Πέμπτη, Αυγούστου 23, 2012

"Μην πατάς τα μπλε σουετ παπούτσια μου"

Αυτό είναι ένα άρθρο που έγραψα για το Wild Thing:

Το 1953 ήταν μια άγρια χρονιά για τις ΗΠΑ. Ο γερουσιαστής Μακάρθι είχε ήδη ξεκινήσει το κυνήγι των αριστερών εφαρμόζοντας το φασιστικό ρητό: «όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας». Ο Τζούλιους και η Έθελ Ρόζεμπεργκ εκτελέστηκαν τον Ιούνη εκείνης της χρονιάς. Και ο μέσος σκεπτόμενος Αμερικάνος έτρεμε τις «σταλινικές εκκαθαρίσεις» made in USA. Εκείνη τη ζοφερή χρονιά ένας περίεργος τυπάκος με φάτσα βουτυρομπεμπέ, ανέβασε στα τσαρτς το πρώτο rock n roll τραγούδι –ήταν ο Bill Haley με τους Κομήτες του και το κομμάτι λεγόταν “Crazy man crazy”. 

Την ίδια χρονιά ο Lazlo Benedek παρουσίαζε στις κινηματογραφικές αίθουσες το Wild one (ταινία βασισμένη σε ένα διήγημα αναφορικά με τις συμμορίες μοτοσυκλετιστών που όργωναν την Αμερική). Πράγματι –εκείνη τη χρονιά η Αμερική κατάλαβε πως μαζί με την κρατική τρομοκρατία γεννιέται και η νεανική εξέγερση.
Τα μεγάλα χολυγουντιανά στούντιο έψαχναν πάντα τρόπους να προσεγγίσουν το νεανικό κοινό –οι teenage movies μύριζαν μονίμως εισιτήρια και κάπως έτσι συμπορεύτηκε η νεανική επαναστατικότητα της ροκ μουσικής με την κινηματογραφική της απεικόνιση. Εντός αλλά και εκτός Χόλυγουντ. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Το Wild one ήταν στην ουσία ένα b-movie απ΄αυτά που υπόσχονταν «αίμα και σπέρμα» (όσο τους επέτρεπε ο αμερικάνικος πουριτανισμός βέβαια). Η ιστορία πίσω από την ταινία είχε να κάνει με τους βετεράνους που επέστρεψαν από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο για να βρεθούν πεταμένοι στα σκουπίδια –άνεργοι, άστεγοι, σακατεμένοι κι απελπισμένοι. Κάμποσοι από αυτούς τους τρελαμένους ανθρώπους πήραν φτηνές μοτοσυκλέτες, τις μετέτρεψαν για ν΄αντέχουν στα πολλά χιλιόμετρα και άρχισαν να διασχίζουν τις Πολιτείες ψάχνοντας για δουλειά –δεν ήθελε πολύ το όλο θέμα για να καταλήξει στη δημιουργία συμμοριών. Γρήγορα επικράτησε πνεύμα αλληλεγγύης μεταξύ των συμμοριών (μια περίεργη αλληλεγγύη στηριγμένη στη βία). Η συνοχή αυτή μεταξύ των συμμοριών ενισχύθηκε από την άρνηση της ΑΜΑ (American Motorcycle Association) να τους εγγράψει στους καταλόγους μελών της. Το μότο της ΑΜΑ: «το 99% των μοτοσυκλετιστών είναι μέλη μας» δημιούργησε το περίφημο κίνημα του 1% (θα το έχεις δει γραμμένο στα μπουφάν των παλιών Hells Angels) –τις ομάδες μοτοσυκλετιστών δηλαδή οι οποίες ήταν απόβλητες ακόμα κι από την ομοσπονδία τους. Η ταινία, εκτός από το πιασάρικο θέμα είχε κι έναν νεαρό πρωταγωνιστή που έκανε τα κοριτσάκια να ονειρεύονται προστυχιές και τα αγοράκια να ψάχνουν για δερμάτινα μπουφάν –το όνομά του, Marlon Brando. Βασιζόταν σε ένα πραγματικό γεγονός –την πρώτη μεγάλη συνάντηση του κινήματος του 1% στο Χόλιστερ της Καλιφόρνια. Στον δρόμο της επιστροφής από αυτή τη μεγάλη γιορτή (που κόντεψε να ισοπεδώσει το Χόλιστερ) δυο αντίπαλες συμμορίες πλακώνονται για ένα τρόπαιο το οποίο ο αρχηγός της μιας έχει κερδίσει κι ο αρχηγός της άλλης θέλει να αρπάξει. Κανένας δεν μπορεί να πει αν ήταν η μαγεία του Brando, το σενάριο, η ανάγκη των πιτσιρικάδων να αποκτήσουν ένα ελευθεριακό πρότυπο ή όλα μαζί –πάντως η ταινία έγινε σύμβολο των ανήσυχων teenagers. Ο ήρωας που ενσαρκώνει ο Brando είναι το απαύγασμα της ροκ στάσης ζωής ειδικά όταν συνοψίζει την επιθετική απόγνωση με φράσεις σαν αυτή: «Πιστεύεις οτι είσαι πολύ σημαντική για μένα. Κανένας δεν είναι σημαντικός για μένα! Όποιος πιστεύει οτι είναι σημαντικός για μένα φροντίζω να τον πετύχω κάποια στιγμή και να τον κοπανήσω άσχημα. Τώρα, ας πούμε, θα μπορούσα να σε πλακώσω στα χαστούκια για να σου δείξω πόσο σημαντική είσαι για μένα και αύριο, που θα είμαι κάπου αλλού, να μη σε θυμάμαι καν». Η στιχομυθία μεταξύ του Brando και μιας από τις κοπέλες της συμμορίας έδωσε στη ροκ κουλτούρα το σήμα κατατεθέν της για τα επόμενα 30 χρόνια:
«Μίλντρεντ: Έι, Τζώννυ, απέναντι σε τι επαναστατείς τώρα;
Τζώννυ: Τι έχεις πρόχειρο;»


Δυο χρόνια αργότερα, το 1955, ήταν πλέον εμφανές οτι η νεολαία εξελισσόταν σε κινητήρια δύναμη της αγοράς. Αλλά η προσέγγιση του Χόλυγουντ παρέμενε σε επίπεδο b-movie, για να μην τρομάξουν και οι γονείς –έτσι; Οι ταινίες έπρεπε να μιλάνε για τους νέους αλλά παράλληλα να πήζουν στα ηθικά διδάγματα –κάτι τέτοιο ήταν το Blackboard Jungle του Richard Brooks

 

Ένας απόστρατος κομάντο πηγαίνει να διδάσκει Φιλολογία (τι συνδυασμός!) σε κάποιο κακόφημο γυμνάσιο και πλακώνεται με τους απείθαρχους μαθητές. Σίγουρα η βαρετή μουράκλα του Glen Ford (ο οποίος υποδύεται τον καθηγητή) σε προδιαθέτει να τον αντιπαθήσεις (όσο κι αν το σενάριο προσπαθεί για το αντίθετο), ειδικά εφόσον απέναντί του, σε ρόλους κακών, υπάρχει ο θρυλικός Vic Morrow και ο τεράστιος Sidney Poitier –το έργο είναι τίγκα στην πουριτανική προπαγάνδα και τα ρατσιστικά στερεότυπα κι όμως! Αυτή η ταινία έδωσε το έναυσμα για την επανάσταση του rock n roll

 

Οι πιτσιρικάδες παρακολουθούσαν τις προβολές αγανακτισμένοι κι όταν στο τέλος έπεφτε ο ύμνος “Rock around the clock” του Bill Haley ανεβαίνανε πάνω στις καρέκλες και κατέστρεφαν τις αίθουσες χορεύοντας. Η πέτρα είχε ήδη αρχίσει να κυλάει και θα της έπαιρνε καμιά εικοσαετία για να χορταριάσει...

Η πρώτη ταινία που αντιμετώπιζε τους νέους σαν κανονικούς ανθρώπους με ευαισθησίες (κι όχι σαν κανίβαλους που μόλις βγήκαν από τη ζούγκλα) ήταν το Rebel without a cause του τεράστιου σκηνοθέτη Nicholas Ray. Κι αυτή η ταινία κυκλοφόρησε το 1955 χαρίζοντας στη ροκ τον πρώτο της «άγιο» -έναν νεαρό με μπλαζέ βλέμμα (λόγω μυωπίας) που ονομαζόταν James Dean


Ο οποίος έπαιζε τον εαυτό του στην ταινία αυτή (και σε όσες πρόλαβε να κάνει μέχρι να σκοτωθεί) –ένα προβληματικό παιδί που δεν χώραγε πουθενά δηλαδή, έναν ευαίσθητο τύπο που πληγωνόταν εύκολα και γι΄αυτό γινόταν τρομερά απρόβλεπτος. Η υπόθεση της ταινίας αφορούσε τις πρώτες μέρες ενός καινούργιου μαθητή σε σχολείο όπου κυριαρχούσε μια παρέα τραμπούκων. Ο Dean κοντράρει μαζί τους για να προστατεύσει έναν καρπαζοεισπράκτορα συμμαθητή του, παίρνει το ομορφότερο κορίτσι της παρέας κι όλα αυτά χωρίς να δείχνει οτι νοιάζεται ιδιαίτερα –από την πρώτη σκηνή όπου οι γονείς του τον μαζεύουν μεθυσμένο από το αστυνομικό τμήμα αυτός ο τύπος αδιαφορεί για όλα προσπαθώντας να κρύψει τις πληγές του. 


Μέσα από τις ατάκες της ταινίας κυκλοφορεί η νεανική απόγνωση. «Σ΄αυτό το σπίτι ζεις;» ρωτάει ο Dean την πιτσιρίκα Natalie Wood κι εκείνη του απαντάει: «Ποιος ζει;»
Αυτή η απόγνωση οδηγεί τους πιτσιρικάδες στα άκρα –πριν το chicken run (τη φοβερή κόντρα με τα αυτοκίνητα που οδηγούνται μέχρι το χείλος του γκρεμού) ο αρχηγός της σχολικής συμμορίας λέει στον Dean: «Ξέρεις κάτι; Σε συμπαθώ». «Γιατί το κάνουμε αυτό;» τον ρωτάει ο Dean για να του απαντήσει ο άλλος απλά: «Κάτι πρέπει να κάνουμε - δε νομίζεις;»

Το πέρασμα από τη δεκαετία του ’50 σε αυτή του ’60 έμελλε να είναι και το τέλος της πρωτοπόρας αλλά μονοδιάστατης, γενιάς του rock n roll. Ο βασιλιάς Elvis Presley είχε ανεβάσει τους πιτσιρικάδες «στα κεραμίδια» για να τους προσγειώσει άτσαλα με την απόφασή του να υπηρετήσει στο στρατό. Βέβαια η μουσική δεν χρειαζόταν πια τον Elvis –ήδη είχε αναλάβει καθήκοντα ο φονιάς Jerry Lee Lewis μαζί με τους αλητάμπουρες Eddie Cochran και Jean Vincent –όμως ο βασιλιάς δεν ήταν διατεθειμένος να καταθέσει έτσι εύκολα τα σκήπτρα. Γι΄αυτό καθάρισε δυο ταινίες που μιλούσαν κατευθείαν στον σκληρό πυρήνα των cats –το Kink Creole και το Flaming Star. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τα συνηθισμένα μιούζικαλ στα οποία διέπρεψε ο βασιλιάς –εδώ μιλάμε για ταινίες με μπόλικη αλητεία και οριακά «ευτυχισμένο τέλος». 

Στην πρώτη ταινία (Kink Creole ) ο Elvis δουλεύει για να βοηθήσει το γέρο του και πηγαίνει, παράλληλα, σχολείο –αλλά όταν ο Διευθυντής του λέει οτι δεν πρόκειται να αποφοιτήσει με τα μυαλά που κουβαλάει, αυτός παρατάει το σχολείο. Στη συνέχεια μπλέκεται με τα ρεμάλια των κακόφημων κλαμπ όπου οι φασαρίες είναι καθημερινή υπόθεση –ασχολείται με τη μουσική που τόσο γουστάρει και φυσικά γνωρίζει την κοπέλα. Στο τέλος της ταινίας τον μαχαιρώνουν αλλά τη γλιτώνει στο τσακ. 


Ο διάλογος ανάμεσα στον Elvis και τον πατέρα του, όταν παρατάει το σχολείο, βγάζει πολλά κιλά τσαμπουκά από έναν βασιλιά που παρέδιδε απρόθυμα το βασίλειό του:
«κ. Φίσερ: Κοίτα γιε μου! Ξέρεις οτι δεν αποβλήθηκες λόγω βαθμών, ο Διευθυντής σου μού είπε οτι αποβλήθηκες λόγω συμπεριφοράς. Μου είπε οτι όποιος διαφωνούσε μαζί σου έτρωγε μια γροθιά στο στόμα. Έτσι σε μεγάλωσα εγώ - να τσακώνεσαι;
Ντάνυ Φίσερ: Όχι μπαμπά, δεν με μεγάλωσες έτσι αλλά έχω πάψει να σ΄ακούω! Έχω ξεμείνει από άλλα μάγουλα! Ξέρεις, θυμάμαι μια φορά μπαμπά - δεν θα ήμουνα πάνω από 1 μέτρο - με πήγες στο τσίρκο. Κατά λάθος έπεσες πάνω σ΄έναν τύπο κι εκείνος γύρισε και σου τράβηξε μια μπουνιά. Σε κοπάνησε μέσα στο στόμα και ξέρεις τι έκανες εσύ; Τίποτα! Τίποτα! Όταν σου ορμάνε μπαμπά δεν φτάνει να σκύψεις, πρέπει να ορμήσεις κι εσύ! Ίσως να μη μπορείς πλέον, αλλά δε σκοπεύω να γίνω σαν εσένα. Γι΄αυτό πήγαινε εσύ στο σχολείο αν γουστάρεις, εγώ θα πάω να βγάλω κάνα φράγκο».


Στη δεύτερη ταινία του (Flaming Star) ο Elvis υποδύεται έναν μιγάδα (η μητέρα του είναι Ινδιάνα κι ο πατέρας του λευκός) ο οποίος βρίσκεται ανάμεσα στις δυο φυλές όταν ξεσπάνε διαμάχες στην περιοχή. 


Και βέβαια κανένας δεν τον βλέπει σαν «δικό του» - ο ήρωας σκοτώνεται στο τέλος (έχει βγει βέβαια και εναλλακτικό «ευτυχισμένο τέλος») αφού έχει αποβληθεί και από τις δυο κοινότητες.. Μια ταινία προφητική σχετικά με την πορεία που ακολούθησε στη συνέχεια ο βασιλιάς.

Η παραγωγή ταινιών αναφορικά με το rock n roll (μιλάμε για ταινίες της προκοπής –έτσι;) σταμάτησε στις αρχές του ΄60. Η ψυχεδελική κουλτούρα κυριάρχησε σ΄εκείνη τη δεκαετία και έδωσε σημαντικά κινηματογραφικά έργα (με τα οποία ελπίζω να ασχοληθώ σε άλλο άρθρο). 


Το rock n roll αποχώρησε από τη μουσική επικαιρότητα αφήνοντας τη ροκ να συνεχίσει τον δρόμο που αυτό ξεκίνησε. Έπρεπε να περάσουν πάνω από 10 χρόνια για να εμφανιστεί ο «κινηματογράφος της νοσταλγίας». 

Έπρεπε δηλαδή να φτάσουμε στο 1973 και το American Graffiti του George Lucas. Η ταινία ήταν ένας φόρος τιμής στη γενιά του rock n roll, ένα θλιμμένο αντίο του σχεδόν 30αρη πλέον σκηνοθέτη σε μια εποχή που είχε περάσει αμετάκλητα. Διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της τελευταίας νύχτας του πρωταγωνιστή (Richard Dreyfuss) πριν αφήσει το σχολείο και την πόλη του για να πάει στο Πανεπιστήμιο. 

Τελευταία νύχτα, τελευταία βόλτα με τους κολλητούς, τελευταίες φασαρίες με τους άγριους της πόλης, τελευταία μυστηριώδης γυναίκα που ο πρωταγωνιστής ερωτεύεται και το ραδιόφωνο να παίζει όλη τη νύχτα με τον θρυλικό Wolfman Jack στα πλατό –η σκηνή του ξημερώματος που βρίσκει τον πρωταγωνιστή έξω από τον ραδιοφωνικό σταθμό ν΄ανακαλύπτει οτι ο Wolfman είναι λευκός τελικά –αυτή η σκηνή είναι ο επικήδειος μιας χαμένης γενιάς.



Όσο κι αν μοιάζει απίθανο, το κύκνειο άσμα της γενιάς του rock n roll γυρίστηκε στην Ελλάδα! Ήταν το 1979 όταν κυκλοφόρησε στους σινεμάδες αυτή η ταινία –Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα


Και ήταν η δεύτερη ταινία του Νίκου Νικολαϊδη, ένας βίαιος αποχαιρετισμός στη γενιά του ’50, μια αναπάντεχη έκρηξη από κάποιους που όλοι τους είχαν ξεγραμμένους. Όπως γράφει η περίληψη της ταινίας: «Πέντε φίλοι – σαραντάρηδες πλέον – εκπρόσωποι της γενιάς του ’50, ξανασυναντιούνται μετά από πολλά χρόνια σιωπής. Ο ένας έρχεται από φυλακή, όπου μπαινοβγαίνει χρόνια, ο άλλος από μια σειρά τυφλών φόνων, ο τρίτος αφήνοντας πίσω του γυναίκα και παιδιά, ο άλλος από την περιπλάνηση και η τελευταία, το κορίτσι της παρέας, σκαστή απ' το τρελοκομείο όπου χρόνια κρύβεται... Μετέωροι όλοι, τυραννισμένοι από άγονους έρωτες, σημαδεμένοι απ' το θάνατο αγαπημένων συνομηλίκων, προδομένοι από την πολιτική των καιρών τους, προσπαθούν - μάταια όμως - να ξαναστήσουν την παλιά συμμορία της εφηβείας τους. Η επανάσταση χάθηκε. Ο καθένας θα τραβήξει τώρα για το δικό του θάνατο, ανοίγοντας έτσι ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της γενιάς του». 


Η ταινία σκυλοβρίστηκε τόσο από την αριστερή διανόηση (Β. Ραφαηλίδης), όσο και από τη δεξιά (Χ. Πάρλας) και λατρεύτηκε από το κοινό. Γιατί όλα ήταν εκεί. Το σχόλιο για το rock n roll που εμπορευματοποιήθηκε («και ξέρεις πότε χάλασε το πράγμα –όταν εκείνος ο κρετίνος ο Perry Como τραγούδησε τη Glendora»), η διαπίστωση οτι κυνηγάμε ένα όνειρο που ποτέ δεν θα βρούμε («Βέρα είναι το όνομα μιας ηλικίας που χάθηκε για πάντα, γιατί όταν κι εμείς χαθούμε, η δική μου ηλικία, μπορεί νάχει το δικό σου όνομα.»), ο χαμός των φίλων («γινόταν όλο και πιο ανυπόφορος –τον είχε πειράξει πολύ ο θάνατος δυο φίλων του- κάποιου Κώστα και  του Γιώργου του Σουίνγκ») και η διαπίστωση της κατάντιας («Ξέρεις κάτι; Το έχω καταλάβει από χρόνια οτι ζούμε μέσα σ΄έναν εφιάλτη από σκατά»).
Η τελευταία σκηνή της ταινίας, με το Δημήτρη Πολύτιμο να φτάνει καθυστερημένος και να ανάβει τσιγάρο περιμένοντας στα σκαλιά του πεθαμένου σπιτιού όσο ακούγεται το “Johnny Guitar” από την Peggy Lee δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφιβολίας. Ούτε και ελπίδας. Το παραμύθι τελείωσε άβολα.



Το rock n roll με γοήτευε από την εποχή που, πιτσιρικάς, χάζευα τον Elvis θεόχοντρο να καταρρέει σε παγκόσμια μετάδοση σ΄εκείνο το σόου στο Λας Βέγκας. Μου φαινόταν απεγνωσμένα τσαμπουκαλίδικο και ανελέητα ευαίσθητο αυτό το μουσικό είδος γι΄αυτό και δεν έχανα ευκαιρίες να αγοράζω δίσκους ή να βλέπω τις ταινίες που σχετίζονταν μ΄αυτό. Έχω δει σχεδόν τα πάντα –από ταινίες συμμοριών τύπου Wanderers (έπαιζε κι ο Σταλόνε σε ένα τέτοιο), μέχρι όλες τις Γρανίτες από λεμόνι αν έχεις το θεό σου! Μόνο το Grease δεν κατάφερα ποτέ να δω –μου γύριζε τα άντερα αυτός ο Τραβόλτας.

Λέω λοιπόν σήμερα, που ξεκίνησα να ταξινομώ σημαδιακές ταινίες για τις διαφορετικές εποχές της ροκ μουσικής –οτι αν κάποτε κατέβαινε ένας εξωγήινος και με ρωτούσε να μάθει τι εστί rock n roll αυτές τις 7 ταινίες θα του έδινα –μπας και καταλάβει. Και θα καταλάβαινε μια χαρά –να είσαι σίγουρος...

24 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Afrikanos είπε...

ΑΝΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΧΡΙΣΤΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!

Δεν έχεις δει το Grease αλλά παρ' όλα αυτά έχεις δει τις Γρανίτες?!?!?!?!?!?!?!

Αυτό ήταν! Μου γκρέμισες τον ζίππο μέσα μου! :Ρ

The Motorcycle boy είπε...

Το Γκριζ είναι αδερφίστικο σαν κάθε γκιραπιά της εποχής. Οι Γρανίτες ήταν όλες υλικό για homework -εντάξει, εκτός από εκείνη που ερωτεύτηκε ο χοντρός.

Afrikanos είπε...

άσε...κατάλαβα το πόιντ στο "χόουμγουορκ"!;)

χαχαχαχαχαχαχαχαχα

αθεόφοβος είπε...

Εάν το Blackboard Jungle έχει μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου είναι γιατί σε μια ταινία ενός σημαντικού σκηνοθέτη και με ένα από τους γνωστότερους ηθοποιούς της εποχής όπως ο Glen Ford, ακούστηκε ένα τραγούδι που σήμαινε επανάσταση για την τότε νεολαία.
Αυτό που δεν επισημαίνεις, είναι ότι ταχύτατα γυρίστηκαν ταινίες,γνήσια b-moovies, βασισμένα στην ανάγκη των νέων να ακούσουν την καινούργια μουσική και τα οποία όμως παρά την απλοϊκότητα του σεναρίου που εξυπηρετούσε απλά την ανάγκη να ακουστούν 12 τραγούδια, προσέφεραν μια σημαντική συμβολή στην εξέλιξη των ηθών στην Αμερική.
Για πρώτη φορά εμφανιζόντουσαν μαζί χωρίς διακρίσεις λευκοί και μαύροι μουσικοί!
Αναφέρω χαρακτηριστικά τις ταινίες
DON'T KNOCK THE ROCK 1956
ROCK AROUND THE CLOCK 1956
ROCK ROCK ROCK 1956
MISTER ROCK AND ROLL 1957
ROCK ALL NIGHT 1957
LET'S ROCK 1958
GO, JOHNNY GO! 1959
Το ροκ δε άρχισε να γίνεται ευρύτερα αποδεκτό όταν πέρασε στις μεγάλες παραγωγές του Χόλιγουντ με την έγχρωμη ταινία σε CinemaScope με την Jayne Mansfield το THE GIRL CAN'T HELP IT

The Motorcycle boy είπε...

Αθεόφοβε -η Ζούγκλα έμεινε στην ιστορία κυρίως λόγω των ταραχών που συνόδευαν τις προβολές της. Το "ροκ αράουντ" δεν ήταν καμιά μεγάλη επανάσταση σαν κομμάτι αλλά άνοιγε την πόρτα στα πραγματικά επαναστατικά κομμάτια.
Οι μπι μούβις που λες δεν ήταν τόσο επιδραστικές για να τις θεωρήσουμε "ιστορικές" ή έτσι πιστεύω τουλάχιστον. To "Girl can't help it" νομίζω εμφανίστηκε την εποχή της καθιέρωσης του είδους εξ ου και εμφανίστηκαν τα "ιερά τέρατα". Αλλά καθιερώθηκε νομίζω με τον "Επαναστάτη χωρίς αιτία".

Αφρικάνε -έτσι ακριβώς.

ο δείμος του πολίτη είπε...

Μιλάμε για κανονική μελέτη. Εξαιρετικό άρθρο.
Φυσικά θα μπορούσαμε να βάλουμε μερικά ακόμα έργα στο ίδιο πλαίσιο, αλλά ουσιαστικά αυτό είναι το μοτίβο (ακόμα κι αν δεν προσεγγίζεις τα αίτια της νεανικής αγανάκτησης όπως εμφανίζονται στις ταινίες -σου το χρεώνω αυτό ως έλλειμμα).
Πάνω στο μοτίβο του νεανικού κοινού (ανησυχίες ή επαναστατικότητα κλπ) γεννήθηκε ένα ολόκληρο κινηματογραφικό "κίνημα". Μάλιστα, ορισμένα B-movies έκαναν μεγάλη καριέρα και σήμερα ακόμα μνηονεύονται ή έδωσαν λαβές για τη δημιουργία άλλων ταινιών βασισμένα σε άλλα νεανικά καλλιτεχνικά ή μουσικά κινήματα (brake danse, graffities κλπ).
Σημειώνω ότι έφαγες τις πρώιμες "γρανίτες από λεμόνι"

The Motorcycle boy είπε...

Δεν είναι μελέτη φίλε μου -ότι θυμάμαι (χαίρομαι) είναι.
Σκέφτηκα να προσεγγίσω τα αίτια της νεανικής αγανάκτησης (όπως αυτά εμφανίζονται κυρίως στη Ζούγκλα και στον Επαναστάτη) αλλά θα γινόταν μακρυνάρι και το Wild Thing είναι περιοδικό (όχι η Επιθεώρηση Κοινωνικών Ερευνών).

Μπι -μούβις που να έκαναν μεγάλη καριέρα -πότε; Μετά; Γιατί εκείνη την εποχή δε νομίζω...

Τις Γρανίτες τις έβαλα όλες μαζί αναφερόμενος κυρίως στις πρώιμες -οι "νεώτερες" καλύτερα να ξεχαστούν. Πάντως το εντυπωσιακό ήταν οτι επρόκειτο για ταινίες που γυρίστηκαν εξ΄ολοκλήρου στο Ισραήλ με Ισραηλινούς ηθοποιούς -είχα μείνει χαζός όταν το έμαθα!

ο δείμος του πολίτη είπε...

Εγώ το τελευταίο ούτε καν το ήξερα... Δε θυμάμαι τίτλους ταινιών δεύτερης παραγωγής (ελληνιστί), αλλά έχω δει αρκετές, που στις ΗΠΑ όταν το επίσημο Χόλυγουντ λόγω αντιδράσεων για Βιετνάμ και πυρηνικά κλπ (στα 1960) άρχισε να μετριάζει την προβολή νεανικών ριζοσπαστικών ταινιών, έκαναν εισπρακτικές επιτυχίες (πιο underground καταστάσεις ουσιαστικά)(. Το Χόλυγουντ μετά τις φοιτητικες εξεγέρσεις και το Βιετνάμ επέστρεψε στη νεολαία (είτε μουσικά είτε σε μεγαλύτερες ηλικίες με τους νέους πια βετεράνους).

The Motorcycle boy είπε...

Αυτά που λες είναι η συνέχεια της υπόθεσης την οποία θα τη βάλω στο επόμενο κομμάτι με θέμα το ροκ στον κινηματογράφο. Φιλοδοξώ να κάνω ένα για το ροκ, ένα για το πανκ, ένα για το νιου γουέιβ κι ένα για τη γκαράζ-γκρανζ σκηνή, αναφορικά με τις ταινίες πάντα. Άντε, κάρφωσα και τη θεματική μου στο περιοδικό, χεχεχε.

GIORGOS είπε...

Aκόμα θυμάμαι το παράπονο,καλοκαίρι παραμονής να μπω στο Γυμνάσιο,που δε με άφηναν να μπω στη θρυλική πρώτη 'Γρανίτα'.
Πάντως πήρα μια γεύση ήδη απο τότε μέσω μπαλκονιού με θέα(προβληματική)προς την οθόνη.
Μου άρεσε ο συνδυασμός μουσικής/δράσης,είχα ερωτευθεί μάλιστα την ηθοποιό που έπαιζε την πέτρα του σκανδάλου.

Ήθελα να πω ακόμα αυτό-όταν πρωτοέβλεπα τα Κουρέλια σε θερινό ήμουν τόσο άσχετος που ντρεπόμουν όταν άκουγα την ατάκα για τη Γκλεντόρα.Έλεγα μέσα μου 'καλά,λένε κάτι ουσιώδες τώρα κι εγώ δεν έχω ιδέα ούτε για ποιον μιλάνε ούτε γιατί είναι κρετίνος που τραγούδησε'.
Η επιτυχία του Νίκου ήταν αυτή ακριβώς,ότι έκανε προσωπικές του υποθέσεις να αφορούν ακόμα και ούφο σαν εμένα.

The Motorcycle boy είπε...

Εγώ πάλι τον ήξερα τον Πέρι Κόμο αλλά δεν τον είχα συνδέσει με το ροκ εν ρολ -σκεφτόμουν: "μα τι λένε οι άνθρωποι -ποια κατάσταση χάλασε, αυτός είναι λιμοκοντόρος σαν τον Σινάτρα!" Γιατί τότε πιτσιρικάς που το πρωτοείδα, ακόμα και τον Σινάτρα φλώτο τον θεωρούσα.
Μετά άνοιξαν λίγα τα μάτια μου και είδα τι σήμαινε δεκαετία του '50 κι όλα αυτά.
Ο Ν.Ν. εμένα πάντως μού έμαθε τη Ρεμπέκα, το Καλοκαίρι του '42 και το Σόιλεντ Γκριν -πράγματα που σημάδεψαν τη ζωή μου.

Afrikanos είπε...

Επειδή ο Μπαμπινιώτης δεν το έχει, υποθέτω ότι ο "φλώτος" είναι ... φλώρος, σωστά? ;)

The Motorcycle boy είπε...

ΑκΤιβώς!

Vlaxos είπε...

Εβίβα ρε...

The Motorcycle boy είπε...

Βίβα Ζαπάτα

Ανώνυμος είπε...

hello
ειμαι ο ανονυμοσ που σχολιαζω σινιθοσ στο μπλογκ σου.
Αυτες οι ιστορίες που περιγράφεις και τις συνοδεύεις και με τη φράση: Το φιλμ που με σημάδεψε , το τραγούδι που με σημάδεψε κλπ έχουν το μειονέκτημα ότι δημιουργούν εύκολα κλώνους. δηλαδή οι άνθρωποι σήμερα αναγνωρίζουν πιο έυκολα κάποιον που μοιάζει κάποιου ή κάτι που γίνεται όπως και κάπου αλλού στον κόσμο , παρά ένα καινούριο πρότυπο που μπορεί να γεννηθεί εδώ στην ελλάδα.
Μάλιστα σε εποχές όπως η σημερινή που μόνο ένα ισχυρό έλληνικό πρότυπο μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση αναλώνεσαι σε ένα πολιτισμικό στάτους όπου όλα τα φοβερά σηνέβησαν κάπου αλλού τότε και τι κρίμα που σήμερα η ζωή είναι τόσο φλατ.
Όμως νομίζω πως και συ μέσα απο το μπλογκ σου εν αγνοία σου συμμετέχεις στο λάθος ...
ανονυμοσ

The Motorcycle boy είπε...

Γεια σου, κι ας μην κατάλαβα ακριβώς ποιος είσαι. Λοιπόν, αν κατάλαβα καλά όσα γράφεις έχω να πω δυο πράγματα:

1. Δεν είμαι (ούτε ποτέ υποστήριξα κάτι τέτοιο) αντικειμενικός και δεν προσπαθώ να γίνω. Γράφω για πράγματα που γουστάρω και πράγματα που με έχουν επηρεάσει. Δεν πληρώνομαι από κάπου για να γράφω για τα πάντα και γι΄αυτό γράφω για όσα μου κάνει κέφι -πράγμα το οποίο δεν κρύβω. Αν κάποιοι ταυτίζονται με κάτι που αναγνωρίζουν στα γραπτά μου, ή αν κάποιοι ενοχλούνται με τα γραπτά μου δεν αφορά ιδιαίτερα. Χαίρομαι να βρίσκω καινούργιους "συνοδοιπόρους" και λυπάμαι αν ενοχλώ κάποιους αλλά τίποτα από αυτά δεν επηρεάζει τον βραδυνό μου υπνο.

2. Το "ισχυρό ελληνικό πρότυπο" που αναφέρεις είναι ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που σιχαίνομαι από όλες του τις απόψεις. Πολιτισμικά, πολιτικά, αισθητικά, κοινωνικά -πρόκειται περί ενός προτύπου που δεν έχει ανανεωθεί τους τελευταίους δύο αιώνες και ρουφάει βαμπιρικά τις "δόξες" του παρελθόντος, αρνούμενο παράλληλα, την καταγωγή του. Τυχόν ανατροπή της σημερινής κατάστασης από το ελληνικό πρότυπο θα σήμαινε, κατά τη γνώμη μου, πέρασμα από μια ολιγαρχία εργολάβων σε μια χούντα παρόμοια με των συνταγματαρχών -πράγμα το οποίο δεν με ενθουσιάζει ιδιαίτερα.

Ανώνυμος είπε...

αποδέχομαι το νο 1 και στο νο 2 σου απαντώ:
Υπάρχει μια "αδυναμία ενδοσκόπησης".
Είτε με τον τρόπο που απορρίπτεις εσύ το ελληνικό πρότυπο είτε με τον τρόπο που το
αγνοεί η μέση τελεοπτική περσόνα απομένει χώρος γι αυτό μόνο σε λίγους γραφικούς.
Σε ρωτάω σε αντιστοιχία με όλα αυτά λοιπόν: Όταν οι ινδιάνοι δεν ήθελαν να φωτογραφηθούν γιατί θεωρούσαν ότι η φωτογραφία κλέβει την ψυχή σου ήταν γραφικοί; ναι ήταν. Σημερα όμως που η φωτογραφία αποτελεί προσωπικό δεδομένο μήπως τελικά όντως "κλέβει" την ψυχή σου;
Μιλάω λοιπόν για μια ενδοσκόπηση μακριά απο δάφνες και στρατοκρατικά συνθήματα . Μία πολιτισμική ενδοσκόπηση του στυλ -αν θυμάσαι το βιβλίο - "Πλάτωνας η προζακ;" Τέτοια ερωτήματα δεν εχουν τον χουντικό χαρακτήρα που περιγράφεις.
ανονυμοσ

The Motorcycle boy είπε...

Δεν ξέρω τι ακριβώς εννοείς λέγοντας "ενδοσκόπηση". Και δεν μπορώ να πω οτι, προσωπικά, αν ενδοσκοπηθώ (όπως το καταλαβαίνω εγώ τουλάχιστον) θα βρω πολλά πούρα ελληνικά στοιχεία. Δηλαδή -κάτι μικρασιάτικες, γύφτικες (αιγυπτιακές) και μαλτέζικες ρίζες μπορεί να βρω στο γενεαλογικό μου δέντρο -κάμποσο Μόρισον ανακατεμένο με Τζον Τίκη, Δάκη και Τέρρυ Χρυσό που μου ζάλιζαν τ΄αρχίδια όταν ήμουν πιτσιρικάς, κάτι από Καζαντζάκη, Τομ Ρόμπινς, Τσάντλερ και Νικ Κέιβ, πολύ από Νικολαϊδη, Κόπολα και Άλαν Πάρκερ που επέλεξα μεγαλώντας... τέτοια σκατολοϊδια θα βρω -νομίζω.

Το να κάνεις αντιπαραβολή σε ανόμοιες αντιλήψεις που απλώς οδηγούν σε ίδιο συμπέρασμα δεν μου λέει τίποτα. Θα μπορούσα να σου πω κι εγώ οτι η παγανιστική λατρεία των δέντρων είναι το ίδιο με τη σημερινή οικολογία -αλλά θα ήταν απλώς ένα εντυπωσιακό πυροτέχνημα γιατί τα δύο αυτά πράγματα ξεκινάνε από διαφορετικές νοητικές αφετηρίες και στηρίζονται σε διαφορετική τεκμηρίωση.

Δεν έχω διαβάσει το "Πλάτωνας ή πρόζακ" έχω διαβάσει όμως το "Ζεν και η τέχνη συντήρησης της μοτοσυκλέτας" το οποίο είναι παρόμοιο νομίζω -άρα καταλαβαίνω τι εννοείς. Θα πρέπει λοιπόν να πω οτι:
1. Αυτός ο Πλάτωνας δεν έχει μεγάλη σχέση με την Αρχαία Ελλάδα -πρόκειται απλώς για την μεταγραφή του από κάτι καθολικούς καλόγερους σύμφωνα με τη δική τους οπτική (και, ίσως, τα δικά τους συμφέροντα). Γι΄αυτό άλλωστε και ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης θεωρούνται θεμέλιοι λίθοι του Δυτικού Πολιτισμού -επειδή αυτός ο πολιτισμός τούς άλλαξε, στην κυριολεξία, τα φώτα πριν τους παραδώσει στο ευρύ κοινό.
2. Παρ΄όλα αυτά κι επειδή ποσώς με ενδιαφέρει το ποιος είπε τι και πώς το είπε -προτιμώ να ασχολούμαι κατευθείαν με το κείμενο -να σου πω οτι η, έστω και δυτικοποιημένη, αρχαία ελληνική φιλοσοφία είναι μεν ένα σεβαστό τμήμα της παγκόσμιας φιλοσοφίας αλλά είναι και εντελώς παρωχημένη. Οι μετέπειτα φιλόσοφοι έχουν προχωρήσει (βασισμένοι σε αυτή) και έχουν φτάσει σε πιο εξελιγμένα πράγματα. Το να μου ζητάς λοιπόν να γυρίσω πίσω και να ψάξω τον Πλάτωνα μέσα μου (χονδροειδώς το εκφράζω για χάρη του παραδείγματος) είναι σα να μου ζητάς να κατέβω ξυπόλητος, με χορταρένια φουστίτσα για να παίξω ποδόσφαιρο και από πάνω να διαμαρτύρομαι επειδή η μπάλα είναι δερμάτινη κι όχι από ανθρώπινο κεφάλι -επειδή έτσι το έκαναν οι Αζτέκοι που ανακάλυψαν το άθλημα! Ποιος ο λόγος να το κάνω;
3. Πάντως θα με βρεις σύμφωνο σε μια "κοινωνική ενδοσκόπηση" σε μια προσπάθεια δηλαδή να δούμε την ιστορία μας ως γεωγραφικός χώρος, να ανακαλύψουμε την διαδρομή των πεποιθήσεων μέχρι να καταλήξουν στα σημερινά μας πιστεύω -και τέτοια πράγματα...

Ανώνυμος είπε...

Γεια σου Μοτορα (τονους δεν βάζω για να εμφανιστει και η μπερνυ στη συζητηση),

βασικα γουσταρα το άρθρο και βρηκα τυχαια τη σχεση Μαξ Μπορν και Γκρηζ, εχει κατι αντιπαραλληλα χορευτικα σπιν, οπως επίσης οτι παιζει η εγγόνα του (Ολίβια Νιουτον Τζον). Επίσης βρήκα οτι ο Σιμον Περεζ ειναι πρωτοχάδερφος με τη Λοριν Μπακόλ, ασχετο αυτο, έτσι μου ήρ8e.

Ο λογος που γραφω ειναι τα ισχυρα ελληνικα προτυπα, που γραφεις παραπανω. Τα τελευται χρονια που λειπω, μου εχει αφαιρεθει το δικαωμα να λεω τετοια σαν αυτα που εγραψες παραπανω, τα οποία τα έλεγα παντα, πολυ πριν φυγω (και για αυτο το λογο τη κοπανησα), απλως τώρα τα λέω ισως πιο εμπεριστατωμενα απο πριν. Το δικαωμα μου έχει αφαιρεθει, διοτι για καπιους τωρα ειμαι γεννητσαρος. Όχι οτι δεν τα λεω, αλλα στεναχωριεμαι να βλεπω τοση μαλακια πια. Για αυτο ηθελα να σου πω, ευχαριστω ρε φιλε, διοτι νιωθω τελευταια τον Νικολαιδη που ειχε φρικαρει με τον εκφυλλισμο γενικα της φασης, και ετσι κατι τυπαδες σαν και καπιους σαν και εσας που βολλοδερνετε εδω μέσα με κάνετε και νιωθω οικεία.

Χαιρετισματα

Παντελής
Ελσίνκι

Ανώνυμος είπε...

για καποιο λογο το καποιος το γραφω καπιος, αισθητικα μου εβγαλε ματι

Π.

The Motorcycle boy είπε...

Κάππιος λόγος θα υπάρχει, χεχεχεχεχε.

Τι με ευχαριστείς ρε φίλε -μια παρέα είμαστε και προσπαθούμε να την παλέψουμε γιατί κοντεύουμε να πνιγούμε. Σ΄αυτή τη χώρα φίλε, στην οποία έχει δικαίωμα ο κάθε μαλακοκάβλης να λέει οτι θα ακονίσει τις ξιφολόγχες του στο πεζοδρόμιο (και μετά να πηγαίνει στο βουλευτικό έδρανο για να το παίξει δημοκράτης), το λιγότερο που έχουμε είναι η υποχρέωση να υπενθυμίζουμε το ποιόν των εθνοσωτήρων.

Υ.Γ.: Φαίνεται πως όλη την ομορφία την πήρε η Λορίν κι άφησε τον Πέρες σαν ξεραμένο φραγκόσυκο, χεχεχεχε.

Ανώνυμος είπε...

Μου βγηκε αυθορμητα το ευχαριστω, ανάσανα μολις το διαβασα.

Τελος πάντων, γραψε και άλλα σαν και αυτό το άρθρο. Παρεμπιπτόντως, εγώ έχω φοβερό κόλλημα με τους wanderers, περιττό δε να πω οτι η ταινία αυτοσυστηνεται απο τις πρώτες σεκανς.
http://www.youtube.com/watch?v=3ZW5RJovRac
πρωτο λεπτό και το πεντε σαραντα και μετα πανε πακετο.

Καλή ακαδημαικη χρονιά!!!

The Motorcycle boy είπε...

Καλώς έχεις το κόλλημα αδερφέ. Διότι ταινία στην οποία παίζει η Λίντα Μανζ είναι εξ ορισμού ταινιάρα!

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι