Δευτέρα, Ιουλίου 11, 2011

Τούβλα, πολλά τούβλα.

Κάποτε ο Μίλαν (καθηγητής της Μιμής) Κούντερα είχε γράψει οτι «ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη είναι ο αγώνας του ανθρώπου ενάντια στην εξουσία» -όμορφη ατάκα αλλά χωρίς δικό του κοπυράιτ βεβαίως, αφού ο Μίλαν απλώς ρεζουμάριζε το 1984 του Όργουελ (και κάτι ψιλά του Άρθουρ Κέσλερ). Δεν θέλω να υπαινιχθώ οτι εγώ αγωνίζομαι ενάντια σε κάποια εξουσία αλλά δικαιούμαι, νομίζω, να υπερασπίζομαι ακόμα την προσωπική μου μνήμη. Αν όχι για άλλο λόγο, τουλάχιστον για να σιγουρευτώ οτι δεν ζω στη χώρα του Ποτέ όπου τα άλογα πετάνε, τα λουλούδια τραγουδάνε κι οι μύγες κολυμπάνε ανέμελα.

Σε αυτά τα πλαίσια λέω να ξεκινήσω με ολίγη επαναστατική προϊστορία:

Όταν, στις αρχές του ’80 κυκλοφόρησε το Wall των Pink Floyd υπήρξε μια βασική ένσταση αναφορικά με τη θεματολογία του. Υπενθυμίζω οτι εκείνη ήταν η εποχή που οι θέσεις του πανκ παρέμεναν ακμαίες (αν και όχι ζωντανές), άρα όλοι οι συμπαθούντες ήμασταν από θέση αντίθετοι σε δεινοσαυρικά ροκ συγκροτήματα που χρειάζονταν τον μισό προϋπολογισμό μιας αναπτυσσόμενης χώρας προκειμένου να δώσουν μια μέγκα συναυλία σε ένα μέγκα στάδιο όπου χιλιάδες κόσμου θα εκστασιάζονταν με φωτάκια και κουκίδες. Μας ενοχλούσε η έλλειψη της οποιασδήποτε επαφής μεταξύ των συγκροτημάτων αυτών, ειδικά εφόσον επέμεναν να προσδιορίζονται σαν «ροκ», και του απλού περιθωριοποιημένου αλητάμπουρα ο οποίος γυρνοβόλαγε άνεργος, φτωχός κι δίχως μέλλον.
Το γλυκό ήρθε κι έδεσε με το κόνσεπτ του Wall, όπου ένας προβληματικός νεανίας χάνει τον μπαμπά του στον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, αγκιστρώνεται στη μαμά του και καταλήγει τρισμέγιστος ροκ σταρ (με προβλήματα στύσης) για να αντιληφθεί οτι έχει χτιστεί ένα Τοίχος ανάμεσα σ΄αυτόν και τον έξω κόσμο καθώς επίσης και το γεγονός οτι η επιρροή του στο φανατικό κοινό μπορεί ευθέως να παρομοιαστεί με αυτή του Μεγάλου Πατερούλη των «Ανατολικών καθεστώτων». Η βασική μας ένσταση συνοψιζόταν στο «εδώ μας γαμάνε από δέκα πάντες, τι μας νοιάζουν τα υπαρξιακά του κάθε ροκ μεγιστάνα;»

Όταν το κόνσεπτ άρχισε να περιοδεύει ανά τον κόσμο μάθαμε οτι η συναυλιακή επαφή του κοινού με το συγκρότημα ήταν απλώς ανύπαρκτη εφόσον οι Floyd έπαιζαν πίσω από τον Τοίχο και μάλιστα είχαν άλλους 4 αναπληρωματικούς Floyd με τους οποίους έβγαιναν μαζί (σε στυλ λαϊκοί τροβαδούροι) στο τέλος κάθε σόου οπότε ο Τοίχος γκρεμιζόταν μέσα σε πυροτεχνήματα. Γι΄αυτό άλλωστε και ο σιχαμένος ο Τζόνι Λάιντον (πρώην Ρότεν) είχε κάνει μια συναυλία σε Νεοϋορκέζικο κλαμπ (νομίζω το Ρόξυ) όπου έπαιζε πίσω από ένα πανί (όσο στο πανί προβαλλόταν το συγκρότημα) και είχε εισπράξει τόνους μπουκαλιών μπύρας, τασακίων και άλλων ιπτάμενων αντικειμένων γνωστής ταυτότητας.

Φυσικά, με τόση αντι-ανατολική προπαγάνδα που κουβάλαγε το Wall (και με την καρμιριά που έδερνε τον Γουότερς) η συναυλία πάνω στο μισογκρεμισμένο τοίχος που χώριζε στα δυο το Βερολίνο ήταν επιβεβλημένη. Με αυτή την τσαχπίνικη ντριπλίτσα, με το ανιμέισον των Σφυριών που προέλαυναν στο κινηματογραφικό και το συναυλιακό Wall και με τους παιδαριώδεις στίχους του Another Brick in the Wall (το οποίο μεσουράνησε στις ντίσκο της εποχής) οι μεν Floyd χεστήκανε για μια ακόμα φορά στο τάληρο, ο δε Γουότερς αναγορεύτηκε σε προφήτη της κατάρρευσης του Ανατολικού ολοκληρωτισμού. Μια κατάρρευση που γιορτάστηκε έξαλλα ενώ η ταυτόχρονη γιγάντωση του δυτικού, καπιταλιστικού, μπλοκ αποσιωπήθηκε μετά πολλών επαίνων.

Έκτοτε έγιναν διάφορα πράγματα.

-Οι Pink Floyd διαλύθηκαν μετά από έναν εμπορικά αποτυχημένο (για τα στάνταρ τους) δίσκο. Διότι, μαλάκας ήταν ο Ρότζερ να μοιράζεται τα κέρδη από την εκμετάλλευση του προϊόντος;
-Ο Ρότζερ (δεν είμαι κάνας μαλάκας) Γουότερς ξεκίνησε τις, ανά τον κόσμο, περιοδείες αναδρομώντας την πορεία του πρώην συγκροτήματός του. Στην αρχή με μια κιθαρίτσα και κάμποση ιμιτασιόν χίπικη ψυχεδέλεια, στη συνέχεια με δισκογραφική πρόοδο. Αφού λοιπόν έκανε τη Dark side of the moon περιοδεία (κι όλα τα σχετικά) έφτασε η εποχή του Τοίχου, στα πλαίσια του εορτασμού της Πτώσης του Τείχους του Βερολίνου (ο οποίος ήταν πέρυσι, αλλά δεν έχει σημασία).
-Σε αυτά τα 20τόσα χρόνια που μεσολάβησαν από την πτώση του ανύπαρκτου-υπαρκτού, ο κόσμος επέστρεψε στην κτηνωδία της εποχής που ανέθρεψε τον Μαρξ και τον Μπακούνιν. Όντως, οι εργασιακές σχέσεις, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η καταστολή της διαφορετικότητας στη σημερινή εποχή θα μπορούσαν να συγκριθούν μονάχα με τα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης.

Έζησα την πτώση του Ανατολικού μπλοκ και δεν σου κρύβω οτι χάρηκα –κυρίως χουλιγκάνικα, επειδή έτσι νόμιζα οτι θα την έβγαινα στους Κνίτες που στραγγάλιζαν το πανεπιστημιακό κίνημα όσον καιρό ήμουνα φοιτητής. Είχα, μάλιστα, θεωρήσει ένδειξη ξεμωράματος την άποψη του γέρου Καραμανλή οτι ο κόσμος χρειάζεται δύο μπλοκ για να ισορροπεί –φαίνεται όμως οτι δίπλα στον μικρό και τον τρελό θα πρέπει να προστεθεί κι ο γέρος από τον οποίο μπορείς να μάθεις καμιά αλήθεια. Και για να μη στα πολυλογώ, κατάλαβα (είδα) οτι με την πτώση του ανατολικού μπλοκ ο κόσμος έγινε πολύ χειρότερος.

Δεν θα περίμενα βέβαια να δει κάτι τέτοιο ένας καλλιτέχνης του επιπέδου του Ρότζερ Γουότερς, ούτε θα περίμενα να ζητήσει συγνώμη από τα πρώην ανατολικά κράτη γιατί πανηγύρισε την επερχόμενη εξαθλίωσή τους. Είπαμε –από το ’80 ήδη ο άνθρωπος ασχολιόταν με τον Τοίχο που τον χώριζε από τον έξω κόσμο και με το αγιάτρευτο τραύμα της έλλειψης μπαμπά, πού να βρει καιρό για τ΄άλλα;

Θα περίμενα όμως να έχει τουλάχιστον την τσίπα να αποσιωπήσει τα τότε πανηγυράκια του. Θα περίμενα να μη μας κουνάει ακόμα στα μούτρα την άποψη «όσο εσείς οι φτωχοί γινόσαστε φτωχότεροι, τόσο εμείς γινόμαστε πλουσιότεροι». Θα περίμενα ένας άνθρωπος που κάποτε εμπνεύστηκε από το μπλουζ να διαθέτει κάποια ψήγματα κατανόησης της κοινωνικής πραγματικότητας. Αλλά βέβαια, ας μην ξεχνάμε οτι, μιλάμε για τον άνθρωπο που ξεκοκάλισε τον μύθο του Σιντ Μπάρετ μέχρι σέντσι και το έκανε αυτό πουλώντας παραμύθια του τύπου «ο Σιντ τριγύρναγε στο στούντιο όσο γράφαμε το Wish you were here» ενώ ο Σιντ Μπάρετ φυτοζωούσε με την σύνταξη της μάνας του μπαινοβγαίνοντας στα ψυχιατρεία. Τέλος πάντων...

Ανακοινώθηκε λοιπόν η παράσταση του Ρότζερ Γουότερς στην Αθήνα, ανακοινώθηκαν οι τιμές των εισιτηρίων (προσιτά στον καθένα μας: 55, 65, 88 και 145 ευρώ –τζάμπα πράμα) και σα να μην έφτανε η τόση χλίδα, μάθαμε οτι η παράσταση παύλα συναυλία θα μαγνητοσκοπούνταν για να βγει σε DVD. Χαρά εμείς –έτσι;
Γιατί όμως ο Γουότερς επέλεξε να μαγνητοσκοπήσει αυτή τη συναυλία κι όχι την προηγούμενη στο Ο2 για παράδειγμα, το οποίο φυσάει απ΄όλες τις απόψεις; Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση, ο Ρότζερ είχε εντυπωσιαστεί από το εξαιρετικό βένννιου (το νι –μακρόσυρτο) του ΟΑΚΑ και από το απίθανο ελληνικό κοινό που τον είχε υποδεχτεί στο Τέρας Βάιμπ πριν από κάτι χρόνια.
Αυτό που δεν μας είπε ο Γουότερς (αλλά πάω στοίχημα οτι το μέτρησε) ήταν οτι στην Αθήνα περίμενε να βρει τον «αγανακτισμένο κόσμο» που θα ταίριαζε στο (ο Φουκουγιάμα να το κάνει) πολιτικό του μανιφέστο. Και υποθέτω οτι τον βρήκε.

«Αγανακτισμένοι» κάτοχοι VIP εισιτηρίων (αυτούς παίρνει άλλωστε η κάμερα) αλάλαξαν γεμάτοι επαναστατική έπαρση, ειδικά όταν ο προφήτης αναφέρθηκε ολίγον στην ελληνική πολιτική και αναγράφηκε σε άψογα ελληνικά: «να πάει να γαμηθεί η κυβέρνηση» στον Τοίχο. Και κάτι άρθρα που διάβαζα να διαφημίζουν τη συναυλία αναφέρονταν στην «πολιτική με την αριστερή της προσέγγιση στη μουσική» θέλοντας να χαρακτηρίσουν την προσφορά των Pink Floyd! Δηλαδή «πάμε για τρέλες στις Σεϋχέλλες»!!! «Πάμε για τρέλες –οο»!!!

Είμαι γέρος άνθρωπος, απ΄αυτούς που καθορίστηκαν από την πανκ αισθητική παύλα άποψη παύλα ιδεολογία. Το πρώτο μου στερεοφωνικό το αγόρασα δουλεύοντας γκαρσόνι στις καλοκαιρινές διακοπές της Πρώτης Γυμνασίου κι ήταν της πυρκαγιάς –έτσι λοιπόν δεν μπορούσα να εκτιμήσω το ηχητικό μεγαλείο των Pink Floyd (Μπιτ Χλόιντ τους λέγαμε τότε). Βέβαια, εκείνο το ρημαδοστερεοφωνικό που είχε την τάση να παίζει εντελώς φλατ (μέχρι νύστας) το Wish you were here, όταν έπαιζε το Still Life των Van Der Graaf Generator, για πάραδειγμα, έπαιρνε φωτιά το πλατό και πεταγόμασταν στον αέρα σαν Απάτσι, αλλά αυτό είναι μια διαφορετική ιστορία νομίζω... Το θέμα παραμένει οτι ποτέ δεν θαύμασα τη μουσική ιδιοφυΐα των Floyd αλλά δεν ενδιαφέρει καθόλουαυτό εδώ πέρα. Περί ορέξεως κρεμ μπρυλέ όμως όταν το θέμα αφορά πολιτική στάση νομίζω οτι δεν χωράνε υποκειμενισμοί. Η πολιτική στάση είναι εξωστρεφής και ως εκ τούτου συγκεκριμένη. Λες «είμαι αντικρατιστής» ή «είμαι οπαδός της ελεύθερης οικονομίας» ή «ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε και όλοι οι άλλοι να πάνε να γαμηθούνε» -κάπως έτσι εκφέρονται οι πολιτικές στάσεις.

Με δεδομένο οτι τα προηγούμενα άλμπουμ των Pink Floyd είχαν τόση σχέση με την κοινωνική πολιτική όση σχέση είχε ο Ροδόλφο Βαλεντίνο με τον Τροτσκισμό δικαιούμαι να συμπεράνω οτι η, όποια, πολιτική/ κοινωνική θεώρηση του συγκεκριμένου συγκροτήματος προκύπτει σχεδόν αποκλειστικά από το Wall (το σχεδόν πάει στο ότι τα ίδια πάνω-κάτω αναμασάγανε και στο Final Cut). Ε, λοιπόν στον συγκεκριμένο δίσκο η πολιτική άποψη ήταν «κάτω ο ανατολικός ολοκληρωτισμός». Και «όχι πόλεμος» φυσικά, αλλά αυτό πλέον έχει καταντήσει ευχή για φιναλίστ καλλιστείων.

Λέω λοιπόν οτι...
Αν ο κόσμος που γέμισε το κλειστό του ΟΑΚΑ ήθελε να πανηγυρίσει για την πτώση του «υπαρκτού σοσιαλισμού», καλά έκανε και πήγε.
Αν ο κόσμος ήθελε να ξαναθυμηθεί (ή να μάθει) το πόσο δύσκολη και ψυχοφθόρα είναι η ζωή του μεγιστάνα που κολυμπάει στα εκατομμύρια, καλώς συγκινήθηκε με την παράσταση.
Αν ο κόσμος, μετά το τσίρκο Μεντράνο και την παράσταση της Μαντόνας, ήθελε να θαυμάσει τεράστια σκηνικά, χορευτές, μπαλέτα, φωτιές, ταχυδακτυλουργούς και πυροτεχνήματα, καλά ξηγήθηκε και τα ΄σκασε στον Ρότζερ.

Όποιος όμως νόμισε οτι αυτό που παρακολούθησε μιλούσε για τη δική του ζωή, όποιος νόμισε οτι ο (ιδιοκτήτης βιλίτσας στο Πήλιο) Ρότζερ Γουότερς ήρθε εδώ για να στηρίξει το αγωνιστικό αίτημα «όχι στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας», όποιος δεν τον συνδύασε με το φιάσκο Μπόνο (πήγε ο ίνδαλμας να συνταχθεί με τους «αγανακτισμένους» της Ιρλανδίας και τον κράξανε: «Μπόνο άντε να πληρώσεις τους φόρους σου») και πιστεύει οτι βρήκε έναν συμπαραστάτη στη σκηνή του συγκεκριμένου υπερθεάματος –ε, λοιπόν όποιος πίστεψε κάτι από τα παραπάνω απλώς παράφαγε πριν πέσει για ύπνο και βλέπει περίεργα όνειρα.
Διότι, όπως φροντίζει να ξεκαθαρίσει με το πρώτο κιόλας τραγούδι ο Ρότζερ Γουότερς «Αν θες ν΄ανακαλύψεις τι κρύβεται πίσω απ΄αυτά τα κρύα μάτια/ θα πρέπει να ξεσκίσεις τη μεταμφίεση». Επειδή όμως εσύ κάθεσαι στη θεσούλα σου κι ο θεός πίσω από τη μεσοτοιχία, όσο και να κοπανιέσαι τίποτα δεν πρόκειται να ξεσκίσεις, πέρα από το πλαστικό της καρέκλας σου. Το τι κρύβεται πίσω από τη μεταμφίεση θα στο δείξει ο Ρότζερ, όπως θέλει και όποτε θέλει. Μιλάμε για τόση ενδοσκόπηση δηλαδή –τόση έκθεση!

Κι όπως προειδοποιούσε ο βρομιάρης ο Λάιντον όταν του πετάγανε μπουκάλια στη Νέα Υόρκη: This is what you want/ this is what you get.

32 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

bloodymir είπε...

Όπως πάντα γλαφυρός και ενδιαφέρων.

Να ρίξω και γω τον οβολό μου επί του ζητήματος;

Λοιπόν, αφ'ενός μουσικά το τελευταίο μεγάλο άλμπουμ των Φλόιντ για μένα είναι το προηγούμενο του Γουόλ, το Άνιμαλς του 1977 (αν και ήδη δεινοσαυρίζουν από το 1975 και το Γουίς Γιου Γουέρ Χιρ, που ωστόσο μου αρέσει αρκετά επίσης).

Πολιτικά πάντως, να σου πω την αλήθεια, όντως το 1979 που γράφτηκε το Γουόλ μεγαλύτερο πρόβλημα για την ανθρωπότητα ήταν ο Μπρέζνιεφ και η φασιστική του μπότα στην Ανατολική Ευρώπη με την οποία καυλώνανε οι κνίτες αλλά στα κρυφά και ο αληταράς Α. Παπανδρέου (υποστηρικτής Γιαρουζέλσκι) παρά ο "δυτικός καπιταλισμός της εμπορευματοποίησης και της κατανάλωσης που μας κάνει να χάνουμε την ψυχή μας" και άλλες παπαδίστικες ανοησίες διάφορων μικροαστών οπαδών της Λιάνας Κανέλλη.

Εννοείται φυσικά πως δεν είμαι οπαδός του δυτικού καπιταλισμού. Απλά, όπως έδειξε και η αντίδραση των λαών το ΄89 αλλά και η σημερινή τους άποψη για τα χρόνια του μετά το '60 υπαρκτού, ο λαός εκεί προτιμά ιδιωτικό καπιταλισμό και σχετική έστω ψευδεπίγραφη αστική μισο-δημοκρατία παρά κρατικοκαπιταλιστικό φασισμό και ρώσικη κατοχή (σε αυτό φυσικά διαφωνεί η Αλέκα η Παπαρήγα και ο Λαφαζάνης του ΣΥΝ, δηλαδή αυτοί που ανδρώθηκαν σα πολιτικοί ρουφιάνοι μιας υπερδύναμης και προδότες κάθε μαρξισμού και ανθρώπινης απελευθέρωσης).

Μάλιστα, κάποιος κνίτης γνωστός μου (φανατικός μάλιστα) μου είχε εκμυστηρευτεί ότι στη Βουλγαρία την οποία επισκέφτηκε πέρσι, ο κόσμος ακόμη και το σημερινό καπιταλισμό και τη σήψη του στους "κομμουνιστές" τον αποδίδει. Γιατί θα ρωτήσεις εύλογα;; Μα είναι στην πλειοψηφία τους τα στελέχια του "Κ"Κ που βουτήξανε τις κρατικές περιουσίες κι από συλλογικοί καπιτάλες γίνανε ιδιωτικές και μάλιστα ούτε καν μέσω συσσώρευσης κεφαλαίου, αλλά με ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΛΗΣΤΕΙΑ. Και είναι φυσικά οι πλέον μαφιόζοι και αδίστακτοι!!

Θα μου πεις, στην Ελλάδα που μέχρι το '81 ουσιαστικά ο κρατικός αντικομμουνισμός καλά κρατούσε, το να είσαι αντι-ανατολικός το 1979 ενδεχομένως να μύριζε συντήρηση και χουντίλα. Αλλά ο κλασσικός αντικομμουνισμός από το '81 και δώθε όχι μόνο τελείωσε, αλλά κάθε ρεμάλι της κοινωνίας έγινε "αντιδεξιός", "δημοκράτης", "αντιστασιακός", "οπαδός του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ" (που στην εποχή του στάνταρ το απόφευγε όπως ο διάβολος το λιβάνι), "εγώ μπορεί να είμαι ΠΑΣΟΚ αλλά στην καρδιά μου είμαι κομμουνιστής" και λοιπές εμετικές ταμπέλες, που συγκάλυφταν τις πιο δεξιές και αντιδραστικές νοοτροπίες κρατικοδιαίτης κλεψάς και αθλιότητας (σα δημόσιος, θα τα έχεις δει με τα μάτια σου, οπότε δε συνεχίζω) οι οποίες τελικά οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία.

Στην Ελλάδα ζούμε ρε μότορα. Στη Γαλλία θα το καταλάβαινα να σε ενοχλούσε ή να έβρισκες υποκριτική την κουβέντα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα, τη στιγμή που όλα τα γαλλικά μονοπώλια επενδύουνε εκεί κι εκμεταλλεύονται το μεροκάματο του μισού ευρώ. Αλλά στην Ελλάδα που όλοι θαυμάζουν κάθε "αντιιμπεριαλιστή" ανώμαλο αρκεί να λέει "κάτου οι Αμερικλάνοι" και άμα πεις καμιά κουβέντα είσαι εβραιομασώνος πράχτορας, ναι, γουστάρω κουβέντα για ανθρώπινα δικαιώματα στην Κούβα και στην Κίνα (και στο λέει αυτό ένας σταλινικός :-)

Για τις ροκσταρο-ευκολίες και την ψευδοεπανάσταση, συμφωνώ απόλυτα, αν και λόγω μεταλλοσύνης ξέρεις ότι έχω έχθρα με τον "αντιδεινοσαυρισμό" του πανκ και των κουλών του νταρκ γουέιβ και σία (χεχε, όπως μεγαλώσει ο κάθενας...)

The Motorcycle boy είπε...

Μά'στα.

Συμφωνώ λοιπόν (όχι οτι μ΄αρέσουν αλλά τα δέχομαι), για το Άνιμαλς και άααααντε το Νταρκ Σάιντ. Το Γουίς ήτανε άστα βράστα.

Το 1979 λατρεία μου, στην Αγγλία είχαν Θάτσερ και τους γαμούσε άνευ σάλιο -έκανε και τον πόλεμο στα Φώκλαντ (έχεις υπόψη το How does it feel των Crass;) και στο Αμέρικα ήταν ο Τζίμυ ο Φυστίκης που έβαζε πλάτη για να ρίξουν οι Αγιατολάχ τον Σάχη. Ήταν κι εκείνη η ιστορία με τους όμηρους στη Λιβύη, ήταν και οι αμερικάνικες βάσεις που επεκτάθηκαν ασύστολα... κοντολογίς, ΜΟΝΟ ο Μπρέζνιεφ δεν ήταν πρόβλημα για τον Δυτικό κόσμο -γαμιόταν ο τόπος από όλους αυτούς!

Η αντίδραση των λαών των '89 ξέρεις ακριβώς το τι έδειξε; Επειδή εγώ το έχω κοιτάξει λίγο και μόνο αυτό που λες δεν έδειξε. Άσε που ΟΣΟΙ λαοί δεν αντέδρασαν (βλέπε Γιουγκοσλάβοι) πήγαν ΑΛΛΟΙ και τους αντέδρασαν.
Θα συμφωνήσω οτι η Αλέκα έμαθε να λειτουργεί σαν πράκτορας των Σοβιέτ αν συμφωνήσεις κι εσύ οτι ο Καραμανλής κι ο Παπανδρέου έμαθαν να λειτουργούν σαν πράκτορες των Γερμανών ή των Αμερικάνων.

Αν ισχύουν αυτά που σου είπε ο κνίτης σου, σημαίνει οτι στα ανατολικά κράτη δεν έφταιγε ο κομμουνισμός, φταίγανε αυτοί που τον εφαρμόσανε. Έχω άδικο;

Στην Ελλάδα το '81 αν πήγαινες να κάνεις συναυλία πανκ ήσουνα φασίστας, αντιδραστικός και προδότης του λαϊκού κινήματος -αν λοιπόν ήταν Έλληνας νέος ο Γουότερς θα είχε λόγους να γράψει το Γουόλ. Αλλά ΔΕΝ ΗΤΑΝ.

Δεν με ενοχλεί η οποιαδήποτε κουβέντα για οποιοδήποτε ζήτημα -με ενοχλεί η κουβέντα χωρίς στοιχεία από άσχετους που το παίζουν ξερόλες (δεν αναφέρομαι φυσικά σε σένα). Εξηγούμαι: για την Κίνα δηλώνω πλήρη άγνοια οπότε δεν ξέρω τι γίνεται με τα δικαιώματα εκεί πέρα. Για την Κούβα τώρα, ξέρω οτι σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα 10 φορές περισσότερο απ΄ότι τα σεβόμαστε εμείς εδώ. Άρα, όταν έρχεται ο μαλάκας να μου πει "ας διαμαρτυρηθούμε για τη φίμωση των μπλόγκερ στην Κούβα" με πιάνουν τα γέλια για να μη με πιάσουν τα νεύρα. Εδώ καίγεται ο κώλος μας και κάνουμε μόκο, αλλά την Κούβα κοιτάμε!

Νταρκ γουέηβ λέγαμε κάτι πρώην μπλιτζάδες τύπου Ντεντ ορ Αλάιβ. Δεν τους παρακολουθούσα οπότε δεν ξέρω πόσο κουλοί ήταν. Αν τώρα πάμε στους Νιου γουέιβ και τους ποστ πάνκ συγνώμη αλλά μόνο κουλοί δεν ήταν. Για θέματα μουσικής σύνθεσης και εκτέλεσης μιλάω, δεν κουβεντιάζω για το πόσο γρήγορα παίζανε το πουλί τους σολάραντας α λα Μάλμστιν. Και κάτι πάνκηδες που θυμάμαι τύπου Στράνγκλερς, Τζαμ κλπ κουλούς δεν τους λες πάντως!

bloodymir είπε...

Τα πιάνω με την σειρά:

Έχεις δίκιο πως τόσο το Animals όσο και το Dark Side of the Moon είναι ανώτερα του Wish You Were Here, που είναι κάπως πιο πλαστικό. Έχω ακούσει μια ιστορία για παρουσία του Barrett στο στούντιο κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης, όπου λέει έτρεχε επί τόπου βουρτσίζοντας τα δόντια του, αλλά μη με ρωτήσεις πότε και πού, δε θυμάμαι και ίσως να πρόκειται για μύθους του Waters, όπως υποπτεύεσαι.

Δεν είμαι φίλος του νεοφιλελευθερισμού της Σιδηράς Καριόλας ούτε του Καουμπόη. Και δέχομαι ότι πρώτα ένας καλλιτέχνης πρέπει να κοιτάει δίπλα του για έμπνευση κι έπειτα να ψάχνει να κριτικάρει πράγματα που συμβαίνουν 30.000 χλμ. Μακριά. Αλλά, μεταξύ μας ρε μότορα, με το χέρι στην καρδιά που λένε, αν είχες μεταφυσικά την επιλογή να ζήσεις στην Μεγάλη Βρετανία ή στις ΕΠΑ του 1980 από τη μία και στην σαπισμένη πια στα 1980 ΕΣΣΔ του Μπρέζνιεφ με τον καγκεμπίτη πάνω από το κεφάλι σου, μπέσα, τι θα επέλεγες;;

Για την αντίδραση των λαών της Ανατολικής Ευρώπης και της Ρωσίας το 1989: ήταν ηρωική, αντιφασιστική και γεμάτη ελπίδες, που διαψεύστηκαν από το γεγονός ότι πολλές φορές για δημοκράτες πόζαραν καλυμμένοι πρώην κρατικοφασίστες των «Κ»Κ που ήθελαν μετάβαση στον «κλασσικό» καπιταλισμό για να πάρουν και με τη βούλα την περιουσία που ήδη διαχειρίζονταν από το 1960 σα συλλογική κρατική αστική τάξη, εννοώ να την πάρουν ΑΤΟΜΙΚΑ και στα χαρτιά, πράγμα που ειδικά στη «μαμά» Ρωσία έγινε (οι «σιλόβικι» που κυβερνάνε εκεί σήμερα με αρχηγό το φασίστα Πούτιν είναι τα παλιά στελέχη του κρατικού μηχανισμού και της KGB επί Μπρέζνιεφ / Γκορμπατσόφ). Θα κατηγορήσω τους ανθρώπους που δε γούσταραν ρώσικη κατοχή και κρατικό φασισμό, που τους τα πουλάγανε για σοσιαλισμό;; Ο σοσιαλισμός, με όλα του τα στραβά, τελείωσε κει πάνω αρχές δεκαετίας του ’60, κατά την ταπεινή μου άποψη. Στη δε Γιουγκοσλαβία, μη μου πεις ότι γουστάρεις τους «αγαπημένους» φίλους ολόκληρου του έθνους «μας» Σέρβους σφαγείς, που με εθελοντές χρυσαυγίτες έσφαζαν τη Βοσνία. Αυτό είναι στίγμα για όλα τα πολιτικά κόμματα της χώρας, που μαζί με ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ και παπάδες έραιναν τον Κάρατζιτς με ροδοπέταλα στο Ειρήνης και Φιλίας τον Ιούνη του 1993.

Δεν καταλαβαίνω γιατί μου συνδέεις την κυρα-Αλέκα με τα δυο κλασσικά αστικά τζάκια των αστών, που πράγματι έχεις δίκιο, όπως κι όλοι οι ομογάλακτοί τους ήταν και είναι ξενόδουλοι. Μπας και με πέρασες για οπαδό Καραμανλήδων και Παπανδρέηδων, ή ακόμα χειρότερα γερμανοφασιστών και αμερικάνων;;

Δεν έχεις καθόλου άδικα ότι δε φταίει ο κομμουνισμός (κι εγώ στον κομμουνισμό αναφέρομαι πολιτικά) αλλά τα φιλόδοξα και χαμερπή τσογλάνια που στο όνομά του έκαναν τη μισή γη από το ’60 μέχρι το ’90 να σιχαθεί την πιο όμορφη ιδεολογία που γέννησε το ανθρώπινο πνεύμα.

Για το Waters λοιπόν και τον παραλληλισμό που κάνεις περί ’81 Αγγλίας – Ελλάδας δεν έχω καμία ένσταση. Πιθανότατα ήταν ρηχός ή και ήθελε να παίξει μπάλα σε «ασφαλές» ιδεολογικά έδαφος.

bloodymir είπε...

Ανθρώπινα δικαιώματα στα εναπομείναντα «σοσιαλιστικά» καθεστώτα: φυσικά δεν εξισώνω τη μικρή και φτωχή Κούβα με την ιμπεριαλιστική ανερχόμενη υπερδύναμη φασιστική Κίνα. Κάτι όμως που κατά την ταπεινή μου άποψη θα έπρεπε να μας προβληματίσει είναι το εξής: στην Ελλάδα, έχουμε ελάχιστους «εξυπνάκηδες» που μιλάνε για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κίνα (και κάποιοι δεν είναι εξυπνάκηδες, είναι πραγματικοί δημοκράτες και αντιφασίστες που δε γουστάρουν εκτελέσεις απεργών και συνδικαλιστών ή εμπόριο οργάνων κρατουμένων στην Φαλούνγκ Γκονγκ). Έχουμε όμως πάμπολλους εξυπνάκηδες, Καζάκηδες, Θεοδωράκηδες, ΣΠΙΘΕΣ, «αριστερούς» που μας παίρνουν τ’ αυτιά με τους «φίλους μας» λέει Ρώσους και Κινέζους, που θα μας πληρώσουνε το χρέος, θα μας δανείσουνε τζάμπα, θα μας πάρουμε και μια πίπα δώρο, κι όλα αυτά για να μας «γλιτώσουν» από την «επάρατο Δύση». Μάλιστα, πολλά από αυτά τα καθαρματάκια που τα λένε αυτά (Κουρήδες, σπιθαίοι) όταν η Ρωσία και η Κίνα ήταν πραγματικά σοσιαλιστικές χώρες, ήταν καραδεξιοί του κερατά και γουστάρανε αντικομμουνιστικό κυνήγι. Σε μια χώρα λοιπόν που η πολιτική ορθότητα απαιτεί εθνοσωβινισμό + «αντικαπιταλισμό» τύπου Φωτόπουλου ΔΕΗ και ΣΥΡΙΖΑ, κάποιος πρέπει να θυμίζει ότι η Ρωσία για χρέη της πλάκας κλείνει διακόπτες φυσικού αερίου και πετρελαίου σε Λευκορωσίες, Ουκρανίες κλπ. και ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις ή εισβάλλει και κόβει Γεωργίες στα δύο δήθεν για να «προστατέψει» Ρώσους πολίτες. Ή ότι οι Κινέζοι γκαϊουλάιτερ φιμώνουν το Ίντερνετ με τον πιο ωμό τρόπο ΣΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ μέχρι πρόσφατα με τα καθίκια της Google (νομίζω τώρα τελευταία τα σπάσανε).

Προτελευταίο: επειδή είσαι χύμα και ίσιος τύπος, πες μου κάτι. Από αυτά που λες, μπορώ να συναγάγω εύκολα ότι θα προτιμούσες να υπάρχει ακόμα ανατολικό μπλοκ με την έννοια της ΕΣΣΔ+δορυφόροι. Αναλογίζεσαι ότι αυτό σημαίνει ότι ο αντίστοιχος Βούλγαρος μότορας του ’80-’81 δε θα μπορούσε ποτέ να ζήσει όσα έζησες και γλαφυρότατα περιγράφεις στα ημι-αυτοβιογραφικά σου πονήματα;; Εκεί δεν έπαιζαν ούτε Εξάρχεια, ούτε Χάπενινγκ και βινύλια, ούτε Κέιβ και Μπέρθντει Πάρτι. Εκεί είχε KGB και ένστολους στη γωνία, και εθνική και ταξική καταπίεση και μάλιστα (εκεί είναι να τρελλαίνεσαι!!) στο όνομα του ό,τι «αφού έχουμε σοσιαλισμό, για να αντιδράς πάει να πει ότι είσαι πράχτορας του εχθρού» κλπ. Δηλαδή, για να νιώθουμε μεις εδώ ότι υπάρχει «αντίβαρο» στον «αμερικάνο σατανά», έπρεπε η μισή Ευρώπη να ζει υπό στρατιωτική μπότα, με μαύρη αγορά για τα πιο απλά καταναλωτικά προϊόντα και εξευτελισμούς ανθρώπων αν δε χόρευαν στον ταμπουρά του ψευτοσοσιαλιστικού καθεστώτος;; Ρε συ μότορα, δε λέω ότι τα λες εσύ, αυτά τα λένε κάτι φιλοΚΚΕδες ΠΑΣΟΚοι που αναπολούνε τον «Αντρέα» και τα κολλητηλίκια του με το ανατολικό μπλοκ σαν αντίβαρο στους «Τούρκους μογγόλους που απειλούσαν τότε τη χώρα μας».

Αυτά που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σιχαθήκαμε και φτύσαμε στα νιάτα μας, δεν είναι ωραίο να ευχόμαστε να τα ζούσαν μέχρι σήμερα άλλοι. Εδώ σιχάθηκες τους κνίτες σαν κόμμα του 10%, φαντάσου το ’80 να αναλάμβανε κυβέρνηση ο Φλωράκης (εντελώς υποθετικά) τι είχες να τραβήξεις σαν «εχθρός του λαϊκού κινήματος», «φρικιό», «απροσάρμοστος» κλπ.

Και τέλος τι θα πει αντίβαρο;; Δηλαδή ο λαός του Βιετνάμ που πολεμούσε τους Αμερικάνους, όταν μπήκανε οι Ρώσοι στην Τσεχοσλοβακία είπε: «Ε δε γαμιέται, μια χώρα οι Αμερικάνοι, μια χώρα οι Ρώσοι. Τουλάχιστο έχουμε ένα αντίβαρο»;

Τελευταίο: πλάκα έκανα για τους κουλούς. Αυτά τα έλεγα στα 13-14, απλά πάντα μου αρέσει να πειράζω πάνκηδες/γκοθάδες/γκραντζάδες, γιατί πάντα μου την πέφτουν με το ίδιο επιχείρημα: «τι να μας πείτε και σεις με τους αυνανισμούς στην ταστιέρα» κλπ. Τσίμπησες!!

Anyway, να ‘σαι καλά… (Μαλακία μου που το βάρυνα και πολιτικολόγησα τόσο, αλλά δε γαμιέται, δεν ήθελα να το αφήσω ξεκρέμαστο το πρώτο σχόλιο…)

The Motorcycle boy είπε...

Με τη σειρά:
Δεν υποπτεύομαι -τι είμαι, ο Φίλιπ Μάρλοου; Αυτά που γράφω στο ποστ τα διάβασα σε μια αναδημοσίευση της βιογραφίας του Μπάρετ.

Πρόσεξε τώρα τη δική μου λογική: εγώ, που είμαι αριστερός και έχω τις ζυμώσεις μου (που λέγανε και οι Κνίτες) μπορώ να ασκήσω κριτική έως και βρισίδι στο γραφειοκρατικό σύστημα της ΕΣΣΔ, επειδή ΠΙΟ ΠΡΙΝ έχω ασκήσει κριτική στον καπιταλισμό. Αν όμως εσύ (όχι εσύ, ο Γουότερς) ασκείς κριτική στη Σοβιετία και είσαι ματσό καπιτάλας τότε πρόκειται για μια εξ δεξιών του πατρός κριτική η οποία δεν με βρίσκει σύμφωνο επειδή ξεκινάει από εντελώς διαφορετική (και απάνθρωπη κατά τη γνώμη μου) βάση.
Στο ερώτημά σου δεν έχω απάντηση. Αν όμως έβαζες και την Κούβα μέσα θα σου έλεγα: τώρα, χτες, έχω φύγει ήδη. Γενικώς πάντως στις μητροπόλεις καθεστώτων δεν θα ήθελα να ζω (ούτε ΗΠΑ, ούτε ΕΣΣΔ). Κι επίσης άμα με ρώταγες αν θα προτιμούσα τον Βαφειάδη από τον Παπανδρέου στη μεταπολεμική Ελλάδα και πάλι θα σου έλεγα οτι θα προτιμούσα την κοινωνική δικαιοσύνη που κανένας από τους δυο δεν εξασφάλιζε.

Στην ΕΣΣΔ οι λαοί κινήθηκαν για να ανατρέψουν το σύστημα με ΚΑΘΑΡΑ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΕΣ ΤΑΣΕΙΣ, οι πρώην δημοκτρατίες διεκδίκησαν την αυτονομία τους. Αν τώρα εσύ αυτό το λες εξέλιξη, συγνώμη αλλά θα διαφωνήσω. Εγώ λέω οτι ένας κρατικίστικος ολοκληρωτισμός ανατράπηκε από έναν (μάλλον υποκινούμενο) φασισμό. Για τη Γιουγκοσλαβία να σου θυμίσω οτι σφάζανε όλοι αλλά μόνο οι σφαγείς που πήγαν με το ΝΑΤΟ δικαιώθηκαν. Το γεγονός όμως οτι τους εξεγείρανε με το ζόρι παραμένει. Κάνω λάθος;

Όχι ρε παιδί μου -δεν σε πέρασα για οπαδό κανενός. Απλά σου υπενθύμισα οτι όταν μιλάμε για τσιράκια των έξω δεν θα πρέπει να θυμόμαστε μόνο το "Κ"ΚΕ και να ξεχνάμε τους υπόλοιπους.

Δεν φταίνε ούτε τα χαμερπή τσογλάνια που λες -το πρόβλημα είναι στο οτι ο κομμουνισμός για να εφαρμοστεί προϋποθέτει λαϊκή συνειδητοποίηση. Όταν πήγανε να τον εφαρμόσουν στη Ρωσία και κάνανε ντου στα σπίτια για να σπάσουν τις εικόνες της Παναγίας, ε, πώς αλλιώς θα κατέληγε το πράγμα δηλαδή;

The Motorcycle boy είπε...

(συνέχεια)

Κοίτα -αυτοί που αναφέρεις (και οι οποίοι παλιότερα τρέχανε πίσω από το ΚΚΕ, δε νομίζω οτι ήταν τόσο κομμουνιστοφάγοι) τώρα λοιπόν αυτοί προσανατολίζονται σε μια Ρωσία "Μητέρα της Ορθοδοξίας" και σε μια Κίνα την οποία δεν γνωρίζω και γι΄αυτό αποφεύγω να εμπλακώ σε συζήτηση. Βεβαίως, όποιος έχει δει ΕΣΤΩ τον Πούτιν, ή τους Κινέζους που έρχονται για συμφωνίες και νομίζει οτι αυτοί οι άνθρωποι θα μας δανείσουν για τα ωραία μας μάτια είναι είτε ηλίθιος είτε απατεώνας.

Προτελευταίο: εγώ δεν προτιμάω τίποτα (εκτός από τη σοκολάτα και τις τηγανιτές πατάτες με κιμά) αλλά ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΩ οτι η προηγούμενη κατάσταση στο Ανατολικό μπλοκ ήταν πολύ καλύτερη της τωρινής. Μέχρι εκεί φτάνω. Για τα άλλα που λες, για τον χαφιέ και τον κομισάριο που σε στήνανε και έλεγαν "έχεις άλλη γνώμη άρα είσαι αντιδραστικός", είσαι σίγουρος οτι μιλάς ΜΟΝΟ για το Ανταολικό μπλοκ ΚΑΙ ΟΧΙ και για την Αθήνα του Παπαντρέα και των Κνιτών του '80; Κοντολογίς, μην συγκρίνουμε ονοματίζοντας, σαφώς και στην Πολωνία δεν υπάρχουν Εξάρχεια αλλά μπορεί να υπάρχουν Πολωνάρχεια τα οποία ποτέ δεν μάθαμε.

Επίσης, το οτι σιχάθηκα τους Κνίτες δεν σημαίνει οτι σιχάθηκα τον κομμουνισμό! Και επιμένω -αν σιχαθήκαμε το πρώην Ανατολικό μπλοκ, για τη σημερινή κατάσταση τι πρέπει να πούμε; Και ρωτάω: ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΟΥΣΤΗΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΘΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΑΛΒΑΝΙΑ ΚΑΙ ΘΑ ΦΩΝΑΞΕΙ ΟΤΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟΣ; Όχι μόνο για τους πριν -έτσι;

Για το αντίβαρο του Καραμανλή με ρωτάς; Αυτός εννοούσε οτι η Ελλάδα θα ήταν σε καλύτερη θέση όσο υπήρχαν τα δυο στρατόπεδα. Βλέπεις τη θέση του πολύ καιροσκοπική κι απάνθρωπη; Καλώς ήρθες στον καπιταλισμό!

Τελευταίο: γκοθάδες και γκραντζ να πειράζεις, ούτε εμένα μου αρέσουν. Ας φορέσουν πρώτα μακριά παντελόνια να γίνουν άντρες και μετά το παίζουν το όργανό τους...

Μην έχεις πρόβλημα -καλά έκανες και σχολιάσες όλα αυτά τα σεντόνια, τι δηλαδή; Μόνο ο μαλάκας ο Μοτοσακός θα γράφει σεντόνια κι οι άλλοι τίποτα;

Ηλίας είπε...

Ξεφύγατε στα σχόλια και σας έχασα...
Εγώ, λοιπόν, είμαι μάλλον μικρός για να θυμάμαι την πολιτική κατάσταση όταν βγήκε το The Wall (γεννημένος το 78) και πρωτοάκουσα Pink Floyd (και οτιδήποτε άλλο αξιοσημείωτο) κάπου στη δεκαετία του 90.
Στην αρχή, λοιπόν, μπορώ να πω ότι με είχε εντυπωσιάσει το Wall και το άκουγα συχνά. Με τον καιρό όμως άρχισε να με κουράζει και να το βαριέμαι.
Δεν ξέρω τι ακριβώς με χαλάει (I cannot put my finger on, που λέει κι ο καλλιτέχνης), αλλά υποθέτω πως κάποια από αυτά που αναφέρεις μετράνε. Θα έλεγα ότι συνολικά ο δίσκος είναι υπερβολικός.
Από την άλλη όσο περνάνε τα χρόνια όλο και περισσότερο μου αρέσει το Dark Side Of The Moon.
Έτσι, λοιπόν, όταν πριν από 3-4 χρόνια είχε έρθει ο Waters με το Dark Side, τραβολογήθηκα το Tera Vibe και το είδα, αλλά φέτος με το Wall είχα ψιλοστραβώσει από την αρχή και αν και πήγαν αρκετοί φίλοι δεν πήγα.
Γενικά δε μου αρέσουν οι τεράστιες συναυλίες σε στάδια, που είτε βγει ο καλλιτέχνης είτε η μάνα του δε θα καταλάβεις διαφορά επειδή είσαι χιλιόμετρα μακριά (για U2 δεν το συζητάω, να με πλήρωνες δεν πήγαινα).

The Motorcycle boy είπε...

Ηλία, έχει μια τάση αυτό το μπλογκ να ξεφεύγει στα σχόλια -ευτυχώς κιόλας!

Λοιπόν έχω τη γνώμη οτι το να κυκλοφορεί τόσο ευρέως στις αρχές του '90 η μουσική του '70 (γιατί του '70 είναι οι Φλόιντ) είναι κάπως οπισθοδρόμηση. Εννοώ οτι τότε κυκλοφορούσαν πολύ Φλόυντ (για παράδειγμα) και καθόλου Άιλες ιν Γκάζα (πάλι για παράδειγμα). Με αποτέλεσμα να χαθεί ο συνδετικός κρίκος στην εξέλιξη της μουσικής και να γυρίσουμε πάλι προς τα πίσω αντί να προχωρήσουμε σε αναβαθμισμένες φόρμες το '90.

Για τις συναυλίες στα στάδια συμφωνώ απολύτως, λέγαμε τότε οτι οι Κλας ξεπουλήθηκαν επειδή δέχτηκαν να παίξουν σε στάδιο. Αλλά, επειδή τίποτα δεν είναι απόλυτο, είχα πάει Στοουνς στο ΟΑΚΑ και τους είδα πιο κοντά από οτι αν παίζανε στο ΑΝ -πώς το κατάφεραν ακόμα απορώ!
U2 =U φτου

Ηλίας είπε...

Δεν ξέρω αν το 90 κυκλοφορούσε πολύ μουσική του 70, απλά εγώ τότε έφτασα σε μια ηλικία και άρχισα να ακούω διάφορα.
Πάντως, ποτέ δεν θεώρησα πολιτικό τον στίχο του Waters. Ούτε για την εποχή του, ούτε για σήμερα. Δεν ξέρω τι έπαιξε στη συναυλία με συνθήματα κλπ που λες, αλλά και μια πρόσφατη συνέντευξή του που είδα έλεγε ότι οι στίχοι δεν είναι πολιτικοί, βέβαια μετά έλεγε ότι ο σημερινός άνθρωπος, με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, μπορεί να συνδεθεί με τον άνθρωπο του Wall και κάπου εκεί το έχανε...
Anyway, οι Floyd δεν έγινα γνωστοί για τον πολιτικό τους στίχο και τους κοινωνικούς αγώνες τους. Γνωστοί έγιναν λόγω της μουσικής που έπαιζαν, της ξεχωριστής κιθάρας του Gilmour, της τρέλας του Barrett και των στίχων του Waters που πάντα εστίαζαν σε συναισθήματα. Για αυτό και κατά τη γνώμη μου το Dark Side είναι διαχρονικό (όπως και το Wall διαχρονικά υπερφίαλο).

The Motorcycle boy είπε...

Ηλία -ξέρεις τι μουσική κυκλοφορούσε το '90 -αυτή που άκουγες! Αυτό που δεν ξέρεις είναι τι ΔΕΝ κυκλοφορούσε (εννοώ: δεν προμοταριζόταν) και φυσικό να μην το ξέρεις αφού δεν μπορούσες να το ακούσεις πουθενά (μιλάω για τα συγκροτήματα του '80).

Η ένστασή μου στην τωρινή συναυλία του Γουόλ ήταν οτι υπήρξε μια τάση (το γράφω ευγενικά) να θεωρηθεί το συγκεκριμένο έργο πολιτικό -είπα λοιπόν οτι ΑΝ το δούμε πολιτικά θα πρέπει να το κατατάξουμε στη συντήρηση και όχι σε κάποια προοδευτικότητα.

Οι Φλόυντ όταν ξέφυγαν από την ψυχεδέλεια του Μπάρετ (και καλώς το έκαναν επειδή σαν ψυχεδελικό γκρουπ δεν φτουράγανε μία) γνώρισαν την καταξίωση με τα ΗΧΗΤΙΚΑ πειράματά τους κυρίως. Παράδειγμα το Ουμαγκούμα και εκείνη η συναυλία στον Βεζούζιο ή δε θυμάμαι πού...
Η κιθάρα του Γκίλμουρ την οποία θεωρώ πανβαρετότατη και οι στίχοι του Γουότερς (και του Γκίλμουρ νομίζω) μπορεί να αποτέλεσαν σήματα κατατεθέντα τους αλλά έχω την άποψη οτι δεν ήταν και τίποτα φοβερό. Γιατί αν θεωρήσουμε αυτά σημαντικά τότε τι πρέπει να πούμε για την κιθάρα του Άντριαν Μπίλιου και τους στίχους (αλλά και τη μουσική γενικότερα) των Κινγκ Γκρίμσον; Καμιά σύγκριση με την απλοϊκότητα των Φλόυντ -έτσι;

Ηλίας είπε...

Ε, όχι και πανβαρετότατη η κιθάρα του Gilmour. Για τους στίχους (τους οποίους από το Meddle και μετά έγραφε αποκλειστικά ο Waters) θα συμφωνήσω ότι δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο σε νοήματα.
Όσο για τη σύγκριση Floyd με Crimson νομίζω πως είναι τουλάχιστον άτυχη. Οι πρώτοι, καλώς ή κακώς, θεωρούνται από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα όλων των εποχών ενώ με τους δεύτερους ελάχιστοι ασχολούνται σήμερα.
Anyway, η μουσική είναι αρκετά προσωπική υπόθεση για να καταλήξουμε κάπου. Ας συμφωνήσουμε στο ότι και οι 2 θα προτιμούσαμε το σάββατο το βράδυ να είμαστε σε μια συναυλία των Van der Graaf (ειδικά και με το Jackson).

The Motorcycle boy είπε...

Άποψη βρε παιδί μου -εγώ τη βαριέμαι την κιθάρα του Γκίλμουρ, τι να κάνω -να σου πω οτι μ΄αρέσει και να σε κοροϊδέψω;

Το οτι δεν ασχολείται κανένας με τους Γκρίμσον σήμερα δεν σημαίνει τίποτα αναφορικά με την αξία τους. Το οτι κάποιοι θεωρούνται μεγάλο συγκρότημα έχει να κάνει (συνήθως) με τις πωλήσεις τους -συμφωνώ λοιπόν οι οι Φλόυντ είναι (επιχειρηματικά) τεράστιοι, όπως άλλωστε είναι κι ο Μάικλ Τζάκσον ή η Λέιντι Γκάγκα. Αυτό όμως εμένα δεν μου λέει πολλά επειδή ακριβώς πρόκειται για θέματα γούστου.
Και τώρα που το ανέφερες, ο Χάμιλ με την παρέα του έχουν ξαναπάρει τους δρόμους, μακάρι να τους φέρει η βόλτα κατά δω. Δυστυχώς χωρίς τον Τζάκσον (αν και στον καινούργιο δίσκο τους το μέρος του σαξόφωνου το κάνει το όργανο και είναι μαγεία). Θυμάμαι όμως τη συναυλία στον Λυκαβηττό να σκάει ο Τζάκσον με τα δυο σαξόφωνα στο στόμα και να μας φεύγει η μαγκιά.

Υ.Γ.: Μιας και μιλήσαμε για τους Κινγκ Γκρίμσον πάντως, δε νομίζω οτι χρειάζονται τίποτα περισσότερο από το 21st Century schizoid man για να μείνουν στην ιστορία της μουσικής. Πρόσεξε τώρα κι ολίγο στίχο: "Ο σπόρος του θανάτου η απληστία του τυφλού/ οι ποιητές λιμοκτόνουν τα παιδιά αιμμοραγούν/ τίποτα απ΄αυτά που έχει δεν το χρειάζεται στ΄αλήθεια/ ο σχιζοειδής του 21ου αιώνα". Τι να πούμε μετά; "Μαμά νομίζεις οτι προσπαθούν να μου σπάσουν τ΄αρχίδια;"

Kit Kat είπε...

Εγώ δεν ψηνόμουν με καμία παναγία να του τα σκάσω τα ευρά. Έσπασε ο διάολος το πόδι του και μου χάρισαν ενα εισητήριο, οπότε πήγα. Σωστή;
Ωραίο το πανηγυράκι δε λέω αν και σε κάποια φάση μπορω να πω πως ηταν εως βαρετά. Η αλήθεια είναι πως και η ταινία δεν πα να ηταν "μπροστά"...εγω την έβρισκα επίσης βαρετή αλλά να μη το κάνουμε και θέμα, άλλωστε εχω αρχίσει να πιστεύω πως δεν είμαι ο μέσος όρος. Τέλος πάντος!
Αυτό όμως που και η κουτσή Μαρία εκει μέσα ήταν εκστασιασμένη -άσε δε που μιλούσε και για κοινωνικοπολιτική εμπειρία και άλλα τέτοια ανατριχιαστικά πράματα- δεν μπορώ να το καταλάβω. Δηλαδή πόσο πιο μπαμ να κάνει οτι ο θείος απλά έχει βγεί γύρα για τα φράγκα. Καλά κάνει αφου μπορεί δε λεω... αλλά του πούστη πια (!) αυτο το λαμπρό μυαλό τα τελευταία 20 (πιο πολλά ε;) δεν έχει κάνει τίποτα αξιόλογο, παρά μόνο σέρνει το κουφάρι των Pink Floyd πέρα δώθε. Και ναι στα λόγια σου έρχομαι το ξέρω, αλλά βλέπεις το καράβι κούναγε σήμερα και τα δικά σου με τα δικά μου εχουν γίνει αχταρμάς στο κεφάλι μου! χαχαχα

Α και εχω και μια δήλωση να κάνω! Φφφφφ φφφφφ ακούγομαι;;; Λοιπόν, είχα ολη τη καλή διάθεση να διαβάσω ολα τα σχόλια αλλά...να με έπιασε μια βαρεμάρα μωρέ και πήδηξα μερικά.

The Motorcycle boy είπε...

Kit, καλά έκανες και πήδηξες μερικά σχόλια -έχουμε την τάση να υπερασπιζόμαστε το απέραντο εδώ μέσα.

Είχα μπει κι εγώ με κάτι φίλους τζαμπατζήδες στην πρώτη των Φλόυντ στο ΟΑΚΑ (προ αμνημονεύτων) και καλά να σκάσουμε τα ιπτάμενα γουρούνια αλλά πριν τελειώσει το υπερθέαμα θυμάμαι την κοπανήσαμε τρέχοντας -δεν παίζανε και τίποτα σόικες γκόμενες...

Η ταινία ήταν βαρετή θεματικά (αφού στηριζόταν στο Γουόλ) αλλά είχε καταπληκτικό ανιμέισον και ΤΟΝ ΘΕΟ ΜΠΟΜΠ ΓΚΕΛΝΤΟΦ στον ρόλο του Πιγκ (μπλιάχ). Είχε και σκηνοθεσία του τεράστιου Άλαν Πάρκετ -με λίγα λόγια μου άρεσε η ταινία (αν και όχι σαν σύνολο).

Της κουτσής Μαρίας οι τρίχες της φταίνε, γι΄αυτό και περιμένει τον Ρότζερ καβάλα σε άσπρο άλογο να τη σώσει. Πάντως αν ο κύριος ήθελε να μας μιλήσει για την εμπειρία του και να βοηθήσει κιόλας το κοινωνικό σύνολο, καλά θα ήταν να πάει στο Σύνταγμα να δώσει μια διάλεξη περί φοροαποφυγής.

Τα τελευταία 20 χρόνια του σερνάμενου κουφαριού των Φλόυντ κάντα 30 (από το '80 που βγήκε το Γουόλ). "Μαστιγώνοντας ένα ψόφιο άλογο"¨που έλεγε κι ο Τζόνης ο Ρότεν.

Ανώνυμος είπε...

Αυτός ο Τζόνι Ρότεν; Που εκθειάζει τη Lady Gaga; Χα χα χααα

The Motorcycle boy είπε...

Για να συνεννοούμαστε, αυτή τη δήλωση μού λίνκαρες έτσι;
"There's someone out there -- yeah, ultimately just shock, but the lyrics are so good. They really are. And so every now and again, as corrupt as the music industry is, there is one in there that can manipulate it properly. She's one. So applause to her." Την οποία την θεωρείς εκθειαστική της Γκάγκα -σωστά;

Υ.Γ.: Α ρε τεράστιε Ρότεν -δεν την ξέχασες ακόμα τη μπάλα που ήξερες!

The Motorcycle boy είπε...

Μπορείς να το απολαύσεις και σε βιντεάκι, χαχαχαχαχα:

http://www.youtube.com/watch?v=Go1kaoBdzGo&feature=related

Ανώνυμος είπε...

ε ναι το ίδιο λέμε! lol

The Motorcycle boy είπε...

Αμ, δε λέμε το ίδιο -το αντίθετο λέμε, αλλά τέλος πάντων.

Υ.Γ.: Πάντως, ακόμα κι αν ΟΝΤΩΣ εκθείαζε τη Λέιντι Γκάγκα ή τον Μπερλουσκόνι ο Λάιντον δεν βλέπω τι σχέση θα μπορούσε να έχει αυτό με τις, προ τριανταετίας, απόψεις του! Το οτι κάποιος ξεμωράθηκε στα 50 του θα πει οτι έλεγε μαλακίες στα 20 του; Γενικά αναρωτιέμαι -επειδή στη συγκεκριμένη περίπτωση ο Λάιντον εμφανώς κοροϊδεύει κι απορώ πώς δεν το βλέπεις!

Ανώνυμος είπε...

εχεις γινει τοσο πασοκ που αυτο που πραγματικα σε πειραξε ηταν το «να πάει να γαμηθεί η κυβέρνηση»

The Motorcycle boy είπε...

Έχεις γίνει τόσο μαλάκας που κάθεσαι και διαβάζεις 3 ολόκληρες σελίδες Α4 απλώς και μόνο για να πεις αυτό που είχες αποφασίσει πριν ακόμα τις διαβάσεις.

Άντε παραδίπλα.

The Motorcycle boy είπε...

"Τέλος, ειδική μνεία αξίζει στα μέλη της χορωδίας που συνοδεύουν τον Roger Waters επί σκηνής, κατά τη διάρκεια του Another Brick in the Wall. Πρόκειται για μαθητές των Σχολών Πάνου Μεταξόπουλου, ο οποίος και επιμελείται την κίνησή τους.

Ο χορογράφος Πάνος Μεταξόπουλος συμμετέχει αφιλοκερδώς στις παραστάσεις του THE WALL LIVE και προσφέρει την αμοιβή του στο Μη Κερδοσκοπικό Οργανισμό Ειδικής Μέριμνας και Προστασίας Μητέρας και Παιδιού, “ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ”."

Εντάξει;

Β.Δ. Καργούδης είπε...

Χαίρεσθε & αγαλλιάσθε, @Μότωρ (-ορος) & "λοιποί συστασιώτες"

Ενώ στο μέρος των σχολίων που αφορούν ζητήματα μουσικά
(και ίσως κάπως πιο γενικά αισθητικά-κοινωνικά)
ξέρεις και εσύ ότι νοιώθω τόσο ανακουφισμένος να εγκαταλείπομαι σε κάτι ή κάποιους που τους νοιώθω να μου μιλάνε από το ύψος της πραγματικής αυθεντίας τους, σε σχέση με την ανεπάρκεια της αφεντιάς μου,
με το που θα δω κάτι έστω και εξ απαλών ονύχων πολιτικό,
(και ορισμένως φάλτσο)
θολώνει ο μάτης μου, και ξαναβλέπω το πληκτρολόγιό μου με λατρεία..

Έτσι λοιπόν, όταν ένα φιλαράκι(;) σου λέει πχ
"...το 1979 που γράφτηκε το Γουόλ μεγαλύτερο πρόβλημα για την ανθρωπότητα ήταν ο Μπρέζνιεφ και η φασιστική του μπότα στην Ανατολική Ευρώπη με την οποία καυλώνανε οι κνίτες αλλά στα κρυφά και ο αληταράς Α. Παπανδρέου (υποστηρικτής Γιαρουζέλσκι) παρά ο "δυτικός καπιταλισμός της εμπορευματοποίησης και της κατανάλωσης...."

κάτι με τρώει να του θυμίσω του φουκαρά,
πως ειδικά το 79 είναι η
(μαύρη για τον κόσμο όλο, όπως ΠΛΕΟΝ έχει αποφανθεί τελεσίδικα η Ιστορία)
στιγμή των επικών αναμετρήσεων των Εγγλέζων ανθρακόρυχων
(έτσι τους ήθελε η νόνα μου, προπαροξύτονους)
με την λέϊντι Θάτσερ των δικών του καρασυντηρητικών/αντιδραστικών λογισμών & ονείρων...

Που με τη σύμπραξη του Αμερικάνου ανοϊκού κομπάρσου
(δική του αφίσα, του "ευφυούς" Ρονάλδου, δλδ, έχει, άραγε στο δωμάτιό του, το "φιλελεύθερο" "εξεγερμένο" πτωχαλαζονικό φιλαράκι σου;)
μας έφεραν
-όλο τον κόσμο, όχι μόνο τα Ευρωπαϊκά PIGS του αδύναμου Νότου-
στο σημερινό, το ασυμμάζευτο χάλι της εκρηκτικής εκπτώχυνσης λαών & πατρίδων, και του τέλους
(επί τέλους, αλλά με τί κόστος;) της ηγεμονίας της Απορρύθμισης (αυτο/ρύθμισης το έλεγαν οι φίλοι του, αλλά όχι πια...)
των Αγορών
(και όλως παρεμπιπτόντως και των κοινωνιών)

Και να του πω ότι είναι καιρός να ψάξει για καμιά Βικιπαίδεια πιο της προκοπής, πιο ενημερωμένη και κάπως λιγότερο μπρούτα και ιστορικά αναλφάβητη
(Είναι ολοφάνερο ότι από εκεί, από Βικιπαίδειες δλδ αντλεί, "ιστορικά" συμπεράσματα και ιδεολογικά υπόθετα & καταπότια, αλλιώτικα θα αναρωτιόμουνα πώς γίνεται εσύ νάχεις φίλους φανς του Γκατζογιάννη & της "Ελένης" του, από την πιο απεχθή δλδ παρτίδα του κλασικού Ελληνικού καραδεξιού/αντιδραστικού
(όχι απλά Συντηρητικού, αυτό ΔΕΝ είναι ΠΑΝΤΑ και κατ ανάγκην κακό) αντικομμουνισμού
-όπως ο ίδιος ήθελε να κολακεύεται-
ή του πούρου δωσιλογισμού, όπως στην πραγματικότητα ήταν.

Όταν θάχω και λίγη ώρα παραπάνω, λέω να πέψω και δυο κουβέντες παραπάνω για καναδυό άλλα σημεία, αν και
-για να πω την αλήθεια-,
τάχεις ήδη καλύψει
-αν και μετριοπαθώς για τα γούστα μου-
και με το παραπάνω...
Αλλά, βλέπεις με πικάρει ρε συ @Μότορα
-με την άδειά σου, πάντα-
η τόσο ανόητη τζάμπα τσογλανιά του "τόσο ΠΑΣΟΚος έγινες που..."

Και να σε προειδοποιήσω μη διανοηθείς να με "επαναφέρεις" με νόρμες για αποφυγή προσωπικών επιθέσεων και τα ρέστα...

The Motorcycle boy είπε...

Καργούδη, εγώ να σε επαναφέρω; Θα σε επαναφέρει η ιστορική αναγκαιότης (δηλαδή θα σου στείλει τους τηλεμπάτσους του ο Γουότερς και το ξαδερφάκι του ο Φουκουγιάμα να σε περάσουν μια διανοητική φάλαγγα).
Πάντως θα πρέπει να ξέρεις (κι εγώ το έμαθα παρατηρώντας) οτι οι σημερινοί π.χ. 30ρηδες έτσι το έχουν δει το έργο, οτι το '80 ο κόσμος πάλευε να σωθεί από τον μοβόρο κομμουνισμό και το '90 η ανθρωπότης νίκησε! Κι έτσι το έχουν δει επειδή έτσι τους το έχουν προβάλλει. Και μετά από αυτό, άντε να μιλήσουμε για προπαγάνδα τύπου Όργουελ -"το ψέμμα είναι η νέα αλήθεια" -και να συνεχίσουμε να το ρίχνουμε στον Χρουτσώφ!

Godot είπε...

Δεν ειναι να λείπες 3-4 μέρες, το κάνατε ταβέρνα πάλι.
Ρε κουμπάρε, θα το φτάσετε μέχρι μνημόνιο 2 με τον Ρότζερ Γουάμπιτ.

Κι εμένα με έχει πειράξει που βλέπω αυτό το τσίρκουλο.
Αν ήταν άλλη παραγωγή και χειμώνα, θα ήταν 6 βραδιές στο μέγαρο με τον Κυριακού και την Αγάπη πρώτη σειρά.
Ορισμός κατάντιας δεν είναι αυτός;

Να του δώσω ένα touche στο οτι 70άρισε, ότι το Wish you were here αναφέρεται πλέον στη στύση του, το έμενταλ είναι άντε πόρτας και η -παλαιόθεν - τσιγγουνιά του κάνει κόντρες με τον Σκρούτζ ΜακΝτακ.
Ο τελευταίος δημοσιογράφος που πήρε συνέντευξη - προσπάθησε έστω - από τον Μπάρετ, μετά από 6 ώρες σιωπής και πολύ κέικ της μαμάς του, απεφάνθη: Ο τύπος έχει γίνει βρουβοβλάσταρο - πάει το μεροκάματο.
Το Shine on You Crazy Diamond είναι όλο για τον Μπάρετ.
Το wish you were here έγινε love song λόγω μαρκετινγκ - λογικόν.
Το ρίχνεις στο πιονέρρ, κι έρχεται και γίνεται το μάτι λιμνοθάλασσα ρε παιδί μου. Πολύ κλάμα η κυρία.

Τώρα αυτό ως αφορμή να φτάσεις στον Νικίτα και τον Σάχη... βγήκα αφίσα δικέ μου, που λέει κι ο δικός μου.

Αυτο με τα 2 σαξόφωνα... έχει τυπωθεί έτσι; Τατουάζ!
Χάμιλ, Τζενερέιτορ... άλλο σύμπαν - τί συγκρίνεις τώρα;
Αν τα βάλουμε δίπλα δίπλα όλα, οι Φλόυντ θα βγουν σαν Ζαν Μισελ Ζαρ σε ρεμπέτικο τεκέ.

Πάντως για το Wall, τα Thin Ice, Outside the Wall, One of my Turns, Empty Spaces σ' εμένα αντέχουν ακόμη.
Αλλά... να πω και τη μαύρη αλήθεια, δεν θα τα χα "στο αυτοκίνητο" ποτέ. Σε κανένα μεράκλωμα επάνω μάλιστα.
Μέχρι εκεί.
Που;
Εκεί ντε!

The Motorcycle boy είπε...

"Όχι το πλοίο μου κύριε Κρεούζη! Το πλοίο ΜΑΣ!"
Όχι Μνημόνιο 2 παιδί μου -Μεσοπρόθεσμο! Άλλο είναι το 2, το Ζάππειο (μετά την επιτυχία του πρώτου μέρους ανταποκριθήκαμε στις επιθυμίες του κοινού -4 με 6% μπροστά η ΝΔ στις δημοσκοπήσεις, είδες "Αγανάκτηση"; Και μη σου πω οτι όλο αυτό το 6% πήγε στο κλειστό του ΟΑΚΑ -δε θα στο πω! Γιατί να στω πω; Σάμπως και το ξέρω;)

Εμένα πάντως δε με πειράζει που βλέπω τον Ρότζερ τόσο σαχλαμάρα -έτσι τον έβλεπα πάντα, άρα δε στεναχωρήθηκα.
Μπαίνει βεβαίως το υπαρξιακό ερώτημα: μεγαλύτερη κατάντια η Αγάπη ή η χορωδία του Μεταξόπουλου; Και εν τέλει, πού είναι η Τζούλι Μασίνο; Τι έχει να πει ο Γάκης για όλα αυτά;

Ο Μπάρετ, άστον τώρα, καλό ταξίδι -πέθανε και βιολογικώς. Αλλά αυτό οτι ψωμολύσσαγε όταν ο άλλος τον εξαργύρωνε ως Τρελλό Διαμάντι το είπε η μαμά του -πολύ καλή κυρία (άμα τη δεις το γυρίζεις επιτόπου στο αρτιφίσιαλ ρεμπέτικο -το ίδιο ισχύει και για τη μαμά του Ρότεν, αλλά ΟΧΙ για τη μάνα του Στάλιν η οποία, ως γνωστόν, είναι πάλι έγγυος).
Το Χαβ α σιγκάρ έπαιζε σε διαφήμιση των Ρεξ (ή των Άστορ δε θυμάμαι) όταν τα τσιγάρα βλέπονταν ακόμα στην τηλεόραση.

Η αφορμή δεν ήταν ο Γουότερς για τον Σάχη, αφορμή ήταν το παιδί που υποστήριζε οτι το '79 το μεγαλύτερο μας πρόβλημα ήταν ο Μπρέζνιεφ! Ήμαρτον! Αυτό κι αν ήταν σαχ ματ δηλαδή!

Ήταν μανίκι το διπλό σαξόφωνο ειδικά όταν μας το σφύραγε (με το συμπάθειο) ένας συμπαθέστατος παππούλης που απορούσες γιατί έχει μείνει τέτοια ώρα ξύπνιος! Αλλά αυτό που μου έχει τυπωθεί (άσχετο τώρα) ήταν ο σαξοφωνίστας των Μάντνες ο οποίος τραβάει μια ανάποδη (ή κυκλική) αναπνοή (επικίνδυνο μου είπαν) κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή επιλέγει το αρχιδάκι να του πετάξει ένα μπουκαλάκι νερό! Καθότι οι Μάντνες είναι φασίστες, αν δεν το ξέρεις! Κι αυτή η παραβολή κάτι λέει για το ελληνικό κοινό (αλλά μου διαφεύγει τι).

Υπάρχει λοιπόν μια περίεργη σύνδεση μέσω πανκ, πρόσεξε: ο Ρότεν έκανε εντύπωση στον θείο Μάλκομ επειδή φόραγε μια μπλούζα των Φλόυντ κι από πάνω είχε γράψει I hate. Ο ίδιος Ρότεν (απαράλλαχτος -ούτε η μάνα του δηλαδή!) δήλωνε φανατικός των Βαν Ντερ Γκραφτ. Αυτή η παραβολή μας δείχνει οτι τελικά οι πάνκηδες δεν είχαν πρόβλημα με το art rock αλλά μόνο με τους δεινόσαυρους. Επίσης, άσχετο, ο Ρότεν γούσταρε τον Μπράιαν Φέρι γιατί πήδαγε όλα τα μοντέλα που πόζαραν στους δίσκους των Ρόξι Μιούζικ (αυτή η παραβολή μας δείχνει οτι ακόμα κι ένας Μεσσίας σαν τον Ρότεν είχε ανθρώπινες αδυναμίες).

Στο αυτοκίνητο τα ΄παμε. Χ και ξερό ψωμί (με προσοχή το τελευταίο γιατί γεμίζει ψίχουλα το χαλάκι).

Godot είπε...

Το Ζάππινγκ του Αντώνη Σαματά να μη το βάζεις στο στόμα σου. Θα πάθεις οικώλοι.

Εντάξει, έκλεψα στα σχόλια και δε διάβασα Μπρέζνιεφ. Μη βαρά ρε θείο.
Η κυκλική δεν είναι επικίνδυνη. Αν την ξέρεις, απλά την κάνεις. Δεν είναι και καταδύσεις με βαθμό δυσκολίας 8,12 που την εκάνε μόνο ο Πρέκας. Σου μιλάω σπαθί - το ξέρω από μάστορα σε τέτοια. "Και εξηγούμαι" - που έλεγε και το πρωθυβούβαλο.
Ο οδηγός του σχολικού που μας πηγαινοφέρνει στη φάμπρικα, πριν έρθει να φορτώσει τα κρέατα, αράζει στο πάρκιγκ, μεσημέρι με τα τζιτζικια μέσα στο διόρωφο, με το δασύτριχο έξω, και παίζει κλαρίνο.
Σου μιλάω μπέσα. Πάω νωρίτερα, και τον τσακώνω το μπαγάσα να σαλεάζεται με πάθος. Σπύριασα ρε παιδάκι μου. Τέτοια κάνουν εκεί οι καλλιτέχνες που καθόμαστε εμείς οι παραγωγικοί υπάλληλοι; Και μιλάμε για καημό όχι αστεία. Να κλαίει το όργανο, μούσκεμα όλα. Και μου το ρίχνει στην εξήγηση, όχι δεν ειναι αυτο που νομιζεις και τέτοια. Να και οι τεχνικές, οι κυκλικες και οι ανάποδες και οι ανάπαιστοι μ' έκανε fan ο ντράιβερ.

Μπράιαν Φέρυ - μου χει μείνει τραύμα που δεν τον έχω δει λαιβ. Love is the drug σε λάιβ - γρήγορη εκτέλεση - πολύ με φτιάχνει. Θεός στη σκηνή δε.

Το ελληνικό κοινό είναι το καλύτερο. Όπως και οι θάλασσες, οι υφαλοκρυπίδες (τι πουτάνα λέξη), η λεβεντιά, τα γεμιστά, το έθνος, η εσπρέσσο και ο Φίλαθλος.
Παράσταση Momix, Λυκαβηττός. Οι τύποι βγαίνουν για χαιρετούρα και κανουν πάρτι. Τουμπες, μιμισεις, ακροβατικά... ξελιγωθήκανε στο τρέξιμο.
Ο ελληνας όμως, ανώτερος πάντα, αγνοεί τέτοια βάρβαρα θεάματα και απλώς στριμώχνεται στις σκάλες, περνάει μπροστά απο σένα που γουστάρεις και χειροκροτείς, περνάει απο μπροστά τους και στέκεται εκεί, για να πάει να ξεπαρκάρει πρώτος την κουρσάρα του.
ΚαρατζαFerry Boat. Το αμαξι σας βγαίνει πρωτο κλπ.


Ντεν έκω πσίκουλα καρντιά μου.

The Motorcycle boy είπε...

Τρελός είμαι να βάλω του Αντώνη στο στόμα μου;

Εγώ δεν ξέρω από επικινδυνότητες (καθότι ως γνωστόν ζω τη ζωή μου στην κόψη του μαρουλιού) αλλά, όπως και να'χει, μου κακαφάνηκε το μπουκάλι! Ηθικό δίδαγμα: ένας λαός που θεωρεί τους Μάντνες φασίστες και τον Γουώτερς αριστερό είναι το αντίστοιχο του μπασκετομπωλίστα με σαγιονάρες που τον έβαλες να παίξει μπάλα στο Σαντιάγκο Πέρνα Μπέου. Όσο περισσότερο προσπαθεί τόσο περισσότερο γελοιποιείται. "Θέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας -ξεκάθαρα πράγματα".

Κατά τα άλλα συμφωνώ, είναι πλέον καιρός να σταθούμε και λίγο κλαρίνο -αυτός που θα το παίζει μάς λείπει μόνο.

Αυτό το "πάμε να φύγουμε γιατί θα πέσουμε σε κίνηση στο πάρκινγκ" είναι ο προάγγελος του "μα τι αρχίδι είναι αυτό που με έχει κλείσει; ζώα παιδί μου, αν είχα μια ανάγκη δηλαδή, ένα νοσοκομείο θα πέθαινα επιτόπου! τι κράτος είμαστε πια! πού είναι οι παρκαδόροι;" Για Λυκαβηττό και θέατρο Βράχων μιλάμε τώρα.

Ανώνυμος είπε...

Οταν ο καλλιτεχνης με πολλα φραγκα βγαινει και για αλλα εχει απωλεσει την ψυχη του προ πολλου,και οχι πια τοσο για τα φραγκα αλλα γιατι εχει μουτρα να συνεχιζει να αυνανιζεται με την προσωπικη του ιστορια και αρα ειναι παρελθον πια και βγηκε γιατι στο σπιτι του πρεπει να του θυμιζει εκεινον τον παππου που κοροιδευε καποτε που φορα τα καλα του γιατι ειναι Κυριακη.Θλιβερη περιπτωση καταθλιπτικου ανθρωπου.Οταν ο καλλιτεχνης γραφει αυτα που καταλαβε σε καποια εποχη και αυτα αποδεικνυονται τοσο αυτιστικα μετα απο τοσα χρονια,επιβεβαιωνει απλα την αυτιστικη συμπεριφορα των συγχρονων ακροατων.Δεν πιστευω πως εκτος απο λογους εφηβικης νοσταλγιας θα μπορουσε να βρεθει καποιος εκει μεσα,αρα οσοι ηταν μεσα ,απο τον πενηνταρη ως τον τριανταρη και τον πραγματικο εφηβο (τον πιο συναισθηματικα αυθεντικο παρευρισκομενο),ολοι ηταν εφηβοι τελικα εκει μεσα.Προτιμησα νικ κειβ που ειναι ρεφορμιστης του εαυτου του με αυτον τον παλιο γουορεν που παντα μου θυμιζει καλο γουεστερν.Α,και επειδη κατι πηρε το ματι μου,κατω τα χερια απο τους τριανταρηδες,αυτη την ευλογημενα χαμενη γενια.Τοσο χαμενη που ειναι ικανη για θαυματα.

The Motorcycle boy είπε...

Εφηβική νοσταλγία στο Γουόλ; Τόσο πολύ έχει ψευτίσει η νοσταλγία λες; Δεν ξερω, δεν ξέρω... Αλλά βλέπω 2 εικόνες: στη μια το παιδί που ιδρωμένο, με τα μάτια τούμπανο ουρλιάζει "Κάπου υπάρχει κόλαση" και στην άλλη το παιδί που στριμωγμένο κάτω από έναν μπαλονάτο ουρανό ουρλιάζει "χέι, τίτσερ! λιβ δεμ κιντς αλόουν". Κι επειδή έτυχε στ' αλήθεια να τις δω και τις δυο εικόνες, δεν θα σχολιάσω κάτι περισσότερο.

Ο Αρχηγός φέτος μας γάμησε γιατί, άλφα έβγαλε τον χειρότερο δίσκο του από εποχής Νοκτούρναλ, βήτα πήγε να παίξει στη Μαλακάσσα και γάμα έκανε, απ'οτι άκουσα, μια από τις καλύτερες συναυλίες του. Ας του πει κάποιος οτι δε φταίει αυτός μεν, αλλά να προσέχει τους Μαλακάσσες τους Έλληνες που τον κλείνουν.

Michael_Sc είπε...

Αφιερωμένο

http://newalbumreleases.net/38293/king-crimson-live-in-toronto-2011/?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+newalbumreleases%2FBQFK+%28New+Album+Releases%29


copy & paste

Ένα πρόσφατο live των King Crismon, με το αγαπημένο σου track. :)
Δεν κάνει μόνο ο Waters συναυλίες εν έτει 2011!

The Motorcycle boy είπε...

Άψογοι -έτσι; Άντε να δούμε μήπως ξανάρθει κάνας Χάμμιλ με την παρέα του τώρα που λέμε για συναυλίες.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι