tag:blogger.com,1999:blog-275762512012-01-28T19:58:39.146+02:00Top of the world ma!The Motorcycle boyhttp://www.blogger.com/profile/16100587678540156210noreply@blogger.comBlogger5521100tag:blogger.com,1999:blog-27576251.post-17588593372521723302012-01-27T12:33:00.001+02:002012-01-27T12:33:17.411+02:00<b>Προηγούμενα:</b><br /><br /><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/09/1.html"><b>1. Προετοιμασία για αιφνίδιο θάνατο&nbsp;</b></a><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/09/2_22.html">2. Τα όνειρα γερνάνε άσχημα</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/3.html">3. Οι γυναίκες είναι ακριβό χόμπυ&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/4.html">4. Η πονεμένη ιστορία της Βίβιαν&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/5.html">5. Η αντοχή είναι πιο σημαντική από την αλήθεια&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/6.html" target="_blank">6. Κορόιδο&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/7.html" target="_blank">7. Η πονεμένη ιστορία της Σόνιας</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/12/8.html" target="_blank">8. Προδιαγραφές θανάτου&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2012/01/9.html" target="_blank">9. Μια πεταλούδα στις ερημιές </a></b><br /><br /><div style="text-align: justify;">Ο θυμός είναι σπασμωδική κι ανεξέλεγκτη κατάσταση, ενώ το μίσος σε κάνει να οδηγείς πάνω σε ράγες -μπήκα λοιπόν στην Αθήνα στρωτός και σίγουρος. Το μοναδικό μου πρόβλημα ήταν οτι τρωγόμουν να σκοτώσω τον Βίκτορα Αλεξιάδη –αν δεν συγκρατούσα αυτή μου την επιθυμία δεν υπήρχε περίπτωση να γλιτώσω τη φυλακή κι όταν μπεις μέσα, το όνομα του σκοτωμένου δεν έχει καμιά σημασία, κανέναν δεν ενδιαφέρει αν λεγόταν Λίζα Φωτίου ή Βίκτορας Αλεξιάδης –τα δικαστήρια δεν δείχνουν τέτοιες ευαισθησίες.</div><div style="text-align: justify;">Υπήρχε βέβαια και ο Γκας. Με είχε στείλει να σκοτωθώ κι όταν δεν τα κατάφερα έβαλε τα δικά του τα παιδιά να με βοηθήσουν –δεν ήμουν θυμωμένος μαζί του. Ο Γκας ήταν επαγγελματίας -δεν σκότωνε κόσμο για την πλάκα του ή για ιδιοτελείς σκοπούς, ο θάνατός μου ήταν, προφανώς, μέρος κάποιας συμφωνίας. Λίγη σημασία είχε αν η συμφωνία αφορούσε τον Αργυριάδη, τον Αλευρά, τον Κωνσταντινίδη ή κάποιους ανταγωνιστές του οι οποίοι χρειάζονταν έναν σκοτωμένο για να ρεφάρουν τη χασούρα&nbsp; ενός μαγαζιού, ήταν θέματα κύρους αυτά... Δεν μισούσα τον Γκας. Έπρεπε να τον βρω και να τον ξεσκίσω, αλλά όχι από μίσος, όχι με εμπάθεια –επαγγελματικά, νοικοκυρεμένα.</div><div style="text-align: justify;">Τη Σόνια όμως τη μισούσα. Ακόμα χειρότερα –τη γούσταρα σα μαλάκας, ήθελα να την πάρω και να εξαφανιστούμε σε κάποιο ανύπαρκτο νησί όπου θα φυτεύαμε καλαμπόκια και κουτσούβελα –αυτή ήταν και η μόνη που μπορούσε να πεθάνει χωρίς να μπλέξει κανένας μας, αυτή ήταν που έπρεπε να πεθάνει...</div><div style="text-align: justify;">Άναψα τσιγάρο, χαμογέλασα –όταν τα βάζεις κάτω τα πράγματα με τη λογική βγάζεις συμπέρασμα –ξεκίνησα λοιπόν για το σπίτι της. Έξω από το παρμπρίζ του αυτοκινήτου το απόγευμα νύσταζε και μέσα από το παρμπρίζ οι ταχύτητες κλωτσάγανε αρνούμενες να μπουν στο κιβώτιό τους. Διαβολοκατάσταση –πήγαινα στοίχημα οτι αν άνοιγα το παράθυρο θα μ΄ έπνιγε το θειάφι.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Η γειτονιά της ήταν περισσότερο φασαριόζικη απ΄ οτι την θυμόμουν, πάρκαρα σχετικά κοντά στο σπίτι της, χωρίς προφυλάξεις, έτσι κι αλλιώς δεν ήξερε το αυτοκίνητο. Βολεύτηκα καλύτερα στη θέση μου, άναψα κι άλλο τσιγάρο –η πόρτα της πολυκατοικίας της ήταν 10 μέτρα πιο μπροστά –χαμογέλασα. Δεν χρειαζόταν να ψαχτώ, ήμουν σίγουρος οτι δεν είχα πλέον το κλειδί του σπιτιού της. Έβαλα και στοίχημα με τον εαυτό μου οτι θα την πετύχαινα να βγαίνει (κι όχι να μπαίνει) κάποια στιγμή. </div><div style="text-align: justify;">Ήταν τυχερή που δεν κουβάλαγα πιστόλι γιατί θα την έτρωγα με το «καλησπέρα», να γλιτώσω και τα μπερδέματα. Αλλά με την πεταλούδα δεν πήγαινε έτσι η δουλειά –η πεταλούδα είναι κοινωνικό εργαλείο, συσφίγγει τις σχέσεις. Με είχε απασχολήσει κι άλλες φορές αυτό το πράγμα, οτι δηλαδή ήμουνα εύκολος στο να σκοτώσω έναν άνθρωπο, ειδικά αν δεν χρειαζόταν να τον πλησιάσω. Έτσι ήταν. Αν μου έδινες ένα όπλο και μου ζητούσες να σημαδέψω κάποιον θα το έκανα χωρίς να το σκεφτώ. Κι από τη σκόπευση μέχρι το πάτημα της σκανδάλης η απόσταση είναι όση μια νευρική σύσπαση. Αυτό που με απασχολούσε λοιπόν δεν είχε να κάνει τόσο με τη συγκεκριμένη προδιάθεσή μου όσο με το γεγονός οτι τη μοναδική φορά που (στα σίγουρα) σκότωσα άνθρωπο το έκανα από κοντά και με γυμνά χέρια. Πράγμα που σήμαινε οτι ήμουν ιδιαίτερα άτυχος, όπως και να το δεις. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Εκείνη ακριβώς τη στιγμή βγήκε από την εξώπορτα της πολυκατοικίας της. Φορούσε τη γνωστή κατακόκκινη καμπαρτίνα κι έμοιαζε έτοιμη να προκαλέσει κατάθλιψη στον πρώτο οικογενειάρχη που θα πέρναγε δίπλα της. Μου πήρε λίγη ώρα να συνειδητοποιήσω οτι έπρεπε να βγω από το αυτοκίνητο και να την κυνηγήσω αν δεν ήθελα να τη χάσω κι αυτό έκανα, κοπάνησα απρόσεκτα την πόρτα πίσω μου, ευτυχώς που ο δρόμος είχε ακόμα μπόλικη φασαρία. Σκόπευα να την ακολουθήσω για λίγο, μπας και την περίμενε κανένα από τα παιδιά του Γκας ή κάποιος άλλος ενοχλητικός αλλά δεν πρόλαβα να κάνω πολλά. Γύρισε πίσω το κεφάλι και με εντόπισε, δεν έδειξε να ξαφνιάζεται, σα να με περίμενε. Χαμογέλασε κι ακούμπησε στον τοίχο όσο εγώ την πλησίαζα νιώθοντας εντελώς μαλάκας.</div><div style="text-align: justify;">«Άργησες», παρατήρησε.</div><div style="text-align: justify;">«Όσο γερνάω τόσο περισσότερο μού παίρνει η ανάρρωση», της εξήγησα.</div><div style="text-align: justify;">«Είσαι καλά τώρα;» έκανε δείχνοντας κάποιο ενδιαφέρον.</div><div style="text-align: justify;">«Όπως το πάρει κανείς...» είπα. «Δεν έρχεσαι τώρα μαζί μου να κουβεντιάσουμε κάτι θεματάκια;»</div><div style="text-align: justify;">«Πού θα πάμε;»</div><div style="text-align: justify;">«Έχω καινούργιο αμάξι, σκέφτηκα να πάμε μια βόλτα...» είπα σχεδόν αδιάφορα.</div><div style="text-align: justify;">«Κατάλαβα», είπε χαμηλώνοντας το κεφάλι.</div><div style="text-align: justify;">«Πέρνα μπροστά και σ΄ ακολουθώ», είπα εγώ.</div><div style="text-align: justify;">Έτσι έγινε και φτάσαμε μέχρι το αμάξι, τής άνοιξα την πόρτα του συνοδηγού και βιάστηκα να μπω από την άλλη πλευρά. Εκείνη είχε ήδη βολευτεί όταν ξεκινήσαμε.</div><div style="text-align: justify;">«Αμαξάρα», έκανε κοροϊδευτικά.</div><div style="text-align: justify;">«Ειδική παραγγελία», της εξήγησα δήθεν σοβαρά.</div><div style="text-align: justify;">Περάσαμε γρήγορα από τους στενούς δρόμους στη λεωφόρο. Είχε αρχίσει να νυχτώνει.</div><div style="text-align: justify;">«Μουσική δεν έχει το ρημάδι;» ρώτησε η Σόνια κάπως ανυπόμονα.</div><div style="text-align: justify;">«Ραδιόφωνο μόνο», απάντησα.</div><div style="text-align: justify;">«Άστο τότε –καλύτερα έτσι», είπε.</div><div style="text-align: justify;">Κοίταξα τον καθρέφτη ψάχνοντας να δω αν μας ακολουθούσε κανένας, εκείνη το κατάλαβε.</div><div style="text-align: justify;">«Πώς και δεν σε φυλάνε;» τη ρώτησα.</div><div style="text-align: justify;">«Για ποια με πέρασες;» γέλασε.</div><div style="text-align: justify;">«Όσο να πεις...» μουρμούρισα.</div><div style="text-align: justify;">«Δεν σε κάρφωσα εγώ, σε περιμένανε στο σπίτι», είπε.</div><div style="text-align: justify;">«Έχει σημασία;» ρώτησα. «Δηλαδή αν δεν με περιμένανε δεν θα τους τηλεφωνούσες;»</div><div style="text-align: justify;">«Δεν έχει σημασία –η απάντησή μου εννοώ», παραδέχτηκε εκείνη.</div><div style="text-align: justify;">Προτίμησα να σωπάσω. Προσηλώθηκα στο δρόμο που τρεμόπαιζε με τα αναμμένα φώτα των αυτοκινήτων του απέναντι ρεύματος, είχα σκοπό να πάμε παραλιακά, προς Σούνιο –εκεί που με είχανε πάει βόλτα τα καλόπαιδα τις προάλλες.</div><div style="text-align: justify;">«Και πώς θα γίνει δηλαδή;» ζήτησε να μάθει.</div><div style="text-align: justify;">«Τι εννοείς;»</div><div style="text-align: justify;">«Το όλο πράγμα –πυροβολισμός στον αυχένα; Όπως στις ταινίες;»</div><div style="text-align: justify;">«Δεν έχω πιστόλι».</div><div style="text-align: justify;">«Ε, τότε; Θα με σπρώξεις από τα βράχια στα Λιμανάκια;»</div><div style="text-align: justify;">«Για ποιον με πέρασες...» διαμαρτυρήθηκα.</div><div style="text-align: justify;">«Κάπως όμως πρέπει να γίνει...» μουρμούρισε σκεφτικά.</div><div style="text-align: justify;">«Μπορεί κιόλας να πηγαίνουμε απλώς μια βόλτα και μετά να σε γυρίσω σπίτι σου άθικτη», συμπλήρωσα.</div><div style="text-align: justify;">«Μπορεί...» γέλασε. «Όπως μπορεί και να υπάρχουν νεράιδες ή ξωτικά».</div><div style="text-align: justify;">«Όλα είναι πιθανά», είπα.</div><div style="text-align: justify;">«Ότι και να γίνει, θέλω να σου πω κάποια πράγματα πριν», μου ζήτησε.</div><div style="text-align: justify;">«Εντάξει», συμφώνησα.</div><div style="text-align: justify;">Κάπως έτσι φτάσαμε στην ερημική παραλία, έξω έκανε κρύο ανακατεμένο με σκοτάδι, πάρκαρα το αμάξι χωρίς να σβήσω τη μηχανή για να συνεχίσει να λειτουργεί το καλοριφέρ.</div><div style="text-align: justify;">«Είμαι όλος αυτιά», της είπα.</div><div style="text-align: justify;">«Θα το συνηθίσω κι αυτό», αναστέναξε. «Νομίζω πάντως οτι έχω κάποιες πληροφορίες που θα σε ενδιαφέρουν...»</div><div style="text-align: justify;">Σταμάτησε, δεν είπα τίποτα.</div><div style="text-align: justify;">«Για παράδειγμα, έτυχε ν΄ακούσω τον Γκας να μιλάει για σένα...» είπε στη συνέχεια.</div><div style="text-align: justify;">«Θα μου πεις τώρα οτι κάποιος του ζήτησε να με καθαρίσει;» κορόιδεψα.</div><div style="text-align: justify;">«Δεν το ξέρω αυτό και μη βιάζεσαι να κάνεις τον έξυπνο. Εγώ άκουσα τον Γκας να λέει οτι εσένα πρέπει να δώσουν επειδή έχεις τις λιγότερες άκρες...»</div><div style="text-align: justify;">«Τι θα πει αυτό;» απόρησα.</div><div style="text-align: justify;">«Να σε δώσουν ρε παιδί μου –πώς το λένε; Να σε στήσουν, κατάλαβες;»</div><div style="text-align: justify;">Κατάλαβα.</div><div style="text-align: justify;">«Και πότε το άκουσες αυτό;»</div><div style="text-align: justify;">«Πάει κάνας μήνας τώρα –μπορεί και περισσότερο. Μου είχε κάνει εντύπωση το όνομά σου γι΄αυτό το θυμάμαι, έλεγε ο Γκας: ‘τον Λούη, τον Λούη που θα τον κλάψουνε λιγότερα κορίτσια΄ και γέλαγε. Από το τραγούδι –θυμάσαι έτσι;»</div><div style="text-align: justify;">Θυμόμουν. Η Σόνια συνέχισε.</div><div style="text-align: justify;">«Κι αυτό δεν θα μου έμενε αν δεν ήταν όλη η κουβέντα μπλεγμένη με μουσική –δηλαδή ο Γκας έλεγε αυτό που μοιάζει με τον στίχο του τραγουδιού και φώναζε τον άλλο ‘Πιανίστα’...»</div><div style="text-align: justify;">«Πώς τον φώναζε;»</div><div style="text-align: justify;">«Πιανίστα».</div><div style="text-align: justify;">«Τον Τάκη τον Πιανίστα;»</div><div style="text-align: justify;">«Δεν θυμάμαι –μπορεί. Το ‘Πιανίστας’ μου έμεινε...»</div><div style="text-align: justify;">Έξυσα το κεφάλι μου. Πριν κάνα μήνα, είχε πει η Σόνια.</div><div style="text-align: justify;">«Άλλο;» ρώτησα προσπαθώντας να μείνω συγκεντρωμένος.</div><div style="text-align: justify;">«Μετά ο Γκας μου είπε να σε μαντρώσω στο σπίτι μου».</div><div style="text-align: justify;">«Πότε μετά;»</div><div style="text-align: justify;">«Μετά –τώρα... Τώρα τελευταία δηλαδή, την προηγούμενη της μέρας που συναντηθήκαμε νομίζω...»</div><div style="text-align: justify;">«Και μάντρωμα θα πει...»</div><div style="text-align: justify;">«Φαγητό, πήδημα –όλες τις ανέσεις...»</div><div style="text-align: justify;">«Σωστά».</div><div style="text-align: justify;">«Αλλά εγώ....»</div><div style="text-align: justify;">«Ναι ξέρω, εσύ με ερωτεύτηκες –κυκλοφόρησε και σε ντιβιντί».</div><div style="text-align: justify;">«Όχι –εγώ... Θέλω να πω, εσύ με εκνεύριζες από την πρώτη στιγμή που σε είδα κι έτσι μου ήταν δύσκολο να το γυρίσω το θέμα σε πήδημα».</div><div style="text-align: justify;">«Είδες τι μαλάκας που είμαι;» γέλασα.</div><div style="text-align: justify;">«Μετά όμως...»</div><div style="text-align: justify;">«Μετά άλλαξες γνώμη και με ερωτεύτηκες –θα το δείξουν και στην κρατική τηλεόραση απ΄ότι άκουσα».</div><div style="text-align: justify;">«Όχι –κόψε λίγο τις μαλακίες. Ξαναγίνεσαι το ίδιο εκνευριστικός με την πρώτη μας συνάντηση... Αυτό που ήθελα να πω είναι οτι μετά με ειδοποίησε ο Γκας να μη σε χάνω καθόλου από τα μάτια μου και κατάλαβα οτι θα σε σκοτώνανε. Είναι ερεθιστικό να πηδηχτείς μ΄έναν μελλοθάνατο, όπως και να ΄χει....»</div><div style="text-align: justify;">Γέλασα για να κρύψω την απογοήτευσή μου. Γιατί στ΄αλήθεια την προκαλούσα τόση ώρα να το πει –να παραδεχτεί οτι είναι ερωτευμένη μαζί μου -έστω και για να γλιτώσει τη ζωή της. Αλλά ούτε κι έτσι...</div><div style="text-align: justify;">Άναψα τσιγάρο.</div><div style="text-align: justify;">«Αυτά είναι όλα;» ρώτησα.</div><div style="text-align: justify;">«Ναι», απάντησε.</div><div style="text-align: justify;">«Εντάξει», είπα.</div><div style="text-align: justify;">«Και τώρα;»</div><div style="text-align: justify;">«Δεν ξέρω –πρέπει να το σκεφτώ...»</div><div style="text-align: justify;">«Για το αν θα με σκοτώσεις ή για το πώς;» θέλησε να μάθει.</div><div style="text-align: justify;">«Και για τα δυο», παραδέχτηκα.</div><div style="text-align: justify;">Της πρόσφερα τσιγάρο, αρνήθηκε κι έπιασε την τσάντα της κάνοντάς μου νόημα οτι προτιμάει τα δικά της.</div><div style="text-align: justify;">«Ίσως μπορώ να σε βοηθήσω σ΄αυτό», μουρμούρισε βάζοντας το χέρι της στην τσάντα.</div><div style="text-align: justify;">Στη συνέχεια το τράβηξε και είδα οτι κρατούσε ένα πιστόλι –όχι τίποτα τρομερό, ένα πλακέ πραγματάκι, γυναικείο, απ΄αυτά που κάνουν πολλή φασαρία αναλογικά με το μέγεθός τους. Με σημάδεψε χαμογελώντας.</div><div style="text-align: justify;">«Κάποια βοήθεια», γέλασα φυσώντας τον καπνό προς το μέρος της.</div><div style="text-align: justify;">«Ότι μπορεί ο καθένας..» με κορόιδεψε.</div><div style="text-align: justify;">«Εντάξει», είπα. «Ξεμπέρδευε –όλο και κάτι θα σου δώσει ο Γκας γι΄αυτό».</div><div style="text-align: justify;">«Είσαι πολύ μαλάκας τελικά», μουρμούρισε και πυροβόλησε –ο θόρυβος έκανε τ΄ αυτιά μου να κουδουνίζουν και το εσωτερικό του αυτοκινήτου γέμισε καπνό. Κοίταξα πίσω μου και είδα οτι είχε κάνει μια τρύπα στο πλαϊνό τζάμι αρκετά μεγάλη για να χωρέσει ένα κέρμα.</div><div style="text-align: justify;">«Καινούργιο αμάξι ρε γαμώτο...» αγανάκτησα.</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;«Ήθελα να δω τα μούτρα σου», παραδέχτηκε. «Τώρα μήπως γίνεται να βγάλεις το σκασμό;»</div><div style="text-align: justify;">«Και πριν γινόταν, αρκεί να μου το ζητούσες –δεν ήταν ανάγκη να μου τρυπήσεις το τζάμι», είπα.</div><div style="text-align: justify;">Χαμογέλασε συνεχίζοντας να με σημαδεύει.</div><div style="text-align: justify;">«Δεν το βάζεις πάλι στη θέση του μη γίνει κάνα ατύχημα;» είπα.</div><div style="text-align: justify;">«Γι΄αυτό το κρατάω ρε κορόιδο –για να μη γίνει κάνα ατύχημα», γέλασε. «Τι θα έλεγες τώρα να μου δώσεις οτι κουβαλάς –πιστόλια, μαχαίρια, χειροβομβίδες...»</div><div style="text-align: justify;">«Θα έλεγα οτι μου φαίνεται κακή ιδέα», παρατήρησα.</div><div style="text-align: justify;">Κούνησε το πιστόλι της μπροστά στα μούτρα μου κι εγώ σήκωσα τους ώμους παραιτημένος.</div><div style="text-align: justify;">«Πιστόλι δεν έχω», της είπα. «Μόνο την πεταλούδα...» και έβαλα το δεξί μου χέρι στη μέσα τσέπη του μπουφάν για να την πιάσω.</div><div style="text-align: justify;">Την τράβηξα προσεκτικά με τα δυο δάχτυλα σα να έπιανα κάτι σιχαμένο και ταυτόχρονα άρπαξα το πιστόλι της με το αριστερό μου χέρι. Γύρισα το χέρι της προς το πίσω τζάμι, πάλεψε λίγο να μου ξεφύγει κρατώντας το πιστόλι αλλά δεν πυροβόλησε. Το πιστόλι έπεσε ανάμεσα στα καθίσματά μας κι εγώ το χτύπησα με την άκρη της πεταλούδας και το έστειλα στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου.</div><div style="text-align: justify;">«Καλύτερα έτσι», παρατήρησα ξαναβάζοντας στην τσέπη μου την πεταλούδα.</div><div style="text-align: justify;">«Κλασικός αντρικός κομπλεξισμός –φοβόσαστε μη χάσετε την κυριαρχία όταν βλέπετε μια γυναίκα με πιστόλι», είπε η Σόνια.</div><div style="text-align: justify;">Κόντεψα να κατουρηθώ από τα γέλια –σταμάτησα όμως γιατί η τρύπα στο παράθυρο έμπαζε βρωμόκρυο. </div><div style="text-align: justify;">«Και τώρα που αποκαταστάθηκε η φαλλοκρατική εξουσία, τι προβλέπει το μενού;» τη ρώτησα.</div><div style="text-align: justify;">«Κοίτα –δεν υπάρχει λόγος να σκοτωθούμε μεταξύ αλλά ούτε και να με χαρακώσει ο Γκας», άρχισε να μου εξηγεί η Σόνια. «Απ΄ ότι έχω καταλάβει σε στήσανε χοντρά και τώρα τρέχεις να ξεμπλέξεις. Μπορώ ίσως να βοηθήσω...»</div><div style="text-align: justify;">«Γιατί να το κάνεις;»</div><div style="text-align: justify;">«Επειδή, αν το παίξουμε σωστά, κι εσύ θα γλιτώσεις και θα κονομήσουμε κάμποσα φράγκα».</div><div style="text-align: justify;">Έξυσα πάλι το κεφάλι μου. Τελικά, αυτή η γυναίκα με λάτρευε&nbsp; –δεν υπήρχε αμφιβολία....</div><div style="text-align: justify;">«Για προχώρα στο παρασύνθημα», της ζήτησα.</div><div style="text-align: justify;">«Απλό είναι το θέμα –αυτός που ζήτησε από τον Γκας να σε στήσει θα πρέπει να είναι ο ίδιος που σκότωσε εκείνη την ηθοποιό...»</div><div style="text-align: justify;">«Τη Φωτίου».</div><div style="text-align: justify;">«Μπράβο –έχεις γερό μνημονικό... Αυτός λοιπόν, εκτός που έκανε φόνο διαθέτει και κάμποσο παραδάκι, εφόσον πλήρωσε τον Γκας...»</div><div style="text-align: justify;">«Σωστά».</div><div style="text-align: justify;">«Τι γίνεται όταν έχουμε έναν κονομημένο ένοχο;» με ρώτησε κοιτάζοντάς με κατευθείαν στα μάτια.</div><div style="text-align: justify;">«Τη γλιτώνει γιατί μπορεί να πληρώσει καλό δικηγόρο», έκανα χαζά.</div><div style="text-align: justify;">«Εκβιασμός γίνεται ρε βλάκα», μου είπε γελώντας.</div><div style="text-align: justify;">Έξυσα πάλι το κεφάλι μου.</div><div style="text-align: justify;">«Δηλαδή;» έκανα.</div><div style="text-align: justify;">«Δηλαδή, μας πληρώνει και δεν το κάνουμε βούκινο».</div><div style="text-align: justify;">«Ή μας σκοτώνει και μας ξεφορτώνεται μια και καλή».</div><div style="text-align: justify;">«Σωστά αλλά λάθος. Γιατί αν μπορούσε να το κάνει από μόνος του δεν θα έβαζε τον Γκας. Εφόσον όμως ο Γκας απέτυχε...»</div><div style="text-align: justify;">«Απέτυχε;»</div><div style="text-align: justify;">«Ε, βέβαια. Πώς αλλιώς θα εμφανιστούμε εμείς μπροστά του;»</div><div style="text-align: justify;">«Ωραία».</div><div style="text-align: justify;">«Εφόσον ο Γκας απέτυχε δεν είμαστε εύκολοι στόχοι. Κι όπως θα του εξηγήσουμε, είναι πολύ πιο εύκολο να μας ξεφορτωθεί πληρώνοντας».</div><div style="text-align: justify;">«Και μετά;»</div><div style="text-align: justify;">«Μετά εξαφανιζόμαστε. Εμένα δε με ψάχνουν οι μπάτσοι, εσύ βγάζεις ένα πλαστό διαβατήριο...»</div><div style="text-align: justify;">«Μην ξεχνάς οτι όσο με κυνηγάει ο Γκας είμαι αποκομμένος...»</div><div style="text-align: justify;">Αναστέναξε κουρασμένα.</div><div style="text-align: justify;">«Αυτό λέμε βρε μωρό μου, οτι ο Γκας δεν θα σε κυνηγήσει άλλο. Γιατί να το κάνει δηλαδή; Θα πάμε, θα τον βρούμε, θα του εξηγήσουμε –επιχειρηματίας είναι, θα καταλάβει....»</div><div style="text-align: justify;">«Εννοείς...»</div><div style="text-align: justify;">«Εννοώ οτι είναι προτιμότερο να χάσει μια δουλειά παρά τη ζωή του».</div><div style="text-align: justify;">Άναψα καινούργιο τσιγάρο.</div><div style="text-align: justify;">«Δηλαδή, για να καταλάβω... Εγώ την πέφτω στον Γκας για αρχή, τον απειλώ και κλείνω συμφωνία μαζί του. Μετά την πέφτω στον δολοφόνο της Φωτίου...»</div><div style="text-align: justify;">«Κάπως έτσι...»</div><div style="text-align: justify;">«Δυο προβλήματα».</div><div style="text-align: justify;">«Να τ΄ ακούσω».</div><div style="text-align: justify;">«Πρώτον, δεν ξέρουμε τον δολοφόνο της Φωτίου».</div><div style="text-align: justify;">Γέλασε.</div><div style="text-align: justify;">«Αν είναι να συνεργαστούμε θα πρέπει να σταματήσεις να μου λες μαλακίες», είπε.</div><div style="text-align: justify;">«Εντάξει», παραδέχτηκα. «Ας πούμε οτι τον ξέρω τον δολοφόνο της Φωτίου».</div><div style="text-align: justify;">«Έτσι μπράβο».</div><div style="text-align: justify;">«Δεύτερο πρόβλημα: αν είναι να κάνω εγώ όλη τη δουλειά, γιατί να μοιραστώ τα φράγκα μαζί σου;»</div><div style="text-align: justify;">Μετακινήθηκε στη θέση της σταυρώνοντας τα πόδια της. Η καμπαρτίνα άνοιξε αφήνοντας να φανεί λίγο μαύρο ημιδιαφανές καλσόν.</div><div style="text-align: justify;">«Επειδή αν δε σε φέρω εγώ κοντά στον Γκας δεν υπάρχει περίπτωση να τον πλησιάσεις –ζωντανός εννοώ. Κι επειδή έχω την υποψία οτι ο δολοφόνος της Φωτίου σε ξέρει, άρα κι εκεί με χρειάζεσαι».</div><div style="text-align: justify;">Είχε δίκιο.</div><div style="text-align: justify;">«Και πώς ξέρω οτι δεν μου τη στήνεις;»</div><div style="text-align: justify;">«Βρε βλάκα –από τη στιγμή που δεν σε σκότωσα ενώ μπορούσα...»</div><div style="text-align: justify;">«Σωστά», παραδέχτηκα. «Αυτό βέβαια δεν σημαίνει οτι δεν θα με σκοτώσεις όταν πάρουμε τα φράγκα».</div><div style="text-align: justify;">«Δεν έχεις άδικο», παραδέχτηκε. «Αλλά το ίδιο ισχύει και για σένα».</div><div style="text-align: justify;">«Μου φαίνεται τίμια συμφωνία», παρατήρησα.</div><div style="text-align: justify;">«Εντάξει», είπε.</div><div style="text-align: justify;">Αμέσως έσκυψε προς το μέρος μου, με φίλησε στα χείλια κι απομακρύνθηκε.</div><div style="text-align: justify;">«Έκλεισε η συμφωνία», είπε απλά.</div><div style="text-align: justify;">«Δεν θα το γιορτάσουμε άλλο;» έκανα απογοητευμένος.</div><div style="text-align: justify;">«Οι επιτυχίες γιορτάζονται, όχι οι συμφωνίες», απάντησε.</div><div style="text-align: justify;">«Κατάλαβα –δεν πρόκειται να πηδήξουμε φέτος», μουρμούρισα.</div><div style="text-align: justify;">«Άλλο αυτό ρε βλάκα», έκανε τσιμπώντας με στο μπράτσο.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Οδηγούσα αργά κι αμίλητος, η Σόνια στο πλάι μου κάπνιζε και περνούσε απότομα από την πολυλογία στη μουγκαμάρα –ήταν νευρική και το έδειχνε. Μιλούσε για τα μέρη που θα ήθελε να επισκεφτεί, τη Νότιο Αμερική με τα απομονωμένα ψαράδικα χωριά, τα ερείπια των αρχαίων ναών και τα βουνά που φτάνανε πάνω απ΄ τα σύννεφα -στην αρχή την παρακολουθούσα αλλά μετά χάθηκα στη συγχισμένη γεωγραφία της. Περιόρισα λοιπόν τις αρχικές μου μονολεκτικές απαντήσεις σε νεύματα του κεφαλιού και στο τέλος παράτησα κάθε προσπάθεια, απλώς οδηγούσα μυρίζοντας το άρωμά της και φανταζόμουν τι θα ήθελα να κάνω μαζί της. Όταν κατάλαβε οτι δεν πηγαίναμε στον Γκας ήταν αργά.</div><div style="text-align: justify;">«Πού πάμε; Δεν είναι προς τα εδώ το σπίτι του Γκας», απόρησε.</div><div style="text-align: justify;">«Αλλαγή σχεδίων μωρό μου», είπα.</div><div style="text-align: justify;">«Τι έκανε λέει;» φούντωσε.</div><div style="text-align: justify;">Έβγαλα δεξί φλας, έλεγξα αν ερχόταν κανένας πίσω μας και στη συνέχεια ανέβασα το μισό αμάξι στο κοντινότερο πεζοδρόμιο. Τράβηξα χειρόφρενο, την κοίταξα στα ίσα.</div><div style="text-align: justify;">«Μαζί σου κάνω τεράστιες προσπάθειες να μην πιαστώ εντελώς κορόιδο», της εξήγησα. «Πάει να πει...» την έκοψα όταν προσπάθησε να μιλήσει, «οτι θέλει μεγάλη δόση ηλιθιότητας για να σε αφήσω να με τραβολογήσεις α λα μπρατσέτα στον Γκας ενώ το κεφάλι μου παραμένει ακόμα κερδοφόρο. Σκέφτηκα λοιπόν να πάμε πρώτα να βρούμε τον δολοφόνο και να του ξηγηθούμε τον εκβιασμό μας –έτσι, και τη συμφωνία του Γκας χαλάμε κι εσύ μπλέκεσαι μαζί μου...»</div><div style="text-align: justify;">«Πολύ έξυπνο –μαλάκα», ψευτοθαύμασε.</div><div style="text-align: justify;">«Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική να κατέβεις επιτόπου και να ξεχάσουμε ότι έγινε», της είπα.</div><div style="text-align: justify;">«Υπέροχα. Πώς θα γίνει δηλαδή; Κατεβαίνω, κάνω 10 βήματα μέχρι να πιάσεις το πιστόλι από το πίσω κάθισμα και μετά με καθαρίζεις;» έκανε παγωμένα.</div><div style="text-align: justify;">«Ποτέ δεν ξέρεις μέχρι να μάθεις», της είπα.</div><div style="text-align: justify;">«Βλακείες...» μουρμούρισε. «Ξεκίνα το αυτοκίνητο –μη μας βρει το ξημέρωμα εδώ πέρα».</div><div style="text-align: justify;">Χαμογέλασα.</div><div style="text-align: justify;">«Γι΄αυτό σ΄ αγαπάω», της είπα.</div><div style="text-align: justify;">«Καλά –οδήγα τώρα», έκανε.</div><div style="text-align: justify;">Πολύ στο φτύσιμο με είχε ρε παιδί μου...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Παρκάραμε πολύ κοντά στο σπίτι του Αλεξιάδη, άνοιξα το παράθυρο, έβγαλα το κεφάλι απέξω και κοίταξα προς τον όροφο του. Δεν έβλεπα φως. Ο επίμαχος σκουπιδοτενεκές ήταν ξέχειλος από πολύχρωμες πλαστικές σακούλες. Της έδειξα το διαμέρισμα.</div><div style="text-align: justify;">«Τι να κάνω δηλαδή;» με ρώτησε.</div><div style="text-align: justify;">«Πηγαίνεις και χτυπάς. Είναι πολύ νωρίς για να κοιμούνται αλλά ποτέ δεν ξέρεις...»</div><div style="text-align: justify;">«Παρακάτω;»</div><div style="text-align: justify;">«Ελέγχεις το απέναντι καφέ», της έδειξα.</div><div style="text-align: justify;">«Τι ψάχνω;»</div><div style="text-align: justify;">«Δυο αδερφές. Ο ένας είναι υστερικιά με καράφλα κι ο άλλος, αρχοντικός τύπος που καπνίζει κόκκινα τσιγάρα».</div><div style="text-align: justify;">«Αυτόν θα τον συμπαθήσω», έκανε στρώνοντας την καμπαρτίνα της.</div><div style="text-align: justify;">«Καλύτερα όχι –τυγχάνει να είναι ο δολοφόνος».</div><div style="text-align: justify;">«Ε και τι μ΄αυτό; Άλλο η δουλειά κι άλλο οι συμπάθειες», γέλασε κοριτσίστικα.</div><div style="text-align: justify;">Πράγμα που με έκανε να σκεφτώ οτι η Σόνια ήταν κάποτε κορίτσι, αιώνες πριν γίνει γυναίκα-αράχνη.</div><div style="text-align: justify;">«Τέλος πάντων –τσεκάρεις κι έρχεσαι να με ειδοποιήσεις», είπα.</div><div style="text-align: justify;">Βγήκε χτυπώντας την πόρτα του αμαξιού πίσω της –έπρεπε να κολλήσω κάνα ταξιτζίδικο αυτοκόλλητο <i>«Σιγά τις πόρτες»</i> γιατί θα μου το διαλύανε το όχημα....</div><div style="text-align: justify;">Την είδα να χτυπάει κουδούνια στην πολυκατοικία, δεν της πήρε πολύ μέχρι ν΄ανοίξει η πόρτα. Όταν χάθηκε μέσα στην πολυκατοικία βγήκα από το αμάξι έχοντας ήδη φυλάξει το πιστόλι της στην εξωτερική τσέπη του μπουφάν μου. Έψαξα τον μισοσκότεινο δρόμο, δεν άργησα να βρω το μπάσιμο μιας πολυκατοικίας στο απέναντι πεζοδρόμιο και να χωθώ μέσα –το μόνο που είχα να κάνω ήταν να περιμένω.</div><div style="text-align: justify;">Δεν χρειάστηκε να το κάνω για πολύ –σε δυο λεπτά η Σόνια κατέβηκε και κατευθύνθηκε προς το καφέ. Όταν βγήκε κι από εκεί, πήγε προς το αυτοκίνητο, την ακολούθησα προσεκτικά αλλά και πάλι με πήρε είδηση.</div><div style="text-align: justify;">«Δεν είναι πουθενά», μου είπε.</div><div style="text-align: justify;">«Ωραία, πάμε να μπούμε στο διαμέρισμά τους», έκανα.</div><div style="text-align: justify;">«Δεν μπορούσες να μου το έχεις πει από πριν για ν΄αφήσω την εξώπορτα ανοιχτή;» παραπονέθηκε.</div><div style="text-align: justify;">«Αυτοσχεδιάζω», δικαιολογήθηκα.</div><div style="text-align: justify;">Πήγανε ξανά προς την εξώπορτα, η Σόνια την έσπρωξε κι αμέσως έπεσε ένα κομμάτι χαρτί που μπλόκαρε την πόρτα, κρατώντάς την ανοιχτή.</div><div style="text-align: justify;">«Βλέπεις μπροστά», παραδέχτηκα με θαυμασμό.</div><div style="text-align: justify;">«Μπα –δίπλα μου βλέπω», μουρμούρισε κοιτάζοντάς με επιτιμητικά.</div><div style="text-align: justify;">Άρχισα να ξανασκέφτομαι οτι έκανα μαλακία που δεν την είχα ήδη σκοτώσει.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο διάδρομος έξω από το διαμέρισμα του Αλεξιάδη ήταν θεοσκότεινος, της έδωσα να κρατάει αναμμένο τον αναπτήρα μου και διέλυσα την κλειδαριά χρησιμοποιώντας την πεταλούδα.</div><div style="text-align: justify;">«Εσύ κάθεσαι έξω για τσίλιες», της ξέκοψα.</div><div style="text-align: justify;">Το εσωτερικό του διαμερίσματος μύριζε λιβάνι, θερμαντικές αλοιφές και γεράματα. Δεν τόλμησα ν΄ ανάψω το φως –περίμενα μέχρι να συνηθίσουν τα μάτια μου και μετά άρχισα να ψάχνω ακατάστατα. Βρήκα ένα δρύινο γραφείο, ξεκοίλιασα τα συρτάρια του στη σειρά, αδειάζοντας το περιεχόμενό τους. Μετά ανακάτεψα τη βιβλιοθήκη κι αυτό μου πήρε πολύ χρόνο γιατί ήταν μια τεράστια βιβλιοθήκη. Μπήκα στα υπνοδωμάτια αλλά γρήγορα ξαναβγήκα, στάθηκα στη μέση του σαλονιού, κοντά στην τηλεόραση. Ήταν τόσο προφανές τελικά... Δεξιά από την οθόνη υπήρχε ένα πλήρες στερεοφωνικό συγκρότημα –πάνω στο πικ απ ήταν ακουμπισμένη μια συσκευή βίντεο, πλησίασα, πάτησα το κουμπί και αμέσως πετάχτηκε έξω η κασέτα. Άναψα τον αναπτήρα για να την ψάξω καλύτερα –στην ετικέτα έγραφε: «Γάμος Λυδίας Παπακώστα», γέλασα με την πονηριά της Λίζας Φωτίου –ποιος θα ενδιαφερόταν για το βίντεο ενός γάμου; Μονάχα κάποιος που θα ήξερε οτι η Λυδία Παπακώστα αποκλειόταν να έχει παντρευτεί εκείνο το γομάρι με το οποίο τραβιόταν. Έβαλα την κασέτα στην τσέπη και βιάστηκα να φύγω από εκεί μέσα.</div><div style="text-align: justify;">«Τι έγινε;» με ρώτησε η Σόνια.</div><div style="text-align: justify;">«Φύγαμε», της είπα.</div><div style="text-align: justify;">Στο κατέβασμα από τις σκάλες με πρόλαβε.</div><div style="text-align: justify;">«Βρήκες τίποτα;»</div><div style="text-align: justify;">«Κάτι βρήκα...»</div><div style="text-align: justify;">«Τι;»</div><div style="text-align: justify;">«Τίποτα».</div><div style="text-align: justify;">«Πάλι μαλακίες;»</div><div style="text-align: justify;">«Εντάξει –θα σου δείξω. Πάμε να φύγουμε τώρα».</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Μπήκαμε βιαστικά στο αμάξι και ξεκίνησα.</div><div style="text-align: justify;">«Ξέρεις κάνα ασφαλές μέρος να πάμε;» τη ρώτησα.</div><div style="text-align: justify;">«Γιατί; Το σπίτι μου τι έχει;» απόρησε.</div><div style="text-align: justify;">«Κακές δονήσεις –σαν πορτ μπαγκάζ τζιπ ένα πράγμα...» μουρμούρισα.</div><div style="text-align: justify;">Προτίμησε να μη σχολιάσει.</div><div style="text-align: justify;">«Έχεις λεφτά;» τη ρώτησα.</div><div style="text-align: justify;">«Κάτι έχω».</div><div style="text-align: justify;">«Πάμε σε κάνα ξενοδοχείο;»</div><div style="text-align: justify;">Σήκωσε τους ώμους αδιάφορα. Κι εγώ ξεκίνησα με κατεύθυνση τα βόρεια, ρομαντικά, προάστια.</div><div style="text-align: justify;">«Λοιπόν; Τι βρήκες;» με ξαναρώτησε.</div><div style="text-align: justify;">«Το λόγο για τον οποίο σκοτώθηκε η Φωτίου», απάντησα.</div><div style="text-align: justify;">«Κι ο λόγος είναι;» ζήτησε να μάθει.</div><div style="text-align: justify;">«Μια κασέτα με πορνό», απάντησα.</div><div style="text-align: justify;">«Καλά λένε οτι η τσόντα βλάπτει σοβαρά την υγεία», διαπίστωσε.</div><div style="text-align: justify;">«Ειδικά όσων συμμετέχουν σ΄αυτή», είπα.</div><div style="text-align: justify;">Με κοίταξε σκεπτική.</div><div style="text-align: justify;">«Τι έγινε πάλι;» ρώτησα.</div><div style="text-align: justify;">«Απόψε θα σε πηδήξω –αυτό έγινε», μου είπε.</div><div style="text-align: justify;">«Κι αν δε θέλω;» έκανα χαζά.</div><div style="text-align: justify;">«Οδήγα ρε βλάκα μη σκοτωθούμε –που θα μου πεις κιόλας οτι δεν θέλεις», γέλασε.</div><div style="text-align: justify;">Οδήγησα λάμποντας σαν χριστουγεννιάτικο δέντρο.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27576251-1758859337252172330?l=themotorcycleboy.blogspot.com' alt='' /></div>The Motorcycle boyhttp://www.blogger.com/profile/16100587678540156210noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-27576251.post-32201557098301012872012-01-13T14:38:00.003+02:002012-01-13T14:38:49.927+02:00<span lang="EL">Έχεις απορίες;</span><br /><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;"><span lang="EL"><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/1.html" target="_blank">1. Εισαγωγικά: "και όμως κινείται!"</a></span><br /><span lang="EL"><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/2.html" target="_blank">2.&nbsp; 2. Εθνική ταυτότητα: «ο κρετίνος του διπλανού θρανίου»</a></span><br /><span lang="EL"><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/12/3.html" target="_blank">3. Όψεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας στην Ελλάδα: "Ντελόγκ΄αφέντη, ούλοι πάμε γιαμά" </a></span></div><br />Είναι (σ΄αυτό το υπερβατικό σύμπαν των ανεκδότων) ένας Γερμανός, ένας Ιταλός, ένας Γάλλος κι ένας Έλληνας οι οποίοι συμμετέχουν σε διαγωνισμό για το ποιος μπορεί να τελειώσει σε μικρότερο χρόνο κάποια, συγκεκριμένα, πράγματα. Ο χρόνος είναι δυο λεπτά και πρέπει μέσα σ΄αυτόν να συναρμολογήσουν ένα καρμπυρατέρ, να φάνε μια μακαρονάδα και να κάνουν σεξ με μια γυναίκα. Ξεκινάει πρώτος ο Γερμανός, συναρμολογεί το καρμπυρατέρ κι εκεί τελειώνουν τα δυο λεπτά. «Εμείς στη Γερμανία, πιστεύουμε οτι η δουλειά είναι πάνω απ΄ όλα», λέει παραδεχόμενος την&nbsp; ήττα του. Έρχεται η σειρά του Ιταλού, πλακώνεται στη μακαρονάδα, τελειώνει ο χρόνος. «Εμείς στην Ιταλία πιστεύουμε οτι το φαγητό είναι πάνω απ΄ όλα», σχολιάζει παραδεχόμενος την ήττα του κι αυτός. Έρχεται ο Γάλλος, βουτάει τη γυναίκα, τελειώνει κι ο δικός του χρόνος. «Εμείς στη Γαλλία πιστεύουμε οτι ο έρωτας είναι πάνω απ΄ όλα», σχολιάζει. Τελευταίος ο Έλληνας, ο οποίος βάζει τη γυναίκα να συναρμολογεί το καρμπυρατέρ όσο αυτός κάνει σεξ μαζί της και ταυτόχρονα τρώει τη μακαρονάδα από το πιάτο που έχει ακουμπισμένο στην πλάτη της. Μέσα σε δυο λεπτά τα έχει τελειώσει όλα! Το πλήθος επευφημεί, οι συναγωνιζόμενοι θαυμάζουν την εφευρετικότητά του, «μα πώς τα καταφέρατε, πώς το σκεφτήκατε!» τέτοια πράγματα. «Εμείς στην Ελλάδα», λέει κορδωμένος, «πιστεύουμε οτι άμα δεν γαμήσεις τον εργαζόμενο ψωμί δεν τρως».<br /><br />Το παραπάνω ανέκδοτο παρουσιάζει την στρεβλή απεικόνιση της πραγματικότητας η οποία κυριάρχησε στην δόμηση της ελληνικής οικονομίας –αυτό που θεωρείται ως απαύγασμα της καπατσοσύνης (της ικανότητας δηλαδή να φέρνεις σε πέρας οτιδήποτε με τον μικρότερο δυνατό κόπο και με τα ελάχιστα δυνατά εφόδια) δεν είναι παρά η απεικόνιση ενός στουρθοκαμηλισμού. Γιατί αυτό που θα έπρεπε να είναι η λογική κατάληξη του ανεκδότου αποκρύπτεται –το οτι δηλαδή οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι συμμετέχοντες θα πλάκωναν τον Έλληνα στις σφαλιάρες γιατί, ούτε το καρμπυρατέρ έδεσε σωστά (αναθέτοντας την εργασία στη γυναίκα-αντικείμενο του σεξ και άρα άσχετη με μηχανολογία), ούτε το φαγητό ευχαριστήθηκε, ούτε από το σεξ αποκόμισε τίποτα περισσότερο πέραν της αυνανιστικής ικανοποίησης.<b> Το οτι η πλήρης αποτυχία στην υλοποίηση κάποιων οικονομικών ενεργειών θεωρείται ένδειξη εφευρετικότητας σύμφωνα με την κατεστημένη άποψη η οποία επικρατεί στη χώρα, θα πρέπει να ειδωθεί σαν αποτέλεσμα «αγιοποίησης» της ελληνικής αβελτηρίας. </b><br /><br />Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το γεγονός οτι η καρκινική ανάπτυξη του ελληνικού οικονομικού μορφώματος ξεκινάει εξίσου ανεκδοτολογικά και συγκεκριμένα με την ιστορία για την καλλιέργεια της πατάτας την οποία προσπάθησε να προωθήσει στον ελλαδικό χώρο ο Ιωάννης Καποδίστριας, αλλά για να τα καταφέρει, αναγκάστηκε να βάλει φρουρούς στην αποθήκη με τους σπόρους, ωθώντας έτσι τους κατοίκους στο να κλέψουν τους σπόρους (που δεν καταδέχονταν να πάρουν όσο μοιράζονταν δωρεάν) επειδή πίστεψαν οτι (λόγω φρούρησης) ήταν πολύτιμοι. <br /><br />Η δημιουργία του ελληνικού κράτους μετά την ανεξαρτητοποίηση από την οθωμανική αυτοκρατορία δεν ήταν μια διαδικασία η οποία προήλθε σαν ευθύ αποτέλεσμα κοινωνικής επανάστασης, επειδή:<br />1. Η επανάσταση του ’21 είχε μεν κοινωνικές εκφάνσεις οι οποίες όμως καταπνίγηκαν (τις περισσότερες φορές από τους ίδιους τους ηγέτες της), δίνοντας τη θέση τους σε έναν αγώνα αλλαγής του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των γαιοπροσόδων και εξάλειψης των φόρων που πλήρωναν οι γαιοκτήμονες. Αυτό ήταν άλλωστε και το νόημα της αρχηγικής εμπλοκής των αρματολών στην εξέγερση και γι΄αυτό οι, όποιες, πολυπολιτισμικές φωνές (π.χ. Ρήγας Φεραίος) βγήκαν από τη μέση νωρίς και οι, τυχόν, κολλεκτιβικές μορφές διαχείρισης των πόρων (π.χ. Αμπελάκια) αφέθηκαν να παρακμάσουν. <br />2. Ακόμα κι αυτός ο φεουδαρχικός χαρακτήρας της επανάστασης του ’21 δεν στάθηκε δυνατό να οδηγήσει σε επικράτηση, αδυνατώντας να ισορροπήσει ανάμεσα στον τοπικισμό, τον φυλετισμό, τη θρησκευτική επικυριαρχία και την έλλειψη σύμπνοιας μεταξύ των κοτζαμπάσηδων. Αποτέλεσμα ήταν να ηττηθούν οι επαναστατικές δυνάμεις και να χρειαστεί η παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων προκειμένου να εξασφαλιστεί η ανεξαρτητοποίηση του ελληνικού κράτους.<br /><br />Εφόσον όμως δεν ευδοκίμησε κάποια κοινωνική επανάσταση προκειμένου να ανατραπούν οι όροι ιδιοκτησίας των παραγωγικών μέσων, αλλά και δεν έγινε μια ομαλή μετάβαση από ένα καθεστώς σε άλλο, ήταν φυσικό επακόλουθο να επικρατήσει οικονομικό, ιδιοκτησιακό και φορολογικό χάος στο νεοσύστατο κράτος. Στον τομέα της γεωργίας, όχι μόνο δεν έγινε αναδιανομή εδαφών αλλά οι συνθήκες εργασίας έγιναν σκληρότερες για τους ακτήμονες (κολίγους) απ΄αυτές που επικρατούσαν επί οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η κατάσταση εξελίχθηκε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο και στα εδάφη που προσαρτήθηκαν στην ελληνική επικράτεια στη συνέχεια. Αγροτικές εξεγέρσεις καταπνίγηκαν με βίαιες μεθόδους, παλιοί αγωνιστές οδηγήθηκαν στην επαιτεία ενώ το σώμα της Χωροφυλακής εξελίχθηκε σε κανονικό στρατό κατοχής. Την εποχή της ευρωπαϊκής βιομηχανικής επανάστασης στην Ελλάδα εφαρμοζόταν το οικονομικό καθεστώς του «τσαρισμού άνευ Τσάρου» και, στις περιπτώσεις προσάρτησης εδαφών με κάποια δομημένη βιομηχανική γραμμή παραγωγής η στάση του ελληνικού κράτους ήταν τόσο αποτελεσματικά άκαμπτη που η ερήμωση της βιομηχανικής περιοχής αποτελούσε απλώς θέμα χρόνου. Όλα αυτά δεν θα δημιουργούσαν ιδιαίτερα μεγάλα προβλήματα αν η Ελλάδα κατέληγε, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στη «φυσική» της θέση –δηλαδή στο λεγόμενο «ανατολικό μπλοκ» μαζί με τα υπόλοιπα Βαλκάνια. Από τη στιγμή όμως που αποφασίστηκε οτι η Ελλάδα θα ανήκει στο «δυτικό μπλοκ» (υποθέτω για λόγους διευκόλυνσης των εμπορικών και στρατιωτικών μετακινήσεων –πάντως σίγουρα όχι για λόγους ομοιογένειας με τις υπόλοιπες δυτικοευρωπαϊκές χώρες) ξεκίνησε μια αγωνιώδης προσπάθεια απόκρυψης των δομικών διαφορών κάτω από ένα χαλί κεντημένο με «καπατσοσύνη». <br /><br />Ας δούμε το χαλί από πιο κοντά...<br /><br />Υπενθυμίζοντας, σε πρώτη φάση, ότι από την εποχή σύστασης του ελληνικού κράτους κυριάρχησαν δυο, αλληλένδετες, οικονομικές τακτικές:<br />-Η υπερφορολόγηση όσων στερούνται περιουσίας (ως περιουσία νοείται η κατοχή αγαθών ή/και μέσων παραγωγής τα οποία προσκομίζουν κέρδος).<br />-Η διευκόλυνση όσων κατέχουν περιουσία να χρησιμοποιήσουν τα κέρδη που προσπορίζουν από αυτή καθώς και την όποια ρευστοποίησή της σε μη παραγωγικές δραστηριότητες (τουλάχιστον εντός των κρατικών ορίων).<br /><br />Από την εποχή της εξέγερσης του Κιλελέρ (λόγω της επέκτασης και στις κοινόχρηστες γαίες της απαίτησης προσόδου –άρα λόγω αύξησης της φορολόγησης) μέχρι την σημερινή εποχή της υπέρμετρης αύξησης (τόσο της έμμεσης όσο και) της άμεσης φορολόγησης σε ποσοστό που ίσως ξεπερνάει το 40% του μισθού, τα στρώματα των μισθωτών είναι αυτά που πληρώνουν αναγκαστικά. Πράγμα που, με τη σειρά του, σημαίνει οτι η έννοια του φόρου είναι παντελώς αποκομμένη από την οποιαδήποτε κοινωνική αναγκαιότητα (που ίσως εξυπηρετεί), άρα και η ίδια η φοροαπόδοση προσδιορίζεται αντιστρόφως ανάλογα με την δυνατότητα του φορολογικού υποκειμένου να την αποφύγει. <br />Από την εποχή ακόμα της Τουρκοκρατίας και της ανάπτυξης των μεγάλων οικογενειών πλοιοκτητών εκτός ελλαδικού χώρου μέχρι τη σημερινή οργασμική ανάπτυξη των off shore εταιρειών στις οποίες μεταφέρονται τα εγχώρια κεφάλαια, η «αποικειοκρατική στρατηγική» εφαρμόστηκε με αξιοζήλευτη ευλάβεια στην Ελλάδα, με τη μόνη διαφορά βέβαια οτι <b>οι «αποικειοκράτες» που απογύμνωναν τη χώρα από πόρους και έσοδα ήταν οι ιθαγενείς κάτοικοι της ίδιας της χώρας!</b><br /><br />Σα να μην έφτανε η καταστροφική πορεία της χώρας (με οικονομικούς όρους) ήρθαν οι εμπλοκές σε Παγκόσμιους, Βαλκανικούς και κάθε λογής πολέμους για να αφαιρέσουν εργατικό δυναμικό και να καταστρέψουν τις όποιες υποδομές, προσθέτοντας παράλληλα στρατούς ανειδίκευτων ανέργων (γυναίκες και παιδιά), προσφύγων, αναπήρων πολέμου κ.λ.π. Για μια, υπό ανάπτυξη, οικονομία ο στρατός των εξαθλιωμένων είναι μάννα εξ ουρανού –εφόσον αυτοί μπορούν να αποτελέσουν πάμφθηνο εργατικό δυναμικό. Η μεταπολεμική Ελλάδα όμως, βγαίνοντας από μια 45ετία σχεδόν συνεχόμενων πολέμων, δεν διέθετε την παραμικρή προϋπόθεση οικονομικής ανάκαμψης. Αυτό γιατί:<br /><br />1.Το παραγωγικό εργατικό δυναμικό της ήταν σημαντικά απομειωμένο (λόγω των πολέμων), σχεδόν εξ ολοκλήρου ανειδίκευτο και παράλληλα επεδείκνυε τρομερή σπουδή να φύγει από τη χώρα, αναζητώντας την τύχη του στην Ευρώπη, την Αμερική και την Αυστραλία κυρίως.<br />2.Οι οδικοί άξονες είχαν σχεδόν ολοκληρωτικά καταστραφεί και το ίδιο ίσχυε, εν πολλοίς, για τα λιμάνια, τα αεροδρόμια και τα (ελάχιστα πάντως) εργοστάσια της χώρας.<br />3.Οι γεωργικές εκτάσεις υποκαλλιεργούνταν για χρόνια, με αποτέλεσμα να μην είναι σε θέση να ενταχθούν σε διαδικασίες μαζικής παραγωγής.<br />4.Η χώρα είχε λεηλατηθεί με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο.<br /><br />Ακόμα και αν η εξωτερική βοήθεια για την ανοικοδόμηση της χώρας αξιοποιούταν με τον βέλτιστο δυνατό τρόπο, η ανοικοδόμηση θα ήταν άθλος. Είναι κατανοητό λοιπόν το τι συνέβη όταν αυτή η εξωτερική βοήθεια μοιράστηκε στους «ημέτερους» οι οποίοι, αφού αγόρασαν οτι ακόμα έστεκε όρθιο, φρόντισαν να βγάλουν εκτός χώρας μεγάλα οικονομικά ποσά που προορίζονταν για την ανοικοδόμηση της χώρας! Αν σε αυτό προστεθεί και ο χωρισμός των κατοίκων σε νικητές και ηττημένους (οι οποίοι δεν είχαν δικαίωμα, όχι πρόσβασης στα κεφάλαια ανοικοδόμησης, αλλά ούτε καν έμμεσης βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσής τους από την εξωτερική εκείνη βοήθεια) καταλαβαίνει κανείς οτι η μετέπειτα «ανάπτυξη» της χώρας η οποία διαφημίστηκε από τις πρώτες συντηρητικές κυβερνήσεις (και αποθεώθηκε από τη χούντα των συνταγματαρχών) ήταν στην πραγματικότητα <b>ο πλουτισμός κάποιων μακρόβιων συμμοριών και η δημιουργία μιας εύθραυστης ιλουστρασιόν βιτρίνας η οποία κάλυπτε την οικονομική εξαθλίωση. </b>Ήταν δηλαδή, ότι ακριβώς περιγράφει το ανέκδοτο του προλόγου: <b>η ασύστολη εκμετάλλευση του εργαζόμενου ο οποίος δεν ήταν καν ικανός να φέρει σε πέρας την εργασία για την οποία κακοπληρωνόταν, προκειμένου ο συμμορίτης-εργοδότης να μπουκωθεί στα κλεφτά με όσο περισσότερο φαγητό μπορούσε.</b><br /><br />Τα οικονομικά χαρακτηριστικά της μεταπολιτευτικής Ελλάδας δεν είχαν να επιδείξουν κάποια σημαντική βελτίωση –απλώς ένα κατασταλαγμένο μεταπρατικό μοντέλο στο οποίο η παραγωγική διαδικασία κινήθηκε σπασμωδικά (ανάμεσα στα ελάχιστα εργοστάσια που λειτουργούσαν ζημιογόνα, στις αγροτικές καλλιέργειες που πέρασαν από την κατά τύχη εκμετάλλευση στην ένταξη σε ένα ευρωπαϊκό πλάνο ανισότητας και ενός αχρείαστα τεράστιου τριτογενή τομέα). Σε εκείνη τη χρονική περίοδο θα πρέπει να αναζητηθεί και η σχιζοφρενική (για καπιταλιστικό κράτος) μετατροπή του βαθμού κοινωνικής καταξίωσης που συνεπάγεται το επάγγελμα. Πράγματι, θα πρέπει να αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία η κοινωνική καταξίωση που απολαμβάνει η εργασία στον δημόσιο τομέα στην Ελλάδα (και δεν έχει να κάνει καθόλου με συσχετισμούς περί κοινωνικής προσφοράς των δημοσίων υπαλλήλων). Οι υπόλοιπες κοινωνικά καταξιωμένες θέσεις εργασίας αφορούν είτε όσους έχουν την τυπική δυνατότητα να διαλεχθούν με την εξουσία (π.χ. δικηγόροι, συμβολαιογράφοι), είτε όσους «συνδιαλέγονται με τον θάνατο» (γιατρούς, φαρμακοποιούς) –αυτό είναι ένα σαφές δείγμα φοβικής κοινωνίας σε βαθμό μάλιστα τον οποίο δεν επέδειξαν ούτε καν υπόδουλοι λαοί ενώ βρίσκονταν υπό την απειλή της γενοκτονίας. <br /><br />Αν θελήσει κανείς να εξετάσει τους παραγωγικούς τομείς της σύγχρονης Ελλάδας θα παρατηρήσει οτι:<br /><br />-Ο πρωτογενής τομέας (γεωργία) πέρασε σε ένα καθεστώς επιδότησης χάνοντας την επαφή του με την οικονομία της αγοράς και στερώντας την, ελάχιστη έστω, δυνατότητα αυτοσυντήρησης της χώρας.<br />-Ο δευτερογενής τομέας (βιομηχανία, βιοτεχνία) λειτούργησε σε δυο άξονες: α) ως παράρτημα κάποιων πολυεθνικών και β) ως εγχώρια μικρομεσαία μονάδα παραγωγής. Στην πρώτη περίπτωση επήλθε μεταφορά των εργοστασίων με την πτώση του «ανατολικού μπλοκ» και την μείωση του εργασιακού κόστους στις χώρες αυτές. Στη δεύτερη περίπτωση, μέσω της απαξίωσης της εργοστασιακής παραγωγής λόγω απροθυμίας εκσυγχρονισμού του εξοπλισμού και των μεθόδων και λόγω της απροθυμίας των βιομηχάνων να επενδύσουν στις δικές τους μονάδες επήλθε σταδιακός μαρασμός.<br />-Ο τριτογενής τομέας διογκώθηκε υπέρμετρα και λειτούργησε απομυζώντας παραγωγικές δυνάμεις, προϊόντα και κεφάλαια.<br /><br />Σ΄αυτόν τον τριτογενή τομέα αξίζει να σταθεί κανείς περισσότερο. Όχι τόσο (και μόνο) λόγω του γεγονότος οτι αναπτύχθηκε υπέρμετρα, όσο και γιατί ο συγκεκριμένος τομέας θα μπορούσε να είναι η σημαντικότερη πηγή ανάπτυξης σε μια χώρα η οποία δεν έχει κανένα παραγωγικό πλεονέκτημα πέραν της γεωγραφικής της θέσης (τόσο αναφορικά με τον τομέα των μεταφορών, όσο και με αυτόν της αναψυχής). Ο τριτογενής στην Ελλάδα θα μπορούσε (με αρκετή διάθεση απλούστευσης) να χωριστεί σε <b>μεταπρατικό εμπόριο</b> και <b>παροχή υπηρεσιών.</b><br /><br />Στον τομέα του εμπορίου η κατάρρευση ήρθε ως αναγκαία συνθήκη για τις εγχώριες εταιρείες, από τη στιγμή που άρχισαν να κλείνουν οι βιομηχανικές (και οι βιοτεχνικές) παραγωγικές μονάδες. Αυτό στέρησε στους ντόπιους εμπόρους το πλεονέκτημα του μειωμένου κόστους χοντρικής αγοράς των προϊόντων και, σε συνάφεια, με την είσοδο παραρτημάτων πολυεθνικών, τους αφαίρεσε κάθε προοπτική ανταγωνιστικότητας. Οι διαπροσωπικές σχέσεις, η παράδοση κάποιων εμπορικών καταστημάτων και άλλοι σχετικοί παράγοντες εξασφάλισαν στα εμπορικά καταστήματα τον απαραίτητο χρόνο για να μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους εκτός επιχείρησης ή να διαπραγματευτούν την πώλησή τους σε κάποια πολυεθνική. Φυσικά, για ανασυγκρότηση και επαναδιεκδίκηση του κομματιού της αγοράς το οποίο κάποτε τούς αναλογούσε –ούτε λόγος! <br />Συνεπώς, τα παραρτήματα των πολυεθνικών εταιρειών (και οι εγχώριες συνεργασίες τους) δεν αντιμετώπισαν κανενός είδους ανταγωνισμό που (σύμφωνα με τις φρούδες ελπίδες των θεωρητικών της ελεύθερης αγοράς) θα τους οδηγούσε σε κάποια προσαρμογή τιμών. Αποτέλεσμα αυτού είναι τα σημερινά εμπορικά καταστήματα της Ελλάδας να συγκαταλέγονται στα ακριβότερα της Ευρώπης.<br /><br />Αναφορικά με τον τομέα της παροχής υπηρεσιών, θα πρέπει να συνυπολογιστεί οτι, όπως το εμπόριο χρειάζεται τροφοδότηση από τη βιομηχανία και τη βιοτεχνία έτσι και οι υπηρεσίες χρειάζονται τροφοδότηση από τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και τις σχολές κατάρτισης. Αν, για παράδειγμα, η επιστήμη της πληροφορικής (καθώς και οι εφαρμογές της) δεν διδάσκονται πουθενά σε μια χώρα, η πιθανότητα να παρέχει αυτή η χώρα υπηρεσίες πληροφορικής είναι μηδαμινή. Στην περίπτωση που εμφανίζονται παρεχόμενες υπηρεσίες από μια τέτοια χώρα, ή στην περίπτωση όπου οι παρεχόμενες υπηρεσίες δεν αντιστοιχούν στο εκπαιδευτικό επίπεδο της χώρας τότε πρόκειται για μια ακόμα εφαρμογή του ανεκδότου του προλόγου –με τους εργαζομένους στο ρόλο της γυναίκας που δένει το καρμπυρατέρ.<br />Μια ακόμα αναγκαία προϋπόθεση για την παροχή υπηρεσιών είναι η ύπαρξη των απαραίτητων υποδομών. Αν, ας πούμε, ένας υπάλληλος γραφείου δεν έχει στυλό να γράψει δεν υπάρχει περίπτωση να κάνει τη δουλειά του. Και στην Ελλάδα, οι υποδομές για την παροχή υπηρεσιών είναι φτωχές. Από το αναξιόπιστο δίκτυο παραγωγής ηλεκτρικού ρεύματος, στο απελπιστικά ανεπαρκές (αργό, αναξιόπιστο, ακριβό) δίκτυο μεταφοράς δεδομένων κι από τα ακατάλληλα τουριστικά καταλύματα μέχρι τους εξωφρενικά επικίνδυνους δρόμους του οδικού δικτύου της χώρας –η λέξη «υποδομές» μοιάζει με κακό ανέκδοτο για την Ελλάδα.<br />Όλα αυτά έχουν σα συνέπεια την παροχή υπηρεσιών του χειρίστου είδους και σε (συγκριτικά με τα περισσότερα κράτη της Ευρώπης) τρομερά υψηλές τιμές.<br /><br />Κοντολογίς, η διαχρονική πορεία της ελληνικής οικονομίας μοιάζει με λεηλασία ξεραμένης μηλιάς το χειμώνα –όχι μόνο δεν υπάρχουν μήλα για φάγωμα, αλλά αφαιρείται κι από το δέντρο κάθε προοπτική να κάνει κάποτε μήλα. Αντί να γίνει μια προσπάθεια θεραπείας του άρρωστου δέντρου, οι Έλληνες οικονομικοί παράγοντες προτιμούν να ονομάσουν<i> «μήλο»</i> το ξερόκλαδο και να το μασουλήσουν δείχνοντας ευχαριστημένοι σε μια αγωνιώδη προσπάθεια αυθυποβολής. <br /><br />Ολοκληρώνοντας αυτή την επιγραμματική (σχεδόν) παρουσίαση των οικονομικών δομών της Ελλάδας πιστεύω οτι μπορούμε πλέον να δούμε το ανέκδοτο του προλόγου στην πραγματική του υπόσταση. Η οποία δεν είναι άλλη από το <i>«ουδείς ηλιθιοδέστερος του κομπορρήμονα».</i><br /><br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27576251-3220155709830101287?l=themotorcycleboy.blogspot.com' alt='' /></div>The Motorcycle boyhttp://www.blogger.com/profile/16100587678540156210noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-27576251.post-88240787219756417422012-01-03T14:15:00.002+02:002012-01-27T12:32:44.271+02:00<b>Προηγούμενα:</b><br /><br /><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/09/1.html"><b>1. Προετοιμασία για αιφνίδιο θάνατο&nbsp;</b></a><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/09/2_22.html">2. Τα όνειρα γερνάνε άσχημα</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/3.html">3. Οι γυναίκες είναι ακριβό χόμπυ&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/4.html">4. Η πονεμένη ιστορία της Βίβιαν&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/5.html">5. Η αντοχή είναι πιο σημαντική από την αλήθεια&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/6.html" target="_blank">6. Κορόιδο&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/7.html" target="_blank">7. Η πονεμένη ιστορία της Σόνιας</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/12/8.html" target="_blank">8. Προδιαγραφές θανάτου </a></b><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ξύπνησα μαγκωμένοςστα δόντια μιας αόρατης ραπτομηχανής που είχε βάλει σκοπό να κεντήσει τη δεξιάπλευρά του σώματός μου. Για την ώρα οι σακοράφες της ραπτομηχανής περιποιούνταντον ώμο μου αλλά δεν έβλεπα κανένα λόγο να μη συνεχίσουν το καρίκωμα και πιοκάτω. Το κεφάλι μου κοπάναγε σε κάτι σκληρό όσο γινόταν η δουλειά, ήθελα ναφωνάξω αλλά δεν το έκανα, πρώτον γιατί τα πάντα τριγύρω ήταν θεοσκότεινα καιδεύτερον γιατί φοβόμουν οτι η ραπτομηχανή θα μου έραβε το στόμα. Έκανα λοιπόνμια πρόχειρη εκτίμηση της κατάστασης ξεκινώντας από κάτω προς τα πάνω –είχα δυοπόδια που έδειχναν να λειτουργούν ακόμα, αν εξαιρέσεις κάτι κράμπες, το στομάχιμου έμοιαζε με στυμμένο πατσαβούρι, το αριστερό μου χέρι δεν φαινόταν να έχειπειραχτεί και το κεφάλι μου παρέμενε στη θέση του. Θυμήθηκα κάτι ακόμα, έστριψαλίγο το κορμί μου ψαχουλεύοντας την αριστερή μου μπότα, πόνεσα παντού κι ακόμαχειρότερα, το κεφάλι μου κοπάνησε σε κάτι σκληρό καθώς ανασηκωνόμουν, αλλάκατάφερα να πιάσω την πεταλούδα που είχα κρυμμένη εκεί μέσα. Δεν χρειαζόταν ναψάξω στις τσέπες μου, ήμουνα σίγουρος οτι κάποιοι καλοί άνθρωποι θα με είχανήδη απαλλάξει από το όπλο μου για να προλάβουν τυχόν ατυχήματα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Εξερεύνησαδιστακτικά τον χώρο με το αριστερό μου χέρι –σκληρές μεταλλικές επιφάνειες,μυρωδιά αχρησιμοποίητου ελαστικού κι η ραπτομηχανή να δουλεύει άστατα –ήμουνλοιπόν σε κάποιο πορτ μπαγκάζ. Ίσως να με είχε πουλήσει η Σόνια, ίσως κιόλας ναμε περίμεναν στο σπίτι της –όλα ήταν πιθανά. Αλλά δεν είχα χρόνο για τέτοιεςσκέψεις, το σημαντικό τώρα ήταν να ξεμπλέξω. Έσφιξα την πεταλούδα στο αριστερόχέρι, έσφιξα τα δόντια, πόνεσα ακόμα περισσότερο. Και περίμενα να φτάσουμε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Τα τελευταία μέτραήταν τα χειρότερα –κοπάναγε το κεφάλι μου σαν μπίλια σε φλίπερ, κακόςχωματόδρομος μάλλον. Όταν σταματήσαμε μού ήρθε αυθόρμητα η διάθεση να φιλήσωτον πρώτο που θα έβρισκα μπροστά μου αλλά θυμήθηκα τι σκόπευαν να μου κάνουν κιάλλαξα αμέσως διάθεση. Άκουσα τα παπούτσια τους να κοπανάνε στις πέτρες, άκουσατις φωνές τους, ήταν δύο και ψιθύριζαν ακατανόητα. Σφίχτηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το πορτ μπαγκάζτραντάχτηκε ανοίγοντας, ένας γουρουνοκέφαλος έσκυψε προς το μέρος μου, τίναξατο αριστερό χέρι απεγνωσμένα, ο γουρουνοκέφαλος ούρλιαξε πιάνοντας τον λαιμότου. Τον κλώτσησα στο στήθος καθώς προσπαθούσα να βγω από το πορτ μπαγκάζ κιεκείνος έπεσε προς τα πίσω παρασέρνοντας τον ανυποψίαστο συνεργάτη του. Όσο κιαν προσπάθησα δεν κατάφερα να πατήσω γερά στα πόδια μου, τραμπαλίστηκακοιτάζοντάς τους, ο γουρουνοκέφαλος σφάδαζε όσο ο άλλος πάλευε να απελευθερωθείαπό το βάρος του. Ύψωσα το αριστερό χέρι παίζοντας με την πεταλούδα, θέλησα ναπέσω πάνω τους, έτσι όπως βρίσκονταν μπερδεμένοι, και να τους μακελέψω –όμωςζαλίστηκα ξαφνικά. Μέχρι να ισορροπήσει ξανά η γη κάτω απ΄ τα πόδια μου είχαφτάσει στην πόρτα του αυτοκινήτου –τζιπ για την ακρίβεια, με φιμέ τζάμια- καιπάλευα να βολευτώ στη θέση του οδηγού. Σκέφτηκα για το πεσμένο ντουέτο πίσωμου, θα ήταν τρομερή χαζομάρα αν τους ορμούσα στην κατάστασή μου –μπορείς νατρομάξεις κάποιους κι έτσι να τους αδρανοποιήσεις αλλά αν τους επιτεθείς για νατους σκοτώσεις θα πρέπει να υπολογίσεις οτι ο τρόμος δίνει τη θέση του στηνυστερία της επιβίωσης. Έπραξα λοιπόν σωστά που δεν τους επιτέθηκα, αλλά έβαλαόπισθεν και πέρασα τις πίσω ρόδες του τζιπ από πάνω τους, ή τουλάχιστονπροσπάθησα να το κάνω. Ευτυχώς αυτό το πράγμα ήταν αυτόματο γιατί το δεξί μουχέρι είχε παραλύσει από το μούδιασμα. Έχανα ακόμα αίμα; Δεν είχα χρόνο να τοψάξω. Έπρεπε να βρω πού είμαι και ν΄ αποφασίσω πού θα πάω, τα μάτια μουκρατιόντουσαν με το ζόρι ανοιχτά τώρα που η αδρεναλίνη υποχωρούσε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Είχα ξαναβρεθείχτυπημένος και σε χειρότερη κατάσταση από την τωρινή, όμως τότε μπορούσα να πάωσε κάποιον παράνομο γιατρουδάκο για περίθαλψη και στη συνέχεια να κρυφτώ σετίποτα παλιούς γνωστούς –τώρα τα πράγματα ήταν διαφορετικά γιατί δεν μεκυνηγάνε μπάτσοι αλλά ο Γκας με την παρέα του κι εγώ δεν ξέρω πόσοι άλλοιακόμα. Τελικά δεν είχα ξαναβρεθεί σε χειρότερη κατάσταση κι έτσι βγήκα στηλεωφόρο έτοιμος να βάλω τα κλάματα. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Τη επόμενη μισή ώραοδηγούσα σαν αποβλακωμένος, όσο κι αν το σκεφτόμουν μονάχα ένας δρόμος έμενεανοιχτός. Φαίνεται περίεργο όταν ανακαλύπτεις οτι ο μόνος στον οποίο μπορείς ναβασιστείς, έστω και προσωρινά, είναι μια τυχαία γνωριμία –κάποιο άτομο πουβοήθησες πιστεύοντας οτι δεν υπήρχε κανένας λόγος να το κάνεις, όμως η ζωή ηίδια είναι ένα τυχαίο γεγονός περιτριγυρισμένο από ατυχίες. Βγήκα στην Εθνικήμε κατεύθυνση προς το βορά, στο κάτω-κάτω οι λύσεις συχνάζουν στα ίδια μέρη μετα προβλήματα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Είχα κάνει καμιάδιακοσαριά χιλιόμετρα όταν αποφάσισα να σταματήσω σ΄ένα βενζινάδικο, κοιτάχτηκαστον καθρέφτη του τζιπ –έδειχνα χάλια. Όμως το μπουφάν έκρυβε τα αίματα,πάρκαρα το τζιπ πίσω από τις αντλίες και μάζεψα τα πόδια μου για να μηνκαταρρεύσω πριν φτάσω στις τουαλέτες. Μπήκα μέσα και κλειδώθηκα, έβγαλα τομπουφάν, έριξα μπόλικο παγωμένο νερό για να ξεκολλήσω τη μπλούζα μου από τοτραύμα, ένα νησί φτιαγμένο με ξεραμένο αίμα ακριβώς κάτω από τη δεξιά μουκλείδα, όσο κι αν προσπάθησα δεν κατάφερα να δω τι γινόταν στην πλάτη μου. Ο πούστηςο μαγαζάτορας μού είχε κάνει ζημιά, δεν μπορούσα να καταλάβω αν η σφαίρα είχεβγει ή ήταν ακόμα μέσα, πάντως χρειαζόμουν επιδέσμους, αντισηπτικά και μιαζεστή σούπα με κοτόπουλο αν δεν ήθελα να σαπίσω. Ξαναγύρισα στο τζιπ, οπιτσιρικάς του μαγαζιού με ρώτησε πόση βενζίνη να βάλει, δεν καταδέχτηκα να τουαπαντήσω. Μου μένανε άλλα διακόσια χιλιόμετρα, πάνω-κάτω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άνοιξα το ραδιόφωνομπας κι εμποδίσω το παρμπρίζ να κολλήσει στο πίσω τζάμι, το κεφάλι μου βούιζε,ο ώμος μου πονούσε ή ίσως και να συνέβαινε το αντίθετο. Έψαξα σταθμούς μεειδήσεις, δεν περίμενα βέβαια να πουν κάτι που να με αφορά αλλά ποτέ δεν ξέρεις-μέχρι να μάθεις. Πήγαινα δεξιά λωρίδα, προσεκτικός και χάρτινος σαν πιόνι σεΣτρατέγκο, νταλίκες με προσπερνούσαν κορνάροντας, η ώρα είχε φτάσει ήδη 11 τοπρωί και όλα έμοιαζαν κρεμασμένα από κλωστές καπνού. Ο ήλιος απέξω τσακωνότανμε κάτι μπουρινιασμένα σύννεφα αλλά φαινόταν να χάνει κατά κράτος, μέτραγα ταχιλιόμετρα από τις πινακίδες, μετά από δυο τσιγάρα μπήκα στην Κατερίνη.Ακολούθησα τις πινακίδες μέχρι την κεντρική πλατεία, φτάνοντας κατέβασα λίγο τοτζάμι και φώναξα στον κοντινότερο περαστικό:</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μια καφετέρια,Ελίτ -πού είναι;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ελίτ;» έξυσεεκείνος την κεφάλα του.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ελίτ», συμφώνησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι είναι αυτό;» μεξαναρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μάρκα απόφρυγανιές», μούγκρισα. «Καφετέρια είναι ρε φίλε –την ξέρεις;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σκέφτηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Στην παραλίαείναι», αποφάνθηκε τελικά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ένας μαλάκας άρχισενα κορνάρει πίσω μου παρ΄ όλο που είχα ανάψει τα αλάρμ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και πώς πάνεεκεί;» ζήτησα να μάθω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο περαστικός μούέκανε κάτι ακαθόριστα νοήματα όσο ο μαλάκας πίσω μου συνέχιζε να κορνάρει,κάποια άκρη έβγαλα και βιάστηκα να ξεκινήσω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η παραλία βρώμαγεσάπιο ψάρι ανακατεμένο με μαζούτ, έψαξα την καφετέρια και δεν ήταν δύσκολο νατην εντοπίσω. Πάρκαρα το τζιπ κάπου απόμερα, μάζεψα οτι κουράγιο μού είχεαπομείνει, πήγα προς το μαγαζί. Μισοσκόταδο, ερημιά και υποψιασμένα βλέμματα μευποδέχτηκαν όταν άνοιξα την πόρτα –είχε κάποια ιδρωμένα τραπεζάκια έξω αλλά όλοτο παιχνίδι γινόταν στο βάθος της αίθουσας. Μια παρέα βρομύλων που έπαιζεχαρτιά, ένας μπάρμαν έτοιμος να αποκοιμηθεί, περίμενα μέχρι να συνηθίσουν ταμάτια μου στο ημίφως για να την εντοπίσω. Δεν χρειάστηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εσύ ήρθε;» άκουσατον πανηγυρισμό της κι αυτόματα βρέθηκα εγκλωβισμένος ανάμεσα στα μπράτσα της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σιγά, θα μεδιαλύσεις», παραπονέθηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η Βίβιαν με έσπρωξεπίσω για να με δει -γρήγορα το χαμόγελό της πάγωσε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι έπαθε;» </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μην τα ρωτάς».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άρρωστο;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Βαριά».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Να φτιάξει τσάι;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">&nbsp;«Εντάξει –κι έλα να πούμε δυο κουβέντες», τηνπαρακάλεσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μετά βολεύτηκασ΄ένα απόμερο τραπέζι μακριά από την πράσινη τσόχα και παιδεύτηκα με κάποιοατίθασο τσιγάρο. Ήρθε και κάθισε απέναντί μου αποθέτοντας ένα φλιτζάνι αχνιστότσάι. Προσπάθησα να χαμογελάσω κοιτάζοντάς την, ήταν μια καλόκαρδη κοπέλα μεμεγάλα βυζιά κι αυτά τα πράγματα αξίζουν πάντα ένα χαμόγελο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι έγινε;» μερώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έμπλεξα σε κάτιυποθέσεις... Το θέμα είναι οτι χρειάζομαι ένα μέρος να μείνω για κάνα δυομέρες...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κοίταξε τριγύρω τηςεπιφυλακτικά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σπίτι μου;»αναρωτήθηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αν γίνεται....»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σε κυνηγάειαστυνομία;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δίστασα για λίγομετρώντας το πόσο μ΄ έπαιρνε να πω ψέματα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και όχι μόνο»,απάντησα τελικά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θα μπλέξεις»,μουρμούρισε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Είμαι ήδημπλεγμένος», της εξήγησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όχι. Εγώ θαμπλέξεις», μου ξεκαθάρισε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άντε να βγάλειςάκρη....</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αν δεν γίνεται,δεν πειράζει. Δεν είσαι υποχρεωμένη», είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όμως εσύ μάλωσεςγια μένα...» υπολόγισε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έτσι την είδα –μηνιώθεις υποχρέωση», απάντησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Υποχρέωση...»επανέλαβε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ετοιμάστηκααπρόθυμα να της το εξηγήσω αλλά δεν μ΄ άφησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καλά», είπε.«Σχολάω έξι. Εσύ πού περιμένει;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εδώ παρακάτω, έχωένα τζιπ με φιμέ τζάμια».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θα έρθει», μουχαμογέλασε πλατειά. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σηκώθηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τσάι κερασμένο απόμένα», πανηγύρισε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Την ευχαρίστησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Βίβιαν», τηςφώναξε πριν φύγει.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κοντοστάθηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μην ανησυχεί»,είπε. «Καλά».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Καλά. Ας τα λέμετουλάχιστον....</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Τέλειωσα το τσάιμου και πήγα κατευθείαν στο τζιπ, κλειδώθηκα μέσα γιατί χρειαζόμουν ξεκούραση–την έπεσα λοιπόν στο πίσω κάθισμα νιώθοντας ένοικος σουίτας τουΙντερκοντινένταλ. Είχα πυρετό αλλά τουλάχιστον δεν πονούσα πλέον –αυτό δεν ήτανκαλό σημάδι, ότι δεν πονάει δεν λογαριάζεται για ζωντανό. Όπως και να ‘χε,βολεύτηκα στο πίσω κάθισμα κι έπεσα σε λήθαργο. Δεν πρέπει να είχαν περάσειπάνω από 10 λεπτά όταν με τίναξε στον αέρα το παρατεταμένο χτύπημα, τσίκιτσίκι, τσίκι, τσίκι, σαν τρυποκάρυδος που βάλθηκε να μου γαμήσει το τζάμι.Άνοιξα τα μάτια με το ζόρι και την είδα να χοροπηδάει απέξω. Τσακίστηκαν΄ανοίξω την πόρτα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι έκανε τόση ώρα;Έχει πουτσόκρυο», παραπονέθηκε η Βίβιαν όσο χωνόταν στη θέση του συνοδηγού.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Γιατί ήρθες τόσογρήγορα;» απόρησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έξι και μισή», μουκούνησε το ρολόι της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ξεκίνησα το τζιπ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πού πάμε;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σου πω εγώ».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εντάξει».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ωραίο αμάξι».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πρέπει να τοξεφορτωθώ όμως, δεν είναι δικό μου».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ξέρει κάποιο».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι κάποιο;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Φίλος αφεντικούαπό μαγαζί... Πουλάει αμάξια»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δε μάς κάνει ρεΒίβιαν, αφού σου είπα οτι το αμάξι είναι κλεμμένο».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Βουλγαρία πουλάειαμάξια αυτό».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Χαμογέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εντάξει τότε»,είπα. «Πότε μπορούμε να πάμε;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τώρα;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τώρα».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Στη συνέχεια μουέδωσε οδηγίες, βγήκαμε από την πόλη και χωθήκαμε σε κάτι λασπερούς αγροτικούςδρόμους. Στα 5 χιλιόμετρα ταλαιπωρίας είδα κάτι που έμοιαζε με συνεργείο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εκεί», είπε ηΒίβιαν.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Εκεί βέβαια –πούαλλού;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άφησα το αμάξιαπέξω και μπήκα πίσω της. Κάτι λιγούρια πλακώθηκαν στα σφυρίγματα όσο περνούσεαπό κοντά τους, έκανα πως δεν καταλάβαινα. Στο βάθος του συνεργείου είχε μιαπόρτα, η Βίβιαν πήγε και τη χτύπησε. Από εκεί μέσα πετάχτηκε ένας σιχαμερόςγέρος, την κοίταξε σαλιάρικα, μετά είδε εμένα και του πέρασε η όρεξη.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι τρέχει κούκλα;»ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έχει ένα φίλο μεαμάξι για πούλημα...» ξεκίνησε να λέει εκείνη.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και τι με νοιάζειεμένα;» αναρωτήθηκε ο σιχαμένος γέραξ. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Νόμιζα οτιαγοράζεις αμάξια», είπα με τη σειρά μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Λάθος νόμιζες»,απάντησε χωρίς να με κοιτάξει.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τα λάθηανθρώπινα», έκανα με τη σειρά μου. «Πάμε Βίβιαν».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Του γύρισα τηνπλάτη και μέτρησα 10 βήματα όσο απομακρυνόμουν.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δηλαδή, τι έχειςδηλαδή;» με πρόλαβε ο γέρος.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ότι και να ΄χωαφού δεν αγοράζεις...» είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μη βιάζεσαι ρεπαιδί. Να μη δούμε περί τίνος πρόκειται;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Να δούμε, αλλάγρήγορα γιατί βιάζομαι», του ξέκοψα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Πήγαμε έξω,γλυκάθηκε στη θέα του τζιπ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έχεις χαρτιά;»ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Γέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αν είχα σε σένα θα΄ρχομουν;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και ποιος σου είπεδηλαδή οτι κάνω τέτοιες δουλειές;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Τον πλησίασα, έκανεδυο βήματα πίσω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άστο καλύτεραεφόσον δεν ενδιαφέρεσαι», επανέλαβα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όχι δηλαδή...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ή μήπωςενδιαφέρεσαι;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καλό αμαξάκι είναι...»μουρμούρισε σκεπτικά. «Να το δουν τα παιδιά;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι να δουν -πλάκαμού κάνεις; Δώσε ένα τριαντάρι και καθαρίσαμε αλλιώς μη με καθυστερείς», τουξέκοψα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τριάντα χιλιάδες;Πού να τα βρω τόσα λεφτά;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καλά –δενπειράζει», είπα. «Ανέβα Βίβιαν, φεύγουμε».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Στάσου ρε παιδίμου...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Στάθηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δέκα χιλιάδες τοπολύ...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Χαμογέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δέκα κι ένα νόμιμοσαράβαλο», αντιπρότεινα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν γίνονταιαυτά».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εντάξει, δενγίνονται. Αντίο».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Στάσου».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ξαναστάθηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άκου παππού, δενέχω όρεξη για μαλακίες. Το αμάξι είναι έτοιμο να σαλπάρει για την αλλοδαπή,θέλεις να τα κονομήσεις εσύ ή να το πάω σε άλλον;» νευρίασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καλά. Ανταλλαγή–ένα μ΄ ένα...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Με κουράζεις...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και δυοχιλιαρικάκια...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τέσσερα».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τρία».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κλείσαμε».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σε είκοσι λεπτάφεύγαμε από το άθλιο συνεργείο οδηγώντας ένα πράσινο Άξεντ που κουδούναγε σανπαραστρατημένο πρόβατο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Βίβιαν είσαιθησαυρός», της είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Χαμογέλασεεξηγώντας μου πώς θα φτάναμε σπίτι της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ζούσε σε μιαθλιβερή πολυκατοικία απ΄αυτές που δένουν τις πόρτες με καλώδιο για να μηχτυπάνε από τον αέρα και το πολυτιμότερο πράγμα κάθε διαμερίσματος είναι κάποιακονσέρβα ληγμένη μόλις τον περασμένο μήνα. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σπίτι μου. Καλό;»χαμογέλασε η Βίβιαν.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Το καλύτερο», τηςείπα ψάχνοντας κάπου να βολευτώ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μέσα,κρεβατοκάμαρα», μου έδειξε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δεν είχα κουράγιονα φέρω αντιρρήσεις, ξάπλωσα στο κρεβάτι της όσο τα ελατήρια διαμαρτύρονταν κιέκλεισα για λίγο τα μάτια. Την ένιωσα να μου βγάζει τις μπότες, πήγα ναδιαμαρτυρηθώ αλλά ποιος ο λόγος; Ειδικά όταν δεν έχεις αποθέματα φωνής...</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έφυγε για λίγο απόκοντά μου και κατάλαβα οτι άναβε μια ηλεκτρική σόμπα-κουκουνάρα, η ζέστη μεπλημμύρισε καθώς η Βίβιαν μού έβγαζε τα ρούχα. Την άκουσα να τσιρίζειτρομαγμένη βλέποντας την πληγή μου, μετά μού ψιθύρισε στο αυτί να τη βοηθήσωόσο πάλευε να με γυρίσει μπρούμυτα. Παρακάτω δεν θυμάμαι τίποτα. Κάτι ζεστέςπετσέτες μονάχα που με κάνανε να πονάω γλυκά και τα συνεχή παρακάλιά μου: «έχωχάπια στο μπουφάν –δώσμου». Πονούσα αλλά δεν ήξερα από πού ερχόταν ο πόνος.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κοιμάσαι, πάωδουλειά», μια φράση ακουμπισμένη στο αυτί μου για ώρες πολλές.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κοιμάσαι;Καλύτερα; Κάνε άκρη», κι άλλες φράσεις.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σήκω, φας», μιαεπαναλαμβανόμενη φράση που δεν ήξερα πώς να την κάνω να σταματήσει.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κοιμάσαι, πάωδουλειά, κοιμάσαι; Κοιμάσαι, κάνε άκρη, σήκω, φας, κοιμάσαι, πάω δουλειά,καλύτερα, κοιμάσαι;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν κοιμάμαι»,μουρμούρισα βραχνά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έκανα κιόλας νασηκωθώ αλλά έμοιαζε να έχω ενσωματωθεί στο στρώμα με τα διαμαρτυρόμεναελατήρια. Έκλεισα τα μάτια, τα ξανάνοιξα αλλά το σκοτάδι παρέμενε ίδιο. Σε κάτιτέτοιες περιπτώσεις τρομάζεις οτι, αυτό ήταν, τυφλώθηκες –άρχισα να ψαχουλεύωτριγύρω για να προσανατολιστώ, τελικά πέτυχα έναν διακόπτη και γέμισα τοδωμάτιο με ανακριτικό φως. Ήμουν μόνος και μπανταρισμένος, άγγιξα διστακτικάτους επιδέσμους, η πληγή από κάτω διαμαρτυρήθηκε εξίσου διστακτικά. Σηκώθηκαψαχουλευτά σα γκαστρωμένη και πήγα κατά την κουζίνα επειδή το στόμα μου είχεξεραθεί για νερό. Το σπίτι μύριζε κλεισούρα και ιδρώτα, η δική μυρωδιάανακατεμένη με τη δική της κι από πάνω κάποιο βαρύ άρωμα που χειροτέρευε τηνκατάσταση. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ήπια ένα λίτρονερό, στην αρχή βουλιμικά, μετά πιο αργά –έψαξα τα κατατόπια του σπιτιού. Μιαμουσαμαδένια ντουλάπα τιγκαρισμένη από τα ρούχα της, ένα άδειο ψυγείο -κατέληξαστο μπάνιο. Το νερό έτρεχε κρύο από τη διαλυμένη ντουζιέρα, πλύθηκα όσοκαλύτερα μπορούσα πριν δω τη φάτσα μου στον καθρέφτη και τρομάξω. Από τα γένιαυπολόγιζα οτι θα πρέπει να είχα περάσει 3-4 μέρες τάβλα, βρήκα ένα σκουριασμένοξυραφάκι και μια πλάκα σαπούνι, πήρα να ξυρίζομαι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Όταν μπήκε στοσπίτι την περίμενα αξιολύπητα φρέσκος και ανεπαρκώς στολισμένος –βλέπεις, ταρούχα μου ήταν ακόμα γεμάτα αίματα και λάσπες. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Λούης», ούρλιαξε.«Σηκώθηκε;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Χαμογέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η Βίβιαν άφησε μιαπλαστική σακούλα στο πάτωμα και όρμησε να μ΄ αγκαλιάσει, κρατήθηκα για να μησωριαστώ από την καρέκλα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έχεις φέρειφαγητό», με πληροφόρησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δεν πεινούσα και ταχάπια κωδεϊνης με είχαν γεμίσει νωχελικότητα, έμεινα λοιπόν απαθής να τηνπαρακολουθώ όσο σερβίριζε μια άθλια ψαρόσουπα. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πώς τα πέρασες στηδουλειά σου;» τη ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εσύ δεν θέλειξέρει», μου απάντησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Χαμογέλασα –το είχαξανακούσει αυτό.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έξω από το παράθυροέπαιρνε να ξημερώνει για τα καλά κι η Βίβιαν τιτίβιζε ακατανόητες ιστορίες γιακάποιους συγγενείς της που ήρθαν στην Αθήνα αλλά έχει χάσει τα ίχνη τους. Ησούπα δεν κατέβαινε με τίποτα, οι πατάτες έμοιαζαν με υπόθετα γλυκερίνης κιαναγκαζόμουν να κλείνω τη μύτη κάθε φορά που πλησίαζα στα υπολείμματα ψαριού,έκανα πάντως φιλότιμες προσπάθειες να φάω για να μην την απογοητεύσω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Βίβιαν, δεν ξέρωτι θα έκανα χωρίς εσένα», παραδέχτηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κι εκείνη κούνησετα χέρια μπροστά από το πρόσωπό της γελώντας, σα να έδιωχνε τίποτα μύγες. Είχαβέβαια τον σκοπό μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θέλω να σου πωόμως κάτι», συνέχισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Με κοίταξεπεριμένοντας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εδώ στην περιοχήέγινε μια δολοφονία...» ξεκίνησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Την ηθοποιό;»ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αυτήν. Λένε οτι τησκότωσα εγώ....» σταμάτησα για να της δώσω λίγο χρόνο, περίμενα όσο την έβλεπανα μαζεύεται. «Δεν είναι αλήθεια. Πήγα και την είδα, μιλήσαμε, έφυγα –νομίζωκιόλας οτι με είχε συμπαθήσει... Γύρισα πίσω μπας και βρω κάποιο στοιχείο γιατο ποιος τη σκότωσε, όχι οτι περιμένω πως έτσι θα ξεμπλέξω αλλά να μάθωτουλάχιστον ποιος με έπιασε κορόιδο...» σταμάτησα ξανά. «Κατάλαβες τι σουείπα;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ένευσε ανεμίζονταςτο χείμαρρο των μαλλιών της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι θα κάνει;» μερώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όσο λιγότεραξέρεις...» μουρμούρισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μη λέει τέτοια»,νευρίασε απότομα. «Εσύ πάω φυλακή...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έκρυψε το πρόσωπότης στις παλάμες της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν πρόκειται ναπας φυλακή», της ξεκαθάρισα. «Δεν πρόκειται να πω οτι έμεινα σπίτι σου και δενομίζω οτι ο τύπος που του πουλήσαμε το αμάξι θα μιλήσει στους μπάτσους».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τώρα;» με ρώτησεκοιτάζοντάς με κατάματα –είχε κάτι τεράστια κι εκτυφλωτικά μάτια, ένιωσα τοπρόσωπό μου να τσουρουφλίζεται.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τώρα θα φύγω», τηςείπα. «Κι αν όλα πάνε καλά δεν θα σε ξαναενοχλήσω»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αν όχι;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αν όχι –τότε θα μεδεις στις ειδήσεις».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σηκώθηκε καιστήθηκε μπροστά μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πάω μπάνιο, εσύξαπλώσεις».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έξυσα το κεφάλιμου, τι ήταν πάλι αυτό;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν είμαικουρασμένος», έκανα χαζά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ναι –όχι ακόμα»,γέλασε. «Εσύ κοιμηθεί μαζί μου πριν φύγει».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Γιατί;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Επειδή έτσιγίνει», είπε απαλά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Τι μπορούσα νααπαντήσω σε αυτό; Σήκωσα τους ώμους σε μια δήθεν αδιάφορη κίνηση κι επέστρεψαστο κρεβάτι μου σαν καλό παιδί. Η Βίβιαν χώθηκε στην τουαλέτα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άναψε σόμπα»,φώναξε –σε μένα ή στη σόμπα, δεν κατάλαβα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Βιάστηκα πάντως ναβάλω στην πρίζα την κουκουνάρα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ήρθε λίγη ώρααργότερα, γυμνή με το κορμί να αστράφτει από σταγόνες νερού που κυλάγανεχαδιάρικα –η ζέστη με είχε αποβλακώσει, έτοιμος ήμουν ν΄ αποκοιμηθώ –όταν τηνείδα όμως ανατρίχιασα. Αυτή η γυναίκα ερχόταν από τα βαθιά, από τότε&nbsp; που τα νεφρά των ανθρώπων κυβερνούσαν τονκόσμο, τράβηξε τα σκεπάσματα, χώθηκε δίπλα μου κι ένιωσα μια παγωμένη φωτιά ναμε απειλεί.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ακόμα φοράειρούχα;» γέλασε δείχνοντάς μου τα λευκά της δόντια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δεν είχα τι νααπαντήσω οπότε άρχισα να γδύνομαι άτσαλα. Το ίδιο άτσαλα τής όρμησα, με έσπρωξεήρεμα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εσύ ξεκουράζεσαι»,μου είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ναι, οπωσδήποτε –μεμια τέτοια γυναίκα δίπλα σου τι άλλο θα σκεφτόσουν να κάνεις πέρα απόξεκούραση; Γύρισα να την φιλήσω αλλά ήταν πιο γρήγορη, ένιωσα τα χείλια της ναξεκινάνε από το μέτωπό μου ακολουθώντας καθοδική πορεία.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εσύ άντρα δικό μου,εσύ μάλωσε για μένα κι εγώ μαλώσω για σένα, άντρα δικό μου», επαναλάμβανε όσομε φιλούσε κι ένιωσα οτι οι φράσεις που άκουγα στον λήθαργό μου ξανάβγαινανστην επιφάνεια για να μας στοιχειώσουν αλλά η Βίβιαν κόλλησε το στόμα της στοδικό μου και κάποιος απελευθέρωσε μια παρέλαση μέσα στο δωμάτιο, μπροστά ημπάντα έπαιζε εμβατήρια, στη συνέχεια λάγνες χορεύτριες και κάπου ενδιάμεσα ταλιοντάρια με τις τίγρεις έξω από τα κλουβιά τους –σκέφτηκα να κρυφτώ σε κάποιοαπό τα άδεια κλουβιά αλλά η παρέλαση με συνεπήρε, χάθηκα μέσα στον πολύχρωμοανεμοστρόβιλο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σηκώθηκαπροσεκτικά, μην την ξυπνήσω, έσβησα και την κουκουνάρα για να μην πάρουμε καμιάφωτιά, ήμουν ιδρωμένος και το κρύο μού προκάλεσε ασυγκράτητο τρέμουλο, άναψατσιγάρο καθώς ντυνόμουν αργά. Το κορμί μου πήρε πάλι να πονάει –ένα πλήρεςρεπερτόριο πόνου απ΄αυτά που δε σ΄ αφήνουν να τελειώσεις το τσιγάρο αλλά σεστέλνουν τρέχοντας να μπουκωθείς στα χάπια. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Την χάζευα όσοκοιμόταν, τα μαλλιά μισόκρυβαν το πρόσωπό της, ο αριστερός της ώμος πρόβαλεγυμνός από τα σκεπάσματα. Δεν ξέρω αν ήταν μια γυναίκα που θα μπορούσες ναζήσεις μαζί της αλλά είμαι σίγουρος οτι μαζί της μπορούσες εύκολα να πεθάνεις.Σε κάποιο κρεβάτι πνιγμένος στον ιδρώτα ή σ΄ ένα βρώμικο σοκάκι μαχαιρωμένοςαπό νταβατζήδες, μεταξύ μας, δεν μπορούσα να βγάλω άκρη ποιο από τα δυο θα ήτανπερισσότερο επίπονο. Ντύθηκα, τής άφησα τα χρήματα που είχα βγάλει πουλώντας τοτζιπ κι έφυγα πατώντας στα νύχια λες και υπήρχε περίπτωση να την ξυπνήσω. Όχι,δεν την φίλησα φεύγοντας –τι το περάσαμε δηλαδή;</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Εκεί έξω είχεμεσημεριάσει για τα καλά, ήξερα όμως τι έπρεπε να κάνω και γι΄αυτό δενβιαζόμουν. Πήρα το Άξεντ και τσουλήσαμε παρέα μέχρι το κέντρο της πόλης, βρήκαένα ήσυχο μέρος να το παρκάρω και μετά περπάτησα μισό χιλιόμετρο μέχρι ναπετύχω τηλεφωνικό θάλαμο. Έβγαλα την κάρτα του από το πορτοφόλι μου καισχημάτισα τον αριθμό.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εμπρός»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καλημέρα, θα μεπετάξεις με το ταξί μέχρι έξω από την πόλη;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πού ακριβώς πάτε;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θα σου δώσωδιεύθυνση, δεν τη θυμάμαι απέξω».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και πού είστε;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Στην κεντρικήπλατεία».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σε δυο λεπτά θαβρίσκομαι εκεί».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Στήθηκα και τονπερίμενα καπνίζοντας κάτω από τον παγωμένο ήλιο. Ήρθε σε δέκα λεπτά με τοπεντακάθαρο ταξί του, σταμάτησε πέντε μέτρα μακριά μου, βιάστηκα να χωθώ στοπίσω κάθισμα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εσείςτηλεφωνήσατε;» ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ναι», απάντησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κι επιτόπουακούμπησα τη λάμα της πεταλούδας στο σβέρκο του.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Προχώρα και θα σουπω. Βγες από την πόλη».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Με είδε στονκαθρέφτη, μάλλον με θυμήθηκε γιατί φάνηκε να ταράζεται. Μπορεί βέβαια και ναέφταιγε η λάμα που τον χάιδευε. Βγήκαμε από την πόλη, διάλεξα ένα έρημο μέροςκαι του ζήτησα να μπει σε κάποιο χωματόδρομο. Όταν βεβαιώθηκα οτι θα μπορούσαμενα μιλήσουμε ήσυχα τον έβαλα να παρκάρει.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Με θυμάσαι;» τονρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όχι», είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Λες ψέματα»,παρατήρησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ναι», είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ωραία»,παραδέχτηκα. «Δεν σκοπεύω να σε πειράξω, απλά θέλω να μου πεις μερικάπράγματα...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σταμάτησα, έγειραλίγο πίσω στο κάθισμά μου και πήρα τη λάμα από τον σβέρκο του.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όταν ήρθες να μεπάρεις εκείνη τη μέρα, μου είπες οτι έφερνες κάποιον άλλο –θυμάσαι;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ναι».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ποιος ήταν;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν τον ξέρω».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εντάξει, δεν τονξέρεις. Πες μου τουλάχιστον πώς ήταν».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Γέρος».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και τι άλλο;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τίποτ΄ άλλο, έναςγέρος».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Περίμενα αφήνοντάςτου λίγο χρόνο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καλοντυμένος,αρχοντάνθρωπος»,&nbsp; είπε τελικά. «Φαινότανπλούσιος».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι άλλο;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν ξέρω. Τον πήρααπό το σταθμό, έψαχνε ταξί, βιαζόταν... Μπήκε στο αμάξι σχεδόν με το ζόρι, είχασταματήσει σε φανάρι καθώς ερχόμουν να σε πάρω.... Πού πας κύριος, έχω κούρσα,του είπα. Βιάζομαι, μου λέει. Πού θες να πας; ξαναρωτάω. Και μου λέει ακριβώςτο μέρος που πήγαινα, εντάξει, του λέω, είσαι τυχερός. Όταν φτάσαμε σε σένα τουείπα να τον κατεβάσω αλλά μου ζήτησε να τον πάω 200 μέτρα παρακάτω και θα μεπλήρωνε καλά. Τελικά πήγαμε κοντά 2 χιλιόμετρα πιο κάτω... τέλος πάντων. Μετάγύρισα και σε πήρα».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έβγαλα το πακέτο μετα τσιγάρα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πειράζει νακαπνίσω;» τον ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κούνησε τους ώμους,τον πείραζε αλλά τι να έλεγε...</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άναψα, τουπρόσφερα, δεν πήρε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τώρα το θυμήθηκα»,φώναξε. «Κι εκείνος κάπνιζε, του είπα οτι απαγορεύεται αλλά με παρακάλεσε νατον αφήσω γιατί ήταν πολύ αναστατωμένος, άνοιξε και το παράθυρο... Τον άφησααλλά το μετάνιωσα, κάπνιζε κάτι βρωμοτσίγαρα με αρωματικό καπνό...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κόκκινα τσιγάρα»,φώναξα με τη σειρά μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ναι. Κάπνισε δύομέχρι να φτάσουμε, βρήκα τις γόπες στο τασάκι εκεί που κάθεσαι. Τον ξέρεις;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Βίκτορας Αλεξιάδης.Το μάτι της Λίζας Φωτίου στην πολυκοσμία.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μπορεί και να τονξέρω», ψιθύρισα. «Πώς σε λένε ρε φίλε;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μιχάλη».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μιχάλη –ωραία. Νασε ρωτήσω τώρα –αυτά τα είπες στην αστυνομία;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κούνησε το κεφάλιαδιάφορα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Γιατί να τα πω;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Επειδή εκείνη τημέρα σκοτώσανε τη Φωτίου».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και τι δουλειάείχε; Δεν τον πήγα σπίτι της».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τον πήγες όμως <i>κοντά</i>στο σπίτι της».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ακόμα κι έτσι...τι δουλειά είχε ο άνθρωπος; Αφού είπαν οτι τη σκοτώσανε κάτι Αλβανοί. Αυτός,μόνο Αλβανός δεν ήταν».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δίκιο είχε, αλλάόχι και πολύ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Γιατί αποφεύγειςτους μπάτσους;» τον ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Είμαι κλειστόςτύπος», δικαιολογήθηκε εξουθενωμένος από την προηγούμενη αναγκαστική πολυλογία.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κλειστός ή πρώηνέγκλειστος;» επέμεινα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όπως το πάρεικανείς...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Τον χτύπησα στηνπλάτη.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πήγαινέ με στοσταθμό και ξέχνα οτι έγινε», του είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι έγινε δηλαδή;»αναρωτήθηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Χαμογέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κάναμε τη διαδρομήτης επιστροφής αμίλητοι. Σταμάτησε το ταξί του έξω από τον σταθμό και περίμενεμε τα χέρια στο τιμόνι. Έβγαλα ένα πενηντάρικο, του το έδωσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν είναι ανάγκη»,μου είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Το ξέρω»,απάντησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Βγήκα κλείνονταςαπαλά την πόρτα πίσω μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ξέρεις... δενέχεις και πολλές ελπίδες, ακόμα κι αν τον βρεις...» φώναξε κατεβάζοντας τοπαράθυρό του.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αν είχα ελπίδεςδεν θα είχε πλάκα», του χαμογέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μετά μπήκα στοσταθμό και τον περίμενα μέχρι να φύγει για να ξαναβγώ. Πέρασα προσεκτικά τουςδρόμους (ποτέ δεν ξέρεις ποιον θα συναντήσεις σε μια μικρή πόλη) κι έφτασα εκείπου είχα παρκάρει το Άξεντ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το εσωτερικό τουαυτοκινήτου βρωμούσε τσιγάρο και λιωμένο πλαστικό, πήρα τον δρόμο τηςεπιστροφής βλαστημώντας, όταν ανακάλυψα οτι κάποιος από το συνεργείο είχεβγάλει το ραδιόφωνο. Τα χιλιόμετρα της Εθνικής έδειχναν πιο εύκολα όσο ο ήλιοςέψαχνε μέρος να κρυφτεί, μη και τον πετύχει το απόγευμα και του ζητήσει πίσωτίποτα παλιά δανεικά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άφησα το βλέμμα μουνα ακολουθήσει τη χαρακωμένη άσφαλτο νιώθοντας ακόμα τη μυρωδιά της Βίβιαν σταδάχτυλά μου. Κάποια μέρα θα ξαναγύριζα, θα την ξανάβρισκα και θα την έπαιρναμαζί μου για πάντα. Και μετά θα περνούσαμε μια ολόκληρη ζωή μαζί, μ΄ αυτή ναεκρήγνυται κάθε τόσο και μ΄ εμένα να μετανιώνω. Αλλά της το χρωστούσα -πώςαλλιώς να γινόταν; Όποιος σώζει τη ζωή σου, σε δένει σφιχτά με τη δική τουζωή&nbsp; -μόνο αν τον σκοτώσεις μπορείς ναελευθερωθείς.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Για την ώρα είχαμπροστά μου 300 χιλιόμετρα και πολλές ερωτήσεις να κάνω στον κύριο ΒίκτοραΑλεξιάδη. Οι απαντήσεις ήταν δική του υπόθεση, αλλά το πώς θα ζούσε τηνυπόλοιπη ζωή του –πίσω από τα κάγκελα ή περιμένοντας τη σφαίρα –αυτό ήταν δικήμου δουλειά. Ότι κι αν διάλεγε ο Αλεξιάδης θα του έβγαινε σε κακό, οτι κι ανγινόταν τελικά, εγώ δύσκολα θα ξέμπλεκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άλλαξα ταχύτητατσαντισμένος –το κιβώτιο μπλόκαρε σε κάθε αλλαγή από τρίτη σε τετάρτη, όταν τοεπιχειρούσα κουδούνιζε σαν κουμπαράς. Ξαφνικά, άρχισε να μη μου αρέσει καθόλουαυτό το απόγευμα.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27576251-8824078721975641742?l=themotorcycleboy.blogspot.com' alt='' /></div>The Motorcycle boyhttp://www.blogger.com/profile/16100587678540156210noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-27576251.post-65731844160294866632011-12-22T08:52:00.000+02:002011-12-22T19:34:13.586+02:00<a href="http://www.sportingsucks.blogspot.com/" target="_blank"><b>Το κομμάτι που ακολουθεί είναι αναδημοσίευση από το blog του ντοκυμαντέρ "Εδώ δεν υπάρχει Άσυλο". </b></a><br /><br /><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Έξω έχει πέσειένα σκοτάδι, να το κόβεις με το κουζινομάχαιρο –δέντρα κρύβουν τις πινακίδες-πηγαίνουμε αποκλειστικά με τη μυρωδιά. <i>«Είμαστε ακόμα Αθήνα ή φτάσαμε Θήβα;»</i>αναρωτιέμαι. Στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου έχω την Άντα Λαμπάρα, τον Σπύροτο Φάρο και μια κιθάρα –κανένας τους δεν βρίσκει κάτι να απαντήσει. Σταματάωλοιπόν σε ένα βενζινάδικο αποφασισμένος να κάνω μια από τις πιο άκυρεςερωτήσεις της ζωής μου: <i>«Ψάχνω για ένα φαρμακείο που είναι κοντά σε ένα περίπτερο–είναι κάπου εδώ γύρω;» «Μόλις το πέρασες»,</i> μου λέει ο βενζινάς χωρίς ναπαίξει ούτε βλέφαρο. Χαμογελάω ηλίθια προσπαθώντας να θυμηθώ πως έμπλεξα σ΄αυτήτην υπόθεση. </span><span lang="EL"></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Η αρχή τηςιστορίας πάει περίπου δυο χρόνια πίσω –είμαστε στον <i>ΚΟΥΚΟ</i> στα Κύθηρα καιπίνουμε του σκοτωμού,&nbsp; ανταλλάσσουμε αναμνήσεις με τον <b>Κώστα </b>το <b>Μάστορη</b>όταν μού δίνει (άθελά του) την ιδέα να φτιαχτεί ένα ντοκυμαντέρ για τηνανεξάρτητη σκηνή της Αθήνας του ’80. Ένα εξάμηνο μετά, προσπαθώντας να βγάλωκάποια άκρη, στριμώχνω και τον Κώστα<i>: «Κωλόπαιδο, θα γράψεις τη μουσική τουντοκυμαντέρ και δε σηκώνω κουβέντα!» </i>Δεν θυμάμαι τι απάντησε ο Κώστας(επειδή, όντως, δεν σήκωνα κουβέντα) αλλά η συμφωνία κλείστηκε επιτόπου. </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Τα πράγματα πήραντο δρόμο τους, η δημιουργία του ντοκυμαντέρ πέρασε από διάφορα στάδιααναζητήσεων, συζητήσεων, ακυρώσεων, συνεργασιών, δημοπρασιών, πολυκατοικιώνκλπ, αποδεικνύοντας οτι πρόκειται&nbsp; για μια </span><b>Bela</b><b> Lugosi</b><span lang="EL"> παραγωγή–απέθαντο πράγμα δηλαδή. Κάθε φορά που απογοητευόμουν όνταςσίγουρος οτι δεν πρόκειται να προχωρήσει το πράγμα –<b>εκείνη ακριβώς τη στιγμή</b>(όχι μετά από δυο μέρες, ούτε μετά από μια βδομάδα)- εμφανιζόταν ηεναλλακτική λύση. Από μόνη της! Στολισμένη, κοστουμαρισμένη, με σιδερωμένη κάπακαι γυαλισμένους κυνόδοντες σαν τον </span>Bela Lugosi<span lang="EL">. </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Πριν κάνα μήνα μεειδοποίησε ο Κώστας: <i>«Θα κλειστώ σε ένα απομονωμένο δωμάτιο στον Αβλέμοναμπας και&nbsp; ολοκληρώσω κάποια κομμάτια για τη μουσική του ντοκυμαντέρ».</i>Κι έτσι ακριβώς έκανε.</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Τρεις μέρεςαργότερα με παίρνει τηλέφωνο: <i>«Σου στέλνω το τραγούδι του ντοκυμαντέρ».</i> Ποιοτραγούδι; Εγώ ήξερα οτι ο Κώστας ετοίμαζε ινστρουμένταλ κομμάτια! <i>«Μου ήρθεκατά τις 4 το πρωί, ετοιμαζόμουν να κλείσω τα μηχανήματα και να την πέσω ότανκόλλησα σε ένα ρυθμό, τον έψαξα λίγο περισσότερο, σκέφτηκα να του βάλω και λίγομπάσο –με πήγε μέχρι τις 6 αλλά το έφτιαξα, έχω βάλει και στίχους» </i>Κλείνωτο τηλέφωνο, κατεβάζω το κομμάτι και το ακούω. Όταν τελειώνει το κομμάτι ψάχνωνα βρω τσιγάρο. Παίρνω τηλέφωνο τον Κώστα<i>: «Ρε μπαγάσα, τι έχεις κάνει εδώπέρα; Όλα όσα θέλουμε να πούμε με το ντοκυμαντέρ είναι μέσα στο τραγούδι!» </i>Γελάμεσαν ηλίθιοι. <i>«Ανεβαίνω Αθήνα να το γράψω κανονικά στο στούντιο τουΜανωλίτση»</i>, μου λέει ο Κώστας.</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Το΄πε καιτο΄κανε. Πέφτει η σχετική ειδοποίηση στα πέριξ: <i>«Ο Μάστορης ανεβαίνει ναηχογραφήσει στου Μανωλίτση –θέλει δεύτερα φωνητικά και ότι άλλο προκύψει»,</i>γίνεται ο κακός χαμός. Όλοι θέλουν να έρθουν στην ηχογράφηση, να ξαναδούν τονΜανωλίτση μετά από τόσα χρόνια, να βρεθούν με τον Μάστορη, να βρεθούν μεταξύτους, να φτιαχτεί κατάσταση τέλος πάντων.</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Εγώ πάλι, έχω τοδυνατότερο ντουέτο κινηματογραφιστών του λεκανοπεδίου –<b>Μιχάλης Καφαντάρης,Νίκος Χανιώτης</b> (κυριολεκτώ –εντάξει;). <i>«Δεν έρχεστε κι εσείς στουΜανωλίτση να τραβήξουμε ένα </i></span><i>makin</i><i><span lang="EL">’ </span>of</i><i><span lang="EL">;» </span></i><span lang="EL">τους προτείνω.Γουστάρουν κι αρχίζω να ψάχνω για κάμερα –η εταιρεία παραγωγής δεν έχει καμιάελεύθερη να μας δώσει, δανειζόμαστε τελικά μια </span>Canon<span lang="EL">, ερασιτεχνική –απ΄αυτές που χρησιμοποιεί ο κόσμοςγια να τραβάει γενέθλια και οικογενειακά ταξίδια στο Πουκίπσι. </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Κάπως έτσιφτάνουμε στο σημείο όπου, μέσα στο πηχτό σκοτάδι ψάχνουμε το στούντιο <b>ΖΟΟΜ</b>του <b>Μανωλίτση</b>, το οποίο βρίσκεται κάπου στη Δροσιά <i>–«στρίβεις για ναβγεις&nbsp; από τον κεντρικό δρόμο όταν δεις ένα φαρμακείο μετά από έναπερίπτερο»</i>, αυτές είναι οι οδηγίες που έχουμε.</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Όταν μπαίνουμεστο στούντιο πέφτουμε πάνω σe παιδότοπο (πού νομίζεις οτι δημιουργήθηκε τουπερσυγκρότημα τής <b>ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ ΑΣΥΛΟΥ</b>;) Αυτοί οι μουσικοί μοιάζουνμε Εγγλέζους χούλιγκανς –άμα μαζευτούν στο ίδιο μέρος κάνουν τρομερή φασαρία.Μιλάω για πριν αρχίσουν να παίζουν –εντάξει; Μέτρα τώρα τι έχουμε μαζεμένο στονίδιο χώρο: <b>Κώστας Μάστορης (</b></span><b>Metro</b><b> Decay</b><b><span lang="EL">), Άντα Λαμπάρα (</span>Villa</b><b><span lang="EL"> 21, </span>Nomandolls</b><b><span lang="EL">), Σπύρος Φάρος (</span>Yell</b><b><span lang="EL">-</span>o</b><b><span lang="EL">-</span>Yell</b><b><span lang="EL">, </span>Headleaders</b><b><span lang="EL">, </span>Rehearsed</b><b> Dreams</b><b><span lang="EL">, </span>Spider</b><b><span lang="EL">’</span>s</b><b> Web</b><b><span lang="EL">, </span>This</b><b> Fluid</b><b><span lang="EL">), Γιάννης Ντρενογιάννης (</span>Anti</b><b> Troppau</b><b> Council</b><b><span lang="EL">, </span>Yeah</b><b><span lang="EL">!), Θοδωρής Βλαχάκης (</span>Magic</b><b> De</b><b> Spell</b><b><span lang="EL">), ΒασίληςΣαλαπάτας (</span>Not</b><b><span lang="EL"> 2 </span>without</b><b><span lang="EL"> 3), Μιχάλης Πούγουνας (</span>Flowers</b><b> of</b><b> Romance</b><b><span lang="EL">, </span>Nexus, New Zero</b><b> God</b><b><span lang="EL">), Στάθης Καλυβιώτης (Ανυπόφοροι), Γιάννης Χαραλαμπίδης (Ανυπόφοροι, </span>Split</b><b> Image</b><b><span lang="EL">) </span></b><span lang="EL">και <b>ο Στέλιος</b> ο <b>Μαστρόκαλος (</b></span><b>Metro</b><b> Decay</b><b><span lang="EL">),</span></b><span lang="EL"> σε απευθείας ανταπόκριση από Εδιμβούργο κι ας μην ξεχνάμε τον <b>Χρήστο</b>τον <b>Μανωλίτση </b>και τον <b>Κώστα </b>τον <b>Κούζα</b>. (Κοιτάζω ξανά, όσαέγραψα, προσπαθώντας να θυμηθώ πόσα συγκροτήματα, στα οποία συμμετείχαν οιπαραπάνω σεσημασμένοι, ξέχασα να αναφέρω –το γεγονός είναι οτι στο στούντιοΖΟΟΜ μαζεύτηκε σχεδόν η μισή ανεξάρτητη σκηνή της Αθήνας του ’80). </span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Χάνομαι μέσα στοσαματά τους, ατέλειωτες κουβέντες όσο μπαινοβγαίνουν στην αίθουσα ηχογράφησης,τρομερές ιστορίες για κιθάρες που πέσανε στις γραμμές του ΗΣΑΠ και κιθαρίστεςπου βούτηξαν να τις πιάσουν, γέλια –πολλά γέλια, χοντρό κανιβάλισμα –ο λόγοςπου μπλέχτηκα στο ντοκυμαντέρ ήταν οτι μου είχαν λείψει αυτοί οι τύποι –πούδιάολο ήταν κρυμμένοι τόσα χρόνια; Φαίνεται οτι και σ΄εκείνους είχε λείψει οσαματάς, γι΄αυτό τα άφησαν όλα για να έρθουν στο στούντιο του Μανωλίτση –20χρόνια πέρασαν και ησυχία δεν έχουν βρει ακόμα (ούτε πρόκειται, έτσι όπως τουςείδα).</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Όσο εγώκαλοπερνάω ο Μιχάλης με το Νίκο τραβάνε. Τραγουδιστές, μουσικούς, ηχολήπτες,κονσόλες, καλώδια... Κάνουν πατέντες για να φτιάξουν φόντο, κάνουν ταρζανιέςγια να κλέψουν τον φωτισμό –όταν όλοι είμαστε έτοιμοι για διακομιδή από το ΕΚΑΒο Μιχάλης με το Νίκο συνεχίζουν. Κάπου αγανακτώ –τι ακριβώς κάνουν δηλαδή;Είπαμε να βγει ένα </span>makin of<span lang="EL">, 5-10 μούρες που θα κουρδίζουν ή θατραγουδάνε και το ντουέτο έχει τραβήξει τη <i>Ρώσικη Κιβωτό</i>!</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Καταλήγουμε σεσουβλατζίδικα και αργοπορημένα μπαράκια –όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία. </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Περνάνε δυομέρες, φτάνει το πρωινό της Δευτέρας, ετοιμαζόμαστε να πάμε στις δουλειές μαςεγώ κι η γυναίκα μου. Τσεκάρω τα μέιλ μου πίνοντας τον βιαστικό πρωινό καφέ.Βρίσκω ένα μήνυμα από τον Μιχάλη: <i>«Το μοντάρισα βιαστικά για να πάρεις μιαπρώτη ιδέα, θα το δουλέψουμε κι άλλο με το Νίκο». </i>Κατεβάζω το βίντεο καιμένω να το κοιτάζω σα χάνος όσο παίζει. Φωνάζω τη γυναίκα μου, παθαίνει το ίδιο.Τι </span>makin of<span lang="EL"> και κανταΐφια ξεχτένιστα; Τα παιδιά έχουν φτιάξειένα κανονικό </span>videoclip<span lang="EL"> –έναθανατηφόρο </span>videoclip<span lang="EL"> για τηνακρίβεια! Μιλάω μαζί τους αργότερα μέσα στη μέρα: <i>«Ρε σεις, δεν περίμενα οτιθα καταφέρνατε κάτι τέτοιο με μια κάμερα της πυρκαγιάς!»</i> Απάντηση: <i>«Εντάξειμη βαράς, θέλει κάμποση δουλίτσα ακόμα, αλλά για πρώτο δείγμα καλό είναι».</i></span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Κι όντως κάνανεκάμποση δουλειά από τότε –όλοι τους. Ο Μιχάλης με τον Νίκο και την <b>Όλγα</b>την <b>Παπαδημητρίου</b> που χρησιμοποιήθηκε στον ρόλο του <b>«κοριτσιού με τιςεξεζητημένες ορέξεις».</b> Ο Κώστας ο Μάστορης που κατασκήνωσε με ξηρά τροφήστο στούντιο για να μιξάρει (<i>«το τραγούδι χρειάζεται τροχονόμο», </i>τουείχε πει ο Σπύρος ο Φάρος μετά το μοιραίο βράδυ) πριν το στείλει για </span>master<span lang="EL"> στον τεράστιο </span><b>Kevin</b><b> Metcalfe</b><span lang="EL"> (αν δεν ξέρεις περί τίνος πρόκειται -γκούγκλισε).Και όλα τα παιδιά που συμμετείχαν σ΄αυτή την ιστορία. Έγραψα «ιστορία» καιακριβολογώ γιατί αυτό ακριβώς είναι το συγκεκριμένο κομμάτι και το </span>videoclip<span lang="EL"> του –μια <b>ιστορική καταγραφή.</b> Καιθεωρώ τον εαυτό μου τρομερά τυχερό που βρέθηκα εκεί όσο η ιστορία ξαναγραφόταν.</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Έξω έχει πέσειπάλι το σκοτάδι αλλά τα στολισμένα χριστουγενιάτικα μπαλκόνια το κόβουν με κάτιλαμπιόνια διαπεραστικά σαν κουζινομάχαιρα. Βλέπω για εκατοστή φορά το </span>videoclip<span lang="EL"> και, για εκατοστή φορά, χαμογελάω σανχάνος. Αν αυτό είναι το πρώτο βήμα για το ντοκυμαντέρ, τι μάς περιμένει στησυνέχεια; </span></div><div class="MsoNormal"><i><span lang="EL">«Εγκεφαλικόέπαθες κι έχεις μείνει με το παγωμένο χαμόγελο;»</span></i><span lang="EL"> με ρωτάει η γυναίκα μου πλησιάζοντας. Ξαναβάζω το</span>videoclip<span lang="EL"> για μια ακόμαφορά...</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/VswIP7hzDxA" width="560"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27576251-6573184416029486663?l=themotorcycleboy.blogspot.com' alt='' /></div>The Motorcycle boyhttp://www.blogger.com/profile/16100587678540156210noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-27576251.post-70423957402066423612011-12-18T13:32:00.002+02:002011-12-18T13:32:36.585+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-5LIjg5qjm1Y/Tu3M_nd6rDI/AAAAAAAAB0E/pfZkyU31DFE/s1600/5290974.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"></a><i>Υπάρχουν κάποιοι τέτοιοι τύποι που σε εντυπωσίασαν όταν ήσουνα πιτσιρικάς κι ακόμα δεν τους έχεις ξεχάσει. Ο Mark E. Smith των Fall είναι ένας από αυτούς -κι αυτή είναι μια συνέντευξή του που πήρε στις 13 Νοεμβρίου <a href="http://www.independent.co.uk/arts-entertainment/music/features/life-lessons-mark-e-smith-on-bullying-the-occult-and-why-stalin-had-the-right-idea-6260036.html" target="_blank">ο Robert Chalmers για τον INDEPENDENT</a>. Προσοχή λοιπόν κυρίες και κύριοι -το κλουβί ανοίγει:</i><br /><br /><div class="MsoNormal"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-5JWs5kNcplg/Tu3NEelluVI/AAAAAAAAB0k/mGssuTqFFfs/s1600/mark+e+smith+2005-photo.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-5JWs5kNcplg/Tu3NEelluVI/AAAAAAAAB0k/mGssuTqFFfs/s320/mark+e+smith+2005-photo.jpg" width="317" /></a></div><div class="MsoNormal"><br />Στο τρένο από το <span lang="EN-US">Euston</span> για το <span lang="EN-US">Manchester</span> προσπαθώ ναταξινομήσω στο μυαλό του τα πράγματα με τα οποία ο <span lang="EN-US">Mark</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">E</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Smith</span> ενοχλείται. Σ΄αυτά περιλαμβάνονται, χωρίςσυγκεκριμένη σειρά: οι γιατροί, το <span lang="EN-US">Cheshire</span>, η <span lang="EN-US">Jane</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Austen</span>, η <span lang="EN-US">Manchester</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">United</span>, ο <span lang="EN-US">Guardian</span>, ο <span lang="EN-US">David</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Bowie</span>, το <span lang="EN-US">NYPD</span> (<i>«λαπάδες που χαφιεδίζουν»),</i>&nbsp; το κόκκινο κρασί, η Αυστραλία, η πριγκίπισσαΝταϊάνα, οι <i>«προλετάριοι»,</i> η απαγόρευση του καπνίσματος, οι ψυχολόγους,ο <span lang="EN-US">Alan</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Hansen</span>και ο <span lang="EN-US">Alan</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Shearer</span>(<i>«μοιάζουν με αστυνομικούς –πάω στοίχημα οτι πηγαίνουν για ψώνια παρέα»)</i>,οι φιλελεύθερους που είναι αντίθετοι με τον πόλεμο στα Φώκλαντ, το <span lang="EN-US">Brighton</span> (<i>«σκατένιεςπαμπ, σκατένια ατμόσφαιρα»</i>), ο <span lang="EN-US">JRR</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Tolkien</span>, τα σκυλιά, ο <span lang="EN-US">Kojak</span> (<i>«είναι μουνί»</i>) και το να δίνεισυνεντεύξεις.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Γενικά μιλώντας, το ναασκείς πικρόχολη κριτική σε ότι απεχθάνεσαι μπορεί να βοηθήσει τη δημοτικότητάσου. Αλλά αυτό δεν συνέβη ποτέ στην περίπτωση του <span lang="EN-US">Smith</span>, ίσως επειδή η λίστα με τα πράγματα πουαπεχθάνεται είναι τόσο ευρεία –όπως φαίνεται κι από το παραπάνω δείγμα, υπάρχεικάτι για όλους εκεί μέσα. </div><div class="MsoNormal">Ο <span lang="EN-US">Mark</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">E</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Smith</span> είναι από εκείνεςτις φιγούρες στο χώρο της μουσικής που θα μπορούσε να περιγραφεί ως μυθικήέχοντας παραμείνει για 35 χρόνια ηγέτης των <span lang="EN-US">Fall</span>. Έχει τη φήμη ανθρώπου που δεν μπορεί να αντέξειτους ηλίθιους –ή οποιονδήποτε άλλο –αγόγγυστα. Ευφυής στιχουργός με έκδηλη ροπήπρος τη βία, ο <span lang="EN-US">Smith</span> πιστεύει οτι ένα στυλό είναι πιο δυνατό από ένα ξίφος, αλλά δεν έχει πάνταεύκαιρο ένα στυλό στο χέρι του. Λέγεται οτι κάποτε άφησε το ψεύτικο δόντι τουστο ντουλάπι κάποιου άσχετου αυτοκινήτου. Σύμφωνα με άλλους, απείλησε ναμαχαιρώσει κάποιον επειδή τον ξύπνησε. Φημολογείται οτι απέλυσε κάποτε ένανηχολήπτη επειδή παράγγειλε σαλάτα.</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Δεν μπορώ να συνδέσω καθόλου όλες αυτές τιςαρνητικές εικόνες με τον <span lang="EN-US">Mark</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">»,</i> μου είχε πει κάποτε ο ποιητής <span lang="EN-US">John</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Cooper</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Clarke</span>. <i>«Από όσο τονθυμάμαι, συμπεριφερόταν συνεχώς σαν τέλειος τζέντλεμαν».</i><br /></div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/JjyQkt04Urc" width="420"></iframe><br /><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Όταν έρχεται στο τραπέζιμου στο μπαρ του ξενοδοχείου <span lang="EN-US">Malmaison</span>, ο <span lang="EN-US">Smith</span> (ο οποίος φοράει ένα εφαρμοστό, μέχρι ασφυξίας,πουκάμισο και ένα μαύρο δερμάτινο σακάκι) είναι ευγενικός και φιλικός. Μιασύγκρουση με έναν φανοστάτη πριν από χρόνια (έσπασε τον γοφό του) τού έχειαφήσει ένα μικρό πρόβλημα στο περπάτημα. Παραγγέλνει λάγκερ και ένα μεγάλο <span lang="EN-US">Jameson</span>. Ψάχνει ευκαιρίανα χρησιμοποιήσει μια από τις αγαπημένες του φράσεις σαν άνθρωπος που ψάχνειγια καυγά<i style="mso-bidi-font-style: normal;">. «Το </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">Manchester</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> έβγαλεπολλούς άντρες αυτού του είδους»</i>,είχε γράψει κάποτε. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Σκληρούς άντρες μεσκληρά συκώτια και πρόσωπα σαν άστρωτα κρεβάτια».</i></div><div class="MsoNormal">Δεν χρειάζεται ναδιαβάσεις πολλές βιογραφίες του για να καταλάβεις οτι οι αμφεταμίνες δεν τουείναι άγνωστες. Υπάρχουν πολλά πράγματα πάνω του που μου θυμίζουν τον&nbsp; <span lang="EN-US">&nbsp;Alex</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Higgins</span>. Εκτός από τον τρόπο που πίνει (χαλαρά αλλάαδιάκοπα), είναι και η σωματοδομή τους παρόμοια, καθώς και οι τρόποι τους –ησυμπεριφορά τους σου δημιουργεί την απορία πώς διάβολο τους μπήκε η ιδέα οτι ηβία είναι πρόσφορη λύση για να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής τους. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Μ΄αρέσει να πιέζω τους ανθρώπους»</i>, μουλέει ο <span lang="EN-US">Smith</span>,<i style="mso-bidi-font-style: normal;">«μέχρι να βγάλω την αλήθεια από μέσατους. Να τους μεθάω ή οτιδήποτε. Μετά ν΄ανακαλύπτω τι, στ΄αλήθεια, σκέφτονται.Να τους πιέζω και να τους πιέζω και να τους πιέζω».</i></div><div class="MsoNormal">Μόλις ολοκλήρωσε στο <span lang="EN-US">Ersatz</span> την ηχογράφηση του29^ου άλμπουμ των <span lang="EN-US">Fall</span> το οποίο κινείται στα ομιχλώδη στάνταρ τωνπροηγούμενων δουλειών του. 54 χρονών πλέον, κατάγεται από το <span lang="EN-US">Lower</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Broughton</span> του <span lang="EN-US">Salford</span>, μια περιοχήγεμάτη οπαδούς της <span lang="EN-US">Manchester</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">United</span>. Προφανώς, ο <span lang="EN-US">Smith</span> υποστηρίζει τη <span lang="EN-US">City</span>.