Δευτέρα, Μαΐου 23, 2011

"Ένας Φώντας και μισός"

Θυμάσαι τον Φώντα Τρούσα; Που είχε γράψει εκείνο το καταπληκτικό πόνημα για τη συνέντευξη των Metro Decay επιδεικνύοντας ένα αξιοθαύμαστο σκάλωμα σε άσχετες λεπτομέρειες του τύπου: σε πoια τετραετία του πανανδρεϊκού Πασόκ παιζόταν το Κάρμινα Μπουράνα. Δεν τον θυμάσαι; Κάτσε να σου παραθέσω τμήμα ενός χαρακτηριστικού μας διαλόγου στα σχόλια εκείνου του άρθρου για να στον υπενθυμίσω:
«Μου θυμίζεις τον Κνίτη με το δάχτυλο και το φεγγάρι», του έγραφα απηυδισμένος από την λεπτομεριολαγνεία του.
«Ο «κνίτης» που κοίταγε το δάχτυλο καλά έκανε και το κοίταγε. Όχι θα κοιτάμε τα… φεγγάρια, για να αποβλακωνόμαστε. [σ.σ. Δεν υπήρξα ποτέ Κνίτης, ούτε φύσει (οργανωμένος), ούτε θέσει (απ’ έξω), αλλά δεν έχω και τίποτα μαζί τους», μου απαντούσε στο ακριβώς επόμενο σχόλιό του.
«"Ο «κνίτης» που κοίταγε το δάχτυλο καλά έκανε και το κοίταγε. Όχι θα κοιτάμε τα… φεγγάρια, για να αποβλακωνόμαστε." Αυτό φοβάμαι να πιστέψω οτι το λες στα σοβαρά, το αποδίδω λοιπόν σε χιούμορ το οποίο εγώ, λόγω μειωμένου πνευματικού επιπέδου, δεν έπιασα», σχολίαζα σοκαρισμένος (και με ισχυρή δόση τύψεων) αφού όλοι γνωρίζουμε οτι η κανονική φράση είναι «έδειχναν στον ηλίθιο το φεγγάρι κι αυτός κοίταζε το δάχτυλο» (στον ρόλο του ηλιθίου ο Κνίτης).
«Δεν ξέρω αν το πνευματικό σου επίπεδο είναι μειωμένο (δεν έχω χιούμορ, και τα παίρνω όλα σοβαρά), εγώ όμως με τον «κνίτη», το «δάχτυλο» και το «φεγγάρι» δεν έκανα καθόλου πλάκα», το τελευταίο του αυτό σχόλιο με αποτελείωνε –διότι ο Φώντας Τρούσας παραδεχόταν μεγαλόπρεπα (όπως μόνο ένας Φων μπορεί να κάνει) οτι ναι, επικροτούσε το σήμα κατατεθέν της ηλιθιότητας –το να κοιτάζει δηλαδή κανείς το δάχτυλο όταν του δείχνουν το φεγγάρι!!!!

Αυτός είναι ο Φώντας Τρούσας, ο οποίος αποφάσισε να ασχοληθεί με τον Νικολαϊδη (κι αν άκουσες κάποιο γέλιο ύαινας στο μπακγκράουντ –ναι, δικό μου είναι).

«Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του», τουτέστιν ξεκινάει το άρθρο ο Φων με μια διαπίστωση οτι γίνεται πολύς ντόρος για το επικείμενο αφιέρωμα της Ταινιοθήκης στον Νίκο Νικολαϊδη. Βέβαια, ξεχνάει να αναφέρει το σημαντικό του όλου θέματος, οτι δηλαδή το αφιέρωμα γίνεται εν όψει της επανέκδοσης όλων των βιβλίων του Νικολαϊδη και της επανακυκλοφορίας όλων των ταινιών του επεξεργασμένων και καθαρισμένων (για να γλιτώσουμε από εκείνα τα απαράδεκτα dvd της New Star στα οποία δεν άκουγες, δεν έβλεπες και δεν καταλάβαινες). Αφήνοντας τον ντόρο περί αφιερώματος έτσι ορφανό από την αιτία του ο Τρούσας φτιάχνει ένα κλιματάκι του στυλ «κάβλωσε σε κάτι τρελούς να κάνουν αφιέρωμα στο Νικολαϊδη, έτσι στο ξεκούδουνο». Ωραίος; Πάμε παρακάτω.

«Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα...» (1979). Το φιλμ το είχα πρωτοδεί στα μέσα του ’80, μια δεύτερη φορά στις αρχές του ’90 και μια τρίτη, μόλις χθες, όταν το παρακολούθησα on line.... Διαφορετικά «πράγματα» είδα κάθε φορά, αλλά και στις τρεις προβολές υπήρχε μία κοινή παράμετρος, που έβγαινε πάνω από τα επί μέρους, οδηγώντας με να χαρακτηρίσω την ταινία ως «αλλ’ αντ’ άλλων». Δε θα μείνω στα του σεναρίου – αφού τα σενάρια όσων ταινιών του Νικολαΐδη έχω δει (τις πέντε πρώτες Ευρυδίκη ΒΑ-2037, Κουρέλια…, Γλυκιά Συμμορία, Πρωινή Περίπολος, Singapore Sling) υπήρξαν υποτυπώδη. Δεν θα μείνω στη φωτογραφία, στον τρόπο χειρισμού της κάμερας των ηθοποιών κτλ. – ας πουν γι’ αυτά οι περισσότερο αρμόδιοι –, δεν θα μείνω ούτε στη μουσική (ό,τι κρατώ εν τέλει από τις ταινίες, είναι τα soundtracks του Γιώργου Χατζηνάσιου), αλλά στην ιδεολογική συγκρότηση του φιλμ (στα «Κουρέλια» αναφέρομαι), που για μένα υπήρξε πάντα αφελής, για να μην πω αντιδραστική και ανιστόρητη.»

Εδώ λοιπόν αρχίζει να λύνεται η απορία μου περί του γιατί ο Τρούσας λέει τόσες παπαριές –το παιδί έχει περάσει από την ΚΝΕ κι ας το αρνείται στον αρχικό μας διάλογο. Ή έχει περάσει, ή είναι Κνίτης από μόνος του –έγινε δηλαδή αφ΄εαυτού του (αυτοκνιτοποιήθηκε σαν τον Τσίπρα ένα πράμα). Γι΄αυτό επαναφέρει την πουριτανική επιχειρηματολογία με την οποία πολεμήθηκαν τα «Κουρέλια» στην εποχή τους και η οποία δουλεύτηκε πινγκ πονγκ, την έφτιαξε το τιμημένο ΚΚΕ (Μοσχοβάκης) και τη δανείστηκαν οι φασιστοδεξιοί.
Τρεις φορές είδε το άτομο τα «Κουρέλια» και τίποτα δεν κατάλαβε, τίποτα δεν έπιασε, τίποτα περισσότερο απ΄αυτά που θα καταλάβαινε η συχωρεμένη η γιαγιά μου με το γλαύκωμα.

Κι ας ξεκινήσουμε από τα «υποτυπώδη σενάρια» των ταινιών του Νικολαϊδη. Ναι, βέβαια, ο Νικολαϊδης δεν έχει την χοντροκομμένη πλοκή του Φώσκολου και του Δαλιανίδη, επίσης στον Νικολαϊδη δεν θα δούμε ποτέ το Air Force 1 με τον Χάρισον Πρόεδρο να κοπανάει τρομοκράτες, αλλά όχι και «υποτυπώδη σενάρια» μπάρμπα Τρούσα μου! Ας πούμε, το Rumble Fish, το Tetro και η "Αποκάλυψη τώρα" του Κόπολα έχουν εξίσου υποτυπώδη σενάρια; Οι ταινίες του Φελίνι –τι λες; Υποτυπώδη κι εκεί –έτσι; Αμ του αλλουνού του Κασσαβέτη; Και μην πάμε στον Πέκινπα που ΚΑΙ "υποτυπώδη σενάρια" έχει και βιασμούς!!
Εγώ πάντα το έλεγα (και τώρα ήρθε ο Φώντας να με επιβεβαιώσει), το πρόβλημα του Νικολαϊδη ήταν που δεν διέθετε τίποτα Γιαλαμάδες -Πρετεντέρηδες να του γράφουν σενάρια και, σα να μην έφτανε αυτό, δεν πήρε μια Αννούλα Ανδριανού, μια Ελενίτσα Ζιώγα ή έστω μια Όλγα (χωρίς υποκοριστικό) Μαλέα να του φτιάξουν σενάρια. Πού πας Νικολαϊδη με αναφορές στη «Λάουρα» του Πρέμινγκερ και στο μύθο του Ορφέα; Βάλε κάνα λαβ σ(τ)όρι όπου νεαρός μπετατζής ερωτεύεται μεσόκοπη νοικοκυρά –αυτά είναι υλικό για ταινίες! Να το καταλάβει κι ο Φώντας, να γελάσει το χειλάκι του.

Αλλά ας πάμε στην «αφελή, για να μην πω αντιδραστική και ανιστόρητη ιδεολογική συγκρότηση των Κουρελιών», ας πάμε δηλαδή στο «θέλει ο Κνίτης να κρυφτεί αλλά η χαρά δεν τον αφήνει» (Φώντα, μην επικροτήσεις κι αυτό το γνωμικό, εδώ ο Κνίτης παίζει τον ρόλο της πουτάνας). Ας δούμε λοιπόν, σύμφωνα με τα λόγια του ίδιου του Νικολαϊδη, την ιδεολογική βάση στην οποία στηρίχτηκαν τα «Κουρέλια» (από το σχετικό βιβλίο του Μίμη Τσακωνιάτη -εκδόσεις ΑΙΓΟΚΕΡΟΣ):

"Ναι, ακούω μια πεθαμένη μουσική που τελείωσε με την 'Γκλεντόρα' του Πέρι Κόμο, μια καθώς πρέπει ηχητική εκτέλεση του ρυθμού που προμήνυε τη βιομηχανοποίησή του, κάπου στα τέλη της δεκαετίας του '50. Το πνεύμα του ροκ εντ ρολ όμως διαπέρασε τον Γαλλικό Μάη και εξαϋλώθηκε στα λευκά κελιά. Κι όταν το λέω αυτό, όλοι με κοιτάνε περίεργα και ρωτάνε: τι εννοείς;"

"Όσον αφορά το Κυπριακό, γίνονταν πολλές κινητοποιήσεις. Ωστόσο, είχα την εντύπωση ότι η όποια διαδήλωση ήταν ευκαιρία για να συμβούν πράγματα, άσχετα απ΄αυτά που υποτίθεται οτι προωθούσε η διαδήλωση. Την πρώτη ώρα έπεφταν ξύλο και συνθήματα και στη συνέχεια όλα τα Γυμνάσια έπαιρναν το δρόμο για του Στρέφη και τον Λυκαβηττό, αναζητώντας τη Μόλι ή τη Βέρα και κει πάνω διαμορφωνόταν ένα άλλο κλίμα".


"Αυτό που μας ενδιέφερε ήταν μια σύγκρουση με την Αστυνομία και ότι αυτή εκπροσωπούσε. Έπειτα ξέραμε πολύ καλά ότι η Κύπρος δεν θα γινότανε ποτέ δική μας, η Μόλι όμως υπήρχε περίπτωση".


"Εκείνο που μας προβλημάτιζε ήταν η καθημερινή εξασκούμενη βία ενός Κράτους και κάποιου συστήματος απροκάλυπτα καταπιεστικού, χωρίς όνομα και τα δύο".

"Απλώς υπήρχαμε έτσι. Προσπαθούσαμε βέβαια να ενημερωθούμε με κάθε μέσο, κάτω από την πίεση μιας ελεγχόμενης πληροφόρησης και να ζούμε αγνοώντας συνειδητά τις επεμβάσεις του συστήματος".


Εντάξει; Πρόκειται περί μιας πολιτικής στάσης η οποία είναι κάθε άλλο παρά αφελής και βασίζεται στα ιστορικά γεγονότα (τα οποία έζησε ο Νικολαϊδης, αλλά ο Φων, φυσικά, γνωρίζει καλύτερα!) Όσο γι΄αυτή την παπαριά του «αντιδραστικού» την είχαν κάνει μαστίχα οι κομματικοί και τη φτύνανε σε στυλ λάσπη για να λερώσουν όποιον διαφωνούσε μαζί τους -λήξις φροντιστηριακού μαθήματος. Και για να λέμε τα πράγματα με τ΄όνομά τους, τα "Κουρέλια" ήταν κλάσεις ανώτερα (σεναριακά και σκηνοθετικά) από την "Μεγάλη Ανατριχίλα" του Κάσνταν η οποία θεωρείται σημαδιακό έργο για τη σύγχρονη Αμερική.

Επίσης ο Φων ενοχλείται από την χρήση του προσδιορισμού «γενιά» σε κάποια συνέντευξη του Νικολαϊδη:

«Έτσι, ακούγοντας τον Νίκο Νικολαΐδη, στη συνέντευξή του στον Γιάννη Σολδάτο, την 13/4/2003, να λέει πως «τα Κουρέλια είναι μια ταινία πάνω στη γενιά του ’50, μια γενιά η οποία φιμώθηκε στην κυριολεξία» οφείλω να πω πως λίγο έλειψε να μου ανεβεί το αίμα στο κεφάλι. Για να γλιτώσω παρά τρίχα το εγκεφαλικό, όταν τον άκουσα στη συνέχεια να συμπληρώνει: «Είναι μία γενιά η οποία δεν πίστεψε στην πολιτική. Πίστεψε μόνο στη φιλία, στον έρωτα, στην ανεξάρτητη γνώμη. Και ήταν μια ταινία (σ.σ. τα ‘Κουρέλια…’), η οποία γυρίστηκε σε μια περίοδο έντονης πολιτικοποίησης. Μία ταινία η οποία αρνείται την πολιτική».

Έχοντας συνηθίσει πλέον την αναλυτική αγελαδινή ματιά του Φώντα θα πρέπει να παρατηρήσω τα εξής:

-Όταν κάποιος χρησιμοποιεί τον χαρακτηρισμό «γενιά» ΣΥΝΗΘΩΣ θέλει να προσδιορίσει μονολεκτικά μια ομάδα ανθρώπων η οποία πέρασε τη νεότητά της σε μια συγκεκριμένη δεκαετία (γενιά του ’50, γενιά του ’80 κ.λ.π.)

-Όταν κάποιος λέει οτι κάνει ταινία «πάνω στη γενιά του ΄50» δεν σημαίνει οτι αποφάσισε να το παίξει «ο μέγας εκφραστής και τρισμέγιστος νομοδιδάσκαλος» της συγκεκριμένης γενιάς. Σημαίνει οτι κάνει μια ταινία ΠΑΝΩ σε ένα θέμα, με βάση το ερέθισμα που του προσφέρει το θέμα. Όπως αν εγώ αύριο κάνω μια ταινία ΠΑΝΩ στους κατά συρροή δολοφόνους δεν πάει να πει οτι γυρεύω να τους εκφράσω ή να τους καπελώσω! Άλλωστε κι ο ίδιος ο Νικολαϊδης έλεγε: «Ταινίες κάνω πρώτα για τον εαυτό μου, τους συνεργάτες μου, τους 10 φίλους μου. Αν τύχει να ενδιαφέρουν και κάποιον άλλο, όπως συνέβη έως τώρα, τόσο το καλύτερο. Μιλάω για ένα σκληρό πυρήνα που του αρέσει η δουλειά μου και όχι για εκείνους που απλώς καταναλώνουν εισιτήρια.»

-Ο Νικολαϊδης (όπως και κάθε νοήμων άνθρωπος) γνωρίζει οτι κάθε πράξη (πόσο μάλλον μια ταινία) είναι πολιτική. Εξηγεί στα παραπάνω αποσπάσματα που αντέγραψα τι εννοεί αναφέροντας οτι η γενιά του δεν πίστεψε στην πολιτική αλλά στη φιλία, τον έρωτα και την ανεξαρτησία. Έχει αντίθετη γνώμη ο Φων; Θεωρεί δηλαδή οτι η γενιά του ’50 ήταν μια γενιά που πίστευε στην πολιτική (εδώ ο όρος χρησιμοποιείται με τη στρατευμένη χροιά που είχε εκείνη την εποχή) πάνω απ΄όλα; Δηλαδή οι «τεντυμπόιδες», οι «γιεγιέδες», οι «μαλλιάδες» του ’50 και του ’60 δεν υπήρχαν; Μόνο οι Λαμπράκηδες, οι ΚΚΕδες, οι «μαύροι» και τα "λαϊκά παιδιά" υπήρχαν εκείνη την εποχή; Ώπα ρε Φων –ούτε ο Γεωργαλάς δεν είχε τολμήσει να ισχυριστεί κάτι τέτοιο, επί χούντας!

-Τα «Κουρέλια» γυρίστηκαν στις αρχές της μεταπολίτευσης όταν κάθε πικραμένος πούλαγε αριστεριλίκι φτιάχνοντας ταινίες με αντάρτες. Αυτό ακριβώς σημαίνει ο όρος «πολιτικοποίηση» που χρησιμοποιεί ο Νικολαϊδης κι όσοι είχαμε την «ευτυχία» να ζήσουμε την εποχή το θυμόμαστε. Ο Φων πού ήταν τότε; Διάβαζε; Ή (όπως παραδέχτηκε στα σχόλια για τους Metro Decay): «όπου άκουγε ξύλο έφευγε» κι έτσι δεν πήρε χαμπάρι τι γινόταν; Πάντως, σύμφωνα με τα λεγόμενα του ίδιου του Νικολαϊδη: «Με Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα και τη Γλυκιά Συμμορία, τις οποίες θεωρώ ταινίες πολιτικής και αισθητικής παρέμβασης, αποκάλυψα τις υπόγειες σήραγγες που ενώνουν τα συμφέροντα της Αριστεράς και της Δεξιάς, και βέβαια ο χρόνος με δικαίωσε.» Θα μου πεις: ήξερε ο Νικολαϊδης και δεν ξέρει ο Φώντας; Σωστό κι αυτό.

«Βλέποντας ξανά τα «Κουρέλια…» χθες, είπα μέσα μου – γιατί δεν μ’ άκουγε κανείς… – πως ο Νικολαΐδης δεν έκανε απλώς μια «μισή» ταινία, έκανε κάτι ελαχιστότατο».
Βλέποντας ξανά το άρθρο του Φώντα σήμερα, είπα μέσα μου–γιατί όταν μιλάμε από μέσα μας δεν μας ακούει κανείς, εκτός αν υποφέρουμε από παράκρουση –πως ο Τρούσας δεν έγραψε απλώς μια μαλακία, αναπαρήγαγε τα επιχειρήματα της ελεεινής, κατ΄όνομα μόνο, αριστεράς η οποία προσπαθούσε (και τελικά κατάφερε) να λογοκρίνει τον Νικολαϊδη.



«Προσωπικώς, δεν απορώ καθόλου για τη φήμη που απέκτησε το φιλμ μέσα στο κύκλωμα των εν αφασία εγχώριων αντεξουσιαστών (των εν αφασία λέω) και των παρατρεχάμενων ελληνοροκάδων ακροατών. Διαβάστε τι λέει ο Γιάννης Αγγελάκας στην Athens Voice (τεύχος 347, 19-25 Μαΐου 2011) και θα μ’ εννοήσετε: «‘Κουρέλια’ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και πάθαμε πλάκα όλοι οι πιτσιρικάδες.(…) Από τότε τον είχαμε τον αγαπημένο μας σκηνοθέτη. Ένας άνθρωπος που μιλούσε άλλη γλώσσα και μακριά από πολιτικούρες, με αίσθημα με μουσική. Είχε πήξει το μυαλό μας με τα εντεχνο-μεταπολιτευτικά. Είχαμε βαρεθεί τη ζωή μας. Ακούγαμε ροκ. Δεν είχαμε δει καμία ελληνική ταινία που να μιλάει για τη δική μας τρέλα». Ειλικρινώς, αδυνατώ να κατανοήσω πως η «τρέλα» ενός νέου ανθρώπου θα μπορούσε να σχετίζεται με τις απαγωγές, τους βιασμούς και τους φόνους – πράξεις στις οποίες επιδίδονται οι πρωταγωνιστές των «Κουρελιών» –και εν τέλει την αυτοκτονία (του Άλκη)…»

Δεν ξέρω τι φήμη έχουν τα «Κουρέλια» μεταξύ των «εν αφασία» επειδή δεν έχει τύχει να περιδιαβώ τα νοσοκομεία και να κάνω σχετικό γκάλοπ. Ξέρω όμως οτι για τη γενιά μου (συγνώμη Φώντα), για τους νέους του ’80 ήθελα να πω (κι απ΄ότι έχω ακούσει και για μεγάλο μέρος της νεολαίας του ’70) τα «Κουρέλια» ήταν αποκάλυψη, ήταν σταθμός και προκάλεσαν δέος όταν βγήκαν στα σινεμά. Όπως φυσικά και η «Συμμορία». Όπως ακριβώς δηλαδή τα λέει ο Αγγελάκας (και για να συμφωνώ εγώ με Αγγελάκα –καταλαβαίνεις πόσο προφανές είναι αυτό που λέει). Τώρα, αν ο Φων αποφάσισε οτι οι ελληνοροκάδες και οι αντιεξουσιαστές είναι ένα αμελητέο κομμάτι της νεολαίας του ’70 και του ’80 –τι να πω; Αμελητέοι σύμφωνα με τον Φώντα το ’50, αμελητέοι το ’70, ανύπαρκτοι το ΄80 –το Φώντας από το Χαρίλαος Φλωράκης βγαίνει τελικά ή από το Δημήτρης Δανίκας;

Πάμε στο θέμα των απαγωγών, των βιασμών και των φόνων που ενόχλησε τον Φώντα στα «Κουρέλια». Για την ακρίβεια πρόκειται για ΜΙΑ απαγωγή, ΕΝΑΝ βιασμό κι ΕΝΑΝ φόνο (ενιαίο το γεγονός) –αλλά δίνουμε κάποιο όγκο στο όλο θέμα προκειμένου να δείξουμε οτι τύφλα να΄χουν τα Death Wish του Τσαρλς Μπρόνσον μπροστά στα «Κουρέλια»!
Εδώ λοιπόν, έχουμε να κάνουμε με τη δημιουργία ενός καταραμένου χαρακτήρα, ενός αντικοινωνικού και εξωσυμβατικού ο οποίος ζει αρρωστημένα προσκολλημένος στο παρελθόν, παίρνει με τη βία αυτά που δεν του δίνονται πλέον απλόχερα και σκοτώνει χωρίς ενδοιασμούς. Αυτός ακριβώς ο χαρακτήρας (ένας είναι Φώντα μου, δεν υπάρχει άλλος στο φιλμ) που ξεκινάει σαν αντιπαθές κτήνος γίνεται στη συνέχεια της ταινίας όχι μόνο συμπαθής αλλά και εμβληματικός. Αυτό λέγεται ανατροπή Φωντανάκι μου, αυτό λέγεται στιβαρό σενάριο, αυτό λέγεται δημιουργία χαρακτήρων με βάθος. Όσο για την αυτοκτονία –είναι η μοναδική λύση που σου αφήνεται ανοιχτή από την πλοκή της ταινίας –οι καταραμένοι "αναχωρητές" (δολοφόνος και ναρκομανής) αυτοκτονούν ενώ ο ολίγον πολιτικοποιημένος (για λόγους κοινωνικής ενσωμάτωσης) τρίτος της παρέας επιστρέφει στην οικογένειά του. Ενδιαφέρον παρουσιάζει η επιστροφή της Ρίτας στο ψυχιατρείο και ο τέταρτος της παρέας που αποφυλακίζεται όταν είναι πλέον αργά –αλλά ας μην αναλύσουμε περισσότερο αυτό το «υποτυπώδες σενάριο» -εδώ ο Φώντας δεν έπιασε τα προφανή, αν μπούμε στους συμβολισμούς θα λιποθυμήσει.

«Δεν είμαι συντηρητικός θεατής, το κάθε άλλο θα έλεγα. Γουστάρω τα θρίλερ όλων των ειδών και δεν έχω πρόβλημα με τα κινηματογραφημένα εγκλήματα, ούτε με τους βιασμούς και τις αυτοκτονίες, όταν αιτιολογούνται μέσα από μία σεναριακή πλοκή, που κάπου θα καταλήξει. Όταν όμως οι βιασμοί και τα εγκλήματα συνδέονται με το rock n’ roll (το σάουντρακ της ταινίας, περαιτέρω, είναι πλημμυρισμένο από fifties κομμάτια, που είχε διαλέξει ο γνωστός «δισκάς» των Εξαρχείων Άρης Μπέλλης), έτσι επειδή το θέλει ο Νικολαΐδης, προκειμένου να ικανοποιήσει το… αντι-εξουσιαστικό και το α-πολιτικό του πνεύμα, τότε εγώ θ’ αναγκαστώ να μιλήσω για μία δημαγωγική πρακτική, η οποία ενοχοποιεί βλακωδώς όχι μόνον ολόκληρη τη «γενιά του ’50», αλλά και το ίδιο το rock n’ roll. Βεβαίως, στην πραγματικότητα, εκείνη που ενοχοποιείται είναι η παρέα του Νικολαΐδη (ενδεχομένως κάποιοι από τους πρώτους «ροκεντρολάδες» του Green Park, του Top Hat και των… φλιπερακίων) και όχι συλλήβδην η «γενιά του ’50»· οι 20άρηδες ας πούμε της εποχής, που αγωνίζονταν να επιβιώσουν μέσα στο, ολέθρια βίαιο, αστυνομικό κράτος και παρακράτος της πρώτης «καραμανλικής» 8ετίας. Κάποιοι τους ταυτίζουν. Πρόβλημά τους.»

Εδώ έχουμε την creme de la creme του άρθρου κι όποιος άντεξε να διαβάσει (πέσει) μέχρι τόσο χαμηλά θα αποζημιωθεί. Για τυπικούς λόγους κυρίως θα πω, παρενθετικά, οτι όποιος ξέρει το έργο του Νικολαϊδη γνωρίζει οτι τα μουσικά κομμάτια που χρησιμοποιεί είναι προσωπικές του επιλογές (απλώς τα δανείστηκε από το δισκάδικο του Μπέλη -γι΄αυτό και τον αναφέρει τόσο γενναιόδωρα στους τίτλους).
Εγώ λοιπόν, αντίθετα από τον Φώντα, είμαι συντηρητικός θεατής –θέλω η ταινία που βλέπω να λέει κάποια ιστορία και να με ψήνει οτι οι συμμετέχοντες έχουν βάθος, δεν είναι απλοί διεκπεραιωτικοί χαρακτήρες. Γι΄αυτό δεν γουστάρω τα σπλάτερ (αυτό μάλλον εννοεί ο Φων λέγοντας θρίλερ), ούτε τους βιασμούς και τα εγκλήματα που γίνονται απλώς και μόνο για να έχει μετά το παλικαράκι επαρκή λόγο προκειμένου να ξαντεριάσει τους κακούς. Έχοντας ξεκαθαρίσει αυτό, προχωράω στο παρασύνθημα:

-Οι βιασμοί και τα εγκλήματα συνδέθηκαν με το ροκ εν ρολ λόγω «Κουρελιών»; Τι μας λες ρε Φώντα! Και η «Ζούγκλα του Μαυροπίνακα» δηλαδή τι ήταν; Δεν ήταν το έργο που απογείωσε το ροκ εν ρολ παγκοσμίως; Τι κάνανε εκεί οι ροκενρολάδες; Παίζανε κανάστα;

-Το ροκ εν ρολ ενοχοποιείται από τις πράξεις (βιασμός μετά φόνου) του κινηματογραφικού Άλκη στα «Κουρέλια»; Κι όχι από το οτι, ας πούμε, οι δυο σημαντικότερες μορφές του είδους (Έλβις Πρίσλεϊ και Τζέρι Λι Λιούις) ήταν παιδεραστές; Βάλε και τον Τσακ Μπέρι στο κλαμπ για πλουραλισμό άμα γουστάρεις.

-Πώς έχει στο μυαλό του τους ροκεντρολάδες (τόσο της Ελλάδας, όσο και της Αμερικής) ο Φώντας; Σαν καλοχτενισμένα παιδάκια που μετά την εκκλησία άκουγαν Μπιλ Χάλεϊ, πίνοντας τη γρανίτα τους; Η λέξη «αλητεία» η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το ροκ από τις πρώτες κιόλας εκφάνσεις της συγκεκριμένης μουσικής, του λέει τίποτα του κυρ Φώντα μας;

-Ποιοι ήταν αυτοί οι νέοι που αγωνίζονταν να επιβιώσουν εκείνη την "καραμανλική οκταετία"; Οικοδόμοι που τραγουδούσαν κουβαλώντας πηλοφόρι; Χριστιανόπουλα που πήγαιναν με χαρά; ΚΚΕδες ημιπαράνομοι; Ποιοι σκατά ήταν όλοι αυτοί οι οποίοι, σύμφωνα με τον Φώντα, αποτελούσαν την συντριπτική πλειοψηφία της νεολαίας; Ας μάς τους πει να τους μάθουμε και μετά ας τους ξεχάσουμε λόγω χασμουρήματος.

Κλείνοντας, νομίζω οτι είναι μια καλή ευκαιρία να μεταφέρω την άποψη του ίδιου του Νικολαϊδη για Φωντανάκια σαν τον καλό μας κύριο Τρούσα κι επειδή δεν θέλω να φανώ δεσποτικός, ας διαλέξει μόνος του σε ποια από τις παρακάτω κατηγορίες ανήκει:

«Υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που με θλίβουν βαθύτατα: είναι οι θεατές της Κυριακής. Ακόμα οι διανοούμενοι που γράφουν για κιν/φο δίχως να κάνουν κιν/φο και το υπομοντέλο αυτών, οι χυδαϊστί αποκαλούμενοι κουλτουριάρηδες, που βλέπουν κιν/φο δίχως να κάνουν κιν/φο. Ακόμα οι κριτικοί-επιγραφοποιοί, οι θαμώνες των κιν/κών λεσχών, τα λεγόμενα boutons de jeunesse του σινεμά και πάνω απ’ όλα, ο φαρδύκωλος homo cinematograficus (συνήθως συναντάται συλλογισμένος στους πρόποδες των μικροαστικών σινέ-τέχνης). Κοινό χαρακτηριστικό τους, η πολιτικοποιημένη ημιμάθεια, η έλλειψη χιούμορ, φυσικά και η άγνοιά τους για τον κιν/φο.»


Υ.Γ.: Αυτή την Πέμπτη ξεκινάει το Αφιέρωμα στον Νίκο Νικολαϊδη, στην Ταινιοθήκη. Ξεκινάει με την «Πρωινή Περίπολο» μια ταινία, ξέρεις τώρα, με "βιασμούς, υποτυπώδες σενάριο" και άλλα τέτοια... Μια ταινία η οποία, κατά τη γνώμη μου, βρίσκεται μέσα στις 10 καλύτερες που έχουν γυριστεί παγκοσμίως (αναφορικά με το θέμα της) και μια ταινία που είναι οτι θα ονειρευόταν να φτιάξει ο Χίλκοκ σκηνοθετώντας τον «Δρόμο» αν είχε το απαιτούμενο ταλέντο. Όμως, δυστυχώς η μεγαλοφυΐα δεν πωλείται στα σούπερ μάρκετ. Ούτε και το χιούμορ Φώντα μου.
(Ευχαριστώ τον Milioka για την κερασμένη εικόνα)

35 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Michael_Sc είπε...

Respect για το post.

Δεν ξέρω αν ο Φώντας είναι/ήταν Κνίτης και γι' αυτό διατηρεί ελάχιστη επαφή με την πραγματικότητα -ακόμη και εκείνη μέα στην οποία υποτίθεται ότι έζησε η "γενιά" του.
Η μεσοβέζικη όμως φρασεολογία (τύπου "δεν είχα ποτέ πρόβλημα με το δάχτυλο " κ.λπ.) στο ποστ με τους Metro ήταν όπως αποδεικνύεται απλώς σταγόνα στον ωκεανό μιας μεγαλειώδους τιποτοσύνης και αντιληπτικής νεκρικής ακαμψίας -χαρακτηριστικά, που αν το σκεφτείς, τα διαθέτουν ακέραια όλοι οι αρτηριοσκηλωτικοί "πιουρίστες" είτε πρόκειται για jazz είτε για πολιτικές θέσεις.

Καλά κάνεις κι ασχολείσαι, αλλά... τι ασχολείσαι;

The Motorcycle boy είπε...

Ασχολούμαι γιατί κάτι φίλοι που δεν γνωρίζουν περί της μαλακίας που κυκλοφορεί στα μπλογκ στεναχωριούνται. Κι επειδή εκνευρίζομαι. Αλλά κυρίως επειδή ήθελα να γράψω κάτι για το Αφιέρωμα που αρχίζει την Πέμπτη κι ο βλάκας μου έδωσε καλή πάσα.

Παρακάτω, έχει τύχει να μιλήσω με παιδιά που είναι στη διαδικασία της εξειδίκευσης περί των μουσικών ρευμάτων (παιδιά που κατέχουν το αντικείμενό τους σε "πανεπιστημιακό επίπεδο" ας πούμε) και μου έχουν εξηγήσει οτι ο καθένας σε αυτόν τον χώρο αξιολογείται από τις αναφορές των άλλων στη "δουλειά του" σε παγκόσμιο επίπεδο κι εκεί ο Φώντας είναι παγκοσμίως ανύπαρκτος -έχεις λοιπόν δίκιο στην κρίση σου.
Αυτό πάντως που με εντυπωσίασε στην περίπτωση Φώντα είναι πόσο απαράλλαχτη παραμένει η σαχλαμαροειδής επιχειρηματολογία στο πέρασμα των χρόνων, το οτι κοντά 40 χρόνια μετά ξαναεμφανίστηκε το "Επιτέλους! Λίγο σεβασμό στους νεκρούς κύριε Νικολαϊδη" του Μοσχοβάκη.

miliokas είπε...

To link για το "καταπληκτικό πόνημα" it's dead - Σου έστειλα τη φωτό με email, ήθελε αλλαγή της κατάληξης απο .htm σε .jpeg

Θα διαβάσω σε λίγο (:

miliokas aka skylos_mayros

The Motorcycle boy είπε...

Ω Καίει! Πηρακιέβαλα.

Mr.Fixit είπε...

Μιλάμε πάντα για έναν άνθρωπο που παραδέχτηκε αμέσως ότι δεν έχει χιούμορ και εμμέσως ότι είναι ηλίθιος.

Καλά ρε μότορα, έχεις σοβαρά την "απαίτηση" από τέτοια άτομα να μη φύγουν ντροπιασμένοι από μια αίθουσα όταν ο Ν.Ν. έχει σκάψει μέσα τους-όπως έχεις γράψει ο ίδιος στο παρελθόν;

The Motorcycle boy είπε...

Όχι μωρέ -τι απαίτηση να έχω από τους Φούντες! Απλά όταν μιλάνε "βρωμάει το στόμα τους" (όπως είχε πει κι ο φιλόσοφος Λάμπρος Χούτος) και ενοχλούμαι.

Την Πέμπτη τηλέφωνο -έτσι;

Mr.Fixit είπε...

Είσαι σίγουρος ότι δε χρειάζεται να κλείσουμε κάπου εισιτήρια και τα συναφή;

The Motorcycle boy είπε...

Για την Πέμπτη τουλάχιστον -όχι. Παρακάτω θα βγάλουμε άκρη, όταν πάμε την Πέμπτη.

Ο Καλος Λυκος είπε...

καλά να περάσετε ρε μούργο... και κλάστε τον, τον Φώντα

Μαρλαφεκας είπε...

Ο Μεγας Φωντας κατεβασε την αναρτηση για τους Μετρο Ντικει που λινκαρες.

Μαρλαφεκας είπε...

Ακυρο, απλα κατι τρεχει με τον δεσμο. Υπαρχει εδω:
http://diskoryxeion.blogspot.com/2010/10/metro-decay.html

DimosK. είπε...

(χρατς χρουτς...χρατς χρουτς)

Μην ενοχλεισε, ο ηχος απο εμενα να μασουλαω ποπ κορν ειναι,κανε δουλεια σου!!

(χρατς χρουτς..χρατς χρουτς)

Ανώνυμος είπε...

Πολύ θα γούσταρε ο Νικολαϊδης αυτό το λινκ, αλλά θα τόθελε πιο κανιβαλιστικό. Ο κυρ Φώντας έσβυσε πριν καν ανέβει, την ανάρτιση που του έγραψα... Μου θύμησε τότε που η Αριστερά και η Δεξιά βγάλανε το ίδιο πόρισμα για την απαγόρευση των Κουρελιών... χεράκι χεράκι πήγαιναν...τώρα μάλλον τους κόπηκαν τα χεράκια.. Την πέμπτη έτσι και φανεί, δείξτον μου με το... δάχτυλο! Γιατί αυτοί οι τύποι τρέχουν να ξαναδούν 4η φορά τα Κουρέλια!!!

Ανώνυμος είπε...

Τα σχόλια στο blog του -πως τον είπαμε;- έχουν ακόμη μεγαλύτερη πλάκα.Η αρχική ανάρτηση πάντως κάποιο βραβείο ως εξαιρετικά άστοχης ή ως η μαλακία της χρονιάς πρέπει να το λάβει.
Τι κακό είναι αυτό στο Ελλάντα με την κριτική στα κιν. έργα;Σπάνια είναι βασισμένη σε αυτό που είναι κατ'αρχήν ο σινεμάς δηλ ΕΙΚΟΝΑ(Μέγας Μάστορας ο ΝΝ).Μετά πάει το στόρι η ηθοποιία κλπ αλλά τε σπα.

The Motorcycle boy είπε...

Μάρλυ, το τακτοποίησα και το λινκ -περίεργοι τύποι αυτοί οι Ντικέι, δεν λινκάρονται εύκολα.

Δήμο, δε ντρέπεσαι ρε; Όταν ερμηνεύει ο άθρωπας εσύ τρως; Κάτι τέτοια βλέπει ο Φώντας κι αγανακτεί!

Ανώνυμε 1, μου έβγαινε πολύ πιο κανιβαλιστικό αλλά το μάζεψα επειδή σκέφτηκα οτι μπορεί να το διάβαζε πουθενά τυχαία ο Φώντας και ήθελα να καταλαβαίνει δυο πραγματάκια καθότι κομματάκι αργός όπως θα τον έκοψες. Δεν τον ξέρω πάντως για να στον δείξω και δε νομίζω να έρθει την Πέμπτη, παίζει ο Νίκος Νομικός στου Μπάμπη στην Κηφησιά -δεν χάνονται τέτοιες μυσταγωγίες με ουίσκι και ξηροκάρπι!

Ανώνυμε 2, ειδικά ο τύπος που μπερδεύει τον Σκούρτη με τον Μίσσιο στην πρεμιέρα του Σίγκαπουρ με έστειλε. Έτσι γεννιούνται οι αστικοί μύθοι και οι κροκόδειλοι στους κήπους. Δεν ξέρω τι είναι το σινεμά αλλά ξέρω οτι ΔΕΝ είναι η παρακολούθηση ταινίας με το τσεμπέρι μισοκατεβασμένο (για να βλέπουμε αλλά να μη φαινόμαστε) και τα "ντροπή τους" που τα έχει ο άλλος εύκαιρα πριν καν ξεκινήσει η ταινία. Μιας και μιλάμε για τον Φώντα στα λέω αυτά.

Mr.Fixit είπε...

Ρε διάβασα το θέμα για τους Metro Decay-οι οποίοι δεν είναι και πολύ στα γούστα μου δηλαδή, και παρ'όλα αυτά μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι, κυρίως με τα σχόλια! ΜΑΛΑΚΑ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ; Σαν τους γέρους από το "Ο Αστερίξ στην Κορσική" που αλλάζανε 12 θέματα συζήτησης μέσα σε 5 καρέ!

The Motorcycle boy είπε...

Μα, με τους Μέτρο δεν είναι θέμα γούστου. Το θέμα είναι οτι ο Φων προσπαθεί να βγάλει (κυρίως) τον Μάστορη τρελό και πάσχοντα από άνοια επειδή θυμάται τα πράγματα διαφορετικά από αυτόν! Καλά για την κουβέντα περί του πότε παίχτηκαν τα Κάρμινα και ποιο το σωστό επώνυμο του Ανδριόπουλου, πάμε καρφί στην κατηγορία ΚΝΙΤΗΣ -δάχτυλο.

Εκεί όμως που με τσάκισε είναι οτι ενώ διεξαγόταν αυτό το "κάτι σαν διάλογος" σκάει ο Φώντας με ένα επιμνημόσυνο ποστ για τον Καφάση και για τα ουίσκια που έπινε στα μαγαζιά του! Δηλαδή ανακαλύπτω οτι κουβεντιάζω περί του τι γινόταν στην ανεξάρτητη νιου γουέιβ Αθηναϊκή σκηνή του '80 μ΄έναν που εκείνη την εποχή πήγαινε στα σκυλάδικα της Εθνικής!

Mr.Fixit είπε...

Και στα σχόλια του θρεντ περί Ν.Ν. καταλήξανε οι σκατόγεροι να μιλάνε για τους Bathory και το heavy metal. Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει φούσκος μου φαίνεται.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι καλά -τα είδα αυτά, τώρα πριν λίγο το κοίταζα. Βέβαια, αυτό που είναι καταπληκτικό στα σχόλια (επειδή δεν είναι ξεκάθαρο στο κείμενο) είναι η ιερή οργή του Τρούσα να προφυλάξει το ροκ εν ρολ από αυτούς που πάνε να το βεβηλώσουν! Δηλαδή από τον Νικολαϊδη!!!!

Mr.Fixit είπε...

Η μέρα που το rock 'n' roll θα χρειαστεί σταυροφορία ή/και jihad για την υπεράσπιση του είναι η μέρα που πρέπει να πεθάνουμε-το έκανα κι εγώ κι ευτυχώς κατάλαβα γρήγορα τη μαλακία μου.

The Motorcycle boy είπε...

Σταυρός για το ροκ εν ρολ είναι το Too drunk to fuck (ιδεολογικά μιλώντας) και αυτόν νομίζω οτι πρέπει να ακολουθεί ο κάθε πιστός. Αυτό βέβαια δεν αποκλείει οτι όντας σταυροφόρος στη συγκεκριμένη σταυροφορία δεν θα πεθάνεις από την πρώτη μέρα! Νομίζω;

GIORGOS είπε...

Παιδιά,η ταπεινή μου γνώμη:
ο Φων με τη μεζούρα του σωστά μέτρησε δύο φόνους στα 'Κουρέλια' καθότι έβαλε στη ζυγαριά και τα τεκταινόμενα με το Τζούμα προς το τέλος.Επειδή ενδέχεται να υπάρξουν και νέοι θεατές του έργου με αφορμή το αφιέρωμα,δε θα χαλάσω τη μαγεία της πρώτης θέασης με spoilers,ωστόσο όσοι έχουν δει τη 'Συμμορία' (του Φων συμπεριλαμβανομένου,αλλά είπαμε είναι αργόστροφος) έχουν ήδη κάνει το παραλληλισμό με το αντίστοιχο παιχνίδι του σκηνοθέτη με τη Σοφία-Τομαζάνη.Για να μη νομίζει δηλαδή ο κύριος ότι αποστόμωσε κανέναν(αν και ένας χαμαιλέοντας του αισχίστου είδους δεν ξέρω κι εγώ τι μπορεί να νομίζει:τη μία'σας διέφυγε ο δεύτερος φόνος;',την άλλη 'αλλάζει τίποτα κύριέ μου αν είναι ένας ή δύο;').
Α,παρεμπιπτόντως...ο Παναγιωτόπουλος λατρεύει τη δουλειά του Νικολαϊδη-βλέπε 'Directing Hell'.Όταν επικαλούμαστε ονόματα κύριε Φων,να ενημερωνόμαστε επαρκώς και για τις απόψεις τους σε συγκεκριμένα ζητήματα.
Συγνώμη Μότορ που δεν τα έγραψα κατευθείαν σε αυτόν,αλλά νοιώθω ότι θα πήγαιναν χαμένα εκεί μέσα.Ας το κάνει κάποιος άλλος.

Και όσον αφορά την επίμαχη σκηνή της δολοφονίας:ντύνεται μουσικά με ένα mid-tempo με σπαρακτικά γυναικεία φωνητικά(θυμίζουν Brenda Lee-δεν ξέρω σίγουρα)όπου κυριολεκτικά η υπόκρουση 'κλαίει' πάνω στην εικόνα,σαν ταυτόχρονος θρήνος θύτη και θύματος(το ίδιο 'κλάμα' εισπράττεται και στο φινάλε).Τελικά δεν είναι όλα τόσο 'χονδροειδώς μπλεγμένα' μέσα στο κεφάλι του καλλιτέχνη.

GIORGOS είπε...

Ξέχασα...την ' Ανατριχίλα' την είδα την ίδια χρονιά με τη 'Συμμορία' και ένα περίπου χρόνο μετά είδα τα 'Κουρέλια'.
Για τον Κάσνταν λέω ότι δε συμμερίστηκα τον ενθουσιασμό για το 'Big Chill',όποιος έχει δει την εκπληκτική "'Εξαψη" ή έστω το στην παράδοση της Ανατριχίλας'(αλλά πιο σχιζοφρενικά τρυφερό)'Αταίριαστοι εραστές'πιστεύω ότι θα συμφωνήσει μαζί μου.
Αλλά για τα 'Κουρέλια',από τότε σκέφτηκα:μα γιατί δεν αναφέρει κανείς ότι το θέμα μιας ταινίας του '83(η επανένωση μιας παλιάς παρέας με κοινό παρελθόν) το είχε ήδη χειριστεί πιο πολύπλοκα και ριζοσπαστικά ένας Έλληνας σκηνοθέτης από το 1979;
Απορίες...

tzeremes είπε...

Γεια σου φιλαράκι. Κι ότι είχα πιστέψει ότι είναι ο Μίσσιος. Το πόσο εύκολα μπορείς να παραπληροφορηθείς σ' αυτόν τον σατανά 666 το ίντερνετ δε λέγεται. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, για να ήταν ο Μίσσιος θα έπρεπε να υπάρχει κάπου σκηνικό καπηλειού, καραφάκια κρασιού και αλανιάρες :

The Motorcycle boy είπε...

Γιώργο, καλά κάνεις και τ΄αφήνεις εδώ επειδή απ΄ότι θυμάμαι, ΟΤΑΝ απαντάει ο Φώντας στα κάνει Ζέπελιν (χωρίς το Λεντ).
Το κομμάτι στον "βιασμό μετά φόνου" είναι το Break it to me gently της Brenda Lee, απ΄ότι θυμάμαι -τρομερό κομμάτι, φοβερή σκηνή. Κατά την ταπεινή μου γνώμη στη συγκεκριμένη σκηνή βγαίνει ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΑ η όλη στάση ζωής του ήρωα, δηλαδή η εμμονική του προσκόλληση σε ένα πεθαμένο παρελθόν και η απελπισία του που το παρελθόν δεν αναπλάθεται. Γι΄αυτό και θα θυμάσαι οτι ο ήρωας αποφασίζει να σκοτώσει την κοπέλα όταν εκείνη πάει να ξεφτίσει το όνειρο δεχόμενη να παίξει τον ρόλο της Βέρας. Και γι΄αυτό υπάρχει το πτώμα με το σελοφάν, για να μας υπενθυμίζει οτι το παρελθόν πέθανε και κάθε προσπάθεια ανασύστασής του είναι γκραν γκινιόλ καρικατούρα. Πες μου τώρα αν έχεις δει άλλον να υπονομεύει τόσο πολύ το θέμα της ταινίας του, να το κονιορτοποιεί και να το ξαναστήνει στη συνέχεια. (Αλλά μην τα πεις όλα αυτά στο Φώντα -θα κάψει καμιά φλάτζα).

Ο Νικολαϊδης όντως προηγείται χρονικά της Ανατριχίλας όπως προηγείται και του Δρόμου με την Περίπολο. Κι αντί να φωνάζουμε επισημαίνοντάς το (όπως ακριβώς κάναμε και στην περίπτωση Λάνθιμου με το προηγούμενο, το μεξικάνικο) το παίζουμε "άσχετε Νικολαϊδη". Ρε δε γαμεί...

Τζερεμέ, ο Σκούρτης ήταν κι ο Νικολαϊδης είχε τσαντιστεί που τον προσφωνούσε "Δάσκαλο" και του είχε πει ξυνισμένα, "εγώ δε μιλάω για καμιά γενιά, μιλάω μόνο για εμένα και κάτι φίλους μου -δεν θέλω να γίνω εκφραστής κανενός".
Αλλά πού να τα ξέρει αυτά ο Φων;

Ανώνυμος είπε...

Τα κουρέλια είναι αριστουργηματική ταινία από κάθε άποψη.Δεν θα αναφερθώ στις αρετές της (αν κάνεις κάνα review με την επανακυκλοφορία τα λέμε τότε) θα πω μόνο πως είναι πολύ εύκολο να την αποκωδικοποιήσεις.Είναι απορίας άξιο πως είναι δυνατόν κάποιος να αστοχήσει τόσο πολύ.Μνημιώδες σχεδόν

The Motorcycle boy είπε...

Μα γι΄αυτό είναι αριστούργημα η ταινία, επειδή (πέρα απ΄αυτά που σου δείχνει -δίνει) ξεμπροστιάζει εύκολα τους κρετίνους της διανόησης.
Δεν εννοώ βέβαια οτι σε όποιον δεν αρέσει είναι και καλά κρετίνος -εννοώ οτι προκαλεί αγανάκτηση στους κρετίνους.

Κι όπως καταλήγει ο Βαλαβανίδης "Άλλωστε... στο βάθος κανένας δεν μπορεί να ξεφυγει από τον εαυτό του". Και όποιος κατάλαβε -κατάλαβε.

Μαρλαφωντας είπε...

Δεν ξερω αν το προσεξες, αλλα μετα το "Hype" που ειχανε για τσιχλα τα πουτανακια του Φωντα στους Μετρο, τωρα ακουμε για ιστοτοπους (για σενα μιλανε) που κανανε "μοδα" τον Νικολαϊδη. Περι επετειακης επανεκδοσης remaster κλπ κλπ βεβαια τιποτε. Ειναι ντιπ μαλακες και κατσιφλωρες ολοι τους. Ευθανασία τωρα μπας και τους απαλλαξουμε απο τη δυστυχία τους.

The Motorcycle boy είπε...

Ήταν τελικά Χάιπ οι Μέτρο; Εγώ για χίππηδες τους είχα με τέτοια μαλλιά!

Αυτό το οτι εγώ έκανα μόδα τον Νικολαϊδη μπορούν να μου το δώσουν κορνιζαρισμένο να κρεμάσω στη μαρκίζα του μπλογκ μου;

Και ναι, σιγά μην πουν για την επανέκδοση -είναι τόσο σκατόψυχοι που φοβούνται μην το μάθει κανένας κι αγοράσει.
Ευθανασία; Πολύ στοργικοί σε βρίσκω απέναντί τους.

miliokas είπε...

χα χα χα !!!

γελάω με τα σχόλια...

ήθελα να πω πως η φωτό είναι προχθεσινή τραβηγμένη (21/05) και όχι καμμιά παλιατζούρα...

..να ευχαριστήσω για το OST από τα κουρέλια και να σας ευχηθώ καλά να περάσετε στο αφιέρωμα που θα πάτε_

miliokas aka skylos_mayros

The Motorcycle boy είπε...

Milioka, δεν κάνει τίποτα -εγώ ευχαριστώ. Μίλησα με τον Σ., τον ενημέρωσα και περιμένει το μέιλ σου για τα ντιβιντιά.

Michael_Sc είπε...

Στον αντίποδα του Φών' διαβάζουμε έναν πολύ έντιμο Ζουμπουλάκη (στο ΒΗΜΑ)…: «Δεν υπήρξα ποτέ θαυμαστής του κινηματογράφου του, όμως εκτιμούσα το γεγονός ότι ήταν ο μοναδικός εκπρόσωπος αυτού του κινηματογράφου, κάτι σαν ένα είδος από μόνος του. Και εκτιμούσα τη συνέπειά του.»

The Motorcycle boy είπε...

Βρε παιδί μου, αυτό είναι κι εμένα το θέμα μου. Εντάξει -δεν είναι απαραίτητο να σου αρέσει ο Νικολαϊδης, όμως δεν πάει να πει οτι είναι για τα μπάζα και καιροσκόπος επειδή απλώς δεν σου αρέσει! Π.χ. εγώ δεν έχω πολλή επαφή με τα σπλάτερ, άρα δεν μου αρέσει κι ο Γουες Κρέιβεν. Θα βγω τώρα να τον πω σκιτζή;

Ανώνυμος είπε...

gia sas kai apo emena. Eimai o skourtis - signomi o missios - ithela na po. re mixanaki, pos sta kommatia se lene ne, o N.Nikolaidis einai akoma proedros tis AEK?

The Motorcycle boy είπε...

Όχι βρε! Τα παράτησε και τώρα πρόεδρος είναι ο Τραχανάς.

Μήπως τελικά είσαι ένας Σκούρτης και μισ(σι)ός;

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι