Δευτέρα, Μαρτίου 25, 2013

Ανήκω στην άδεια γενιά και…

Αυτό είναι ένα κείμενο που έγραψα για το Wild Thing:

Υπάρχει ένα ανέκδοτο όπου κάποιος ταλαίπωρος ανθρωπάκος προσκαλείται να συμμετάσχει σε πολυπληθές σεξουαλικό event. Σβήνουν τα φώτα, αρχίζει η δράση και κάθε λίγο ακούγεται η παράκληση του ανθρωπάκου: «παιδιά, να οργανωθούμε». Ξανά και ξανά το ίδιο μέχρι που πλέον ο ανθρωπάκος απηυδισμένος φωνάζει: «να οργανωθούμε ρε παιδιά γιατί έχω φάει τρεις και δεν έχω ρίξει κανέναν!» Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που μού ήρθε στο μυαλό διαβάζοντας κάτι θεωρίες που διατείνονται οτι το punk ξεκίνησε στα μέσα του ’60 (!!!) ή άλλες θεωρίες που ανακαλύπτουν την απαρχή του ελληνικού ροκ στα μέσα της Γερμανικής Κατοχής (!!!!) Επειδή εγώ αυτή τη μουσική την ακούω κάποια χρόνια κι έχω αρχίσει να φοβάμαι οτι, έτσι όπως πάει, σε λίγο θα βρεθώ στα σκαλιά της Επιδαύρου να παρακολουθώ την αναβίωση του Αισχύλου του πρωτο-ρόκερ, μια ανάγκη «να οργανωθούμε ρε παιδιά», τη νιώθω επιτακτικά όσο να πεις!

Για να γίνει αυτό θα πρέπει να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα, σε επίπεδο ορισμών (που λένε και οι επιστήμονες) προκειμένου να συνεννοηθούμε καλύτερα. Λέω λοιπόν οτι είναι γενικότερα παραδεκτά τα εξής:
1.Η μουσική είναι μία (κι ο μπακλαβάς, γωνία). Ξεκίνησε όταν κάποιος πρωτόγονος απελπισμένος από την έλλειψη θηραμάτων (ή χαρούμενος επειδή είχε εξασφαλίσει τροφή για την οικογένειά του, οι απόψεις διίστανται) πήρε να κοπανάει την κεφάλα του στον τοίχο της σπηλιάς κι έτσι ανακάλυψε τον ρυθμό. Από εκείνο το πρώτο secret gig πέρασαν πολλοί αιώνες και η μουσική εξελίχθηκε μέσα από συνεχείς ασυνέχειες. Αν λοιπόν αρχίσεις να ξετυλίγεις το κουβάρι των ομοιοτήτων προς τα πίσω δεν σταματάς πουθενά.
2.Τα μουσικά ρεύματα μπορούν να διακριθούν (χοντρικά) σε δυο κατηγορίες: α) αυτά στα οποία η μουσική παίζει τον κυρίαρχο ρόλο ενώ η κοινωνική θέση των θιασωτών είναι σε δευτερεύουσα μοίρα (π.χ. disco) και β) σε αυτά που η κοινωνική θέση των θιασωτών του ρεύματος καθορίζει το μουσικό ιδίωμα (π.χ. punk).

Όλοι ξέρουμε την ιστορία με την εξέλιξη (μετατροπή) των blues  σε rocknroll μέσω της οικειοποίησης του συγκεκριμένου ήχου από τους λευκούς της Αμερικής και, φυσικά, κανένας δεν ισχυρίζεται οτι ο Robert Johnson, ας πούμε, υπήρξε ο πρώτος ροκενρόλερ παρ΄όλο που τα ακόρντα των τραγουδιών του μοιάζουν αρκετά με τα κλασικά rocknroll ακόρντα. Αυτό συμβαίνει επειδή (πέραν της διαφοροποίησης λόγω και της  εξέλιξης των μουσικών οργάνων) υπάρχουν διακριτές διαφορές μεταξύ των μαύρων μουσικών της blues και των λευκών μουσικών του rocknroll. Οι πρώτοι, ας πούμε, τραγουδάνε για φυλετική καταπίεση όσο οι δεύτεροι αναφέρονται στη διαγενεακή (ηλικιακή) καταπίεση.
Ας πάμε τώρα στο μουσικο-κοινωνικό κίνημα του τέλους της δεκαετίας του ’70 το οποίο ονομάστηκε punk. Κι εφόσον δίπλα στο «μουσικό» κοτσάραμε και το «κοινωνικό» είμαστε υποχρεωμένοι να αναφέρουμε τις συνθήκες γέννησής του και στα δυο επίπεδα.


Λίγη ιστορία λοιπόν…
Ήταν τα μέσα της δεκαετίας του ’70 και η πρωτοπορία είχε γονατίσει. Το 1974 η Αμερική συγκλονίζεται από το σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ κι ένας εξευτελισμένος Νίξον παραχωρεί τη θέση του στον άχρωμο, άοσμο, Τζέραλντ Φορντ. Ο Ψυχρός Πόλεμος και η πετρελαϊκή κρίση τρομοκρατούν ακόμα τους φιλήσυχους πολίτες, το Βιετνάμ είναι μια ανοιχτή πληγή που ξεβράζει απόκληρους κι «αγριεμένους ανάπηρους που επιστρέφουν από τροπικά κλίματα» στη χώρα.
Στους σινεμάδες παίζεται ο Νονός, ο Εξορκιστής, το Καμπαρέ κι ο Σέρπικο.  Έχουν περάσει κάμποσα χρόνια από το σημαδιακό 1968, οι yippies έχουν πληγεί ανεπανόρθωτα έξω από το Συνέδριο των Δημοκρατικών στο Σικάγο, οι Μαύροι Πάνθηρες έχουν λυγίσει κάτω από τις συνεχείς διώξεις και οι χίπις είναι απόντες, χαμένοι σε παραισθησιογόνους παραδείσους. «Το κύμα», όπως το περιγράφει ο Hunter S. Thompson «έχει σκάσει στην έρημο της Νεβάδα κι αν κοιτάξεις από συγκεκριμένο ύψωμα θα δεις τα σημάδια που άφησαν τα απόνερά του στην ξεραμένη άμμο».

Συγκροτήματα AOR όπως οι Chicago, America, Bad Company, Guess Who κυριαρχούν στη σκηνή δίπλα στους Rolling Stones, Pink Floyd, Lynyrd Skynyrd αλλά και τον Bob Marley. Ο Βασιλιάς Elvis είναι ακόμα ζωντανός και εξευτελίζεται περιφερόμενος στα πανηγύρια των Καζίνο του Λας Βέγκας.

 Ήδη από το τέλος της δεκαετίας του ’60 (και την παρακμή του ψυχεδελικού ροκ) έχουν προκύψει τα εικονοκλαστικά σχήματα των Stooges με τον Iggy Pop, των εμβληματικών Suicide, των προβοκατόρικων New York Dolls και των εκρηκτικών Ramones. Ήταν η αρχή της αντίδρασης απέναντι στο βαλτωμένο ροκ που έδειχνε να έχει χάσει τα ερείσματά του στο ανήσυχο κομμάτι της νεολαίας. Και αυτά τα συγκροτήματα υπήρξαν οι προάγγελοι του punk. Χρόνια αργότερα, το 2008, ο Alan Vega σχολίαζε σχετικά: «Εκεί που μεγάλωσα, φίλε, στο Μπρούκλιν, όταν έλεγαν κάποιον punk εννοούσαν οτι ήταν χέστης, ξέρεις, ο τύπος που την κοπάναγε από τους καυγάδες. ‘Είσαι punk, είσαι κότα, είσαι ένα τίποτα’. Τώρα αυτό έχει παραφραστεί και σημαίνει οτι είσαι σκληρός τύπος. Ποια επανάσταση, πλάκα κάνεις; Έτσι λοιπόν, μου άρεσε η λέξη και χρησιμοποίησα τον όρο ‘μαζική punk μουσική’ προσπαθώντας, σχεδόν ακούσια, να της αλλάξω νόημα. Ώσπου ξύπνησα ένα πρωί και ο όρος ‘punk’ ήταν παντού. Τότε έχασε κάθε νόημα για μένα. Κάποιος είπε οτι οι Suicide ήταν το απόλυτο punk συγκρότημα επειδή μέχρι και οι punks μας μισούσαν». Αν η νοοτροπία των Suicide ήταν προϊόν της ίδιας αντίδρασης που δημιούργησε το punk κίνημα σαν αναγκαιότητα, όμως χρειάστηκε να έρθει ο Richard Hell με τους Voidoids, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 για να δώσει μια πρώτη ταυτότητα στο καινούργιο αυτό ρεύμα. Το «Blank Generation» με στίχους όπως: «Ανήκω στην άδεια γενιά και/ μπορώ να το πάρω ή να το αφήσω κάθε φορά/ ανήκω στην ……….. γενιά» ξεκαθάριζε τη θέση όσων υπερασπίζονταν το δικαίωμά τους να μην έχουν θέση.


Στην Αγγλία, στα μέσα της δεκαετίας του ’70, τα πράγματα δεν ήταν πολύ καλύτερα. Μια αγάμητη με κόμμωση σεσουάρ κερδίζει την αρχηγία του Συντηρητικού Κόμματος από τον Έντουαρντ Χηθ και ετοιμάζεται να κυβερνήσει. Το όνομα αυτής: Μάργκαρετ Θάτσερ. Οι ανθρακωρύχοι πετυχαίνουν την τελευταία τους πύρρειο νίκη απέναντι στην κυβέρνηση των Εργατικών, ο IRA συνεχίζει να μάχεται, ο χουλιγκανισμός στα αγγλικά γήπεδα μεγαλουργεί, το Εθνικό Μέτωπο διαδηλώνει κατά της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης και ένας προπονητής που διώχθηκε σαν αποτυχημένος από την Derby County αναλαμβάνει μια ομάδα δεύτερης εθνικής, ο προπονητής ονομάζεται Brian Clough και η Νότινγχαμ Φόρεστ στα επόμενα χρόνια θα κάνει μια τρελή κούρσα ανεβαίνοντας κατηγορία και φτάνοντας στην κατάκτηση δυο συνεχόμενων κυπέλλων πρωταθλητριών Ευρώπης.

Στο πολιτιστικό επίπεδο κυριαρχεί το χιούμορ-οδοστρωτήρας των Monty Python, οι Led Zeppelin επιστρέφουν για να δώσουν τη μεγάλη συναυλία τους στο Earls Court, οι Queen κυριαρχούν στα Charts και όλα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Είναι η αρχή μιας κοινωνικής και πολιτιστικής κρίσης η οποία θα κορυφωθεί (χρόνια αργότερα) με τον Πόλεμο στα Φώκλαντ.
Σε αυτό το σκηνικό ο Malcolm McLaren, ένας αποτυχημένος Καταστασιακός που δεν κατάφερε να πάει στο Παρίσι για να συμμετάσχει στα γεγονότα του Μάη του ’68 ανοίγει τη μπουτίκ Let it Rock, μαζί με τη Vivian Westwood. Πουλάνε ρούχα για ροκαμπιλάδες αλλά σύντομα αποφασίζουν οτι η συγκεκριμένη πελατεία φέρνει περισσότερα προβλήματα από κέρδη. Τον Αύγουστο του 1973, συμμετέχουν σε μια έκθεση ρούχων στη Νέα Υόρκη και γνωρίζονται με τους New York Dolls, o McLaren αποφασίζει να τους μανατζάρει και παράλληλα μετονομάζει τη μπουτίκ σε Too fast to live too young to die. Το μανατζάρισμα των New York Dolls είναι μια ακόμα αποτυχία αλλά πλέον  η μπουτίκ έχει στραφεί στον σχεδιασμό προβοκατόρικων ρούχων με σφυροδρέπανα κι αλλάζει όνομα για μια ακόμα φορά, τώρα το μαγαζί ονομάζεται SEX και κυκλοφορεί βινύλ ρούχα με σαφείς αναφορές στον σαδομαζοχισμό.

 Το καλοκαίρι του 1975 ο McLaren ψήνει δυο νεαρούς που συχνάζουν στο μαγαζί του, τον Paul Cook και τον Steve Jones, να φτιάξουν συγκρότημα μαζί με τον Glen Matlock που δουλεύει ήδη στην μπουτίκ και γράφει μουσική. Στην αρχή χρησιμοποιούν τον Wally Nightingale στη δεύτερη κιθάρα και στα φωνητικά μέχρι που ο Bernie Rhodes (ο μετέπειτα μάντατζερ των Clash) εντοπίζει έναν νεαρό με πορτοκαλί μαλλιά ο οποίος κυκλοφορεί φορώντας μπλούζα των Pink Floyd (στην οποία τα μάτια των μελών του γκρουπ έχουν ξεβαφτεί κι από πάνω έχει γραφτεί ένα μεγάλο I hate). Ο μύθος λέει οτι ο συγκεκριμένος νεαρός συνήθιζε να κλέβει ρούχα από τη μπουτίκ κι ο McLaren του υπόσχεται οτι αν προβάρει με το συγκρότημα που φτιάχνει θα έχει όσα ρούχα θέλει δωρεάν. Ο νεαρός ονομάζεται John Lydon και, μετά από πολλές αντιρρήσεις, πείθεται να τραγουδήσει το «Im eighteen» τού Alice Cooper, σύντομα αλλάζει το όνομά του σε Johnny Rotten (λόγω της κατάστασης των δοντιών του) και η δημιουργία των Sex Pistols είναι γεγονός. Η εκτόξευση του γκρουπ στη μουσική σκηνή της Αγγλίας είναι θέμα μηνών, ο McLaren πείθει τον Jones να σταματήσει να μαϊμουδίζει στο παίξιμο του Pete Townshend και τους υπόλοιπους να υιοθετήσουν ένα εξωφρενικά νιχιλιστικό στυλ, ο βασικός συνθέτης του γκρουπ, ο Glen Matlock, απομακρύνεται επειδή το ύφος του δεν ταιριάζει με την εικόνα των υπολοίπων κι ο Sid Vicious παίρνει τη θέση του οριστικοποιώντας το στίγμα της συγκεκριμένης μπάντας. «Το ροκ είναι εξ΄ορισμού η μουσική των νέων, σωστά; Αλλά πολλά παιδιά αισθάνονται εξαπατημένα. Νιώθουν οτι ένα ηλικιακό κοινό άνω των 25 τούς έχει κλέψει τη μουσική τους», λέει ο McLaren.

 Το συγκρότημα δίνει επεισοδιακές συναυλίες διακηρύσσοντας τον θάνατο του παρηκμασμένου ροκ και λειτουργεί αφυπνιστικά, δημιουργώντας ένα ολόκληρο κίνημα από οργισμένους πιτσιρικάδες και μουσικούς που βλέπουν μια διέξοδο από την μουσική απεραντολογία που κατακλύζει τη ροκ σκηνή και απαγορεύει τη συμμετοχή στο πάρτι εφόσον δεν διαθέτεις πανάκριβο εξοπλισμό και αξιοζήλευτη εκτελεστική ικανότητα. Η εμφάνιση στο σόου του, εμφανώς μεθυσμένου, Bill Grundy, κάνει γνωστό το συγκρότημα σε όλη τη χώρα και το εξώφυλλο της Daily Mirror που ακολουθεί με πηχυαίο τίτλο «The Filth and the Fury» , περιέχει εκτός των άλλων το ερώτημα «Who are these punks?» Το καινούργιο κίνημα είναι εδώ και έχει όνομα –οι Sex Pistols αποδέχονται με χαρά τον προσβλητικό χαρακτηρισμό «punks» και αξιοποιούν στο μέγιστο την δημοσιότητα που κέρδισαν από τα κουτσομπολίστικα έντυπα. Μέσα στα, μόλις, 3 χρόνια της ύπαρξής τους σαν συγκρότημα καταφέρνουν να αλλάξουν την πορεία της ροκ μουσικής και να αυτοκαταστραφούν μεγαλοπρεπώς.


Το punk κίνημα άνθησε μέσα σ΄αυτό το διάστημα, από το 1975 ως το 1978 και παρήκμασε μέχρι τα τέλη του 1979.Φτάνει μόνο η καταγραφή των συγκροτημάτων που σχηματίστηκαν σε αυτή την τετραετία για να φανεί η σημασία της για τη μουσική σκηνή. Ενδεικτικά μπορούν να αναφερθούν οι: Clash, Damned, Buzzcocks, Stiff Little Fingers, Stranglers, Jam, Siouxsie and the Banshees, Cure, Joy Division, Fall, Generation X, Crass, X Ray Spex από την πλευρά της Αγγλίας και Blondie, Talking Heads, Television, Dead Kennedys , Black Flag από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Στη δεκαετία του ’80 το punk εξαπλώθηκε (δυστυχώς, αφού είχε ολοκληρώσει τον κύκλο του) σε όλον τον κόσμο και εξελίχθηκε σε ένα μουσικό είδος χωρίς φαντασία αφήνοντας χώρο μέχρι και στους φασίστες (Oi!) να το αλώσουν. Τα συγκροτήματα που δημιούργησαν το punk μετατράπηκαν σε κάτι διαφορετικό που μόνο χρονικά μπόρεσε να προσδιοριστεί ως new wave ή post punk.
Αυτή ήταν η σύντομη ιστορία ενός κινήματος που προτίμησε «να καεί παρά να ξεθωριάσει».
Αν ήθελε κανείς να συνοψίσει τα χαρακτηριστικά του punk κινήματος θα έπρεπε να συμπεριλάβει, απαραίτητα, τα εξής:
-«Αν μπορώ να το κάνω εγώ, μπορείς να το κάνεις κι εσύ» (ή αλλιώς ο κανόνας των τριών συγχορδιών). Τα punk συγκροτήματα αμφισβητούσαν την αυθεντία του ροκ καλλιτέχνη ωθώντας τους θεατές-ακροατές να κάνουν τη δική τους μουσική αντί να ακούνε άλλους.
-«Δεν έχετε λεφτά να πάτε σε κάναν κουρέα;» Η κλασσική εμφάνιση του ρόκερ ήταν κόκκινο πανί για κάθε punk, κυρίως επειδή αυτή η εμφάνιση ήταν πλέον αποδεκτή από τα μεσοαστικά στρώματα της κοινωνίας έχοντας καταντήσει mainstream μόδα.
-«Δεν είμαστε εδώ για τη μουσική, είμαστε για το χάος». Θεωρώντας οτι η ροκ μουσική έχει εκφυλιστεί πλήρως, μπλεγμένη σε έναν κερδοσκοπικό κυκεώνα εταιρειών οι εκπρόσωποι της punk κουλτούρας υποστήριξαν οτι θα πρέπει άμεσα να γκρεμιστούν τα πάντα προκειμένου να υπάρχει ελπίδα για κάτι καινούργιο.
Do it yourself». Λόγω του γεγονότος οτι το punk εξαπλώθηκε μεταξύ των φτωχότερων στρωμάτων της νεολαίας, άμεσα επικράτησε η τάση προσωπικής παρέμβασης στα ρούχα των μελών του κινήματος. Παραμάνες για να συγκρατούνται οι κουρελιασμένες μπλούζες, συνθήματα γραμμένα με μαρκαδόρο και αξιοποίηση φτηνών υλικών για τη δημιουργία μιας εντελώς προσωπικής εμφάνισης, αυτά χαρακτήρισαν τους  punks. Η τάση εξαπλώθηκε και στη μουσική παραγωγή λόγω της απόρριψης των   punk συγκροτημάτων από τη μουσική βιομηχανία. Ανεξάρτητες εταιρείες εμφανίστηκαν, μισοκατεστραμμένοι ενισχυτές μεταποιήθηκαν, ή κλάπηκαν προκειμένου να αποδοθεί η καινούργια μουσική.
-«What you see is what you get». Απόρριψη των πολυδαίδαλων συμβολισμών και της εκτελεστικής δεινότητας ως προϋποθέσεων δημιουργίας μουσικής. Απλά, άμεσα μηνύματα, αντίδραση σε κάθε είδους μυθοποίηση και κατά μέτωπο επίθεση σε οτιδήποτε αποτελεί κατεστημένο.
-Εχθρότητα τόσο απέναντι στην μεγαλοαστική όσο και απέναντι στην μικροαστική τάξη. «Οι πλούσιοι είναι τα παράσιτα της κοινωνίας και ζουν αποκλεισμένοι στους κύκλους τους» αλλά και «οι φτωχοί είναι τεμπέληδες, άχρηστοι, εύκολα κατευθυνόμενοι που ποτέ δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη για τις ζωές τους», σύμφωνα με τον Johnny Rotten.
Επιστρέφοντας λοιπόν στην άποψη η οποία αναφέρθηκε στον πρόλογο αυτού του κειμένου, γίνεται, νομίζω, εμφανής η ιστορική διαδρομή του punk κινήματος. Ενός κινήματος που έκλεψε οτι του χρειαζόταν προκειμένου να εκφραστεί, επιτέθηκε σε οτι θεωρούσε απαρχαιωμένο και μη λειτουργικό και αδιαφόρησε για τις ηθικολογίες. Αν τώρα κάποιος βλέπει punk στις αρχές της δεκαετίας του ’60 βασιζόμενος στο γεγονός οτι η μουσική φόρμα του garage rock μοιάζει με τις φόρμες που χρησιμοποίησαν κάποια punk συγκροτήματα, απλώς δεν έχει καταλάβει τι είναι (ήταν) το punk. Επειδή, το να χαρακτηρίσεις ένα μουσικο-κοινωνικό κίνημα καθαρά και μόνο από κάποιες μουσικές του επιρροές είναι τόσο άτοπο όσο το να υποστηρίξεις οτι ένα τσιγάρο είναι το ίδιο πράγμα μ΄ένα πούρο εφόσον και τα δυο καπνίζονται. Ποιος άλλος εκτός από έναν μη καπνιστή θα μπορούσε να υποστηρίξει κάτι τέτοιο;


Ολοκληρώνοντας θα ήθελα να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα σχετικά με τους διαμορφωτές του punk όπως προκύπτουν από τις δικές τους αφηγήσεις:
-Είναι λανθασμένη η εντύπωση οτι το punk υπήρξε άμεσα συνυφασμένο με την ιδέα της αναρχίας. Μπορεί οι Crass να ήταν μια αναρχική (πρώην χίπικη) κολεκτίβα που βρήκε μέσο έκφρασης στο συγκεκριμένο μουσικό ρεύμα αλλά το punk περιλάμβανε στις τάξεις του μεγάλη γκάμα πολιτικών απόψεων. Από τον ακραίο συντηρητισμό των ρεπουμπλικάνων Ramones, μέχρι τον αριστερισμό και τον αντιρατσισμό των Clash το πολιτικό άνοιγμα του κινήματος υπήρξε τεράστιο, με μια μόνο ισχυρή συνισταμένη: το γκρέμισμα του σάπιου κατεστημένου.
-Ο αναρχισμός χρησιμοποιήθηκε σαν πρόκληση και από τους Sex Pistols, κι όχι σαν συνειδητή ιδεολογική επιλογή. Λέγεται οτι η ρήση «I am an anarchist» στο Anarchy in the UK επιλέχθηκε από τον Johnny Rotten προκειμένου να κάνει ρίμα με τον στίχο «I am an anti-Christ». Οι υποστηρικτές αυτής της άποψης κάνουν λόγο για εμπλοκή του Rotten με τον σατανισμό (κάποιοι μάλιστα φτάνουν να ισχυριστούν οτι υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες που είδαν τον Johnny σε δυο μέρη ταυτόχρονα, αλλά μάλλον πρόκειται για επιπτώσεις της κατάχρησης παραισθησιογόνων).
-Ο μύθος περί πλήρους έλλειψης μουσικών γνώσεων εκ μέρους των punk συγκροτημάτων, ήταν αυτό ακριβώς: μύθος. Πολλοί από τους πρωτεργάτες της punk συμμετείχαν σε συγκροτήματα αρκετό καιρό πριν επιλέξουν, συνειδητά, την εκφραστική φόρμα του punk. Ο Joe Strummer είχε ήδη μια pub rock επιτυχία με τους 101ers πριν φτιάξει τους Clash, οι  Stiff Little Fingers ονομάζονταν Highway Stars (είναι φανερό τι μουσική έπαιζαν, έτσι;) πριν επιλέξουν την αλλαγή κατεύθυνσης, οι Guildford Stranglersέπαιζαν επίσης  pub rock πριν ξεφορτωθούν το πρώτο μισό του ονόματός τους και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Ακόμα και οι Sex Pistols απέκρυπταν ηθελημένα τις, όποιες, μουσικές τους γνώσεις οι οποίες δεν ήταν αμελητέες. Αυτό είναι εμφανές, τόσο από το στυλ παιξίματος των μελών του συγκροτήματος, όσο και από τις μουσικές τους επιρροές τις οποίες ποτέ δεν έκρυψαν.
-Υπάρχουν διάφορες ιστορίες οι οποίες σχετίζονται με την αρχική απροθυμία των μετέπειτα μελών των punk συγκροτημάτων να εμπλακούν με τη μουσική. Αν και πιστεύω οτι αυτές οι ιστορίες στοχεύουν στην καλλιέργεια κλίματος απόρριψης των κατεστημένων δομών (πολυχρησιμοποιημένο κόλπο του McLaren) μού αρέσει η ιστορία με την πρώτη εμφάνιση των Sex Pistols στο Μάντσεστερ, το 1976: Μια αίθουσα έχει νοικιαστεί για την εμφάνιση του συγκροτήματος αλλά, μισή ώρα πριν την έναρξη της συναυλίας ελάχιστος κόσμος έχει μαζευτεί. Ο McLaren βγαίνει απελπισμένος στο δρόμο και προσπαθεί να φέρει κόσμο από τις γειτονικές παμπ. Σε μια από αυτές συναντάει κάποιον νεαρό ο οποίος πίνει αμέριμνα τη μπύρα του. «Ξέρεις οτι έχει συναυλία απέναντι;» τον ρωτάει ο McLaren. «Ναι, έχουν έρθει κάτι μαλάκες από το Λονδίνο», απαντάει ο νεαρός. «Δεν θέλεις να πας;» επιμένει ο McLaren. «Δε μου περισσεύουν λεφτά για τον κάθε αρχίδη», απαντάει ο νεαρός. «Έλα και θα σου δώσω δωρεάν εισιτήριο», επιμένει ο McLaren. Ο νεαρός πείθεται με τα πολλά να πάει στη συναυλία και από εκείνη τη μέρα αλλάζει η ζωή του. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα φορμάρει το δικό του συγκρότημα και ξεκινάνε εντατικές πρόβες. Ο νεαρός ονομάζεται Mark E. Smith και το συγκρότημαThe Fall.
-Οι σχέσεις Johnny Rotten, Sid Vicious έχουν αναχθεί σε μυθικό επίπεδο επίσης. Στην πραγματικότητα ο Sid (από την εποχή που ακόμα λεγόταν John Ritchie) ήταν ένας θαμώνας της μπουτίκ SEX ο οποίος ακολουθούσε τους Pistols σε όλες τις ζωντανές τους εμφανίσεις έχοντας τη φήμη του speedfreak (φήμη που συντηρούσε φροντίζοντας να κυκλοφορεί με μια χοντρή αλυσίδα την οποία στριφογύριζε όσο χόρευε ή να σπάει τους καθρέφτες στις τουαλέτες των μπαρ γεμίζοντας αίματα). Στη μπουτίκ του McLaren είχε τύχει κάποτε να δει κάποιον καυγά, μεταξύ της Chrissie Hynde και του, τότε, φίλου της (γνωστού μουσικοκριτικού). Όταν ο Sid έγινε μέλος των Pistols εντόπισε τον μουσικοκριτικό σε κάποια ζωντανή εμφάνιση του συγκροτήματος, ανάμεσα στο κοινό, κατέβηκε λοιπόν από τη σκηνή και τον πλάκωσε στο ξύλο χρησιμοποιώντας το μπάσο του σαν ρόπαλο. Το συμβάν μυθοποιήθηκε προκειμένου να δηλώσει τις άσχημες σχέσεις του συγκροτήματος με τα μουσικά έντυπα γενικότερα.
-Ένας τελευταίος μύθος έχει να κάνει με τις στενές σχέσεις μεταξύ αγγλικών και αμερικάνικων συγκροτημάτων στις απαρχές της punk κίνησης. Σχέσεις υπήρχαν αλλά δεν ήταν τόσο στενές και η αλληλοεκτίμηση δεν ήταν δεδομένη. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπως το διηγείται η Patti Smith: «Την πρώτη φορά που πήγα με το συγκρότημά μου στην Αγγλία ήμασταν ενθουσιασμένοι με το κίνημα του punk, νιώθαμε οτι αποτελούσαμε μέρος του. Παίξαμε στο Electric Ballroom, το μαγαζί που ήταν συνυφασμένο με το punk και κάναμε μια καλή συναυλία. Την επόμενη μέρα έπαιζαν εκεί οι Sex Pistols, πήγαμε να τους δούμε γεμάτοι ενθουσιασμό. Βγαίνει ο Rotten και λέει, ‘χτες έπαιζαν εδώ κάτι χίπηδες που λέγανε συνέχεια 'Horses, Horses, Horse shit!’ μας έπεσε ο ουρανός στο κεφάλι!»

45 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ασωτος είπε...

ελα ρε πέστα.έχω και γω ένα γνωστό που έφερνε κάτι τελειωμένες γκαραζομπάντες (που δεν ήταν κακές) και μου έλεγε ότι αυτό είναι το πραγματικό πανκ κλπ...Fall στην Αθήνα πάντων ήταν ψιλομάπα...ΡΕπουμπλικάνοι οι RAMONES;;;;;;

The Motorcycle boy είπε...

Μα κι εγώ δε λέω οτι το γκαράζ είναι κακό -άσε που σαν μουσικό είδος το γουστάρω κιόλας! Αυτό όμως δεν σημαίνει οτι είναι και πανκ! Και μάλιστα το πραγματικό πανκ, χαχαχαχαχα. Ένας εξυπνάκιας (μουσικοκριτικός φυσικά και μπλόγκερ) μάλιστα μού είχε γράψει οτι οι Dragons (το συγκρότημα του Λάκη του Παπαδόπουλου το '60 που είχαν νομίζω παραγωγό τον Καρατζαφέρη) ήταν πολλά κιλά περισσότερο πανκ από τους Stress ή τους Panx Romana!!!! Δηλαδή, λίγο μας έμεινε, να το χάσουμε κι αυτό!

Ρεπουμπλικάνοι δηλωμένοι οι Ramones -ο Τζόε δεν είχε πει οτι ο καλύτερος πρόεδρος της Αμερικής ήταν ο Ρήγκαν και δεν είχαν βγει με μπλουζάκια υποστήριξης στον Μπους; Εντάξει, απόψεις είναι αυτές -τι να γίνει;

ξυλοκόπος είπε...

οι κουβέντες για τις απαρχές του κάθε μουσικού είδους έχουνε χαβαλέ, θυμάμαι, ας πούμε, πως εικοσικάτι χρόνια πριν, το Μέταλ Χάμμερ έγραφε πως ο πρώτος μεταλάς στην ιστορία της μουσικής ήταν ο Βάγκνερ.

Γιατί τόσο μίσος για τη Μάγκυ ρε μότορα, συλλογίσου κάτι μπλερ/μπράουν/κάμερον και νιώσε λίγο ρε μινάρα, εννοώ εδώ έβαλαν τη μέρυλ στριπ να την παίξει, δεν μπορεί να είναι τυχαίο, η βαρόνη έπαιζε μπάλα σου λέω!

The Motorcycle boy είπε...

Έχουν χαβαλέ γιατρέ μου οι κουβέντες για την απαρχή του κάθε μουσικού είδους και ως τέτοιες τις δέχομαι. Αλλά όταν σου κοτσάρει ο άλλος την αυθεντία του (προκειμένου να δικαιολογήσει την ύπαρξή του θα υποθέσω) περί του πρώτου μέταλ κομματιού από τον Βάγκνερ ξέρω ΄γω, του πρώτου ροκ από τον Μουφλουζέλη και του πρώτου τσάμικου από τους Σπαρτιάτες -ε, σταματάει η πλάκα κι αρχίζει η προπαγάνδα (ψιλό γαζί).
Μίσος για τη Μάγκι -εγώ; 1.000 πεθαμένους Εγγλέζους άφησε στα Φώκλαντ, ένα σκασμό ανθρακωρύχους εξαθλίωσε, το Εθνικό Μέτωπο το ανέβασε σε ποσοστά, τις Αγγλικές ομάδες τις έβγαλε από τα Ευρωπαϊκά κύπελα, τους δημόσιους υπαλλήλους τους έκανε, από ανεξάρτητους, κομματικούς, το επίπεδο φτώχειας της Αγγλίας το ανέβασε, τα κέρδη των επιχειρήσεων τα ανέβασε επίσης, την ανεργία εξίσου... Εγώ γιατί να τη μισώ; Δεν φτάνει το μίσος όλων αυτών των παραπάνω;
Το ότι οι επόμενοι ήταν χάλιες δεν πάει να πει οτι οι προηγούμενοι ήταν καλοί -κι ο Αντενάουερ μινάρας ήταν, τι θα πει αυτό, οτι ο Χίτλερ ήταν καλός;
Είδα το μισό από αυτόν τον εμετό με την άθλια Μέριλ Στριπ -καλά το πάνε! Έχουν βγάλει ταινία για τον Μπους, έχουν βγάλει ταινία για τον Τζέι Έντγκαρ, έχουν βγάλει ταινία για τον Χάουαρντ Χιουζ, βγάλανε ταινία για τη Θάτσερ -περιμένω να βγει ωσονούπω και η ταινία όπου θα μας εξηγούν πόσο πολύ αγαπούσε τα παιδιά ο Ντιτρού.

xylokopos είπε...

πως φταίει για τα φώκλαντ η Μάγκυ ρε τρελαμένε πάνκη, εισβολή από ξένη δύναμη σε βρετανικό έδαφος υπερασπίστηκε, είναι σα να λες ότι φταίει η ελληνική κυβέρνηση για την ιταλική εισβολή το 40! για τα λοιπά επίσης διαφωνούμε αλλά δεν κάνω πολιτικά σχόλια σε μπλόγκια για τον ίδιο λόγο που δεν αφαιρώ τους τροχούς από το αυτοκίνητό μου: πρόκειται για διαδικασία που δεν οδηγεί ποτέ πουθενά.

ωραίο το απόσπασμα από τον Χάντερ Τόμσον, πάει κι αυτός, πάει κι ο Τζώνυ Κας, όλοι οι μεγάλοι αμερικάνοι πέθαναν, μόνο ο Κλιντ έχει μείνει, θα πεθάνει κι αυτός και θα πέσουμε σε πένθος.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχαχαχα -πού τα βρίσκεις ρε μπαγάσα! Τι σχέση έχει η εισβολή (λέμε τώρα) των Ιταλών έξω από τα Γιάννενα με την εισβολή των Αργεντίνων σ΄ένα νησάκι στου διαόλου τον κώλο, δίπλα στην Αργεντινή και σε απόσταση χιλιάδων μιλίων από την Αγγλία; Αν θέλεις να το "ελληνοποιήσουμε" με παραδείγματα, ας πούμε οτι οι Κύπριοι εισβάλλουν στην Αμμόχωστο και οι Τούρκοι τους επιτίθενται -ποιος θα πούμε οτι έχει άδικο σ΄αυτή την περίπτωση;
Δεν είναι πολιτικά τα σχόλια που κάνω παραπάνω -ιστορικά είναι, στηριγμένα σε στοιχεία. Πολιτικά είναι τα συμπεράσματα, εγώ ας πούμε θεωρώ οτι με αυτά κι εκείνα η Θάτσερ γάμησε την Αγγλία, αν εσύ θεωρείς οτι τη βοήθησε να ξεπεράσει κάποια κρίση ή την έσωσε, εντάξει, όντως δεν υπάρχει νόημα να το συζητήσουμε γιατί ξεκινάνε από διαφορετικές αξιακές αφετηρίες και άκρη δεν θα βγει.
Πάντως, να ήταν τόσο καλή και σπουδαία και να τη βρίζανε τόσο πολλοί (από πάνκηδες, παλιοροκάδες που κάνανε συναυλίες εναντίον της, μεταλάδες, αριστεροί, εργατικοί, δεξιοί...) κάπου δε μου κολλάει.
Μεγάλος ο Χάντερ και θαυμαστά τα έργα του!

xylokopos είπε...

η απόσταση δεν έχει καμία σημασία, η Νέα Καληδονία ας πούμε είναι δίπλα στην Αυστραλία, αλλά παραμένει γαλλικό έδαφος και ψηφίζει συνέχεια να παραμείνει γαλλική και καλά κάνει. Το ίδιο και τα φώκλαντς, διότι καλό το ταγκό και οι γκαούτσος αλλά ακόμα καλύτερα να είσαι βρετανός πολίτης, να βγαίνει κομμάτι του προϋπολογισμού από το Λονδίνο, να ψαρέβεις και να μη χρειάζεται να μάθεις κι ισπανικά. Με το στανιό αργεντίνος δεν έχει πλάκα να γίνεις. Εντάξει, ίσως να είχε φάση στα 50ς, θα πέρναγε κι ο Ωνάσης, θα κέρναγε κι ένα τζώνυ, θα είχες και όλους τους κυρίους με γερμανική προφορά να εξηγούν τι κάνανε στον πόλεμο, γενικά ωραία αργεντίνικα πράματα.

έβλεπα μια παλιά συνέντευξη του χάντερ στον λέττερμαν.
Ερώτηση: γράφετε σαν τον Χέμινγουεη, δηλ. σηκώνεστε το
πρωί, έχετε ένα στόχο σε λέξεις και μετά σταματάτε και πίνετε?
Απάντηση: no,no. Me, I am a binge writer.

Πελώριος λέμε.

The Motorcycle boy είπε...

Ε, όχι και δεν έχει σημασία η απόσταση! Το μέγεθος και η απόσταση είναι τα μόνα πράγματα που μετράνε στο σεξ!
Εννοώ φίλε μου οτι αυτή η ρημάδα η γη έχει το χούι να φιλοξενεί συγγενικές "φυλές" (όπου φυλή η κοινότητα -αλλά το γράφω έτσι για να κάνω φιγούρα) σε διπλανά χώματα. Τουτέστιν, ο Έλλην (ξεσπαθώνει) είναι πιο κοντά στον γείτονά του Αλβανό παρά στον τρέχα γύρευε Γερμανό κι ας ανήκει με τον δεύτερο στην Ε.Ε. ενώ ο πρώτος "δεν θα γίνει Έλληνας ποτέ". Αν λοιπόν αύριο στηθεί ένα καινούργιο κράτος το οποίο θα περιλαμβάνει τα Γιάννενα και το Τεπελένι θα είναι πιο ομοιγενές από το κράτος που περιλαμβάνει την Αθήνα και τη Βόννη (κι αυτά έχουν αποδειχτεί δια μέσου των αιώνων αλλά και μέσω της Ε.Ε.)
Όταν λοιπόν κάποιος (Εγγλέζος, Γάλλος) έχει κυριαρχία σε μια γη στου διαόλου τον κώλο, αυτή τη γη την κατέκτησε την εποχή της ιμπεριαλιστικής του φούριας κι έκτοτε την έχει για δικούς του λόγους (οι οποίοι όμως δεν είναι λόγοι πληθυσμιακής συγγένειας). Ότι όμως ο ιμπεριαλιστής κατακτά είναι κλεμμένη γη και ντροπή του και είμεθα εναντίον.
Τώρα εσύ μου λες οτι οι Φωκλάνοι και οι Φωκλάνες θέλανε να είναι Εγγλέζοι και οι Καληδόνιοι (ο Καληδόνης που έκανε ιατρικό ρεπορτάζ στο Άλτερ από εκεί κατάγεται;) θέλουν να είναι Γάλλοι. "Πουρκουά πα και πάνω απ΄το κεφάλι μου", που έλεγε κι ο Παπαγιαννόπουλος, καλή του ώρα. Γι΄αυτό κι εγώ είμαι υπέρ των δημοψηφισμάτων και της αυτοδιάθεσης των λαών -να ψηφίσουν τα Καληδόνια να ψηφίσουν οι Φωκλάνες, να ψηφίσουμε κι εμείς εδώ μπας και γίνουμε Πολιτεία της Αμερικής που πολύ το γουστάρουμε βρε αδερφέ!
Άλλο αυτό όμως κι άλλο ο πόλεμος! Ο πόλεμος είναι μαλακία -σκοτώνονται οι έρμοι και κονομάνε οι βιομήχανοι (όπως συνέβη με τον Πήτερ, τον Γιόχαν και τον Φρανς που σαν ήρωες πέθαναν φτιάχνοντας τανκς, αν ενθυμήσαι!) Στο προκείμενο: τω καιρώ εκείνω στην Αργεντινή είχανε χούντα κι εγώ είμαι κατά των χουνταίων, άρα, de facto μαλάκες αυτοί που ξεκίνησαν τον πόλεμο. Μαλακισμένη όμως και η Θάτσερ που μπήκε στο κόλπο και έστειλε κόσμο να σκοτωθεί -μονό γαμήσι δεν γίνεται!
Και άσε τους Φωκλάνιους -έλα πες μου τι όρεξη είχε ο Εγγλεζάς που πήγε φαντάρος μπας και βγάλει καμιά λιρίτσα να σκοτωθεί στον κωλότοπο! Ε, κάποιος φταίει που σκοτώθηκε -ποιος φταίει; Ο Αργεντίνος ο Βιντέλας ή η Μαργαρώ που τον έστειλε;

xylokopos είπε...

Ι λαβ γιου μαν, αλλά είσαι πιο λάθος κι από σανδάλι με λευκή κάλτσα φορεμένο από υπέρβαρο γερμανό στο πουκέτ. Oι φωκλάνδιοι είναι αγγλόφωνοι άγγλοι πολίτες καταγόμενοι από άγγλους εποίκους που πάτησαν στο νησί μαζί με άλλους ευρωπαίους πριν υπάρξει ανεξάρτητη Αργεντινή. Ντόπιοι ιθαγενείς δεν υπήρχαν, θέμα φυλετικο ή ιμπεριαλιστικό δεν τίθεται και επιπρόσθετα, επίτρεψέ μου να παρατηρήσω ότι παρά την έκταση του σχολίου σου, είναι εμφανές ότι η τοποθέτησή σου εκπορεύεται από τη γενικότερη ιδεολογία σου κι όχι από κάποια βαθιά γνώση ή συστηματικο ενδιαφέρον για τα Φώκλαντς.

The Motorcycle boy είπε...

Μάλιστα-μάλιστα, οι Φώκλαντες είναι κανονικοί Άγγλοι σαν αυτούς της Σέφιλντ Γιουνάιτεντ οι οποίοι τόσα χρόνια εκεί πέρα κρατάνε την αγγλοσύνη τους και δεν έχουν αλλάξει καθόλου από τον συγχρωτισμό τους με τους Αργεντίνους γιατί κάθονται όλη τη μέρα και βλέπουν ΜπιΜπιΣί -θα το δεχτώ (αν και μου φαίνεται αφύσικο).
Θα δεχτώ επίσης οτι στο νησί δεν υπήρχε ψυχή ζώσα αλλά το εποίκησαν Άγγλοι χίπηδες (είπαμε -ο πρώτος μεταλάς ο Βάγκνερ, άρα κι ο πρώτος χίπης ο Τόμας Κουκ) για να σώσουν τις ψυχές τους κι όχι για να κονομήσουν.
Πες μου τώρα εσύ -ποιος Εγγλέζος είχε καούρα να πάει να σκοτωθεί στα Φώκλαντς; Πάω στοίχημα οτι ΑΝ υπήρχαν τέτοιοι, πάντως ΣΙΓΟΥΡΑ δεν είναι αυτοί που πήγαν -κάνω λάθος;
Καλώς το καταλαβαίνεις -χεσμένα τα έχω τα Φώκλαντς, έτσι κι αλλιώς η κουβέντα μας είναι για τους στρατιώτες που έστειλε εκεί η καλή κυρία. Η ερώτηση είναι απλή: έπρεπε να πάνε να σκοτωθούν; Δεν υπήρχαν άλλα κόλπα -τύπου ΝΑΤΟ, αποκλεισμοί κλπ; Μήπως η καλή κυρία ήταν καβαλημένη με τον Βρεττανικό μεγαλοϊδεατισμό και γι΄αυτό πήγε εκεί πέρα μόνη της (σιγά μην πήγαινε η κότα δηλαδή -τους φαντάρους έστειλε) να καθαρίσει; Ποιος ο λόγος να ρημάξει την οικονομία της με έναν πόλεμο και να σκοτωθούν Εγγλέζοι όταν το θέμα θα μπορούσε να λυθεί με διπλωματικά μέσα; Αυτό της καταλόγισα από την αρχή κι όχι οτι είχε άδικο στον πόλεμο -ως γνωστόν σε έναν πόλεμο άδικο έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι.
Και μιας και λες περί σανδαλιού μετά κάλτσας, πάρε αυτό το βιδεάκι http://youtu.be/64SoVCJUVtk (δυστυχώς σε κακή ποιότητα, ας όψεται το κανάλι) για να μη λες οτι δεν είμαι ενημερωμένος σφαιρικώς!

Ανώνυμος είπε...

Εγώ νόμιζα οτι στα σχόλια θα βρω τρούσσα και εσείς μιλάτε για τα Φώκλαντς. Η αλήθεια είναι οτι ο Μότορας τα ανέφερε σαν γεγονός τα Φώκλαντς. Απο την άλλη, o Βιντέλα νομίζω ο δικτάτορας πήγε να τα πάρει για λόγους που είχαν να κάνουν με την ενίσχυση της δικτατορίας του. Άκρη δεν βγάζεις με αυτή την ιστορία, αλλα γεγονός είναι οτί ήταν κίνηση για να ρίξη στάχτη στα μάτια του κόσμου για τη πολιτική κατάσταση της χώρας του και για εθνικοπατριωτικόυς σκοπούς. Υπάρχει μια καλή ανάλυση στο Hitch 22 απο τον Hitchens, τέλως πάντων μάλλον δεν θα σου αρέσει και πολύ Μοτορα.

Ελσίνκι

Παντελής

The Motorcycle boy είπε...

Έγραψα -δεν έγραψα από πάνω για τους υπερπάνκηδες Ντράγκονς; Απέτισα λοιπόν τον προβλεπόμενο φώντα τιμής στον φόρο (ή το ανάποδο).

Δεν ξέρω βρε φίλε αν θα μου αρέσει η ανάλυση που λες αφού δεν την έχω διαβάσει, αλλά θα επιμείνω στην άποψή μου οτι το να στέλνεις 1.000 ανθρώπους να σκοτωθούν για ένα κωλονήσι είναι σιχαμερό και σε κατατάσσει στα ανθρώπινα κτήνη. Πώς να το κάνουμε δηλαδή; Ακόμα το θυμάμαι αυτό το πόστερ που κυκλοφορούσε στα δωμάτιά μας τότε: http://crassahistory.files.wordpress.com/2010/09/r-381647-1136567755.jpeg

xylokopos είπε...

Σίγουρα κανείς άγγλος δεν είχε καούρα να σκοτωθεί στα φώκλαντς ή οπουδήποτε αλλού, αλλά σου θυμίζω ότι μιλάμε για επαγγελματικό στρατό κι όχι σειρούλες που εστάλησαν χωρίς να το διαλέξουν και χωρίς εκπαίδευση [ αυτό που έπραξαν οι Αργεντίνοι δηλαδή].

Ίσως να μπορούσε - και να έπρεπε - να αποφευχθεί η όλη υπόθεση αλλά η μάγκυ είχε μια συγκεκριμένη πολιτική φιλοσοφία στην οποία έμεινε πιστή μέχρι τέλους κι υποθέτω ότι και πολλοί βρετανοί συμφωνούσαν γιαυτό την κράτησαν και 12 χρόνια. [ Στα απομνημονεύματά του ο Λι Κουάν Γιού αναφέρει την απίστευτη μουρμούρα που είχε ρίξει η Θάτσερ στον Μπους τον πρεσβύτερο για να ξεκινήσει ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου]

Ιν ένυ κέις, όπως έλεγε κι ένας τυράς από το Βαρθολομιό, ήταν βαρύ το περί κάλτσας και σανδαλιού και το παίρνω πίσω, δεν πρέπει να λέγονται έτσι εύκολα αυτά τα πράματα, χεχε. Το βιδεάκι σου με κάνει να αιστάνομαι βρώμικος, βρώμικος σου λέω.

The Motorcycle boy είπε...

Είδες όμως τι μέσα σωφρονισμού χρησιμοποιούμε εδώ μέσα; Τι Στάλιν και Γκούλαγκ, τι Κουρδιστά Πορτοκάλια -μ΄ένα βιντεάκι τον σενιάρεις τον άνθρωπο, με δυο τον κάνεις κομμουνάριο (με 3 μπαίνει στο πλύσιμο και γίνεται Παπαρήγα)!
Επαγγελματίες οι στρατιώτες βεβαίως και είχαν βαρέσει κοσμάκη κατά Ιρλανδία μεριά αλλά δεν τους είπε κανένας όταν κατατάχθηκαν οτι θα έχουν τέτοιες μεταθέσεις εκτός έδρας! Δηλαδή -αν και θεωρώ ζώα τους επαγγελματίες στρατιώτες (θεωρία βασισμένη στη θητεία μου και τη γνωριμία μου με ΟΠΥ, τότε που κατάλαβα οτι οι Αρχαίοι όταν έλεγαν οτι ο Δίας παίρνει το μισό μυαλό από τους σκλάβους, είχαν δίκιο) δεν τους άξιζε τέτοια μοίρα για τις μαλακίες μιας καργιολίας με σιδερωμένο μαλλί!
Για τον Αργεντίνο τον δικτάτορα δεν το συζητάμε -κτήνος.
Αλλά τελικά συμφωνούμε -για όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που προσδίδεις στη Θάτσερ, για αυτά τη θεωρώ σιχαμένη. Είναι θέμα εκτίμησης.
Εντάξει τώρα, θα το γυρίσουμε στο "12 χρόνια τη βγάζανε, άρα συμφωνούσαν μαζί της"; Αν είναι να την πάμε έτσι την κουβέντα, να σου θυμίσω οτι τον Κάστρο τον βγάζανε 30-40 χρόνια (ούτε που θυμάμαι πόσα)!

Ανώνυμος είπε...

Καλά, δεν σου είπα οτι η Θάτσερ και κάθε Θατσερ έχει τις ευαισθησίες σου. Αντιλαμβανομαι οτι λες και συμφωνώ, και η πολιτική της ήταν αφορμή για την άνθηση της πανκ, και σιγα μην την έννοιαζαν οι στρατιώτες της, απλως αυτοι οι άνθρωποι ζουνε για την εξουσία, σιγά μην άφηνε τον Βιντελα να της κάνει το μάγκα, χώρια που η μάζα γουστάρει κάτι τέτοια, μην ξεχνάς μιλάμε για εντελώς αποικιοκρατική κοινωνία που την εργατική τάξη την έχει γραμμένη εντελώς.
Παντελής

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα -την αδικείς, νομίζω οτι κάποιες ευαισθησίες σαν εκείνες του Μάρλον Μπράντο στο Αποκάλυψη Τώρα ("δεν υπάρχει πιο όμορφη μυρωδιά απ΄αυτή της ναπάλμ το πρωί") τις διέθετε!

Το πρόβλημα βέβαια ήταν οτι άλλοι ψηφίζανε στηρίζοντας την πολεμοχαρή πολιτική της κι άλλοι πηγαίνανε στον πόλεμο (κλασσική περίπτωση κοινωνικής τζάμπα μαγκιάς). Όπως επίσης το πρόβλημα ήταν οτι η παλιά Βρεττανία δεν υπήρχε πια -στη θέση της ήταν μια πολυφυλετική και εξαθλιωμένη κοινωνία.

Michael_Sc είπε...

Σχετικά με τη Θάτσερ και τον Νεοφιλελευθερισμό, ένα απόσπασμα...
http://youtu.be/xZLOUkvtgEM

Ανώνυμος είπε...

Ρεπουμπλικάνος δηλωμένος ο Johnny Ramone. Δε νομίζω και οι υπόλοιποι αν και άβυσσος η ψυχή του punk. Η Westwood λέγεται Vivienne

κώστας

The Motorcycle boy είπε...

Μιχάλη, σχετικά με τη Θάτσερ -τι άλλη απόδειξη χρειάζεται κανείς από τους νεκρούς στρατιώτες για να την κατηγορήσει για κτηνωδία ανάλογη του Νίξον και του Μπους;

Κώστα, εντάξει, τους υπόλοιπους Ραμόνς δεν τους έλεγες πάντως και αριστερούς! Δεν κάνω αξιολογική κρίση σχετικά με την πολιτική τοποθέτηση του καθενός (αρκεί αυτή η τοποθέτηση να μην πρόσκειται στον φασισμό -οπότε δεν είναι πολιτική, αλλά εγκληματική τοποθέτηση). Απλώς διαπιστώνω οτι το πανκ σαν κίνημα δεν ήταν περιορισμένο σε αυστηρά περιχαρακωμένο πολιτικό χώρο. Άλλωστε, αν ακούσεις και το Fly the flag των αγαπημένων μου Stiff Little Fingers θα διαπιστώσεις οτι κι εκεί δεν μιλάμε για αναρχικούς ή αριστερούς.
Δεκτή η διόρθωση για τη Βίβιεν, αλλά είναι αργά να αλλάξω το κείμενο που έχει σηκωθεί στο Γουάιλντ Θινγκ -πάντως θα εκτελέσω πάραυτα τον επιμελητή μου για να μάθει να μην του ξεφεύγουν τέτοια πράγματα άλλη φορά!

Punkdemonium είπε...

To ότι ο Johnny Ramone υποστήριζε τους συντηρητικούς είναι γνωστό, όχι όμως οι υπόλοιποι και ειδικά ο Joey Ramone. Και ήταν μία από τις πολλές διαφωνίες που είχαν μεταξύ τους.

Επίσης, οι στίχοι του "Fly The Flag" των Stiff Little Fingers είναι ειρωνικοί και γράφτηκε την περίοδο που κάποιοι από αυτούς - αν όχι όλοι - είχαν μετακομίσει από το Μπελφαστ στο Λονδίνο.

The Motorcycle boy είπε...

Για να μην καταντήσουμε Κνίτες και παρατηρητές δαχτύλων επαναλαμβάνω τη θέση μου: Είναι λανθασμένη η εντύπωση οτι το punk υπήρξε άμεσα συνυφασμένο με την ιδέα της αναρχίας. Μπορεί οι Crass να ήταν μια αναρχική (πρώην χίπικη) κολεκτίβα που βρήκε μέσο έκφρασης στο συγκεκριμένο μουσικό ρεύμα αλλά το punk περιλάμβανε στις τάξεις του μεγάλη γκάμα πολιτικών απόψεων.

Το οτι κάποιος ρεπουμπλικάνος, σαν τον Τζόνυ Ραμόουν ήταν αποδεκτός σε ένα κοινωνικό κίνημα, όσο αποδεκτή ήταν και μια αναρχική ακτιβίστρια σαν την Ιβ Λιμπερτίν, το οτι το κίνημα περιλάμβανε από χαβαλέδες σε επίπεδο πολιτικών απόψεων (Ντέιβιντ Βάνιαν)μέχρι φραξιονιστές πρώην Εργατικούς(Πολ Γουέλερ) και αριστεριστές (Τζόε Στράμερ) δείχνει αυτό ακριβώς. Και, δυστυχώς, η "άλωση" του παρηκμασμένου πανκ από ομάδες κρετίνων ή/και φασιστοειδών είναι το τίμημα της ανεκτικότητας που πλήρωσε το συγκεκριμένο κίνημα.
Αν έχεις διαφωνία στη συγκεκριμένη άποψή μου -να το συζητήσουμε.

Παραπέρα -το τι ψήφιζε ο κάθε Ραμόουν λίγη σημασία έχει -συμφωνούμε νομίζω οτι κανένας τους δεν ήταν αναρχικός κι οτι το συγκρότημα λειτούργησε μια χαρά έχοντας στους κόλπους του (τουλάχιστον) έναν ρεπουμπλικάνο. Μην το βλέπεις σαν μομφή εναντίον τους, ούτε και σαν έπαινο -είναι απλώς ένα γεγονός.
Οι SLF (προσωπική μου αδυναμία από τα συγκροτήματα πανκ) είναι, κατά τη γνώμη μου, αυτό που λέμε "πανκ του δρόμου". Συγκρότημα του οποίου οι απόψεις έχουν διαμορφωθεί εκεί έξω και όχι μέσα από την ανάγνωση θεωρητικών βιβλίων ή τη συμμετοχή σε πολιτικές οργανώσεις. Εξ ου και οι απόψεις τους είναι πρωτόλειες και "αποϊδεολογικοποιημένες" κι αυτό ακριβώς εννοούσα παραπάνω -δεν υπονόησα οτι οι άνθρωποι ήταν δεξιοί ή κάτι τέτοιο! Το Fly the flag είναι ένα καλό παράδειγμα -θα μπορούσε να είναι ομιλία του Καμμένου στη Βουλή (προφανώς ειρωνικοί οι στίχοι αλλά το νόημα της χώρας που παρήκμασε δεν αλλάζει)αλλά δεν θα μπορούσε να είναι ομιλία του Παπακωνσταντίνου τού ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ας πούμε! Η διαφορά βέβαια είναι στο "δια ταύτα". Εκεί που ο Καμμένος θα ζητούσε να κάνουμε αγώνα κατά των ψεκασμών, ας πούμε, ο Όγκιλβι με τον Φίνκερς λένε απλά: "έτσι είναι, σου αρέσει αυτή η μαλακία; αν όχι, κάνε κάτι από μόνος σου". Και σ΄αυτό διαφοροποιούνται από τους, λάτρεις της οργάνωσης, αριστεριστές -όμως με αυτό ακριβώς ορίζουν την πανκ στάση για μένα.
Αυτά.

Ανώνυμος είπε...

Επειδη εδω περα ειστε ολοι ασχετοι και γλειφετε ο ενς τον αλλο
δυο στιχακια των κλασ - σασ τα χαριζω


We're a garage band / We come from garageland

The Clash “Garageland”

The Motorcycle boy είπε...

Πρόσεξε τώρα μεγάλε ειδήμονα (μάς έχει γίνει δεύτερη φύση το γλύψιμο εδώ μέσα!) Θα σου χαρίσω κι εγώ αυτά τα στιχάκια -ποιών; Ω μα των Κλας! "All the young punks/ Laugh your life/ Cos there ain't much to cry for/ All the young cunts/ Live it now/ Cos there ain't much to die for" Βάλτα μαζί με τα δικά σου και θα αποδείξεις μια χαρά οτι οι Κλας ήταν τελικά γκαράζ μπάντα που απεχθάνονταν τους πανκς! Πώς σου φαίνεται;
Υ.Γ.: Μπορούμε να συνεχίσουμε την τερατολογία για όσο θέλεις, μπορώ μέχρι να σου αποδείξω οτι οι Πίστολς έπαιζαν αρτ ροκ χρησιμοποιώντας αποκομμένα αποσπάσματα στίχων ή δηλώσεων. Πάντα στη διάθεσή σου.

Punkdemonium είπε...

Παρακολουθώ καιρό τα όσα γράφεις και συμφωνώ με αρκετά από αυτά.

Το πανκ για μένα είναι από μόνο του πολιτική στάση και κατά την γνώμη μου δεν γίνεται να του βάλεις την οποιαδήποτε ταμπέλα, οποιασδήποτε μορφής.

Οι SLF είναι και για μένα ένα από τα πιο αγαπημένα γκρουπ. Το τραγούδι Alternative Ulster για παράδειγμα είναι εάν τραγούδι οργής και το να το χαρακτηρίσεις απλώς αναρχικό ή αριστερό και να το βάλεις γενικότερα σε οποιοδήποτε καλούπι, εκτιμώ πως είναι λάθος και το περιορίζεις.

Φιλικά

The Motorcycle boy είπε...

Μα συμφωνούμε απόλυτα, περί της ιδιαίτερης πολιτικής στάσης του πανκ -αυτό έγραψα και στο άρθρο μου κι αυτός ήταν ο λόγος ύπαρξης του άρθρου άλλωστε, η αντίρρησή μου στην άποψη περί "πανκ του '60". Λέω οτι το πανκ είναι ένα μουσικό-κοινωνικό κίνημα (όπως αυτό των χίπις ας πούμε) που εμφανίστηκε σε συγκεκριμένες κοινωνικές συνθήκες και δεν είναι απλά κάτι τσουρουκάδες οι οποίοι αναβίωσαν τη γκαράζ σκηνή του '60 -μην τρελαθούμε κιόλας! Το Αλτέρνατιβ Άλστερ που λες είναι ένα καλό παράδειγμα -ο τίτλος του τραγουδιού είναι παρμένος από τη θέση του Σιν Φέιν (αν δεν κάνω λάθος, βαριέμαι να το ψάξω) για την αυτονομία της Β. Ιρλανδίας -είναι δηλαδή ένα πολιτικό, καθαρά, κομμάτι. Όμως δεν συμβαδίζει με την πολιτική θέση απόλυτα -έχει την οπτική των παιδιών αυτών που λένε "σηκωθείτε φύγετε, μας έχετε γαμήσει" χωρίς να υποστηρίζει ταυτόχρονα και τον άκρατο καθολικισμό του Σιν Φέιν. Σε σημερινά δεδομένα θα ήταν σα να έλεγε ένα συγκρότημα στην Ελλάδα σήμερα "έξω από το Ευρώ" χωρίς όμως να υποστηρίζει ταυτόχρονα και τη θέση Καμμένου για υιοθέτηση του δολαρίου ως νομίσματος. Λεπτές γραμμές που κάποτε ήταν διακριτές αλλά σήμερα, μέσα από την πολτοποίηση των απόψεων, τίνουν να εξαφανιστούν.
Χάρηκα για την κουβέντα μας -γιατί απ΄αυτή βγήκαν πράγματα, να είσαι καλά.

Michael_Sc είπε...

Και κάτι για να γελάσουμε...
http://freedomgreece.blogspot.gr/2013/04/blog-post.html

Μ

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, το έχω δει, χεχεχεχεχε. Δημοσιογραφικό ξεκατινάζ ειδημόνων του χώρου!!!!

Manolis Daloukas είπε...

Αγαπητέ Θανάση, γράφεις ότι μερικοί "ανακαλύπτουν την απαρχή του ελληνικού ροκ στα μέσα της Γερμανικής Κατοχής (!!!!) " και το γράφεις βέβαια για να καταδείξεις σαν ανόητες τέτοιες απόψεις. Αναφέρεσαι φυσικά στο βιβλίο μου ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΡΟΚ και αυτοί οι "μερικοί" είναι όσοι συμφωνούν με αυτή την άποψη και κυρίως εγώ που έθεσα σαν αρχή της μελέτης μου το 1940.
Αλλά να είμαστε τίμιοι. Έτσι που το γράφεις ακούγεται "κουφό" και κάποιος που δεν έχει διαβάσει το βιβλίο θα πει σίγουρα, μα τι μαλακία είναι αυτή, είναι δυνατόν να παίζουν ροκ στην Κατοχή; Υπήρχαν τότε ροκ συγκροτήματα;
Φυσικά και δεν εννοώ ότι στην κατοχική περίοδο, ο κόσμος χορεύει ροκ ή ροκ εν ρολ, και αυτό το ξέρεις. Και αφού ξέρεις τι εννοώ ρε Θανάση, γιατί το γράφεις; Πώς να οργανωθούμε αν δεν είμαστε πρώτα τίμιοι;
Θα γράψω συνοπτικά γιατί μπαίνει σαν αρχή η Κατοχή, όχι για σένα, τα ξέρεις, αλλά για κάποιον νεότερο που ίσως έχει την απορία. Λοιπόν, αυτό που ονομάζουμε νεανική κουλτούρα είναι κάτι που δεν περιλαμβάνει μόνο μουσική αλλά και ποίηση και ζωγραφική και χίλια δυο άλλα. Το Ροκ, αυτό που έχουμε σήμερα, έχει κάποιους επηρεασμούς, κάποιους προγενέστερους πιτσιρικάδες που με τα έργα, τη στάση και τα λόγια τους, επηρέασαν τους σημερινούς. Ο Γιώργος Μακρής για παράδειγμα, είναι ένας από αυτούς τους πιτσιρικάδες της κατοχής που ο επηρεασμός του φθάνει μέχρι και σήμερα. Η Λένα Τσούχλου, επίσης. Οι υπαρξιστές του Ψυρρή, τα χλεμπονιάρικα της Κατοχής, είναι ένα άλλο παράδειγμα. Λοιπόν, δεν λέει κανείς ότι εκείνα τα πιτσιρίκια κρατούσαν ηλεκτρικές κιθάρες. Λέμε όμως, ότι η απαρχή , σαν διάθεση υπάρχει εκεί. Όπως λέμε για παράδειγμα, ότι οι χίπιδες, "κατάγονται" από τους mods και οι mods από τους μπήτνικς και οι μπήτνικς από τους υπαρξιστές και πάει λέγοντας προς τα πίσω. Αυτές όλες οι κουλτούρες είναι βέβαια ξεχωριστές, αλλά η μία έρχεται σαν μετεξέλιξη της άλλης. Όλα αυτά βεβαίως και σου είναι γνωστά. Και βεβαίως ξέρεις πολύ καλά, στην ελλάδα, πώς πάει η ιστορία. Απορώ λοιπόν, γιατί το γράφεις με τέσσερα μάλιστα θαυμαστικά. Έτσι δεν έγιναν τα πράγματα; Δεν έχουμε την παρέα του Μακρή; Δεν επηρέασε αυτή η παρέα τους πρώτους έλληνες υπαρξιστές; Οι υπαρξιστές της παράγκας δεν ήταν μετά αυτοί που έγιναν οι πρώτοι ροκ εν ρολίστες; Οι ροκ εν ρολίστες δεν μας έδωσαν μετά τους τεντιμπόηδες; Λοιπόν ποιό είναι το λάθος; Για να οργανωθούμε ρωτάω...

The Motorcycle boy είπε...

Κατ΄αρχάς Μανώλη μου, δεν θέλησα να αναφερθώ στο βιβλίο σου επειδή δεν το έχω διαβάσει -απλώς τα περιεχόμενα έχω δει -μου έκανε εντύπωση λοιπόν ο τίτλος "Ελληνικό ροκ" και στα περιεχόμενα το Κεφάλαιο περί Κατοχής όπως και το Κεφάλαιο περί Παράγκας (Σίμου -όχι Κόκκαλη, να μην παρεξηγηθώ, Ολυμπιακός άνθρωπος!) Το ανέφερα σαν τερατολογία και τίποτα παραπάνω. "Κουφό" όπως λες κι εσύ. Καλά κάνεις και διευκρινίζεις τη θέση σου, θα μου επιτρέψεις όμως να διαφωνήσω κάθετα.
Σαφώς η νεανική κουλτούρα περιλαμβάνει όλα όσα λες και διαφέρει από εποχή σε εποχή, αλλά εσύ δεν ασχολείσαι με την "περιθωριακή" κουλτούρα της Ελλάδας ή κάτι τέτοιο -ασχολείσαι με το ροκ.
Το οτι οι τάδε ροκάδες ή ροκενρόλερς ή χίπηδες επηρεάστηκαν από το δείνα πνευματικό ρεύμα δεν σημαίνει ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ οτι το πνευματικό ρεύμα γίνεται ροκ ή προάγγελος του ροκ. Ναι, τα μπλουζ διαμόρφωσαν σε σημαντικό βαθμό τη ροκ (άρα τα μπλουζ είναι προάγγελος ΚΑΙ του ροκ) αλλά ο Καρυωτάκης ή ο Πορφύρας δεν είναι ροκ (ούτε προάγγελοι του ροκ) επειδή, ας πούμε, τα Διάφανα Κρίνα μελοποίησαν ποιήματά τους! Ούτε ο Γουίλιαμ Μπλέικ θεωρείται προάγγελος του ροκ κι ας επηρέασε ένα σκασμό συγκροτήματα. Ούτε μπορούμε να πούμε οτι επειδή ο Ρεμπώ ήταν ρέμπελος ήταν αυτομάτως και ροκάς! Παραδείγματα δίνω -έτσι;
Το να ισχυρίζεσαι πως οι τάδε που ζούσαν το '40κάτι επηρέασαν την ελληνική ροκ είναι από μόνο του ανεδαφικό, για τον απλούστατο λόγο οτι το ροκ δεν υπήρχε τότε και ούτε δημιουργήθηκε στα χρόνια της καλλιτεχνικής ζωής των ατόμων που αναφέρεις. Εσύ λοιπόν, απλά παίρνεις μια στάση ζωής και την προεκτείνεις ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ! Άτοπο και αντιεπιστημονικό -κατά τη γνώμη μου- γιατί σημασιοδοτείς τα προηγούμενα με κώδικες συμπεριφοράς των επομένων! Είναι σα να λες οτι ο Βεργής ήταν νούμερο επειδή κυκλοφορούσε με χλαμύδα, άρα και ο Περικλής ήταν εξίσου νούμερο εφόσον φόραγε χλαμύδα!
Σαφώς δεν υπάρχει παρθενογέννεση και σαφέστατα η κάθε καινούργια κουλτούρα είναι μετεξέλιξη των προηγουμένων αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα απολύτως, επειδή ακριβώς είναι προφανές. Όταν μιλάμε για ροκ βάζουμε μια διαχωριστική γραμμή για να σηματοδοτήσουμε το αντικείμενό μας (το πώς καθορίζεται η γραμμή το αναφέρω στο άθρο μου) -αλλιώς αοριστολογούμε και καταλήγουμε στο "κι η Βλαχοπούλου και ο Αυλωνίτης κι αυτοί είναι ροκ" -σε σαχλαμάρες κοντολογίς.
Κατά τα λοιπά οι χίπηδες ΔΕΝ κατάγονται από τους μοντ (αλλά από τους νεαρούς οπαδούς των μπλουζ) γιατί οι μοντ λάτρευαν τη σόουλ και είχαν διαφορετική ιδεολογική τοποθέτηση από τους χίπηδες. Για το αν οι μοντ κατάγονται από τους μπήτνικς θα σε γελάσω -κάποια σύνδεση δεν μπορώ να δω, αλλά δεν το έχω ψάξει ιδιαίτερα το θέμα.

Αυτά.

Manolis Daloukas είπε...

Αφού δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο μου, έχεις δικαιολογημένα ενστάσεις στα περιεχόμενα. Μάθε λοιπόν, ότι ξεκινώ με μία σύμβαση και η σύμβαση αυτή είναι ότι σε αυτό το βιβλίο, ονομάζεται ΡΟΚ οτιδήποτε παράγει ένας νέος άνθρωπος. Ο ορισμός που δίνω στην Εισαγωγή, είναι:

Ροκ είναι η κουλτούρα των νέων. Η Τέχνη και οι άλλοι τρόποι με τους οποίους οι νέοι εκφράζουν την φύση τους (ντύνονται, αγωνίζονται, μιλούν, ερωτεύονται, διασκεδάζουν) συνιστούν την ροκ κουλτούρα, που έχει τη ζωή ως αιτία.

Συνεπώς είναι θέμα ορισμού. Γι αυτό και ο υπότιτλος στο εξώφυλλο , είναι ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΝΙΚΗΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑΣ 1945-1990.
Βάσει λοιπόν αυτής της σύμβασης, η λέξη ροκ ισοδυναμεί με τη λέξη νεότητα. Έτσι όταν λέω εγώ ροκ δεν εννοώ αυτό που εννοείς εσύ. Μια καλλιτεχνική δημιουργία, όσο παλιά και αν είναι, στην αρχαιότητα ακόμα, θα θεωρείται για μένα ροκ, εφόσον είναι αποτέλεσμα νεανικής δράσης.
Θα μου πεις, έχω το δικαίωμα να κάνω αυτή τη σύμβαση , να δώσω δηλαδή αυτόν τον ορισμό στο ΡΟΚ; Αυτό είναι ένα άλλο θέμα, αλλά από τη στιγμή που αρχίζω το βιβλίο κάνοντας αυτή τη σύμβαση,είμαι ΟΚ. Είμαι ΟΚ, όχι ως προς την αντικειμενική αλήθεια, γιατί -όπως γνωρίζεις- η αλήθεια είναι σχετική και εξαρτάται από τη θέση που βρίσκεται ο παρατηρητής. Είμαι ΟΚ ως προς την σχετική γωνία που επιλέγω να κοιτάξω. Αυτός λοιπόν που διαβάζει το βιβλίο, γνωρίζει σε ποια θέση θα σταθεί να παρατηρήσει το φαινόμενο.

The Motorcycle boy είπε...

Κατά τη γνώμη μου πάντα, δεν είσαι ΟΚ γιατί οι ορισμοί ονομάζονται έτσι επειδή είναι ορισμένοι ξεκάθαρα και τους χρειαζόμαστε για να συνεννοούμαστε. Αν πάω εγώ και πω οτι: "ονομάζω γιαούρτι οτιδήποτε είναι άσπρο και έχει κρούστα ως εκ τούτου και η κρέμα νυκτός της συζύγου μου είναι γιαούρτι" θα τη φάω και θα με πιάσει δηληρίαση -δεν θα είμαι ΟΚ. Δεν μπορούμε αυθαίρετα να φτιάχνουμε ορισμούς γιατί τότε δεν μας βοηθάνε στη συνεννόηση (παράδειγμα αυτό που συμβαίνει τώρα μεταξύ μας) άρα είναι άχρηστοι.
Ένας ορισμός στηρίζεται στην, κατά το δυνατό, σαφέστερη περιγραφή του αντικειμένου που ορίζει, έτσι ώστε να περιορίζει το αντικείμενο που μελετάται και να βοηθάει στη μελέτη του. Το μάθαμε στη σχολή αυτό -μη νομίζεις οτι είναι δικό μου.

Manolis Daloukas είπε...

Χαχαχαχα μην φοβάσαι ρε, δεν θα σε πιάσει δηλητηρίαση!
Απλώς θα δεις το φαινόμενο λίγο διαφορετικά.
Χοντρικά , τρεις είναι οι τρόποι να δεις το φαινόμενο.
Ο Πρώτος, σαν μουσική.
Ο Δεύτερος, σαν κουλτούρα, αλλά να την περιορίσεις χρονικά.
Και ό τρίτος σαν κουλτούρα χωρίς χρονικό περιορισμό.
Και οι τρεις είναι "ξεκάθαροι", το θέμα όμως είναι πόσο λειτουργούν όταν πάμε να τους εφαρμόσουμε στην πράξη. Η Κβαντική Φυσική, δεν γεννήθηκε γιατί η Νευτώνεια δεν είχε "ξεκάθαρους " ορισμούς, αλλά γιατί έπρεπε να δημιουργήσουμε μια άλλη Φυσική, για να συλλάβουμε καλύτερα τα φαινόμενα.
Ο Πρώτος ορισμός χάνει γιατί δεν συμπεριλαμβάνει τις άλλες μορφές έκφρασης. Θεωρεί ως ροκ, μόνο ένα "μουσικό ιδίωμα", έτσι αν πάμε με αυτό να περιγράψουμε το "Καλοκαίρι της Αγάπης", για παράδειγμα, θα έχουμε πρόβλημα, θα θέλουμε πολλές επεξηγηματικές προσθήκες.
Ο Δεύτερος είναι πιο ισχυρός και ερμηνεύει τα φαινόμενα και τις εκφράσεις μετά το 60, αλλά δεν ερμηνεύει ικανοποιητικά τη σύνδεσή τους με τα προηγούμενα.
Ο τρίτος, κατά τη γνώμη μου, είναι πιο κοντά στην αλήθεια. Αυτό που ονομάζουμε Ροκ, αν το καλοσκεφτείς, πάντα υπήρχε με διαφορετικές μορφές. Ήταν μια τεράστια κραυγή διαμαρτυρίας, που συνοδευόταν από Τέχνη και ορισμένη συμπεριφορά. Αυτή η κραυγή, έβγαινε σε όλα τα χρόνια, από τους νέους ανθρώπους. Ποτέ δεν γινόταν αποδεκτή από τους μεγαλύτερους γιατί υπέσκαπτε την εξουσία τους. Δεν είμαι ο πρώτος που το λέει αυτό. Άλλοι το έχουν δει, πριν από εμένα. Και στην Ελλάδα, έχουν μιλήσει γι αυτό το αέναο και πάντα νεανικό ροκ, πριν από εμένα και ο Πουλικάκος και ο Σιδηρόπουλος και άλλοι πολλοί.
Αυτός ο τρόπος λοιπόν, βλέπει το Ροκ σαν μια "νεανική ενέργεια" που κινείται διαχρονικά και παίρνει μορφές διαφορετικές, ανάλογα της Εποχής και των συνθηκών. Σκέψου το και λίγο έτσι. Ξεκάθαρο είναι κι αυτό, δεν προκαλεί κίνδυνο, ίσα ίσα που αν το σκεφτείς έτσι, θα απαλλαγείς από πολλές φοβίες για μορφές που ουσιαστικά αγαπάς και δεν θέλεις να παραδεχτείς.

The Motorcycle boy είπε...

Βρε παιδί μου -ας μην τα μπερδεύουμε τα πράγματα. Ο καλλιτέχνης και ο άνθρωπος γενικότερα μπορεί να δει ένα θέμα από, όχι 3, αλλά 43 πλευρές και όλες να είναι εξίσου αποδεκτές.
Όταν όμως κάνεις μια μελέτη θα πρέπει να αποδέχεσαι (υπόκεισαι σε) κάποιους κανόνες οι οποίοι είναι κοινοί σε όσους μελετούν θέματα σχετιζόμενα με κοινωνικές ομάδες και φιλοσοφία. Ίδιους κανόνες αποδεχόταν ο Καντ, ίδιους ο Μαρξ, ίδιους ο Στίρνερ, ίδιους ο Μαρκούζε ίδιους κι ο μαλάκας ο Φουκουγιάμα.
Εν προκειμένω, δεν μπορούμε να δούμε το θέμα ροκ με άλλον τρόπο πέραν από τον μουσικό-κοινωνικό. Ροκ κίνημα είναι αυτό που έχει σαν κοινό ιδεολογικό-καλλιτεχνικό κώδικα τη ροκ μουσική και η συμπεριφορά των μελών του υπόκειται σε συγκεκριμένους κανόνες. Μουσική-κοινωνικές συνθήκες πάνε μαζί, δεν διαχωρίζονται. Γι΄αυτό δεν μπορεί να έχει σχέση με τη ροκ ο Σίμος ο Υπαρξιστής (πώς τον λες δεν θυμάμαι) ή ο Μαλτέζος που λες. Γιατί το ροκ δεν υπήρχε τότε.
Μην μου λες για Πουλικάκο (ξερόλας ρε αδερφάκι μου -δεν υπάρχει κάτι για το οποίο να μην έχει άποψη) ή για τον Σιδηρόπουλο (τα έχουμε ξαναπεί και σου έχω πει την άποψή μου).
Αυτό που υπονοείς με τον ορισμό σου είναι γενικότερα η νεανική κουλτούρα -όχι η ροκ. Γιατί, έτσι όπως θέτεις τον ορισμό του ροκ χωράει μια χαρά και ο επαναστατικός Μπετόβεν κι ο Πετρολούκας Χαλκιάς στα νιάτα του κι ο Μάγγας μη σου πω και ο Τσάρλι Πάρκερ και η Μπίλι Χολιντέι και ένας συχωριανός μου γιδοβοσκός που έπαιζε φλογέρα και ήταν τσακωμένος με όλους τους γέρους του χωριού επειδή πήδαγε κατσίκες. Αν μιλάμε για νεανικές κουλτούρες ΓΕΝΙΚΩΣ -εντάξει, επειδή έχουμε το νεαρόν της ηλικίας για να περιορίζει. Αν όμως μιλάμε για ροκ, ο ορισμός σου είναι λάστιχο. Γιατί σ΄αυτόν χωράει ο νεαρός Μπετόβεν αλλά δεν χωράει πια ο Κιθ Ριτσαρντς, εφόσον δεν είναι νεαρός πλέον.

Manolis Daloukas είπε...

Μάλλον δεν μπορώ να γίνω κατανοητός γιατί δεν έχεις διαβάσει το βιβλίο. Φυσικά και αποδέχομαι κανόνες. Φυσικά και αναγνωρίζω και ξεχωρίζω τις ομάδες. Δεν τα βάζω στο μίξερ. Όταν περιγράφω το πανκ, δεν το συγχέω με το παραδοσιακό ροκ. Όταν μιλώ για τους Υπαρξιστές, σημειώνω καθαρά τα χαρακτηριστικά του κινήματος , που αρχίζει και που τελειώνει, Τις ομάδες και τις τάσεις τις έχω στα όριά τους, Εννοείται αυτό. Αλλά δεν μιλάμε γι αυτό τώρα. Μιλάμε για την ενοποίηση, όλων αυτών. Δηλαδή, πώς θα ονομάζαμε την νεανική κουλτούρα, γενικά, μετά τον Β Παγκόσμιο; Εγώ, θέλησα να την ονομάσω Ροκ. Σύμβαση έκανα. Ο χρόνος θα δείξει αν ο όρος επικρατήσει ή όχι.
Όλοι οι μελετητές, όταν μελετούν ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αφού αναγνωρίσουν και ξεχωρίσουν τις ομάδες, τις ενοποιούν ύστερα, κάτω από ένα τίτλο.
Πάρε μια οποιαδήποτε Ιστορία Τέχνης. Πώς ονομάζονται τα εκατό χρόνια 1840 με 1940 (οι μελετητές δεν συμφωνούν μεταξύ τους για τα χρονικά ορια); Μοντερνισμός. Κάτω από αυτόν τον όρο, μπαίνουν διάφορες τάσεις κι ομάδες (Εξπρεσιονισμός, Ιμπρεσιονισμός, Ντανταϊσμός, Σουρεαλισμός κλπ).
Δεν λέει κανείς ότι είναι το ίδιο ο Ντανταϊσμός με τον Ιμπρεσιονισμό. Λέμε ότι ανήκουν στην ίδια κατηγορία, στον Μοντερνισμό δηλαδή, που εκφράζει το πνεύμα της βιομηχανικής κοινωνίας.
Έτσι κι εγώ, έβαλα ένα τίτλο και κάτω από αυτόν, διάφορες νεανικές ομάδες που εκφράζουν το Μεταπολεμικό Πνεύμα.
Αλλά πέρα από τον τίτλο, που ενοποιεί διάφορες τάσεις σε μια μεγάλη περίοδο, σημασία έχει μια ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΤΕΡΗ ενοποίηση. Να βλέπεις γενικά, αλλά ταυτόχρονα και επί μέρους. Έχει μεγάλη σημασία να δούμε ότι είναι κάτι διαφορετικό το πανκ και το παραδοσιακό ροκ, αλλά έχει μεγάλη σημασία να δούμε ότι είναι και το ίδιο.
Το ηλεκτρικό ρεύμα, άλλοτε γίνεται κινητική ενέργεια, άλλοτε πυρώνει μια αντίσταση και μας ζεσταίνει και άλλοτε πυρακτώνει ένα λεπτό σύρμα και γίνεται φως. Τρεις διαφορετικές εκφράσεις, αλλά η ουσία του μία. Έτσι και το πανκ, το παραδοσιακό ροκ, ο υπαρξισμός, οι μπήτνικς, το νιου γουέηβ. Είναι διαφορετικές εκδηλώσεις της ίδιας ενέργειας. Αλλά δεν σημαίνει αυτό, ότι η ζέστη από την ηλεκτρική σόμπα, είναι ίδιο πράγμα με το φως.
Στην ενοποίηση γίνονται ίδια. Στην εκδήλωσή τους διαφορετικά.

The Motorcycle boy είπε...

Τα έχεις κάπως μπερδεμένα, νομίζω. Δεν υπάρχει ενοποιημένη ονομασία της νεανικής κουλτούρας μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο. Είναι διαφορετικές, για την αμερικάνικη κοινωνιολογία που έχει ασχοληθεί με την καταγραφή, οι αντιλήψεις, οι πρακτικές και οι ανησυχίες των νεαρών που γύρισαν από τον Πόλεμο (απ΄αυτούς προέκυψαν οι outlaws και οι ομάδες του 1% που μέρος τους μετασχηματίστηκε στη συνέχεια σε μπήτνικς), από αυτές των war babies (που δημιούργησαν το ροκ κίνημα) και των baby boomers (που δημιούργησαν εκτός των άλλων και το πανκ) και αυτές της Generation X. Γιατί είναι διαφορετικές; Επειδή οι τελευταίοι καταπιέζονται από τους πρώτους, οι baby boomers έχουν γονείς που γύρισαν από τον Πόλεμο, ας πούμε. Χοντρικά στα γράφω για να σχηματοποιήσουμε λίγο την κατάταξη.
Αν έρθεις και μου πεις εσύ οτι είναι το ίδιο πράγμα ο γονιός με το παιδί (την εποχή της νεότητάς τους) το γαμήσαμε και ψόφησε! Είναι σα να λες οτι ο γονιός που έκανε Μακρόνησο στην Ελλάδα ήταν το ίδιο με τον γιο πάνκη. Αλλά δεν ήταν! Απεναντίας ο πρώτος καταχέριζε τον δεύτερο κι ο δεύτερος φορούσε αγκυλωτούς σταυρούς για να καταγγείλει την κατάντια του πρώτου.
Το να λες οτι "όλα είναι ροκ" από τον Πόλεμο και μετά (στον τομέα της νεανικής εξέγερσης) πέραν του άτοπου (η Μπίλι Χολιντέι ήταν ροκ;) αποκρύπτει και το γεγονός των διαγενεακών και ενδονεολαιϊστικών συγκρούσεων (ας πούμε, και οι Κνίτες νέοι ήταν αλλά παίζανε ξύλο με τους ρόκερς και τους θεωρούσαν πράκτορες των Αμερικάνων). Για ρώτα τον Ανδρουλάκη για το πώς φέρονταν ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ του '73 στους αναρχικούς και τους χίπηδες και πες του οτι ήταν ροκ -θα το δεχτεί;
Αυτό που αναφέρεις για τον Μοντερνισμό είναι ο ΧΡΟΝΙΚΟΣ προσδιορισμός πολλών τάσεων -Μοντέρνοι είναι οι καινούργιοι σε αντίθεση με τους παλιούς, τους Απαρχαιομένους. Το ροκ όμως δεν είναι χρονικός προσδιορισμός είναι μουσικο-κοινωνικός! Στο παράδειγμα που αναφέρεις θα ήταν σα να λες οτι όλα μετά τον Πόλεμο ήταν Ιμπρεσιονισμός -ας πούμε!
Ρεζουμέ: αν ο τίτλος του βιβλίου σου ήταν "Νεανικές κουλτούρες στην μεταπολεμική Ελλάδα" δεν θα είχα κανένα πρόβλημα -αλλά το ροκ δεν κολλάει όταν θέλεις να περιγράψεις κάτι τόσο γενικό! Σαφώς το ροκ και το πανκ και οι μπήτνικ και η τζαζ κι ότι άλλο θέλεις αναφέρονται πρώτιστα στις ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΧΡΟΝΙΚΑ εκδηλώσεις της ίδιας νεανικής ενέργειας (είναι υποσύνολα του ίδιου συνόλου) αλλά δεν μπορείς να πάρεις ένα υποσύνολο και να ονομάσεις από αυτό το σύνολο.

Manolis Daloukas είπε...

Είναι μια πολύ θεωρητική συζήτηση, χαίρομαι που την κάνουμε, αλλά να είσαι σίγουρος, ελάχιστους ενδιαφέρει.

Manolis Daloukas είπε...

1. Στο Ροκ, δεν έχουμε αυτή την περίπτωση, αλλά την αναφέρω: Στις ενοποιημένες ομάδες, είναι συχνό το φαινόμενο, ο μελετητής ή κάποιος άλλος, να παίρνει μια υποομάδα και με το όνομα αυτής να ονομάζει το σύνολο. Ο Βυζαντινός Πολιτισμός, είναι ένα παράδειγμα. Το όνομα, ανταποκρίνεται σε μικρή υποομάδα. Η πλειοψηφία ήταν Ρωμαίοι, άλλοι Σύριοι, έλληνες κλπ. Και όμως, οι μελετητές αργότερα, ονόμασαν Βυζάντιο, ένα πολιτισμό από το όνομα μιας μικρής υποομάδας.
2.Όταν μιλάμε για νεανικές ομάδες, σε θέματα Τέχνης, δεν συμπεριλαμβάνουμε κομματικές, θρησκευτικές ή άλλου είδους οργανωμένες νεολαίες. Μιλάμε πάντα για νεανικές ομάδες που σχηματίζονται χωρίς καθοδήγηση.

Manolis Daloukas είπε...

3. Μετά τον πόλεμο, οι νεανικές ομάδες είναι διάφορες (τις ξέρεις άλλωστε): Υπαρξιστές, Μπήτνικς, Μοντς, Ροκ εν Ρολίστες, Τεντιμπόηδες, Φρικιά, Πανκ... κλπ. Θα πρέπει να ονομαστούν όλοι αυτοί, με το όνομα ΡΟΚ; Κατά τη γνώμη μου, ναι. Όχι επειδή έτσι το θέλω, αλλά επειδή, υπήρξε πράγματι μια τέτοια, διεθνώς τάση. Ακόμη και στο πανκ, η πρώτη τάση ήταν να καταχωρούνται ως ροκ, πολλές συναυλίες τους.
Ομάδα με το όνομα Ροκ, στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε. Το ροκ έρχεται σαν επιθετικός προσδιορισμός, να χαρακτηρίσει την ποιότητα . Δηλαδή, όταν έσκασε το πρώτο κύμα (Μπητλς,Στόουνς, κλπ), όλοι αυτοί χαρακτηρίστηκαν ως ΠΟΠ. Στην Ελλάδα, τα συγκροτήματα ονομάζονται ΠΟΠ συγκροτήματα που κάνουν ΡΕΣΙΤΑΛ σε κινηματογράφους. Μέχρι και σήμερα, μερικοί παλιοί, δεν ονομάζουν την κουλτούρα τους ΡΟΚ, αλλά ΠΟΠ. Μέχρι και σήμερα μου κάνει τρομερή εντύπωση, που όταν συζητάω με τον Δημήτρη Πολύτιμο, αναφέρεται στο ΠΟΠ εννοώντας αυτό που εγώ ονομάζω ΡΟΚ. Στην Ελλάδα που μας ενδιαφέρει, μέχρι και στα τέλη της δεκαετίας του 60, όλα τα συγκροτήματα ονομάζονται ΠΟΠ, η δε νεολαία ποπ νεολαία ή γιε-γιέδες. Όμως αυτά τα ονόματα δεν επικρατούν και δεν φτάνουν στις μέρες μας. Γιατί; Διότι, σε παγκόσμιο επίπεδο, υπάρχει μια τάση να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα, εξελίσσεται δηλαδή, μια εντός του ΠΟΠ, ιδεολογική διαμάχη. Έτσι έρχεται ο όρος ΡΟΚ. Αυτός, έρχεται σαν επιθετικός προσδιορισμός, που αποδίδεται σε όσους «έβγαζαν» μια επαναστατικότητα, και όχι ένα χαζοχαρούμενο εμπορικό πράγμα. Αρχικά, το ΡΟΚ σήμαινε την αντικουλτούρα και δεν ήταν "ομάδα". Στην Ελλάδα, τότε,χαρακτηρίζονται «ροκ», μορφές τέχνης και καλλιτεχνικά έργα που προηγουμένως είχαν άλλο όνομα. Η μπητ ποίηση του Γκίνσμπεργκ λέγεται και ροκ ποίηση. Προηγούμενες ομάδες, όπως οι Υπαρξιστές, οι Μπήτνικς, ακόμη και ιστορικά πρόσωπα (όπως ο Διογένης ο Κυνικός) χαρακτηρίζονται ως Ροκ, με την έννοια ότι για την εποχή τους εξέφραζαν την αντι-κουλτούρα. Αυτό, καμιά φορά έφτανε και στα άκρα, με το "Παράδειγμα της Αγγλίδας Νοικοκυράς" που δίδασκε ο Πουλίκας και ο Φαληρέας. Εν κατακλείδι, το ΡΟΚ , δεν έρχεται από το όνομα κάποιας ομάδας, αλλά σαν τίτλος τιμής, σαν προσδιορισμός, που αξιολογούσε το ΠΟΠ, και κρατούσε το αυθεντικό και πετούσε το δήθεν. Αυτός ο τίτλος τιμής αποδόθηκε τότε, σε κάθε αυθεντικό, έστω και προηγούμενο ή διαφορετικό του ΠΟΠ χώρου.
Αυτή η γενική τάση, εκείνης της εποχής, επιβιώνει και στις μέρες μας όταν ακούς να λένε "Ροκ είναι κι ο Καζαντζίδης". Εννοούν την αυθεντικότητα.
Αυτή η τάση, στον μελετητή δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη. Θεωρώ λοιπόν, πως καταλληλότερο όνομα κατά την ενοποίηση των ομάδων μετά τον Πόλεμο, είναι η λέξη ΡΟΚ.
Το Ροκ λοιπόν, είναι μία πρόταση, για την ενοποίηση μετά τον Πόλεμο. Ένα όνομα και τίποτε άλλο. Μεγαλύτερη σημασία, έχει το πως περιγράφει κάποιος τις ομάδες, το πώς αντιλαμβάνεται τη νεανική ενέργεια, και το αν οι παρατηρήσεις του, μας είναι χρήσιμες για να κατανοήσουμε μια μεγάλη χρονικά εποχή αλλά και να προβλέψουμε αντιδράσεις και καταστάσεις. Διότι όλα αυτά, πρέπει να έχουν και μια χρησιμότητα. Έχουμε για παράδειγμα μια πλατεία. Η πλατεία φωτίζεται από «νεανική ενέργεια». Τι θα πάρουμε;
Τ αρχίδια μας αν βάλουμε να κρατά τους διακόπτες ο κάθε Χοχτούλας. Την Καρναμπι Στρητ, αν ακολουθήσουμε το παράδειγμα των άγγλων. Το μεγάλο θέμα λοιπόν, είναι το πως θα αξιοποιήσουμε σε εθνικό επίπεδο, τη νεολαία. Γι αυτό, όμως, θα πρέπει να δουλέψουν άνθρωποι , που να ξέρουν την ιστορία, τους διαχωρισμούς, και την ενοποίηση, και κυρίως, να αντιλαμβάνονται τα λάθη του παρελθόντος. Η οποιαδήποτε ενέργεια, μπορεί να γίνει αιτία προόδου ή να γίνει μια τεράστια έκρηξη.

The Motorcycle boy είπε...

Δεν πειράζει αν δεν ενδιαφέρει κάποιους (ή και κανέναν) η συζήτησή μας -εδώ είναι το μπλογκ μου και κάνουμε ότι γουστάρουμε. Γι΄αυτό γκρίνιαζα να συνεχίσουμε την κουβέντα μας εκτός σελίδας Νιού Γουέιβ -γιατί εκεί όσοι παραπονούνταν είχαν δίκιο.

1. Ο Βυζαντινός πολιτισμός ονομάστηκε έτσι από τον χώρο στον οποίο δημιουργήθηκε -δηλαδή τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Δεν υιοθετήθηκε το όνομα μιας υπο-ομάδας, αλλά το όνομα της κυρίαρχης ομάδας, όπως αυτή δηλαδή είχε επιλέξει να ονομάζεται το κράτος. Καλώς λοιπόν ονομάστηκε έτσι γιατί οι υπόλοιποι λαοί ήταν υπήκοοι των Βυζαντινών. Μην ξεχνάς οτι τα ονόματα τα δίνουμε για να μας βοηθάνε στην κατανόηση κι όχι για να μας ταλαιπωρούν.

2. Πολύ χοντρό και αυθαίρετο αυτό που λες! Αφαιρείς το δικαίωμα στους κομματικούς να κάνουν τέχνη; Άρα, τι ήταν ο Αϊζενστάιν, ή ο Ρίτσος, ή η Λένι Ρίφενσταλ; Να στο πω και αλλιώς -το συγκρότημα των Redskins ήταν από τα σημαντικότερα της post punk περιόδου για την Αγγλία. Όμως οι άνθρωποι ήταν στρατευμένοι στο Τροτσκιστικό Κόμμα (μέχρι και την εφημερίδα του πουλάγανε στις συναυλίες τους). Δεν ήταν νέοι αυτοί; Δεν ήταν καλλιτέχνες;

3. Φάσκεις και αντιφάσκεις, νομίζω. Σαφώς μπορείς να ονομάσεις ροκ όλους αυτούς που εμφανίστηκαν μετά τον Μπιλ Χάλεϊ και τον Πρίσλεϊ γιατί τότε το ροκ υπήρχε! Καθιερώθηκε άλλωστε με το Ροκ αράουντ δεν κλοκ. Αλλά τους πριν δεν μπορείς να τους ονομάσεις ροκ γιατί το ροκ δεν υπήρχε -τόσο απλά! Όπως ακριβώς δεν μπορείς να πεις οτι οι Αρχαίοι Σπαρτιάτες ήταν Χρυσαυγίτες (ακόμα κι αν με κάποιο μαγικό τρόπο ο Μιχαλοβλάκας υιοθετήσει όλες τις αρχές τους) γιατί η Χ.Α. δεν υπήρχε όταν ζούσαν οι Σπαρτιάτες! Δίκιο έχει ο Πολύτιμος που λέει ποπ και βάζει μέσα και τη ροκ επειδή η ποπ είναι ευρύτερος προσδιορισμός, αφορά την πόπιουλαρ μιούζικ, τη μουσική δηλαδή που είναι γραμμένη για να ακουστεί από τον πολύ κόσμο και να κάνει επιτυχία. Βέβαια, δε νομίζω να σου είπε ποτέ ο Πολύτιμος οτι ο Ζάπα κάνει ποπ! Γιατί; Επειδή ο Ζάπα δεν έγραφε μουσική γενικής αποδοχής. Κάνεις επίσης ένα μεγάλο σφάλμα (για μελετητή) -δηλαδή "χρωματίζεις" τις έννοιες. Η ποπ είναι κακή, η ροκ καλή και τίτλος τιμής. Δεν πάει έτσι, αν θέλουμε να μιλάμε για αντικειμενικότητα! Οι όροι δεν αποσκοπούν στο να αξιολογούν, αλλά στο να ορίζουν. Η ροκ, η ποπ, η πανκ -είναι όροι που προσδιορίζουν κάτι κι από μόνοι τους δεν αξιολογούν. Υπάρχει καλή ποπ (Μπιτλς) και σαβούρα ποπ (Σαμάνθα Φοξ), υπάρχει καλή ροκ (Κινγκ Γκρίμσον) και σαβούρα ροκ (Γιούροπ). Μου αναφέρεις τον Φαληρέα -θα σε παρακαλούσα να μην το κάνεις γιατί έχω τη χείριστη γνώμη για το άτομο (την οποία στηρίζω στο βιβλίο του) και θα μπλέξουμε σε ατέρμονες συζητήσεις.
Τέλος πάντων, το ροκ είναι ροκ (γενικός όρος που περιλαμβάνει διάφορα μουσικο-κοινωνικά ρεύματα όπως το πανκ, το χέβι μέταλ, το αρτ, το κλάσικ κλπ κλπ) και οι νεανικές κουλτούρες είναι νεανικές κουλτούρες. Θέλεις να τις ενοποιήσεις μετραπολεμικά; Μίλα για νεανικές κουλτούρες αμφισβήτισης του κατεστημένου σε αντίθεση με νεανικές κουλοτύρες υποστήριξής του (γιατί υπήρχαν και τέτοιες -ας μην απαρνηθούμε τα νιάτα του Φώντα!)

Μαρλαφεκας ιζ Φόλλουινγκ δις Πόουστ είπε...

Μπα, συνεχιστε. Δεν εχει τοση πλακα οσο οι σκυλοκαυγαδες σας αλλα εχει περισσοτερο ενδιαφερον. Συνεχιστε, συνεχιστε, σαν να μην ειμαι εδω. ΥΓ: O Φων ανηκει στη κουλτουρα αμφισβητισης της αμφισβητισης του κατεστημενου.

Manolis Daloukas είπε...

1. Οι Βυζαντινοί δεν ονόμαζαν το κράτος τους Βυζάντιο. Οι Βυζαντινοί ονόμαζαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους. Το όνομα "Βυζαντινοί", τους αποδόθηκε αργότερα από τους Ιστορικούς κατά σύμβαση.

2.Η Τέχνη, όταν είναι Τέχνη, υπερβαίνει την κομματική λογική. Είναι μια μαγική λειτουργία. Ο Ρίτσος το έχει αποδείξει αυτό. Δεν αφαιρώ το "δικαίωμα", απλά όταν δημιουργεί ο καλλιτέχνης, ξεφεύγει από τα στενά όρια του κόμματος. Αλλιώς η τέχνη του, είναι μια ανιαρή κατήχηση.

3.Το Ροκ αράουντ δε κλοκ (1955), δημιουργεί το ροκ εν ρολ, όχι το ροκ. Το 1955, το ροκ σαν έννοια δεν υπήρχε. Η "Βρετανική Εισβολή" καθιερώνει αυτό που αργότερα ονομάστηκε Ροκ, αλλά τότε ακόμη, είχε το όνομα ΠΟΠ. Ούτε κατά την "Βρετανική Εισβολή", το Ροκ, σαν έννοια, υπήρχε. Οι Μπήτλς και οι Στόουνς, ήταν ΠΟΠ συγκροτήματα, που ονομάστηκαν αργότερα ΡΟΚ. Το "Ροκ", όταν ακούγεται για πρώτη φορά, σαν έννοια, είναι χαρακτηρισμός της καλύτερης έκφρασης της ΠΟΠ κουλτούρας. Η πρωτοπορία της Πόπ κουλτούρας και άλλοι θεωρητικοί εκείνης της εποχής, αναφερόμενοι στους προηγούμενους, όσους εκτιμούσαν, τους χαρακτήριζαν "ροκ", δηλαδή επαναστάτες και τους θεωρούσαν δικούς τους. Το Ροκ, όπως είπα , δεν ήταν κάτι καινούργιο, αλλά κάτι που ήδη υπήρχε (ΠΟΠ) και άλλαξε όνομα. Το όνομα, αυτό, αποδόθηκε και σε προηγούμενους, με την έννοια της αισθητικής ή ιδεολογικής συγγένειας ή την έννοια των προγόνων. Είναι μια συνηθισμένη διαδικασία ΠΡΟΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗΣ και όχι ΜΕΤΑΧΡΟΝΟΛΟΓΗΣΗΣ.
Η προχρονολόγηση, εφόσον γίνεται προς το παρελθόν, έχει έννοια. Η μεταχρονολόγηση, προς το μέλλον, είναι το άτοπο. Δηλαδή, αν οι Ραπάδες πουν ότι κατάγονται από τους Ροκάδες, έχει έννοια, γιατί οι ροκάδες προϋπάρχουν. Δεν θα μπορούσαν όμως να πουν ποτέ, οι Ροκάδες του 70, ότι στο μέλλον, απόγονοι μας θα είναι Ραπάδες, αφού δεν υπήρχαν και δεν τους ήξεραν. Η προχρονολόγηση, έχει την έννοια των μακρινών συγγενών και πάει πάντα στο Παρελθόν. Όπως ακριβώς ο Μαρξ και η Λούξεμπουργκ, θεωρούσαν σαν κομμουνιστική την εξέγερση του Σπάρτακου, παρόλο που κομουνιστές στα χρόνια του Σπάρτακου δεν υπήρχαν. Ο Σπάρτακος, όμως δεν θα μπορούσε να πει, "είμαι κομμουνιστής".

The Motorcycle boy είπε...

Άμα είμαστε Μάρλυ απρούβντ μπορώ, εγώ τουλάχιστον, να συνεχίσω αβάδιστα!

1. Οι Βυζαντινοί νομίζω οτι σταμάτησαν να χρησιμοποιούν τον όρο Ρωμαίοι σταδιακά μετά το σχίσμα των Εκκλησιών. Αλλά τέλος πάντων, ας μην διαφωνήσουμε σε αυτό γιατί δεν είναι σχετικό με το θέμα μας. Αν σε βοηθάει μάλιστα, το δέχομαι κι ως λάθος μου.

2. Δεν καταλαβαίνω Χριστό τι εννοείς! Ο Αϊζενστάιν δεν ξέφευγε ούτε τόσο δα από την επίσημη γραμμή του κόμματος αλλά έκανε τέχνη. Το ίδιο ισχύει και για τους Ρεντσκίνς. Υπάρχουν ανιαροί κομματικοποιημένοι καλλιτέχνες (βλέπε Μπακαλάκος) και ανιαροί μη κομματικοποιημένοι (βλέπε Δέσποινα Βανδή). Η πολιτική ένταξη δεν είναι μόνο καθοδήγηση, είναι και συμπόρευση για ένα διαφορετικό μέλλον (άρα όραμα).

The Motorcycle boy είπε...

3. Με το τραγούδι του Μπιλ Χάλεϊ η λέξη "ροκ" συνδέεται με μουσική κίνηση -σαφώς εννοεί ο άνθρωπος κάποιον συγκεκριμένο τρόπο χορού (το ίδιο γίνεται και με το τουίστ). Ο χορός γίνεται ροκ εντ ρολ (σταματάω απότομα και μετά τσουλάω) στη συνέχεια, με τον Πρίσλεϊ και τα άλλα παιδιά. Αυτό το μουσικό ιδίωμα εξελίσσουν οι επόμενοι και δημιουργούν τη μουσική ροκ. Δεν είμαι πολύ σίγουρος αλλά νομίζω οτι η ροκ ξεκινάει από την παραλλαγή ροκαμπίλι που θαυμάζουν οι, επονομαζόμενοι, ρόκερς (οι μετέπειτα αντίπαλοι των μοντ που τότε λέγονταν ακόμα σκουέαρ)σε συνδιασμό με το νέγρικο μπλουζ. Τέλος πάντων, κάπως έτσι και με κάθε επιφύλαξη γιατί δεν τα έχω πρόχειρα όλα αυτά. Τώρα αυτά που γράφεις: "Το "Ροκ", όταν ακούγεται για πρώτη φορά, σαν έννοια, είναι χαρακτηρισμός της καλύτερης έκφρασης της ΠΟΠ κουλτούρας. Η πρωτοπορία της Πόπ κουλτούρας και άλλοι θεωρητικοί εκείνης της εποχής, αναφερόμενοι στους προηγούμενους, όσους εκτιμούσαν, τους χαρακτήριζαν "ροκ", δηλαδή επαναστάτες και τους θεωρούσαν δικούς τους." είναι άσχετα πράγματα και αβάσιμα. Δηλαδή, ας πούμε, οι ΤΟΤΟ που είναι πιο βαρετοί κι από διαδρομή λεωφορείου είναι ποπ και ο Τζέιμς Μπράουν που σκίζει κώλους είναι ροκ; Εξακολουθείς να αξιολογείς ορίζοντας σαν ροκ οτιδήποτε καλό και σαν ποπ τις σάχλες. Δεν πάει έτσι -το έγραψα παραπάνω, βαριέμαι να το επαναλάβω.
Μπερδεύεις επίσης την τερατολογία που είναι συχνή, όπως το να λέει κάποιος (το έχω διαβάσει από τον Ρίτσαρντς νομίζω): "ο Βάγκνερ ήταν και ο πρώτος ροκάς" με το λογικό συμπέρασμα. Η προχρονολόγηση στην οποία αναφέρεσαι είναι εντελώς αντιεπιστημονική ενέργεια και την έχω δει να εφαρμόζεται κατά κόρον από μουσικοκριτικούς οι οποίοι για να δικαιολογήσουν το ανώφελο της ύπαρξής τους ψάχνουν να ανακαλύψουν πανκ στον Λάκη με τα Ψηλά Ρεβέρ (Τρούσας) ή ροκιά στον Επίκουρο (το φιλόσοφο -όχι το χαμπουργκεράδικο στη Βούλα!) Αυτό, στην καλύτερη περίπτωση, μοιάζει με την θρησκοληψία κάτι παπάδων που υποστηρίζουν οτι ο Σωκράτης ήταν χριστιανός επειδή πρέσβευε περίπου τα ίδια με τον Χριστό και ζούσε σαν αυτόν! Σε οποιαδήποτε κοινωνική επιστήμη, το να αξιολογήσει εκ των υστέρων με σημερινούς όρους ένα προγενέστερο φαινόμενο λέγεται "αλλοίωση". Γιατί έτσι του προσδίδεις χαρακτηριστικά σημερινά και δεν μπορείς να το μελετήσεις στις όσο το δυνατό πιο πραγματικές του διαστάσεις.
Περί κομμουνισμού που λες, έχει βγάλει ένα βιβλιάκι (ίσα με 500 σελίδες) η Ρόζα η Λούζεμπουργκ η οποία, στηριζόμενη στις απόψεις των Μαρξ και Έγκελς, αναλύει το σχετικό φαινόμενο μιας κοινωνίας κοινοκτημοσύνης (αυτό θα πει κομμουνισμός). Όταν ο Σπάρτακος λοιπόν μαζεύει τους σκλάβους και ιδρύουν ένα περιφερόμενο κοινόβιο τότε η εξέγερσή του αποσκοπεί στην δημιουργία μιας κομμουνιστικής κοινότητας. Αλλά, όπως πολύ σωστά λες, ο Σπάρτακος δεν θα μπορούσε να πει: είμαι κομμουνιστής. Γιατί; Επειδή η έννοια δεν υπήρχε τότε! Κι επειδή ΔΕΝ ήταν κομμουνιστής με τα δεδομένα του όρου. Απλώς ο κομμουνισμός (σύμφωνα με τη Ρόζα) είναι η φυσική κατάσταση του ανθρώπου από την οποία ξεκίνησε, αποκόπηκε βίαια και μοιραία θα καταλήξει. Εδώ έχουμε λοιπόν έναν ορισμό που δώθηκε ΕΚ ΤΩΝ ΥΣΤΕΡΩΝ για να περιγράψει ένα παλαιότερο φαινόμενο (όπως υποστηρίζεις οτι έχουμε και στην περίπτωση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας). Αυτό δηλαδή που οι πρωτόγνοι το λέγανε "αούγκα, γκούγκα" και ο Σπάρτακος "βάστα τσίλιες να μοιράσω το ψωμί" έρχονται οι επιστήμονες εκ των υστέρων και το λένε κομμουνισμό για λόγους ευκολότερης κατανόησης. Δεν πάνε να πιάσουν κάτι που λέγεται, ας πούμε, Υπαρξισμός ή μπητ κι αυτό το κάτι να το ξαναβαφτίσουν και να το πουν "Ροκ"! Και γιατί να το πουν ροκ αφού έχει ήδη όνομα; Επειδή, το ροκ είναι καλό -σύμφωνα με την άποψή σου! Ε, δεν πάει έτσι!

Manolis Daloukas είπε...

Ωραία ήταν η κουβέντα. Την δημοσίευσα και έδωσα επιμύθιο
http://freedomgreece.blogspot.gr/2013/04/blog-post_10.html

The Motorcycle boy είπε...

Καλά -οι δικοί μου εδώ πέρα είναι συνηθισμένοι στις κακουχίες καθότι είμαι γνωστός σεντονάς, τους δικούς σου αναγνώστες ρε αθεόφοβε δεν τους λυπήθηκες;
Όλες οι κουβέντες για καλό είναι...
Την καλησπέρα μου.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι