Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2012

"Μη μου μιλάς για τον καιρό"

Η επαφή μου με τους Redskins σχετίζεται, συμπτωματικά, με δυο καταπληκτικούς τύπους (και πολύ σημαντικούς  για την ανεξάρτητη σκηνή του ’80 στην Αθήνα). Η ιστορία έχει ως εξής:


Κάπου στα τέλη του ’86 κάνω τη γνωστή, άνευ λόγου και χρήματος, βόλτα μου από το Happening –για να χαζέψω δίσκους. Ανεβαίνω στο πατάρι όπου ο Ηλίας ο Ασλάνογλου έχει τη συνηθισμένη του παρέα και βάζουν δίσκους κατά ριπάς. Ακούω μια κομματάρα.
«Τι είναι αυτό;» τον ρωτάω.
«Redskins».
«Φοβεροί!»
«Και λίγα λες!»
Παίρνω στα χέρια μου το εξώφυλλο του δίσκου ονόματι «Neither Washington nor Moscow» με τη φωτογραφία να παραπέμπει σε Αϊζενστάιν, το χαζεύω, παρακαλάω τον Ηλία να βάλει κι άλλο κομμάτι –καταλήγουμε να έχουμε ακούσει το δίσκο πάνω από δυο φορές. Το βάζω σκοπό να βρω λεφτά και να τον αγοράσω –είναι και εισαγωγής, ακριβός... Βρίσκω λεφτά, ξαναπηγαίνω σε δυο μέρες, δεν έχει μείνει λέπι.
«Θα φέρεις άλλους;» ρωτάω τον Ηλία.
«Άμα βρω...»
Ποτέ δεν βρήκε κι ας του είχα γίνει τσιμπούρι.

Πέρασαν χρόνια μέχρι να καταφέρω να κατεβάσω τον συγκεκριμένο δίσκο σε mp3 –για να τον βρω κανονικό και να τον αγοράσω δεν υπήρχε περίπτωση!

 

Τις προάλλες χαζεύα (ως συνήθως) στο facebook -βλέπω οτι ο φίλος μου ο Γιάννης ο Χαραλαμπίδης έχει σηκώσει ένα βιντεάκι των Redskins! Πέφτουν τα σχετικά σχόλια, ξανακολλάω κι αρχίζω να ψάχνω για συνεντεύξεις τους. Πέφτω σε αυτή εδώ, τη μεταφράζω όπως μπορώ καλύτερα και την αναδημοσιεύω. Για δυο λόγους:
1. Επειδή οι τύποι αναφέρονται σε πράγματα που συζητάμε ακόμα και τώρα –ειδικά τώρα.
2. Επειδή καλό είναι να θυμόμαστε οτι το πανκ υπήρξε σαν αμφισβήτηση ακόμα και του ίδιου του τού εαυτού.
Πάμε παρακάτω:

Είναι τόσο παλιό... Η Eva Kowalski πήρε αυτή τη συνέντευξη στο Λονδίνο το ’86 για το περιοδικό Bloodred αλλά ποτέ δεν δημοσιεύτηκε. Η συνέντευξη ασχολείται κυρίως με τον ρόλο και τους περιορισμούς της πολιτικοποιημένης μουσικής –κάτι που ισχύει μέχρι τις μέρες μας.

Ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχουν γραφτεί τόσο πολλά για ένα συγκρότημα με τόσο λίγα μαλλιά. Οι Redskins ήταν ένα συγκρότημα τριών νεαρών ατόμων που συνέδεσαν το πανκ με την Tamla Motown παραμένοντας στρατευμένοι πολιτικά... ήταν σκληροί και γρήγοροι –το κοντινότερο πράγμα στον Παράδεισο από την εποχή που ο Έλβις κατατάχθηκε στο στρατό. Φιλοδοξούσαν να τραγουδήσουν σαν τις Supremes και να πορευτούν σαν τους Clash. Αυτό που τους διαχώριζε από τις υπόλοιπες ποπ μπάντες της σόουλ ήταν η αφοσίωσή τους στον επαναστατικό σοσιαλισμό. Δεν έγραφαν τραγούδια για έρωτες. Όταν ρωτήθηκαν αν είχαν γράψει ποτέ κανένα, ο Chris Dean είπε: «Όχι! Δεν θέλω να κάνω τους ανθρώπους να βαριούνται με τις προσωπικές μου σχέσεις». Γι΄αυτούς, εκείνο που όριζε την ευθύνη τους στον τομέα της μουσικής και την πολιτική τους ευαισθητοποίηση ήταν ότι συνέβαινε στην κοινωνία: «Αυτό που καθοδηγεί τους Redskins είναι η πολιτική κατάσταση.... Προσπαθούμε να τραγουδήσουμε για ότι αφορά τις κοινωνικές εξελίξεις κι αυτή τη στιγμή, το σημαντικότερο πράγμα είναι η σύγκρουση ανάμεσα στην κυβέρνηση και την εργατική τάξη. Δεν είμαστε ένα μικρό συγκρότημα που μιλάει για τον μικρό του κόσμο».   
Μπορείς να κριτικάρεις τους Redskins για πολλά πράγματα αλλά το ιστορικό τους επίτευγμα παραμένει οτι συνέθεσαν ένα εμπνευσμένο σάουντρακ για μια φάση κοινωνικής διαμάχης –την Απεργία των Ανθρακωρύχων του 1984-1985. Η συγκεκριμένη απεργία παραμένει μέχρι και σήμερα η μακροβιότερη στην Βρεττανική ιστορία. Επηρέασε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρακωρύχων και τις οικογένειές τους.  Αν και ήταν μια «αμυντική» απεργία ενάντια στο κλείσιμο ορυχείων, τις μειώσεις μισθών και τις περικοπές, είχε μεγάλη επίδραση σε πολλούς μουσικούς οι οποίοι στήριξαν τις κινητοποιήσεις. Ακόμα και συγκροτήματα σαν τους Wham!, τους Bronski Beat, τους Style Council και τον κύριο Bruce Springsteen δώρισαν χρήματα και έκαναν συναυλίες συμπαράστασης στον αγώνα των ανθρακωρύχων εναντίον της δεξιάς κυβέρνησης της Μάργκαρετ Θάτσερ. Τελικά η απεργία απέτυχε επειδή τα υπόλοιπα σωματεία της χώρας δεν σστάθηκαν αλληλέγγυα –οι Ειδικές Δυνάμεις Καταστολής έπνιξαν τις κινητοποιήσεις στα δακρυγόνα. Τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε. Κάποιες μικρότερες απεργίες και δυο τεράστιες πορείες ανθρακωρύχων και άλλων εργαζομένων στο Λονδίνο το 1992 έπεισαν την κυβέρνηση να εγκαταλείψει τα σχέδιά της για κλείσιμο των ορυχείων. «Η επιστροφή της εργατικής τάξης» το ΄92, οδήγησε την κυβέρνηση των Τόρρυς σε εκλογική ήττα.

 

Πότε ξεκίνησαν οι Redskins;
ChrisΞεκίνησαν το 1981. Υπήρχε ένα συγκρότημα πριν, με μένα, τον Martin και τον Nick, που ήταν ο ντράμερ μας πριν έρθει ο Paul. Το συγκρότημα λεγόταν No Swastikas.
Το όνομά σας υποδηλώνει οτι ανήκετε στο ρεύμα των σκίνχεντ;
Chris: Όχι ακριβώς. Αν δεις το κοινό μας δεν θα βρεις πολλούς σκίνχεντς. Την εποχή της 2 Tone στα τέλη του ’70 υπήρχαν πολλοί σκίνχεντς. Αλλά τώρα λιγόστευσαν. Θα δεις λοιπόν κάποιους σκινχέντς, κάποιους πανκς, κάποιους οπαδούς της σόουλ –ξέρεις, άτομα που τους αρέσει η χορευτική μουσική. Έχουμε ανακατεμένο κοινό –και ηλικιακά. Όσο πιο διάσημος γίνεσαι τόσο κατεβαίνει ο ηλικιακός μέσος όρος του κοινού σου –δεν έχουμε πλέον μόνο νεαρά αγόρια που τους αρέσουν οι Clash, έχουμε και κάμποσα κορίτσια. 
  
Και τι γίνεται με τους δεξιούς σκινς, μπορείτε να τους αλλάξετε τις ιδέες;
Chris: Υπάρχει μια παρεξήγηση, οτι οι σκινς ήταν από πάντα δεξιοί –πράγμα που δεν ισχύει. Αν δεις το κοινό των Specials και των υπόλοιπων συγκροτημάτων της 2 Tone, των Madness ας πούμε, υπήρχαν εκεί μέσα πολλοί σκίνχεντς, αντιρατσιστές σκίνχεντς, αριστεροί, σοσιαλιστές σκίνχεντς. Το όνομα Redskins προέρχεται από μια ομάδα σκινς που ζούσαν στο Sheffield και ήταν γραμμένοι στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Οι πιο νεαροί αριστεροί εντάσσονται κυρίως σε Τροτσκιστικές οργανώσεις ή στο Εργατικό Κόμμα, γιατί οι Σταλινικές οργανώσεις είναι γεμάτες γέρους. Ήταν λοιπόν πολύ περίεργο που αυτοί οι σκινς στο Sheffield πήγαν στο Κ.Κ. Και βέβαια υπήρχαν όλον αυτόν τον καιρό αριστεροί σκινς. Οι περισσότεροι της εργατικής τάξης δεν έχουν ισχυρές ρατσιστικές ιδέες. Εννοώ –προφανώς σε ταϊζουν με τη δεξιά ιδεολογία συνεχώς και προφανώς αυτό το πράγμα επηρεάζει τα μυαλά των νέων... Μέσα σ΄αυτά τα χρόνια έχουμε συναντήσει διαφόρων ειδών σκίνχεντς και κάποιους τους επηρεάσαμε. Αλλά ήταν τόσο λίγοι –είναι πιο σημαντικό να έρχεσαι σε επαφή με παιδιά που τους αρέσει η σόουλ ή το ροκ εν ρολ και να προσπαθείς να τους επηρεάσεις –επειδή οι σκινς είναι πολύ λίγοι. Απ΄αυτούς τους λίγους, ναι, ξέρω κόσμο που μετακινήθηκε προς τα αριστερά. Αλλά δεν είχαμε καμιά επιρροή στα μέλη του Εθνικού Μετώπου ή στους φασίστες σκίνχεντς. Προφανώς οι ιδέες μας έρχονται σε μεγάλη σύγκρουση με τις δικές τους.
Paul: Το σημαντικό είναι οτι κλέψαμε τα σύμβολά τους, χρησιμοποιήσαμε τα σύμβολά τους, τα δυνατότερα σύμβολά τους –τον συμβολισμό οτι οι κοντοκουρεμένοι με τις αρβύλες είναι βίαιοι. Με το να είσαι σκίνχεντ συγκρότημα και να είσαι αριστερός δημιουργείς κάποια σύγχυση –τους χαλάς την εικόνα. Ακόμα κι αν δεν δημιουργήσαμε κάποιο σοβαρό ρήγμα στους σκίνχεντς του Εθνικού Μετώπου τουλάχιστον τους κλέψαμε τη δυναμική των συμβόλων τους. Το Εθνικό Μέτωπο προσπαθεί να στρατολογήσει φτωχά και αμόρφωτα νεαρά παιδιά. Αν μπορώ να χρησιμοποιήσω ένα ιστορικό γεγονός εδώ: Διάβασα το βιβλίο που λεγόταν The Classic Slum του Robert Roberts και είχε να κάνει με τις αναμνήσεις ενός ανθρώπου από την κακόφημη γειτονιά του Warrington στη Βόρεια Αγγλία, ανάμεσα στο 1895 και το 1910. Εκείνες ήταν πολύ δύσκολες εποχές για τους εργάτες. Δούλευες για δυο χρόνια και μετά σε διώχνανε από τη δουλειά για άλλα δυο χρόνια. Στο βιβλίο περιγράφονται οι ομάδες των νέων, οι άνεργοι, να κάνουν βόλτες στους δρόμους της γειτονιάς φορώντας τις αρβύλες της δουλειάς, τα παντελόνια της δουλειάς και να είναι όλοι κοντοκουρεμένοι, άντρες και γυναίκες και μιλάμε για το 1905! Ήταν σκίνχεντς το 1905. Γιατί στ΄ αλήθεια όλο αυτό συμβόλιζε τους απεγνωσμένους,  τους οργισμένους, στερημένους νέους και αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει αποκλειστικό προνόμιο των δεξιών! Οι σκίνχεντς ήταν ένα φαινόμενο, αλλά δεν ήταν καινούργιο φαινόμενο.
Chris: Πάντως κρατήθηκε κάποιος κόσμος μακριά τους.

 

Αλλά σας επιτέθηκαν σε συναυλίες;
Chris: Ναι, το έκαναν παλιότερα.Υπήρχαν πολλές απειλές. Ακουγόντουσαν κουβέντες του τύπου «αυτό θα πάθετε, το άλλο θα πάθετε» και τελικά έγινε 2 ή 3 φορές. Όταν παίζαμε σ΄ένα υπαίθριο φεστιβάλ με τους Smiths –το φεστιβάλ είχε οργανωθεί από το Μεγάλο Συμβούλιο του Λονδίνου –το Εθνικό Μέτωπο μπήκε μέσα και διέλυσε τη συναυλία και σε κάτι άλλες μικρότερες συναυλίες έρχονταν κάποιοι σκίνχεντς κι άρχιζαν τα «ζιγκ χάιλ» και τέτοια. Τους κανονίζαμε εμείς ή τους κανόνιζε το κοινό.
Martin: Όταν παίζαμε την τελευταία φορά στην Ολλανδία, στην Ουτρέχτη με τον Billy Bragg ήρθαν κάτι φασίστες Ολλανδοί σκίνχεντς κι έγινε φασαρία. Αλλά όσο πάει και μειώνονται τέτοιου είδους προκλήσεις.
Chris: Όμως πέρσι, που μας επιτέθηκαν στο φεστιβάλ του Μεγάλου Συμβουλίου του Λονδίνου η κατάσταση ήταν επικίνδυνη. Το μόνο που χρειαζόταν να κάνουν ήταν να διαλύσουν 3-4 συναυλίες μας στη σειρά. Ακόμα κι αν δεν το κατάφεραν, ακόμα κι εφόσον κατορθώσαμε να αντισταθούμε κι ας μας επιτέθηκαν σε 5 συναυλίες, οι διοργανωτές άρχισαν να μη μας κλείνουν για συναυλίες. Μετά από εκείνο το φεστιβάλ οι διοργανωτές άρχισαν να λένε «οι Redskins είναι μπελάς, είναι μέσα στη βία, όπου παίζουν γίνονται φασαρίες». Θέλανε να μας τελειώσουν. Θα μπορούσαν να το είχαν καταφέρει πέρσι αλλά όχι τώρα πια. Γιατί δεν μας βλέπουν πλέον σαν ανταγωνιστές. Μας βλέπουν σαν ποπ συγκρότημα. Είμαστε πλέον ποπ συγκρότημα κι αυτό έχει τους περιορισμούς του, είναι τρομερά δύσκολο να είσαι επαναστάτης και μουσικός γιατί, με πολλούς τρόπους, τα δυο αυτά πράγματα είναι αλληλοσυγκρουόμενα. Κάτι που είχαμε πει σε μια συνέντευξή μας στον Socialist Worker (σ.μ. : η εφημερίδα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος) παλιότερα είναι πως υπάρχουν τόσο ασφυκτικοί περιορισμοί, οι ρόλοι είναι τόσο αλληλοσυγκρουόμενοι που στο τέλος θα πρέπει να το παρατήσεις το θέμα. 

Αμφιβάλλετε λοιπόν για το οτι η μουσική μπορεί να αλλάξει το κόσμο;
Chris: Πολλοί άνθρωποι είχαν μεγάλες προσδοκίες από το πανκ. Οι άνθρωποι είχαν αυτή τη ρομαντική ιδέα οτι η μουσική μπορεί ν΄αλλάξει τον κόσμο και άλλες τέτοιου είδους γελοίες και απλοϊκές ιδέες, όπως το οτι η μουσική από μόνη της είναι παντοδύναμη –αλλά δεν ισχύει αυτό. Είναι γαμημένα αδύναμη. Μόνο όταν συνδέεται με κάποιο είδος κοινωνικής πάλης όπως έγινε κατά τη διάρκεια της απεργίας των ανθρακωρύχων, μόνο τότε το όλο πράγμα αρχίζει να σημαίνει κάτι. Εννοώ οτι τα συγκροτήματα, τα πολιτικοποιημένα συγκροτήματα, που έπαιξαν για την απεργία πέρσι ήταν πολύ λιγότερα από τα συγκροτήματα που τραγουδούσαν πολιτικοποιημένα τραγούδια το 1976-1977 κι όμως, το αποτέλεσμα ήταν σαφώς σημαντικότερο σε όρους κοινωνικής αλλαγής. Επειδή, στο τέλος το πανκ απλώς πουλούσε δίσκους και έφερνε χρήματα. Παρέπαιε γιατί δεν ήταν συνδεδεμένο με τίποτα. Δες ολόκληρη την περίοδο, εκτός από το 1976 με 1978, στη Βρετανία και θα δεις οτι το επίπεδο της πολιτικής πάλης ήταν μηδαμινό, το επίπεδο του αγώνα στα εργοστάσια ήταν μηδαμινό. Έτσι, είχες μόνο τη μουσική να δουλεύει σε ένα απόλυτο κενό.
Paul: Είχαμε μια δεξιά Εργατική κυβέρνηση. Πιστεύω οτι τίποτα δεν γινόταν επειδή νομίζαμε πως είχαμε τη σωστή κυβέρνηση για να ασχοληθεί με τα συμφέροντά μας σαν εργαζομένων. Όχι όλοι, αλλά οι άνθρωποι που έφεραν τους Εργατικούς στην κυβέρνηση το πίστευαν αυτό.

Πώς λοιπόν προσπαθείτε να συνδυάσετε την πολιτική με το συγκρότημα;
Chris: Στις συναυλίες μας αυτό εξαρτάται από τους ανθρώπους του κόμματος. Ας πούμε, όταν παίζαμε στο Μάντσεστερ το τοπικό παράρτημα του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος πουλούσε εφημερίδες απέξω. Εφόσον εμείς παίζαμε στη συναυλία δεν μπορούσαμε να στηθούμε απέξω και να πουλάμε εφημερίδες. Θα μπλοκαριζόταν το όλο πράγμα.  Οι άνθρωποι δεν θα αγόραζαν την εφημερίδα, απλά θα έπιαναν κουβέντα μαζί μας. Εγώ κι ο Martin, αν είμαστε στην πόλη και δεν ηχογραφούμε (πράγμα το οποίο κάναμε τους τελευταίους δυο μήνες) –για την ακρίβεια δεν ασχοληθήκαμε καθόλου με το κόμμα τους τελευταίους δυο μήνες – πουλάμε την εφημερίδα έξω από ένα εργοστάσιο στο Wilsdon κάθε Παρασκευή πρωί ή κάθε Σάββατο απόγευμα, και πηγαίνουμε στις συναντήσεις του παραρτήματος, τα κάνουμε όλα αυτά. Στις συναυλίες μας εξαρτάται από τους ανθρώπους του τοπικού παραρτήματος το αν θα οργανωθούν σε σχέση με μας. 
Η περίοδος που συνέβαιναν τα περισσότερα πράγματα στις συναυλίες μας ήταν όταν γινόταν η απεργία των ανθρακωρύχων.... Όλη η ατμόσφαιρα ήταν τέτοια και η πολιτική παρέμβαση δεν φαινόταν σαν κάτι αταίριαστο. Αν πας να το κάνεις τώρα φαίνεται παράταιρο. Αν είχαμε ανθρώπους στις συναυλίες να προσπαθούν να στρατολογήσουν μέλη για το Σ.Ε.Κ. θα έμοιαζε απαίσιο, ο κόσμος θα έφευγε. Στην απεργία των ανθρακωρύχων μπορούσες να έχεις τόνους προπαγανδιστικού υλικού στις εισόδους, ήταν απολύτως σωστό και ταιριαστό. 
Ήταν όλα κομμάτια της διαμάχης που υπήρχε, οι συζητήσεις που γίνονταν, οι ανθρακωρύχοι που ανέβαιναν στη σκηνή και μιλούσαν. Υπάρχει πολύ μεγάλη προβολή όταν κάνεις ροκ εν ρολ. Οι άνθρωποι σε προσέχουν συνέχεια, έτσι κι εμείς είχαμε ανθρακωρύχους πάνω στη σκηνή επειδή όσα έλεγαν ήταν σημαντικότερα από τα τραγούδια μας. Είναι πιο σημαντικό να το ακούσεις από κάποιον που βγήκε από τα ορυχεία, παρά από μένα, οτι για παράδειγμα «αύριο πρέπει να βγείτε όλοι στους δρόμους κι έτσι πρέπει να το οργανώσετε». Αν το λέγαμε εμείς θα μας ρωτούσαν «ποιοι στον πούτσο νομίζετε οτι είσαστε», αλλά ήταν διαφορετικό όταν προερχόταν από έναν ανθρακωρύχο ή έναν βιομηχανικό εργάτη –κάποιον δηλαδή που απεργούσε και βρισκόταν ήδη στο δρόμο και θα ήταν εκεί και την επόμενη μέρα στη πορεία. Κάναμε συνέχεια εράνους, είχαμε απεργούς που κυκλοφορούσαν ανάμεσα στον κόσμο με κουτιά για να μαζέψουν χρήματα. Η όλη ιδέα, το να δίνεις χρήματα για αλληλεγγύη δεν είχε να κάνει με ηθικούς λόγους, δεν ήταν δηλαδή οτι έδινες χρήματα σε κάποιον που υπέφερε. Οι άνθρωποι πάντα υποφέρουν. Το όλο θέμα ήταν αυτοί που μάζευαν τα χρήματα να μιλήσουν με τον κόσμο. Αν κυκλοφορείς με ένα κουτί θα πρέπει να εξηγήσεις γιατί θέλεις να σε στηρίξει ο κόσμος. Κι έτσι δεν ήταν τα χρήματα το σημαντικό κομμάτι. Ήταν το κίνημα στα εργοστάσια που ωθούσε το χέρι να δώσει χρήματα κι έτσι ο άλλος μπορούσε να επιστρέψει την επόμενη βδομάδα και να πει –κοίτα, εγώ σε στήριξα στην απεργία σου και στην πορεία σου, μπορείς να έρθεις και να με στηρίξεις κι εσύ τώρα;
Υπήρχαν κιόλας πολλά συγκροτήματα που δίνανε τα έσοδά τους από δίσκους για τους ανθρακωρύχους, άνθρωποι σαν τη  Sade έδωσαν σιωπηλά τα έσοδά τους ακόμα κι από χρυσούς δίσκους και ποτέ κανένας δεν το έμαθε. Νομίζω οτι αυτό πρέπει να το δημοσιεύσεις. Δεν είχε να κάνει καθόλου με επίδειξη. Έπρεπε να είσαι ξεκάθαρος όταν το έκανες. Υποστηρίζουμε τους ανθρακωρύχους γι΄αυτό δίνουμε τα χρήματά μας!

 

Αλλά στη σκηνή δε λέτε τίποτα για το Ε.Σ.Κ. για το γιατί είσαστε μέλη, γιατί υποστηρίζετε το συγκεκριμένο κόμμα;
Chris: Όχι κάτι τόσο συγκεκριμένο. Είναι θέμα του ν΄αποφασίσεις πότε ταιριάζει να πεις κάτι. Όπως ξαναείπα είναι θέμα χειρισμού. Κι αυτή είναι η συνήθης ερώτηση: Γιατί δεν βάζετε ένα σηματάκι στο πίσω μέρος των δίσκων σας που να λέει, "Γραφτείτε στο Σ.Ε.Κ"; Μπορώ να ξεχωρίσω, νομίζω, πότε είναι σωστό να κάνεις κάτι: Αν, για παράδειγμα, είσαι στο μέσον μιας απεργίας και κυκλοφορείς έναν δίσκο. Θα ήμασταν ανεύθυνοι αν δεν το κάναμε γιατί αυτό θα ήταν το καθήκον μας. 
Στη συγκεκριμένη περίοδο όμως, όταν είμαστε ένα εντελώς ποπ συγκρότημα –το πράγμα διαφέρει. Όταν έρχεται το Σ.Ε.Κ. και μας λέει «μπορείτε να ανακοινώσετε αυτή ή εκείνη τη συνάντηση». Την ανακοινώνουμε, τα πάντα, πορείες, διαδηλώσεις. Κάποιοι νομίζουν οτι θα μπορούσαμε να προωθήσουμε το κόμμα περισσότερο. Αλλά θα σπάγαμε τα νεύρα των ανθρώπων αν τους λέγαμε συνέχεια, ανάμεσα στα τραγούδια, να γραφτούν στο κόμμα. Παίρνουμε πράγματα από το κόμμα. Έχω πάρει τον Socialist Worker στη σκηνή και έχω διαβάσει πράγματα από εκεί. Όμως η ιδέα της μουσικής διασκευής μιας επαναστατικής εφημερίδας είναι εντελώς εκτός τόπου. Δεν θα υπήρχε τίποτα χειρότερο από το να κάνουμε ιδεολογική κατήχηση από σκηνής, θα ήταν βαρετό και ανούσιο. 
Αλλά παρ΄όλα αυτά θεωρώ ότι θα πρέπει να πουλιέται η εφημερίδα στις συναυλίες μας γιατί υπάρχουν άνθρωποι που ίσως να ενδιαφερθούν για τις ιδέες μας. Βέβαια αυτό διαφέρει από το ν΄αρχίσεις την καθοδήγηση –θα έδιωχνες τον κόσμο έτσι. Είναι στιγμές που η προπαγάνδα μπορεί να γίνει πολύ συγκεκριμένη και στέρεη αλλά δεν αποφασίζουμε εμείς πότε θα έρθουν αυτές οι στιγμές, είναι θέμα του αγώνα της εργατικής τάξης. Αυτό τον καιρό, επειδή η εργατική τάξη δεν αγωνίζεται στην πραγματικότητα, οι Redskins είναι επιφανειακή προπαγάνδα. Μοιάζει σα να πυροβολείς στο σκοτάδι. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις κάτι που να προσεγγίζει τις εμπειρίες των άλλων ανθρώπων. Το σημαντικό είναι να καταλάβει ο άλλος πόσο είμαστε συνδεδεμένοι με όσα συμβαίνουν στον κόσμο και με τον αγώνα της εργατικής τάξης στην Αγγλία. 
Μπορούμε πλέον να πούμε τα πιο ακραία πράγματα στην τηλεόραση, μπορούμε να δώσουμε συνέντευξη σε μια εφημερίδα που πουλάει 250 χιλιάδες αντίτυπα. Μπορούμε να κάνουμε τα πιο ακραία πράγματα αλλά δεν έχει νόημα όσο δεν υπάρχει αυτό το πολύ απλό, που λένε κι οι Μαρξιστές, οτι πρέπει δηλαδή να είσαι σε επαφή με τους ανθρώπους και τον ιδεολογικό τους χώρο. Οι άνθρωποι ξέρουν ποια είναι η θέση μας. Όλοι ξέρουν οτι είμαστε σκίνχεντς του Σ.Ε.Κ., όλοι οι δημοσιογράφοι θέλουν να μάθουν σχετικά με το «ποιοι είναι αυτοί οι τρελαμένοι Μαρξιστές headbangers». Νομίζω οτι έχουμε ξεκαθαρίσει τη θέση μας.

Αν είστε τόσο εξαρτημένοι από το κίνημα τι θα κάνετε όταν το κίνημα πάρει την κάτω βόλτα;
Chris: Αυτή την εποχή έχει ήδη πάρει την κάτω βόλτα. Όλα μοιάζουν να εξαντλούνται σε ανούσιες λεπτομέρειες.. Πρέπει να επανεξετάσεις το γεγονός οτι η προπαγάνδα που κάνεις είναι επιφανειακή και πρέπει να σκεφτείς πολύ -πολύ πιο σοβαρά για το πώς θα ανακτήσεις τη σύνδεσή σου με τα πράγματα. Χρειάζεται να ξεκαθαρίσεις στον εαυτό σου αν πρέπει να δώσεις μια συνέντευξη, ας πούμε στο Smash Hits, το οποίο το διαβάζουν μικρά παιδιά. Αν πρόκειται να πλησιάσεις τα παιδιά αυτής της ηλικίας θα πρέπει να τους μιλήσεις για θέματα σχετικά με την ηλικία τους, όπως την παιδική εργασία ας πούμε. Να επικεντρωθείς στην ανεργία η οποία αναγκάζει τα παιδιά να μετέχουν σ΄αυτό που το λένε «μαθητεία».
Paul: Το οποίο είναι απλώς φτηνή εργασία. Δουλεύεις σ΄ένα μαγαζί για 20 pounds τη βδομάδα και δεν μαθαίνεις τίποτα.
Chris: Απλά σφουγγαρίζεις τα πατώματα. Σου λένε οτι θα μάθεις για τις πωλήσεις, οτι θα μάθεις για την εμπορική προώθηση των προϊόντων, θα αποκτήσεις εμπειρία και το μόνο που κάνεις είναι να σφουγγαρίζεις τα πατώματα για σκατένιους μισθούς. Πρέπει να τα βρούμε αυτά τα μικρά πράγματα όπου υπάρχουν και έτσι θα επικοινωνήσουμε με τους άλλους ανθρώπους. Το άλλο που συμβαίνει σε τέτοιες περιόδους είναι οτι επικεντρώνεσαι στη μουσική σου πολύ περισσότερο. Κατά τη διάρκεια των απεργιών δεν σταματάγαμε για να σκεφτούμε τι τραγούδια να γράψουμε. Στ΄αρχίδια μας δηλαδή –υπήρχαν τότε πολύ πιο σημαντικά γεγονότα που μας απασχολούσαν από τη δομή των τραγουδιών μας. Ήμασταν συνέχεια απασχολημένοι σε πολιτικό και οργανωτικό επίπεδο. Τώρα, όπως βλέπεις, περνάμε τον καιρό μας μέσα στη μουσική και στις μελωδίες.
Paul: Νομίζω οτι αυτό είναι το σωστό. Σημαίνει οτι είμαστε ακόμα μέσα στη δουλειά, για να είμαστε σίγουροι οτι οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να αγοράζουν τους δίσκους μας όταν ξεσπάσει η επόμενη εξέγερση.
Chris: Περάσαμε κι εμείς μια κρίση μετά την απεργία των ανθρακωρύχων καθώς βλέπαμε τους θεατές να μειώνονται. Χιλιάδες κατά τη διάρκεια της απεργίας, ενώ τώρα έχουμε 500 με 600. Είχαμε και κάποια ροκ εν ρολ προβλήματα με την εταιρεία που μας έβγαλε το δίσκο, με την προώθηση και τέτοια... Αλλά το μεγαλύτερο θέμα ήταν η λήξη της απεργίας. Όσο διαρκούσε η απεργία ποτέ δεν σκέφτηκα «τι κάνουμε εδώ πέρα». Ήταν προφανές -τώρα όλα είναι αλλιώτικα. Είναι αυτό που συμβαίνει όταν η κουλτούρα διαχωρίζεται από τον αγώνα, για φυσικούς λόγους ή λόγω ήττας –οι ζωγράφοι, οι συγγραφείς, όπως εκείνος ο γερμανός συγγραφέας ο Bertolt Brecht που διώχθηκε από τον Χίτλερ, όλοι έχουν να αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα. 
Αυτό ήταν και το πρόβλημα που είχαν οι Clash. Οι Clash ειλικρινά πίστευαν ότι θα κάνουν τόσα πολλά πράγματα από μόνοι τους. Ήταν εντελώς τυφλοί απέναντι στην πραγματικότητα, απέναντι σε όσα συνέβαιναν το 1977. Αν ρωτήσεις τους ανθρώπους τι συνέβη το 1977 κανένας δε θα θυμηθεί τίποτα άλλο πέρα από το πανκ, αυτό είναι το μόνο που θυμάμαι κι εγώ, αυτό είναι το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό. Ενώ το 1979 θυμάμαι τη μεγάλη απεργία των εργατών χαλυβουργίας, πολλές απεργίες των μηχανικών, απεργίες στην αυτοκινητοβιομηχανία. Το 1984 ήταν η απεργία των ανθρακωρύχων, τα λιμάνια, οι σιδηρόδρομοι, διάφορα είδη πάλης. Το 1977 τίποτα δε γινόταν κι όμως η μουσική που κάνανε οι  Clash σε έκανε να νομίζεις οτι βρισκόμαστε στη μέση μιας γαμημένης επανάστασης! Ήταν καταπληκτική μουσική, τρομερή μουσική, ακουγόταν σαν κανονική επανάσταση, αλλά δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα γαμημένο μηδενικό. Στο τέλος οι πανκς απλώς φορούσαν παραμάνες. Πολλοί προσπάθησαν, σαν τον Mark Perry, τους Buzzcocks, τους Gang Of Four. Δεν το κάνανε για πλάκα αλλά στο τέλος κατέληξαν σε μια ακόμα αποτυχία. Δεν είχε καμιά σύνδεση με κανενός είδους αγώνα όλο αυτό και τελικά οι άνθρωποι παρασύρθηκαν. Πολλοί φίλοι μου πίστευαν τότε οτι είχε έρθει το τέλος της μουσικής βιομηχανίας...

 


Θέλετε να γίνετε ροκ σταρς; Ξέρω οτι είναι χαζή ερώτηση αλλά...
Chris: Όχι δεν είναι. Μοιάζει για απλή ερώτηση αλλά δεν είναι τέτοια. Μπορείς να πεις όχι, καθαρά για την αίσθηση που σου προκαλεί η ιδέα.
Paul: Νομίζω πως ο καθένας θέλει να γίνει σταρ, όπως και να ‘χει. Όλοι θέλουν να είναι αναγνωρίσιμοι και είναι προφανής ο λόγος για τον οποίο το θέλουν και οι Redskins
Chris: Θέλουμε να γίνουμε δημοφιλείς. Δεν έχουμε την επιθυμία να ταξιδεύουμε σε λιμουζίνες, δεν έχουμε την επιθυμία να μας αναγνωρίζουν στο δρόμο, αλλά θέλουμε να είμαστε δημοφιλείς. Είναι το ίδιο πράγμα με την τέχνη η οποία θα πρέπει να είναι δημοφιλής αλλά θα πρέπει κιόλας να σχετίζεται με τους ανθρώπους που είναι επιθετικοί, τολμηροί και σε εγρήγορση για να αλλάξουν τις ζωές τους, με τους ανθρώπους που θέλουν να αλλάξουν την ιστορία. 
Πρέπει να βλέπεις την επιθετική διάσταση της λέξης «δημοφιλής». Στο μεγαλύτερο μέρος της ποπ μουσικής διακρίνουμε μια τάση για παθητική δημοφιλία σαν ελάχιστο κοινό παρανομαστή. Μερικές φορές όλο αυτό είναι εύκολα αποδεκτό με την έννοια οτι δεν είναι μεν τίποτα σπουδαίο σαν επιδίωξη αλλά δεν είναι κιόλας απαράδεκτο. Δεν ενοχλεί, απλώς εμφανίζεται. Αλλά το θέμα δεν είναι να εμφανίζεται κάτι, το θέμα είναι «για ποιον λόγο εμφανίζεται» και «πώς εμφανίζεται». Και τελικά πώς εμφανίζεσαι εσύ και τι αποτέλεσμα θα έχει όλο αυτό. Αν παίζεις σε στάδια μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπων και οι άνθρωποι έχουν έρθει εκεί γιατί εκτιμούν τον θόρυβο που κάνεις, είσαι μια μαλακισμένη αποτυχία. Αν παίξουμε μπροστά σε 2.000 ανθρώπους και μετά αυτοί θελήσουν να μιλήσουν για την πολιτική κατάσταση, τότε είναι πολύ καλύτερα. Μπορείς να κάνεις κάποιο κόλπο για να γίνεις περισσότερο δημοφιλής αλλά η σκληρή αλήθεια είναι οτι όλες σου οι ιδέες θα είναι μεν εκεί, όμως ο κόσμος θα έχει έρθει κοροϊδεμένος από το κόλπο που έκανες. Δεν νομίζω οτι θέλουμε να γίνουμε σταρς αλλά θέλουμε να είμαστε επιτυχημένοι. Κι αυτό το προσεγγίζουμε επιθετικά, έτσι πρέπει να το κάνουμε.
Paul: Συνέχισε να κάνεις οτι κάνεις κι αν καταφέρεις να φέρεις περισσότερους ανθρώπους μαζί σου θα στηριχτείς, επειδή γι΄αυτούς τους ανθρώπους είσαι κάτι που αξίζει τον κόπο.Chris: Έρχονται άνθρωποι στις συναυλίες μας και μάς λένε πόσο πολύ τους έχουμε επηρεάσει. Αυτό μάς σπρώχνει να συνεχίσουμε. Αλλά μην έχεις αυταπάτες, ακόμα και σ΄αυτό υπάρχουν αυστηροί περιορισμοί. Σε ένα καθαρά γενικό επίπεδο μπορείς να επηρεάσεις ανθρώπους ακόμα και προωθώντας προϊόντα.
Paul: Αλλά όταν λες στους ανθρώπους οτι προωθείς ένα συγκεκριμένο επαναστατικό κίνημα είναι κάπως διαφορετικό το θέμα.
Chris: Αυτό είναι ένα πνευματικό άλμα. Χρειάζεται να γίνει πολλή δουλειά για να το καταφέρεις: να πουλάς την εφημερίδα κάθε βδομάδα, να οργανώνεις τον αγώνα. Είναι ένα μεγάλο πνευματικό άλμα κόντρα στο ρεύμα. Έχει να κάνει με το να ξεσηκώνεις τους ανθρώπους κι όχι με το να τους αλλάζεις. Γιατί τελικά, είναι ευκολότερο για κάποιον να πάει σε μια συναυλία των Redskins παρά να αγοράσει τον Socialist Worker

32 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ο δείμος του πολίτη είπε...

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο. Εγώ πάντως δεν τους ξέρω...

The Motorcycle boy είπε...

Ε, καιρός να τους μάθεις. Δεν κάνανε πολλά αλλά ήταν σημαντικοί.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Έδωσες καλή αφορμή για τους μάθουμε πάντως...

The Motorcycle boy είπε...

Χεχε, όχι εγώ -ο Γιάννης ο Χαραλαμπίδης που μου τους θύμισε. Πάντως οι απόψεις τους είναι τρομερά ενδιαφέρουσες επειδή αφορούν θέματα στράτευσης και συμμετοχής σε κάποιες κοινωνικές διαδικασίες μέσα από την τέχνη.

Ανώνυμος είπε...

ΜΟΒ-ΖOUNDS-REDSKINS-ABWARTS-CRASS-POISON GIRLS-ASTRONAUTS,EINAI ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΜΙΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗΣ ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΠΑΝΚ ΤΟ ΛΕΩ ΕΓΩ ΠΟΥ ΣΥΜΠΗΚΝΩΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΙΑ ΟΛΗ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΓΗ ΤΟΥ PUNK ROCK,AΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΟ ΔΙΑΝΟΥΜΕΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΩΝ ΒΡΩΜΙΚΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΩΝ ΤΟΥ VILLAGE VANGUARD ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ ΤΟΥ'60 ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ.ΕΝΑ ΚΡΑΜΑ ΘΥΜΟΥ-ΟΡΓΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΙΩΤΕΡΟ ΣΤΑΣΗΣ ΖΩΗΣ ΓΙΑ ΤΟ ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΑΝ ΝΑ ΕΡΧΕΤΕ.ΟΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ ,ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΙΑΝΟΜΕΣ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΤΩΝ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΟΤΕ,ΣΗΜΕΡΑ EXΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΠΑΝΕΚΔΟΣΕΙΣ.ΒΑΣΙΚΑ LP ΜΙΑΣ ΔΙΣΚΟΘΗΚΗΣ ΠΟΥ ΣΕΒΕΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ,ΤΑ ΕΧΩ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΣΕ ΒΙΝΥΛΙΟ ΓΙΑΤΙ ΗΜΟΥΝ ΕΚΕΙ....ΜΙΧΑΛΙΣ ΚΟΚΟΛΟΓΟΣ.

The Motorcycle boy είπε...

Γκρουπάρες με απόψεις δυναμίτες -κάποιοι, όντως μεταπάνκ, οι Κρας όμως μαζί με τις Πόιζον καραπάνκ! Εκεί για μένα ήταν το μεγαλείο του πανκ, οτι έθρεψε την αμφισβήτισή του από τις αρχές ακόμα της εμφάνισής του σαν κοινωνικό ρεύμα.

Ανώνυμος είπε...

ΤΟ ΜΕΤΑ ΠΑΝΚ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩ ΘΕΛΩΝΤΑΣ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΝΑ ΔΩΣΩ ΜΙΑ ΛΛΛΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΥΠΕΡΕΒΕΝΕ ΤΟ ΜΕΣΟ ΟΡΟ ΤΩΝ PUNK GROUP,ΑΠΛΑ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΠΟΥ Μ'ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΑΚΟΥΩ ΑΚΟΜΑ ΕΙΝΑΙ GROUP ΠΟΥ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΠΕΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠ'ΤΟ ΓΑΜΩ -ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΩ-ΔΕΡΝΩ,ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΕΙΧΑΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΙΩΤΕΡΟ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΚΑΤΙ..ΜΙΧΑΛΙΣ ΚΟΚΟΛΟΓΟΣ.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι -υπάρχει και σαν όρος γενικότερα το μεταπάνκ. Πάντως η φιλοσοφία "γαμάω και δέρνω" νομίζω υπήρχε στους νεοπάνκηδες που λέγαμε παλιά. Τύπου Exploited, GBH και τέτοια. Γι΄αυτό άλλωστε πολλοί το γυρίσανε σε Oi στη συνέχεια.

Ανώνυμος είπε...

ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΛΛΗ ΣΥΡΦΕΤΟΣ,ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΚΑ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΝ ΣΤΟ ΦΩΣ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΦΑΣΙΣΤΟΟΙΔΕΙ ΠΟΥ ΜΟΛΥΝΑΝ ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ,ΣΤΗΝ ΑΝΑΜΠΟΥΜΠΟΥΛΑ Ο ΛΥΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΕ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΕΠΟΧΕΣ ΠΟΥ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΕΒΓΑΙΝΑΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΦΑΝΕΙΑ,Η CLASH ΣΕ ΠΡΩΤΗ ΦΑΣΗ ΕΒΑΛΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥΣ,ΥΠΗΡΞΑΝ ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΜΙΚΡΕΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΤΥΠΩΣΑΝ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ,Η OBJECT KAI H GORDELIA RECORDS OΠΩS KAI ARKETES AKOMA DO IT YOURSELF,ΜΙΛΑΜΕ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΑΡΧΕΣ ΤΩΝ'80'S.H MISSING PRESSUMED DEAD EINAI ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΠΙΟ ΑΓΑΠΗΜΕΝΕΣ ΜΠΑΝΤΕΣ EVER,OI ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΟΙ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΚΟΝΙΟΡΤΟΠΟΙΟΥΝ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΩ,ΟΠΩΣ ΒΕΒΑΙΑ ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΓΝΩΣΤΑ...ΜΙΧΑΛΙΣ ΚΟΚΟΛΟΓΟΣ.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι έτσι είναι -και μακάρι να συνεχίζεται αυτό το πράγμα, επειδή δεν είμαι τόσο κοντά πλέον για να το παρακολουθώ.

Ανώνυμος είπε...

ΟΣΟ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΙ THE EX KAI H FALL MH ΦΟΒΑΣΑΙ ΚΑΙ ΟΣΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟΙ ΦΥΣΙΚΑ....ΜΙΧΑΛΙΣ ΚΟΚΟΛΟΓΟΣ.

The Motorcycle boy είπε...

Τους Ex τους Ολλανδούς λες -έτσι; Εγώ βέβαια γουστάρω περισσότερο τους Χ από το Λος Άντζελες αλλά όλοι οι καλοί χωράνε.
Ζωντανοί το παλεύουμε να είμαστε γιατί δεν έχουμε την πολυτέλεια ούτε να πεθάνουμε.

Ανώνυμος είπε...

OI ΟΛΛΑΝΔΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΟΥΣ ΕΧΩ ΔΕΙ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΑ,ΕΧΩ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΣΧΕΔΟΝ ΤΗΝ ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΒΙΝΥΛΙΟ ΠΑΘΑΙΝΩ ΝΑΥΤΙΑ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΩ,ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ,ΚΡΙΤΙΚΑΡΟΥΝ-ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ ΣΗΚΩΝΟΥΝ ΑΝΑΣΤΗΜΑ,ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΜΕΣ ΤΑ ΓΡΑΝΑΖΙΑ ΤΗΣ ΜΗΧΑΝΗΣ ΤΟΥ ΚΥΜΑ ΧΩΡΙΣ ΦΟΒΟ ΠΡΟΣΜΕΝΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΥΡΙΟ.ΠΡΙΝ ΜΕΡΙΚΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΝΑΚΑΛΥΨΑΝ ΕΝΑΝ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΑΙΘΙΟΠΑ ΠΝΕΥΣΤΟ ΤΟ GETATSU MEKURIA KAI ΕΒΓΑΛΑΝ ΕΝΑ ΤΡΟΜΕΡΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΜΑΖΙ,ΓΕΝΙΚΑ ΤΗΝ ΨΑΧΝΟΥΝ ΣΕ ΠΟΛΛΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ,ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ,ΠΙΟ ROCK ΛΙΓΟΤΕΡΟ AVANT,TO LOS ANGELES KAI TO WILD GIFT EINAI KAΛΑ ΤΟ ΤΡΙΤΟ ΤΟΥΣ ΜΠΟΥΡΟΥΧΑ.ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΟΥΣ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΚΑΙ ΠΑΡΑΓΩΓΗ Ο RAY MANZAREK TΩN DOORS KAI ΓΙΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΧΩ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΤΑ ΒΑΛΩ ΣΤΟ ΠΛΑΤΩ ΤΟΥ ΠΙΚΑΠ,ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΩΝ ROBERT WYATT-GLENN BRANCA KAI GODSPEED YOU BLACK EMPEROR EΣΤΕΙΛΑ ΚΑΙ ΤΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΥΠΝΟ ΚΑΙ Η ΝΥΧΤΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕΓΑΛΗ....ΜΙΧΑΛΙΣ ΚΟΚΟΛΟΓΟΣ.

The Motorcycle boy είπε...

Ποιο είναι μπουρούχα -το Under the big black sun; Από τους καλύτερους δίσκους που έχω ακούσει μέχρι σήμερα και το κομμάτι από εκεί μέσα το The have nots, τόσο τρομακτικά πολιτικοποιημένο που ούτε ο Ντύλαν δηλαδή! Από στίχους δεν το συζητάω -βιβλίο!

Δεν το αρνούμαι πάντως, είμαι εντελώς μονοκόμματος από μουσικής απόψεως -δηλαδή, από όσα έμαθα δεν πάω ούτε μισό μέτρο παραδίπλα -μαλακία μου...

Ανώνυμος είπε...

TO UNDER ΤΗΕ BIG BLACK SUN ΕΙΝΑΙ ΕΜΦΑΝΩΣ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΑΝΙΣΟ,ΑΣΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΑ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΚΑΝ,ΣΥΜΦΩΝΩ Ο'ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΡΟΛΟ ΤΟ ΑΥΤΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΚΑΙ ΠΟΣΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΣΕ ΕΝΑ ΑΚΟΥΣΜΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟ ΣΤΟΙΧΙΟ Η ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΩΣ ΤΟΣΟ ΑΝ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΜΕ ΓΝΩΜΩΝΑ ΤΗΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΑΞΙΑ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΜΟΥ ΠΑΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ,ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΣΑΛΠΙΣΕ ΤΟ R O C K KAI ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΚΑΠΟΤΕ ΝΑ ΞΕΧΩΡΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΣ ΑΛΛΕΣ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΗΤΑΝ ΤΟ ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ,ΤΟ ΨΑΞΙΜΟ,Η ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΑΝΑΚΥΚΛΩΣΕ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΕΒΑΛΕ ΣΤΟ ΡΙΠΙΤ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΤΑ ΡΑΔΙΚΙΑ ΑΝΑΠΟΔΑ....ΜΙΧΑΛΙΣ ΚΟΚΟΛΟΓΟΣ.

The Motorcycle boy είπε...

Κάνε μια προσπάθεια να ξανακούσεις το Under. Τα μισά τραγούδια αφορούν την αδερφή της Εξέιν που σκοτώθηκε σε δυστύχημα με αυτοκίνητο τη μέρα του γάμου της -ειδικά το Ridin with Mary και το Motel Room είναι θανατηφόρα. Απόψεις βέβαια είναι αυτές -έτσι;

Αυτό που λες στο τέλος ήταν ακριβώς το νόημα και η σημαντικότητα του πανκ.

Ανώνυμος είπε...

ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΣΚΥΛΑΔΙΚΟΥ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΠΑΙΖΕΤΕ ΜΕ ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΣ ΚΙΘΑΡΕΣ,ΑΝ ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΚΟΥΩ ΤΖΑΖΖ ΚΑΙ ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑ ΒΑΣΗ ΘΑ ΨΑΞΩ ΝΑ ΒΡΩ ΤΟ UNDER THE BIG BLACK SUN KAI ΘΑ ΤΟ ΑΚΟΥΣΩ ΞΑΝΑ ΦΙΛΕ.ΞΕΡΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΑ ΒΑΖΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΤΑ Τ'ΑΚΟΥΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΑΝΤΑΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ..ΜΙΧΑΛΙΣ ΚΟΚΟΛΟΓΟΣ.

The Motorcycle boy είπε...

Απολύτως σωστό αυτό που λες και ισχύει έτσι κι ανάποδα. Υπήρχαν πράγματα που όντας πιτσιρικάς τα σνόμπαρα ή δεν είχα την υπομονή (ή την εμπειρία) να τα ακούσω και να τα καταλάβω, όπως υπάρχουν και πράγματα που θαύμαζα μικρότερος και σήμερα τα θεωρώ πολύ μέτρια (πρόχειρο παράδειγμα το Blue Velvet, η ταινία του Λιντς, την οποία είδα τις προάλλες κι απόρησα πώς γινόταν να γουστάρω αυτή τη σαχλαμάρα!) Ίσως βέβαια να αλλιώνονται τα γούστα μας όσο μεγαλώνουμε -έτσι λέγαμε παλιά...
Δεν ξέρω και δε με νοιάζει.

Ανώνυμος είπε...

Η ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ,ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ Η ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΠΟΥ ΠΙΘΑΝΟΝ ΝΑ ΤΗΣ ΕΙΧΑΜΕ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΕΝΕΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑΓΑΜΕ ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΦΟΒΟ,ΕΙΝΑΙ ΟΠΩΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ 9 ΣΤΙΣ 10 ΦΟΡΕΣ ΜΕΝΟΥΝ ΑΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΤΗ.ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΜΑΚΑΒΕΓΙΕΦ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΛΑΘΟΣ,ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΗΜΟΥΝ ΣΧΕΔΟΝ ΝΕΟΣ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΕΙΔΑ,ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΞΕΡΩ ΠΩΣ Ο ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΟΥΒΑΛΑΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΤΟΝ DR.JEKYLL KAI TON MR.HYDE...MIXALIS KOKOLOGOS.

Ανώνυμος είπε...

Θυμάμαι όταν ήμουν πιτσιρικάς γουσταρα κανα δθο γκόμενες στο σχολείο, μετα λιγάκι παραπανς στο πολυτεχνείο και καπως το ίδιο οταν ήρθα φιλανδία, παρόλο που είναι πολύ όμορφες. Τωρα τελευταία, μ\αρέσουν πολλές και η ερτωτηση είναι:

εγινα σαβούρης μετα γεράματα
ή
εχω αναπτύξει τις ευαισθησίες τις απαραιτητες να βρισκω την ομορφιά οπου και αν κορφάζει

ιδού η απορία παρομοια με τις δικές σας αλλα προβαλλόμενη στον τεθλασμενο χωροχρόνο του μουνιού (ειπα να το γειώσω, γινόμουν πολυ ρομαντικός)

Παντελης

The Motorcycle boy είπε...

Τον Δόκτωρ Ποπ και τον κύριο Πανκ, χεχεχε. Ναι, του Μακαβέγιεφ ήταν -έτσι νομίζω κι εγώ.
Το ξαδερφάκι σου τι κάνει ρε;

The Motorcycle boy είπε...

Παντελή, εγώ δεν τα ψάχνω τόσο πολύ πάντως. Οι ευαισθησίες είναι για τους ποιητές και οι ανησυχίες για τους φιλόσοφους -εγώ δεν είμαι τίποτα από τα δύο.

Ανώνυμος είπε...

Ευτυχισμενος άνθρωπος εισαι τότε.
Ουτε εγω είμαι τίποτα απο τα δύο, απλά ετσι είπα να πω καμια μαλακία για αντιπερισμό

Π.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα -ωραίος καιρός σήμερα!

Υ.Γ.: Κι απαντάει ο Αλεξανδράκης: "Και τι με νοιάζει; Δεν πρόκειται να αμολύσω αετό!"

Ανώνυμος είπε...

ΑΚΟΥΩ ΑΚΟΜΑ ΡΟΝΕΤΣ-ΚΡΥΣΤΑΛΣ ΚΑΙ ΣΑΝΓΚΡΙ ΛΑ,ΜΗΠΩΣ ΟΙ ΡΑΜΟΝΣ ΠΟΥ ΤΟ 'ΠΑΙΖΑΝ ΣΚΛΗΡΟΙ ΤΙ ΑΚΟΥΓΑΝ ΔΗΛΑΔΗ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠ'ΤΟ ΝΤΕΚΟΛΤΕ,ΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΔΕΝ ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΕΙ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΕΧΩ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΠΩΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΝΑ ΣΚΟΠΟ ΕΙΧΑ ΝΑ ΔΙΩΞΩ ΜΑΚΡΥΑ ΤΗΝ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΑΠ'ΤΟ ΓΑΜΗΣΙ ΑΠΕΤΥΧΑ ΠΑΤΑΓΩΔΩΣ,Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΓΑΓΡΑΙΝΑ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ,ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ ΜΕ ΧΙΛΙΑ ΚΕΦΑΛΙΑ ΕΝΑ ΚΟΒΕΙΣ 10 ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΚΑΙ Η ΠΛΑΚΑ ΕΙΝΑΙ Ο'ΤΙ ΟΛΑ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥΣ ΚΡΥΒΟΥΝ ΔΗΛΗΤΗΡΙΟ ΑΛΛΑ NO PEACE FOR THE DAMNED...ΜΙΧΑΛΙΣ ΚΟΚΟΛΟΓΟΣ.

Ανώνυμος είπε...

Σωστος νομίζω ο δικος σου!

Π.

ninguaqui είπε...

Καλημέρα. Αν κ η μουσική τους δε μου λέει πολλά πράγματα (είναι εκείνο το παλιό τραύμα στον εγκέφαλο, από το βιετνάμ, που με κρατάει εγκλωβισμένο στο χέβιμέταλ), αυτά που λένε τα τυπάκια τα βρίσκω πολύ ακριβή και ρεαλιστικά. Από τη στιγμή που η μετάφραση είναι δικιά σου, επιτρέπεις να μεταφέρω την ανάρτηση στο δικό μου το τσαρδί, κομπλέ με αναφορά κ λινκάκι για εδώ?

Ανώνυμος είπε...

Α,ΕΤΣΙ ΕΞΗΓΗΤΕ Ο ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΤΕΝΕΚΕΔΕΣ ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΒΕΤΕΡΑΝΟΙ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ MC5-BLUE CHER-STOOGES KAI BLUE OYSTER CULT AKOYNE.KANE ΓΡΗΓΟΡΑ ΤΑΧΥΡΥΘΜΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΒΙΝΥΛΙΟΒΑΡΒΙΤΟΥΡΙΚΩΝ,ΑΛΛΑΞΕ ΓΚΟΜΕΝΑ,ΣΤΕΚΙ ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΑΝΑΠΑΣ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΧΩΡΙΣ ΚΑΠΕΛΙΝΟ....ΜΙΧΑΛΙΣ ΚΟΚΟΛΟΓΟΣ.

The Motorcycle boy είπε...

Ninguaqui και χωρίς αναφορά θα στο επέτρεπα -τι διάολο, από το "Σοσιαλισμός από τα κάτω" το πήρα το κείμενο!

Υ.Γ.: Πόλεμος; Πάει αυτό -τον χάσαμε. Άλλωστε όπως λέει κι ο ΠΙΤ ΙΙ, "Γεννηθήκαμε για να χάνουμε, όχι για να διαπραγματευόμαστε".

ninguaqui είπε...

Όμορφα, αυτό είναι το ποστ αν θες να το τσεκάρεις:
http://ninguaqui.wordpress.com/2012/03/04/%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CF%82/

The Motorcycle boy είπε...

Ευχαριστώ για την αναδημοσίευση -πολύ ωραίο το ποστ και μακάρι να το διαβάσουν όσο περισσότεροι γίνεται.

ninguaqui είπε...

Κ εγώ ευχαριστώ για τη μπάντα.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι