Αυγούστου 2009 ~ Λευκός θόρυβος

Δευτέρα, Αυγούστου 31, 2009

"Το μόνο που ζητήσαμε ήταν τα πάντα -το μόνο που μας έδωσαν ήταν ο πάγος"

Δευτέρα, Αυγούστου 31, 2009

The Motorcycle boy

3 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς

Καλοκαίρι του '80, έχω τελειώσει την Γ' Γυμνασίου και οι γέροι μου αποφασίζουν να με κάνουν άνθρωπο. Πάει να πει, με στέλνουν να δουλέψω στις διακοπές σε ένα εργοστάσιο ειδών κιγκαλερίας -για να μάθω να εκτιμώ την αξία του χρήματος. Ξυπνάω κάθε πρωί στις 5:30, κάνω 1 χιλιομετράκι ποδαρόδρομο, το πόστο μου είναι βοηθός ψήστη -βγάζω τις λαμαρίνες από τους τεράστιους φούρνους όσο ένας σκατόγερος ψήστης γαμωσταυρίζει αδιάκοπα. Δουλεύουμε στο υπόγειο, από τα μισοχωμένα παράθυρα μπαίνει φως με το ζόρι, επειδή το αφεντικό -κάποιος κωλόχοντρος μουστάκιας -παρκάρει απέξω τις Μπεμβέ του. Μετά κόβει βόλτες ανάμεσά μας και κλαψουρίζει "όλοι το ίδιο είμαστε, ψωμάκι και λαδάκι τρώμε κι εμείς όπως κι εσείς -τι νομίζετε δηλαδή;" Εμείς βλέπουμε τις Μπεμβέ του και άλλα πράγματα νομίζουμε. Κάθε 15 μέρες κάνει ντου η Επιθεώρηση Εργασίας -αδειάζει τότε το εργοστάσιο και τρέχουμε τα παιδιά μαζί με τους γέρους να κρυφτούμε στο παρκάκι παραδίπλα. Μετά ξαναγυρίζουμε στις δουλειές μας.

Με το πρώτο μου μηνιάτικο αγοράζω ένα κασετόφωνο τσίλικο.

Εκείνη την εποχή υπήρχε η Βάση του Ελληνικού, στα ραδιόφωνα πιάναμε τον σταθμό τους, έπαιζαν διάφορα rock 'n' roll, country, soul... Υπάρχει μια εκπομπή που δεν χάνω ούτε με σφαίρες, το Show του Wolfman Jack. Δεν έχω δει ακόμα το American Graffiti, αλλά το κόβω για πολύ σούπερ το άτομο. Τέλος πάντων, κοντά στη Βάση ήτανε τότε ένα δισκάδικο που αγόραζε τα μεταχειρισμένα των Αμερικάνων κι έγραφε παράνομες κασέτες -πολύ ενημερωμένο μαγαζί. Ένα απογευματάκι, μετά από ώρες ψάξιμο, παραγγέλνω εκεί την πρώτη μου κασέτα. Maxwell 90άρα, στην μπροστά πλευρά το World Record των Van Der Graaf Generation (που έχω τρελαθεί ακούγοντάς τους στο Cat's Eye/ Yellow Fever) και στην πίσω πλευρά ένα σάουντρακ με τίτλο That Summer. Δεν κατάφερα ποτέ να δω αυτή την ταινία.

Το σάουντρακ έχει μέσα όλα τα καλά παιδιά, Elvis Costelo στη θρυλική κομματάρα Chelsea, The Only Ones με τον ύμνο Another Girl Another Planet, Wreckless Eric, Patti Smith... Είναι εκεί και το εποχιακό μου κόλλημα, οι Boomtown Rats -βασικά, λόγω αυτών διαλέγω το συγκεκριμένο σάουντρακ.

Μέχρι να ξημερώσει η επόμενη μέρα και να γράψει ο φαλάκρας την κασέτα δεν μου κολλάει ύπνος. Το πρωί στήνομαι έξω από το μαγαζί, ανοίγει κατά τις 10 κατσούφης -η κασέτα δεν είναι ακόμα έτοιμη. Εντάξει, θα περιμένω.

Τελικά φτάνει μεσημέρι όταν επιστρέφω σπίτι, με την κασέτα ιδρωμένη στην παλάμη -κλείνομαι στο δωμάτιό μου και τη βάζω να παίξει. Το σάουντρακ ξεκινάει με τον Εθνικό Ύμνο -τουτέστιν, Sex and Drugs and Rock 'n' Roll -Ian Dury & the Blockheads. Ενθουσιάζομαι.

Το επόμενο κομμάτι έρχεται μετά από κάποια σκρατς ηχογραφημένα από τα αυλάκια του δίσκου. Αλλά δεν είναι αυτό που θα περίμενα. Ηλεκτροακουστικές κιθάρες, τσαχπίνικος ρυθμός, μπόλικα κρουστά -τα χάνω κάπως. Τι στο διάολο παίζουν; Το πρώτο κουπλέ πάει χαμένο λόγω σύγχισης. Συγκεντρώνομαι στο δεύτερο: "Το αδέρφι μου ο Τζώννυ βρήκε ένα αεροπλάνο και μπήκε μέσα/ τώρα είναι σκέτο ξυράφι στον άνεμο/ και κουβαλάει ένα πιστόλι στην τσέπη/ Εκεί πέρα στη Δυτική Ακτή λένε γι΄αυτόν οτι είναι τρελαμένος/ Θεε μου, δεν υπήρχε ποτέ αμφιβολία γι΄αυτό!/ Εντάξει, όλα καλά". Αρπάζω το κουτί της κασέτας, ψάχνομαι. Mink DeVille -Spanish Stroll.

Περνάνε αρκετά χρόνια μέχρι να ξανακούσω τον περίεργο. Στα περιοδικά δεν υπάρχει κουβέντα για την πάρτη του, μόνο μια φωτογραφία του βρίσκω με μουστακάκι ποντικοουρά, βλογιοκομμένη φάτσα και γούνα μινκ ρηγμένη ανέμελα πάνω από το σακάκι του. Ωραίος τύπος, αλλά τι σκατά παίζει;
"Μεξικάνικο ροκ εν ρολ ρε μαλάκα!" μου λέει ένα καλοκαίρι, 6-7 χρόνια αργότερα, ο ξαδερφός μου. Δούλευε τότε ντιτζέι στον ΙΠΠΟΠΟΤΑΜΟ, είχε περάσει η ώρα -ξημέρωνε. Μόνο εμείς κι ο μπάρμαν είχαμε απομείνει, έβαλε τότε το δεύτερο τραγούδι που αξιώθηκα ν΄ακούσω από τον Willy (Mink) DeVille και ένα από τα καλύτερα τραγούδια που έχω ακούσει στη ζωή μου. "Κάθε πρωί είμαι κομμάτια/ κάθε μέρα πεθαίνω/ κάθε νύχτα σηκώνομαι/ κάθε νύχτα κλαίω/ Στέκομαι στη βροχή/ έξω στο δρόμο/ μουσκεύει το πρόσωπό μου/ δάκρυα τρέχουν./ Δεν ξέρω γιατί σηκώθηκα από το κρεβάτι/ δεν ξέρω γιατί προσπαθώ ακόμα/ Εγώ ήμουνα ο κουλ τύπος;/ Ή κάποιος άλλος που μου έμοιαζε;/ Κρύβομαι στις σκιές/ με τα σύννεφα από πάνω μου/ κανένας δεν ξέρει οτι κλαίω/ νικημένος από την αγάπη". Mink DeVille -Demasiado Corazon.

Περνάει άλλη μια δεκαετία, ο ξάδερφός μου ανοίγει το δικό του μπαράκι στου Ψυρρή. Έχουμε χαθεί, έχουμε ο καθένας τα δικά του θέματα. Μέχρι εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ που αποφασίζω να του γνωρίσω τη γυναίκα μου -κι εκείνη θέλει να γνωρίσει επιτέλους κάποιον συγγενή μου. Πάμε στο μαγαζί του, έχει μάθει οτι παντρεύτηκα και όλα τα σχετικά. Είμαστε τρεις -εγώ, η γυναίκα μου και η ξαδέρφη της -αλλά ο δικός μου καταλαβαίνει αμέσως ποια παντρεύτηκα.
"Ε καλά τώρα!" λέει. "Αυτό έλειπε να μην ξέρω τα γούστα του ξαδέρφου μου!" Γινόμαστε λιώμα στα ποτά.
Όταν αδειάζει το μαγαζί ο ξάδερφός μου κάνει νόημα στον ντιτζέι του.
"Άστο -θα βάλω εγώ μουσική, για τον ξάδερφό μου και τη γυναίκα του".
Ξεκινάει με το Demasiado Corazon.
"Που το θυμήθηκες ρε;" του φωνάζω.
"Τι ψάχνεις τώρα μαλάκα. Φαίνεται πως μόνο σε μας τους δύο αρέσει ο Mink DeVille!" ξεκαρδίζεται στα γέλια.

Καλοκαίρι του 2009. 8 Αυγούστου. Διαβάζω την είδηση:
"Ο Αμερικάνος τραγουδιστής και συνθέτης Willy DeVille πέθανε στις 6 Αυγούστου από καρκίνο στο πάγκρεας στα 55 του χρόνια σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης. Ο DeVille έγινε γνωστός με τα τραγούδια του που βασίζονταν σε φόρμες της Αμερικάνικης παραδοσιακής μουσικής, στους Λάτιν ρυθμούς, με την προσθήκη blues riffs και doo-wop ενώ είχε επιρροές από τη μουσική Cajun, το Γαλλικό καμπαρέ και τη σόουλ της πρώιμης δεκαετίας του '60.
Γεννημένος σαν William Borsay στο Stamford του Connecticut πήρε το όνομα DeVille το 1974. Παντρεύτηκε τη δεύτερη γυναίκα του τη Λίζα στα 1984, η οποία έγινε και μάνατζέρ του.
Τον Απρίλιο του 2009 βρέθηκε θετικός σην Ηπατίτιδα C και τον Ιούνιο του 2009, ενώ ετοιμαζόταν να κάνει την σχετική θεραπεία οι γιατροί διέγνωσαν καρκίνο στο πάγκρεας".

"Εκείνο το καλοκαίρι" λοιπόν, έμαθα για έναν ζόρικο μάγκα που σημάδεψε τα δικά μου καλοκαίρια πριν φύγει. Πάει μάλλον να βρει την "Υπέρτατη Αγαπημένη" του και να της γκρινιάξει.

"Lacrimas en mi cara/ Abajo de la lluvia/ μοναχός με την αξιοπρέπειά μου/ παλεύω να κρύψω τον πόνο μου".

Θα τα καταφέρει στο τέλος ο μάγκας -είμαι σίγουρος γι΄αυτό.

Πάμε παρακάτω »

Τετάρτη, Αυγούστου 05, 2009

12. Οικογενειακό περιβάλλον

Τετάρτη, Αυγούστου 05, 2009

The Motorcycle boy

9 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς

Προηγουμένως:
1.Ο Άρης είναι καθηλωμένος σε παραθαλάσσιο ξενοδοχείο αντιμετωπίζοντας σημαντικά κενά μνήμης. Μαζί με μια ακόμα ένοικο, την Κατερίνα, βρίσκουν έναν κρεμασμένο άντρα κοντά στο ξενοδοχείο.

2. Οι χωρικοί εμφανίζονται με απειλητικές διαθέσεις λόγω του κρεμασμένου, αλλά η κατάσταση διορθώνεται μετά την παρέμβαση του θείου Χάρη και την παράδοση των ενόχων κυνηγών.

3. Κατανομή αρμοδιοτήτων μέσα στο ξενοδοχείο, όσο τα όπλα παραμένουν στον θείο Χάρη και μια φωτογραφία εφημερίδας που ισχυρίζεται οτι ο Άρης είναι καταζητούμενος τρομοκράτης.

4. Ψάρεμα με αμφίβολα αποτελέσματα και κάποιες αψιμαχίες σχετικά με την κατανομή αρμοδιοτήτων.

5. Μια απόπειρα βιασμού έχει συνέπεια την κοινή πορεία του Άρη με τον Πάνο εκτός ξενοδοχείου.

6. Ο Άρης φτάνει στο χωριό και, με τη βοήθεια του αστυνόμου, ψάχνει να βρει την κόρη του.

7. Ο Άρης συναντάει τους δικούς του συντρόφους για να ανακαλύψει οτι δεν είναι ούτε δικός τους, ούτε σύντροφός τους.

8. Ο Άρης ανακαλύπτει διάφορα πράγματα, μεταξύ αυτών και το πτώμα του πατέρα του.

9. Επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο -η αντοχή των ορίων μεταξύ "δικού" και "ξένου"

10. Μετά από ένα βράδυ στο ξενοδοχείο ο Άρης ξεκινάει για το βουνό περνώντας από τον κατεστραμμένο δρόμο

11. Ο Άρης ανεβαίνει το βουνό ψάχνοντας την οικογένειά του.

Μοιάζει με εκπνοή ανακούφισης το ξύπνημα των κρυμμένων ανθρώπων. Όταν η απειλή τους κατατρέχει περισσότερο από τους πραγματικούς τους κυνηγούς δεν νιώθουν πλέον την προστασία της νύχτας. Επειδή τη νύχτα κανένας δεν σε κυνηγάει, τη νύχτα όλοι λουφάζουν περιμένοντας να ξημερώσει. Αλλά αυτό είναι κάτι που μονίμως ξεχνάνε οι κυνηγημένοι σε αντίθεση με τους κυνηγούς. Κι έτσι ο τρόμος του πρωινού δίνει τη θέση του στην ομαδική εκπνοή ανακούφισης –«τη βγάλαμε ζωντανοί κι αυτή τη νύχτα», αντί για «άντε να δούμε τι συφορά μάς ξημερώνει».

Οι κρυμμένοι άνθρωποι ξεμύτισαν από τις σπηλιές σχεδόν χαρούμενοι. Κάτι παιδιά πετάχτηκαν ανέμελα στο ξέφωτο, για δυο-τρία λεπτά μόνο, πριν οι μανάδες τους τα ξαναφέρουν μέσα στις σπηλιές ουρλιάζοντας. Ανάμεσά τους δεν ήταν η κόρη μου.

Πέντε άντρες οπλισμένοι με τσεκούρια ξεκίνησαν να απλώνονται σα βεντάλια για να επιθεωρήσουν την περιοχή, ένας απ΄αυτούς πλησίασε κοντά στο δέντρο που κρυβόμουν –ήταν γέρος, στην ηλικία του πατέρα μου περίπου. Κοίταξα τους υπόλοιπους, μια απ΄τα ίδια. Γυναικόπαιδα και γέροι –αυτό ήταν όλο. Βγήκα προσεκτικά στο ξέφωτο, ο άντρας μπροστά μου σταμάτησε σαστισμένος. Σήκωνα τα χέρια ψηλά για να τον ησυχάσω.
«Καλημέρα», είπα καθαρά σα μαθητής φροντιστηρίου ξένων γλωσσών.
«Ποιος διάολος είσαι ‘σύ;» μούγκρισε ο γέρος.
«Φίλος», απάντησα.
«Δεν έχουμε φίλους», ψιθύρισε κοιτάζοντας πίσω του για να δει αν οι υπόλοιποι μας είχαν πάρει είδηση.
«Έχετε τώρα», του εξήγησα αλλά δεν τον έπεισα.
Οι υπόλοιποι είχαν φτάσει κοντά του αλλά έκαναν τόση φασαρία που πετάχτηκε ο κόσμος από τις σπηλιές. Έμεινα στη θέση μου, ακίνητος, προσπάθησα να χαμογελάσω. Αλλά κοίταζα εκεί πίσω.
«Έχεις όπλο;» με ρώτησε ο γέρος.
«Έχω αλλά μη φοβάσαι. Είμαι φίλος», του ξανάπα.
«Βγάλτο και ρίχτο μπροστά σου», είπε εκείνος.
«Έλα ρε μπάρμπα να τελειώνουμε!» νευρίασα τελικά. «Αν ήθελα να σας ρίξω θα το είχα κάνει ήδη –τι με πέρασες, για κούτσουρο να φοβηθώ από τα τσεκούρια σας;»
«Ρίξε το όπλο που σου λέω!» επανέλαβε ο γέρος, χωρίς να δείχνει τόσο σίγουρος πλέον.
«ΜΠΑΜΠΑ!» άκουσα την ενθουσιασμένη φωνούλα της.
Κοίταξα αλλά δεν μπορούσα να τη δω –με στράβωνε ο πούστικος ήλιος.
«ΠΙΑΣΤΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ!» άκουσα μια γυναικεία κραυγή και μετά...
«ΚΑΝΤΕ ΑΚΡΗ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ, ΚΑΝΤΕ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΓΑΜΩΤΟ!» αυτή ήταν η δική της φωνή.
Ξανακοίταξα λαίμαργα αλλά ο ήλιος με τσάκισε στα ίσα. Γονάτισα.

Μετά πνίγηκα στην αγκαλιά των μικροκαμωμένων χεριών της και άλλα χέρια, γυναικεία, με αγκάλιασαν από τη μέση για να με στηρίξουν. Σηκώθηκα ξεπλένωντας τα μάτια μου από το φως, επειδή να ξέρεις, αυτή είναι η χρησιμότητα των δακρύων. Τις κρατούσα αγκαλιά, δυο πλάσματα κρεμασμένα από τα μπράτσα μου και ήμουνα σίγουρος οτι θα τις έβγαζα απ΄αυτή την κόλαση. Είπα λοιπόν οτι η σημερινή μέρα ήταν δικιά μου και κανένας δεν θα μου τη χάλαγε. Γι΄αυτό, όταν ένας γέρος με ανοιχτό πουκάμισο στήθηκε μπροστά μου και ρώτησε, «τι θα γίνει με το όπλο», τον αγνόησα βρίζοντας –«δείξε λίγη γαμημένη διακριτικότητα ρε άνθρωπε» -και η μικρή ξεκαρδίστηκε κακαριστά αναγνωρίζοντας την βρισιά.
«Πάμε μέσα», είπε εκείνη.
Προχώρησα οδηγημένος από τη βιασύνη τους.

Η σπηλιά ήταν ξέβαθη, μια κοιλότητα στο βουνό και τίποτα περισσότερο. Η είσοδός της έχασκε απροστάτευτη. Αν υπήρχαν φίδια εδώ πάνω θα έκαναν γιορτή κάθε ξημέρωμα.
«Μπαμπά γιατί άργησες;» διαμαρτυρήθηκε η μικρή.
«Το θέμα είναι οτι ήρθα και δεν πρόκειται να σας ξαναφήσω», την καθησύχασα χαϊδεύοντας το κεφάλι της.
«Έχεις τα χάλια σου», παρατήρησε ανήσυχα η γυναίκα μου.
«Δεν έχω τίποτα που να μη διορθώνεται», την καθησύχασα με τη σειρά. Έτσι τουλάχιστον ήθελα να ελπίζω.
Καθίσαμε στο βάθος της σπηλιάς και ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται γύρω μας, προσεκτικά, σα μύγες που προσπαθούσαν να περάσουν δίπλα από ιστό αράχνης.
«Ο πατέρας σου...» μου είπε εκείνη.
«Ξέρω», την διέκοψα.
«Προσπάθησα να τους εξηγήσω...»
«Άδικος κόπος, αυτοί δεν ακούνε», της είπα.
Κοιταχτήκαμε προσπαθώντας να χορτάσουν τα μάτια μας τον άλλον –δεν ήταν και τόσο εύκολο.
«Πως περνάτε εδώ πάνω;» ρώτησα.
«Τα τρόφιμα τελειώνουν και το νερό επίσης. Υπάρχει ένα ποτάμι πιο πάνω, αλλά εδώ και μια βδομάδα κατεβάζει πετρέλαιο –μάλλον το ρίξανε τα αεροπλάνα στην πηγή του. Πρέπει να κρύβονται και αντάρτες στο βουνό εκτός από μας, γιατί βομβάρδισαν την κορυφή με ναπάλμ –γι΄αυτό μάλλον», ψιθύρισε κακόκεφα.
«Εντάξει, θα φύγουμε από δω –σύντομα», είπα.
«Να πάμε που;» βόγκηξε.
«Κάπου ασφαλέστερα –το βουνό είναι προσωρινό», είπα.
Την έβλεπα απέναντί μου να ξαναφέρνει στο μυαλό της τα στρατιωτικά περίπολα της πόλης, εκείνους τους τρομαγμένους νεαρούς που πυροβολούσαν τις σκιές και συνήθως σκοτώνονταν μεταξύ τους. Την έβλεπα να ξαναθυμάται τους τυφλωμένους από τον όχλο χωρικούς που ζητούσαν την ικανοποίηση της αρχέγονης εκδίκησης. Για κανέναν δεν είχαν σημασία οι άνθρωποι αυτή την εποχή –άλλοι πρόβαλαν τον τρόμο τους και άλλοι την πείνα τους σε όποιο πρόσωπο τύχαινε να ανταμώσουν. Οι φόνοι είχαν μετατραπεί σε απλές αντανακλαστικές αντιδράσεις. Και η γυναίκα μου φοβόταν να ξαναγυρίσει στους ανθρώπους, αυτό ήταν φανερό.

Καθίσαμε εκεί πέρα ώρα πολλή, το φως του ήλιου έγλυφε τα παπούτσια μας και είχα μια διάθεση να κοιμηθώ κοντά τους, να αφήσω τον σατινένιο ήχο των φωνών τους να με καταπιεί όσο ένα χαμόγελο θα κατσάρωνε ασυναίσθητα τα χείλη μου. Το τσιγάρο που είχα ανάψει μου έκαψε τα δάχτυλα όμως δεν ήταν αυτό που με ξύπνησε.
«Έρχεσαι λίγο να κουβεντιάσουμε;» ρώτησε ο γέρος που στεκόταν όρθιος πάνω από το κεφάλι μου.
Ένιωσα τα νεύρα στα μηνίγγια μου να τεντώνονται χτυπώντας.
«Εντάξει», είπα.

Πήγαμε κοντά στην είσοδο της σπηλιάς, εκεί που ο ήλιος εγγυούταν έναν ξεγυρισμένο πονοκέφαλο.
«Είσαι ο...» ξεκίνησε να λέει ο γέρος.
«Αυτός είμαι», τον διαβεβαίωσα.
Δεν ήταν απ΄αυτούς που είχα συναντήσει το πρωί –έμοιαζε καλοζωισμένος σαν προύχοντας.
«Ξέρεις λοιπόν για τον πατέρα σου», διαπίστωσε.
«Έχω βαρεθεί αυτό το θέμα», δυσανασχέτησα.
«Τον γνώριζα τον πατέρα σου, καλός άνθρωπος, δίκαιος...» αναπόλησε ο γέρος.
«Κι εγώ τον γνώριζα τον πατέρα μου», του υπενθύμισα.
«Γνώριζα και τους φονιάδες του –τα κατακάθια του χωριού...» πρόσθεσε μετά από λίγη σκέψη.
«Ναι κι εγώ τους γνώρισα πριν λίγες μέρες», του είπα.
«Και; Τους έδωσες συγχαρητήρια για οτι έκαναν;»
«Δεν ζήτησαν τη γνώμη μου, ούτε την άδειά μου».
«Πως αυτό; Δεν είσαι από τους αρχηγούς;» σχολίασε σκληρά ο γέρος.
«Όχι δεν είμαι από τους αρχηγούς και ούτε ξέρω ποιοι είναι οι αρχηγοί», του απάντησα.
«Αλλιώς τα μαθαίνουμε εμείς...»
«Δικό σας πρόβλημα αυτό», μουρμούρισα.
Σωπάσαμε επειδή δε μένανε πολλά να ειπωθούν σχετικά με το θέμα.
«Τι λογαριάζετε να κάνετε;» ρώτησα τελικά.
«Θα περιμένουμε εδώ πάνω, τι άλλο;»
«Ποιους θα περιμένετε;»
«Το στρατό να καθαρίσει τα χωριά μας».
«Για την ώρα ο στρατός κυρίως σας βομβαρδίζει απ΄ότι άκουσα», ειρωνεύτηκα με τη σειρά μου.
«Όχι εμάς –τους αντάρτες από δίπλα», είπε εκείνος.
«Πες το στις ναπάλμ αυτό και που ξέρεις; Μπορεί και να μη σας κάψουν», χαμογέλασα.
«Σαχλαμάρες!» μουρμούρισε αλλά δεν κατάλαβα σε τι ακριβώς αναφερόταν.
«Εγώ πάντως θα πάρω την οικογένειά μου και θα κατέβω», του είπα.
«Να πας που; Στο χωριό τα πράγματα είναι σκούρα και ποτέ δεν ξέρεις ποιος θα κάνει κουμάντο αύριο...»
«Γιατί πρέπει να κάνει κάποιος κουμάντο;» απόρησα δήθεν.
Με κοίταξε απότομα.
«Τι θες να πεις;»
«Αναρωτιέμαι γιατί πρέπει πάντα να κάνουν κάποιοι κουμάντο και οι υπόλοιποι να κουμαντάρονται. Δεν υπάρχει άλλη λύση;»
«Αν υπήρχε θα είχε βρεθεί τόσους αιώνες τώρα».
«Ίσως κάποιους να μην τους συμφέρει να βρεθεί...»
«Άρα δεν θα βρεθεί ποτέ –τζάμπα ασχολείσαι», έγειρε προς το μέρος μου. «Άκου παλικάρι μου, εσένα δε σε ξέρω αλλά θα σου πω κάτι, από σεβασμό για τον πατέρα σου. Οι άνθρωποι κάνουμε λάθη, πολλά λάθη –έτσι προχωράει ο κόσμος. Επειδή κάποια στιγμή βλέπουμε το λάθος μας και το διορθώνουμε και κάνουμε κάτι σωστότερο από αυτό που κάναμε πριν και μετά ξαναβλέπουμε το λάθος και πάει κορδόνι η ιστορία. Όσο πιο γρήγορα βλέπεις ένα λάθος λοιπόν...»
«Τόσο πιο γρήγορα κάνεις το επόμενο», γέλασα.
«Πες το κι έτσι», χαμογέλασε ο γέρος.
«Και που καταλήγουμε; Πέρα από τη φιλοσοφία εννοώ –θα έρθετε μαζί μας να κατέβουμε στο χωριό;» ρώτησα.
«Να μιλήσω αργότερα με τους υπόλοιπους...» πρότεινε ο γέρος.
«Νόμιζα οτι εσύ αποφασίζεις για όλους», του είπα.
«Ακόμα κι έτσι –πρέπει να τους ακούω», παρατήρησε ο γέρος.
«ΚΑΠΟΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ!» τσίριξε μια γυναίκα πανικόβλητη.
Κοιτάξαμε προς το ξέφωτο αλλά δεν μπορούσαμε να δούμε πολλά επειδή όλοι έτρεχαν σαν αποκεφαλισμένα κοτόπουλα. Οι κυνηγημένοι τρέμουν τους επισκέπτες –πάντα.
«Ένας είναι!» έκανε λαχανιασμένα κάποιος βιαστικός γέρος.
Σηκώθηκα. Κατά πάσα πιθανότητα ήμουνα ο μοναδικός με πιστόλι εκεί πέρα, ήταν λοιπόν δική μου δουλειά.
«Που πας;» κρεμάστηκε από το μπράτσο μου εκείνη.
«Πάω να δω –μη φοβάσαι», της είπα.

Δεν χρειάστηκε να περπατήσω πολύ, το μέρος που είχαν διαλέξει να κρυφτούν ήταν για στρουθοκαμήλους –ξέβαθη σπηλιά με 50 μέτρα ξέφωτο μπροστά της και μετά δέντρα αρκετά πυκνά για να κρυφτεί ολόκληρο τάγμα.
«Δεν το βάζεις κάτω εσύ!» ψευτοθαύμασα χαιρετώντας τον.
Κατά βάθος ήξερα οτι δεν υπήρχε περίπτωση να ξεκολλήσει από πίσω μου, είχε τέτοιες εντολές και ήταν φτιαγμένος να τις εκτελεί.
«Θα μπορούσες να μου πεις οτι φεύγεις», γκρίνιαξε ο Στέφανος.
«Και γιατί να το κάνω;» γέλασα.
«Επειδή...» μπερδεύτηκε εκείνος.
«Επειδή έτσι θα διευκόλυνα την αποστολή σου», είπα σταθερά.
«Α, μάλιστα», έκανε εκείνος. «Άρχισες να θυμάσαι λοιπόν».
«Αν ποτέ μπόρεσα να ξεχάσω...» είπα εγώ, κυρίως στον εαυτό μου.
«Υπάρχει μια ομάδα λίγο ψηλότερα...» άρχισε να λέει ο Στέφανος.
«Δε μ΄ενδιαφέρει», τον έκοψα. «Θα πάρω την οικογένειά μου και θα κατέβω. Δεν είναι δική μου δουλειά πια».
«Όταν κατέβεις θα ξαναγίνει δική σου δουλειά», γέλασε ο Στέφανος. Μετά έβγαλε δυο τσιγάρα και τα άναψε –μου έδωσε το ένα. «Ο στρατός ήρθε στο χωριό, όταν έφυγα ακούγονταν ήδη τα φορτηγά τους...»
«Και λοιπόν;»
«Οι δικοί μας εκεί πέρα δεν θα αντέξουν πάνω από δυο ώρες».
«Γιατί δεν κρύβονται τότε;»
«Επειδή τους έφαγε η αναβλητικότητα και δεν τον καθαρίσανε τελικά τον αστυνόμο. Θα τους δώσει με τη μία στους στρατιώτες...»
«Θα έπρεπε ίσως να φύγουν, να την κοπανήσουν...»
«Είναι το χωριό τους Άρη! Δε θέλουν να φύγουν», είπε ο Στέφανος.
«Τότε, καλά ξεμπερδέματα», είπα εγώ.
«Θα μπορούσαμε ίσως να κάνουμε κάτι, να κατέβουμε για βοήθεια με τους δικούς μας από το βουνό... Εύκολα θα παίρναμε τις πλάτες του στρατού...» μουρμούρισε.
«Πολύ καλή ιδέα! Αυτό να κάνετε», απάντησα.
«Κόψε την ειρωνεία!» θύμωσε ο Στέφανος.
«Κι εσύ κόψε την καθοδήγηση! Σου είπα οτι δεν με ενδιαφέρουν όλα αυτά, θέλω μόνο να φύγω με την οικογένειά μου».
Γέλασε.
«Ποιον κοροϊδεύεις ρε Άρη;» είπε.
«Άντε γαμήσου. Ξεφορτώσου με!» μούγκρισα κουμπωμένος και του γύρισα την πλάτη.
«Μέχρι το βράδυ θα είμαι πίσω –μην πάτε πουθενά», φώναξε ο Στέφανος.

«Ποιος ήταν αυτός;» με ρώτησε ο γέρος.
«Ένας γνωστός μου», απάντησα.
«Και που πάει;»
«Στο διάολο –αλλά θα ξαναγυρίσει».
«Μόνος του;» ανησύχησε ο γέρος.
«Δε νομίζω», επιβεβαίωσα την ανησυχία του.
Ο γέρος έφτυσε στο χώμα.
«Μας έβαλες σε μπελάδες», βόγκηξε.
«Δεν το ήθελα», προσπάθησα να δικαιολογηθώ.
«Και τι μ΄αυτό;» παρατήρησε.
Δίκιο είχε.

Μέσα στη σπηλιά η γυναίκα μου έφτιαχνε πρωινό. Παξιμάδια με μαρμελάδα και γάλα από τσίγκινο κουτί. Η μικρή ανέβηκε πάνω μου όταν κάθισα κοντά τους.
«Μπαμπά, πρέπει να σου δείξω την κρυψώνα μου», φώναξε ενθουσιασμένη.
«Αργότερα», είπα σκεφτικός.
«Μα είναι κοντά –εδώ απέξω, στα δέντρα!» συνέχισε αμετάπειστη.
«Εντάξει, να φάμε πρώτα πρωινό», μουρμούρισα παραιτημένα.
«Τι έγινε;» με ρώτησε εκείνη.
«Πρέπει να φύγουμε πριν νυχτώσει», είπα εγώ.
«Δε θέλω!» φώναξε η μικρή.
«Ο μπαμπάς έχει δίκιο –είναι καιρός να κατέβουμε», προσπάθησε να την καθησυχάσει εκείνη.
«Μα εδώ περνάω καλά!» συνέχισε η μικρή.
Την κοίταξα. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος κόσμος κατάλληλος για παιδιά αλλά αυτός ο κόσμος φτιάχτηκε για να σκοτώνει τα όνειρά τους κι εμείς που τα φέραμε εδώ είμαστε ένοχοι. Μασούλησα την αλειμμένη φρυγανιά ανόρεχτα.
«Τι θ΄απογίνουμε;» μουρμούρισε εκείνη όταν η μικρή δεν πρόσεχε.
Θα ήθελα να είμαι στη θέση του πατέρα μου, θα ήθελα να είμαι σε θέση να πω –«ότι οι άλλοι κι εμείς». Αλλά δεν γινόταν.
«Θα βρούμε ένα ασφαλέστερο μέρος –κάποτε θα τελειώσουν όλα αυτά...» είπα αβέβαια.
Εκείνη δε μίλησε.

Απομακρύνθηκα πριν η μικρή ξαναθυμηθεί την κρυψώνα της στα δέντρα, άφησα τη γυναίκα μου να μαζεύει τα πράγματα και πήγα προς τους συγκεντρωμένους γέρους στην άλλη άκρη της σπηλιάς. Δυο –τρία κεφάλια με κοίταξαν ανήσυχα αλλά ο γερο-προύχοντας τους έκανε νόημα να ησυχάσουν.
«Κάτσε», μου πρότεινε. «Κουβεντιάζαμε εδώ πέρα για το τι να κάνουμε».
«Και που καταλήξατε;» ρώτησα.
«Θα φύγουμε. Αν έρθουν οι αντάρτες θα έχουμε τραβήγματα. Στην καλύτερη περίπτωση θα μας κλέψουν τα τρόφιμα...»
«Ή θα μας σκοτώσουν», πετάχτηκε κάποιος άλλος γέρος.
«Κι έτσι να μη γίνει, οι αντάρτες τραβάνε το στρατό όπως τα σκατά τις μύγες. Δεν θέλουμε να φάμε καμιά ξώφαλτση», είπε ο γερο-προύχοντας.
«Λοιπόν;» έκανα περιμένοντας.
«Υπάρχει ένα μονοπάτι... κατσικόδρομος», έπιασε να μου εξηγεί ο γέρος. «Αν ξεκινήσουμε σε καμιά ώρα θα το έχουμε βρει πριν νυχτώσει...»
«Που πάει το μονοπάτι αυτό;» ρώτησα.
«Στην άλλη πλευρά του βουνού, ανηφορίζει για κάνα δυο χιλιόμετρα και μετά σε βγάζει από πίσω...»
«Τι είναι στην άλλη πλευρά του βουνού;» απόρησα.
«Κανείς μας δεν ξέρει. Ποτέ δε χρειάστηκε να πάμε».
«Και που ξέρετε οτι βγάζει κάτω από το βουνό το μονοπάτι;»
Γελάσανε κάτω από τα μουστάκια τους.
«Το μονοπάτι του Κλεφτόγιαννη...» είπε ένας γέρος.
«Τι σημαίνει αυτό;» έκανα εγώ.
«Από κει πέρναγε τα πρόβατα που έκλεβε, τα πήγαινε στην αγορά της πόλης να τα πουλήσει», συνέχισε ο ίδιος γέρος.
«Άρα υπάρχει κάποια πόλη εκεί πίσω», συμπέρανα.
«Που να ξέρουμε; Πάνε 10 χρόνια που πέθανε ο Κλεφτόγιαννης....»
«Δεν έχουμε άλλη επιλογή», είπε ο γερο-προύχοντας. «Στο χωριό αλωνίζουν οι αληταράδες, θα μας περάσουν όλους από μαχαίρι αν εμφανιστούμε...»
Τότε κατάλαβα οτι ήμουνα ο μόνος που ήξερε για τον στρατό. Θα μπορούσα να το αποκαλύψω και να τους γλιτώσω από τις ταλαιπωρίες, αλλά μετά θα έπρεπε να ψάξω μόνος μου το μονοπάτι. Κοίταξα τους γέρους και τα γυναικόπαιδα –άξιζε τον κόπο να τους βάλω στον κίνδυνο, μόνο και μόνο για να βελτιώσω τις πιθανότητες διαφυγής της δικής μου οικογένειας; Φυσικά και δεν άξιζε. Αλλά δεν γινόταν διαφορετικά.
«Εντάξει, θα έρθουμε μαζί σας», είπα κοφτά.
«Γιατί δεν πάτε πίσω στο χωριό; Θα είναι καλύτερα για σας», είπε ο γέρος.
«Δεν τους εμπιστεύομαι αυτούς στο χωριό», είπα ψέματα εγώ.
«Δίκιο έχει –είναι σκυλιά μαύρα», σιγοντάρισε κάποιος από τους γέρους. «Άσε που αν έρθει ο στρατός την έχουν άσχημα –κι αυτός και η οικογένειά του...»
Χαμογέλασα καθώς απομακρυνόμουν.

Εκείνη τακτοποιούσε με προσοχή τα ρούχα στο κάτω μέρος του σακιδίου, από πάνω έβαζε τις κονσέρβες και τις κούκλες της μικρής –καθόμουν και τη χάζευα ενώ σκεφτόμουν μια περιποιημένη αυλή κι εκείνη να σκαλίζει τα λουλούδια όσο η μικρή θα μας κουνάει το χέρι στριφογυρίζοντας με το ποδήλατό της. Δεν πάλεψα ποτέ για έναν καλύτερο κόσμο, πάλευα μόνο για να επιβιώσω, αλλά τελικά ο καλύτερος κόσμος είναι πάντα το απλούστερο σχήμα. Η ανθρώπινη ευτυχία έρχεται όταν μάθεις να ξεχωρίζεις πόσο λίγα είναι τα πάντα που θέλεις. Την πλησίασα από πίσω και τη φίλησα στο λαιμό, πετάχτηκε για μια στιγμή αλλά μετά χαλάρωσε.
«Συγνώμη για όλα αυτά», της είπα.
«Μη ζητάς συγνώμη –δεν φταις σε τίποτα», μου απάντησε.
«Μακάρι να ήταν έτσι», μουρμούρισα. «Πάντως έχεις δίκιο –οι συγνώμες είναι σκέτες κουβέντες, το θέμα είναι να ξεφύγουμε».
«Θα τα καταφέρουμε;» ρώτησε όλο αγωνία.
«Σίγουρα», είπα.
Και δεν έλεγα ψέματα, αλλά δεν έλεγα κι ολόκληρη την αλήθεια. Επειδή αυτές τις δυο θα τις γλίτωνα, θα έβρισκα ένα ασφαλές μέρος να ζήσουν ήρεμα. Ή θα τις σκότωνα την ώρα που κοιμόνταν για να μην πέσουν στα χέρια των δολοφόνων. Εγώ όμως ήμουνα από καιρό με την πλάτη στον τοίχο –δεν υπήρχε πιθανότητα να τη βγάλω καθαρή.
«Μπαμπά, πότε θα πάμε να σου δείξω την κρυψώνα μου επιτέλους!» διαμαρτυρήθηκε η κόρη μου.
«Τώρα αμέσως», είπα και την ακολούθησα χαμογελαστός.

Δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς.

Πάμε παρακάτω »

Δευτέρα, Αυγούστου 03, 2009

"Άντε -και του χρόνου σπίτια μας!"

Δευτέρα, Αυγούστου 03, 2009

The Motorcycle boy

16 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς

Εγώ, εντάξει, δε γουστάρω καλοκαιρινές διακοπές και άλλα τέτοια –είμαι της φράξιας Σοφίας Αρβανίτη, «μη μου μιλάς για καλοκαίρια/ για ακρογιαλιές και γι΄αστέρια», κάπως έτσι -τέλος πάντων. Αλλά απορώ μ΄αυτούς που γουστάρουν.

Εννοώ.

Εντάξει αδερφάκι, θέλεις θάλασσα (καθότι και το κορίτσι το ίδιο θέλει να πούμε), αρμύρα, ήλιο, καρπούζι στην άμμο και ξέρω ‘γω... Αν ζεις σε καμιά πολιτισμένη χώρα, τύπου Σερβία, Κροατία, Ιταλία, Πορτογαλία ή σε καμιά Λατινική Αμερική –τυχερός είσαι. Επειδή κάπου μπορεί να πετύχεις την ονειρεμένη ακροθαλασσιά. Αν όμως αδερφάκι ζεις στην Ελλάδα τον ήπιες κανονικά. Και μην πιστεύεις τους χάρτες -ας πούμε και το Κουβέιτ θάλασσα έχει αλλά αν κάνεις να πέσεις στα ήσυχα νερά της θα βγεις μαριναρισμένος σα φιλετάκι πανέ.

Εξηγούμαι περαιτέρω.

Εκεί κατά τον Μάη μήνα κάθεσαι μπροστά σε γεωπολιτικούς χάρτες να καταστρώσεις τις διακοπές σου. Απορρίπτεις τα βουνά καθότι Μεσογειακός τύπος με ροπή προς τα εγκαύματα τρίτου βαθμού και την ηλίαση. Βάζεις κάτω λοιπόν τα παραθαλάσσια. Και ξεκινάς από τα νησιά, επειδή εκεί καταλαβαίνεις τι θα πει καλοκαίρι. Το έλεγε κι ο Βαγγελάκης ο Γερμανός, «Μύκονο και Σαντορίνη/ σαν ερωτευμένοι πιγκουίνοι». Δεν έλεγε Κατάκωλο και Λιδόρικι ο ποιητής –νησιά έλεγε κι από αυτά αρχίζεις το ψάξιμο. Άσε που σε ιντριγκάρουν αυτοί οι «ερωτευμένοι πιγκουίνοι», τουτέστιν ακόμα και σαμπρέλα τριαξονικού να έχεις γίνει από την πολλή μάσα, δεν μπορεί, τον έρωτα θα τον συναντήσεις στο νησί! Ψάχνεις λοιπόν στα νησιά και...
Εμείς τουλάχιστον, όταν είδαμε πόσο κάνουν τα εισιτήρια των καραβιών και πόσο κοστίζει το δωμάτιο σε ελληνικό νησί (βγάλε την Κρήτη και την Πελοπόννησο –που μπορεί να δείχνουν, αλλά δεν είναι νησιά), αποφασίσαμε να κρατήσουμε τα φράγκα και να πάμε μια βδομάδα στην Ευρώπη το χειμώνα, που στοιχίζει και φθηνότερα.

‘Νταξει, θα που πεις, υπερβολικός! Υπάρχουν κι ελληνικά νησιά χωρίς πολυκοσμία ούτε κακοσμία. Υπάρχουν –είπα εγώ το αντίθετο; Μόνο που το καράβι δένει σ΄αυτά τρεις φορές το μήνα (τα καλοκαίρια) κι αν πάθεις τίποτα αλλεργία από τσίμπημα σφίγγας ας πούμε, δε σε σώζει ούτε το ελικόπτερο του Παλαιοκώστα.

Άρα, νησί γιόκ κι ας λέει οτι θέλει ο κάθε Γερμανός. Αποφασίσαμε στεριά, να έχουμε και το κεφάλι μας ήσυχο. Και καταλήξαμε να προτιμήσουμε κάμπινγκ (ένεκα η οικονομική κρίση) στη Χαλκιδική –σκέφτεστε τίποτα καλύτερο; Πάντως, σε όσους το είπαμε, έδειξαν να ενθουσιάζονται με την ιδέα.

Να ανοίξω εδώ μια παρένθεση περί οικονομικής κρίσεως που μας πρήξανε τα κανάλια και η κυβέρνηση. Ε, λοιπόν το ακούσανε φαίνεται οι ρουμτουλετάδες των νησιών και οι ξενοδόχοι και πήραν τα μέτρα τους. Υπολόγισαν δηλαδή, «αφού δεν θα έχω φέτος γεμάτα τα δωμάτια όλη τη σεζόν, αλλά, πουχού, το ένα τρίτο αυτής, θα τριπλασιάσω τις τιμές για να μη χάσω κιόλας ο άνθρωπος!» Σωστοί νομίζω.

Εμείς πάντως θα πηγαίναμε Χαλκιδική και φακ δεμ ολ, που έλεγε κι ένας φιλαράκος, θεός σχωρέστον –έχει γίνει τώρα εξέκιουτιβ σε τράπεζα και πάει μόνο ολ ινκλούσιβ στην αλλοδαπή. Αλλά τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως διαφορετικά και δεν τους φακ ολ τελικά...

Διότι το καλό πήδημα από τα προκαταρκτικά φαίνεται –έτσι κι εμείς όταν πήγαμε στον ΟΣΕ να βγάλουμε εισιτήρια πληροφορηθήκαμε οτι τα τρένα απεργούν Δευτέρες και Παρασκευές. Γιατί; Επειδή πάνε να τα ξεπουλήσουν και τα έχουν ρημάξει στην απαξίωση, που ακούστηκε άλλωστε να υπάρχει φτηνό, ασφαλές και γρήγορο μεταφορικό μέσο Αθήνα-Θεσσαλονίκη; Και τα αδέρφια της Ετζίαν τι θα γίνουν; Κλέφτες θα γίνουν; Τέλος πάντων, με το δίκιο τους οι άνθρωποι απεργούν αλλά το γεγονός ήταν οτι ταξίδι με τρένο δεν έπαιζε σαν πιθανότητα.

Αρνούμενοι πεισματικά (σαν ήρωες αρχαίας τραγωδίας) να λάβουμε υπόψη την προειδοποίηση της μοίρας, αποφασίσαμε να διατηρήσουμε την καλοκαιρινή μας αισιοδοξία και να χρησιμοποιήσουμε το αυτοκίνητο για το ταξίδι μας. Ή ίσως και να μας τύφλωσε καμιά αγάμητη θεά, σαν τον Αίαντα που πέρασε τα πρόβατα για Τρώες και τα μακέλεψε –ξέρω ΄γω;

Και να πεις οτι δεν έρχονταν οι οιωνοί με το τσουβάλι; Πριν βγούμε στην Εθνική (από Αττική οδό) έσκασε καινούργια προειδοποίηση: «Συμφόρηση στην έξοδο της Εθνικής οδού λόγω έργων». Ωραίων έργων, μπλοκμπάστερ –αν κρίναμε από την ουρά που είχε μαζευτεί και περίμενε υπομονετικά να τα θαυμάσει. Τουτέστιν, τρία τέταρτα κολλημένοι –αλλά όταν ο άνθρωπος πάει ντουγρού στη συμφορά δεν μασάει από κάτι τέτοια.

Έτσι βγήκαμε στην Εθνική κι έτσι άρχισε το γλέντι.

Ξεκίναγε η άσφαλτος τρεις λωρίδες, σούπερ, «ευρωπαϊκή πλενόμενη». Πήγαινες να πατήσεις λίγο γκάζι, αλλά έβλεπες την ταμπέλα «Διόδια στα 1.000 μέτρα» και έπεφτες στα φρένα. Πολλά διόδια. Πολύχρωμα διόδια. Διόδια για όλα τα γούστα. Διόδια των 2,7 ευρώ, διόδια των 2 ευρώ, μέχρι και διόδια του 1 ευρώ βρήκαμε –διόδια για όλα τα βαλάντια. 7 διόδια μετρήσαμε στο «πήγαινε» κι άλλα τόσα στο «έλα», μπορεί και περισσότερα. Ευτυχώς το τελευταίο διόδιο πριν φτάσουμε Θεσσαλονίκη το είχαν καταλάβει οι σύντροφοι του ΚΚΕ και ήταν δωρεάν. Έμαθα οτι ο Πρετεντέρης αναφέρθηκε στο θέμα και κατηγόρησε το ΚΚΕ οτι «εθίζει τον λαό στο τζάμπα» με αυτές του τις ενέργειες. Δίκιο έχει ο Πρετεντέρης –τι είναι ο λαός δηλαδή για να έχει τζάμπα μεταφορές; Ο Τσίμας είναι που ταξίδευε προσκεκλημένος του Χριστοφοράκου να δει τη Φόρμουλα 1;
Δυο επιμέρους παρατηρήσεις εδώ:
1. Όποιος αντιμετωπίζει τον λαό σα σκύλο του Παυλώφ που μπορεί να εκγυμνάζεται ώστε να αντιδρά με συγκεκριμένο τρόπο σε συγκεκριμένα ερεθίσματα είναι απλώς φασίστας.
2. Απ΄ότι έμαθα αργότερα, τα διόδια που είχε κλείσει το ΚΚΕ ήταν τα μοναδικά Δημόσια Διόδια σε όλη τη διαδρομή. Άρα, τζάμπα μάγκες οι σύντροφοι –όταν φωνάζουμε κατά της ολιγαρχίας και υπέρ του κρατισμού καλό είναι να το εφαρμόζουμε και στην πρακτική μας. Όχι να κωλώνουμε μπροστά σε μπράβους ή/ και τυχόν μηνύσεις.

Θα μου πεις οτι έτσι είναι ο καπιταλισμός φιλαράκι –θες δρόμους; Θα τους πληρώσεις. Θες οδική ασφάλεια; Θα τα στάξεις! Εντάξει, αν είναι να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο –χαλάλι του καπιταλισμού και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Αλλά δεν συνέβησαν ακριβώς έτσι τα πράγματα!

Καθότι εμείς βεβαίως πληρώναμε τα διόδια (κάθε μισή ώρα και ένα) αλλά «ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία». Κάποιος την έγραψε σε ταμπέλα με μπογιά. Διότι στο 80% του οδικού άξονα Αθήνας-Θεσσαλονίκης εκτελούνταν έργα! Έφευγες από το διόδιο ανάλαφρος κι έτοιμος να γκαζώνεις –τσουπ η ταμπέλα στη μάπα «Έργα σε μήκος 5 χιλιομέτρων»! Κάθε 5 χιλιόμετρα και άλλη ταμπέλα! Από τα 500τόσα που κάναμε, ζήτημα να πατήσαμε 80 χιλιόμετρα εθνικής οδού με περισσότερες της μιας λωρίδες! «Έργα και Ημέρες» κανονικά! Έργα παντού κι αν τύχαινε να νυχτώσουν οι ημέρες –χέσε μέσα, θα σε βρίσκανε σε κάνα χαντάκι μετά από πενταετία σαν τον μοτοσυκλετιστή που λέγανε στις ειδήσεις!
Δυο έξτρα παρατηρησούλες και εδώ:
1. Αυτή η εταιρεία «Κλειδί –Πέταλου Μαλιακού» ή κάπως έτσι –τι σκατά άκρες έχει; Τα έργα της ξεκινάνε έξω από τον Άγιο Κωνσταντίνο και φτάνουν μέχρι την Κατερίνη! Χοντρικά τα δημοπράτησε το ΥΠΕΧΩΔΕ ή ξεμείναμε από εταιρείες στη χώρα;
2. Όταν λένε οι ειδήσεις «φεύγει το πρώτο κύμα εκδρομέων –ουρές στα διόδια», τι ακριβώς καταλαβαίνετε ρε σεις –γαμώ τα ΥΠΕΧΩΔΕ σας μέσα; Οτι ΤΟΤΕ είναι η κατάλληλη εποχή για να κάνετε έργα στην Εθνική και τις εξόδους της; Μήπως να κάνατε και εργασίες συντήρησης στα λιμάνια των νησιών τώρα που είναι καλοκαιράκι και, όσο να πεις, δεν τρελαίνονται και τα πλοία να δέσουν σε λιμάνι!
3. Έχω ακούσει οτι τα σύγχρονα κράτη απαγορεύουν τα μονοπώλια. Γι΄αυτό, ας πούμε, η Αττική οδός έχει κάτι ταμπελάρες που σε προειδοποιούν: «αν πας από δω θα τα στάξεις, αν πας από την άλλη –τζάμπα και η κούραση δική σου». Στην Εθνική δεν ισχύουν αυτά; Απαγορεύεται δηλαδή να μην αγοράσω τις υπηρεσίες των ιδιωτικών εταιρειών; Αν ναι –γιατί; Κι αν όχι –αιτιολογήστε την απάντηση με σχετικό χάρτη.
4. Έχει βγει καμιά ντιρεκτίβα να γίνει η Εθνική πίστα αγώνων εντούρο και το αγνοώ; Επειδή, αν δεν κάνεις αγώνες εντούρο, δεν υπάρχει κανένας λόγος να γεμίζεις το δρόμο ασφάλτινα μπαλώματα και σαμαράκια -τέτοια είναι ΟΛΑ τα κομμάτια της Εθνικής που έχουν παραδοθεί πρόσφατα, γι΄αυτό ρωτάω.

Πάμε παρακάτω... Αλλά δεν έχει παρακάτω –επειδή φτάσαμε κάποια μέρα στο κάμπινγκ. Ωραίο κάμπινγκ, ευρύχωρο, παραλιακό! Ήταν και δίπλα στη θάλασσα, να το πούμε κι αυτό! Αλλά να πούμε και περί θάλασσας, όχι της συγκεκριμένης –γενικότερα περί ελληνικής θάλασσας. Ρε φίλε, έχεις πάρει χαμπάρι τη μπουρδελοκατάσταση που επικρατεί πλέον στις ελληνικές θάλασσες από καιρικής απόψεως;

Τουτέστιν, όλο τον Ιούνη και το πρώτο μισό του Ιούλη υπάρχει ωραία θαλασσίτσα, δροσερή, γάργαρη, καθαρή κι όλα τα σχετικά. Μετά όμως μπαίνει ο διάολος μέσα της! Πλακώνουν κάτι ανακατωσούρες και γίνεται αχταρμάς ο βυθός με την επιφάνεια. Έρχονται και τίποτα μελτεμοειδείς αέρηδες, γεμίζει το κύμα φύκια, πλαστικές σακούλες –άμα κολυμπάς σε σχετικά κλειστό κόλπο, δένει και κάποιο ιστιοπλοϊκό να αποφύγει τον καιρό, οπότε συναγωνίζεσαι στο κρόουλ με επιπλέουσες κουράδες –έρχονται μετά οι τσούχτρες, οι μέδουσες και τα άλλα θαλάσσια τέρατα, οι χοντρές με τα παιδάκια που κατουράνε δίπλα σου, οι μπόμπιρες με τις μαρμαλάδες, οι σφίχτες με τις ρακέτες και οι θεογκόμενες με τα αντηλιακά που φτιάχνουν κανονικές πετρελαιοκηλίδες σε ακτίνα χιλιομέτρων... Τουτέστιν, το δεύτερο μισό του Ιούλη και τον Αύγουστο –σκατά φλαμπέ οι ελληνικές θάλασσες. Και έλα να μου πεις μετά για το μαγευτικό Αιγαίο –ειδικά για το Αιγαίο!

Βάλε τώρα στο ντεκόρ και τις παραδοσιακές ελληνικές ταβέρνες –υπάρχουν κάποιοι που γκρινιάζουν επειδή στις ταβέρνες πουλάνε κατεψυγμένα, λοιπόν εγώ παρακαλάω να τα πετύχω τα κατεψυγμένα! Επειδή παίζει η μόδα του «φρέσκου, σήμερα το πρωί το ψαρέψαμε», άκου τώρα! Αν είσαι ψαροφάγος, μάλλον ξέρεις να εκτιμάς το φρέσκο ψάρι κι αν είσαι μεγιστάνας μπορεί και να το πληρώσεις. Εγώ όμως δεν είμαι σε τέτοια φάση. Παραγγέλνω λοιπόν καλαμαράκι-χταποδάκι, για να μην τη σπάω στους υπόλοιπους, τους ψαρολάτρεις. Και περιμένω να φάω το κατεψυγμένο μου, το τηγανητό μου, το ξεροψημμένο μου κι έτσι. Τόσο αθώος άνθρωπος είμαι!
Αλλά όταν ο μαγαζάτορας μου φέρνει «Το Καλαμάρι του Βαρκάρη», ένα κτήνος μήκους πιατέλας –τι σκατά να φάω; Πως να ξεροψηθεί αυτό το πράμα που είναι ίσα μ΄ένα μωρό φάλαινας; Το γεμίζουν κιόλας με κάτι σκατολοϊδια, αφήνουν και μισό κιλό άμμο μέσα, το πληρώνεις στο τέλος και για φρέσκο! Το κτήνος που ανάθεμα κι αν το ψαρέψανε, πιο πιθανό είναι να το πέταξε στα βράχια η οικογένεια Καλαμάρη αηδιασμένη από την ασχήμια του! Φτιάχνουν και κάτι πατάτες ατηγάνιστες εσωτερικώς, επειδή τις έχει κόψει ο μάστορας ίσα με το μπράτσο του εγγονού του την κάθε μία κι όταν τις δαγκώνεις κάνουν κριτς κρατς σα μήλο, οπότε αναφωνούμε όλοι στο τέλος εκστασιασμένοι: «Εδώ είναι παράδεισος, όλα φρέσκα, τίποτα προτηγανισμένο!» Στην επιστροφή βεβαίως ψάχνουμε καμιά καντίνα μπας και στομώσουμε την πείνα μας.

Φυσικά, στο τέλος της μέρας, σε περιμένουν οι πολυτέλειες του κάμπινγκ τις οποίες πληρώνεις αδρά. Πολυτέλειες όχι αστεία –το τονίζω αυτό!
-Σε περιμένει το τρεχούμενο νερό στα παραθαλάσσια ντους, το οποίο τρέχει αφειδώς όλη μέρα εκτός από τη στιγμή που θα αποφασίσεις να ξεπλύνεις τα αλάτια από πάνω σου.
-Σε περιμένουν οι γραφικές τουαλέτες οι οποίες βρίσκονται μονίμως στην κατάσταση «WC γηπέδου Κλεάνθης Βικελίδης μετά από ντέρμπυ Άρης-ΠΑΟΚ».
-Σε περιμένουν επίσης σπασμένες ντουζιέρες και νερό που τρέχει (τρέχει... τρόπος του λέγειν –για την ακρίβεια απλώς στάζει) όσο εσύ ξεροσταλιάζεις από κάτω, τίγκα στη σαπουνάδα.
-Σε περιμένει τέλος (δωρεάν, χωρίς να πληρώσεις ούτε ευρώ!) ο καλός γείτονας με την τηλεόραση τσιταρισμένη καταμεσής του κάμπινγκ –οπότε, ακούς τις ειδήσεις σου (ενημερώνεσαι), ακούς και τις επαναλήψεις των σήριαλ (ψυχαγωγείσαι δηλαδή).

Όταν επιστρέφεις από όλη αυτή την κατάσταση, φυσικά μιλάς για ονειρεμένες διακοπές –να μη σε περάσουν και για μαλάκα ή ξενέρωτο! Ή ίσως και να θυμάσαι μόνο τα καλά, σαν τους κολλημένους με τη στρατιωτική τους θητεία που τη νοσταλγούν επειδή ξέχασαν το πήξιμο που φάγανε τότε.

Πάντως εγώ, στο ταξίδι της επιστροφής, κολλημένος κοντά μια ώρα έξω από τη Λάρισα (γινόντουσαν κάτι έργα μπροστά) σκεφτόμουν οτι η Θεσσαλονίκη για όσους μένουν στην Αθήνα είναι πλέον προσβάσιμη μόνο μέσω αέρος. Η Εθνική δεν πατιέται, τα τρένα δε λειτουργούν –μόνο τα αεροπλάνα μένουν. Κι αυτό είναι κάποια πρόοδος όσο να πεις –τι τα θες φιλαράκι;

«Οι ουρανοί είναι δικοί μας» που έλεγε και η παλιά χουντική εκπομπή της ΥΕΝΕΔ–που να τραβιέσαι σαν τους Ευρωπαίους με τρένα και λεωφορεία; Χαχόλος είσαι; Και που να ταλαιπωρείς την αυτοκινητάρα σου; Θα ανάψουν τα 2.000 κυβικά σου στην Εθνική με την πολύωρη οδήγηση –άσε καλύτερα!

Αυτό λέω κι εγώ κάθε φορά που καλοκαιριάζει και φτάνει η ώρα των διακοπών. Άσε καλύτερα!

Πάμε παρακάτω »