</div><div class="MsoNormal">Τώρα ζει σε καλύτερηγειτονιά στο <span lang="EN-US">Prestwich</span> με τη γυναίκα του, την Έλενα Πούλου. </div><div class="MsoNormal">Για την ακρίβεια, όπωςεξηγεί ο <span lang="EN-US">Smith</span>, απεχθάνεται ολόκληρη την πόλη του <span lang="EN-US">Manchester</span>. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Το μισώτο γαμημένο το </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">Manchester</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">. Ήμουνα στο <span lang="EN-US">Cardiff</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> τις προάλλες.Έπρεπε να δεις τα μαγαζιά εκεί πέρα. Είναι φανταστικά. Έφαγα ένα πρωινό εκείπέρα –θα μπορούσα να τρώω τέτοιο πρωινό κάθε μέρα. Το φαγητό τους ήταν υπέροχο.Στο <span lang="EN-US">Manchester</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> το φαγητό, τα μαγαζιά ήταν πάνταχάλια».</i></div><div class="MsoNormal">Το «χώσιμο» είναι οσυνηθισμένος τρόπος επικοινωνίας του αλλά αυτό δεν σημαίνει πάντα οτιαστειεύεται. Ο <span lang="EN-US">John</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Peel</span>, ο, δηλωμένα, μεγαλύτερος φαν των <span lang="EN-US">Fall</span>, είχε πει, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος μαζί τουγια το πού θα το πάει το πράγμα –μερικές φορές μπορεί να μην πάει καθόλου προςτα εκεί που θα ήθελες».</i></div><div class="MsoNormal">Στις συναυλίες, ηακατέργαστα ολέθρια δύναμη του <span lang="EN-US">Smith</span> μεταφέρεται από ένα συνονθύλευμα ήχων (αυτή ηφράση θα πρέπει να είναι ένα από τα μεγαλύτερα κλισέ που έχουν γραφτεί αλλά δενυπάρχει τίποτα που να περιγράφει καλύτερα τους <span lang="EN-US">Fall</span>). Ακόμα κι αν το μουσικό σας γούστο κινείταιμεταξύ Μότσαρτ και Μαντοβάνι, θα ήταν (προτείνω) ενδιαφέρουσα εμπειρία να δείτετους <span lang="EN-US">Fall</span>τουλάχιστον για μια φορά στη ζωή σας. (Ακόμα κι αν αυτή η φορά ήταν στοΕδιμβούργο, εννιά μέρες πριν και είχατε πληρώσει για μια συναυλία στημεγαλύτερη διάρκεια της οποίας ο <span lang="EN-US">Smith</span> ήταν εξαφανισμένος από τη σκηνή και το κοινόέβριζε από κάτω). Είναι λιγότερο ένα ποπ γκρουπ και περισσότερο μια δύναμη τηςφύσης.</div><div class="MsoNormal">Αν και οι επιρροές του–οι Γερμανοί <span lang="EN-US">Can</span>, οι <span lang="EN-US">Stooges</span> και οι <span lang="EN-US">Velvet</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Underground</span><span lang="EN-US"> </span>-είναι εμφανείς, ο <span lang="EN-US">Smith</span> παραμένει ξεχωριστός και πρωτότυπος. Υπάρχειπάντα κάτι σ΄αυτόν που υποδηλώνει οτι έχει επαφή με κάποια άλληπραγματικότητα....</div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Το συγκρότημά τουδημιουργήθηκε το 1976 κι από τότε ο <span lang="EN-US">Smith</span> έχασε ή έδιωξε τουλάχιστον 66 μέλη. Αν και ταγκρουπ που χαρακτηρίζονται από μακροβιότητα στηρίζονται συνήθως σε χίππικεςκολεκτίβες, όπως οι <span lang="EN-US">Grateful</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Dead</span>, οι <span lang="EN-US">Fall</span> χαρακτηρίστηκαν από πρόσκαιρες συνθέσεις τωνοποίων τα κύρια χαρακτηριστικά ήταν η εκατέρωθεν εκτόξευση χολής, τα μπουνίδιακαι η αρνητική ενέργεια. Το πιο διάσημο πρώην μέλος του γκρουπ, ο <span lang="EN-US">DJ</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Mark</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Riley</span>, αν και εκδιώχθηκεαπό το συγκρότημα τη μέρα του γάμου του, εξακολουθεί να περιγράφει τον <span lang="EN-US">Smith</span> σαν <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«μεγαλοφυή».</i></div><div class="MsoNormal">Όταν φεύγουν οι μουσικοίτου, ο <span lang="EN-US">Smith</span>ψάχνει να τους αντικαταστήσει με άλλους που έχουν μικρή ή καθόλου εμπειρία. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Τους φτιάχνω»,</i> μου λέει<i style="mso-bidi-font-style: normal;">, «σαν προπονητής ποδοσφαίρου. Είμαι λίγοσαν τον </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">Alex</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Ferguson</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">».&nbsp;</i><br /><br /><i>&nbsp;</i><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ufp4u5zYiAc/Tu3NBxrgt2I/AAAAAAAAB0U/8VzzC3aaH1A/s1600/AssetAccess.gif" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-ufp4u5zYiAc/Tu3NBxrgt2I/AAAAAAAAB0U/8VzzC3aaH1A/s320/AssetAccess.gif" width="213" /></a></div><div class="MsoNormal"><br />Υπάρχει ένα ολόκληροβιβλίο –το <span lang="EN-US">Fallen</span>, που βγήκε το 2008 από τον <span lang="EN-US">Dave</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Simpson</span> –αφιερωμένο στις αναμνήσεις των πρώην συνεργατώντου. Ο <span lang="EN-US">Smith</span>δεν περιγράφεται ιδιαίτερα κολακευτικά, ειδικά στον τομέα των σχέσεών του μετις γυναίκες. Η Πούλου<span lang="EN-US"></span></div><div class="MsoNormal">&nbsp;είναι η τρίτη γυναίκα του, η προηγούμενη ήτανη Αμερικάνα κιθαρίστρια <span lang="EN-US">Laura</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Salenger</span>, ευρύτερα γνωστή ως <span lang="EN-US">Brix</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Smith</span> –από το 1983 ως το 1989. Είχε και μια σύντομησχέση με την <span lang="EN-US">Saffron</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Prior</span>, την τότε υπεύθυνη του φαν κλαμπ του. Με τηνΈλενα παντρεύτηκαν το 2001 και πλέον παίζει κήμπορντς στο συγκρότημά του. Οιπρώην μουσικοί του, όπως μου λέει, ήταν <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«αρχίδιαπου δεν μπορούσαν ούτε τις μπύρες τους να κρατήσουν και έπρεπε επειγόντως ναπάνε σπίτια τους στο </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">Cheshire</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">».</i></div><div class="MsoNormal">«Ακόμα κι έτσι, το νααπολύσεις έναν άνθρωπο επειδή παράγγειλε μια σαλάτα...»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Η σαλάτα ήταν η τελευταία σταγόνα».</i></div><div class="MsoNormal">«Άρα, θυμάσαι ποιοςήταν!»</div><div class="MsoNormal">Ο <span lang="EN-US">Smith</span> μού ρίχνει ένα αγριεμένοβλέμμα. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Όχι».</i></div><div class="MsoNormal">«Αν κατάλαβα καλά,απολύεις ανθρώπους για το τίποτα».</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Ποτέ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο. Κανένας δεν ακούειποτέ τη δική μου πλευρά της ιστορίας».</i></div><div class="MsoNormal">«Γιατί συμβαίνει αυτό;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Γιατί ποτέ δεν τη λέω. Έχω απολύσει τους μισούςαπ΄όσους νομίζεις. Οι υπόλοιποι έχουν φύγει από μόνοι τους, για να γυρίσουνστις ξεφτιλισμένες τις μονότονες ζωές τους. Και μόνο τότε φτάνουν στο σημείο ναεκτιμήσουν πόσο καλά ήταν τα πράγματα πριν».</i></div><div class="MsoNormal">Σαν το πρότυπό του τονΣερ Άλεξ, ο <span lang="EN-US">Smith</span> είναι πολύ διαχυτικός ακόμα και με τους ξένους. Καθόμαστε δίπλα-δίπλα καισυχνά με χτυπάει στο χέρι, η ένταση του χτυπήματος εξαρτάται από το θέμα τηςσυζήτησης </div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Το να είσαι στους <span lang="EN-US">Fall</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">»,</i> λέει, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«δενμοιάζει με το να είσαι σε οποιαδήποτε άλλο συγκρότημα. Δεν είναι διασκέδαση.Πολλοί μουσικοί δεν καταφέρνουν να το αντέξουν. Δεν είναι τόσο έξυπνοι όσοεγώ...»</i> καταλαβαίνει αμέσως τη μεγαλοστομία της δήλωσής του. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Ή εσύ»,</i> συμπληρώνει....<br /></div><div class="MsoNormal"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-5LIjg5qjm1Y/Tu3M_nd6rDI/AAAAAAAAB0E/pfZkyU31DFE/s1600/5290974.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-5LIjg5qjm1Y/Tu3M_nd6rDI/AAAAAAAAB0E/pfZkyU31DFE/s320/5290974.jpg" width="213" /></a><br /><br /></div><div class="MsoNormal">Αργότερα το ίδιοαπόγευμα, όταν τον ρωτάω για τις σχέσεις του με τη <span lang="EN-US">Brix</span>, τη δεύτερη γυναίκα του, που πλέον ζει με τονβιολονίστα <span lang="EN-US">Nigel</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Kennedy</span> τα χτυπήματα στο χέρι μου φτάνουν στη μεγαλύτερήτους ένταση. Σε κάποια στιγμή, ενώ το θέμα μας είναι η <span lang="EN-US">Brix</span>, βλέπω τον μπάρμαν να μας κοιτάζει –το αποδίδωστο οτι, μάλλον δεν έχει ξαναδεί δυο πελάτες να κάθονται δίπλα-δίπλα έχονταςτην τρομοκρατημένη έκφραση επιβατών γιγάντιου ρόλερ κόστερ.</div><div class="MsoNormal">Σε μια μακροσκελήσυνέντευξη της μητέρας του, περιγράφεται πώς συναντήθηκε ο <span lang="EN-US">Mark</span> με την πρώτη τουσύντροφο, την <span lang="EN-US">Una</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Baines</span> σε ένα πάρτυ εργαζομένων καθώς και το οτιεπέστρεψαν σπίτι και ξερνούσαν όλη νύχτα. Ο <span lang="EN-US">Smith</span>, σύμφωνα με την μητέρα του την <span lang="EN-US">Irene</span>, η οποία ζει ακόμαστο βόρειο Μάντσεστερ (ο πατέρας του πέθανε ξαφνικά το 1989) ήταν πρώτος στηντάξη του όσο πήγαινε στο Δημοτικό. Στη συνέχεια πήγε στο σχολείο του <span lang="EN-US">Stand</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Grammar</span>. Δεν του άρεσεπολύ η εμπειρία.</div><div class="MsoNormal">«Νομίζω», του λέω, «οτιδεν ήσουν πολύ σκληρός. Σε κακομεταχειρίστηκαν στο σχολείο;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Μου την έπεφταν επειδή ήμουνα συνεσταλμένος. Είχαμικρότερες αδελφές, δεν μπορούσα να στραφώ σ΄αυτές για βοήθεια. Δεν είχα ένανμεγαλύτερο αδερφό».</i></div><div class="MsoNormal">«Είπες ‘συνεσταλμένος’;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Είχα προβλήματα»,</i> λέει ο <span lang="EN-US">Smith</span>, έχοντας ήδη μετανιώσει που ανοίχτηκε, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«για μια βδομάδα μόνο. Μετά, όλα έστρωσαν».</i></div><div class="MsoNormal">«Πώς το έλυσες το θέμαδηλαδή;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Εγώ...</i> (στρέφεται στον σερβιτόρο<i style="mso-bidi-font-style: normal;">) Μπορώ ναέχω ένα </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">Jameson</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">'<span lang="EN-US">s</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> παρακαλώ; Διπλό. Ξέχασα για τι πράγμα συζητάγαμε <span lang="EN-US">Robert</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">»</i></div><div class="MsoNormal">«Για τα προβλήματά σουστο σχολείο».</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Κλείστηκα στον εαυτό μου. Δεν μου αρέσουν οιάνθρωποι που τριγυρνάνε λέγοντας ‘με κακομεταχειρίστηκαν στο σχολείο’. Ομπαμπάς μου είχε προβλήματα με τη <span lang="EN-US">Black</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Watch</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span></i>(στρατιωτικό τάγμα Σκωτσέζων του Αγγλικού Στρατού<i style="mso-bidi-font-style: normal;">). Το γαμημένο το 1945. Στο </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">Salford</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">. Μουέλεγε, ‘αν νομίζεις οτι σε κακομεταχειρίζονται στο σχολείο..’ -αυτό, όταν ήμουν6 χρονών –σκέψου πώς ήταν με τη <span lang="EN-US">Black</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Watch</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">’».</i></div><div class="MsoNormal">«Ο χαρακτηρισμός‘συνεσταλμένος΄ θα εκπλήξει πολύ κόσμο».</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Αλήθεια είναι αυτό. Οι άνθρωποι χέζονται από τοφόβο τους όταν βρίσκονται μαζί μου».</i></div><div class="MsoNormal">«Νομίζω οτι αυτό είναιένα προσωπείο που χρησιμοποιείς για να προφυλάγεσαι».</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Λοιπόν... δεν θέλω σεκιουριτάδες, δεν νομίζωοτι»,</i> προσθέτει με τοχαρακτηριστικά στεγνό χιούμορ του, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«οισεκιουρτιάδες κάνουν καλό στη δημιουργικότητα».</i></div><div class="MsoNormal">Παράτησε το σχολείο στα16 του, έπιασε μια δουλειά στο λιμάνι και γράφτηκε σε νυχτερινό. </div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Διάβαζα <span lang="EN-US">Arthur</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Machen</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> –το βιβλίο για τη ‘Λευκή Δύναμη’.Ένα καταπληκτικό βιβλίο για τα ναρκωτικά. Στο νυχτερινό μάς δώσανε <span lang="EN-US">EM</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Forster</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">, το ‘Πέρασμαστην Ινδία’. Το βρήκα δύσκολο να έρθω κοντά σ΄αυτό το βιβλίο».</i></div><div class="MsoNormal">«Τελικά το πέρασες τοσυγκεκριμένο μάθημα;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Όχι. Έφυγα. Ένιωσα… –ήμουν πολύ ευγενικός τότεαλλά αυτό που ήθελα να τους πω ήταν, ακούστε: πληρώνω γι΄αυτά τα μαθήματα απότη δουλειά μου στο λιμάνι. Γιατί δεν έχουμε καθόλου <span lang="EN-US">Norman</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Mailer</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">; Ή <span lang="EN-US">Henry</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Miller</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">; Ο καθηγητής ούτε που τους είχεήξερε».</i></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Συνάντησα τον <span lang="EN-US">Mark</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> το 1973</i>», μου είχε πει παλιότερα η <span lang="EN-US">Una</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Baines</span><i style="mso-bidi-font-style: normal;">. «Μοιραζόμασταν το ίδιο πάθος για τα βιβλία, τηνπολιτική και τη μουσική. Διαβάζαμε <span lang="EN-US">Orwell</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> και <span lang="EN-US">Huxley</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">, εκείνος μού έμαθε τον <span lang="EN-US">Kurt</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Vonnegut</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">. Είχε άποψη για ένα μεγάλο πεδίοθεμάτων, όπως για παράδειγμα την ισότητα των δύο φύλων, κάτι ασυνήθιστο για16άχρονο. Έδειχνε πολύ σοφός για την ηλικία του. Εκείνη την εποχή ήταν οκαλύτερός μου φίλος, προτιμώ να κρατήσω αυτό, παρά την παράνοια πουακολούθησε».</i></div><div class="MsoNormal">Ο πατέρας του και οπαππούς του ήταν υδραυλικοί.</div><div class="MsoNormal">«Μοιάζεις καθόλου με τονπατέρα σου;»</div><div class="MsoNormal">Ένα κοφτό χτύπημα στοχέρι.</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Πώς το εννοείς;»</i></div><div class="MsoNormal">«Στον χαρακτήρα».</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Δεν ξέρω. Τι μόδα κυκλοφορεί σχετικά με αυτό;»</i></div><div class="MsoNormal">«Ποιο αυτό;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Τις ερωτήσεις σχετικά με τους γονείς».</i></div><div class="MsoNormal">«Ήταν περήφανος ο πατέραςσου για σένα;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Φαίνεται οτι ήταν. Δεν μου το είπε ποτέ. Τοανακάλυψα αργότερα, από τους φίλους του. Το να δείχνεις τα συναισθήματά του δενείναι κάτι που κάνεις συχνά». </i>Ούτετότε, ούτε, όπως προδίδει η έκφρασή του, τώρα. Χρησιμοποιώντας για μια ακόμαφορά τον αντιπερισπασμό, γυρνάει την κουβέντα στους νέους περιορισμούς στηνπώληση φαρμάκων για το κρυολόγημα.<br /></div><div class="MsoNormal"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-uOM046zduo0/Tu3NA-AmN0I/AAAAAAAAB0M/ZIJd_r3MPbI/s1600/5291297.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://4.bp.blogspot.com/-uOM046zduo0/Tu3NA-AmN0I/AAAAAAAAB0M/ZIJd_r3MPbI/s320/5291297.jpg" width="211" /></a></div><div class="MsoNormal"><br />Η φανατική προσήλωσημερίδας κοινού στους <span lang="EN-US">Fall</span> ήρθε σαν αποτέλεσμα της μεθόδου δημιουργικής γραφής η οποία αναπτύχθηκεανάμεσα στα μέλη του συγκροτήματος. Ο <span lang="EN-US">Smith</span>, είχε την <span lang="EN-US">Baines</span> στα κίμπορντς, τον χαρισματικό <span lang="EN-US">Martin</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Bramah</span> στην κιθάρα, τον <span lang="EN-US">Tony</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Friel</span> στο μπάσο και (λίγοαργότερα) τον <span lang="EN-US">Steve</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Ormrod</span> στα ντραμς. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Ποτέμου δεν είδα τον ‘συνεσταλμένο’ </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">Mark</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Smith</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">»,</i> λέει ο <span lang="EN-US">Bramah</span>. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Όσο τονγνώριζα ήταν κάτι ανάμεσα στον </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">Flashman</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span></i>(παλιό ηλεκτρονικό παιχνίδι)<i style="mso-bidi-font-style: normal;"> και τονΜπίλυ τον Ψεύτη».</i></div><div class="MsoNormal">Λέω στον <span lang="EN-US">Smith</span> οτι ήμουν συμμαθητήςμε ένα φίλο του <span lang="EN-US">Steve</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Ormrod</span>. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Τιακριβώς συνέβη με αυτόν;»</i> ρωτάει.</div><div class="MsoNormal">«Άκουσα οτι πήγε στιςσιδηροδρομικές γραμμές, έβγαλε το μπουφάν του, το δίπλωσε σα μαξιλάρι, το έβαλεπάνω στις γραμμές και μετά ακούμπησε το κεφάλι του πάνω στο μπουφάν» (Αυτόέγινε το 1994, δεν υπάρχει καμιά υπόνοια οτι η σχέση του με τους <span lang="EN-US">Fall</span> τον οδήγησε στηναυτοκτονία).</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Κρίμα»,</i> λέει ο <span lang="EN-US">Smith</span>, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«ήταν ωραίος τύπος».</i></div><div class="MsoNormal">Οι <span lang="EN-US">Fall</span> υπήρξαν ασυνήθιστοσυγκρότημα -ήδη από τη στιγμή που πρωτοεμφανίστηκαν έμοιαζαν εντελώςπροσηλωμένοι σε έναν ανορθόδοξο τρόπο παραγωγής ενέργειας, ο οποίος, με ταχρόνια, θα αποδεικνυόταν, σύμφωνα με τα λόγια του <span lang="EN-US">John</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Peel</span>, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«πάνταδιαφορετικός και πάντα ίδιος».</i></div><div class="MsoNormal">Ο <span lang="EN-US">Peel</span> μού είπε κάποτε,αναφερόμενος στον <span lang="EN-US">Smith</span> (ο οποίος παραμένει προστατευόμενός του όσα χρόνια κι αν πέρασαν) πόσοδύσκολο είναι να θαυμάζεις τη δουλειά κάποιου <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«όταν υποψιάζεσαι οτι η συμπεριφορά του θα είναι εντελώς ανυπόφορη».</i></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Σίγουρα πάντως»,</i> λέει ο <span lang="EN-US">Smith</span>, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«δενσυναντιόμαστε συχνά».</i></div><div class="MsoNormal">«Αλλά ήσουν ένα κλασσικόαριστερό αγόρι όταν ξεκίνησες, έτσι δεν είναι;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Ναι. Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα. Σκληροπυρηνικόςαριστερός».</i> Διαγράφηκε από τουςτοπικούς Εργατικούς όταν εκείνοι αντιτέθηκαν στην στρατιωτική εισβολή σταΦώκλαντ.</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Είμαι πολύ περισσότερο αριστερός τώρα –έτσιπιστεύω. Θεωρώ οτι ο Στάλιν είχε δίκιο. Πιάσε έναν στους πέντε εκδότεςεφημερίδων κι έναν στους πέντε βουλευτές και τουφέκισέ τους. Έτσι θα στρώσουν»,</i> ξεκαρδίζεται στα γέλια.</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Κοίτα –ξέρεις οτι δεν είμαι καθόλου έτσι. Μέλητης οικογένειάς μου δουλεύουν στην πρόνοια. Και δουλεύουν σκληρά. Και τώρα,μετά από 13 χρόνια, τους στέλνουν να περάσουν από συνέντευξη και να ξανακάνουναίτηση για τη δουλειά τους έχοντας να συναγωνιστούν με κάτι απόφοιτους του <span lang="EN-US">Wilmslow</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">. Ένας φίλος μού είπε οτι συνάντησε τον Κάμερονστο <span lang="EN-US">Live</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Aid</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">. Έχουμετους μαλάκες από το <span class="st"><span lang="EN-US">Glastonbury</span></span></i><span class="st"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> να κυβερνάνε αυτή τη χώρα. Ανθρώπους που τους αρέσει το αρχίδι ο </i></span><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">Geldof</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">. Και δενείναι καν τόσο έξυπνοι όσο εκείνος».</i></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Σε αντίθεση με τη δουλειάκαι τις απόψεις του, ο <span lang="EN-US">Smith</span> έχει μια αρκετά συντηρητική και θετικήαντιμετώπιση σε κάποιο θέμα.</div><div class="MsoNormal">«Έχεις πει δημόσια οτι θαπρέπει κανείς να παντρεύεται αν θέλει να ζήσει με μια γυναίκα. Εσύ παντρεύτηκεςτην <span lang="EN-US">Una</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Baines</span>(δεν ισχύει αυτό, αλλά δεν το αντικρούει) και μετά από αυτήν...»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Και μετά από αυτή»,</i> με διακόπτει, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«τοόνομα που δεν πρέπει να αναφερθεί».</i><br /><br /><i>&nbsp;</i><a href="http://3.bp.blogspot.com/-EcEYVeOvlPM/Tu3NC6Eq-SI/AAAAAAAAB0c/JlQMl6l4iZk/s1600/Brix_Smith1.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/-EcEYVeOvlPM/Tu3NC6Eq-SI/AAAAAAAAB0c/JlQMl6l4iZk/s1600/Brix_Smith1.jpg" /></a><br /></div><div class="MsoNormal">Η <span lang="EN-US">Brix</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Smith</span>, κόρη ψυχολόγου απότο Λος Άντζελες, συνάντησε τον <span lang="EN-US">Mark</span> στο Σικάγο και έπαιξε με τους <span lang="EN-US">Fall</span> από το 1983 ως το1989 (επέστρεψε για ένα σύντομο διάστημα το 1994). Παντρεύτηκαν το 1983 καιχώρισαν έξι χρόνια αργότερα. Η <span lang="EN-US">Brix</span>, που πλέον δραστηριοποιείται επιτυχημένα στονκόσμο της μόδας, θεωρήθηκε υπεύθυνη (λανθασμένα, όπως ισχυρίζεται ο <span lang="EN-US">Smith</span>) για την τότε τάσητου συγκροτήματος να ντύνεται κομψά και να βγάλει κάποια σινγκλ που έκαναν καλήπορεία στα τσαρτ, όπως τη διασκευή του τραγουδιού του <span lang="EN-US">R</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Dean</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Taylor</span>, "<span lang="EN-US">There</span>'<span lang="EN-US">s</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">a</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Ghost</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">in</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">My</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">House</span>".</div><div class="MsoNormal">«Πώς γνωρίστηκες μετη&nbsp; <span lang="EN-US">Laura</span> (<span lang="EN-US">Brix</span>);»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Γιατί θες να μάθεις; Έχει να κάνει με τονσεξουαλικό σου προσανατολισμό;»</i> σταματάειαπότομα. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Βασικά, χαίρομαι που ρώτησες.Αλλά αν πω αυτά που ξέρω για τη... </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">Brix</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">»</i>(προφέρει το όνομα με τη χροιά που θα χρησιμοποιούσε ένας δικτάτορας για νααναφερθεί σε μια στρατιωτική πανωλεθρία), <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«δενθα ήταν σωστό να τυπωθούν τέτοια πράγματα. Όταν χωρίσαμε, ήταν φανταστική ηψυχολογική υποστήριξη που έλαβα».</i></div><div class="MsoNormal">«Χρειαζόσουν υποστήριξη;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Όχι υποστήριξη. Όχι υποστήριξη. Δενχρειαζόμουν... Ξέρεις <span lang="EN-US">Robert</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">,στ΄αλήθεια δε νομίζω οτι είσαι πολύ καλός στο να παίρνεις συνεντεύξεις. Πιστεύωοτι θα ήταν προτιμότερο να ασχοληθείς με κάτι άλλο».</i> Με κοιτάζει, ξύνει το κεφάλι του σα να σκέφτεταιγια ποια άλλη δραστηριότητα θα ήμουν κατάλληλος: λογιστικά, ποδολογία ή κροκέ.</div><div class="MsoNormal">«Ρωτάω», επιμένω, «γιατίεσύ και η <span lang="EN-US">Brix</span> δείχνατε πολύ ταιριαστοί».</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Α, κατάλαβα! Είσαι από το βόρειο Μάντσεστερ! Καισκέφτεσαι: πώς γίνεται ένας αρχίδης σαν κι εμένα να παντρεύτηκε...»</i></div><div class="MsoNormal">«Για την ακρίβειααναρωτιόμουν γιατί την <span lang="EN-US">Brix</span>; Θα πρέπει να ήταν πολύ σημαντική για σένα!»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Θα σου πω αυτό. Όταν την πρωτογνώρισα νόμιζε οτι <span lang="EN-US">Armani</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> ήταν το όνομα κάποιας ερήμου στην Ιταλία και <span lang="EN-US">Chanel</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> ήταν η γαλλική ονομασία της θαλάσσιας περιοχήςμεταξύ <span lang="EN-US">Dover</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> και <span lang="EN-US">Calais</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">.Εντάξει;»</i></div><div class="MsoNormal">«Νόμιζα οτι ήταν σνομπ»(Η <span lang="EN-US">Brix</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Smith</span>όπως η <span lang="EN-US">Andrea</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Dworkin</span>κι ο <span lang="EN-US">Bret</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Easton</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Ellis</span>παρακολούθησαν το Κολλέγιο <span lang="EN-US">Bennington</span> του Βερμόντ).</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Άκου –προέρχομαι από μια κοινωνία στην οποία, ανπαντρευτείς μικρός, η ζωή σου τελειώνει. Έτσι λοιπόν περίμενα μέχρι που γνώρισατη <span lang="EN-US">Brix</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">. Και μετά προέκυψε η <span lang="EN-US">Angel</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> – <span lang="EN-US">Nigel</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> Πωστηλένε</i> (<span lang="EN-US">Kennedy</span>). <i style="mso-bidi-font-style: normal;">Δεν σηκώνω κουβέντα γι΄αυτήν</i>»,λέει με μια ευδιάκριτη νότα σαρκασμού. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Σκέφτεσαιμε ποια από όλες τις γυναίκες που πήγες θα μπορούσες να ζήσεις για πάντα.Σκέψου πώς έχουν γίνει τώρα. Δείχνουν</i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">απαίσιες<span lang="EN-US">. </span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Μοιάζουν...»</i>, ο <span lang="EN-US">Smith</span> σταματάει. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Μοιάζουν...με σένα. Μη με παρεξηγήσεις», </i>προσθέτει παιχνιδιάρικα. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Διαθέτεις κάποιο είδος μαγνητισμού».</i></div><div class="MsoNormal">«Υπάρχει κάτι στοπαρελθόν σου για το οποίο θεωρείς οτι θα έπρεπε να απολογηθείς;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Όχι. Δεν έχω ποτέ κακοποιήσει γυναίκα και δεν έχωποτέ χτυπήσει κάποιον που δεν το άξιζε».</i></div><div class="MsoNormal">«Μπορείς να βρεις κάτιπου πήγε στραβά από δικό σου λάθος;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Στη μουσική ή στη ζωή;»</i></div><div class="MsoNormal">«Και στα δύο».</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Όχι».</i></div><div class="MsoNormal">Ποιος ξέρει πόσο βαθιάκρύβεται η ενοχή; <i style="mso-bidi-font-style: normal;">(«Αν απολογούμουν γιακάθε λάθος που έκανα», </i>είχε πει κάποτε,<i style="mso-bidi-font-style: normal;">«δεν θα μου έμενε ελεύθερη μέρα στη ζωή μου»)</i></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Κι εσύ;»</i> με ρωτάει. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Έχεις μετανιώσει γιατίποτα;»</i></div><div class="MsoNormal">«Μετάνιωσα που δενδέχτηκα να συμμετάσχω στο <span lang="EN-US">Perverted</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">by</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Language</span>, εκείνο το βιβλίο του 2007 όπου διάφοροισυγγραφείς έγραφαν μια μικρή ιστορία βασισμένη σε έναν τίτλο τραγουδιού των <span lang="EN-US">Fall</span>»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Εκείνο το βιβλίο»,</i> μου λέει, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«ήτανσκατένιο».</i></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Διαπιστώνοντας πόσοδιασκεδαστική παρέα είναι, λέω στον <span lang="EN-US">Smith</span> οτι δεν θα άντεχα να δουλέψω γι΄αυτόν ούτε μιαβδομάδα. Έχω ακούσει τόσες πολλές ιστορίες –το μπουνίδι επί σκηνής στη ΝέαΥόρκη τον Απρίλη του 1998, τον τρομερό καυγά με τη <span lang="EN-US">Julia</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Nagle</span> (πλέον&nbsp; <span lang="EN-US">Adamson</span>) σε ξενοδοχείο τηςΝέας Υόρκης.</div><div class="MsoNormal">Ο <span lang="EN-US">Smith</span> συνελήφθη καικατηγορήθηκε για επίθεση τρίτου βαθμού καθώς και για παρενόχληση τής <span lang="EN-US">Adamson</span> –αυτή ήταν μια πολύπερίεργη κατηγορία κατά την άποψη του, αφού ισχυρίζεται οτι η μόνη βία πουάσκησε εναντίον της ήταν να της φωνάξει δυνατά και να τη χρησιμοποιήσει σανανθρώπινο τασάκι –λέει μάλιστα οτι το τσιγάρο που εκτοξεύτηκε <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«πήγαινε για τη γυμνάστριά της»</i> γιατί ήθελενα την κάνει <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«να σκεφτεί οτι τηνχρησιμοποιούσαν».</i></div><div class="MsoNormal">Μετά τα ατυχή συμβάνταστο ξενοδοχείο, ο <span lang="EN-US">Smith</span> κλείστηκε για λίγο στη φυλακή του Αστυνομικού Τμήματος της Νέας Υόρκης. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Τα άντερά μου»,</i> λέει<i style="mso-bidi-font-style: normal;">, «έγιναν νερό από τον φόβο»</i>.Καταδικάστηκε να συμμετάσχει σε ένα πρόγραμμα επανένταξης στο <span lang="EN-US">Bury</span>. </div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Είμαι πάντα ο αποδιοπομπαίος τράγος»,</i> λέει.</div><div class="MsoNormal">Η <span lang="EN-US">Adamson</span> έχει πλέον τη δικήτης, επιτυχημένη, δισκογραφική εταιρεία. Αλλά ξέρω τουλάχιστον ένα πρώην μέλοςτου συγκροτήματος που βγάζει τα έξοδα του φαγητού του χρησιμοποιώντας τη φήμητου σαν πρώην μέλος των <span lang="EN-US">Fall</span>.</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Σχεδόν όλοι το κάνουν»,</i> λέει ο <span lang="EN-US">Smith</span>. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Μιλάνεγι΄αυτό σα να πολέμησαν στο Βιετνάμ. Υποφέρουν από –πώς το λένε αυτό το πράγμαπου παθαίνουν οι Αμερικάνοι;»</i></div><div class="MsoNormal">«Μετα-τραυματικήδυσλειτουργία;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Όχι. Το λένε... επιλεκτική μνήμη. Όταν περάσει οκαιρός λένε ‘Ω μα ήταν υπέροχος ο <span lang="EN-US">Mark</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">’ Στηναρχή το μόνο που λέγανε ήταν: ‘Είσαι κλέφτης. Είσαι μεθύστακας. Θα σεσκοτώσω΄».</i></div><div class="MsoNormal">Για κάποιον τόσοεγωκεντρικό, όσο ο <span lang="EN-US">Smith</span>, είναι εντυπωσιακό το πόσο μεγάλη γκάμα καλύπτουν τα ενδιαφέροντά του.Είναι βαθύς γνώστης της τέχνης και το αποδεικνύει ανεξάρτητα από το ανπρόκειται για τον <span lang="EN-US">William</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Blake</span>, για τον <span lang="EN-US">Grayson</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Perry</span>, ή για τον γραφίστα των δίσκων του, τον <span lang="EN-US">Pascal</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Legras</span>.</div><div class="MsoNormal">Εντρυφώντας στην παραψυχολογίαέμαθε από μόνος του να διαβάζει Ταρώ. Όταν ήταν παιδί, λέει οτι <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«τα ρολόγια ανατινάζονταν κάποιες φορές όταντα πλησίαζα». </i>Κάποτε, σε περίοδο οικογενειακών διακοπών στη <span lang="EN-US">Rhyl</span>, άρχισεαπροειδοποίητα να μιλάει διάφορες ξένες γλώσσες. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">(«Απλώς συνέβη, δεν ξέρω γιατί»).</i> Έχει επίσης γράψει για το ταλέντοτου σαν πνευματιστής. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Έκανα κάποτε παρέαμε μέντιουμ. Ήταν άσκοπο. Κανένας τους δεν μπορεί να αναστήσει ένα ψόφιο άλογο–έχω άδικο;»</i></div><div class="MsoNormal">Στο βιβλίο του με τίτλο Renegadeισχυρίζεται: <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«έχω την ικανότητα να βλέπωτο μέλλον –υποθέτω οτι αυτό σχετίζεται με τα Ταρώ».</i></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">«</span>Διάβαζες συχνά τα χαρτιά<span lang="EN-US">;»</span></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Ναι. Είναι κακοτυχία να μιλάς γι΄αυτά»</i></div><div class="MsoNormal">«Αλλά είναι γραμμένο στοβιβλίο σου»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Ο εκδότης το ζήτησε».</i></div><div class="MsoNormal">«Σου έφερε κακοτυχία;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Όχι»</i></div><div class="MsoNormal">«Συνάντησες την τωρινήσύζυγό σου την Έλενα, το 1996, στο Βερολίνο;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Ναι».</i></div><div class="MsoNormal">Δεν έχει καμιά διάθεση ναεπιστρέψουμε στο θέμα των σχέσεών του<i style="mso-bidi-font-style: normal;">. </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">«</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Είσαι</i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">παντρεμένος;<span lang="EN-US">»</span></i><span lang="EN-US"> </span>με ρωτάει<span lang="EN-US">.</span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EN-US">«</span>Ναι<span lang="EN-US">».</span></div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">«</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Γαμημένε</i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">μπάσταρδε<span lang="EN-US">»,</span></i><span lang="EN-US"> </span>γελάει καλόκαρδα<span lang="EN-US">. </span><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Είσαι μεγάλη κουράδα».</i><br /><i>&nbsp;</i>Παραγγέλνει κι άλλο ποτό.Νιώθω ένα φιλικό χτύπημα στο χέρι. Νομίζω ότι αρχίσουμε να έχουμε κάποιαοικειότητα. Του προτείνω να κάνουμε μια βόλτα στην οδό <span lang="EN-US">Tib</span> –απ΄όσο θυμάμαι ήταν παράδεισος εκεί πέρα, όλομαγαζιά με τροπικά ψάρια, βιβλιοπωλεία και δισκάδικα. </div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Ήταν υπέροχη η <span lang="EN-US">Tib</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> παλιά–έτσι;»</i> μου λέει. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Ήταν ξεχωριστή. Τώρα είναι σκατά»</i></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal">Φεύγουμε τελικά αλλά δενφτάνουμε μακρύτερα από το ξενοδοχείο <span lang="EN-US">Castle</span>, σ’ένα φιλικό παμπ και πρώην λαϊβάδικο της οδού <span lang="EN-US">Oldham</span>, πρόσφαταανακαινισμένο. «Ξέρεις, κάποιος είπε ότι όποιος κι αν έγραφε όλη την αλήθειαγια τη ζωή του, θα έγραφε ένα αριστούργημα –συμφωνείς;» τον ρωτάω.</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">&nbsp;«Όχι».</i></div><div class="MsoNormal">«Υποθέτω οτι αυτό θαίσχυε στην περίπτωσή σου».</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Δεν θα μπορούσα. Δεν θα μπορούσα να το κάνω».</i></div><div class="MsoNormal">«Το <span lang="EN-US">Renegade</span> δεν είναι κάτιτέτοιο» (Μερικά αποσπάσματα θα μπορούσαν να περιγράφουν σαν ατόφιες εκρήξειςχολής) «Γιατί το έγραψες;»</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Λόγω των βιβλίων που βγήκαν για μας –όπως του <span lang="EN-US">Mick</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Middles</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;"> αςπούμε. Και εκείνης της μαλακίας, τού <span lang="EN-US">Fallen</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">»</i></div><div class="MsoNormal">«Αν έκανα εγώ επιμέλειαστο <span lang="EN-US">Renegade</span>θα σου έλεγα να μην το κάνεις τόσο φανερό κάθε φορά που προσπαθείς ναξεκαθαρίσεις τους λογαριασμούς σου με τους άλλους».</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Δεν είχα ποτέ κανέναν λογαριασμό να ξεκαθαρίσω»</i></div><div class="MsoNormal">Έρχεται να μας βρει έναςφίλος του που λέγεται κι αυτός <span lang="EN-US">Mark</span>. Κι αυτός, σαν τον <span lang="EN-US">John</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Cooper</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Clarke</span> και κάθε άλλο φίλο του <span lang="EN-US">Smith</span> που έχω συναντήσει είναι ευγενικός,διασκεδαστικός και ιδανικός για παρέα. Δεν ήταν από τις ευκολότερες μέρες τηςζωής μου αλλά λυπάμαι που πρέπει να φύγω βιαστικά για να προλάβω το τελευταίοτρένο για το Λονδίνο. </div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Μην ξαναγυρίσεις ποτέ εδώ πέρα, <span lang="EN-US">Robert</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">»,</i>μου λέει. <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Το Μάντσεστερ είναι απαίσιο.Μείνε εκεί κάτω στα βόρεια».</i></div><div class="MsoNormal">Τον ρωτάω για ταμελλοντικά του σχέδια.</div><div class="MsoNormal"><i style="mso-bidi-font-style: normal;"><span lang="EN-US">«</span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Τι</i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">σκοπεύω</i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">να</i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">κάνω<span lang="EN-US">; </span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Θα </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">έρθω </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">να </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">ζήσω </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">μαζί </i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">σου<span lang="EN-US">. </span></i><i style="mso-bidi-font-style: normal;">Αύριοκιόλας».</i></div><div class="MsoNormal"><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-K99dlvjAjkE/Tu3NFUbu01I/AAAAAAAAB0s/2NjhsQz8TGY/s1600/Mark%252BE%252BSmith%252BMarkESmith85.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/-K99dlvjAjkE/Tu3NFUbu01I/AAAAAAAAB0s/2NjhsQz8TGY/s320/Mark%252BE%252BSmith%252BMarkESmith85.jpg" width="205" /></a></div><div class="MsoNormal"><br />Σκέφτομαι τις 5 ώρες πουπεράσαμε μαζί και δεν νομίζω να έχω συναντήσει άλλον άνθρωπο που να παρουσιάζειτόσες αλληλοσυγκρουόμενες προσωπικότητες όσες ο <span lang="EN-US">Mark</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">E</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Smith</span>. Ήταν, ανάλογα με τη στιγμή, ευφυής, αρρωστημένααστείος, γενναιόδωρος, επαρμένος, διεισδυτικός, εριστικός και αγχώδης. Το μόνοσταθερό σημείο ήταν οι βωμολοχίες του.</div><div class="MsoNormal">Τον αφήνω σ΄ένα γωνιακότραπέζι. Είναι χαμένος στις σκέψεις του και παρατηρεί τον κόσμο γύρω του. Σεαντίθεση με τις περισσότερες εμβληματικές φιγούρες της ροκ –κι ο <span lang="EN-US">Smith</span><span lang="EN-US"> </span>είναι μια από αυτές –του ταιριάζει να γερνάει. (<i style="mso-bidi-font-style: normal;">«Έμοιαζε γέρος», </i>μου είχε πει ο <span lang="EN-US">Martin</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Bramah</span>, <i style="mso-bidi-font-style: normal;">«από την πρώτη φορά που τον είδα»).</i> Στομισοσκόταδο, σέρνοντας το ποτήρι με το ουίσκι του στο ξύλινο τραπέζι, μοιάζειπερίεργα έξω από τον χρόνο. Αν του βγάλεις μια φωτογραφία με σέπια μπορείςάνετα να τον περάσεις για έναν από εκείνους τους παλιούς στρατιώτες πουέδειχναν να μην έχουν συναισθήματα –ανθρώπους σαν τον <span lang="EN-US">Jack</span>, τον πατέρα του, ψημένους στις μάχες, αγύριστακεφάλια. Ο <span lang="EN-US">Mark</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">E</span><span lang="EN-US"> </span><span lang="EN-US">Smith</span> θα ταίριαζε μια χαρά στην παρέα τους αν δενκουβάλαγε σαν κατάρα το άβολο χάρισμα της καλλιτεχνικής διαίσθησης.<br /></div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/H3PD_OuYTGY" width="420"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27576251-7042395740206642361?l=themotorcycleboy.blogspot.com' alt='' /></div>The Motorcycle boyhttp://www.blogger.com/profile/16100587678540156210noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27576251.post-15241274318599391652011-12-15T11:49:00.001+02:002012-01-05T11:36:44.305+02:00<span lang="EL">Ανέκδοτα. Ήτανμια φορά ένας Γάλλος, ένας Γερμανός κι ένας Έλληνας... στο τέλος, ο Έλληναςβγήκε πιο μάγκας απ΄όλους τους (επειδή πρόκειται για ανέκδοτο) και όλοιγελάσαμε (επειδή το απροσδόκητο μάς ξαφνιάζει). Ανέκδοτα...</span><br /><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i><span lang="EL">«Ηδημοσιογραφία των πολιτών», «η παγκόσμια κοινότητα του ίντερνετ»,</span></i><span lang="EL"> ανέκδοτα, ανέκδοτα... Κάποτε ο κόσμοςέβγαινε στους δρόμους –μην ακούς τους κωλόγερους που στο παίζουν Καραϊσκάκηδες– ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους για να μάθει. Κάτι είχε ακουστεί και ήθελε ναμάθει τι συνέβη τελικά. Βγαίνανε λοιπόν στους δρόμους και, κουβέντα τηνκουβέντα, εξοργίζονταν. Γιατί ο κόσμος μπορεί να εξοργιστεί μέσω της <i>«ζύμωσης»</i>που λέγανε και οι παλιοί Κουκουέδες. Εξοργίζονταν και κάνανε ότι κάνανε (αν τοκάνανε) ή πηγαίνανε για ούζα μέχρι να τους περάσει. Πλέον μπαίνουν στα </span>social media<span lang="EL"> -πρόσεξε τη μετάφραση: <i>κοινωνικά μέσα,</i> δηλαδή μέσα που εκφράζουντην κοινωνία (ποια είναι η έκφραση της κοινωνίας; <i>«σήμερα έκλασα»</i> -κιαπό κάτω <i>350 </i></span><i>like</i><span lang="EL">). Ανέκδοτα.... Άμεση ενημέρωση από τους αυτόπτες μάρτυρες, άντε να τηδιαβάσεις στο ιντυμήντια -25 διαφορετικά σχόλια από αυτόπτες, αυτήκοους,γνωστούς γνωστών –στο τέλος ξεχνάς περί τίνος πρόκειται.&nbsp; </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Και η αποψάρα μας–ε; Το καλύτερο ανέκδοτο! Επειδή την αποθέτουμε σε κοινή θέα παραμυθιαζόμαστεοτι είμαστε έγκυροι. Διεισδυτικοί. Αποκαλυπτικοί. Παπαγιάννηδες. Σαν τον κύριοεπώνυμο (και έγκυρο) σχολιαστή στους <i>«Πρωταγωνιστές»</i> του Θεοδωράκη οοποίος αποφάνθηκε τις προάλλες οτι ο Μαρξ είχε τη χείριστη γνώμη για τουςδημόσιους υπάλληλους –από πού του προέκυψε; Αντέγραψε κάτι αποσπάσματα από τη <i>«18^ηΜπρυμαίρ του Λουδοβίκου Βοναπάρτη»</i> ο κύριος επώνυμος! Για να συμπεράνει οτιη σύγχρονη ελληνική αριστερά πρεσβεύει διαφορετικά πράγματα από τον Μαρξ! Δενδιαφωνώ –αν ζούσε ο έρημος ο θείος Κάρολος δεν υπήρχε περίπτωση να τον δεχτούνγια μέλος ούτε καν στο μλΚΚΕ –πόσο μάλλον στα επίσημα, κοινοβουλευτικά,αριστερά κόμματα -μια ρετσέτα ρεφορμιστή θα του την κολλάγανε στα σίγουρα. Αλλάαυτό δεν σημαίνει οτι μπορούμε να πάρουμε ένα κείμενο <b>αυστηράπεριπτωσιολογικό</b> και να το αναγορεύσουμε σε θέση! Είναι σα να παίρνεις τοκείμενο του Ζαχαριάδη που ζητούσε αποχή από τις εκλογές του ’46 και νασυμπεραίνεις οτι ο μακαρίτης ήταν συλλήβδην κατά των εκλογών! Γελοίο; Δενομίζω! Αφού το γράψανε στους <i>«Πρωταγωνιστές»</i> έτσι θα είναι!</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Τι θυμήθηκα τώρα πουαναφέρθηκα στον Μαρξ; Εκείνο το τσιτάτο του: <i>«αν οι εκλογές μπορούσαν νααλλάξουν τα πράγματα θα ήταν παράνομες» </i>που το είχαν κάνει λάστιχο κάτιμπλαζέ τυπάκια, όσο κυβερνούσε (ή ετοιμαζόταν να κυβερνήσει) η ΝΔ. Θυμάμαι οτιτότε ήμουνα Πασόκος, εγκάθετος και πουλημένο τομάρι επειδή υποστήριζα οτιπρέπει να φύγει η κυβέρνηση του Χονδρού και (εντελώς ρεαλιστικά) έλεγα πώς, γιανα γίνει αυτό, θα πρέπει να βγει το Πασόκ του Γιωργάκη. Καθότι μαλάκας μπορείνα είμαι αλλά στραβός δεν είμαι. Ή Κωστάκης ή Γιωργάκης ήταν τότε –και όσοιλέγανε περί μη αυτοδύναμων κυβερνήσεων με τη συμμετοχή της αριστεράς μάλλονβλέπανε πολύ <i>«Τόλμη και Γοητεία»</i> και είχαν ψηθεί οτι αυτά γίνονται καιστην πραγματική ζωή. Εντάξει λοιπόν, πάμε παρακάτω –εγώ ήμουνα μαλάκας καιΠασόκος τότε. Αυτοί οι λεβέντες, που <b>σήμερα σκίζονται</b> για να γίνουνεκλογές μια ώρα αρχύτερα (υποθέτω οτι κατά παράβαση των στέρεων ιδεολογικώντους αρχών θα πάνε, για πρώτη φορά, να ψηφίσουν κιόλας) τι είναι; Περιμένουνδηλαδή οτι η αριστερά θα ενωθεί σε μια κυβέρνηση συνεργασίας μετά το, όποιο,εκλογικό αποτέλεσμα και θα αναλάβει την εξουσία; Αυτά δεν συμβαίνουν ούτε στονΜπλεκ και το ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά. Τι άλλο μένει; Να ενωθεί κάποιοκομμάτι της αριστεράς με το Πασόκ; Ε, δεν νομίζω οτι αυτή είναι η επιδίωξήτους! Τι μένει; Να ενωθεί η αριστερά με τη ΝΔ; Χλωμό. Άρα; ΝΔ, είτε αυτοδύναμη,είτε αγκαζέ με Λάος και Ντόρα. Διαφωνεί κανείς; <b>Αν όμως είναι έτσι κι εγώήμουνα παλιοΠασόκος αυτοί δεν θα πρέπει να είναι τώρα καραΔεξιοί;</b> Πώς πάειδηλαδή; Θα ήθελα κάποια απάντηση, αλλά δεν νομίζω οτι θα την πάρω.</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Ξεσηκώθηκε οκόσμος, πλατεία Συντάγματος, αυγά-γιαούρτια-αποικιακά-εδώδιμα, απορούσα εγώ ομαλάκας: <i>«ποιο είναι το αίτημα ρε παιδιά;»</i> Πάνδημο: <i>«να φύγει αυτή ηκυβέρνηση». «Και μετά;» «Μετά, βλέπουμε». </i>Ε, λοιπόν –είδαμε! Παπαδήμο καιΛάος στην κυβέρνηση. Για να μάς νοικοκυρέψουν. <i>«Αυτά τα κάνανε ερήμην μας, ηχούντα του Πασόκ φταίει!» </i>διαμαρτύρονται οι ξεσηκωμένοι. Μέγκλα –κι εγώμαζί τους. Αλλά όταν πήγε να κάνει το δημοψήφισμα ο Γιωργάκης γιατίλειτούργησαν σε πλήρη σύμπνοια με τους επάρατους Μερκοζήδες και τους <i>«αλήτες,ρουφιάνους, δημοσιογράφους»;</i>&nbsp; Δενφώναζες κύριέ μου οτι δεν θέλεις να πληρώσεις; Ε, ας το ψήφιζες κιόλας! Ναρίξεις και την κυβέρνηση του Γιωργάκη, να πάμε σε εκλογές τσακ-μπαμ. Πώςδηλαδή; Και <i>«δεν χρωστάω –δεν πληρώνω»</i> και να μη βγούμε από το ευρώ; </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Τι θυμήθηκα τώραμε την έξοδο από το ευρώ; Δηλώνει ο Πάγκαλος: <i>«όποιος θέλει να βγούμε από τοευρώ είναι ή φασίστας και το κάνει για να προκαλέσει αναταραχή, ή κομμουνιστήςκαι το κάνει για ιδεολογικούς λόγους, ή είναι μαλάκας»</i>. Όλοι αυτοί πουπροηγουμένως βρίζανε τον Γιωργάκη γιατί πήγε να τους βγάλει από το ευρώ, τώραβρίζουν τον Πάγκαλο γιατί τους είπε μαλάκες! Ένας Λουράντος μάλιστα (φαρμακοποιόςτο αξίωμα) του έκανε και μήνυση του Πάγκαλου γιατί το πήρε, λέει, προσωπικά!Ανέκδοτο; Ποιος θα διέθετε τόση φαντασία για να το συλλάβει;</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">&nbsp;Μου αρέσει να διαβάζω σχόλια –κάτω απόειδήσεις που δημοσιεύονται στις ενημερωτικές σελίδες, κάτω από τις απόψειςδιαφόρων ανθρώπων, στο </span>facebook<span lang="EL"> –παντού. Είναι το προσωπικό μου καθημερινό γκάλοπ, μαθαίνω πράγματαδηλαδή. Κι έτσι έχω διαβάσει πάνω από 100 φορές την απειλή για κρεμάλες, γιαΓουδή (το γράφουν με «ι» σχεδόν πάντα), για λαϊκά δικαστήρια... Σκέφτομαιλοιπόν, έρχομαι στη θέση του σχολιαστή –τι ακριβώς κάνει όταν αφήνει τοεπαναστατικό σχόλιό του; Λουφάρει στη δουλειά; Βλαστημάει γιατί βλέπει οτι απότον μισθό του έχουν αφήσει μόνο το <i>«μη»</i> και του έχουν κόψει όλα ταυπόλοιπα; Λιώνει στην ανεργία; Κάτι απ΄όλα, τέλος πάντων... Και, σ΄αυτά ταχάλια, το μόνο που σκέφτεται είναι να πάει να γράψει <i>«δεν ξέρω αν τοκαταλάβατε, αλλά έρχονται κρεμάλες»</i> κάτω από μια είδηση για τα αναδρομικάτων βουλευτών, για παράδειγμα; Βγες ρε λεβέντη μου και κρέμασέ τους. Διώξτουςαπό τη βουλή και πήγαινε εσύ να στρογγυλοκαθίσεις. Τρέχα, έστω, έξω από τουςστρατώνες και παρακάλα τίποτα χουντάρες να έρθουν να τους κρεμάσουν για πάρτησου! Κάνε κάτι δηλαδή –είσαι απελπισμένος, το καταλάβαμε. Επειδή, αν τηναπελπισία του την ξεσπάς στο </span>facebook<span lang="EL">, αύριο θα γαμάς με αισθητήρες και θα κοκορεύεσαι κιόλας για το πόσο θεάείναι η γκόμενά σου!</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Εντάξει, να μηντα ισοπεδώνουμε κι όλα –η διαδυκτιακή αγανάκτηση φέρνει και κάποια αποτελέσματα.Ας πούμε, η Αφροδίτη Αλ Σάλεχ έφαγε βρισίδι και μπλαζέ ειρωνεία όταν τόλμησε ναδιατυπώσει την άποψη οτι <i>«ο καθημερινός φασισμός είναι πιο επικίνδυνος απόαυτόν του Λάος το οποίο θα αποδυναμωθεί συμμετέχοντας στην κυβέρνηση»</i> κιαναγκάστηκε να κλείσει για κάποιες μέρες τη σελίδα της. Έγραψε μετά, σε κάποιαενημερωτική σελίδα, ένα κείμενο όπου παρουσίαζε με γλαφυρό τρόπο το ψυχολογικόπροφίλ του ανέργου (υπάρχει σε όλα τα βιβλία κοινωνικής ψυχολογίας) –ποιος είδετότε τον σχολιαστή και δεν τον φοβήθηκε! Αγαπημένα μου σχόλια το <i>«προσπαθείτενα εξευτελίσετε τους ανέργους»</i> και <i>«εγώ είμαι άνεργος αλλά δεν είμαικαθόλου έτσι»</i>!!! Πού θα πάει; Βρισίδι από τους φασίστες, ειρωνεία καιμπηχτές από τους προοδευτικούς διανοητές του διαδυκτίου –θα τα καταφέρουν να τηφιμώσουν την Αλ Σάλεχ κάποια στιγμή. Στο όνομα της ελευθερίας του λόγουβεβαίως! </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Στο μεταξύ ηκυβέρνηση Παπαδήμου απολαμβάνει. Από τα συμμετέχοντα κόμματα αφήνουν νακυκλοφορεί η παπαριά της μη συμμετοχής (όντως οι υπουργοί είναι <i>ή Πασόκοι ήεξωγήινοι</i>!), οι μπλαζέ προοδευτικοί διατυμπανίζουν τη μισή αλήθεια της μηνομιμοποίησης της κυβέρνησης μέσω εκλογών (εδώ, η μισή αλήθεια είναι χειρότερηαπό το ψέμα γιατί όντως κανένας μας δεν ψήφισε Παπαδήμο και Λάος στην κυβέρνησηαλλά και στις εκλογές που θα γίνουν, ή θα γίνονταν, αυτά θα είναι τα κόμματαπου θα εκλεγούν σε «κυβερνήσιμη θέση» -το θέμα λοιπόν είναι να αντικατασταθούνοι 20 Πασόκους, με 20 Δεξιούς;) Η λαϊκή αντίδραση δείχνει να ικανοποιήθηκε απότην αποχώρηση του Γιωργάκη (αυτός φαίνεται να ήταν τελικά το πρόβλημα!) μεαποτέλεσμα να δούμε την πιο ήσυχη πορεία Πολυτεχνείου, να γίνουν ελάχισταπράγματα στη μνήμη του Γρηγορόπουλου και οι διαδηλώσεις να μη μοιάζουν σετίποτα με εκείνες των προηγούμενων μηνών. Η κυβέρνηση Παπαδήμου μοιάζει ναείναι η αγαπημένη μας κυβέρνηση –δεν την επιλέξαμε, άρα δεν έχουμε ευθύνη γιατις αποφάσεις που θα πάρει!</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Κι αν πάμε στοπρακτικό του όλου ζητήματος –εκεί το ανέκδοτο γίνεται γκραν γκινιόλ. Ταλεβεντόπαιδα της συγκυβέρνησης (συγνώμη, της κυβέρνησης Πασόκ με ολίγη) από τημια ανεβάζουν τις μισθολογικές κρατήσεις στο θεό, από την άλλη μειώνουν τουςμισθούς (κάποιος να τους πει οτι έτσι θα μειωθούν και τα ποσά των κρατήσεων) κιαπό την τρίτη συζητάνε περί του πόσο πρέπει να ανοίξει το επάγγελμα τωνταξιτζήδων, περί ηλικίας των εφέδρων και περί της <i>«μοναξιάς που έχει εφτάπετσιά».</i> Κι όσο να αποφασίσουν για τα πετσιά της μοναξιάς εμένα ο μισθός μουθα έχει μπει στην αρνητική ζώνη κι άντε μετά να μου κάνουν έξτρα κρατήσεις ότανδυο πλην θα μάς δίνουν ένα συν. </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Τέλος πάντων, μημου δίνεις σημασία –άλλωστε εσύ δεν είσαι ποταπός σαν κι εμένα, να χρειάζεσαιμισθό για να ζήσεις. Εσύ έχεις την επανάσταση –κράτα τη μόνο καλά μη σου ξεφύγεικαι δαγκώσει κάνα αδέσποτο. </span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><span lang="EL" style="font-family: &quot;Times New Roman&quot;; font-size: 12pt;">Είχα πει να μην ξαναγράψω κάτι για την παρούσα κατάσταση επειδή βαρέθηκανα κουβεντιάζω με φασιστοχουντικούς –άλλωστε τον <i>«φασίστα κι αν τον πλύνεις-τα κάνει κρεμαστάρια»</i>. Αλλά ο εκνευρισμός είναι σαν τον καπνό του τσιγάρου–όσο και να τον κρατάς μέσα σου, κάποια στιγμή θα σου βγει, ακόμα κι από τααυτιά. </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27576251-1524127431859939165?l=themotorcycleboy.blogspot.com' alt='' /></div>The Motorcycle boyhttp://www.blogger.com/profile/16100587678540156210noreply@blogger.com63tag:blogger.com,1999:blog-27576251.post-63660913411675952772011-12-13T14:21:00.001+02:002011-12-13T14:22:48.345+02:00<br /><b>Προηγούμενα:</b><br /><br /><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/09/1.html"><b>1. Προετοιμασία για αιφνίδιο θάνατο&nbsp;</b></a><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/09/2_22.html">2. Τα όνειρα γερνάνε άσχημα</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/3.html">3. Οι γυναίκες είναι ακριβό χόμπυ&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/4.html">4. Η πονεμένη ιστορία της Βίβιαν&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/5.html">5. Η αντοχή είναι πιο σημαντική από την αλήθεια&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/6.html" target="_blank">6. Κορόιδο&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/7.html" target="_blank">7. Η πονεμένη ιστορία της Σόνιας</a></b><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η Σόνια έλειπε ότανγύρισα σπίτι, έκλεισα την πόρτα πίσω μου αμήχανα –σαν πιτσιρικάς που τρύπωσεστο δωμάτιο κάποιας γκόμενας. Το μυαλό μου άδειασε από Αλευράδες,Κωνσταντινίδηδες και λοιπούς κερατάδες –ήθελα μόνο να ξαπλώσω στον κοντινότεροκαναπέ, να κλείσω τα μάτια και να μυρίσω την απουσία της. Φυσικά, ξεκαρδίστηκααμέσως μόλις μου πέρασε αυτή η σκέψη κι επιτόπου ένιωσα ναυτία, σε λίγο θαπλάκωναν οι πόνοι στα κόκαλα. Κατέβασα λοιπόν κάμποσα χάπια κωδεϊνης κιαποκοιμήθηκα στον καναπέ πριν προλάβω ν΄ ανάψω τσιγάρο. Δεν ήρθε στον ύπνο μου,ούτε εκείνη, ούτε κανένας τους. Μόνο μια αίσθηση παγωμένης λάμας που τριγύρναγετο δέρμα μου χωρίς ν΄ αποφασίζει να το χαράξει -συνηθισμένα πράγματα για όποιονέχει κοιμηθεί σε κελί.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άκουσα την εξώπορτανα τρίζει μαζί με το πνιχτό γέλιο πάνω από το κεφάλι μου, τινάχτηκα μεαποτέλεσμα να βρεθώ σωριασμένος στο πάτωμα. Το πνιχτό γέλιο μετατράπηκε σεκανονικό χάχανο, ήμουν αντιμέτωπος με ένα ζευγάρι στραβοπατημένων αθλητικώνπαπουτσιών.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ρε μαλάκα Γκας,δεν είχανε κουδούνια εκεί που γεννήθηκες;» μούγκρισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Τα στραβοπατημένααθλητικά έκαναν δυο βήματα πίσω –πρώτα το αριστερό, το καλό, μετά το δεξί πουσερνόταν άτσαλα από τότε που είχε μαγκωθεί η κνήμη του στην πρέσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Είπα να μη σεενοχλήσω αδερφούλη», κορόιδεψε ο Γκας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έλα όμως που τοέκανες...» διαπίστωσα καθώς βολευόμουν ξανά στον καναπέ. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Είχα την ευκαιρίανα ελέγξω το χώρο, ένα από τα καλόπαιδα του Γκας μπλόκαρε την εξώπορτα με ταξύγκια του όσο το άλλο αγνάντευε ρομαντικά έξω από το παράθυρο της κουζίνας.Άπαντες φορούσαν γυαλιστερές φόρμες γυμναστικής και μοιάζανε με αδερφές σταπρόθυρα υστερίας. Έπνιξα ένα γέλιο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κοιμάσαι ενώ θαέπρεπε να δουλεύεις», είπε ο Γκας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και τι μ΄αυτό;»απόρησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ξέχασες οτι μου χρωστάςνομίζω...» μουρμούρισε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ξεχνιούνται αυτά;»ψιθύρισα. «Αλλά δεν χρειαζόταν να έρθεις αυτοπροσώπως –έχουν εφευρεθεί τατηλέφωνα εδώ και κάτι χρόνια....»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πάντα ο ίδιοςαστείος», ψευτοθαύμασε ο Γκας. «Ξέρεις –τους αστείους, αλλιώς τους λένε καικαραγκιόζηδες».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και τους μαλάκεςπώς αλλιώς τους λένε;» ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κοκκίνισε κι εγώμαζεύτηκα υπολογίζοντας οτι θα μου στρέσαρε καμιά ξεγυρισμένη, αλλά δεν έκανετίποτα. Πράγμα που σήμαινε οτι με είχε ανάγκη κι αν σκεφτείς οτι μου έκανε τηντιμή να έρθει αυτοπροσώπως –άρχιζα να μην έχω καθόλου καλό προαίσθημα για τηδουλειά...</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μιας και ήρθε ηκουβέντα στους μαλάκες... Υπάρχει μια ανταγωνίστρια εταιρεία η οποία προσπαθείνα μας μειώσει τον τζίρο –με αντιλαμβάνεσαι;» σταμάτησε με κοίταξε, δενικανοποιήθηκε καθόλου από την έλλειψη αντιδράσεων εκ μέρους μου αλλά συνέχισε.«Πάνε λοιπόν και εισπράττουν από τα μαγαζιά τα δικά μας, με τέτοια κρίση τουςνιώθουμε τους ανθρώπους –πού να τα βρουν να δίνουν σ΄ όλους; Δε σου κρύβω οτιτα παιδιά με πόνο ψυχής τους ζητάνε τα συμφωνημένα...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κοίταξα τα «παιδιά»κι απόρησα σε ποιο ακριβώς σημείο του κορμιού τους νιώθανε τον πόνο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αλλά δεν μπορούμενα κάνουμε πολλά. Βλέπεις, οι τύποι στήνουν 2-3 απέξω από το μαγαζί να κόβουνκίνηση και στέλνουν έναν δικό τους μέσα. Αν πάμε να πλησιάσουμε την ώρα πουγίνεται το νταραβέρι θα μας λιανίσουν καθότι αυτοί μάς ξέρουνε ενώ εμείςόχι.... Πρέπει λοιπόν να το παίξουμε ανάποδα, να πάει κάποιος δικός μαςάγνωστος κι όταν φανερωθούν οι δικοί τους να τους αναλάβουμε εμείς που θαπαραμονεύουμε», σταμάτησε, πήρε ανάσα και ψάχτηκε για τσιγάρο επειδή τύγχανεκακός χαρτοπαίχτης από αμνημονεύτων χρόνων.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Όχι οτι μπορούσε ναμε κοροϊδέψει δηλαδή –την ήξερα αυτή τη φάμπρικα με τον «φυτευτό», 9 στις 10φορές κατέληγε σε πραγματικό φύτεμα για όποιον αναλάμβανε να παίξει το ρόλο τουκαμπόη που σκάει από το πουθενά. Συνήθως το ιππικό αργούσε να έρθει ή οιινδιάνοι τους καθυστερούσαν, άλλωστε ο «φυτευτός» δεν ήταν κανονικό μέλος τηςπαρέας και σε κανέναν δεν θα έλειπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Με στέλνειςσυστημένο, έτσι;» τον ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ε, τώρα...» έκανενα διαμαρτυρηθεί.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι τώρα, τιύστερα», τον έκοψα. «Μέσα –αλλά αν τη γλιτώσω δεν πρόκειται να σου κάνω άλληδουλειά».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν ήταν αυτή ησυμφωνία», διαμαρτυρήθηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Στα παπάρια μου ησυμφωνία –εδώ με στέλνεις να με καρικώσουν σα ζακέτα, σιγά μην υπολόγιζες νασου κάνω κι άλλη δουλειά....»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έριξε τη στάχτη τουστο πάτωμα, νευρίασα λίγο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θα δούμε», είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δες και μου λες»,του ξεκαθάρισα. «Κι επειδή η αναμονή μού βάζει ιδέες θέλω, αν τελειώσω τηδουλειά, να μου κάνεις πλάτες σε μια επίσκεψη στον Αλευρά –πώς το βλέπεις;Αποφάσισες ή να προσθέσω κάτι ακόμα;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Βλαστήμησε μέσα απ΄τα δόντια του όσο άναβα κι εγώ τσιγάρο. Έσπρωξα το τασάκι προς το μέρος του,κάνοντας νόημα να το χρησιμοποιήσει.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Παίζεις με τηνυπομονή μου», μούγκρισε. «Είσαι τυχερός που κάναμε μαζί μέσα, αλλιώς θα έψαχνεςνα βρεις το κεφάλι σου τώρα».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Χάρη θα μου έκανεςρε κορόιδο», γέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τέλος πάντων»,είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πότε;» ζήτησα ναμάθω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Απόψε το βράδυ. Τομαγαζί λέγεται <i>Φαντάζιο</i>, στη μέση περίπου της Ιεράς Οδού. Θα πας κατάτις 10, σήμερα του έχουν πει του μαγαζάτορα οτι θα περάσουν για είσπραξη. Είναιμιλημένος, θα σου κάνει νόημα όταν έρθουν».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και πώς θα μεγνωρίσει;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θα του συστηθείςόταν πας ρε μαλάκα».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έσβησα νευρικά τοτσιγάρο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δηλαδή σα να λέμε,αν είχα μια πιθανότητα να τους αιφνιδιάσω, μου τη γάμησες κι αυτή», συμπέρανα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έλα –μηγκρινιάζεις», χαμογέλασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κρύος ιδρώταςκύλησε στην πλάτη μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Όταν έφυγε ο Γκαςμε τους δικούς του ανακάλυψα οτι έδειχνα χάλια και ένιωθα ακόμα χειρότερα. Πάνωστο τραπεζάκι είχαν αφήσει ένα πιστόλι, ένα κουτί σφαίρες και τρία κατοστάρικα,για να ξοδέψω στο μαγαζί. Βιάστηκα να τα παραχώσω στο σακ βουαγιάζ μου, ταπαρατημένα πιστόλια είναι κακός μπελάς, ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα τα πάρει. Έξωέκανε ακόμα μεσημέρι, σενιαρίστηκα κι εγώ, έψαξα στα ράφια της κουζίνας, βρήκαένα θησαυρό υλικών (μακαρόνια, σάλτσες, μανιτάρια, καλαμπόκια και πακέτααγνώστου περιεχομένου), το σκέφτηκα για λίγη ώρα, κοίταξα κατάματα την κουζίνακαι αποφάσισα να παραγγείλω κινέζικο απέξω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Όταν μπήκε, τοτραπέζι ήταν ήδη στρωμένο και τα φαγητά την περίμεναν δίπλα στο φούρνομικροκυμάτων. Άνοιξα ένα κόκκινο παλιόκρασο και της χαμογέλασα. Με κοίταξε,γύρισε αλλού το κεφάλι προσπαθώντας να κρύψει ένα σκληρό βλέμμα και πήγε στηνκρεβατοκάμαρά της. Σε λίγο επέστρεψε με ελαφρύτερα ρούχα και ανάλογη έκφραση.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Γιατί όλα αυτά;»χαμογέλασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Φιλοξενούμενοςείμαι», δικαιολογήθηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αυτό μόνο;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι τα ψάχνειςτώρα... Κάτσε να φάμε».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κάθισε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Λοιπόν», είπεπίνοντας λίγο κρασί, «κάπου εδώ θα πρέπει να σε ρωτήσω πώς ήταν η μέρα σου».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και να προσποιηθείςοτι ακούς με ενδιαφέρον, πριν αρχίσεις να μου λες για τη δική σου μέρα»,συμπλήρωσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Γέλασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Νομίζω οτι αυτάπου έκανε ο καθένας μας στη μέρα του είναι ικανά να μάς κόψουν την όρεξη»,είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Συμφώνησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Φάγαμε σιωπηλοί,έψαχνα ευκαιρίες να της ρίξω κλεφτές ματιές, μπας και καταλάβω τη διάθεσή της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θα βγεις τοβράδυ;» τη ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν έχω κανονίσει.Εσύ;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έχω μια δουλειάκατά τις 10».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δική σου ή....»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ή»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σήκωσε τα μάτια τηςαπό το πιάτο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Να προσέχεις»,είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μην ανησυχείς»,μου ξέφυγε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ξανάσκυψε στοαπείραχτο φαγητό της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι θέλεις νακάνουμε μέχρι να φύγεις;» με ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το πρώτο που ήρθεστο μυαλό μου ήταν το πήδημα –έφταιγε μάλλον η διστακτική φωνή της όταν έκανετην ερώτηση και το γεγονός οτι οι πιθανότητες να δω το ξημέρωμα της επόμενηςμέρας ήταν λιγοστές. Απέφυγα να την κοιτάξω για να μην καρφωθώ, απέφυγα ναπιάσω το ποτήρι του κρασιού για να μην το χύσω κατά λάθος. Σκέφτηκα να το παίξωπούστικα, σε στυλ «εσύ τι προτείνεις;» αλλά ντράπηκα να της φερθώ έτσι. Άναψαλοιπόν τσιγάρο, έσπρωξα το μισοφαγωμένο μου μοσχάρι σετσουάν και ήπια μιαγενναία γουλιά κρασιού. Χαμογέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σόνια, ότανκάποιος έχει απέναντί του μια γυναίκα σαν εσένα, το πρώτο που θέλει είναι ναπηδηχτεί μαζί της. Το δεύτερο που θέλει είναι να μείνουν μαζί για πάντα. Και τοτρίτο να καπνίσουν ένα τσιγάρο, συζητώντας τις πιθανότητες να συμβούν τα δυοπροηγούμενα», αισθάνθηκα ηλίθιος όταν τέλειωσα τη φράση μου αλλά ήταν αργά νατην πάρω πίσω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν ρώτησα τονκάποιο, εσένα ρώτησα», έκανε σκληρά η Σόνια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κατάπια έναν κόμποσάλιου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όσο για μένα κιεφόσον ρωτάς», μουρμούρισα, «δεν κάνω ποτέ κουβέντες που αφορούν τα πάντα,επειδή συνηθίζω να πέφτω έξω στους υπολογισμούς μου, άσε που χρειάζομαι κι ένατσιγάρο πριν, εκτός από το τσιγάρο μετά. Στα υπόλοιπα θα συμφωνήσω με τονκάποιον».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ενδιαφέρον»,σχολίασε η Σόνια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ποιο απ΄ όλα;»ζήτησα να μάθω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Το οτι έψαξες ναβρεις τρόπο να μη με προσβάλεις λέγοντας ξερά πως θέλεις να με πηδήξεις...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έκανε λάθος φυσικά,αλλά δεν υπήρχε λόγος να το διορθώσω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σηκώθηκα φανεράξενερωμένος και πήγα το πιάτο μου στον νεροχύτη, γύρισα μετά για να μαζέψω καιτα υπόλοιπα. Αλλά δεν πρόλαβα γιατί μπήκε μπροστά μου η Σόνια και με μπλόκαρε. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν χρειάζονταιόλα αυτά...» ψιθύρισε περνώντας το νύχι της από το μάγουλό μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Επειδήπεριλαμβάνεται στην τιμή;» τη ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σκλήρυνεχαμογελώντας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αυτό είναι κάτιπου δεν θα μάθεις», είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και γιατί θαέπρεπε να με ενδιαφέρει;» αναρωτήθηκα περνώντας το χέρι μου στη μέση της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Αντιστάθηκε λίγοστην αρχή, δεν το περίμενε, αλλά μετά αφέθηκε να την τραβήξω κοντά μου και νατην φιλήσω. Μύριζε νεκρολούλουδο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πάμε;» τη ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δεν αντέδρασε,απλώς έμεινε χαλαρή στην αγκαλιά μου. Κι εγώ την τράβηξα προς την κρεβατοκάμαράτης, στην αρχή με ακολούθησε αλλά όταν κατάλαβε τι γινόταν σταμάτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όχι εκεί», είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μεγαλύτεροκρεβάτι, περισσότερη άνεση», σχολίασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μη γίνεσαιμαλάκας. Ένα πράγμα σου ζήτησα –να μη μπαίνεις στην κρεβατοκάμαρά μου», θύμωσε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν θα έμπαιναμόνος μου», της υπενθύμισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Είχα πει οτι κάνειδιαφορά;» αναρωτήθηκε. «Δηλαδή γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν σέβονται τίποτα;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κοίταξα τριγύρωμπας και εντοπίσω αυτούς τους ανθρώπους αλλά δεν είδα κανέναν.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εντάξει», είπα στοτέλος κάνοντας δυο βήματα πίσω. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μετά της γύρισα τηνπλάτη και κατευθύνθηκα για το δωμάτιό μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πού πας;» ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έχουμε καιδουλειές», παραδέχτηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Χώθηκα στο δωμάτιόμου, φόρεσα μια φαρδιά μάλλινη μπλούζα για να μη φαίνεται η Μπερέτα που έχωσαστο παντελόνι μου, έβαλα το πιστόλι που μου άφησε ο Γκας στην τσέπη τουμπουφάν, το σκέφτηκα λίγο, αποφάσισα να κρύψω και την πεταλούδα στην αριστερήμου μπότα. Έκανα δυο βήματα κι ένιωσα λίγο ρομπότ, αλλά δε γαμιέται; Μάλλον θαμε τρώγανε λάχανο, δεν υπήρχε λόγος να μπλέξω και τη Σόνια παρατώντας όπλα στοσπίτι της. Βγήκα στο καθιστικό.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν χρειάζεται ναφύγεις από τώρα», μου είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Καθόταν στον καναπέκαι κάπνιζε απέναντι από την κλειστή τηλεόραση.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Είπα εγώ οτιχρειάζεται;» αναρωτήθηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σου κόλλησα τοελάττωμα μου -άρχισες να μιλάς κι εσύ στον εαυτό σου», παρατήρησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ναι», γέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κάθισε», μουζήτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κάποια άλλη φορά»,είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κι άνοιξα βιαστικόςτην πόρτα, δεν γινόταν διαφορετικά. Αν έμενα κι άλλο μαζί της δεν θα είχακουράγιο να κάνω τη δουλειά του Γκας -δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το ναπρέπει να σκοτωθείς μετά από πήδημα. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το κρύο με συνέφερεόταν βγήκα από την πολυκατοικία, άρχισα να βαδίζω γρήγορα για να μην τομετανιώσω. Περπάτησα κάνα χιλιόμετρο πριν βρω έναν τηλεφωνικό θάλαμο που ναλειτουργεί –χώθηκα μέσα και πήρα στο Βιτόφκσι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Λέγετε», ζήτησε ομπάρμαν.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εγώ είμαι», είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Α, τι γίνεσαι; Όλακαλά; Η οικογένεια καλά;» με ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κλασσικό συνθηματικόοτι είχανε σφίξει τα πράγματα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μια χαρά», είπα.«Εσύ πώς τα πας;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δύσκολα.... Κόσμοςμπαίνει, κόσμος βγαίνει αλλά κανείς δεν πίνει...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Πάει να πει, οιμπάτσοι είχανε φτάσει μέχρι το μπαρ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κάνε υπομονή, θαστρώσει το πράγμα», του είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ναι –γιατί αλλιώςθα βάλω λουκέτο. Ανοίξανε κι ένα μαγαζί ακριβώς από πάνω μου και μού έχει φάειόλη την κίνηση, συνέχεια γεμάτο κόσμο»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άρα, οι μπάτσοι μεπεριμένανε στο διαμέρισμά μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κουράγιο φίλε –θαπεράσω κάποια μέρα να τα πούμε από κοντά».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ναι, όποτε θέλεις.Πάρε όμως πρώτα κάνα τηλέφωνο».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έκλεισα σκεφτικός.Γρήγορα βγάλανε άκρη οι μπάτσοι κι ακόμα πιο γρήγορα βρήκαν το σπίτι μου.Σίγουρα τους είχε ειδοποιήσει ο Κωνσταντινίδης –ειδικά μετά την επίσκεψή μου–και δεν τον κατηγορούσα γι΄αυτό. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έφτασα πολύ νωρίτερααπό την προκαθορισμένη ώρα στο μαγαζί -ήταν 8 και κάτι -μόνο οι καθαρίστριεςφαίνονταν να κυκλοφορούν εκεί μέσα. Το <i>Φαντάζιο</i> έμοιαζε για κωλάδικοπολυτελείας, απ΄αυτά που κονσομασιόν κάνουν οι τραγουδίστριες και οιλουλουδούδες ξαναπουλάνε τα πεταμένα άνθη. Δίπλα στη μαύρη μαντεμένια πόρταφιγουράρανε (αφώτιστες ακόμα) οι φωτογραφίες των καλλιτεχνών –Άντα, Μύριαμ,Νατάσσα και Βερόνικα Λόη. Αυτή η τελευταία με προβλημάτισε –γιατί δηλαδή είχεονοματεπώνυμο; Οι άλλες σε πηγάδι κατουρήσανε; Άσε που το επώνυμό της ήτανμικρότερο από το όνομα –μυστήρια πράγματα....</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το μαγαζί είχεμπροστά του ένα τεράστιο πεζοδρόμιο, για να παρκάρουν οι κουρσάρες των πελατώνβεβαίως, στα δεξιά υπήρχαν δυο είσοδοι πολυκατοικιών ενώ στα αριστερά ξεκίναγεένα στενάκι, μαγαζί-γωνία δηλαδή. Βολτάρισα για λίγο στο στενό, κλειστάσυνεργεία και ένα ερειπωμένο σπίτι, τίποτα το ιδιαίτερο. Ξαναγύρισα μπροστά στομαγαζί και πήρα να εποπτεύω τον χώρο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Οι καργιόληδες θατη στήνανε στο απέναντι πεζοδρόμιο της λεωφόρου, υπήρχε άπλα για να παρκάρουνεκεί πέρα, άσε που η διαχωριστική νησίδα με τα τσιμεντένια παρτέρια θα τουςέκρυβε μια χαρά. Άναψα τσιγάρο κοιτάζοντας την είσοδο της διπλανήςπολυκατοικίας. Πόσο εύκολο θα ήταν να κρυφτεί κάποιος εκεί μέσα; Πολύ εύκολο,αρκεί να βρισκόταν ένας μαλάκας ένοικος που θα άνοιγε χωρίς να ρωτήσει, ή ναπρολάβαινε την πόρτα στο κλείσιμο. Πέταξα το τσιγάρο και το πήρα απόφαση, ηδουλειά ήθελε κάμποση προετοιμασία.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Πέρασα τη λεωφόροκαι βρέθηκα στο απέναντι πεζοδρόμιο –είχε κάτι κλειστά μαγαζιά ανταλλακτικών εκείπέρα κι ακόμα περισσότερες πολυκατοικίες. Βολτάρισα πέρα-δώθε ψάχνοντας πού θαδιάλεγαν να παρκάρουν. Φάτσα απέναντι από το μαγαζί ή στα πλάγια; Ήταν ένατεράστιο οικοδομικό τετράγωνο με εξίσου τεράστιο πεζοδρόμιο. Καταράστηκα τουςδημάρχους κι όλους τους σχετικούς ρεμπεσκέδες που φτιάχνουν τέτοια τέρατα, λεςκαι υπάρχει περίπτωση να κάνει κάποιος τη βόλτα του στη γραφική Ιερά Οδό.Πιάτσες για πουτάνες στήνουν οι καργιόληδες, αν θες τη γνώμη μου, πιάτσες γιαπουτάνες και για να γαμιούνται αθώοι άνθρωποι σαν εμένα. Η κίνηση στη λεωφόροήταν αραιή σαν παγωμένη σούπα, αυτό χειροτέρευε τα πράγματα –έπρεπε να μηνκάθομαι σκέτο αγγούρι, έπρεπε κάπου να κρυφτώ, να βλέπω χωρίς να βλέπομαι. Οικαργιόληδες που θα τη στήνανε εδώ πέρα δε με γνώριζαν, έπρεπε λοιπόν να κρατήσωτο πλεονέκτημα για όσο περισσότερο γινόταν. Κοίταξα τις εισόδους τωνπολυκατοικιών ψάχνοντας για φιλόξενη στέγη. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δεν άργησα ναεντοπίσω μια σαράβαλη εξώπορτα, το λευκό καλώδιο αυτόματης απελευθέρωσηςμισοκρεμόταν δίπλα από την πετούγια, ανάθεμα κι αν δούλευε... Πήγα πιο κοντά,έσπρωξα, η πόρτα υποχώρησε. Το εσωτερικό της πολυκατοικίας μύριζε βραστό λάχανοκαι ξεραμένο κάτουρο, φαίνεται πως και άλλοι, πριν από μένα, είχαν πάρειχαμπάρι τη χαλασμένη εξώπορτα. Ανέβηκα λίγο τη σκάλα που πήγαινε στους ορόφους,κουλουριάστηκα σ΄ένα βολικό σημείο για να βλέπω έξω αλλά και να είμαι έτοιμοςνα το παίξω «ανεβαίνω στον πρώτο» αν τυχόν εμφανιζόταν κάποιος από τουςένοικους. Η ώρα ήταν 9 παρά κάτι λίγα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Στις 9 και μισήανακάλυψα οτι ψιλοκοιμόμουν στο σκοτάδι. Πετάχτηκα, άναψα τσιγάρο, κάπνισακλεφτά, συνήλθα. Κάνα τέταρτο αργότερα είδα το αυτοκίνητο. Ένα παλιό Ασκόναχρώματος απροσδιόριστου που ανέβηκε στο πλατύ πεζοδρόμιο και πάρκαρε 20 μέτραμακριά από την πολυκατοικία. Δυο μαλάκες πετάχτηκαν από τις ανοιχτές πόρτες,περπάτησαν προσεκτικά θέλοντας να ξεμουδιάσουν –έβλεπα τις πλάτες τους γιατίκοιτούσαν προς το <i>Φαντάζιο.</i> Περίμενα λίγο ακόμα, οι μαλάκες ακούμπησανστη σκεπή του αυτοκινήτου και άναψαν τσιγάρα. Ήταν η ώρα μου. Σηκώθηκα,τεντώθηκα και βγήκα από την εξώπορτα της πολυκατοικίας σαν νοικοκύρης. Με τοπου πάτησα στο πεζοδρόμιο σταμάτησα, κούμπωσα το μπουφάν μου κοιτάζονταςτριγύρω. Μετά τους πλησίασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Συγνώμη, μηνπαρκάρετε εδώ γιατί γράφουν», τους είπα χαμογελαστά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δεν γυρίσανε καν ναμε δουν.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ας γράφουν»,μούγκρισε ο οδηγός μέσα από το αμάξι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σήκωσα τους ώμουςσαν άνθρωπος που έχει κάνει το χρέος του και τους προσπέρασα. Η καλύτερητακτική για να μη σε εντοπίσουν αυτοί που σε ψάχνουν είναι να πέσεις πρώτοςπάνω τους –δεν ακούνε καν τι τους λες, νοιάζονται μονάχα να φύγεις από μπροστάτους, να μην τους κόβεις τη θέα. Γι΄αυτό και το τράβηξα λίγο ακόμα, στάθηκα μετο ένα πόδι στο πεζοδρόμιο και το άλλο στην άσφαλτο, χάζεψα τα μπαλκόνια τηςπολυκατοικίας από την οποία μόλις είχα βγει, άκουσα τα μουγκρητά τους, «εκεί θακάτσει ο μαλάκας;» και πέρασα απέναντι με το πάσο μου. Βέβαια, όταν έφτασα στηδιαχωριστική νησίδα ξανασταμάτησα για να ξανακοιτάξω τα μπαλκόνια, λίγο ακόμακαι θα με πυροβολούσαν για να φύγω από το οπτικό τους πεδίο. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το μαγαζί ήτανολόφωτο, αλλά η κίνηση δεν είχε αρχίσει. Ένας πορτιέρης ξυνόταν στο σκαμπό του.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ο κύριος;» ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έχει αρχίσει τοπρόγραμμα;» ρώτησα με τη σειρά μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τώρα, σε λίγο...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εντάξει», είπα.«Πληρώνω είσοδο;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«10 ευρώ,περιλαμβάνεται ένα ποτό».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έβγαλα τα λεφτά καιτου τα έδωσα, μου έκοψε ένα κακοτυπωμένο απόκομμα και έκανε στην άκρη για ναμπω. Κοίταξα προς το αυτοκίνητο στο απέναντι πεζοδρόμιο, οι τύποι μού είχανγυρισμένη την πλάτη και κάτι κουβεντιάζανε. Υπέροχα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κάτι ασημένιεςντισκόμπαλες του περασμένου αιώνα με στράβωσαν όταν μπήκα στην αίθουσα,αναγκάστηκα να φτάσω σκυφτός μέχρι το μπαρ. Ο τύπος που έκοβε λεμόνια από μέσαδε μου φαινόταν για πολύ αφεντικός, κοίταξα τριγύρω, ψάχνοντας να τον εντοπίσω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι θα πάρετε;» μερώτησε ο λεμόνιας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Παράγγειλα τησυνηθισμένη μου βότκα κι έμεινα να την περιμένω παίζοντας με κάποιο μεταλλικόσουβέρ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο μπάρμαν άφησε τοποτήρι μπροστά μου μη βρίσκοντας τον παραμικρό λόγο να το παίξει ευγενικός.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Το αφεντικό πούείναι;» τον ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ποιο αφεντικό;»απόρησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Του χαμογέλασα περιμένοντας.Με κοίταξε αναποφάσιστος.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τόνυ, βάλε μου τοσυνηθισμένο», ζήτησε επιτακτικά ένας σαπιοκοιλιάς που στριμώχτηκε δίπλα μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εσύ είσαι ο Τόνυ;»ρώτησα τον μπάρμαν.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κούνησε το κεφάλιεμφατικά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Φάτε ρε ένανΤόνυ», μουρμούρισα γυρίζοντας προς τον σαπιοκοιλιά. «Εσύ κάνεις κουμάντο εδώμέσα;» τον ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τραβάς κάνα ζόρι;»μου χώθηκε πλησιάζοντας. Ιδρώτας ανακατεμένος με βαριά κολόνια. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Με στέλνει οΓκας», είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο σαπιοκοιλιάςμαζεύτηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καιρός ήταν»,διαπίστωσε. «Εγώ δεν έχω πρόβλημα, εσείς πρέπει να τα βρείτε μεταξύ σας –δεγίνεται να πληρώνω σαράντα νοματαίους μ΄ αυτή την κρίση...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εντάξει, δεχρειάζεται να το συζητήσουμε –απλώς έχε υπόψη σου όταν έρθει ο λεβέντης οτι θαχωθώ», του είπα. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κούνησε το κεφάλικαι απομακρύνθηκε μαζί με το ποτό του. Επειδή ήταν έξυπνο παιδί φρόντισε ναμείνει μέσα στο οπτικό μου πεδίο. Και τότε σκίστηκαν οι ουρανοί ή κάτιχειρότερο. Ένα μπουμπουνητό απείλησε να διαλύσει τα ηχεία, ένα σμήνος απόπαράσιτα μάς επιτέθηκε –στιγμιαία έγινε νεκρική ησυχία κι απότομα γέμισε ο χώροςαπό μπουζούκι ανακατεμένο με συνθεσάιζερ. Κοίταξα πίσω μου την πίστα –ένακάζο&nbsp; (κάτι ανάμεσα σε γυναίκα καιαρχηγό των Σιού) είχε εμφανιστεί εκεί πέρα, το χειρότερο ήταν οτι κρατούσεμικρόφωνο. Πήρα βαθιά ανάσα και άναψα τσιγάρο. Ο ήχος δυνάμωσε ακόμαπερισσότερο κατεδαφίζοντας τις προσδοκίες μου. Η ώρα ήταν 10 παρά κάτι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κι ο τύπος εντελώςηλίθιος. Μπήκε στο μαγαζί με υφάκι «σας γαμάω όρθιους», έκανε μια γυροβολιά καιστήθηκε δίπλα στην κεντρική κολώνα της αίθουσας νομίζοντας οτι εξασφάλισεαμφιθεατρική θέα. Αυτό που, στην πραγματικότητα, είχε καταφέρει ήταν να βλέπειτον ιδιοκτήτη κι εμένα να μου έχει γυρισμένη την πλάτη. Όταν βεβαιώθηκε οτι όλαήταν ήσυχα, έβγαλε το κινητό του. Σε δυο λεπτά εμφανίστηκε το κυρίως πιάτο –έναξανθό πιθηκοειδές με δερμάτινη καμπαρτίνα. Εντελώς σούργελα οι τύποι. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο ξανθός πήγε καρφίστον ιδιοκτήτη όσο ο άλλος μετακινήθηκε προς την είσοδο του μαγαζιού, προφανώςγια να ελέγχει τον μπράβο. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Να σε πληρώσω;»φώναξα στον μπάρμαν.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ήρθε απορημένοςαφού ακόμα έπινα το ποτό της «εισόδου» αλλά όταν είδε το δεκαρικάκι ναφιγουράρει στο κόντρα πλακέ, το μάζεψε όλο χαμόγελα. Σηκώθηκα, έστρωσα τομπουφάν μου και ξεκίνησα να φύγω κάπως απογοητευμένος από την ποιότητα τουπρογράμματος –αυτή ήταν η αλήθεια. Ο ηλίθιος στην πόρτα γύρισε να με κοιτάξει.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καλησπέρα σας»,είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Βιάστηκε νακοιτάξει από την άλλη πλευρά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Χάλι τοπρόγραμμα», επέμεινα, «κανονικά έπρεπε να μας πληρώνουν για να το βλέπουμε».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δεν έκανε τον κόπονα γυρίσει αλλά κι εγώ δεν έχασα την καλή μου διάθεση.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν συμφωνείτε;»επέμεινα, πιάνοντάς τον αγκαζέ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ταράχτηκε, έκανε ν΄απελευθερωθεί από το πιάσιμό μου σαν ηλίθιος που ήταν –στο μεταξύ εγώ έβγαλα τηΜπερέτα και την πίεσα στο αριστερό του νεφρό.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κάτσε ήσυχα μηγεμίσουμε άντερα εδώ μέσα», τον προειδοποίησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μαζεύτηκε, ήτανπερπατημένο παιδί, ήξερε οτι δεν κάνεις πολλά κουνήματα όταν σε σημαδεύουν. Ομπράβος από την εξώπορτα γύρισε να μάς κοιτάξει, του έκλεισα το μάτι κιαδιαφόρησε. Τώρα έπρεπε να γίνουν όλα γρήγορα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πάμε στο μαλάκασου», του σφύριξα στο αυτί και τον πίεσα να κουνηθεί.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο ξανθός μάς είδεπου ερχόμασταν α λα μπρατσέτα, έχωσε το χέρι του κάτω από το τραπέζι, προφανώςγια να βγάλει πιστόλι, και περίμενε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τον δικό σου θαπετύχεις αν κάνεις καμιά μαλακία», του εξήγησα όσο βολευόμασταν στο τραπέζιτους.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο ιδιοκτήτης τουμαγαζιού μάς χάζευε όλο ενδιαφέρον. Ο ξανθός γύρισε λίγο το σώμα του για να μεσημαδεύει καλύτερα –θύμωσα που κάποιοι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν απόπολιτισμένη συζήτηση και τον πυροβόλησα κάτω από το τραπέζι. Τινάχτηκε πρινκοπανήσει με το κεφάλι στο σίδερο του τραπεζιού, ο μαλάκας δίπλα μουαναστατώθηκε κι έτσι αναγκάστηκα να τον κοπανήσω στη μούρη με την κάνη τηςΜπερέτας που ακόμα κάπνιζε. Ο ήχος του πυροβολισμού, ευτυχώς, είχε πνιγεί στηνκακοφωνία της τραγουδιάρας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θα τον πάρεις καιθα φύγετε ήσυχα. Άμα σας ξαναδώ εδώ μέσα την πουτσίσατε», είπα στον διπλανόμου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ταυτόχρονα έψαχναμε τη μπότα μου στο πάτωμα μέχρι να βρω το πεσμένο πιστόλι –μόνο όταν το πάτησαησύχασα. Ο ξανθός άρχισε να κλαψουρίζει.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τα χέρια πάνω στοτραπέζι, να τα βλέπω», του φώναξα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Βιάστηκε ναυπακούσει όσο ο διπλανός μου έγλυφε το αίμα από τη μούρη του.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κι εσύ,ξεφόρτωσε», είπα κοιτάζοντάς τον.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άφησε ένα πιστόλιπιο βαρύ κι από νεογέννητο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ακόμα εδώείσαστε;» απόρησα θυμωμένα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο τύπος δίπλα μουσηκώθηκε, κόντεψε να πέσει καθώς μπερδεύτηκε στην καρέκλα του, αλλά τελικάκατάφερε να μαζέψει τον ξανθό και να πάρουν το δρόμο της εξόδου. Γύρισα προςτον ιδιοκτήτη.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θα τους συνοδέψωμέχρι έξω, μην ξεχάσεις για ποιον δουλεύω», τον προειδοποίησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η τραγουδιάραφαλτσάρισε ακόμα χειρότερα από το αναμενόμενο βλέποντας τους δυο άντρες νααποχωρούν σε στυλ <i>«Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε»,</i> της χαμογέλασα καθώςτους συνόδευα αλλά δεν το κατάλαβε. Τότε ακριβώς μια τεράστια σφίγγα μετσίμπησε πισώπλατα στο ύψος του ώμου, ήταν μια πολύ κακιά σφίγγα και, προςστιγμή, κόντεψα να βάλω τα κλάματα –όμως άκουσα τον ήχο του πυροβολισμού καικατάλαβα οτι δεν υπήρχε λόγος. Γύρισα προσπαθώντας να μη μου πέσει η Μπερέτα,είδα τον σαπιοκοιλιά τον ιδιοκτήτη να το βάζει στα πόδια. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πούστη», σφύριξαμέσα απ΄ τα δόντια μου όσο τον έβαζα στο σημάδι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Τελευταία στιγμήήρθα στα λογικά μου, χαλάρωσα το σφίξιμο στη σκανδάλη και γύρισα προς τοζευγαράκι των παραπληγικών.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Προχωράτε εσείς μησας γαμήσω», τους ξέκοψα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Όταν στην έχουνστημένη απέξω δεν πυροβολείς άσκοπα –τους έσπρωξα λοιπόν για να βγουν, ομπράβος παραμέρισε να περάσουμε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πες στο αφεντικόσου οτι λίαν συντόμως πεθαίνει», του ξεκαθάρισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Αδιαφόρησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Βρεθήκαμε στοπεζοδρόμιο, μια χαρούμενη παρέα, και οι καργιόληδες από απέναντι κάτι άρχισαννα ψυλλιάζονται. Τους είδα να βγαίνουν από το αυτοκίνητο, τρία ντερέκια έτοιμαγια σαματά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Στο δρόμο, βγείτεστο δρόμο», φώναξα στους δυο κοντινούς μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο ξανθός πήγε ναπει κάτι αλλά με είδε αγριεμένο και το μετάνιωσε. Βγήκαν στη λεωφόροτρομαγμένοι ψάχνοντας από που θα τους έρθουν τα αυτοκίνητα. Κι εγώ άρχισα ναπυροβολώ στα τυφλά τούς απέναντι, έβγαλα το πιστόλι που μου είχε αφήσει ο Γκαςβάζοντας στην τσέπη τη Μπερέτα, οι τύποι τρέχανε να καλυφθούν για ναανταποδώσουν τους πυροβολισμούς -τότε εμφανίστηκαν τα αυτοκίνητα. Δύο στο δικόμου ρεύμα, ένα στο απέναντι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σταμάτησα ναπυροβολώ αλλά οι μαλάκες απέναντι συνέχισαν, κάποια σφαίρα πέτυχε το κοντινότους αμάξι, ο οδηγός έχασε τον έλεγχο και καβάλησε το πεζοδρόμιο –το τρακάρισμαπου ακολούθησε ήταν εντυπωσιακό. Την ίδια περίπου στιγμή το πρώτο από τα δυοαμάξια της δικιάς μου πλευράς εντόπιζε με σχετική καθυστέρηση τους δυοσακάτηδες που βολτάρανε στην άσφαλτο, ο οδηγός έκοψε ανάποδα το τιμόνι για νατους αποφύγει με αποτέλεσμα να κουτουλήσει στο διαχωριστικό διάζωμα. Το επόμενοαυτοκίνητο προτίμησε την ευθεία οδό κι έτσι σήκωσε τους σακάτηδες στον αέραπριν ο οδηγός χάσει τον έλεγχο και ντεραπάρει. Έτρεξα χαμογελώντας –πάντα μούάρεσαν οι καταστροφές.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δεν χώθηκα στοστενάκι, προτίμησα να τρέξω δίπλα στη λεωφόρο μέχρι που πήρα έναν παράπλευροδρόμο, ένιωθα συνέχεια πίσω μου τα βήματά τους αλλά δεν γύριζα να κοιτάξω –ήτανη φαντασία μου ή ήμουν καταδικασμένος, όπως και να ’χε δεν υπήρχε λόγος να χάνωχρόνο. Έτρεξα και έτρεξα, μέχρι που ο ιδρώτας ανακατεύτηκε με το κολλώδες υγρόμέσα από το μπουφάν μου, τα πόδια μου μετατράπηκαν σε ζελέ και φοβήθηκα οτι θαλιποθυμούσα. Τότε έγινα τυχερός –ένα ταξί σταμάτησε πέντε μέτρα μπροστά μου γιανα κατεβάσει κάτι πιτσιρικάδες. Το πρόλαβα οριακά, χώθηκα στο πίσω κάθισμα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Παγκράτι», ζήτησαόσο πιο ήρεμα μπορούσα από τον οδηγό.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Είσαι καλά;» μερώτησε εκείνος.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μια χαρά –τι μιαχαρά δηλαδή;» κλαψούρισα. «Είπα κι εγώ να πάω μια φορά σε πονηρό μαγαζί καιέγινε χαμός...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άκουσα κάτι μπαμ–τι έγινε;» ρώτησε ο οδηγός.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καραμπόλα –αμάξια χτυπήσανεπεζούς και μετά τρακάρανε... μην τα ρωτάς...» λαχάνιασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι λες ρε παιδίμου...» θαύμασε ο οδηγός.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έφυγα τρέχοντας–το μόνο που μου έλειπε ήταν να με δει η γυναίκα μου στις ειδήσεις, της έχω πειοτι είμαι σε συνάντηση...» συνέχισα ένα ελεγχόμενο παραμιλητό.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο ταξιτζής γέλασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κατέβηκα δυοτετράγωνα πριν το σπίτι της Σόνιας και κάλυψα την απόσταση με πολύ κόπο.Έσφιγγα τα δόντια, αν τύχαινε και λιποθύμαγα τώρα, την είχα γαμήσει πολύάσχημα. Ξεκλείδωσα, πήρα το ασανσέρ, έφτασα στην πόρτα της, σωριάστηκα αλλάάνοιξα. Με είδε κι έτρεξε προς το μέρος μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μην πεις σεκανέναν οτι είμαι εδώ γιατί θα σε σκοτώσω», πρόλαβα να την προειδοποιήσω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μετά, κάποιοςκατέβασε απότομα τον γενικό κι εγώ άρχισα να πέφτω ασταμάτητα. Δεν είχακουράγιο ούτε να ουρλιάξω.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27576251-6366091341167595277?l=themotorcycleboy.blogspot.com' alt='' /></div>The Motorcycle boyhttp://www.blogger.com/profile/16100587678540156210noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27576251.post-77344036471330649722011-12-06T12:12:00.001+02:002012-01-13T14:34:02.160+02:00<br /><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έχεις απορίες;</span></div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;"><span lang="EL"><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/1.html" target="_blank">1. Εισαγωγικά: "και όμως κινείται!"</a></span><br /><span lang="EL"><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/2.html" target="_blank">2.&nbsp; 2. Εθνική ταυτότητα: «ο κρετίνος του διπλανού θρανίου»</a></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Παλιότερα παιζόταν αυτό το σήριαλ στην τηλεόραση που περιέγραφε τιςπεριπέτειες μιας δημοσιογράφου με το όνομα <i>«Μέρφυ Μπράουν».</i> Η οποίαΜέρφυ συγκατοικούσε με έναν φίλο της καλλιτέχνη –ένα επεισόδιο σχετικό με αυτόνμου έμεινε αξέχαστο: Ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης έφτιαχνε αποκλειστικάτοιχογραφίες (και για την ακρίβεια <i>ταβανογραφίες</i>). Κάποια στιγμή (όπωςσυμβαίνει πάντα στις Ηνωμένες Πολιτείες των Ευκαιριών) το ταλέντο τουκαλλιτέχνη αναγνωρίστηκε και του δόθηκε μια αίθουσα σε γκαλερί προκειμένου ναεπιδείξει το έργο του. Πήγε ο άνθρωπος, ξεμεσιάστηκε να ζωγραφίζει το ταβάνικαι στήθηκε τη μέρα των εγκαινίων, όλο αγωνία για την ανταπόκριση τουφιλοθεάμονος κοινού. Η αίθουσα άνοιξε –το κοινό μπήκε. Έπεσε μια αρχικήπαγωμάρα επειδή η αίθουσα ήταν άδεια και κανένας δεν σκέφτηκε να κοιτάξει τοταβάνι. Στη συνέχεια η αμηχανία έσπασε από το πρώτο σχόλιο: <i>«Καταπληκτικό!»</i>Ο σχολιαστής πλησίασε το καλάθι των αχρήστων που υπήρχε στην άκρη της αίθουσας:<i>«Με τι λιτότητα απεικονίζεται η σκουπιδοκουλτούρα του δυτικού πολιτισμού!»</i>αναφώνησε. <i>«Κι αυτό εδώ!»</i> πανηγύρισε άλλος σχολιαστής δείχνοντας τηνκόκκινη βελούδινη κορδέλα που σηματοδοτούσε περιμετρικά τη διαδρομή εντός τηςαίθουσας. <i>«Πόσο παραστατικά δείχνει τα όρια που μας επιβάλλει η πολυτέλεια!»</i>Το υπόλοιπο κοινό βιάστηκε να επικροτήσει τις απόψεις των πρώτων σχολιαστών,επιφωνήματα θαυμασμού ακούστηκαν, χειροκροτήματα, ειλικρινή συγχαρητήριαδόθηκαν στον άμοιρο καλλιτέχνη που στεκόταν σαν αποβλακωμένος και το κοινόαποχώρησε από την αίθουσα. Χωρίς να ρίξει ούτε μισή ματιά στην ταβανογραφία.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Προτίμησα να χρησιμοποιήσω το απόσπασμα από το συγκεκριμένο σήριαλ παρά νααναφέρω τις σχετικές απόψεις του <i>Αντόρνο</i> από το </span><i>Minima</i><i> Moralia</i><i> </i><span lang="EL">για λόγουςσυντομίας, όποιος θέλει να μελετήσει το φαινόμενο σε βάθος μπορεί να αναζητήσειτα σημαντικά γραπτά της <i>Σχολής της Φραγκφούρτης. </i>Για την ώρα, μού αρκείη εντύπωση που δημιουργεί το απόσπασμα του σήριαλ οτι δηλαδή <b>υπάρχεισημαντικό πρόβλημα κατανόησης της τέχνης, κυρίως λόγω της απροθυμίας των θεατώννα ξεβολευτούν από τις παγιωμένες θέσεις τους αλλά ταυτόχρονα παρατηρείται ηφοβία του κοινού να παραδεχτεί την αδυναμία του, με αποτέλεσμα να εκφράζεται μεθαυμασμό για ότι δεν καταλαβαίνει.</b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το παραπάνω συμπέρασμα θα είχε μικρή αξία αν, μέσω της τέχνης, δενεκφραζόταν η πνευματική καλλιέργεια (κουλτούρα) κάθε κοινωνίας. Όμως <b>η τέχνηείναι η αέναη ατομική έκφραση του κοινωνικού φαντασιακού και ο τρόπος πρόσληψηςτων μηνυμάτων της από το κοινό σηματοδοτεί την κοινωνική συνέχεια</b>. Αν ήθελανα το περιγράψω με ένα παράδειγμα θα έλεγα το εξής: ας υποθέσουμε οτι έχουμεέναν άνθρωπο ο οποίος κάθεται στην παραλία κι άλλον ένα μέσα στη θάλασσα. Οδεύτερος δίνει πληροφορίες στον πρώτο σχετικά με το πόσο κρύα είναι η θάλασσα,πόσο βρώμικη, ή πόσο βαθιά. Ανάλογα με αυτές τις πληροφορίες, ο πρώτος άνθρωποςτου παραδείγματος επιλέγει αν θα κολυμπήσει στη συγκεκριμένη θάλασσα τησυγκεκριμένη χρονική στιγμή ή αν θα περιμένει να ανέβει ο ήλιος πριν μπει μέσα(ή ακόμα κι αν θα πάει σε άλλη παραλία), επιλέγει επίσης αν θα μπει στη θάλασσαμε εξάρτηση κατάδυσης ή με το μαγιό του μόνο κλπ. Αν οι πληροφορίες που δίνει οάνθρωπος της θάλασσας στον άνθρωπο της παραλίας δεν ακούγονται καλά (επειδή οάνθρωπος της παραλίας αρνείται να πάει πιο κοντά για να ακούσει, ή επειδή οάνθρωπος της θάλασσας ηθελημένα μπερδεύει τα λόγια του), ή αν ο άνθρωπος τηςπαραλίας έχει προαποφασίσει οτι ο άνθρωπος της θάλασσας είναι (</span>a priori<span lang="EL">) αναξιόπιστος τότε το πιο πιθανό είναι να δημιουργηθεί παρεξήγηση. Οάνθρωπος της παραλίας θα μπει με στολή δύτη σε παραλία βάθους είκοσι πόντων, ήθα ξεπαγιάσει νομίζοντας οτι η θάλασσα είναι ζεστή. Κι αντίστοιχα ο άνθρωποςτης θάλασσας θα βαρεθεί να μουλιάζει μόνος του μεσοπέλαγα και θα βγει κι αυτόςέξω για λόγους κοινωνικής επιβίωσης (το μπάνιο καταντάει βαρετό όταν δεν έχειςπαρέα). Μπορεί βέβαια ο άνθρωπος της θάλασσας να επιλέξει την παραμονή του μέσαστο νερό αδιαφορώντας για την κοινωνική αποδοχή της πράξης του, αλλά τότε, μετη σειρά της και η κοινωνία θα αδιαφορήσει για την ίδια την πράξη. Εμφανώς, στοσυγκεκριμένο παράδειγμα<i>, η παραλία είναι ο κοινωνικός χώρος, θάλασσα είναιτο κοινωνικό φαντασιακό, άνθρωπος στη θάλασσα είναι ο καλλιτέχνης και άνθρωποςτης παραλίας είναι ο καθένας από εμάς (που μπορεί να μπαίνει στη θάλασσα καιάρα να τείνει προς τη δημιουργία καλλιτεχνικού έργου ή να κάθεται στην παραλίακαι άρα να αποτελεί το κοινό).</i></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έχοντας συνοψίσει τη σημασία της τέχνης και της πνευματικής καλλιέργειας(κουλτούρας) γενικότερα, μπορούμε να εξετάσουμε κάποιες όψεις της ελληνικήςπερίπτωσης. Για να γίνει αυτό θα χρειαστεί να συνυπολογίσουμε την ιδιαίτερασημαντική, για την ελληνική περίπτωση, μεταβλητή της γλώσσας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η γλώσσα (σε γραπτή και άγραφη μορφή) αποτελεί το βασικό εργαλείοεπικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, όπως γνωρίζει ακόμα κι ένα πεντάχρονο παιδί.Η διαμόρφωση των λέξεων που μια γλώσσα χρησιμοποιεί, είναι αντικείμενο τουεπιστημονικού κλάδου που ονομάζεται <i>Σημειολογία (Σημειωτική)</i> –<b>σεγενικές γραμμές μπορούμε να πούμε οτι κάθε σημείο (στη συγκεκριμένο περίπτωσηκάθε λέξη) περιέχει το σημαίνον (αυτό που θέλει ο πομπός σημαίνει δηλαδή) καιτο σημαινόμενο (αυτό που γίνεται αντιληπτό από τον δέκτη ως το νόημα που τοσημείο εκφράζει).</b> Για παράδειγμα, όταν λέμε σε κάποιον να μάς δώσει έναμήλο, απλώς χρησιμοποιούμε ένα αρχετυπικό σχήμα (την έννοια του μήλου η οποίαείναι αποτυπωμένη στο κοινό συνειδησιακό) –χρησιμοποιούμε δηλαδή το σημαίνοντης έννοιας. Αυτός στον οποίο απευθυνόμαστε μπορεί να εκλάβει το αίτημά μας μεδιάφορους τρόπους. Μπορεί απλώς να μας δώσει ένα μήλο (άρα να συμπέσει τοσημαίνον με το σημαινόμενο εννοιακά), ή μπορεί να γελάσει με την ειρωνεία τουπράγματος αν ζητήσουμε ένα μήλο καταμεσής της Σαχάρας, ή μπορεί να μαςεπιπλήξει για την ασέβεια που δείχνουμε προς τα θεία, αν ασκεί τα καθήκοντα τουχριστιανού ιερέα. Η Σημειολογία, από την πλευρά της, εξετάζει στη συγκεκριμένηπερίπτωση τα εξής:</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Γιατί αποκαλούμε «μήλο» αυτό το φρούτο κι όχι «μπανάνα» ή «στραγάλι». </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Τι έννοια θέλουμε να προσδώσουμε στη λέξη «μήλο» και τι αντιλαμβάνεται ο«συνομιλητής» μας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Τι σημαινόμενα περιλαμβάνει τελικά η συγκεκριμένη λέξη.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η ελληνική γλωσσική περίπτωση είναι από τις χαρακτηριστικότερες,διαχρονικά, στον τομέα βιασμού μιας γλώσσας. Μέσα από τις ιστορικές περιόδους,το κράμα που καταχρηστικά ονομάζεται «ελληνική γλώσσα» δέχτηκε τρομερέςεξωγενείς πιέσεις και διαμορφώθηκε σχεδόν </span>in vitro<span lang="EL">. Ένα από τα πιοεμφανή αποτελέσματα της συγκεκριμένης διαδικασίας είναι η ύπαρξη δύο γλωσσών,μιας καθομιλουμένης και μιας γραπτής. Κι εδώ δεν αναφέρομαι στα διαφορετικά γλωσσικάιδιώματα, όπου πολλές φορές η γλώσσα λούμπεν πληθυσμών απαγορεύεται (όπως αςπούμε η γλώσσα των Ρομά, ή η γλώσσα των ιθαγενών του Μεξικού). Αναφέρομαιαποκλειστικά στην επίσημη ελληνική γλώσσα. Η οποία έλκει τις γενεσιουργές τηςαιτίες στα χρόνια της <i>Αντιβασιλείας</i> που ακολούθησαν τη δολοφονία τουΙωάννη Καποδίστρια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο επιβλήθηκε με νομοθετικό διάταγμα η χρήσητου κατασκευάσματος που ονομάστηκε <b>«καθαρεύουσα»</b> <i>(η καθαρότερη τωνκαθαρών δηλαδή)</i> και ταυτόχρονα απαγορεύτηκε η χρήση της καθομιλουμένης, ηοποία αργότερα προσδιορίστηκε σαν «δημοτική». Βέβαια, το συγκεκριμένο διάταγμαβρήκε εφαρμογή κυρίως σε επίπεδο κρατικών διαδικασιών (δημόσιος τομέας,σχολεία, πανεπιστήμια, δικαστήρια κλπ) και δευτερευόντως σε επίπεδο κοινωνικώνσυναναστροφών μιας νόθας μικροαστικής τάξης που θεωρούσε οτι είναιμεγαλοαστική. Παράλληλα, το κράμα ιδιωμάτων και γλωσσών που επικρατούσε στηντότε Ελλάδα συνέχισε να ομιλείται με τραγικά ή και τραγελαφικά αποτελέσματα(χαρακτηριστικό παράδειγμα, το έργο <i>«Βαβυλωνία»</i> του <i>Δ. Βυζάντιου</i>).</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Επειδή όμως η εξέλιξη μιας γλώσσας περνάει μέσα από τον γραπτό λόγο(προκειμένου οι εκάστοτε μετατροπές να παγιώνονται και άρα να γίνεται δυνατή ηοικοδόμηση καινούργιων εννοιών πάνω τους) η ελληνική γλώσσα εξελίχθηκε παθολογικά.Παράμετροι διαμόρφωσής της υπήρξαν οι εξής:</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Η «καθαρεύουσα», μια γλώσσα-δημιούργημα κάποιου κλειστού κύκλου(Φαναριωτών κυρίως). Το τερατούργημα αυτό αποσκοπούσε στην επανασύνδεση με τηναρχαία ελληνική γλώσσα. Δεν λάμβανε υπόψη του όμως (για να μην πω οτιαπέκρυπτε, αμελούσε, ή διαστρέβλωνε) τα εξής δεδομένα: α) η αρχαία ελληνικήήταν πλέον μια νεκρή γλώσσα χωρίς χρηστικές δυνατότητες αναφορικά με τιςσύγχρονες κοινωνικές και τεχνολογικές εξελίξεις, β) αυτό που ο συγκεκριμένοςκύκλος ονόμαζε «αρχαία ελληνική γλώσσα» ήταν ένα μείγμα βυζαντινισμών καιμεταφρασμένων αρχαίων ελληνικών κειμένων (όχι από Έλληνες, αλλά από Δυτικούςμοναχούς της Αναγέννησης!) Αποτέλεσμα ήταν να επιβληθεί μια γλώσσα-τοτέμ, μεμηδαμινές δυνατότητες εξέλιξης κι ακόμα λιγότερες δυνατότητες καλλιτεχνικής(συναισθηματικής, αναραπαστατικής) έκφρασης. <b>Επρόκειτο τελικά για μια γλώσσαπου δεν ήταν γλώσσα –με την έννοια οτι δεν μιλιόταν.</b> Τα όρια τηςγελοιότητας της συγκεκριμένης «γλώσσας» έφτασαν σε δυσθεώρητα ύψη–χαρακτηριστικό παράδειγμα η «ελληνοποίηση» ονομάτων (ο <i>Ιωάννης Κητς</i> κιακόμα χειρότερα ο <i>Λόρδος Βύρωνας</i>), την επικόλληση καταλήξεων σε ξενικέςλέξεις (παράδειγμα το <i>αρκεβούζιον,</i> η <i>εντράς</i> κλπ). </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Η «δημοτική», μια γλώσσα διαμορφωμένη στο Κέντρο Υποδοχής των λαών πουυπήρξε ο ελληνικός χώρος από τον 17^ο αιώνα και μετά, χωρίς γραπτάστηρίγματα πελαγοδρόμησε ανάμεσα στους τοπικιστικούς ιδιωματισμούς καιεκφυλίστηκε λόγω έλλειψης κεντρικής κατεύθυνσης. Έμεινε στους λογοτέχνες τοέργο της υπεράσπισης της συγκεκριμένης γλώσσας, όμως κάτι τέτοιο έμοιαζεαδύνατο όσο η γλώσσα δεν είχε σταθερές συντεταγμένες. Έτσι έχουμε τη «δημοτική»του Μακρυγιάννη, τη «δημοτική» του Παλαμά αλλά και τη «δημοτική» του Καζαντζάκη(για να αναφέρω τρία μόνο χαρακτηριστικά παραδείγματα). Βέβαια πρόκειται γιαγλωσσικά ιδιώματα στα οποία οι λογοτέχνες παρενέβησαν λογοπλαστικά –καμιά σχέσηδηλαδή με τους κανόνες που ορίζουν την ύπαρξη μιας κυρίαρχης γλώσσας. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Η κυριαρχία της μιας ή της άλλης «γλώσσας» μέσω νομοθετικών διαταγμάτωνκάθε άλλο παρά συνέβαλλε στην κοινωνική τους αποδοχή. Ακόμα και στα χρόνιας της<i>Μεταπολίτευσης</i>, όταν η «δημοτική» επισημοποιήθηκε, υπήρξε μεγάλο μέροςτου πληθυσμού που αντέδρασε, κυρίως για λόγους αδράνειας. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν να επικρατήσει μια γλώσσα-κουρελού, με ανακατεμένατα «δημοτικά» και τα «καθαρευουσιάνικα» στοιχεία. Η έλλειψη συνάφειας ανάμεσαστον γραπτό λόγο (ειδικά τον κρατικοδιοικητικό) και τον προφορικό παραμένειμέχρις τις μέρες μας. Η αδυναμία αφομοίωσης στοιχείων από τον διεθνή περίγυροέχει οδηγήσει είτε στον κανιβαλισμό των λέξεων (π.χ. <i>παρκάρισμα, κουλάρισμα,κέρσορας</i>), είτε στην Μανταμσουσουδίστικη απαγγελία ξενικών ιδιωματισμών(π.χ. <i>γουτουφού, άι ρεστ μάι κέις</i>) ή λέξεων (π.χ, <i>πρότζεκτ, γουίκεντ</i>).</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">Σε αυτό τον εννοιολογογικό βούρκο κλήθηκενα κολυμπήσει η «ελληνική διανόηση» -ήταν θαύμα λοιπόν το οτι κάποιοι κατάφεραννα μην πνιγούν. Κι επειδή στις χώρες που δεν διαθέτουν ισχυρό καλλιτεχνικόυπόβαθρο οι τέχνες του λόγου κυριαρχούν των υπολοίπων, η γλωσσικήαπροσδιοριστία σημάδεψε ολοκληρωτικά την καλλιτεχνική δημιουργία της Ελλάδας.Συγκεκριμένα:</span></div><div class="MsoBodyText2"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">-<b>Η μουσική δημιουργία</b> στην Ελλάδακινήθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην επεξεργασία δυτικοευρωπαϊκών (καιαμερικάνικων) ή ασιατικών προτύπων, ανεξίτηλα σημαδεμένη από μια δημοτικήπαράδοση που καταναλώνεται σαν το μουρουνόλαδο. Το λαϊκό τραγούδι βασίστηκεστις αντιγραφές ινδικών ρυθμών και αναζωογονήθηκε πρόσκαιρα από την επιρροή τουανατολίτικου ρεμπέτικου (μέχρι να το αφομοιώσει και να το απονευρώσει). Ηλεγόμενη <i>«ελαφρά μουσική»</i> του Μεσοπολέμου, αντέγραψε σωρηδόν ταδυτικοευρωπαϊκά ρεύματα. Οι σημαντικοί Έλληνες συνθέτες είτε ακολούθησαν τιςευρωπαϊκές κλασσικές φόρμες με επιμέλεια απουσιολόγου (π.χ. Σκαλκώτας), είτεαναζήτησαν την ανύπαρκτη χρυσή τομή μεταξύ κλασικισμού και βυζαντινισμού(Καλομοίρης), είτε, τέλος επέλεξαν να εκμεταλλευτούν (αξιοποιήσουν) τιςδημοφιλέστερες εκδοχές όλων των μουσικών ειδών (κλασσική, ελαφρολαϊκό, τζαζ,δημοτικά, εμβατήρια) όπως ο Θεοδωράκης κι ο Χατζιδάκις. Δεν είναι αμελητέεςβέβαια οι περιπτώσεις συνθετών οι οποίοι προσπάθησαν να εξελίξουν κάποιαμουσικά είδη, αλλά η αγωνία τους για «ελληνικότητα» (ή η προσκόλλησή τους σεαυτή), εν πολλοίς, οδήγησε τις προσπάθειές τους σε αποτυχία (ή περιορισμένηεπιτυχία). Τέτοιοι συνθέτες υπήρξαν ο Δήμος Μούτσης, ο Λουκιανός Κηλαϊδόνης, οΜίμης Πλέσας, ο Γιώργος Χατζηνάσιος αλλά ακόμα κι ο Γιάννης Μαρκόπουλος κλπ. Ηέλευση των δυτικών ροκ και ποπ προτύπων στον ελλαδικό χώρο υπήρξε μια(στιγμιαία έστω) όαση στην μουσική βαρεμάρα, όσο τουλάχιστον οι καλλιτέχνες πουασχολούνταν με το είδος έμεναν σταθεροί στην επιλογή τους για απόρριψη της«ελληνικότητας». Πράγματι, μοιάζει πολύ πιο πιθανό να εκφραστείς μέσα απόδιεθνείς μουσικές φόρμες όπως κάνει το μεγαλύτερο μέρος του σύγχρονου κόσμου,παρά να προσαρμόσεις τις συγκεκριμένες φόρμες σε κάποια νεφελώδη (και τελικάανύπαρκτη) «ελληνική μοναδικότητα». Όσο αναγνωρίζεις οτι σε παρόμοιες συνθήκεςτα ερεθίσματα είναι παρόμοια, διεκδικείς τη δυνατότητά σου να εκφραστείςοικουμενικά. Όταν όμως θεωρείς οτι η χωροταξική θέση σου και η πολιτιστική σουκληρονομιά σε τοποθετούν σε διαφορετικό επίπεδο από τον υπόλοιπο κόσμο, τότε,μάλλον φλερτάρεις με τη γελοιότητα.</span></div><div class="MsoBodyText2"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">-<b>Η ζωγραφική</b> αγκομάχησε μέχρι ναξεφορτωθεί παλαιομοδίτικα ρεύματα, όπως ο ιμπρεσιονισμός του 19^ουαιώνα και, εξίσου ετεροχρονισμένα, εισήγαγε ρεύματα όπως ο εξπρεσιονισμός. Σεγενικές γραμμές δεν εμφανίστηκε κανενός είδους πρωτοποριακό κίνημα στην Ελλάδα(προφανώς αναφέρομαι στον κανόνα και όχι σε μεμονωμένες εξαιρέσεις καλλιτεχνών)και δεν ακολουθήθηκε κανένα τέτοιο ευρωπαϊκό κίνημα όταν όντως ήταν πρωτοπορία.Αποτέλεσμα ήταν πολλοί Έλληνες ζωγράφοι να απολαμβάνουν σχετικής (ή καιμεγαλύτερης) αναγνώρισης όσο ήταν ζωντανοί –το ακριβώς αντίθετο απ΄αυτό πουαποτελούσε τον κανόνα στις υπόλοιπες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Η σύγχρονηδημιουργία σε όλες της τις σχετικές μορφές (πίνακες, κόμιξ, πολυμέσα) δεν έχεινα επιδείξει κάτι ιδιαίτερο –με την έννοια οτι δεν μπορούμε να διακρίνουμε τηνύπαρξη μιας, κάποιας, «ελληνικής σχολής». Όπως και με τη μουσική, όσοαπομακρύνεται από τον ελληνοκεντρισμό της, τόσο γίνεται πιο ενδιαφέρουσαδημιουργικά.</span></div><div class="MsoBodyText2"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">-Διαχρονικά, η οποιαδήποτε προσπάθειααφομοίωσης τεχνοτροπιών στην <b>αρχιτεκτονική </b>κατακρεουργήθηκε στο βωμό τηςδήθεν εξέλιξης των αρχαίων ελληνικών τεχνοτροπιών. Το κακό ξεκίνησε με ταλεγόμενα <i>«νεοκλασικά»</i> κτίρια, όπου οι εξωτερικοί κίονες και ταακροκέραμα οδηγούσαν σε εσωτερικούς χώρους <i>«βαυαρικής μεγαλοπρέπειας»</i>-ένα χαρμάνι αταίριαστο με το περιβάλλον και ιδεολογικά αποπνικτικό. Παράλληλαεφαρμόστηκε η βυζαντινή νοοτροπία κυρίως στην κατασκευή ναών, με αποτέλεσμα νακυριαρχήσει ένα βαρύγδουπο και, κατά συνέπεια, κίβδηλο στυλ στα <i>«δημόσιακτίρια».</i> Στη συνέχεια ξανανακαλύφθηκε η <i>«κυκλαδίτικη αρχιτεκτονική»</i>-ένα ακόμα παράταιρο στυλ δημιουργήθηκε δηλαδή, εφόσον επιχειρήθηκε η κατασκευήπολυτελών κατοικιών στα πρότυπα των ταπεινών οικημάτων του προηγούμενου αιώνα.Με δυο λόγια, η εφαρμογή των αρχιτεκτονικών προτύπων στην Ελλάδα δεν ήταντίποτα άλλο από μια πιστή απεικόνιση της νόθας ελληνοκεντρικής νοοτροπίας πουκυριάρχησε στη νεώτερη και σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Κατασκευές οι οποίεςείχαν συνάφεια με τις ιστορικές περιόδους στις οποίες δημιουργήθηκαν, είτεισοπεδώθηκαν από τους βομβαρδισμούς του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την μετέπειταΚαραμανλική λαίλαπα (που κληροδότησε το όργιο των πολυκατοικιών –ειδικά στηνΑθήνα), είτε αφέθηκαν να ερειπωθούν γιατί η χρηστική τους αξία «μόλυνε» τηνεπίπλαστη καθαρότητα την οποία επιδίωκε η κυρίαρχη μικροαστική τάξη (γιαπαράδειγμα τα παλιά εργοστάσια ή τα σπίτια «οθωμανικής» τεχνοτροπίας με τιςεσωτερικές αυλές και τα χαγιάτια).</span></div><div class="MsoBodyText2"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">-Η <b>γλυπτική</b> ακολούθησε μια, σχετικά,συνεπή εξελικτική (αλλά όχι και προοδευτική) πορεία στην Ελλάδα με αποτέλεσμανα ενσωματώσει τις ευρωπαϊκές επιρροές στην εγχώρια θεματογραφία. Χωρίς ναεπιτύχει θαύματα, παραμένει ένας κλάδος τέχνης ο οποίος απέφυγε (εν πολλοίς) τηγελοιοποίηση.</span></div><div class="MsoBodyText2"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">-Ο <b>χορός</b> απλώς δεν υπάρχει σαν είδοςτέχνης στην Ελλάδα. Πέρα από τις κακόγουστες αναπαραστάσεις δημοτικών χορών (οιοποίες ελάχιστα διέφεραν από τα μουμιοποιημένα πτώματα άρτι αγιοποιηθέντωνεπισκόπων που περιφέρονταν ανά την επικράτεια) η τέχνη του μπαλέτουχρησιμοποιείται σχεδόν αποκλειστικά για την εκγύμναση των μικρών κοριτσιών(ακόμα μια κακή απομίμηση του δυτικοευρωπαϊού τρόπου ζωής). </span></div><div class="MsoBodyText2"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">-Ο ελληνικός <b>κινηματογράφος</b> καιγενικότερα οι τέχνες που σχετίζονται με την απεικόνιση (φωτογραφία, βίντεο αρτ,κλπ) ανθούν στον ελληνικό χώρο υπακούοντας σχεδόν αποκλειστικά στα πλαίσια τηςεπιθυμίας. Με απλά λόγια, επιθυμούμε να είμαστε σημαντικοί κινηματογραφιστέςκαι, ως εκ τούτου, είμαστε! Επιθυμούμε να παράγουμε έργα υψηλής καλλιτεχνικήςαξίας και, ως εκ τούτου, τα παράγουμε! Ειδικότερα ο ελληνικός κινηματογράφοςπέρασε ένα στιγμιαίο στάδιο πειραματισμού (για παράδειγμα, <i>Δάφνης και Χλόη,Προμηθέας Δεσμώτης</i>) πριν πέσει με τα μούτρα στην εμπορευματοποίηση η οποίασυνεπαγόταν την (καρέ-καρέ) αντιγραφή των δακρύβρεχτων ινδικών ταινιών και τηναξιοθρήνητη αναπαράσταση κάποιων μεγάλων χολυγουντιανών επιτυχιών. Η καταραμένηπροσκόλληση στην <i>«ελληνικότητα»</i> φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης και για τηνιλαροτραγική κατάντια του ελληνικού κινηματογράφου, καθορίζοντας τις δυο ειδώνκυρίαρχες θεματολογικές μπαλαφάρες: α)τα «ποιμενικά δράματα», τα «γουέστερνφουστανέλα» και τις «πολεμικές υπερπαραγωγές» -δείγματα, στην πλειονότητά τους,αντιδραστικού κινηματογράφου τον οποίο θα περιγελούσαν ακόμα και οι απλοϊκότεροιδιαμορφωτές γνώμης των ναζί και β)τα «πάθη της ελληνικής αριστεράς» -επρόκειτογια επαναλαμβανόμενο κινηματογραφικό μοτίβο παρεμφερές της περιφοράς τουΕπιταφίου –αργό, ανούσιο και βαρετό. Ακόμα και προικισμένοι σκηνοθέτες (π.χ.Κούνδουρος, Βούλγαρης αλλά και Κακογιάννης) εγκλωβίστηκαν σ΄αυτού του είδουςτις <i>«δεσμεύσεις».</i> Βέβαια υπήρξαν εξαιρέσεις, όπως αυτή του ΑλέξηΔαμιανού –αλλά ο τομέας της «πολύπαθης αριστεράς» σηματοδοτήθηκε από ανύπαρκτεςσεναριακές δομές, μακρόσυρτα δήθεν υποβλητικά πλάνα και εν γένει αστειότητεςπου επιθυμούσαν να ειδωθούν μέσα από φιλοσοφικό πρίσμα (βλέπε Αγγελόπουλος).Όπως και στη μουσική, όταν οι Έλληνες δημιουργοί αδιαφόρησαν για την<i>«ιδιαιτερότητα της ελληνικότητας» </i>παρουσίασαν αξιόλογα έργα (περίπτωσηΓιάνναρη) ή και αριστουργήματα (περίπτωση Νικολαϊδη).&nbsp; Προφανώς οι μεμονωμένες περιπτώσεις δεν αρκούν για νασηματοδοτήσουν τα πράγματα αναφορικά με την κινηματογραφική δημιουργία στηνΕλλάδα. Ένα ακόμα ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του ελληνικού κινηματογράφου είναιη αδιαμφισβήτητη κυριαρχία του σκηνοθέτη ο οποίος ενίοτε γράφει και το σενάριο(ακόμα κι όταν είναι ανίκανος να το πράξει) με τραγελαφικά, συνήθως,αποτελέσματα.</span></div><div class="MsoBodyText2"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">-Αυτή η επιγραμματική παρουσίαση τηςπορείας των καλών τεχνών στην Ελλάδα ξεκίνησε με αναφορά στην <b>λογοτεχνία</b>,νομίζω λοιπόν πώς έτσι θα πρέπει και να ολοκληρωθεί. Σαν χώρα η Ελλάδα έχει ναεπιδείξει σημαντικούς ποιητές διεθνούς βεληνεκούς και λιγότερο σημαντικούςμυθιστοριογράφους. Πράγματι, η ποίηση μπόρεσε να αφομοιώσει τις διεθνείςεπιρροές και να ενσωματώσει ελληνικά χαρακτηριστικά χωρίς να χάσει τίποτα απότη δυναμική της. Αυτό οφειλόταν, μάλλον, σε δυο παράγοντες: α)σε χώρες μεμειωμένη πνευματική καλλιέργεια η ποίηση ανθεί σε βάρος της μυθιστοριογραφίας(όπως, ας πούμε, για ένα παιδί του δημοτικού είναι πιο πιθανή η ποιητικήέκφραση από την διηγηματική) και β)στο γεγονός οτι η ποίηση κατόρθωσε ναλειτουργήσει συγχρονικά (ή έστω σε ευθεία αναπαράσταση) με τα εκάστοτεκοινωνικά συμβάντα. Από την άλλη πλευρά, η λογοτεχνική δημιουργία έχοντας μονίμωςνα υπερκεράσει τον βραχνά της έκδοσης (και ενίοτε της λογοκρισίας η οποία ήταναυστηρότερη απ΄ότι στην <i>«ακατανόητη»</i> ποίηση) αναγκάστηκε να ακολουθήσειπλάγιες οδούς και, πολλές φορές, να χαθεί εντός τους. Η «σχολή του ‘30»δημιούργησε προσδοκίες οι οποίες στη συνέχεια διαψεύστηκαν, μεγάλοι συγγραφείςεξαφανίστηκαν μη γνωρίζοντας αποδοχή, κοσμικοί σαχλαμάρες και επιφυλλιδογράφοιγυναικείων περιοδικών αναγορεύτηκαν σε γίγαντες της λογοτεχνίας όσο η <i>ελληνικήανορθογραφία</i> απογείωνε, για παράδειγμα τον Τσιφόρο και απέκλειε τον Πικρό(δυο συγγραφείς που είχαν ίδια θεματική αλλά διαφορετική <i>«διακόσμηση»).</i>Η σύγχρονη λογοτεχνία βρίθει αυτοαναγορευόμενων διανοιών σε επίπεδο προβολήςχωρίς παράλληλα να παρουσιάζει την παραμικρή καινοτομία, τόσο θεματικά, όσο καιστυλιστικά. Τον δυναστικό ρόλο των εκδοτικών οίκων τείνουν να υποκαταστήσουν ταπολυβιβλιοπωλεία ενώ η προοπτική εμφάνισης ενδιαφερουσών προσπαθειών δείχνειεμφανώς περιορισμένη.</span></div><div class="MsoBodyText2"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">Κλείνοντας την προσπάθεια συνοπτικήςαπεικόνισης των, κυρίαρχων έστω, δειγμάτων της ελληνικής καλλιτεχνικήςδημιουργίας θα πρέπει να παραδεχτούμε οτι σαν χώρα η Ελλάδα δεν μπορεί νακαυχηθεί για τα επιτεύγματά της στους συγκεκριμένους τομείς. Αναλογικά, τοκοινό στο οποίο απευθύνεται η καλλιτεχνική δημιουργία (ή, αυτό που καταναλώνει τοκαλλιτεχνικό έργο) χαρακτηρίζεται από έναν επαρχιώτικο μεγαλοϊδεατισμό που τοεμποδίζει να διακρίνει την καλλιτεχνική του άγνοια (άρα και να τηνκαταπολεμήσει). Τα χαρακτηριστικά του κοινού που αποδόθηκαν με βάση τοπαράδειγμα του σήριαλ <i>«Μέρφι Μπράουν»</i> ταιριάζουν και στο ελληνικό κοινό–με μια μικρή (πιθανολογικά) διαφοροποίηση. Αν ο καλλιτέχνης έλεγε <i>«κοιτάξτεστο ταβάνι ηλίθιοι»</i> το πιθανότερο είναι οτι το ελληνικό κοινό θα τονλιντσάριζε επειδή τόλμησε να αμφισβητήσει το γούστο του. <b>Επειδή είναι κυρίαρχηη αντίληψη του ελληνικού φιλότεχνου κοινού οτι γνωρίζει καλύτερα τοκαλλιτεχνικό δημιούργημα ακόμα κι από τον ίδιο του τον δημιουργό.</b></span></div><div class="MsoBodyText2"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">Θα ήθελα τέλος να υπενθυμίσω στους θιασώτεςτης <u>«ελληνικής καθαρότητας»</u> και στους λάτρεις της ελληνικής παράδοσηςοτι η φράση του τίτλου προέρχεται από το θεατρικό έργο <i>«Βαβυλωνία»</i> -απότην εποχή δηλαδή που τα πάντα ήταν αμιγώς ελληνικά.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27576251-7734403647133064972?l=themotorcycleboy.blogspot.com' alt='' /></div>The Motorcycle boyhttp://www.blogger.com/profile/16100587678540156210noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-27576251.post-43925298355851748652011-12-05T10:20:00.001+02:002011-12-05T11:21:42.070+02:00<span lang="EL">Χτες έμαθα οτι οΣόκρατες Μπραζιλέιρο ντε Σόουζα Βιέιρα ντε Ολιβέιρα (μπορείς για συντομία νατον λες σκέτο <b>«Σόκρατες»</b> ή <b>«Γιατρό»)</b> πέθανε στο νοσοκομείο <i>«ΆλμπερτΑϊνστάιν»</i> του Σάο Πάολο από σηψαιμία. Τον λέγανε <i>«Γιατρό»</i> επειδήήταν όντως γιατρός ο άνθρωπος, είχε επίσης διδακτορικό στη φιλοσοφία –α ναι,υπήρξε κι ένας από τους μεγαλύτερους ποδοσφαιριστές που πάτησαν το γκαζόν τωνγηπέδων, αρχηγός της θρυλικής εθνικής Βραζιλίας του 1982 (της ποιητικότερηςεθνικής ομάδας που πέρασε ποτέ από τα γήπεδα). Ήταν 57 χρονών.</span><br /><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">&nbsp;</span><a href="http://3.bp.blogspot.com/-vhUnfIyJ-IQ/Ttx_MpbFQrI/AAAAAAAABzI/Q6oipAmwINc/s1600/Sokrates.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://3.bp.blogspot.com/-vhUnfIyJ-IQ/Ttx_MpbFQrI/AAAAAAAABzI/Q6oipAmwINc/s320/Sokrates.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Του άρεσε ναμιλάει και το έκανε συχνά –μέσα κι έξω από τη χώρα του<i>. «Στη Βραζιλία δενζούμε όπως στην Ευρώπη όπου κάνετε τον προγραμματισμό σας για ολόκληρη τηχρονιά –εμείς δεν ξέρουμε τι θα μας συμβεί το επόμενο δεκαπεντάλεπτο»</i>,έλεγε.</span></div><div style="margin-bottom: .0001pt; margin: 0in;"><br /></div><div class="MsoBodyText"><span lang="EL" style="font-style: normal;">Η άποψή του για τοποδόσφαιρο υπήρξε η περιεκτικότερη αιτιολόγηση τού γιατί κάποιοι, σαν εμένα,λάτρεψαν το βραζιλιάνικο στυλ: </span><i><span lang="EL">«Το να κερδίζεις, δεν είναιτο σημαντικότερο πράγμα –το ποδόσφαιρο είναι τέχνη και πρέπει να δείχνειςδημιουργικότητα. Αν ο Βαν Γκογκ και ο Ντεγκά ήξεραν, όταν έκαναν τις δουλειέςτους, τον βαθμό αναγνωρισιμότητας που θα είχαν στη συνέχεια, δεν θα έκαναν ταίδια πράγματα. Πρέπει να απολαμβάνεις το γεγονός οτι κάνεις τέχνη κι όχι νααγχώνεσαι για το αν θα κερδίσεις».</span></i></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL"><br /></span></div>&nbsp;<a href="http://2.bp.blogspot.com/-Z6znbVKi2aU/Ttx_Pj6_g8I/AAAAAAAABzo/rRXRRkL-YJ8/s1600/brazil.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://2.bp.blogspot.com/-Z6znbVKi2aU/Ttx_Pj6_g8I/AAAAAAAABzo/rRXRRkL-YJ8/s320/brazil.jpg" width="244" /></a><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-YnKE8aK1wd8/Ttx_OK1gF5I/AAAAAAAABzU/3uWoZqk4pWk/s1600/socrates_democracia.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><br /></a></div><div class="MsoBodyText"><span lang="EL">Ο Σόκρατες επέλεξε να χρησιμοποιήσει τηδημοφιλία που κέρδισε από το Μουντιάλ του 1982 για να κοντράρει τη στρατιωτικήδικτατορία&nbsp; που είχε επιβληθεί στη χώρατου από το 1964 (και τερματίστηκε το 1985). Όντως ποδοσφαιριστής της </span><span lang="EL" style="font-style: normal;">Κορίνθιανς&nbsp; </span><span lang="EL">ξεκίνησε μαζί με τον συμπαίκτη του </span><span lang="EL" style="font-style: normal;">Βλάντιμιρ</span><span lang="EL"> (<i>απόσυμβολισμούς πάμε καλά!</i>) τη λεγόμενη <b>«Κορινθιακή Δημοκρατία». </b>Οργάνωσαντους συμπαίκτες τους σε ένα ουτοπικό σοσιαλιστικό πυρήνα. Ψήφιζαν για τα πάντα.Ακόμη και για το πότε θα έτρωγαν το μεσημέρι. <i>«Καθενός η ψήφος είχε την ίδιαβαρύτητα για την ομάδα, από τον άνθρωπο που κουβάλαγε το κιτ Πρώτων Βοηθειών,μέχρι τον πρόεδρο, όλοι τους είχαν μια ψήφο. Αυτό έκανε τους ανθρώπους νασυνειδητοποιήσουν οτι μπορείς με την ψήφο σου να αλλάξεις τα πράγματα –τουςέκανε να καταλάβουν οτι μαζί με τα κινήματα που ενεργοποιούνταν στη χώρα εκείνητην εποχή, θα μπορούσαν να φέρουν κάποια αλλαγή».</i></span></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Στις 15 Νοεμβρίουτου 1982 η Κορίνθιανς και η Δημοκρατία της, τύπωσαν στις φανέλες των παικτών τοσύνθημα <i>«ψηφίστε»,</i> καθώς οι εκλογές εκείνης της χρονιάς ήταν το πρώτοβήμα εκδημοκρατισμού της Βραζιλίας.</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-TudlRYCbA9g/Ttx_O4eQsuI/AAAAAAAABzc/NdnQJA1Tbhw/s1600/socrates_vote.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://1.bp.blogspot.com/-TudlRYCbA9g/Ttx_O4eQsuI/AAAAAAAABzc/NdnQJA1Tbhw/s320/socrates_vote.jpg" width="218" /></a></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Η Δημοκρατία τηςΚορίνθιανς, έδωσε μάχη να καταργήσει τον στρατιωτικό χαρακτήρα που έπαιρνε κάθεφορά, η προετοιμασία της ομάδας πριν από κάθε παιχνίδι (με την υποχρεωτικήαπομόνωση σε ξενοδοχείο, τις κλειστές προπονήσεις και τα σχετικά).: «<i>Ήτανπερίπλοκο. Υπήρχε ένας φόβος που παραμένει ακόμη και σήμερα, ότι χωρίς όλααυτά, χωρίς την συγκέντρωση όπως λέγεται, οι παίκτες νιώθουν εκτεθειμένοι. Αλλάαπό ιδεολογικής πλευράς όλα αυτά γίνονται για να υποβαθμιστεί το κύρος τουατόμου. Είναι σα να σου λένε "δεν αξίζεις δεκάρα, είσαι ανεύθυνος.Χρειάζεσαι τη φυλακή". Είναι βλακώδες. Ο ποδοσφαιριστής παίζει καλά, όταννιώθει καλά. Και πού νιώθεις καλύτερα, από το ίδιο σου το σπίτι;»</i> έλεγε οΣόκρατες σε μια συνέντευξή του στον <i>Αλεξ Μπέλος, συγγραφέα του βιβλίου </i></span><i>Futebol</i><i><span lang="EL">.</span></i></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><i><span lang="EL">&nbsp;</span></i><a href="http://3.bp.blogspot.com/-YnKE8aK1wd8/Ttx_OK1gF5I/AAAAAAAABzU/3uWoZqk4pWk/s1600/socrates_democracia.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="313" src="http://3.bp.blogspot.com/-YnKE8aK1wd8/Ttx_OK1gF5I/AAAAAAAABzU/3uWoZqk4pWk/s320/socrates_democracia.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Το 1982 ηΚορίνθιανς κατέκτησε το πρωτάθλημα του Σάο Πάολο με τους παίκτες να φοράνεφανέλες που έγραφαν <i>«Δημοκρατία»: «Ήταν η ωραιότερη στιγμή της ζωής μου»</i>δήλωνε ο Σόκρατες. Το 1984 μίλησε μπροστά σε 1,5 εκατομμύριο κόσμο, υποσχόμενοςότι αν το Κογκρέσο ψήφιζε τη διεξαγωγή των προεδρικών εκλογών, ο ίδιος θαακύρωνε την απόφασή του να πάρει μεταγραφή στην Ιταλία. Το Κογκρέσο ψήφισε τοαντίθετο, ο Σόκρατες πήγε στην Φιορεντίνα και η Δημοκρατία της Κορίνθιαςδιαλύθηκε.</span><br /></div><div class="MsoNormal"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/ipNA7zERcOU" width="420"></iframe></div><div class="MsoNormal"><br /><i><span lang="EL">«Οι άνθρωποιμού έδωσαν δύναμη κάνοντάς με δημοφιλή ποδοσφαιριστή. Αν οι άνθρωποι δεν έχουντη δύναμη να πουν πράγματα, μπορώ εγώ να το κάνω για λογαριασμό τους. Αν ανήκαστην άλλη πλευρά, όχι στην πλευρά του λαού, κανένας δεν θα ενδιαφερόταν ναακούσει τις απόψεις μου»,</span></i><span lang="EL"> έλεγε. «<i>Το καλύτερο πράγμα με το ποδόσφαιρο είναι οτι σου δίνει τηνευκαιρία να κατανοήσεις την ανθρώπινη ύπαρξη. Μπόρεσα να γνωρίσω ανθρώπους πουυπέφεραν πολύ και ανθρώπους από την άλλη πλευρά της κοινωνίας, που τα είχανόλα, έτσι μπόρεσα να δω και τις δυο πλευρές της κοινωνίας στην οποία ζούμε.</i></span></div><div class="MsoNormal"><i><span lang="EL">Αν έμεναγιατρός, θα έμενα μόνο σε μια συγκεκριμένη περιοχή και θα γνώριζα μόνο μιαπλευρά της ζωής. Στις μέρες μας πουλάνε στα παιδιά την ιδέα οτι το ποδόσφαιροθα τα κάνει πλούσια και διάσημα –κι αυτό είναι όλο. Δεν σημαίνει τίποτα, τοσημαντικότερο είναι οτι μέσα από το ποδόσφαιρο μπορείς να γνωρίσεις και τις δυοπλευρές της ζωής και να αποκτήσεις εμπειρία από την επαφή σου με διαφορετικούςανθρώπους».</span></i></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Ποτέ του δενσταμάτησε να καπνίζει και ποτέ δεν έκρυψε το πρόβλημά του με τον αλκοολισμό. «<i>Έχωδοκιμάσει 50.000 φορές να κόψω το τσιγάρο. Καπνίζω από τα 13 μου. Δεν μπορώόμως. Αυτός είμαι. Δεν με νοιάζει και πολύ τι νομίζουν οι άλλοι. Το καλύτερογια έναν άνθρωπο είναι η ανεξαρτησία. Δεν με απασχολεί η γνώμη του κόσμου.Μπορούν να νομίζουν ότι είμαι γκέι. Και τι έγινε; Η γνώμη τους δεν αλλάζειτίποτα. Το ξέρω. Θα πεθάνω από καρκίνο των πνευμόνων, ή εμφύσημα. Δεν μπορώ,όμως, να το κόψω</i>».</span></div><div class="MsoNormal"><i><span lang="EL">«Το αλκοόλδεν επηρέασε την καριέρα μου γιατί ποτέ δεν είχα την σωματική διάπλαση για νακάνω αυτό το άθλημα. Με το ποδόσφαιρο ασχολήθηκα στην ηλικία των 24 ετών ότανήμουν πολύ λεπτός. Πιο μικρός δεν είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ περισσότεροσωματικά με αυτό το σπορ</span></i><span lang="EL">».</span></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Είχε έξη παιδιάκαι έφτιαξε ένα νοσοκομείο στο Ριμπέιρο Πρέτο, αλλά δεν ασκούσε το επάγγελματου γιατρού. Προτιμούσε να γράφει άρθρα σε εφημερίδες και βιβλία. </span></div><div class="MsoNormal"><i><span lang="EL">«Όταν ονόμασαέναν από τους γιους μου Φιντέλ, η μητέρα μου είπε ‘αυτό είναι κάπως βαρύ όνομαγια να το δώσεις σ΄ένα παιδί’. ‘Μητέρα’, της απάντησα, ‘κοίτα τι έκανες <b>εσύ </b>σεμένα!’»</span></i></div><div style="margin-bottom: .0001pt; margin: 0in;"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">&nbsp;</span><a href="http://2.bp.blogspot.com/-4wMF-h8PH54/Ttx_NeHRtaI/AAAAAAAABzM/KZaHT-Z_XEE/s1600/socrates.jpg" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="180" src="http://2.bp.blogspot.com/-4wMF-h8PH54/Ttx_NeHRtaI/AAAAAAAABzM/KZaHT-Z_XEE/s320/socrates.jpg" width="320" /></a></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><br /></div><div class="MsoNormal"><span lang="EL">Πηγές:</span><br /><span lang="EL"><a href="http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/football/8840141.stm" target="_blank">The Wisdom of Socrates </a></span></div><div class="MsoNormal"><a href="http://www.blogger.com/goog_335978720"><span lang="EL"> </span></a></div><div class="MsoNormal"><a href="http://www.blogger.com/goog_335978720"><span lang="EL"> </span></a></div><div class="MsoNormal"><a href="http://www.blogger.com/goog_335978720"><span lang="EL"> </span></a></div><div class="MsoNormal"><a href="http://www.blogger.com/goog_335978720"><span lang="EL"> </span></a></div><div class="MsoNormal"><a href="http://www.blogger.com/goog_335978720"><span lang="EL"> </span></a></div><div class="MsoNormal"><a href="http://news.bbc.co.uk/sport2/hi/football/8840141.stm" target="_blank"><span lang="EL"> </span></a></div><div class="MsoNormal"><a href="http://www.sport24.gr/Columns/Fileris/o_podosfairikos_sosialismos_toy_sokrates.1522847.html" target="_blank">Ο ποδοσφαιρικός σοσιαλισμός του Σόκρατες</a><br /><br /></div><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/4vk2OkagTuY" width="420"></iframe><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27576251-4392529835585174865?l=themotorcycleboy.blogspot.com' alt='' /></div>The Motorcycle boyhttp://www.blogger.com/profile/16100587678540156210noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-27576251.post-49914928458982803092011-11-23T16:49:00.001+02:002011-11-23T16:50:27.595+02:00<br /><b>Προηγούμενα:</b><br /><br /><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/09/1.html"><b>1. Προετοιμασία για αιφνίδιο θάνατο&nbsp;</b></a><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/09/2_22.html">2. Τα όνειρα γερνάνε άσχημα</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/3.html">3. Οι γυναίκες είναι ακριβό χόμπυ&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/4.html">4. Η πονεμένη ιστορία της Βίβιαν&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/10/5.html">5. Η αντοχή είναι πιο σημαντική από την αλήθεια&nbsp;</a></b><br /><b><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/6.html" target="_blank">6. Κορόιδο </a></b><br /><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoBodyText"><span lang="EL">Της είπα να περάσουμε πρώτα απ΄το σπίτι μουγια να πάρω μερικά πράγματα, στο μεταξύ είχα τηλεφωνήσει στον μπάρμαν τουΒιτόφσκι να πεταχτεί μέχρι επάνω στο διαμέρισμα και να μαζέψει. Δεν τολμούσαβλέπεις να πάω εγώ φόρα παρτίδα, δεν είχα καμιά διάθεση να πέσω σε τίποτακρυμμένους μπασκίνες. Ήταν, βέβαια, ακόμα νωρίς –συνήθως τους έπαιρνε πάνω απόδυο μέρες να βγάλουν άκρη αλλά λίγη έξτρα προφύλαξη ποτέ δεν έβλαψε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πες μου πού νασταματήσω», ζήτησε η Σόνια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κόψε, πλησιάζουμε.Οδήγα σε στυλ ‘κάτι ψάχνω’», της παράγγειλα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Γέλασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κάτι ψάχνω–υπέροχα. Κι αυτό το κάτι είναι να βρω το μπελά μου, έτσι;» σχολίασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Συμφώνησα χωρίς ναμιλήσω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το αυτοκίνητορόλαρε έξω από την πολυκατοικία μου, ησυχία κι ερημιά –τι γινόταν όμως μέσα; Ομπάρμαν θ΄ ανέβαινε από τη σκάλα, αν έβλεπε τίποτα περίεργο θα συνέχιζε στονπάνω όροφο, αν του την πέφτανε την ώρα που έβγαινε θα ισχυριζόταν οτι είχε τοκλειδί μου κι ανέβηκε για ένα χέσιμο. Εφόσον όλα πήγαιναν καλά θα ξανάμπαινεστο σπίτι να πάρει το σακ βουαγιάζ μου. Είχαμε περάσει την πολυκατοικία όταντον είδα από το καθρεφτάκι να βγαίνει κρατώντας το σακ βουαγιάζ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σταμάτα», τηςζήτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σταμάτησε δίπλα στοπεζοδρόμιο. Ο μπάρμαν μάς εντόπισε και άνοιξε το βήμα του –τώρα όλα έπρεπε ναγίνουν γρήγορα. Έφτασε στο αυτοκίνητο, άνοιξε την πόρτα και έσπρωξε το σακβουαγιάζ δίπλα στα πόδια μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όλα καλά;» τονρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έτσι φαίνεται»,μουρμούρισε κοιτάζοντας τριγύρω. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αν σε ρωτήσουν,έχεις να με δεις από προχτές», του θύμισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κούνησε το κεφάλικι έφυγε προς το Βιτόφσκι όσο η Σόνια γκάζωνε. Απομακρυνθήκαμε κάπως απρόσεκτααπό τη γειτονιά μου, ευτυχώς που δεν κυκλοφορούσε ψυχή εκείνη την ώρα. Άνοιξατο φερμουάρ και έψαξα στο εσωτερικό του σακ βουαγιάζ –εσώρουχα, δυο παντελόνια(δεν είχα και άλλα), τρεις μπλούζες, τα χάπια κωδεϊνης, η πεταλούδα και ηΜπερέτα. Ο μαλάκας είχε ξεχάσει να βάλει μέσα τα υπόλοιπα εργαλεία μου –μικρό τοκακό.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μουσικούλα;»αναρωτήθηκε η Σόνια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κι αμέσως άρχισε νασκαλίζει το ραδιόφωνο, χωρίς βέβαια να περιμένει κάποια απάντησή μου. Βρήκεέναν σταθμό με λαϊκά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Γουστάρεις;»ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Και βιάστηκεν΄αλλάξει σταθμό, έπιασε έναν άλλο με λαϊκοπόπ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αυτό;» ξαναρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άρπαξα το χέρι τηςπου σκάλιζε το κουμπί.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άστο σε μένα καικοίτα μη μας καρφώσεις σε καμιά κολώνα», της ξεκαθάρισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Την τελευταία φοράπου μου ζήτησε άντρας να το αφήσω σ΄αυτόν, κατέληξα έγκυος», μούγκρισε η Σόνια–επιτέλους μιλώντας σε μένα –όσο μου έσπρωχνε το χέρι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Στη συνέχεια ξέθαψεκάποιο σιντί και το έβαλε να παίξει. Γέλασα από μέσα μου και στράβωσα απέξω.Σιχαίνομαι τις μουσικές του ραδιοφώνου αλλά νιώθω ακόμα χειρότερα όταν πρέπεινα μοιραστώ τις μουσικές επιλογές κάποιου συνανθρώπου μου. Επειδή οιπερισσότεροι έχουν τη συνήθεια να μετατρέπουν το προσωπικό σε οικουμενικό–θεωρούν ας πούμε, οτι το <i>«Έβριμπαντι χερτς» </i>είναι οικουμενικά υπέροχοεπειδή έτυχε να το ακούνε την ώρα που έπεφτε ένα καλό πήδημα. Κατέβασα μέχρι τημέση το παράθυρο και άναψα τσιγάρο, από το σιντί ο τεράστιος Έλβις Κοστέλοπάσχιζε να πείσει την <i>Άλισον </i>οτι <i>«ο στόχος του είναι αληθινός</i>»-ένιωσα λίγο καλύτερα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πού το βρήκεςαυτό;» τη ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ένας μαλάκας μούτο ΄γραψε για να με πηδήξει», απάντησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και τελικά;»ζήτησα να μάθω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Με πήδηξε».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άρα –όχι και τόσομαλάκας», συμπέρανα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δίνεις μεγάλη αξίαστη μουσική», παρατήρησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εγώ ή εσύ που του΄κατσες;» απόρησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άναψέ μου ένατσιγάρο και κόψε τις βλακείες», ζήτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Βιάστηκα νασυμμορφωθώ –δεν έπρεπε να ξεχνάω οτι την είχα ανάγκη σε τελική ανάλυση.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πότε φτάνουμε;»ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σε λίγο»,απάντησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Όσο κι αν έψαχνατους μισοσκότεινους δρόμους δεν μπορούσα να καταλάβω που πηγαίναμε –είχαμεαφήσει τη Βουλιαγμένης εδώ και ώρα, βολοδέρναμε πέρα-δώθε στη Φιλολάου, οιγειτονιές γίνονταν όλο και πιο απροσδιόριστες.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εδώ είμαστε»,πληροφόρησε τον αέρα η Σόνια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Βγήκαμε έξω από τοπαρκαρισμένο κουπέ, το κρύο είχε μαλακώσει, δεν χρειαζόταν καν να κουμπώσω τομπουφάν μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μπροστά εγώ, δέκαβήματα πίσω εσύ. Δεύτερο όροφο μένω», μου είπε επιταχύνοντας το βήμα της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Την ακολούθησαχαλαρά, με ύφος σουλατσαδόρου. Υπέθετα οτι θα υπήρχε κάποιο κόλπο για ναπαραμείνει ανοιχτή η εξώπορτα της πολυκατοικίας της, στον δρόμο δενκυκλοφορούσε ψυχή έτσι κι αλλιώς. Η Σόνια ξεκλείδωσε, μπήκε μέσα κι εγώ τάχυνα λίγογια να προλάβω την εξώπορτα που επέστρεψε στη θέση της τεμπέλικα. Την είδα νακαλεί το ασανσέρ και μετά ν΄ανεβαίνει από τις σκάλες, βιάστηκα λοιπόν να χωθώστην καμπίνα . Φτάσαμε σχεδόν μαζί, άνοιξε την πόρτα της και μπήκαμε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το σπίτι μύριζε σασπασμένο μπουκάλι αρώματος –ενός έντονα γυναικείου αρώματος απ΄αυτά που αφήνουνπίσω τους οι αξέχαστες γυναίκες –κόντεψα να βάλω επιτόπου τα κλάματα. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αυτό είναι όλο»,με πληροφόρησε ανοίγοντας τα χέρια της λες και ήθελε να αγκαλιάσει το χώρο.«Μπάνιο, η πρώτη πόρτα δεξιά. Το δωμάτιό σου είναι ακριβώς απέναντι. Τηνκουζίνα τη βλέπεις. Εδώ έχουμε το καθιστικό. Σε αυτά τα δωμάτια μπορείς νακινείσαι ελεύθερα».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι μένει;»απόρησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Η κρεβατοκάμαράμου ηλίθιε», ξεφύσησε. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κούνησα το κεφάλι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν μου πέρασε απότο μυαλό», είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κι ούτε να σουπεράσει», μου ξεκαθάρισε. «Όταν έρχονται τίποτα φίλοι μου ή γνωστοί...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν θα έρχονταιφίλοι ή γνωστοί», την έκοψα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εντάξει», έκανεάκεφα. «Άντε μέσα να βολευτείς».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μπήκα στο δωμάτιοπου μου είχε δείξει, πίεσα τον διακόπτη και περίμενα μέχρι ν΄ ανάψει το φως,είχε βλέπεις αυτές τις μαλακισμένες τις οικολογικές λάμπες που τους παίρνεικάνα τέταρτο μέχρι να φέξουν –σε περίπτωση που βιάζεσαι καλύτερα να κουβαλάςφακό -τέτοια κατάσταση. Το δωμάτιο ήταν συμμαζεμένο κι απρόσωπο, έναςκαναπές-κρεβάτι, κάποιο σεκρετέρ-γραφείο, δυο καρέκλες-καρέκλες, αυτά ήταν όλα.Συν μια μεταξοτυπία κορνιζαρισμένη στον τοίχο που έδειχνε κάτι μπλε λουλούδιακι ένα τσιρλί ρυάκι –Μανέ, ή Μονέ, δεν έβγαλα άκρη. Τακτοποιήθηκα και βγήκαπάλι στο καθιστικό, η Σόνια κάτι πάλευε στην κουζίνα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μπορείς να κάνειςμπάνιο άμα θέλεις», μου φώναξε. «Ετοιμάζω κάτι να τσιμπήσουμε».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν ήταν ανάγκη»,μουρμούρισα προσπαθώντας να καλύψω το γουργούρισμα του στομαχιού μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Περιλαμβάνεταιστην τιμή», μου ξεκαθάρισε. «Θέλεις καμιά μπύρα μέχρι να γίνει;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Πλησίασα στηνκουζίνα και ακούμπησα στο πάσο που τη χώριζε από το καθιστικό. Από εκεί πουστεκόμουν μπορούσα να τη χαζεύω με την ησυχία μου όσο έσκυβε για να φουρνίσεικάτι στην ηλεκτρική κουζίνα και θα πρέπει να παραδεχτώ οτι το θέαμα ήτανιδιαίτερα ενδιαφέρον. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θέλεις μπύρατελικά;» στράφηκε απότομα προς το μέρος μου επειδή δεν είχα απαντήσει καιφυσικά με έπιασε να τη χαλβαδιάζω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μπύρα;»αναρωτήθηκα για να κερδίσω λίγο χρόνο. «Ευχαριστώ –αλλά τις αποφεύγω τιςμπύρες».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Γιατί;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μου θυμίζουνκάτουρο και φέρνουν κατούρημα –αυτοί νομίζω είναι αρκετοί λόγοι...»δικαιολογήθηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κρασί τότε;»ξαναρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έστω»,καταδέχτηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μου γέμισε ένακολονάτο ποτήρι ασορτί με το δικό της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Στην υγεία σου»,ευχήθηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ότι πεις»,παραδέχτηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ήταν ένα καλόκόκκινο κρασί απ΄αυτά που σου αφήνουν την αίσθηση μισολιωμένης χαρτοπετσέταςστον ουρανίσκο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Πλησίασα τοπαράθυρο της κουζίνας και προσπάθησα να κοιτάξω έξω –με το ζόρι διέκρινα τηνκολώνα του δρόμου. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θα κάνω ένα μπάνιοαν δεν σε πειράζει», μου εξομολογήθηκε. «Εσύ στο μεταξύ μπορείς να χαζέψειςλίγη τηλεόραση».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Με άφησε στονκαναπέ του καθιστικού με την οθόνη αναμμένη σ΄ένα τυχαίο κανάλι, έψαξα γιατίποτα δελτία ειδήσεων και προσποιήθηκα οτι δεν την κοίταζα όσο μπαινόβγαινεστο δωμάτιό της κουβαλώντας μια αλλαξιά εσώρουχα κι ένα ζευγάρι φόρμες στομπάνιο. Όταν άκουσα το νερό να τρέχει άναψα τσιγάρο παρακολουθώντας μιαρετουσαρισμένη μεγαλοκοπέλα που εμφανιζόταν ανάμεσα σε βίντεο πολιτικών. Σελίγο έπαιξε και η είδηση που με ενδιέφερε.</span></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">«Συνελήφθησαν και κρατούνται στο αστυνομικότμήμα Κατερίνης οι ύποπτοι για την άγρια δολοφονία της Λίζας Φωτίου. Πρόκειταιγια δυο άτομα αλβανικής καταγωγής που κατηγορούνται για ληστείες και διαρρήξειςστη γύρω περιοχή».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Αυτό ήταν όλο.Άδειασα το ποτήρι τελειώνοντας ταυτόχρονα και το τσιγάρο μου όσο στην τηλεόρασηέπεφταν οι τίτλοι του δελτίου ειδήσεων. Το κρασί μού έφερνε νύστα, εκείνη τηστιγμή βγήκε η Σόνια από το μπάνιο φορώντας φόρμες, πέρασε δίπλα μου όσοπροσπαθούσε να στεγνώσει τα μακριά της μαλλιά με μια κίτρινη πετσέτα. Τηςζήτησα την, αχρείαστη εδώ που τα λέμε, άδεια να κάνω κι εγώ ένα μπάνιο –κάπωςέτσι πήγαν τα πράγματα μέχρι να βρεθούμε ο ένας απέναντι στον άλλο και ανάμεσαμας ένα αχνιστό πυρέξ με μακαρόνια ωγκρατέν. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Χαμογέλασαγεμίζοντας τα ποτήρια μας με κρασί, ένιωσα για λίγο άνθρωπος, κανονικός.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αφού πρόκειται νασυγκατοικήσουμε για λίγες μέρες θα ήθελα να μάθω μερικά πράγματα για σένα», τηςείπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καμιά σχέση μεσυγκατοίκηση. Απλώς κρύβεσαι εδώ πέρα, καλό είναι λοιπόν να περάσεις απαρατήρητος»,μου εξήγησε. «Απ΄όλους», συμπλήρωσε με νόημα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Γέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σωστή»,παραδέχτηκα. «Ακόμα κι έτσι όμως...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ακόμα κι έτσι, θαήθελες να ξέρεις κάποια πράγματα για μένα –τι είμαι, τι μου αρέσει, τιαπεχθάνομαι, τι με διασκεδάζει... Γενικώς οτιδήποτε θα μπορούσε να σουεξασφαλίσει κάποιο πήδημα –έχω λάθος;» αναρωτήθηκε η Σόνια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αυτό που έχειςείναι μεγάλη ιδέα για τον εαυτό σου», απάντησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μπορεί να ‘ναι κιέτσι...» μουρμούρισε κοροϊδευτικά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μαζί με μιαενοχλητική συνήθεια να μιλάς μεγαλόφωνα στον εαυτό του», συμπλήρωσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αν έχεις πρόβλημαμ΄αυτό καλύτερα να κλείνεις τα αυτιά σου», πρότεινε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μπορεί και να τοκάνω, ή μπορεί και να σου κλείσω το στόμα –είναι κι αυτό μια λύση», παρατήρησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άφησε κάτω τοπιρούνι της και με κοίταξε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Την επόμενη φοράπου θα σου έρθει να με απειλήσεις, σκέψου το διπλά –μπορεί να μην είναι καιτόσο καλή ιδέα», σφύριξε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ταυτόχρονα τίναξετο χέρι της προς το μέρος μου, δεν είχα πάρει είδηση οτι κρατούσε το ποτήρι,κόκκινο κρασί με πιτσίλισε, ένιωσα έναν πόνο στο μέτωπο –εκεί ακριβώς με πέτυχετο στόμιο του ποτηριού.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Χαμογέλασα καθώς τοποτήρι έσπαγε στο πάτωμα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μαλακίες»,αναστέναξα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αργά τοκατάλαβες», είπε εκείνη.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ας υποθέσουμελοιπόν οτι τίποτα απ΄αυτά δεν έγινε. Εξακολουθώ να θέλω να μου πεις μερικάπράγματα για τον εαυτό σου κι εξακολουθώ να μην έχω διάθεση για πήδημα»,συνόψισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Είσαι περίπτωσητελικά», ξεφύσησε η Σόνια ανάβοντας τσιγάρο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ακούμπησα τουςαγκώνες στο τραπέζι επειδή η μάσα φαινόταν να αναβάλλεται προσωρινώς καιπερίμενα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Για να μην έχουμεμπερδέματα...» με προειδοποίησε. «Να ξέρεις οτι δεν θέλω κανέναν στο κεφάλιμου. Κάνω τους συμβιβασμούς μου, κάνω εξυπηρετήσεις, κάνω διάφορα –όσο ακριβώςχρειάζεται για να έχω την ησυχία μου».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν με ενδιαφέρειη πονεμένη ερωτική σου ιστορία», της ξεκαθάρισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δε μιλάω γι΄αυτήρε κορόιδο», γέλασε. «Η ερωτική μου ιστορία κοστίζει πολλά περισσότερα απ΄ όσαθα βγάλεις –λάθος, απ΄ όσα θα δεις να περνάνε δίπλα σου –σ΄ ολόκληρη τη ζωήσου. Για δουλειές μιλάμε τώρα».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μου κάνει εντύπωσητο πώς μια βίζιτα σαν κι εσένα μπορεί να διαχωρίσει τις δουλειές της από τηνερωτική της ζωή», χώθηκα άσχημα για να την προκαλέσω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Χαμογέλασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Φέρε μου ένακαινούργιο ποτήρι από το ντουλάπι της κουζίνας», ζήτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πάρε το δικό μου»,έκανα άκεφα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Γέμισα το ποτήριμου και το έσπρωξα προς το μέρος της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μεγαλώνω»,παραδέχτηκε. «Κι αυτό σημαίνει οτι θα πρέπει να μετράω καλύτερα τις δυνάμειςμου, έχω δει πολλά λάστιχα να ξεφουσκώνουν στην ανηφόρα, όταν μέχρι προχτές τηνανέβαιναν με τη μία.... Βλέπεις, όλοι οι άνθρωποι ψάχνουν κάτι να κυνηγήσουν–φράγκα, πούλημα μούρης, οικογένεια κι άλλο πούλημα μούρης κι ακόμα περισσότεραφράγκα –εγώ είμαι πιο εύκολη απ΄ αυτούς. Ζητάω μονάχα εξασφάλιση –κάποιοκορόιδο να πληρώνει τα έξοδά μου, κάποιον άλλον τόσο έξυπνο ώστε να διακρίνειοτι το συμφέρον του είναι να τον εξυπηρετώ αρτιμελής παρά να με χαλάσει...Επειδή βαριέμαι εύκολα –δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις... Δουλειές, συμφωνίες,διακανονισμούς –να προσέχω συνέχεια μη μου ξεφύγει κάτι, μήπως δεν υπολογίσωσωστά κι ο λόγος για όλο αυτό το πανηγύρι; Δυο τρεις καλοί πελάτες και κάνα δυοδιευκολύνσεις για να έχω την ησυχία μου –αυτά αρκούν».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άδειασε το ποτήριτης και το έσπρωξε προς το μέρος μου να το ξαναγεμίσω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν τρως»,παρατήρησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καπνίζω», είπα καιβιάστηκα ν΄ ανάψω τσιγάρο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ήπιε λίγο ακόμακρασί.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θέλεις;» με ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έλεγα να το γυρίσωσε καθαρότερο αλκοόλ», υπολόγισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όπως αγαπάς»,έκανε σηκώνοντας τους ώμους αδιάφορα. «Είσαι πολύ μαλάκας –το ξέρεις;» μερώτησε στο ξεκάρφωτο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μου το έχουν πειπολλοί», παραδέχτηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Γέλασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Επειδή καρφώνεσαιεύκολα. Κι όσο προσπαθείς να πουλήσεις υφάκι, τόσο το χειροτερεύεις», μουεξήγησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πάει να πει;»ζήτησα να μάθω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όταν σου πετάνεένα ποτήρι στα μούτρα, το σηκώνεις και τους το χώνεις στον κώλο...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κι αν δεν έχωδιάθεση;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τότε φροντίζεις ναμη σου πετάξουν το ποτήρι», χαμογέλασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μερικές φορές έναποτήρι στα μούτρα είναι σκέτη αστοχία», παρατήρησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ξεκαρδίστηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θέλεις τώραν΄ακούσεις την πονεμένη μου ιστορία;» ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έχει καμιά σημασίαη απάντησή μου;» αναρωτήθηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σηκώθηκε και πήγεπρος την άλλη πλευρά του καθιστικού.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι πίνεις;» μερώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αν σου βρίσκεταιτίποτα Στολίσναγια...» παρακάλεσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σε λίγο είχαμπροστά μου ένα περιποιημένο ποτήρι με τα παγάκια να κουδουνίζουν και το τόνικνα αφρίζει διακριτικά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Γουστάρω τουςπελάτες μου», είπε αδειάζοντας για μια ακόμα φορά το ποτήρι της. «Ψάχνωσταθερότητα σ΄αυτό το πράγμα, ρουτίνα –έτσι όλα γίνονται πιο εύκολα. Άλλωστεγια όλον τον κόσμο η δουλειά είναι ρουτίνα –κάνω λάθος; Ρουτίνα καιεξοικονόμηση δυνάμεων, να κάνεις το λιγότερο δυνατό, έχω άδικο; Από το να γράφωδιψήφια πηδήματα κάθε μέρα προτιμώ να βλέπω τηλεόραση ή να μαγειρεύω –αυτόειδικά... Βλέπεις, μετά το φαγητό ο άλλος φιδιάζει, γλαρώνει για να χωνέψει,συνήθως δεν προλαβαίνει ούτε να πηδήξει γιατί έχει κι άλλες δουλειές. Έτσι πάειτο όλο θέμα, καμιά ανάγκη, τίποτα δακρύβρεχτο –προσπαθώ να κάνω τη δουλειά όσοπιο άκοπα γίνεται. Κι από έρωτες, συγκινήσεις, μεγάλες προσδοκίες.... Άμαγουστάρω κάποιον τον πηδάω. Αν συνεχίσω να τον γουστάρω την κοπανάω μέχρι ναμου περάσει. Είναι θέμα σεβασμού προς τον άλλο –με καταλαβαίνεις;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Γέλασα με τη σειράμου κατεβάζοντας μια μεγάλη γουλιά από το ποτό.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όλα αυτά τώρα....κάποιο απωθημένο...» υπέθεσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Απωθημένο;»γέλασε. «Δεν αλλάζει τίποτα ακόμα κι έτσι».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Είχε δίκιο, τοπαραδέχτηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Στη συνέχειαπλακωθήκαμε στη μάσα και ήταν ώρα –επειδή το στομάχι μου κόντευε να τα τινάξεισυνεπαρμένο από τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου φαγητού. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Από πότε έχεις ναφας;» με ρώτησε η Σόνια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μαζεύτηκακαταλαβαίνοντας οτι με κοίταζε εδώ και ώρα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν θυμάμαι»,παραδέχτηκα κι έτσι ακριβώς ήταν.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θέλεις κι άλλο;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όχι –εντάξει».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Τη βοήθησα ναμαζέψει το τραπέζι και δέχτηκα να μου σερβίρει καφέ μπροστά στην ανοιχτήτηλεόραση. Κάθισε δίπλα μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κάπως έτσι πάεικαι με τους πελάτες σου;» χαζογέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ακριβώς έτσι», μουξεκαθάρισε. «Είπαμε –περιλαμβάνεται στην τιμή».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Καλό θα ήταν ναμου εξηγούσες ποια ακριβώς περιλαμβάνονται στην τιμή για να μη βρεθώεκτεθειμένος», σχολίασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άντε ρε βλάκα»,γέλασε αλλάζοντας τα κανάλια με φρενήρη ρυθμό.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άστο εδώ», μουξέφυγε όταν εντόπισα μια φωτογραφία της Φωτίου στην οθόνη.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σταμάτησε τοζάπινγκ –τελικά ήταν ένα ηλίθιο αφιέρωμα στη ζωή της αδικοχαμένης πρώην σταρ.Τίποτα το ενδιαφέρον.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μπορείς νααλλάξεις κανάλι», της είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εσύ τη σκότωσες;»ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Νόμιζα πώς όσολιγότερα ήξερες, τόσο το καλύτερο...» υπενθύμισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άλλο αυτό κι άλλονα έχω έναν ψυχοπαθή στο σπίτι μου», είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν τη σκότωσα εγώκι αυτός που τη σκότωσε δεν ήταν ψυχοπαθής», απάντησα. «Απλώς τυχαίνει να είμαιαπό τους τελευταίους που την είδαν ζωντανή».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι τύπος ήταν;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άναψα καινούργιοτσιγάρο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κυνηγημένη. Απότον εαυτό της κυρίως, γι΄αυτό δεν έβρισκε ησυχία...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Την ήξερες καιρό;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μόνο μια φορά τηνείδα».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κατάλαβα».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι πράγμα;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Οτι δεν τησκότωσες εσύ».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και τι άλλο;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Οτι εσύ θα τηνπληρώσεις».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έσκυψα το κεφάλι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν έχει τίποτακαλό να δούμε;» ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Βρήκε μια παλιάαμερικάνικη ταινία με κάτι γέρους και γριές που είχανε μαζευτεί σ΄έναπαραθαλάσσιο εξοχικό και περιμένανε να πεθάνουν. Σύντομα με πήρε ο ύπνος.Ξύπνησα ακουμπισμένος στον ώμο της.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έλα να σε πάω στοκρεβάτι», προθυμοποιήθηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μπορώ και μόνοςμου», ψέλλισα αλλά δεν την έπεισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κάπως έτσιβρεθήκαμε στριμωγμένοι στον καναπέ-κρεβάτι του δωματίου μου, φορώντας όλα μαςτα ρούχα, η Σόνια έγινε ένα κουβάρι στην αγκαλιά μου, σκέφτηκα να της προτείνωνα μεταφερθούμε στο δικό της κρεβάτι που θα ήταν πιο άνετα αλλά δεν κατάφερα ναφτιάξω την πρόταση –την άφησα λοιπόν να γυροφέρνει μέσα στο κεφάλι μου και ήτανακόμα εκεί το πρωί που ξύπνησα πονώντας. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μήπως...» ξεκίνησανα λέω, αλλά την είδα που κοιμόταν γαλήνια και προτίμησα να σηκωθώ όσο πιοαθόρυβα γινόταν για να μην την ενοχλήσω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άνοιξα το σακβουαγιάζ και έψαξα για τα χάπια κωδεϊνης, μπουκώθηκα δυο-τρία και έφυγα για τηνκουζίνα ψάχνοντας να βρω νερό. Μετά κόλλησα στο παράθυρο, ήταν πρωί ακόμα, οκόσμος έτρεχε για τις στάσεις λεωφορείων, τα αυτοκίνητα μάρσαραν όλο βιασύνη –ηχειρότερη στιγμή της μέρας. Η δεύτερη χειρότερη αν σκεφτείς οτι το ίδιο θαγινόταν το μεσημέρι, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Ένας άντρας ακαθόριστηςηλικίας βγήκε από την πολυκατοικία μας, σήκωσε τους γιακάδες του παλτού του,κοίταζε ψηλά, προς κάποιο παράθυρο μάλλον, και μετά κλώτσησε όλο νεύρα τονκοντινότερο σκουπιδοτενεκέ πριν ανοίξει το βήμα του. Τον παρακολούθησα όσοχανόταν στη στροφή –αυτός ο άντρας με απέλπισε. Τελικά όλοι ήμασταναναγκασμένοι να βολοδέρνουμε σαν τα ποντίκια στη φάκα, περιμένοντας να δράσειτο δηλητήριο. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μου αρέσουν οιάντρες που δεν με ξυπνάνε όταν σηκώνονται από το κρεβάτι», ψιθύρισε ακουμπώνταςσχεδόν το αυτί μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δεν γύρισα να τηνκοιτάξω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Άρα εγώ δεν θαπρέπει να σου αρέσω ιδιαίτερα –γιατί τώρα μόλις σηκώθηκα», διαπίστωσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Γέλασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Να φτιάξω πρωινό;»ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κι επιτόπου βάλθηκενα παλεύει με τα κουζινικά. Πήγα να διαμαρτυρηθώ –είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητοςστους πρωινούς θορύβους, ειδικά πριν πιω καφέ –αλλά εκείνη τη στιγμή χτύπησε τοκινητό μου. Έψαξα να το βρω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μην κάνεις καμιάμαλακία και το σηκώσεις», φώναξε η Σόνια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έμεινα με το κινητόστο χέρι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Απενεργοποίησέ το–τι περιμένεις;» μου φώναξε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το απενεργοποίησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Είσαι τόσοηλίθιος;» νευρίασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Απλώς δεν έχω πιειακόμα καφέ», δικαιολογήθηκα.</span></div><div class="MsoBodyText"><span lang="EL">Κάτι ψαχούλεψε στα ντουλάπια της κουζίνας,τελικά βρήκε ένα κόκκινο κινητό και μου το πέταξε –το έπιασα στον αέρα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πού έχειςαποθηκεύσει τα τηλέφωνά σου;» με ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Στη συσκευή»,παραδέχτηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Βγάλε την κάρτααπό το κινητό σου, βάλε αυτή που σου δίνω και κάνε μεταφορά. Αυτό θα είναι τοκινητό που θα χρησιμοποιείς μέχρι να ξεμπλέξεις», μου ξεκαθάρισε δείχνοντας τηνκόκκινη συσκευή που κρατούσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Είναι....»αναρωτήθηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κάρτα», μουαπάντησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Γιατί μπαίνεις σετόσο κόπο;» τη ρώτησα όσο μου σερβίριζε καφέ.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μη φτιάχνεσαι –δεντο κάνω για σένα. Απλώς δεν έχω καμιά διάθεση να με τσιμπήσουν για υπόθαλψη».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αφού δεν μεκυνηγάνε ακόμα».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εντάξει –γιατίόταν σε κυνηγήσουν θα σε δώσω επιτόπου, έτσι πάει;» γέλασε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Είχε δίκιο φυσικά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πρέπει να φύγω»,την ειδοποίησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Έχω κι εγώ κάτιδουλειές, θα σου δώσω δεύτερο ζευγάρι κλειδιά», είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κάποιον ΑντώνηΚωνσταντινίδη μήπως τυχαίνει να τον γνωρίζεις;» πέταξα στο δήθεν άσχετο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Με κοίταξε άγρια.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πας να μεμπλέξεις», διαπίστωσε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Περισσότερο απόόσο είσαι ήδη...» συμπλήρωσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι τον θέλεις τονΚωνσταντινίδη;» ρώτησε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Δε μίλησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δίκιο έχεις»,παραδέχτηκε. «Πληροφορίες ή διεύθυνση;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Το δεύτερο», είπα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κοίταξε το ρολόιστον τοίχο της κουζίνας, στη συνέχεια πήρε το κόκκινο κινητό, πληκτρολόγησεκάτι και μου το επέστρεψε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Είσαι πολύ καλή»,της χαμογέλασα χωρίς να το κοιτάξω.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ρε άντε καιγαμήσου», μου ευχήθηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μετά βιάστηκε ναχωθεί στο δωμάτιό της, όταν την ξανάδα ήταν ντυμένη στην πένα. Φόρεσε τοκόκκινο αδιάβροχο κι έφυγε χωρίς άλλη κουβέντα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άδειασα τρειςκούπες καφέ και μαζί τους άδειασα το κεφάλι μου –το χρειαζόμουν μετά τονταραγμένα ήσυχο ύπνο με τη Σόνια, φίλε, αυτή η γυναίκα ήταν μεγάλος μπελάς.Δούλευε άψογα το στυλάκι «σε γουστάρω αλλά πλήττω, κάνε κάτι να μ΄εντυπωσιάσεις», πήγαινα στοίχημα οτι μπόλικοι άντρες θα είχαν πέσει στην παγίδατης –ξεκινάς για ένα πήδημα και καταλήγεις να της κάνεις τη μπουγάδαεκλιπαρώντας για μια ακόμα ευκαιρία. Κι εγώ ήμουν έτοιμος να την πατήσω –λάθος,ήμουν πρόθυμος πες καλύτερα –επειδή, φίλε, δεν είχα τίποτα να χαραμίσω κι από μπουγάδεςτυγχάνω σκράπας λόγω δυσχρωματοψίας. Είναι κουτό να ποντάρεις τα ρέστα σου σεμια αμφίβολη παρτίδα αλλά όταν έχεις ξετιναχτεί και οι άλλοι σ΄ αφήνουν ναπαίζεις είναι δική τους η μαλακία. Έψαξα το κινητό που μου είχε αφήσει, βρήκατη σημείωσή της, μια ξερή διεύθυνση κι από κάτω <i>«να με σκέφτεσαι λίγο».</i></span></div><div class="MsoBodyText"><span lang="EL">«Κουφάλα», βλαστήμησα, νιώθοντας πάντωςυπέροχα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μού πήρε δυο ώρεςμέχρι να φτάσω στο σπίτι του, άλλαξα έναν σκασμό συγκοινωνίες, έτσι, γιαπροπόνηση –χώθηκα τέλος σ΄ένα τυροπιτάδικο ενάμιση χιλιόμετρο μακρύτερα από τοσπίτι για να κόψω κίνηση, έφαγα με το ζόρι κάτι ξεραμένα φύλλα που τα πουλάγανεγια μπουγάτσα, αηδίασα. Καθάρισα το στόμα μου με δυο τσιγάρα και κάμποσηκοκακόλα όσο χάζευα από το μυγοχεσμένο τζάμι του μαγαζιού -η συνοικία είχεπρωινή κίνηση και τίποτα περισσότερο. Συνηθισμένο βόρειο προάστιο με τον αέρανα σφυρίζει και τους αλλοδαπούς να υπηρετούν αόρατους αφέντες, δεν φαινότανκανένας να με έχει πάρει στο κατόπι, τίποτα περίεργο εκτός από τη ζωή την ίδια.Κάποια στιγμή αποφάσισα οτι δεν μπορούσα να βρω άλλη δικαιολογία αναβολής,κούμπωσα το μπουφάν μου, χάιδεψα τη Μπερέτα που λαγοκοιμόταν στην εσωτερικήτσέπη και βγήκα στο αγιάζι χώνοντας τ΄ αυτιά μου ανάμεσα σε σηκωμένουςγιακάδες. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο ΑντώνηςΚωνσταντινίδης έμενε σε μονοκατοικία. Μια μεζονέτα που έδειχνε παρακατιανήανάμεσα στους τεράστιους κήπους, τις πισίνες και τα συγκροτήματα κατοικιών πουτην περιτριγύριζαν -φτάνοντας στην καγκελόπορτά του μπορούσα να μυρίσω τοκόμπλεξ κατωτερότητας στον αέρα. Κοντοστάθηκα ψάχνοντας να διαβάσω το νούμερο,μετά προσπέρασα το σπίτι –απόλυτη ησυχία και κανένα ίχνος σκυλιών. Η μεζονέταείχε μισάνοιχτα τα πατζούρια κάποιων παραθύρων αλλά δεν μπορούσα να διακρίνω ανήταν κανένας μέσα. Έκανα τον κύκλο του αχανούς τετραγώνου, μονάχα από τηναυλόπορτα μπορούσα να μπω μέσα –η περίπτωση να πηδήξω σε κάποιο διπλανό κήποκαι να ψάξω για την πίσω μεριά του σπιτιού έμοιαζε τρομερά επικίνδυνη. Κυρίωςεπειδή τα σπίτια γύρω από τη μεζονέτα του Κωνσταντινίδη έδειχναν γεμάτακάμερες, συναγερμούς κι άλλα τέτοια καλούδια. Επέστρεψα στο απέναντιπεζοδρόμιο, άναψα τσιγάρο και επιθεώρησα τον δρόμο. Ησυχία –κανένας ενοχλητικόςπεραστικός, κανένας πειραγμένος σεκιουριτάς. Κομμάτιασα το τσιγάρο ανάμεσα σταδάχτυλά μου, άφησα τον αέρα να το εξαφανίσει και πήγα βιαστικά προς τηναυλόπορτα. Δεν δοκίμασα καν να την ανοίξω, απλώς χρησιμοποίησα τη φόρα μου γιανα πατήσω στην προεξοχή της κλειδαριάς και να πηδήξω μέσα στον κήπο –τακατάφερα αξιοπρεπώς, πάει να πει χωρίς να σκίσω το παντελόνι μου. Όταν βρέθηκαμέσα στον κήπο άρχισα να τρέχω υπολογίζοντας πόσο χρόνο θα χρειαζόταν κάποιοςνα ειδοποιήσει τους μπάτσους αν τύχαινε να με έχει ήδη πάρει χαμπάρι. Άφησα τηνκεντρική είσοδο και πήγα από το πλάι, ανέβηκα πέντε σκαλιά, δυο μπαλκονόπορτεςμού χαμογέλασαν μισάνοιχτες -υπήρχε τελικά αυτό το πράγμα που το λένε «τύχη».Έσπρωξα την κοντινότερη μπαλκονόπορτα και μπήκα με τη Μπερέτα στο χέρι –έπρεπενα ψάξω την ευκαιρία μου να εντοπίσω πρώτος όποιον κυκλοφορούσε εκεί μέσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μεγάλο καθιστικό,ησυχία. Από το βάθος ακουγόταν ρυθμικό πλατάγισμα, μάλλον πλυντήριο πιάτων.Κατευθύνθηκα προς την κουζίνα προσπαθώντας να μην κάνω θόρυβο, ξαφνικάακούστηκε ένα ουρλιαχτό ακριβώς από πίσω μου –τινάχτηκα, έκανα στροφή 180μοιρών στηριγμένος μόνο στα τακούνια μου. Βρέθηκα φάτσα με μια αναμαλλιασμένηγυναίκα, της έδειξα το όπλο μου.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μη βγάλεις άχνα»,προειδοποίησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η γυναίκα ξεπάγωσεκαι ξαναούρλιαξε. Με δυο βήματα έφτασα κοντά της, από τα ρούχα της έβγαλασυμπέρασμα οτι έκανε τις δουλειές του σπιτιού.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν αξίζει τονκόπο να φας καμιά αδέσποτη για το αφεντικό σου», της εξήγησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η γυναίκαπαραπάτησε, την κράτησα να μη σωριαστεί.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μη ρίξεις...»ψέλλισε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εντάξει», τηνκαθησύχασα. «Είναι εδώ ο Κωνσταντινίδης;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Κοίταξε φευγαλέαπρος τον πάνω όροφο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πήγαινέ με», τηςζήτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ξεκίνησεπαραπατώντας, η μια της σαγιονάρα έμεινε πίσω, δίστασα για λίγο –τελικά όμωςτην έσπρωξα να προχωρήσει πριν από μένα για να μου ανοίγει δρόμο. Ανεβήκαμεπαρεούλα την μαρμάρινη σκάλα, περάσαμε έναν διάδρομο που βρώμαγε αναγουλιαστικόαποσμητικό χώρου, η γυναίκα κοντοστάθηκε μπροστά σε μια κλειστή πόρτα. Τηςέκανα νόημα ν΄ανοίξει, δίστασε, την σκούντηξα με την κάνη του όπλου,τσακίστηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Στο άνοιγμα τηςπόρτας με υποδέχτηκε το μισοσκόταδο ανακατεμένο με τη μυρωδιά του ύπνου.Έσπρωξα τη γυναίκα μέσα στο δωμάτιο και ψαχούλεψα να βρω το φως, αμέσως έγινεανάσταση εκεί μέσα. Ο Κωνσταντινίδης πετάχτηκε σαν ελατήριο, η γυναίκα ούρλιαξεξανά (χωρίς φανερό λόγο) κι εγώ ακούμπησα στον τοίχο προσπαθώντας να ηρεμήσωτην κατάσταση.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κάτσε στην καρέκλακαι μη βγάλεις άχνα», φώναξα στη γυναίκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έκανε έτσι ακριβώς.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι... πώς...»ψέλλισε ο Κωνσταντινίδης.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σκάσε», τονσυμβούλεψα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μετά άρχισα ταστυλάκια, πάει να πει, καβάλησα ανάποδα μια εύκαιρη καρέκλα, τράβηξα ένατσιγάρο και το άναψα χωρίς να σταματήσω να τους σημαδεύω, έκανα κάτι υποφερτάδαχτυλίδια με τον καπνό και χαμογέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Γιατί δεν απαντάςόταν σου τηλεφωνώ;» ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εγώ;» κλαψούρισε ηγυναίκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Οοοο...» της έκανανόημα δείχνοντας τον Κωνσταντινίδη.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η γυναίκα ηρέμησεπροσωρινά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ποιος είσαι;»τσίριξε ο Κωνσταντινίδης.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Το σκέφτηκα λίγο,υπολόγισα οτι θα ακουγόμασταν μέχρι την Εθνική –κι έτσι σηκώθηκα, τον πλησίασαμε αργές κινήσεις, τράβηξα ένα μαξιλάρι και το ακούμπησα στο στήθος του. Μέσαστο μαξιλάρι βύθισα την κάνη της Μπερέτας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν ξέρεις ποιοςείμαι;» απόρησα αθώα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Η γυναίκα στηδιπλανή καρέκλα ευτυχώς είχε κοκαλώσει στα πρόθυρα της αποπληξίας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μηηηη...» τσίριξεο Κωνσταντινίδης.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Υπέθεσα λοιπόν οτιμε θυμήθηκε. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εσύ την έφαγες τηΦωτίου ή έβαλες άλλον να το κάνει;» τον ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο Κωνσταντινίδηςπροσπάθησε να γλείψει τα ξεραμένα χείλη του.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Λέγε ρε παιδάκιμου κι έχω να πάω κι αλλού», θύμωσα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν σκότωσακανένα...» διαμαρτυρήθηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Εντάξει, ότιπεις», παραδέχτηκα. «Πού είναι η ταινία;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ποια ταινία;»ψέλλισε περνώντας από την ξηρασία στην εφίδρωση.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Τον χτύπησα στοπρόσωπο με τη Μπερέτα, βόγκηξε, μάτωσε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Αν μουξαναπαντήσεις με ερώτηση θα σε ξαναχτυπήσω. Αν συνεχίσεις να κάνεις τον ανήξεροθα σε πυροβολήσω στο γόνατο», του ξεκαθάρισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μετά ξαναγύρισαστην καρέκλα μου αφού πρώτα έσβησα το τσιγάρο στην παχιά μοκέτα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Πάμε πάλι απ΄ τηναρχή», είπα. «Έρχεσαι και με πληρώνεις για να βρω τη Φωτίου. Τη βρίσκω, σεενημερώνω και η Φωτίου δολοφονείται. Ξέρω οτι εγώ δεν τη σκότωσα –ποιος μένει;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Και τι δηλαδή; Τιθα πει αυτό; Εγώ δεν ξέρω τίποτα...» κλαψούρισε ο Κωνσταντινίδης.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δυο ερωτήσεις στησειρά», μουρμούρισα θλιμμένα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σηκώθηκα και τονξαναχτύπησα, με το χέρι αυτή τη φορά. Δάκρυα τρέξανε από τα μάτια του, σε λίγοθα πλακώνανε οι μύξες.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν ξέρω ποιοςσκότωσε τη Φωτίου, οι ειδήσεις είπαν...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Οι ειδήσεις είπαντα παπάρια μου, ήμουν εκεί, μην το ξεχνάς», τον έκοψα άγρια. «Δεν υπήρχεγείτονας σε απόσταση ενός χιλιομέτρου και βάλε, ούτε υπάρχει αγρότης που ναγυρνάει από το χωράφι του μέσα στη μαύρη νύχτα, χειμώνα καιρό. Αυτός που τησκότωσε ειδοποίησε τους μπάτσους, οπότε ξεχνάμε τους Αλβανούς των ειδήσεων–κανένας κλέφτης δεν είναι τόσο μαλάκας ώστε να παίρνει τηλέφωνα τους μπάτσουςαντί να κοιτάξει να κρυφτεί πριν τον πάρουνε χαμπάρι. Πρόσεξε τώρα τισκέφτομαι», μαλάκωσα γέρνοντας προς το μέρος του. «Ήρθες σε μένα από την αρχήγια να με στήσεις. Ήξερες που ήταν η Φωτίου, με άφησες λοιπόν να καρφωθώρωτώντας από ‘δω κι από ΄κει και με περίμενες όταν πήγα στο σπίτι της. Με τοπου έφυγα, την καθάρισες –βιάστηκες κιόλας να ειδοποιήσεις τους μπάτσους μπαςκαι με προλάβουν στο ξενοδοχείο. Κάτι που δεν υπολόγισες ήταν οτι θα μίλαγα μετη Φωτίου και θα μάθαινα για την ταινία –κάνω λάθος;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σήκωσε τα χέρια ναδιαμαρτυρηθεί, ανασηκώθηκα κι εγώ στην καρέκλα –μαζεύτηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν φταίω εγώ»,είπε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κανείς δενφταίει... Το σύστημα, η παλιοκοινωνία και η ανθρώπινη αχαριστία, γνωστά όλααυτά. Πάμε παρακάτω», έκανα νευρικά.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν έχω εγώ τηνταινία, ούτε σκότωσα τη Φωτίου. Εμένα μού είπαν απλά να σε προσλάβω για να τηβρεις...» λαχάνιασε ο Κωνσταντινίδης.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ποιος στο είπε;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ο Αλευράς...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Τι δουλειά είχεαυτός;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν ξέρω».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Παρακάτω».</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μού είπε να σεπληρώσω για να τη βρεις και να τον ενημερώνω συνέχεια για τις εξελίξεις... Δενξέρω τίποτα άλλο...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σηκώθηκα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Είσαι σίγουρος;»τον ρώτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Ναι, ναι...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έστρεψα τη Μπερέταπρος το μέρος του.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Όπως καταλαβαίνειςθα πρέπει να σε σκοτώσω», του εξήγησα. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Άκουσα ένα βογκητό,η γυναίκα σωριάστηκε λιπόθυμη παρασέρνοντας την καρέκλα μαζί της</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Σε παρακαλώ...»κλαψούρισε ο Κωνσταντινίδης.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν έχεις καμιάχρησιμότητα για μένα. Κι ακόμα χειρότερα, μού την έστησες», του θύμισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Μπορώ να σου δώσωχρήματα...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Χαμογέλασα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Κάτι άλλο;»πρότεινα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν έχω τίποταάλλο...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Την ταινία;»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν ξέρω πουείναι....»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Σήκωσα αδιάφορατους ώμους –είχα κάνει οτι μπορούσα. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δώσμου το κινητόσου», του ζήτησα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Μου έδειξε τοκομοδίνο δίπλα του, βρήκα μια φιγουρατζίδικη συσκευή την οποία φρόντισα ναποδοπατήσω με σχολαστικότητα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Θα μείνω κάναμισάωρο ακόμα στο σπίτι σου, ξέρεις, να ψαχουλέψω λίγο, να τσιμπήσω κάτι...»του είπα. «Φρόντισε να μην ξεμυτίσεις από δω μέσα, ούτε εσύ, ούτε η κυρία...»</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Η κυρία;» μπερδεύτηκε.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Τον ξαναχτύπησα στοπρόσωπο δυνατά, άκουσα το κεφάλι του να κοπανάει στο ξύλινο προσκεφάλι τουκρεβατιού.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">«Δεν μου αρέσουν οιερωτήσεις», του θύμισα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Βγήκα από τηνκρεβατοκάμαρα κλείνοντας την πόρτα, κατέβηκα τις σκάλες τρέχοντας, βρήκα εύκολατην τηλεφωνική σύνδεση και την ξήλωσα. Δε μου χρειάστηκαν πάνω από δυο λεπτάγια να ξαναβγώ στο δρόμο, συνέχισα το τρέξιμο μέχρι να φτάσω στον κεντρικό κιεκεί μόνο έκοψα, σε λίγο μπλέχτηκα με τους περαστικούς –ένας ακόμα μέσα στουςπολλούς που περπατάγανε άσκοπα. Είχα λίγη αγωνία μέχρι να φτάσω στον σταθμό τουΗλεκτρικού αλλά μου πέρασε όταν ξεκίνησε το βαγόνι.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έξω από το παράθυροάλλαζε άρρυθμα η πόλη, οι πολύχρωμες φίρμες μετατρέπονταν σε σκυθρωπέςταμπέλες, στη συνέχεια το πράγμα εκφυλίστηκε σε μισογκρεμισμένα σπίτια,απλωμένα καφεκίτρινα ασπρόρουχα και πιτσιρικάδες που ψάχνανε λόγο να σκοτωθούν.Αυτή η πόλη είχε τόσες παραλλαγές της απληστίας που καταντούσε φρικιαστικόαστείο, τόσο αστείο ώστε όσοι το άκουγαν έτρεχαν να γλιτώσουν. Ευτυχώς,τουλάχιστον, που αυτή η πόλη υπέφερε από μερική κώφωση.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Ο Κωνσταντινίδηςήταν μονάχα ένας ενδιάμεσος, εγώ ήμουν το κορόιδο και κάποιος μάς έπαιζε σαμαριονέτες. Ποιος όμως; Ο Αλευράς υπήρξε ο τελευταίος γκόμενος τον οποίο κορόιδεψεη Φωτίου κι αυτό ήταν ένας καλός λόγος να βάλει να την σκοτώσουν, αν μάλισταυπήρχε και η έξτρα κονόμα της ταινίας η υπόθεση θα έστεκε μέχρι και σεαμερικάνικο δικαστήριο. Αλλά γιατί να περιμένει τόσα χρόνια; Γιατί να μην τηφάει όταν χωρίσανε; Έστω κάνα δυο χρόνια αργότερα –να μην καρφωθεί κιόλας. Όσοέφερνα στο μυαλό μου την ηλίθια μουτσούνα του Αλευρά τόσο λιγότερο πίστευα οτιαυτός κουμάνταρε το παιχνίδι. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έκλεισα τα μάτιακαι ακούμπησα στο κάθισμα. Ότι κι αν ήταν θα έπρεπε να συναντηθώ με τον Αλευράκι αυτή τη φορά χωρίς ευγένειες. Πόσο ευγενικά μπορείς να σπάσεις το κεφάλικάποιου δηλαδή;</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27576251-4991492845898280309?l=themotorcycleboy.blogspot.com' alt='' /></div>The Motorcycle boyhttp://www.blogger.com/profile/16100587678540156210noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-27576251.post-49993115141108048422011-11-21T16:03:00.001+02:002011-11-21T16:10:30.473+02:00<br /><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Έχεις απορίες;</span></div><div class="MsoBodyText" style="text-align: justify;"><span lang="EL"><a href="http://themotorcycleboy.blogspot.com/2011/11/1.html" target="_blank">1. Εισαγωγικά: "και όμως κινείται!"</a></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Θα επικαλεστώ μια ανάμνηση από τα μαθητικά μας χρόνια. Την ανάμνηση εκείνουτου ενοχλητικού συμμαθητή που διέκοπτε μονίμως όλους τους υπόλοιπους για να πειτην άποψή του, που δεν ησύχαζε αν η άποψή του δεν γινόταν πλήρως αποδεκτή(ακόμα και με τη βία), δεν άκουγε τους άλλους (απλώς τους υπέμενε), ήξερε ταπάντα καλύτερα από τους πάντες, ισχυριζόταν οτι ήταν ο καλύτερος μαθητής χωρίςποτέ να διαβάζει αλλά οι καθηγητές συνωμοτούσαν εναντίον του προκειμένου να τονμειώσουν. Εκείνου του συμμαθητή μας που έκανε ενοχλητικές πλάκες σε βάρος τωνυπολοίπων απαιτώντας να απολαμβάνει την συντροφική ασυλία ενώ, όταν ο ίδιοςγινόταν αντικείμενο πλάκας, έτρεχε να το καταγγείλει στον διευθυντή τουσχολείου. Ποιος δεν θυμάται τον συγκεκριμένο συμμαθητή του; </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Αυτός ο συμμαθητής δεν ήταν απλώς ένα περαστικό φαινόμενο, άρρηκτασυνδεδεμένο με το στρεβλό εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας –αυτός ο συμμαθητήςήταν (και παραμένει) ο εκπρόσωπος της κυρίαρχης κοινωνικής αντίληψης όσον αφοράτη σύγχρονη Ελλάδα.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Αν θελήσουμε να εξετάσουμε τη δόμηση της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας θαχρειαστεί να ρίξουμε μια ματιά στα υλικά από τα οποία αυτή συστάθηκε –πιστεύωπως η κυρίαρχη εθνική αντίληψη είναι ένα από αυτά. Γι΄αυτό θα επιχειρήσω μιαανάγνωση του παράγοντα ο οποίος ονομάζεται <b>εθνική ταυτότητα</b>.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL">Είναι ευρέως διαδεδομένη η αντίληψη οτι ηεθνική ταυτότητα προϋπήρχε της ίδρυσης του ελληνικού κράτους (<i>πρωτόκολλο τουΛονδίνου –ή αλλιώς της Ανεξαρτησίας –το 1830</i>). Υποστηρίζεται οτι η εθνικήταυτότητα διατηρήθηκε αναλλοίωτη (αναφορικά με τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά της)από την εποχή των Περσικών πολέμων (κάποιοι τερατολόγοι εντοπίζουν την πρώτηεμφάνιση τής εθνικής ταυτότητας στα Ομηρικά έπη) μέχρι τις ημέρες μας. Αυτό,εάν ίσχυε, θα σήμαινε τα παρακάτω:</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Για μια και μοναδική φορά στην παγκόσμια ιστορία, διαφορετικές εθνότητες(Αχαιοί, Δωριείς, Μακεδόνες κλπ) απέκτησαν κοινή ταυτότητα όντας αυστηράφυλετικά περιχαρακωμένοι. Αυτή δε η κοινή εθνική ταυτότητα θα πρέπει νααποκτήθηκε δι΄ επιφοιτήσεως και όχι μέσα από την κοινωνική συμβίωση. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Η εθνική ταυτότητα του θεωρούμενου ως ελλαδικού χώρου παρέμεινε μεναναλλοίωτη αλλά τροποποιήθηκε τόσες φορές, περιλαμβάνοντας τόσεςαλληλοσυγκρουόμενες πτυχές, ώστε είναι αδύνατο να την ορίσουμε. Πράγματι, ηεθνική ταυτότητα περιελάμβανε τόσο την αθηναϊκή δημοκρατία όσο και τηνσπαρτιατική τυραννία αλλά ταυτόχρονα και την μακεδονική μοναρχία. Η εθνικήταυτότητα περιελάμβανε τόσο τον μικρασιατικό στωικισμό, όσο και τον αθηναϊκό«ηθικό λόγο» αλλά και τον μετέπειτα αριστοτελικό σχολαστικισμό. Αυτή η εθνικήταυτότητα λοιπόν, διαμορφώθηκε τους προ Χριστού αιώνες περιλαμβάνοντας σχεδόντα πάντα και ταυτόχρονα αποκλείοντάς τα. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Η εθνική ταυτότητα (αν παρ΄όλα αυτά δεχτούμε την ύπαρξή της) παρέμεινεαναλλοίωτη (ας πούμε καλύτερα αναγνωρίσιμη) κατά τη μακεδονική κατοχή όπως καικατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής κατοχής του θεωρούμενου ως ελλαδικού χώρου. Αυτόήταν συνέπεια της διοικητικής πρακτικής των Μακεδόνων και των Ρωμαίων. Ότανόμως η Βυζαντινή αυτοκρατορία διαδέχτηκε την Ρωμαϊκή, τα πράγματα άλλαξανριζικά. Η (ας την δεχτούμε ως) ενιαία εθνική ταυτότητα βρέθηκε στο στόχαστροτου βίαιου εκχριστιανισμού που αποτέλεσε το κυρίαρχο χαρακτηριστικό τουΜεσαίωνα. Το κυνήγι των «εθνικών» υπήρχε λυσσαλέο με αποτέλεσμα να καταστραφείη πλειονότητα των γραπτών πηγών, να γκρεμιστούν ναοί, με μια κουβέντα να«ισοπεδωθεί ο παλιός κόσμος». Ακόμα κι αν δεχτούμε λοιπόν οτι αυτή η εξαποκαλύψεως οντότητα η οποία ονομάζεται «εθνική ταυτότητα» επιβίωσε δια μέσουτων αιώνων «εκπολιτίζοντας» τους βαρβάρους (Μακεδόνες, Ρωμαίους) δεν μπορούμενα παραβλέψουμε οτι δέχτηκε μοιραίο πλήγμα στα χρόνια της Βυζαντινήςαυτοκρατορίας. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Η Ευρωπαϊκή Αναγέννηση συνέπεσε με την Οθωμανική Αυτοκρατορία στονελλαδικό χώρο. Η, ήδη αποκτηθείσα βυζαντινή (μεσαιωνική) ταυτότητα μεταβλήθηκεγια μια ακόμα φορά υπό την επιρροή των Οθωμανών αλλά και με βάση την«παλινόρθωση» των αρχαίων ελληνικών συγγραμμάτων όπως αυτή έγινε μέσω, κυρίως,καθολικών μοναχών. </span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Συμπερασματικά δικαιούμαστε να υποστηρίξουμε οτι: <b>το συνονθύλευμαδιαφορετικών και αντιτιθέμενων αντιλήψεων σε κοινωνικό και θρησκευτικό επίπεδοπου ξεκίνησε από τα αρχαϊκά χρόνια για να καταργηθεί κατά τον ΒυζαντινόΜεσαίωνα και να επανέλθει, στην κυριολεξία αγνώριστο, μέσω των δραστικώνπαρεμβάσεων των μοναχών της Αναγέννησης, σαφώς επηρεασμένο από την Βυζαντινήκαι την Οθωμανική κοσμοθεωρία, διαμόρφωσε την κυρίαρχη εθνική ταυτότητα τηςΕλλάδας.</b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">Αν έτσι διαμορφώθηκε η εθνική ταυτότητα του νεοσύστατου Ελληνικού κράτους,η ιστορική του πορεία προς την «εδαφική ολοκλήρωση» ήταν ακόμα πιο συγκεχυμένη.Το ελληνικό κράτος οριοθετήθηκε μέσα από αλλεπάλληλες πολεμικές ήττες (παραθέτωενδεικτικά):</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Την ήττα του επαναστατικού κινήματος του 1821 η οποία κατέληξε σε επέμβασητων Μεγάλων Δυνάμεων και, τελικά, ίδρυση του ελληνικού κράτους.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Την ήττα στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Την συμμετοχή με τις νικήτριες δυνάμεις στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η οποίακατέληξε στην Μικρασιατική Καταστροφή.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-Την συμμετοχή με τις νικήτριες δυνάμεις στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η οποίαοδήγησε, μέσα από την ήττα και τη γερμανική κατοχή, στον Εμφύλιο πόλεμο.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL"><b>Η εθνική ταυτότητα (αλλιώς και εθνική συνείδηση) χρησιμοποίησε όλες αυτέςτις «πρώτες ύλες» για να παγιωθεί, ιδιαίτερα τις τελευταίες, μεταπολεμικές,δεκαετίες</b>. Συγκεκριμένα:</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-<b>Στη δεκαετία του ’50 το κλίμα κρατικής τρομοκρατίας διαμόρφωσε έναελληνοχριστιανικό ιδεώδες</b> στα ίχνη των σκοτεινότερων χρόνων της ΒυζαντινήςΑυτοκρατορίας. Το «αντίπαλο δέος», ο κομουνιστικός παράγοντας, προσπαθούσε ναεκπληρώσει τον ακροβατικό του ρόλο (να μην αυξήσει δηλαδή την επιρροή του σεεπίπεδα πέραν του διεθνώς επιτρεπτού, αλλά και να παραμείνει εν δυνάμει απειλή)μετά από μια κεφαλαιώδη ήττα και εν μέσω ανηλεών διώξεων.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoBodyText2"><span lang="EL"><b>-Στη δεκαετία του ’60 έγινε μια πρώτηπροσπάθεια «εξευρωπαϊσμού» της εθνικής ταυτότητας</b> –η κρατική διαχείριση έκανεαπόπειρες εκδημοκρατισμού (μέσα και από την άνοδο των ανεκτικότερων «κεντρώων»στην εξουσία). Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να παρεισφρήσουν ιδέες από το παγκόσμιοαντιπολεμικό καθώς και το φεμινιστικό κίνημα στη διαμόρφωση των νεανικώνδιεκδικήσεων –για πρώτη φορά διακρίνεται λοιπόν η ύπαρξη αιτημάτων με ισχύ ηοποία υπερβαίνει τα στενά όρια της χώρας (και δεν αφορά αλυτρωτικές τάσεις).Συνέπεια αυτού είναι η δημιουργία εναλλακτικών αριστερών κινημάτων και ηαπώλεια της πρωτοκαθεδρίας του ΚΚΕ στους κοινωνικούς αγώνες. Το κατεστημένοεπεμβαίνει, βέβαια, σ΄αυτή την προοπτική δημιουργίας αστάθμητων κοινωνικώνπαραγόντων με την εγκαθίδρυση της χούντας.</span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-<b>Στη δεκαετία του ’70</b> έχουμε για μια ακόμα φορά τη βίαια επιβολή τουελληνοχριστιανικού ιδεώδους από την χούντα η οποία μεταλλάσσεται μέσα από τηφυγόκεντρο κυριαρχία μιας αριστερίζουσας (αλλά σπανίως αριστερής) ιδεολογικήςκατεύθυνσης μετά την κατάρρευση της χούντας. Πρόκειται για τη δεκαετία όπου <b>οιιδεολογικές τοποθετήσεις χαρακτηρίζονται από την ακραία όξυνση και την (συνεπώςεπακόλουθη) αλληλο-ακύρωσή τους. </b></span></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></div><div class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EL">-<b>Στη δεκαετία του ’80 φαίνεται να κυριαρχεί ένα εξάμβλωμα πατριωτικήςαριστερίστικης ιδεοληψίας διάτρητο από εφαρμοστικούς αστερίσκους.</b> Γιαπαράδειγμα, το ποδόσφαιρο παραμένει <i>«το όπιο του λαού»</i> (σε μια βολικήπαράφραση του σχετικού μαρξιστικού αποφθέγματος, κατάλοιπο της προηγούμενηςδεκαετίας) αλλά «το μπάσκετ είναι διαφορετική υπόθεση, άλλωστε και λίγημπαλίτσα δεν βλάπτει, αρκεί να μην την πάρεις στα σοβαρά». Οι Αμερικάνοιπαραμένουν <i>«φονιάδες των λαών»</i>, αλλά η εκδίωξή τους αναβάλλεται για«όταν θα σταθούμε στα πόδια μας». Η ΕΟΚ παραμένει <i>«των μονοπωλίων»</i> αλλά«αν δεν υποστηρίξουμε την ένταξή μας θα οδηγηθούμε σε διε