Δευτέρα, Φεβρουαρίου 11, 2013

"Φάτε μιλούπα -κάνει καλό!"

Θα ρωτήσεις «γιατί ασχολείσαι;» και μάλλον θα έχεις δίκιο. Περί Φώντα Τρούσα ο λόγος (για μια ακόμα φορά) κι αν έχεις διαβάσει παλιότερα ποστ μου θα θυμάσαι την ιδέα που έχω για το συγκεκριμένο άτομο. Γιατί ασχολούμαι λοιπόν με το καινούργιο του πόνημα ονόματι «Εξάρχεια-Κυψέλη με διόδια στον Πανελλήνιο» όπου, για μια ακόμα φορά μάς πήζει στην εγκυρότητα μέσω της «έτσι είναι και δεν σηκώνω κουβέντα» επιχειρηματολογίας του; Μπορεί να είμαι μαλάκας, κολλημένος –αλλά τι να γίνει; Είμαι πολύ γέρος για ν’ αλλάξω.  Μπορεί κιόλας να με ξενίζει αυτή η, κατά καιρούς, σπουδή του μεγάλου μουσικολόγου Φώντα Τρούσα ο οποίος:

-Όταν έγινε η επανέκδοση της «Υπέρβασης» των Metro Decay είχε πεταχτεί από το πουθενά για να θάψει το συγκρότημα (στηριζόμενος, όχι στη μουσική τους αλλά σε κάποιες δηλώσεις του συγκροτήματος 30 χρόνια μετά!)
-Όταν έγινε η επανέκδοση των ταινιών του Νίκου Νικολαϊδη την είδε κυβερνητικός εκπρόσωπος του rockn roll και βγήκε να κατακεραυνώσει τον σκηνοθέτη επειδή με «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» αμαύρωνε την ηθική υπόσταση του συγκεκριμένου μουσικού είδους συνδέοντάς το με φόνους και βιασμούς!
-Όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος με τα παλιά κομμάτια των Stress μάς πληροφόρησε όλους εμάς τους αδαείς οτι το πρώτο πανκ τραγούδι που δισκογραφήθηκε ήταν το «Vana G. Vana» των Vavoura Band!
Μπορεί λοιπόν απλώς να απορώ περί του τι θέλει να μας πει ο ποιητής με όλα αυτά –ειδικά τώρα που επανέρχεται θάβοντας το άρθρο με τίτλο «Πώς ρόκαρε η Αθήνα στα ‘80» του Γιάννη Παναγόπουλου στην Athens Voice.

Κατά πρώτον, η άποψή μου για το άρθρο του Παναγόπουλου είναι οτι πρόκειται για μια ενδεικτική παρουσίαση του κλίματος της ανεξάρτητης σκηνής του ’80 στην Αθήνα –άλλωστε άρθρο γράφει ο άνθρωπος όχι μελέτη! Φιλοξενεί τις απόψεις δυο σημαντικότατων ατόμων της σκηνής (του Γιάννη Ντρενογιάννη και του Μπάμπη Δαλίδη) και βγάζει πολύ καλά το κλίμα του ΄80 για όποιον ενδιαφέρεται να το νιώσει ή να το ξαναθυμηθεί. Σαφώς και δεν περιλαμβάνει τα πάντα –ενδεικτικό είναι, το είπαμε –αλλά σαφέστατα δεν είναι μια ξεπέτα για να γεμίσουν οι σελίδες του περιοδικού όπως ισχυρίζεται ο Φώντας (ο οποίος απαξιεί να βάλει λινκ του άρθρου που σχολιάζει –το έχει κάνει και σε μένα παλιότερα –δείχνοντας έτσι τον σεβασμό τον οποίο τρέφει τόσο για αυτούς που σχολιάζει όσο και για τους αναγνώστες του). Περί ανακριβειών (για τις οποίες τόσο ενδιαφέρεται ο Τρούσας) υπάρχει μονάχα η λάθος αναφορά της συμμετοχής των Villa 21 στον δίσκο «Outsiders» (την οποία δεν εντόπισε ο λεπτολόγος, παντογνώστης Φώντας βεβαίως!) αλλά δεν τρέχει και τίποτα –λάθη γίνονται απ΄όλους και στην τελική δε νομίζω να θίχτηκε κανένας από το συγκεκριμένο λάθος!

Πάμε να δούμε τώρα την Τρουσιάδα:
«Εκείνο, το γενικό, που θέλω να πω είναι πως κάτι τέτοια άρθρα, που δημοσιεύονται καθαρή τη καρδία σε περιοδικά κι εφημερίδες, είναι καταδικασμένα στην αποτυχία. (Τι σημαίνει «αποτυχία»; Το να στέλνεις… τηλεγραφήματα και κάποιος νεαρότερος που τα παραλαμβάνει, αφού τα διαβάσει, να ξεχνά κι εκείνα που, ενδεχομένως, ξέρει).»
Η ετυμηγορία του Φώντα Τρούσα, από τον πρόλογο κιόλας του κειμένου του, σύμφωνα με την οποία, όποιος διαβάσει το άρθρο του Παναγόπουλου θα ξεχάσει κι αυτά που ξέρει! Εντάξει –αλλά γιατί θα το πάθει αυτό;

«Μία ολόκληρη μουσική δεκαετία (με πάμπολλα γεγονότα και υπογεγονότα) δεν είναι δυνατόν να περιγραφεί μέσα σε 1500-2000 λέξεις, από γραφιάδες που, συχνά, κοιμούνται με τα τσαρούχια. Απαιτούνται βιβλία, που θα προσεγγίσουν το θέμα από πολλές και διαφορετικές μεριές και κυρίως με νηφάλιο και εμπεριστατωμένο τρόπο. Αυτός που ασχολείται οφείλει να είναι γνώστης όλων των παραμέτρων του αντικειμένου, να είναι σοβαρός, να αποφεύγει τους αφορισμούς και τις εξυπνάδες, και, βεβαίως, να μην λέει μπαρούφες.»
Εδώ μαθαίνουμε οτι ο Παναγόπουλος όχι μόνο διαθέτει τσαρούχια αλλά κοιμάται και μ΄αυτά (εμπεριστατωμένη άποψη –όχι «αφορισμοί και εξυπνάδες» έτσι;) επειδή για να περιγραφεί μια ολόκληρη μουσική δεκαετία απαιτούνται βιβλία! Πρόσεξε, «για να περιγραφεί»! Όχι για να αναλυθεί, να καταγραφεί ή να τεκμηριωθεί! Για την απλή περιγραφή, για να σχηματιστεί το περίγραμμα δηλαδή, μιας μουσικής δεκαετίας απαιτείται βιβλιογραφία και όχι αυτό που κάνει ο Παναγόπουλος, η δημοσίευση απόψεων κάποιων εμπλεκόμενων στα τότε πράγματα! Αφού σημειώσω  για μια ακόμα φορά οτι δεν περιγράφεται κάποια δεκαετία αλλά μια μουσική σκηνή, θα εκστασιαστώ με τη χρήση της γλώσσας από τον κύριο Τρούσα. Όντως, η άποψή του οτι για την περιγραφή ενός θέματος απαιτείται βιβλιογραφία είναι καινοτόμα! Από τώρα και στο εξής, θα σε παρακαλέσω λοιπόν, όταν επιστρέφεις από τις διακοπές σου και σου ζητάω να μου τις περιγράψεις να μη φέρνεις μόνο τις αναμνήσεις σου αλλά και όλη τη σχετική βιβλιογραφία αναφορικά με τον τόπο των διακοπών σου (ιστορικά κείμενα, γεωλογικές μελέτες, ανθρωπολογικές μελέτες κλπ) αλλιώς θα θεωρήσω οτι δεν είσαι γνώστης του αντικειμένου και απλώς λες μπαρούφες!

«Εδώ τι έχουμε; Κάποιον που γράφει και ξαναγράφει τον Fill Scars των Yell-O-Yell ως… Phil Scars. Μπορεί το λάθος να μην είναι σοβαρό (για κάποιους), δείχνει όμως τον (μικρό) βαθμό εξοικείωσης του αρθρογράφου με το θέμα.»
Εδώ τι έχουμε; Μια ακόμα Τρουσιά! Ένα ακόμα ψείρισμα μιας επουσιώδους (όπως παραδέχεται και ο ίδιος) λεπτομέρειας η οποία θα αναχθεί σε μέγα ζήτημα για τη δημιουργία εντυπώσεων. Το είχε ξανακάνει στη συνέντευξη των Metro Decay κολλώντας με το πώς είναι το σωστό όνομα του Ανδριόπουλου και πότε χρησιμοποίησε τα Carmina Burana ο Παπαντρέας! Λες και είχε σημασία! Εδώ βέβαια, το να γράφει ο Παναγόπουλος  «Phil» σημαίνει οτι έχει μικρή εξοικείωση με τη σκηνή που θέλει να περιγράψει (βάζει και κάτι Χέντριξ και τον απαραίτητο ολίγο από Χατζιδάκι ο Τρούσας για να αναγάγει το επουσιώδες σε ζήτημα ζωής και θανάτου!)
Λέω λοιπόν ότι, κατά πρώτον, δεν είναι απαραίτητος ο μέγιστος βαθμός εξοικείωσης του αρθρογράφου με το θέμα το οποίο περιγράφει –αν ήταν έτσι θα έπρεπε για την τρομοκρατία στην Ελλάδα να αρθρογραφεί μονάχα ο Κουφοντίνας!
Κατά δεύτερον, αν ο κύριος Τρούσας είχε κάποια εξοικείωση με την ανεξάρτητη αθηναϊκή σκηνή του ’80, θα έπρεπε να γνωρίζει οτι η επαφή των θιασωτών της συγκεκριμένης σκηνής ήταν πρώτιστα συναυλιακή και δευτερευόντως μέσω δίσκων. Με απλά λόγια, ήταν πολύ πιθανό να έχεις δει τον Φιλ σε καμιά δεκαριά συναυλίες αλλά με το ζόρι να έχεις αποκτήσει ένα δίσκο των Yell-o-Yell (τον οποίο με το πέρασμα των χρόνων κάλλιστα θα μπορούσες να έχεις χάσει). Τι θα σήμαινε όλο αυτό; Οτι επειδή, ας πούμε, είχες ακούσεις τους υπόλοιπους δίσκους του συγκροτήματος ρεφενέ (πράγμα πολύ συχνό το ΄80, λόγω αφραγκίας) ή επειδή δεν θυμάσαι 30 χρόνια μετά πώς γράφεται το όνομα του Φιλ στα αγγλικά είσαι μειωμένης εξοικείωσης με τη σκηνή με την οποία μεγάλωσες; Αυτά –μόνο ένας Φώντας μπορεί να τα συμπεράνει!

 «Κατ’ αρχάς θεωρώ γελοία την «προσπάθεια» να χωριστεί η Αθήνα σε μουσικές γειτονιές· κάτι σαν γκέτο. Ότι στα Εξάρχεια δηλαδή είχαν πέραση οι Last Drive, οι Human Grape (που τους θυμηθήκανε;) και οι Anti Troppau Council και στην Κυψέλη οι South of No North, οι Villa 21 και οι Metro Decay. Πως στα Εξάρχεια ορκίζονταν στην γκαραζοψυχεδέλεια και πως λίγα τετράγωνα παραπάνω –κι ενώ είχες περάσει από κάτι σαν το… Checkpoint Charlie– έμπαινες στην άλλη ζώνη, της «μαυρίλας» και της «νταρκίλας».»
Κατ΄αρχάς θα συμφωνήσω με τον Φώντα –είναι γελοία η «προσπάθεια» παρερμηνείας της φράσης:  «Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η «ανεξάρτητη» ροκ Αθήνα ήταν χωρισμένη σε δύο γειτονιές. Η μία ήταν τα Εξάρχεια. Η άλλη τα Πατήσια και η Κυψέλη. Στην πρώτη άραζαν μπάντες σαν τους The Last Drive, τη Λευκή Συμφωνία, τους Human Grape, τους No Man’s Land, τους Anti Troppau Council. Στη δεύτερη μπάντες σαν τους South Of No North, τους Metro Decay, τους Villa 21, τους Yell-O- Yell» που αναφέρεται στο άρθρο του Παναγόπουλου και μετατροπής του όρου «γειτονιά» σε: «κάτι σαν γκέτο», σε «ορκισμένους τάδε ή δείνα» και σε «Checkpoint Charlie».
Κατά δεύτερον, θα σημειώσω οτι όντως παίζονταν διαφορετικά μουσικά είδη σε διαφορετικά στέκια-γειτονιές. Κι αυτό το θυμάται όποιος ζούσε εκείνη την εποχή και δεν είχε ακούσει ποτέ πανκ στον ΠΗΓΑΣΟ (το πανκ παιζόταν στις συνοικίες, στις σχολές και στις καταλήψεις κυρίως). Ο συνοικιακός διαχωρισμός ήταν υπαρκτός –πώς να το κάνουμε; «Θυμάμαι τη φορά που παίξαμε στον ΠΗΓΑΣΟ, κάναμε απόβαση κανονική με τους δικούς μας και νιώθαμε οτι μπαίναμε σε ξένη χώρα», μου έχει πει ο Γιώργος ο Κουλούρης των South of no North, αναφέρω την άποψή του ενδεικτικά. Τι να κάνουμε τώρα δηλαδή; Να βγάλουμε και τον Κουλούρη «χαμηλού βαθμού εξοικείωσης με το θέμα»; Ή να ξεχάσουμε την ύπαρξη των συγκροτημάτων του ΠΗΓΑΣΟΥ με τον συγκεκριμένο και διακριτό ήχο και την ύπαρξη των συγκροτημάτων της Creep με τον εξίσου διακριτό ήχο; Ε, οι πρώτοι έπαιζαν κυρίως στα Εξάρχεια και οι δεύτεροι κυρίως στην Κυψέλη –τι να γίνει; Αυτό δεν σήμαινε οτι υπήρχαν μπάρες μεταξύ των συνοικιών –απλώς, όταν ήθελες ν΄ακούσεις Anti Troppau Council πήγαινες ΠΗΓΑΣΟ κι όταν ήθελες ν΄ακούσεις South of no North πήγαινες Μουσική Αποθήκη! Μην τρελαθούμε και εντελώς τώρα με τις τερατολογίες του κάθε «επαΐοντα»!

«Ο αρθρογράφος δεν ξεκινάει καλά υποστηρίζοντας πως «στην Αθήνα τα 80s θα ήταν πληκτικά αν δεν υπήρχε το rock n’ roll». Εγώ νομίζω πως αν ήταν πληκτικά τα 80s, τούτο οφειλόταν σ’ ένα μεγάλο μέρος του και στο ελληνικό rock της εποχής, που είχε απολέσει το fun του ’60, βηματίζοντας μέσα στο μαράζι και την σκουντούφλα. Δηλαδή, αδελφάκι μου, θα πρέπει να ήταν κάποιος εντελώς… νεκροζώντανος για να γούσταρε ν’ ακούει από το πρωί ίσαμε το βράδυ τους Yell-O-Yell (κι εγώ τους άκουγα σε… μικροποσότητες, αλλά δεν άκουγα μόνον αυτούς και τους όμοιούς τους), και πολύ… προχωρημένος για να σιχαινόταν τη δροσιά και το χιούμορ της «Ευλαμπίας».»
Και φτάνουμε στο ζουμί! Πληκτικό λοιπόν το ροκ του ΄80 (όχι όλο βέβαια –μόνο η ποστ πανκ και νιου γουέιβ πλευρά του!) επειδή ήταν «μέσα στο μαράζι και την σκουντούφλα»! Και όσοι άκουγαν Yell-o-Yell ήταν «νεκροζώντανοι»! Διότι σιχαίνονταν (ή δεν ένιωθαν) «τη δροσιά και το χιούμορ της Ευλαμπίας»!!!
Να ξεκινήσω επισημαίνοντας τον «χαμηλό βαθμό εξοικείωσης» του κυρίου Τρούσα με τη νιου γουέιβ, ποστ πανκ σκηνή του ’80 –αυτό φαίνεται όταν μιλάει για «σκουντούφλα» -αφού δεν λαμβάνει υπόψη του συγκροτήματα όπως οι Headleaders, Sharp Ties, Art of Parties, Moist Device, συγκροτήματα δηλαδή αρκετά «αισιόδοξα», ας το πούμε έτσι. Επίσης να υπενθυμίσω οτι οι Ευλαμπίες, τα Τσικαμπούμ και οι Γυριστρούλες, μουσικά εξαντλούνταν σε φόρμες rockn roll (ο θεός να τις κάνει!) πιο απαρχαιωμένες και κλισεδιάρικες κι από τα σκυλάδικα της Ρίτας Σακελαρίου. Δηλαδή, δεν άκουγε κανένας εκείνα τα κομμάτια σαν κάτι σύγχρονο το '80 –τα άκουγε σαν τυμβωρυχία, στην καλύτερη περίπτωση. Να πω επίσης ότι αν οι πνευματικές ανησυχίες του κυρίου Τρούσα εξαντλούνταν σε γκόμενες που πήγαιναν στο ΙΚΑ για οδοντίατρο, σε ηλίθιες που το παίζανε φανατικές του Ιονέσκο και σε γκόμενες-κουβαρίστρες δεν πάει να πει οτι όλος ο κόσμος θα έπρεπε να είναι εξίσου ελαφρόμυαλος!
Το ’80 ήταν μια εποχή απελπισίας για τα παιδιά της γενιάς μου, επειδή (πέρα απ΄όλα τα άλλα σκατά που ζούσαμε) κάτι αυτοδιόριστοι μπάτσοι της κουλτούρας σαν τον Τρούσα είχαν άποψη για το τι έπρεπε ΕΜΕΙΣ να ακούμε και πώς έπρεπε ΕΜΕΙΣ να ντυνόμαστε και να συμπεριφερόμαστε. Δεν πήγαμε ποτέ στο Αχ Μαρία να κριτικάρουμε τους πρώην κομματικούς και νυν μεγαλοροκάδες που έπαιζαν το, ελληνικής έμπνευσης, χαβαλέ-ροκ. Δεν μας ενδιέφερε το όλο θέμα. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν τι πρόβλημα υπάρχει αν εγώ, ας πούμε, προτιμούσα τότε να ακούω το «Drifters» (ένα κομμάτι γραμμένο για τον Καλτεζά που η δολοφονία του μάς είχε στοιχειώσει) αντί για το «Ρίτα Ριτάκι»! Ποια Ρίτα και ποιο Ριτάκι ρε παιδί μου –τότε μας πηδάγανε απ΄όλες τις πάντες, τι μας ένοιαζε ο γεροντοέρωτας του κάθε Κατσιμίχα;

«Όταν ο Παναγόπουλος γράφει πως «την ίδια εποχή που για τα mainstream ντόπια μίντια, ροκ ήταν η ‘Ευλαμπία’ του Γιάννη Γιοκαρίνη (και) η ‘Γυριστρούλα’ του Λάκη Παπαδόπουλου… μπάντες σαν τους Anti Troppau Council έγραφαν ιστορία ροκάροντας σ’ ένα κλαμπ στα Εξάρχεια, τον Πήγασο» θα πρέπει κάποιος να του πει πως όταν ο Γιοκαρίνης και ο Παπαδόπουλος ξεκίνησαν να παίζουν rock nroll (και καλό rock n' roll), τα μέλη των Anti Troppau έτρωγαν ακόμη μιλούπες.»
Άποψη τώρα και όχι αστεία! Να την επεκτείνω λίγο; Πρόσεξε: όταν ο Πρίσλεϊ και ο Τσακ Μπέρι ξεκίνησαν να παίζουν ροκ εν ρολ (και καλό ροκ εν ρολ), τα μέλη των Ρόλινγκ Στόουνς έτρωγαν μιλούπες!!! Ρεζουμέ: η σαχλαμάρα δεν γνωρίζει όρια στο γραπτό του Τρούσα.
Και επειδή αναφέρθηκε ο Λάκης ο Παπαδόπουλος, αυτός ο μέγας ροκ εν ρόλερ, θα πρέπει να σημειώσω οτι ο συγκεκριμένος κύριος είναι υπεύθυνος για ένα από τα πιο σιχαμένα κιτς τραγούδια του ελληνικού ρεπερτορίου –τον «Κουρσάρο». Αν καβάλαγες μηχανή το ’80, το συγκεκριμένο τραγούδι ήταν κάτι περισσότερο από προσβλητικό –ήταν συκοφαντικό.

«Ορισμένοι, νεότεροι, έχουν την εντύπωση πως η σκηνή των 80s ήταν κάπως σαν το… Κρυφό Σχολειό. Ας τους πω λοιπόν (αν δεν το ξέρουν) πως για τη «σκηνή» έγραφε όλος ο μουσικός Τύπος της εποχής (Ποπ & Ροκ, Ήχος, Μουσική κ.λπ.) καλύπτοντας τις δραστηριότητες των συγκροτημάτων με κριτικές των δίσκων και των συναυλιών, με συνεντεύξεις, παρουσιάσεις και τα ρέστα.»
Ωραίος ο Φώντας! Καταπληκτική η άποψη οτι η «σκηνή» είχε προώθηση επειδή έγραφαν τα μουσικά έντυπα της εποχής! Μα, διάολε, μουσικά έντυπα ήταν –για τι θα έγραφαν; Για μπεκάτσες και ξόβεργες; Αυτό όμως είναι η μισή αλήθεια. Όντως –οι κυκλοφορίες των ανεξάρτητων εταιρειών παρουσιάζονταν και κριτικάρονταν από τα μουσικά έντυπα. Αλλά, συνήθως, οι κριτικές ήταν απαξιωτικές! Όντως οι συναυλίες παρουσιάζονταν επίσης, αλλά το θάψιμο που έπεφτε ήταν φοβερό! Όντως –υπήρξε εκείνο το αφιέρωμα στο Ποπ & Ροκ για την Creep, αλλά τότε η εταιρεία είχε αποκτήσει μια αυτοδύναμη και αξιοσέβαστη οντότητα –δεν περίμενε το Ποπ & Ροκ ο Δαλίδης «για να κάνει τη δουλειά» όπως ισχυρίζεται ο Φώντας! Απόδειξη ότι όταν έγινε το αφιέρωμα η εταιρεία είχε ήδη εκδώσει τον μεγαλύτερο αριθμό των τίτλων της.
Και βέβαια, πέρα από τα μουσικά έντυπα, υπήρχαν και τα μαγαζιά. Πόσα στέκια για λάιβ είχε η Αθήνα τότε και σε πόσα (και μετά από πόσο καιρό δραστηριοποίησης) μπορούσαν να παίξουν τα συγκροτήματα του πανκ ή του νιου γουέιβ; Πόσοι χώροι συναυλιών τους δίνονταν; Πόσες σχολές (ΑΕΙ, ΤΕΙ), τους επέτρεπαν να παίξουν; Όχι γενικά –αλλά συγκριτικά –σε σχέση με τον Λάκη, τον Βασιλάκη, τον Σάκη και τον Γιαννάκη, εντάξει; Αν είναι να τα λέμε –ας τα λέμε όλα!

«Ο Παναγόπουλος όταν γράφει πως «το Ρόδον που άνοιξε το 1987 και λειτούργησε ως τον Μάιο του 2005, εκτόνωσε το απωθημένο των Αθηναίων Ελλήνων να δουν τις μπάντες που ως εκείνη τη στιγμή άκουγαν στο πικάπ ζωντανά στην πόλη τους» είναι εκτός τόπου και χρόνου. Ποιο Ρόδον ρε φίλε; Σιγά μην περιμέναμε το Ρόδον για να δούμε εμείς οι… Αθηναίοι Έλληνες τους Police, Tom Robinson, Birthday Party, Fall, New Order, Talking Heads, Bauhaus, Nina Hagen, Depeche Mode, Stranglers, Dream Syndicate, Graham Parker, Wipers, Green on Red και τόσους άλλους.»
Εκτός τόπου και χρόνου, στη συγκεκριμένη παράγραφο είναι ο Τρούσας. Ο οποίος μπερδεύει τα συγκροτήματα που ήρθαν στο θρυλικό «Τριήμερο Ανεξάρτητου Ροκ» στο Σπόρτιγκ το ’82 καθώς και όσους ήρθαν στο «Rock in Athens» το ’85 (βάζει και κάποια άλλα ονόματα που έπαιζαν αρχές του ΄80 κυρίως, όπως και ολίγους που έπαιξαν παραπλεύρως του ΡΟΔΟΝ) με την κυριαρχία του ΡΟΔΟΝ στη συναυλιακή ζωή της Αθήνας από το ’87 που ξεκίνησε μέχρι το κλείσιμό του. Δεν ξέρω λοιπόν γι΄αυτόν αλλά εμείς –ναι ρε φίλε –το ΡΟΔΟΝ περιμέναμε για να δούμε Cramps, Nick Cave & Bad Seeds (2 φορές), Godfathers, New Model Army, Ramones, Gun Club, 3 Johns, Pixies  και σταματημό δεν έχει ο κατάλογος (απλά έγραψα τους πρώτους που μου ήρθαν στο μυαλό). Δεν ισχυρίζεται πουθενά ο Παναγόπουλος οτι «πριν το ΡΟΔΟΝ το χάος» όπως άτσαλα διαστρεβλώνει ο Τρούσας –αλλά εκείνα τα χρόνια το ΡΟΔΟΝ ήταν συναυλιακός παράδεισος –πώς να το κάνουμε;

Στα σχόλια του άρθρου του Τρούσα υπάρχει κι αυτό εδώ, που μου έκανε εντύπωση:
«φωντα μην μασάς,πάνε να μας καπελώσουν νέο μύθο μουσικό και άλλες χαμενες γενιές,σε εισαγωγικά,αυτή του 80,με το ανυπόφορο νταρκ γουέηβ.»

Απορώ λοιπόν.
Μας έχουν φορέσει την κάθε χαζοχαρούμενη διασκευή του κάθε Μασχάλη και του οποιουδήποτε Δάκη σαν «ξεγνοιασιά και αθωότητα» την οποία άμα και δεν τη συμμερίζεσαι (αν δεν είσαι χαζοχαρούμενος δηλαδή)  τότε πρέπει καλά και σώνει να λογίζεσαι σαν καταθλιπτικός.
Μας έχουν γανώσει το κέρατο με τις φαφλατάδικες υπερπαραγωγές των μεγάλων Ελλήνων συνθετών (Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Μαρκόπουλος και ύστερος Σαββόπουλος) οι οποίοι για να σου πουν το «λιγουρεύομαι ένα γκομενάκι» ή οτι «τη γαμήσαμε σύντροφοι» χρειάζονται 10 όμποε, 22 κρουστά και μια καραβιά έγχορδα!
Μας έχουν φλομώσει στους σκυλάδες που διαθέτουν «βυζαντινή χροιά» ή «αγνό πάθος» λες και όταν τραγουδάει ο Στράτος το «Πάρε ότι θέλεις ταξιτζή» έχουμε να κάνουμε με τον διάδοχο του Tim Buckley!
Μας έχουν ξεσκίσει με τους γιαλαντζί ροκάδες, πρώην τρόφιμους των φεστιβάλ της ΚΝΕ -τον Βασιλάκη, τον Κούτρα, τον Τσακνή…
Μας έχουν ζαλίσει με το παρωχημένο στυλάκι των «τροβαδούρων» της Ιταλικής σαλτσοβιομηχανίας του ’50 και του ’60 που ήρθε εδώ και αποθεώθηκε σαν «ω, μα πόσο ροκ!»
Μας έχουν ανασκολοπίσει με τις «μνήμες από τις χαμένες πατρίδες» (τις οποίες μάθαμε εκ των υστέρων γιατί πέρα από Δουργούτι δεν είχαμε πάει ως τότε).

Τι σκατά καπέλωμα (και από ποιον) πάει να γίνει με την ανεξάρτητη σκηνή του ’80; Γράφτηκε πουθενά οτι οι Metro Decay είναι το συγκρότημα το οποίο αν δεν το έχεις ακούσει δεν μετράς ως ροκάς; Είπε κανένας οτι οι Villa 21 έπρεπε να γράψουν τον εθνικό ύμνο της χώρας; Διάβασες πουθενά οτι το μόνο που μετράει από τα μουσικά πράγματα της Ελλάδας, ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ, είναι η σκηνή του ’80; Δε νομίζω! Άκουσες έστω να λέγεται οτι «το ’80 φιλαράκι περνάγαμε ζάχαρη, σκέτο Γουδστόκ –μην κοιτάς τώρα!» από κάποιον που έζησε ΕΚΕΙΝΗ τη σκηνή;
Δεν προσπάθησε λοιπόν κανένας να καπελώσει κανέναν, δεν προσπάθησε κανένας από τη σκηνή του ‘80 να απαξιώσει τίποτα ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ. Απλά, λέει το άρθρο του Παναγόπουλου (και συμφωνώ απολύτως), οτι το ’80 υπήρχαν κι αυτοί οι άνθρωποι που έκαναν ζόρικα πράγματα. Διαφωνείς; Άντε άκου Ευλαμπία και Δεν ξαναβόσκω άλλες βοβάλες. Δικαίωμά σου και μπράβο για το μουσικό σου γούστο –είσαι κι εύθυμο άτομο, θα σε έχω υπόψη όταν θέλω να γελάσω! Άσε με όμως κι εμένα να ακούω House of the Damned, Crows complaint, Behind the Eternal tree, 48 Σιωπές, Μαύρο Κύκνο, Contract with the Devil, Δικαίωμα στη ζωή –και ότι γουστάρω τελικά ρε φιλαράκο! Δε σε ενοχλώ, μη μου τη χώνεσαι! Αυτό ήταν το θέμα που είχαμε και το ΄80, πάλι τα ίδια τραβάμε 30 χρόνια μετά  –άντε παραδίπλα ρε φίτσουλες κι αφήστε μας στην ησυχία μας!

Άντε ντε!

35 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Ανώνυμος είπε...

Αυτό ήταν το θέμα που είχαμε και το ΄80, πάλι τα ίδια τραβάμε 30 χρόνια μετά –άντε παραδίπλα ρε φίτσουλες κι αφήστε μας στην ησυχία μας!

Ακριβως, και αυτο ειναι το προβλημα ολοκληρης της κοινωνιας μας γενικοτερα, δεν κοιταει τη δουλεια της και προσπαθει να καπελωσει και τους αλλους.

Παντελης, Ελσινκι

Ανώνυμος είπε...

Contract with the devil είναι ο σωστός τίτλος!

The Motorcycle boy είπε...

Έτσι ακριβώς. Μια ζωή "τι κάνει ο δίπλα" και "πόσο μαλάκας είναι"! Έχει να κάνει με τη μανία για αναμέτρηση -με το ποιος τον έχει μεγαλύτερο. Ε, εγώ δεν θέλω να τον μετράω, ούτε με νοιάζει κιόλας...

Υ.Γ.: Ξέχασα ένα γράμμα, καλά που το είδες εσύ κι όχι κάνας Φώντας που θα με έβγαζε "με μικρό βαθμό εξοικείωσης", χεχεχεχεχε.

Ανώνυμος είπε...

Οχι δεν το ειδα εγω, αλλος ανωνυμος το ειδε.

Οχι βασικα δεν εχει να κανει μονο με αυτο, εχει να κανει με τη ζηλεια οτι κοιτα να δεις αυτοι κανουν κατι τεραστιο εκτος πιατσας μονοι τους με πολλα αρχιδια, θα μπορουσα να το κανω εγω αλλα ειμαι κλανα μεγατόνων, οποτε τους μειωνω και αυτους και του φαν τους και το εργο και τη σημασια του κατ' επεκταση.

Επισης η τεκμηριωση της αποψης παει πακετο με αναφορα ολων των εγκυκλοπαιδικων γνωσεων που εχει ο καλος κριτης αυτος, για να ψαρωσει το κοσμο. Εχει πλακα ο κοσμος, ειναι λιγοι αυτοι μου χαιρνται τη ζωη και κανουν το γουστο τους, οι πολλοι προσπαθουν να στηριξουν τη προσωπικη τους μυθολογια τεχνητα, αραδιαζοντας κουφιες γνωσεις και μεγαλοποιωντας ανουσιες σκεψεις

Παντελης/Ελσινκι

The Motorcycle boy είπε...

Ε, τότε να ευχαριστήσω πολύ τον άλλο Ανώνυμο που με έσωσε!

Δεν ξέρω πολλά από ζήλειες μωρέ γιατί είμαι νεκροζώντανος και καταθλιπτικός που ακούει νταρκ γουέιβ, χαχαχαχαχαχα. Πάντως, αν θέλεις μια γενική αίσθηση (όχι τεκμηριωμένη άποψη) την οποία έχω -νομίζω οτι κάποιοι φτιάξανε την ιστορία στα μέτρα τους και τώρα έρχονται αυτοί οι κωλοπαιδαράδες του '80 να τους χαλάσουν τη σούπα! Διότι (θα φέρω ένα χοντροκομμένο και εμφανώς άσχετο παράδειγμα, για να γίνω κατανοητός αλλά να μην μπλέξουμε σε χαζές αντιπαραθέσεις) αν υπήρχε ο Κόλλιας από τους Χωρίς Περιδέραιο ο οποίος έκανε πράγματα στα σύνθια (χωρίς να διαθέτει ακριβά μηχανήματα ή συμβόλαια σε εταιρείες), τότε η Λένα Πλάτωνος δεν θα φαινόταν τόσο πρωτοπόρος!
Υπάρχει, εκτός των άλλων, και μια απαξίωση των απόψεων όσων έζησαν τα πράγματα με ταυτόχρονη αποθέωση (μέσω της de facto και αδιαμφισβήτητης αντικειμενικότητας που δήθεν διαθέτουν) των δημοσιογράφων η οποία, εμένα τουλάχιστον με προβληματίζει κάπως.

Afrikanos είπε...

το πόσο λατρεύω τα παπλώματά σου στα διηγήματά σου είναι γνωστό...το πόσο "υποφέρω" στα υπόλοιπα παπλώματά σου, ε, μάθε το ;)

The Motorcycle boy είπε...

Δεν αγοράζεις μόνο εσύ παπλώματα αδερφάκι! Έχουμε πελατεία με διάφορα γούστα -μην τους τσιγκλάς τους άλλους κι αρχίσουν να φωνάζουν εκείνοι πόσο υποφέρουν από τα διηγηματικά μου παπλώματα γιατί θα γίνει Τέξας εδώ μέσα, χαχαχαχαχαχα.

Ο Καλος Λυκος είπε...

άντε να βγεί η ταινία, να (ξανα)θυμηθούμε το πώς και το γιατί. Δεν φτάνουν οι ξερόλες, μας την λένε και τα πιτσιρίκια...

GIORGOS είπε...

Και εγώ πάλι επιμένω να μην καταλαβαίνω ορισμένους σχολιαστές του-οι οποίοι με κάθε ευκαιρία διατυμπανίζουν(για να βεβαιωθούν ότι τους ακούσαμε προφανώς)πόσο ''τσάκισε ο χρόνος αυτά τα καλλιτεχνικώς ελλιποβαρή συγκροτηματάκια που έπιαναν τόπο στις δισκοθήκες τους αλλά ευτυχώς όταν είδαν φως,άνοιξε γι'αυτούς η πύλη του διαχρονικού μουσικά παραδείσου''.
Ντρέπομαι ρε παιδιά εγώ να παραδεχτώ π.χ. ότι το' 80 έβλεπα φανατικά τα ''Τσακάλια'';
Ναι,δεν είχα δει τους 'Απέναντι' παρά μόνο πολύ αργοτερα απο την εποχή τους και ο Νικολαϊδης μέχρι το '83 ήταν απρόσιτος για μένα.Τι να κάνω;Αυτές ήταν οι δυνατότητες μου και οι προσβάσεις μου .Δε με εμποδίζει κανείς 30 χρόνια μετά να θέλω ακόμα να εντοπίζω κάποια καλά πράγματα στο Δαλιανίδη.Όπως επίσης και να γελάω μαζί του και μαζί μου,όταν το τραβάει ο οργανισμός και των δυο μας.

Το ίδιο και με τη μουσική:δεν άκουσα αυτές τις μπάντες στην εποχή τους,δεν το επεδίωξα,δεν το έψαξα,δεν..δεν.Ε λοιπόν,έστω και με τέτοια καθυστέρηση ,λέω χαλάλι (με πίκρα βέβαια για το χαμένο χρόνο και ξέρεις γιατι το λέω).Η μουσική τους είναι πολύ πιο ανθεκτική και διαχρονική απο ότι ανέφερα πριν.Και μην ξεχνάμε και πόσους μεταγενέστερους επηρέασαν-μόνο που οι μεταγενέστεροι είχαν το πλεονέκτημα του ανοιγμένου απο πριν δρόμου γι'αυτούς.

Α,και να μη τα ξέρει πολλά ο σοφός για το Ποπ και Ροκ και την κάλυψη γιατί κάποιοι απο μας ήταν τακτικοί αναγνώστες και θυμούνται τις μπάντες αυτές στριμωγμένες σα φτωχούς συγγενείς στη γωνιά-ακόμα και σε μη οπαδούς σαν εμένα χτυπούσε.

Ότι πει ο Λύκος-βγάλτε την ταινία γιατί δε μας σώνει τίποτε.

The Motorcycle boy είπε...

Λύκε -είναι αυτό που λένε: "μάθανε οτι γαμιόμαστε και πλάκωσαν κι οι βλάχοι", χεχεχεχε.

Γιώργο, είναι πολύ ωραίο αυτό το επιχείρημα σύμφωνα με το οποίο δίσκοι που δεν παίζονται πουθενά κι από κανέναν δεν αντέχουν στο χρόνο σε σύγκριση με δίσκους οι οποίοι παίζονται συνεχώς (εφόσον οι δημιουργοί τους είναι ακόμα μουσικά ενεργοί και με συμβόλαια σε εταιρείες). Θα πει βέβαια κάποιος: "για να είναι ενεργοί οι μεν και ανενεργοί οι δε -πάει να πει οτι οι πρώτοι είχαν πράγματα να πουν και να δείξουν ενώ οι δεύτεροι όχι". Θα συμφωνούσα μ΄αυτή την άποψη αν κάποιος την επέκτεινε στην περίπτωση Σιντ Μπάρετ και Πινκ Φλόιντ, ας πούμε. Δηλαδή, ο Μπάρετ δεν είχε τίποτα να πει γι΄αυτό εξαφανίστηκε ενώ οι Φλοιντ ήταν μέσα στην έμπνευση γι΄αυτό κράτησαν τόσα χρόνια; Ήταν έτσι;
Υπάρχει και η άλλη άποψη, οτι αυτά τα συγκροτήματα ήταν του ενός δίσκου -άρα περιορισμένης έμπνευσης. Δεκτό κι αυτό -αλλά το ίδιο θα πρέπει να δεχτούμε τότε και για τους Σεξ Πίστολς! Οτι ήταν περιορισμένης έμπνευσης, σε σχέση με τους Ντουράν-Ντουράν, ας πούμε. Έτσι πάει;

Ο Καλος Λυκος είπε...

Κοίτα να δείς Γιώργο μου...

Το 1980 είμουν 13, και στα τέλη της δεκαετίας (που γιά εμένα έληξε πιό κοντά στο '92-'93) είμουν ακόμα πολύ νέος και ακόμα ψαχνόμουν σε αρκετά πράγματα. Δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ πως είδα και τα "Τσακάλια", πώς πήγα και σε πάρτυ που έπαιζαν το "Maria Magdalena" και πώς πήγα και σε disco - ειδικά το καλοκαίρι. Δεν υπήρχε κάτι διαφορετικό στο χώρο που μεγάλωνα, οι κοπέλες σε αυτά μαζεύονταν, ήταν και η εύκολη λύση το να ακολουθεί κανείς τους φίλους και τους πολλούς.
Και σε συναυλίες πήγα, αλλά και συναυλίες έχασα, γιατί ο κύκλος μου δεν ήταν τέτοιος που να μπορεί να στηρίξει όλα μου τα θέλω. Εξ' ου και έκανα πολλά πράγματα μόνος μου ή άλλαξα σιγά-σιγά κύκλους. Αλλά το "σιγά-σιγά" ισχύει. Ψάχνοντας πήγα, και συχνά τρώγωντας τα μούτρα μου, γλυστρώντας και εισπράττοντας κατραπακιές.

Μόνος μου είδα τους "Απέναντι" γιατί κανένας δεν ερχότανε να δεί κάτι τέτοιο, την στιγμή που λίγο παρακάτω έπαιζε τον Ιντιάνα Τζόουνς. Μόνος μου πήγα στην πρώτη "ρόκ" συναυλία - Μουσικές Ταξιαρχίες ήτανε, και ο Θρησκευτικός περίμενε απ' έξω να γράψει ονόματα γιά αποβολές. Μόνος πήγα στα δεκάχρονα του Πολυτεχνείου, τσαμπουκαλεμένος και καλά, αλλά χεσμένος από την ένταση που επικρατούσε.

Νικολαΐδη είδα πολύ αργότερα στη ζωή μου. Punk άρχισα να ακούω όταν δεν μου έφτανε ο Bowie, που άρχισα να ακούω όταν βαρέθηκα τους Pink Floyd. Ακόμα τότε ήταν πιό κοντά μου οι συναυλίες στα στάδια,(όταν και άμα γίνονταν και εγώ μπορούσα να πάω), παρά το Ρόδον και ο Πήγασος.
Έχασα πολλά; Σίγουρα. Το θέμα όμως είναι αν έμαθα πολλά σε αυτό το ταξίδι. Αν σήμερα μπορώ να νιώσω ένα στίχο από τους Metro Decay είναι γιατί κατάλαβα πώς οι στίχοι του Γιοκαρίνη δεν μου φτάνουν.

Και γιά να έρθουμε και σε αυτό που λέει ο Λύκος παραπάνω...

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτούς που γουστάρουν Μπουλά και Γιοκαρίνη, Pink Floyd και "Τσακάλια", μπουζούκια και Μύκονο - ή ό,τι άλλο τελικά συμβολίζει τα έητις, (νάϊντις, κλπ κλπ). Ο καθένας έζησε κάποια εποχή όπως μπορούσε, είδε ό,τι μπορούσε, έμαθε ό,τι καταλάβαινε. Άλλιώς την έζησε την εποχή το Κολωνάκι, που οι συμμαθήτριες μου στη σχολή έπρεπε απαραιτήτως να περάσουν γιά καφέ από το Da Capo αλλιώς παθαίναν κατάθλιψη, αλλιώς την έζησε η πλατεία Εξαρχείων που έπεφτε ξύλο καθ' εκάστην λαϊκή απογευματινή, αλλιώς την ζούσε ο Πειραιάς, που το Σ/Κ ήταν έξοδος το Σάββατο στην Πασαρέλλα και σινεμά την Κυριακή πρίν το σχολείο, και αλλιώς η Δραπετσώνα που δεν είχε ακόμα κυριλέ πολυκατοικίες.

Αλλά...

Με ενοχλούν αυτοί που αναγορεύουν την δικιά τους άποψη σε θέσφατο και προσπαθούν να με πείσουν πώς ό,τι έζησα και είδα, όσοι δίσκοι άκουσα με κόπο γιατί δεν τους έβρισκα στα δισκάδικα, (εγώ είχα καλό πικάπ, γιατί είχα μπαμπά ναυτικό), οι ταινίες που κυνήγαγα στα πιό απομακρισμένα σινεμά γιατί τα συνοικιακά παίζανε Μουστάκα και Δαλιανίδη και Mad Max, και κατεβάζανε το Christiane F. σε ένα απόγευμα, ο Θρησκευτικός μου έξω από τη συναυλία με το σημειωματάριο - όοοολα αυτά δεν έγιναν.

Γίνανε. Και γίνανε (γίναμε) με δυσκολία. Με εταιρίες που δεν προμοτάρανε, με σινεμά που δεν προβάλανε, με φίλους που δεν έρχονταν μαζί σου. Με μπάτσους που κλείνανε μπάρ και γονείς που δεν σε καταλαβαίνανε. Χωρίς ένα γυναικείο χέρι ή - χειρότερα ίσως - μαζί με ένα "ταγάρι" που δεν μπορούσε ή δεν ήξερε ή δεν ήθελε να καταλάβει την έξαψη σου. Με τη μοναξιά του διαφορετικού και με ατελείωτες συζητήσεις με τον εαυτό σου (κυρίως). Και αν λέω στον Μοτοσακό πως αργεί η ταινία είναι όχι γιά να "δικαιωθούμε" ή να πούμε "να τι έγινε πραγματικά" ή έστω "υπήρχε κι αυτό".

Απλά γιά να ξαναθυμηθούμε. Όσοι.

DimK. είπε...

Εξω χιονιζει του κερατα,εγω εχω φτιαξει ενα καφε ohne koffein και τελικα καταληγω οτι αυτα που μου λειπουν απο Ελλαδα ειναι το σπινθηροβολο βλεμμα του Λιαππη,το ομορφο προσωπο της γλυκομιλητης Μιραντας Ξαφα και η γνωση των επαΐοντων "ετσι ειναι γιατι ετσι θα ηθελα"!!
χαιρετισματα απο την κεντρικη ευρωπη βρε..
(ποτε με το καλο η ταινια,να κανονισω να μου την στειλουν γιατι το downloading εδω προστιμιαζεται..)?

The Motorcycle boy είπε...

Λύκε -έτσι ακριβώς είναι τα πράγματα, τόσο απλά -γι΄αυτό και τόσο δυσνόητα από κάποιους.

DimK -όταν θα βγει θα στη στείλουμε, αμέσως στο κατέβασμα ο νους σου!
Υ.Γ.: Στο μεταξύ ο Φώντας ροκάρει ασύστολα! http://diskoryxeion.blogspot.gr/2013/02/o.html

DimK. είπε...

..δεν εννουσα ανευ αντιτιμου βρε συ,παρανοησις!

The Motorcycle boy είπε...

Θα τα βρούμε για το αντίτιμο -δεν υπάρχει περίπτωση να γλιτώσεις! Όλο και με κάποια μπύρα ή σχετική αλκοολούχα ουσία θα πατσίσουμε!

Khlysty είπε...

Αυτό με τις γειτονιές που γράφει ο Τρούσσας είναι τόσο εκτός πραγματικότητας, που κυριολεκτικά αμφιβάλλω αν καν ξέρει για τι πράγμα μιλάει: τη σκηνή του Περιστερίου την αγνοεί; Του Μαρουσιού; Του Πειραιά; Μιλάμε για κανονικές σκηνές, με δικό τους κοινό και "ζύμωση", που είχαν σχετικά μικρή επαφή με τις άλλες σκηνές της Αθήνας. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τι θέλει να πει το ποιητή...
Κατά τα λοιπά, το κόμματι στην Athens είναι ακριβώς αυτό που λες κι εσύ: πληροφορίακό και όχι εξαντλητικό. Και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Αυτά και thanks για το χώρο.

The Motorcycle boy είπε...

Εγώ σ΄ευχαριστώ που έκανες τον κόπο να με διαβάσεις και να μοιραστείς την άποψή σου μαζί μου.
Κοίτα τώρα, όταν ο άλλος είναι παντογνώστης, τα πράγματα χωρίζονται, γι΄αυτόν, σε δυο κατηγορίες: σε όσα γνωρίζει και τα άλλα που δεν υπάρχουν.
Σαφέστατα το '80 υπήρχαν γειτονιές με δικό τους μουσικό στίγμα -πολλές φορές κιόλας τα πράγματα ήταν τόσο περιχαρακωμένα που όντως χρειαζόσουν διαβατήριο (Τσεκ Πόιντ Τσάρλι) για να μπεις σε άλλη γειτονιά. Όποιος τα έζησε, τα θυμάται -όποιος δεν τα έζησε ας λέει τα δικά του...
Το άρθο της Α.Β. το διάβασα και το φχαριστήθηκα γιατί αναφερόταν σε κάτι που μου αρέσει και μιλούσαν άνθρωποι που θαυμάζω. Εντάξει, θα ήθελα να έχει και άλλα πράγματα μέσα, αλλά τότε δεν θα ήταν άρθρο!
Φαίνεται όμως οτι κάποιοι ενοχλούνται από κάποια πράγματα και ψάχνουν να βρουν πώς να την πουν -αυτό καταλαβαίνω εγώ από την όλη υπόθεση.

Ανώνυμος είπε...

Εγω απο παιδι εβλεπα πολυ κινηματογραφο και καλο μονο και μονο για να το λεω στην αρχη, μετα εκπαιδευτηκε το ματι μου και αρχισα να καταλαβαινς γιατι ειναι σπουδαια καποια πραγματα. Καλτ ελληνκιο του 80 εβλεπα κρυφα καμια φορα για να μην με κραξει ο πατερας μου. Σε καποια φαση ομως αντιληφθηκα οτι υπαρχουν διαμαντια. Ακομα βλεπω Ψαλτη, τι να κανουμε, τον γουσταρω και ο πατερας μου δεν καταλαβαινει πως εγω τοσο ψαγμενος τον βλεπω. Εγω πιστευω οτι ομορφια και διαμαντια υπαρχουν παντου, αν εχεις ευαισθησια και αισθητικη τα βρισκεις. Πανκ αρχισα να ακουω μονος μου οταν εγραφα διπλωματικη στα 23 μου, και τωρα στα 34 ακομα ψαχνω καλη μουσικη παντου. Εδω περα εχω μαθει απο ολους εσας σπουδαια πραγματα. Ειχα αγνοια. Δεν νομιζω οτι εχει σημασια ποτε ανακαλυπτεις κατι, το θεμα ειναι καποια στιγμη να το βρεις και να το χαρεις. Αυτο και τα πολυ καλα πραγματα ενδεχομενως να ειναι ακομα ασημαντα για τη μαζα, ομως υπαρχουν και δουλεθουν σαν σαρακι και καποια στιγμη διαβρωνουν τη μαλακια και βγαινουν και αποκτουν απηχηση. Η δουλεια ολων εσας ειναι να αφηνουν αυτα τα σκουληκια να κανουν τη δουλεια τους.

Παντελης/Ελσινκι

Υ.Γ Ενας δισκος που ανακαλυψα τυχαια
http://www.junglerecords.fi/shop/index.asp?page=info&shop=1&id=21110&title=Various-Concussion!!!!

The Motorcycle boy είπε...

Ο καθένας ότι βλέπει κι ότι ακούει -καλό είναι άμα του αρέσει, πώς να το κάνουμε; Εντάξει, τον Ψάλτη δεν τον αντέχω αλλά παραδέχομαι οτι είναι μεγάλος ηθοποιός που πήγε στράφι (αν τον έχεις δει στο σήριαλ της ΕΡΤ τον Συμβολαιογράφο θα καταλάβεις πόσο δυνατός ήταν σε σχέση με τον Σπύρο τον Παπαδόπουλο, ας πούμε, που παίζει επίσης και είναι χάχας).
Από τα συγκροτήματα του δίσκου που βάζεις δεν ξέρω κανένα! Είναι καλοί;

Ανώνυμος είπε...

Ακριβως, ο Ψαλτης ειναι ενας τεραστιος ηθοποιος.

Ο δισκος ειναι κατι σαν το ντοκυμαντερ σου, hard core surf music groups 58-65, τον επαιζε ενας τυπος σε ενα μπαρ και επαθα την πλακα μου, μετα μου ειπαν οτι αυτος ο τυπος ειναι ο νουμερο ενα φιλανδος πανκ.

ακου http://www.youtube.com/watch?v=acHSZAbu7Wo

Παντελης

The Motorcycle boy είπε...

Γαμώ τα κομμάτια!

Ανώνυμος είπε...

Ειναι ολος ο δισκος του θανατου, αγορασα το δισκο χωρις να εχω πικαπ. Τωρα αγορασα και πικαπ. θα μου ερθουν και κατι δισκοι απο κατω με στρες και καπταιν νεφος, ενας φιλος τζαζιστας οργανιστας που εχει παιξει και μπασο στους εν αλλαξ μου τους υποσχεθηκε.

ακου και αυτο
http://www.youtube.com/watch?v=vJanGcvOljI

Ανώνυμος είπε...

o Ψαλτης μου ειναι αδιαφορος.
το Various: Concussion!!!! πολυ καλο thanks
απο το 85 που τους πρωτακουσα ειναι μακραν η πιο αγαπημενη ελληνικη μπαντα, φυσικα για THE LAST DRIVE μιλαω

"ο ασχετος"

GIORGOS είπε...

Τι να πω;Ναι,τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε ο Νίκος στη συνέντευξη του'83 στο Χρυσόπουλο για αυτούς που ντρέπονται για κάποιο ροκ που έζησαν στη ζωή τους και ζητούν συχωροχάρτι.
Τότε εγώ,γνήσιος ιχθύς,δεν έπαιρνα είδηση.''Ειναι ποτέ δυνατόν να απαρνηθείς τον εαυτό σου;''έλεγα μέσα μου.
Και νάτοι οι παντογνώστες(αυτοί ντε που ξαλάφρωσαν τη δισκοθήκη τους απο τα βινύλια που γέρασαν/που ''τα 10 χειρότερα της 10ετίας είναι της Creep'')να τον επιβεβαιώσουν.E ρε Δαλιανίδης που σας χρειάζεται.

Κι αναρωτιέμαι ακόμα γιατί νευριάζω.
Ενας άνθρωπος που υπερηφανεύτηκε για την ''όπου δεις φασαρία καντην κι όπου βρεις φαϊ κάτσε''στάση ζωής του στηλιτεύει τον Ν.Ν. και το πανκ.
Δεν έχει άδικο εκεί που σου λέει για την κρησάρα των καλών τρόπων πάντως.
Αν τύχει να δείτε τον ''Παίκτη'' του Αλτμαν:
Γίνεται μια δοκιμαστική προβολή μιας δραματικής ταινίας όπου έχει αλλαχτεί το φινάλε σύμφωνα με τις σφυγμομετρήσεις,δείχνοντας την θανατοποινίτισσα να γλυτώνει τελευταία στιγμή όταν ο Μπρους Γούίλλις μπουκάρει με την καραμπίνα και σπάει το τζάμι του θαλάμου αερίων,απολογούμενος ''συγνώμη είχε κίνηση''.
Μια δύστυχη σύμβουλος απο το ακροατήριο τολμάει να ψελλίσει κάτι για αλήθεια και τιμιότητα και ο ίδιος ο σκηνοθέτης της ταλαίπωρης ταινίας δηλώνει τσαχπίνικα ''η προκοπή θέλει καλούς τρόπους,όχι βρωμοστόματα''.
Μ'αυτή τη λογική,συμφωνώ με τον κύριο Φ. και προτιμώ να τα γράψω σε σένα.

The Motorcycle boy είπε...

Γουστάρω να αγοράζονται πικάπ -το νιώθω σα να ξαναπλησιάζεται η πλευρά εκείνη της μουσικής που χάθηκε μέσα στη ντιτζιτίλα! (Πολύ ωραίο κομμάτι επίσης!)
Δεν είπε κανένας οτι ορκιζόμαστε στα Άπαντα του Ψάλτη αλλά όταν κάποιος είναι καλός σε κάτι, δεν μπορώ να μην το παραδεχτώ -άσχετα από τα προσωπικά μου γούστα. Το έχω ξαναγράψει -τον Χατζιδάκι τον βαριέμαι αφόρητα, αλλά η μουσική του ιδιοφυία είναι παραπάνω από εμφανής για μένα.
Γιώργο, όλοι αυτοί που ξαλάφρωσαν τη δισκοθήκη τους από τα σκουπίδια της Κριπ στην πραγματικότητα ποτέ δεν τα είχαν ή ποτέ δεν τα άκουσαν. Είναι κάτι τύποι που αγοράζουν δίσκους για να το παίζουν έγκυροι ή γιατί είναι ψάξιμο να τους έχεις ή γιατί είναι (ή θα γίνουν) συλλεκτικοί. Καμιά σχέση με μουσική αδερφέ μου!

Ανώνυμος είπε...

Αλλη χαρη το πικαπ. Το καλο ειναι οτι υπαρχουν πολλοι που ξεφορτωνονται σκουπιδια που για αλλους ειναι θησαυροι. Ζουμε σε καιρους που μπορουμε να βρουμε διαμαντια πολυ φθηνα, πολυς κοσμος δεν ξερει την αξια των πραγματων που αγορασε καποτε η κληρονομησε κατα τυχη. Καλο για μενα βεβαια, αλλα αν το καλοσκεφτεις τελικα ειναι κακο, το γενικο γουστο φθηνει, οπετε μαγκες τη γαμησαμε (ειμαστε περιτριγυρισμενοι).

Παντελης

The Motorcycle boy είπε...

Απ΄ότι έχω δει πάντως έχουν ξυπνήσει και πουλάνε τους δίσκους λες και πρόκειται για πρέζα!

Ανώνυμος είπε...

Στο Μοναστηρακι ναι, τα παιρνουν κοψοχρονια και τα πουλανε οπως ειπες. Εδω μεταχειρισμενα και καινουργια (παλια αλλα καινουργια) ειναι φτηνα, καινουργια καινουργια ειναι φωτια και λαβρα

The Motorcycle boy είπε...

Κι εδώ παίζουν κάποια μεταχειρισμένα -αλλά είναι υπερτιμημένα του κερατά, σε αντίθεση με τα καινούργια που έχουν νορμάλ τιμές (20 ευρώ).

Ανώνυμος είπε...

Αν εχεις καμια παραγγελια πες να δω τιμες και να σου παρω.
Το καλο ειναι οτι εχει λιγα αλλα εξειδικευμενα δισκαδικα και μετα εχει τα δημοτικα ανακυκλωτηρια. Εκει βρισκω φθηνους δισκους και καλους.

Απορια:Γιατι εβγαλες την playlist απο το Ασυλο. Ηταν πολυ καλο compilation. Δεν την ξανασηκωνεις? Ή δεν φτιαχνεις και 2/3 ακομα εναλλακτικες?

Παντελης

The Motorcycle boy είπε...

Εντάξει -ευχαριστώ ρε συ!
Την πλέιλιστ την έβγαλα επειδή σταμάτησε να δουλεύει κάποια στιγμή -πάταγες και δεν πήγαινε πουθενά. Καλά που μου το θύμισες για να ξαναψάξω αν υπάρχει κάτι ανάλογο. Μέχρι τότε, η λίστα με τα συγκροτήματα στο πάνω μέρος είναι γεμάτη βιντεάκια όλων αυτών.

Ανώνυμος είπε...

Η λιστα ειναι πιο ευχρηστη, αυτο ειναι ολο!
Και αμα βγαλετε το σαουντρακ σε βινυλλιο, κρατα ένα!

Π.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχαχα -εντάξει!

Michael_Sc είπε...

Από το πόσο σιχαμένα εμπαθής μπορεί να γίνει κάποιος με κάτι που απλά δεν τον συμπεριλάμβανε, καταλαβαίνεις γιατί είμααστε ο πιο μίζερα αυτοκαταστροφικός λαός της Ευρώπης.

The Motorcycle boy είπε...

Καλά -εγώ δεν το βλέπω σε σχέση με λαούς, άλλωστε κι ο Κέιβ το Scum δεν το έγραψε για Έλληνα κριτικό! Απλώς νομίζω οτι ο συγκεκριμένος θα διέπρεπε στη μαλακία σε παγκόσμιο επίπεδο (χαραμίζεται στην Ελλάδα δηλαδή)

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι