσχατιές της ανατολής τα στυλάτα ελληνικά μου φαίνονται κάπως, δεν προφταίνω να διαβάζω νουβέλλες, εσένα διαβάζω κάθε μήνα, άντε και τον βαγγέλακα και το ιν.γρ που και που γιανα αιστάνομαι χαρούμενος που έβαλα δέκα χιλιάδες χιλιόμετρα ανάμεσα σε μένα και τα περίπτερα της ιπποκράτους. Έχω και άγνωστες λέξεις και ντρέπομαι.

άσε το νικολαίδη, αν θες να μου στείλεις δέμα, στείλε σπανακόπιτα με χοντρό φύλλο.

The Motorcycle boy είπε...

Λείπεις χρόνια είναι φανερό αυτό. Γι΄αυτό φαίνεται οτι έχεις ξεχάσει τη λαδίλα, την κρεμμυδίλα και την καούρα στο στομάχι που συνεπάγεται η σπανακόπιτα.
Άμα διαβάζεις πάντως εμένα τον Βαγγέλη και το ιν -γάμησέ τα! Γάμησέ τα!

Mr.Fixit είπε...

Τα ροδάκινα που τους έβγαινε το κουκούτσι όταν τα έσφιγγες και όλα τα συναφή. Φίλε μου, άκου τον και δε θα χάσεις. Το έκανα κι εγώ που οι φίλοι μου με λένε κολλημένο

Ανώνυμος είπε...

Πάμε γιούρια ρε παιδιά... Ο Μάης του Νικολαίδη είναι αυτός... ο Σπύρος να περιμένει μια αγκαλιά που του χρωστάω και να μην ντρέπεται... ο Μοτοσακός έχει βρει μία από τις 10... ο τυχερός! Κι εγώ... περιμένω να βγει "Ο Συμεών κι ο Ιούλιος στον Άδη"

The Motorcycle boy είπε...

Σ΄αυτό το τελευταίο λέω να πιω.

Υ.Γ.: Τα είδες τα παιδιά από πάνω που κανονίζουμε, έτσι; Θα στους φέρω να υποβάλλουν τα δέοντα.

Ανώνυμος είπε...

εννοείται... και πριν και μετά κι όλοι μαζί! Θα φάμε, θα πιούμε και νηστικοί θα κοιμηθούμε...(συγνώμη, αυτό ήταν για τα μωρά μου!)

The Motorcycle boy είπε...

Το'δεσα αυτό -πρόσεξε!

Υ.Γ.: Κι αυτά τα παιδιά, μωρά είναι.

Mr.Fixit είπε...

Βγήκε ένα πρόγραμμα προβολών στο σαιτ της Ταινιοθήκης, αλλά τα 'χουνε κάνει λίγο μπουρδέλο με τη στοίχιση και δεν καταλαβαίνω ποια παίζουνε στην Αίθουσα Β (HD από ότι λέει από κάτω).

Τέλος πάντων, εγώ την Πέμπτη θα δω Πρωϊνή Περίπολο. Τόσα χρόνια κρατιέμαι να μη δω εκείνη την κωλοκόπια. Νηστεία και προσευχή, επιτέλους θα θερίσω ό,τι σπέρνω.

C u there, boss.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, είχαν ένα θέμα με το HD αλλά νομίζω το έλυσαν, όλα ΟΚ. Την Πέμπτη να έρθετε πριν την προβολή -πάρε τηλέφωνο για λεπτομέρειες. Θα έχουν και τα βιβλία εκεί πέρα -όλα τα βιβλία. Ετοιμαστείτε να ξοδευτείτε, ο ένας ας πάρει τα Γουρούνια κι ο άλλος τους Τυμβωρύχους, τον Βαλκάνιο θα σας τον κάνω δώρο του Αγίου Παπέτιου, ή του Οσίου Φιξίτιου (ότι έρθει νωρίτερα).

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι