Τρίτη, Σεπτεμβρίου 27, 2011

Εδώ δεν υπάρχει άσυλο

Είναι κάτι μέρες που χρειάζεσαι από κάπου να κρατηθείς, ή να πιαστείς για να ξανασταθείς όρθιος –το ίδιο κάνει. Είναι αυτές οι μέρες που όλα πάνε ακριβώς όπως δεν έπρεπε. Και τότε, άλλος περιμένει να κατέβει ο θεός και να τον σώσει, άλλος καταναλώνει κάμποση προκάτ παραίσθηση –ο καθένας έχει τον τρόπο του –εγώ πάλι, βάζω να ξανακούσω παλιές κασέτες.


Όχι για να νοσταλγήσω τις «ευτυχισμένες μέρες» -πού τέτοια τύχη! Δεν υπήρξαν ποτέ ευτυχισμένες μέρες άρα δεν υπάρχει και λόγος νοσταλγίας, όμως κοιτάζοντας προς τα πίσω εμφανίζεται η πιθανότητα να ξαναπιάσεις το δρόμο από εκεί που τον άφησες. Να ξαναδείς τα λάθη σου και να τα ξανακάνεις, να ξαναθυμηθείς ποιος ήσουν –όταν ήσουν...



Φιλοσοφία της πυρκαγιάς ή μήπως δικαιολογίες του κώλου; Πάρτο όπως θέλεις.



Το γεγονός είναι οτι πριν κάνα χρόνο καρφώθηκε σε μερικούς ανθρώπους η ιδέα να φτιαχτεί ένα ντοκυμαντέρ για την ανεξάρτητη μουσική σκηνή του ’80 στην Αθήνα -είχα την τύχη να βρεθώ ανάμεσά τους. Και μιλάμε για τρομερή τύχη, επειδή βρέθηκα να γνωρίζω από κοντά τα άτομα που θαύμαζα επί σκηνής, αυτά τα άτομα ήτανε το ίδιο θρυλικά και εκτός σκηνής, για τέτοια τύχη μιλάμε! Βρέθηκα λοιπόν να ψάχνω, να ρωτάω, να κανονίζω, να πίνω μπύρες μαζί τους –πολλές μπύρες... Κυρίως μπύρες.



Και πριν το καταλάβω βρέθηκα με υποχρεώσεις –βλέπεις, αυτό το ντοκυμαντέρ δεν αφορά «την κουρά των αμνών» (και δεν υπονοώ τίποτα για τα πρόβατα ή τα κομμωτήρια), εδώ έχουμε να κάνουμε με κάποιους από τους σημαντικότερους μουσικούς που ατύχησαν να γεννηθούν σ΄αυτή την κωλοχώρα. Εδώ λοιπόν δε χωράνε ερασιτεχνισμοί και μπαλαφάρες του τύπου «ω μα τι όμορφο το παρεϊστικο κλίμα που αναδύει το φιλμ» -αυτά τα συγκροτήματα του ’80 έπαιξαν εμπνευσμένη μουσική, διαφορετική μουσική, δυνατή μουσική, έπαιξαν στην κόντρα κι έχασαν με στυλ –ήταν, αυτό που ονομάζω εγώ «επαγγελματίες». Ήξεραν όλοι τους, απ΄όταν ξεκίνησαν, οτι σ΄αυτή την πόλη δεν υπήρχε άσυλο, γι΄αυτό τα δώσανε όλα με την πλάτη στον τοίχο κι όποιος τους θυμάται, ξέρει οτι δεν υπερβάλλω.



Κι αυτό θυμάμαι εγώ από τη δεκαετία του ’80, πουθενά δεν υπήρχε άσυλο για πολλούς από εμάς. Στις πλατείες δεν μας αφήνανε να μιλήσουμε, συναυλίες δεν μας αφήνανε να δούμε γιατί κατέβαζαν τα συγκροτήματα με το ζόρι από τη σκηνή, να ντυθούμε όπως θέλουμε, να φερθούμε όπως γουστάρουμε δεν μας άφηναν –ήταν η εποχή του Αντρέα του καραμπουζουκλή, η εποχή του «σοσιαλισμού» και της «λευτεριάς» κι αν τόλμαγες να έχεις αντίρρηση σε έτρωγε η μαρμάγκα. Πάντα «σοσιαλιστικά και ελεύθερα» βεβαίως –δεν σε μπουζουριάζανε πλέον στην ΕΑΤ-ΕΣΑ, απλώς σου την πέφτανε οι «αγανακτισμένοι πολίτες» ή τα ΚΝΑΤ και σε συνετίζανε, «δεν είναι σωστά αυτά που σκέφτεσαι σύντροφε», «τώρα έχουμε ελευθερία», «ενεργείς προβοκατόρικα», «δεν είσαι σοβαρός», «στερείσαι ιδεολογίας», «είσαι αλήτης και κωλοπαιδαράς», «έπρεπε να σε έχω στη χούντα να σου πω εγώ», «έπρεπε να σε έχω στην κατοχή να σου πω εγώ» και δώστου να σε σπρώχνουν και να σε κοπανάνε μπας και μαλακώσεις.



Κάποιοι μαλακώσαμε –κάποιοι άλλοι όχι.



Το θέμα είναι οτι βρέθηκα με μια πολύ καλή παρέα κι αυτή η παρέα είναι το αντικείμενο του ντοκυμαντέρ. Το θέμα επίσης είναι οτι αποφασίσαμε να υπάρχει κάποια μυθοπλασία, μια ιστορία που θα εξελίσσεται παράλληλα με τα όσα θα λένε τα παιδιά της δεκαετίας του ’80 και τότε σκέφτηκα οτι θα ήθελα 2-3 ηθοποιούς για να βγάλουν τους σχετικούς ρόλους, οι πρώτες (και οι μοναδικές) μου επιλογές δέχτηκαν ασυζητητί! Το θέμα, τέλος, είναι πως έχω κάποιους ιδιαίτερα ταλαντούχους φίλους οι οποίοι «είδαν» το ντοκυμαντέρ μαζί μου και δέχτηκαν να ονομαστούμε «συνεργείο» και να το γυρίσουμε. 


Το θέμα, με λίγα λόγια, έχει να κάνει με την κωλοφαρδία μου. Καθώς και με οτι όταν έρχονται εκείνες οι γαμημένες μέρες που το έδαφος φεύγει κάτω από τα πόδια σου εγώ έχω κάπου να πιαστώ. Κάποιους...




«Εδώ δεν υπάρχειάσυλο» λοιπόν και κανένας μας δεν νοιάζεται επειδή ποτέ δεν μας προστάτεψε κανένα άσυλο. Ξεκινάμε και σίγουρα κάπου θα φτάσουμε αρκεί να περπατήσουμε όπως ξέρουμε, όπως μάθαμε...



Κι αν όλα αυτά σου κίνησαν την περιέργεια, φρόντισε να περνάς από εδώ, για να μαθαίνεις νέα μας. Επειδή όπως λέγαμε τότε: «αυτό που βλέπεις, αυτό θα πάρεις»

15 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

tomboy είπε...

άντε μπράβο!

The Motorcycle boy είπε...

Αυτό ξαναπέστο!

Υ.Γ.: Για να διπλασιάσουμε τα σχόλια.

Marlon Brandy είπε...

3

GIORGOS είπε...

Δεν υπήρξαν ποτέ ευτυχισμένες μέρες άρα δεν υπάρχει και λόγος νοσταλγίας, όμως κοιτάζοντας προς τα πίσω εμφανίζεται η πιθανότητα να ξαναπιάσεις το δρόμο από εκεί που τον άφησες. Να ξαναδείς τα λάθη σου και να τα ξανακάνεις, να ξαναθυμηθείς ποιος ήσουν –όταν ήσουν...

The Motorcycle boy είπε...

Μ΄αρέσουν τα μετρημένα λόγια Μάρλυ φίλε μου.

Γιώργο, πού διαβάζεις αυτές τις σαχλαμάρες και μετά τις αντιγράφεις εδώ πέρα -απορώ δηλαδή!

Kit Kat είπε...

Εν αναμονή λοιπόν...!

Υγ: Βαριόμουν να σκέφτομαι καινούργια ατάκα και έβαλα το ίδιο που έγραψα και στο fb...και μιας και θέλουμε και πολλά σχόλια :P

The Motorcycle boy είπε...

Αναμονή, αναμονή... Ψάχνει κι ο χερ ντιρεκτόρ να βρει τον Τέλη Στεφανή -να δούμε πού θα καταλήξουμε!

Υ.Γ: Φοβάμαι οτι σε λίγο θα έχουμε πολλά και σπασαρχίδικα σχόλια -αν κρίνω από το που λινκαρίστηκε η σελίδα.

Kit Kat είπε...

Χαχαχα ναι είναι και ο Τέλης Στεφανής στη μέση! Δεεεε σας φοβάμαι μια χαρά μίξ θα γίνει :P

Υ.Γ: Ξέρεις πόση ώρα σκεφτόμουν τι να λινκάρω;;; Ήμουν ανάμεσα στην αρχική σελίδα, την σύνοψη και την 90άρα...ε, επικράτησε η τελευταία.
Όσο για τα σχόλια, δε γαμιέται; Ασε να λυσάξουν να γίνεται και ντόρος :)

The Motorcycle boy είπε...

Μιξ γκριλ τα έχει κάνει, γιατί τακίμιασε και με τον φωτογράφο της ταινίας (άλλη κακή παρέα αυτός!) και οσονούπω θα "κάμνουν επανάστασιν".

Πάντα οι 90αρες κασέτες τραβάγανε κόσμο γιατί χωράγανε δυο LP ολόκληρα -ένα σε κάθε πλευρά. Και φιλοδοξούμε να το κάνουμε ακριβώς 90 λεπτά, στη μέση θα πέφτει διάλειμμα για να γυρίσει η κασέτα και να μπει η side B.

Υ.Γ.: Από σχόλια... πρωτάρες είμαστε τώρα;

Ο Καλος Λυκος είπε...

άξιος...

The Motorcycle boy είπε...

Και άξιος ο μισθός μου βεβαίως!

Ο Καλος Λυκος είπε...

ε καλά τώρα! "άξιος ο μισθός σου", από τότε...
το "άξιος" έχει να κάνει με το ό,τι και όσα προσπαθείς να μαζέψεις

The Motorcycle boy είπε...

Όχι -άξιος ο μισθός μου τώρα με τις περικοπές. Πριν ήμουνα υψηλόμισθος, χαχαχαχαχαχαχα

MaRLY #4001 είπε...

4001!

The Motorcycle boy είπε...

Πολυκοσμία -τι γίνεται εκεί πέρα ρε παιδί μου; Μοιράζουν τίποτα;

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι