Τετάρτη, Οκτωβρίου 03, 2007

"Ποιος άφησε τα σκυλιά λυτά;"

Κάποιους ανθρώπους είναι γραφτό να τους γνωρίσεις επειδή, τελικά, πρέπει να πληρώσεις για τα κρίματά σου σε αυτή τη ζωή (λόγω ελλείψεως άλλης). Δεν ξέρω τι αμαρτίες έχω κάνει, αλλά ένα μεγάλο κομμάτι τους θα πρέπει να ανήκει στη θεωρητική σφαίρα –γι΄αυτό γνώρισα τον Σκιές. Είναι η τρίτη φορά που κάνω ποστ με αφορμή κάτι που αυτός έγραψε και, τώρα, προσπάθησα να το αποφύγω όσο γινόταν περισσότερο.
Όμως είχαν έρθει εκείνα τα τρία ποστάκια του pikei (άλλο βάσανο αυτός –φαίνεται πως οι θεωρητικές μου αμαρτίες είναι βαρύτερες από του Κάουτσκυ και του Γκορμπατσόφ μαζί) -υπάρχει μια ατέλειωτη κουβέντα στο δικό του μπλογκ που μου άφησε κενά κατανόησης.
Το ποστ του Σκιές είναι εδώ και την κουβέντα να πας εκεί να τη διαβάσεις, γιατί είναι πολύ πιθανό να παραφράσω τις απόψεις, προσπαθώντας να τις παρουσιάσω συνοπτικά.

Ο Σκιές, λοιπόν, εκφράζει την άποψη πως αν γραφόταν σήμερα η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή θα έπρεπε να ονομάζεται «Ισμήνη» και την τεκμηριώνει επαρκώς. Δανείζομαι δυο κομμάτια από δικά του σχόλια (γιατί το ποστ είναι πολύ μασίφ και δεν τεμαχίζεται ούτε με ηλεκτρικό πριόνι):
«To “πρόβλημα” με την Ισμήνη είναι οτι δεν μπορεί να βαδίσει σε συγκρουσιακές λογικές. Δεν μπορεί να έρθει σε ρήξη. Κι εκεί πηγαίνει και ο παραλληλισμός με μια μερίδα σημερινών ανθρώπων: οτι ενώ μεν είναι κατανοητή η ανάγκη της σύγκρουσης, η ανάγκη αυτή δρά αντιστρόφως ανάλογα βουλιάζοντας τον ολοένα και περισσότερο στον καναπέ».
«Μέσα σε αυτό το κλίμα οντολογικής διαφοράς, είναι νομίζω εύκολο να σχετικοποιηθεί και η πολιτική και κοινωνική ανάλυση, να επιχειρηματολογήσει κανείς τόσο υπέρ όσο και κατά της συγκρουσιακής ανάγκης και λογικής. Πόσοι μπαίνουν στην διαδικασία να αναρωτηθούν για τα θέματα αυτά είναι ένα άλλο θέμα, αλλά από οποιαδήποτε θέση κι αν ξεκινήσει κάποιος δύσκολα θα αποφύγει την ισοσθενική αντί-θεση. Κι όπως όταν στο διάνυσμα μιας διελκυστίνδας δρούν δυο ισοσθενείς δυνάμεις με αντίθετη φορά φτάνουμε στην αμηχανία και την ακινησία, έτσι και σε ένα διάλογο για ένα ζήτημα από δύο αντίθετες κι εξίσου ισοσθενείς απόψεις φτάνεις στην α-μηχανία της μη-ενέργειας».

Συνοπτικά, στου pikei, κουβεντιάζεται το θέμα της εισόδου στη Βουλή ακροδεξιών και λοιπών φασιστοειδών. Υπάρχει μια διαφωνία σχετικά με την στάση που θα πρέπει κανείς να τηρήσει απέναντι σε αυτό το φαινόμενο. Κάποιοι υποστηρίζουμε την, ακόμα και βίαιη αν χρειαστεί, αφαίρεση του δικαιώματος των ανθρώπων αυτών να νομιμοποιήσουν τις θέσεις του μέσω του (οποιουδήποτε) διαλόγου, κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν την αντιμετώπισή τους σε επίπεδο επιχειρημάτων και την συνακόλουθη γελοιποίησή τους μέσα από τον παραλογισμό των ίδιων τους των θέσεων.

Πιστεύω πως, χρησιμοποιώντας τις θέσεις του Σκιές, μπορεί να βγουν κάποια συμπεράσματα σχετικά με την «αντιπαράθεση» στο ποστ του pikei. Χρήσιμα συμπεράσματα; Το μόνο χρήσιμο είναι η οδοντογλυφίδα όταν πέφτεις πάνω στη γυναίκα της ζωής σου, ενώ πριν λίγο έτρωγες σπανακόπιτα. Όλα τα άλλα τίθενται υπό αμφισβήτηση.

Μετά τα αποτελέσματα των τελευταίων εκλογών παρατηρήθηκε αύξηση των θιασωτών ξενοφοβικών, «πατριωτικών», αλυτρωτικών, εθνικιστικών, ομοφοβικών –με λίγα λόγια φασιστικών –τάσεων, εντός του κοινοβουλίου. Δεν είναι μόνο το ΛΑΟΣ –ακόμα και μέσα στη Ν.Δ. υπάρχει εκπροσώπηση των συγκεκριμένων τάσεων. Και το χειρότερο είναι πως η κυβέρνηση, λόγω της μικρής πλειοψηφίας εδρών που εξασφάλισε, πιάνεται, σαν τον πνιγμένο, από τα ακροδεξιά μαλλιά της. Αλήθεια, τι έχουν να πουν όσοι φώναζαν για «μη αυτοδυναμία»; Κοντά έπεσαν –μόνο που αν ερχόταν αυτή η «μη αυτοδυναμία», μάλλον θα ορκιζόταν υπουργός ο Θανασάκης ο Πλεύρης δίπλα στον Παυλόπουλο και τον Στυλιανίδη.

Είχα χρησιμοποιήσει το παράδειγμα της Γαλλίας την εποχή της ανόδου Λεπέν και τις αντιδράσεις που προκάλεσε στην κοινωνία η συγκεκριμένη εξέλιξη. Και είχα αναρωτηθεί (ρητορικά προφανώς): εμείς, εδώ, τι κάνουμε; Η ακόμα πιο προφανής απάντηση ήταν «τίποτα».
Αυτό το «τίποτα» μπορούμε να το λέμε και «αδράνεια» ή «παθητικότητα» -μη φοβάστε, δεν θα παρεξηγηθεί το «τίποτα». Είχα κάνει ένα ποστ παλιότερα, περί αδράνειας –με αφορμή κάποιο άλλο γεγονός. Δυστυχώς, φαίνεται να ισχύει η ρήση «ίδια σκατά –διαφορετική μέρα».

Μιλάει ο Σκιές για σχετικοποίηση, της οποίας αποτέλεσμα είναι η αδρανοποίηση –η αποχή από τη δράση, εφόσον «τίποτα δεν είναι μόνο έτσι, όλα μπορούν να είναι κι αλλιώς». Με σοκάρει αυτό! Από τα φοιτητικά μου χρόνια (μιλάμε για πολύ παλιά, δηλαδή) υπήρξα υποστηρικτής της σχετικότητας. Οι σπουδές μου βασίστηκαν στο θεώρημα «τίποτα δεν μπορεί να αξιολογηθεί ξεκομμένο από τις συνθήκες ύπαρξής του». Δεν υπάρχει απόλυτο καλό, ούτε απόλυτο κακό –δεν έχει νόημα να μιλάμε για θετική ή αρνητική ενέργεια αν δεν προσδιορίζουμε τον σκοπό που επιδιώκεται να εκπληρωθεί. Αυτό φταίει, τελικά, που χοντραίνουν οι κώλοι μας στους καναπέδες; Παραμένουμε διστακτικοί λόγω αμφιταλάντευσης; Μα, ακόμα και η αμφιταλάντευση προϋποθέτει κίνηση! Παλινδρομική, αλλά πάντως κίνηση.

«Όταν η θεωρία σε μπερδεύει κάνε την αναγωγή σε πρακτικά δεδομένα» –έτσι υποστήριζε κάποιος (δεν θυμάμαι ποιος). Αλλά με βολεύει αυτή η άποψη γιατί καμιά θεωρία δεν έχει αξία, ξεκομμένη από την πρακτική εφαρμογή της. Εγώ, ας πούμε, μπορώ θεωρητικά, να καταργήσω τον νόμο της βαρύτητας –αλλά όσο το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά, η θεωρία μου θα είναι πρακτικά άχρηστη. Ωφέλιμη για θεωρητικές αναζητήσεις, αλλά ανεφάρμοστη στα περιβόλια.
Μια μικρή παρουσίαση της «σχετικοποίησης» στον τομέα των επιστημών γίνεται από τον Σκιές. Εγώ, θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του και θα προσθέσω κάποια ιστορικά στοιχεία για να προσεγγίσω τη «σχετικότητα» με την «αδράνεια»:

  • Όλα άρχισαν, λοιπόν, με τη θεωρία του Αϊνστάιν. Οι κοινωνικές επιστήμες, για μια ακόμα φορά, πιάστηκαν στον ύπνο και αναγκάστηκαν να τρέξουν προκειμένου να προλάβουν την κατάρρευση του «υπάρχοντος κόσμου». Τα κατάφεραν βγάζοντας τον Ντυρκάιμ και τον Βέμπερ από τα πάνω ράφια της βιβλιοθήκης και διαμορφώνοντας τον δομολειτουργισμό, τα κατάφεραν «αναποδογυρίζοντας» τον Μαρξ στη Σχολή της Φρανκφούρτης.
  • Και μετά ήρθαν οι «κοινωνικοί αρνητές». Μπήτνικς που ανακάλυπταν τον εαυτό τους διασχίζοντας την Αμερική, χίπηδες που αντιστέκονταν στην ομοιομορφοποίηση της παραγωγικής διαδικασίας, φιλόσοφοι που αμφισβητούσαν τα πάντα –ακόμα και την ίδια την, οποιαδήποτε, κοινωνική οργάνωση –για χάρη του υπαρξιακού αδιέξοδου. «Η μόνη υπαρκτή θεωρία είναι η άρνηση κάθε θεωρίας» -κάπως έτσι.
  • Στοπ. Εδώ χάθηκε η μπάλα! Το σύστημα κατέπνιξε βίαια τις ανατρεπτικές, φυγόκεντρες, τάσεις και ενσωμάτωσε όσες δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει κατασταλτικά. Δώσε μια έδρα πανεπιστημίου στον αμφισβητία κι αυτός θα πάψει να αμφισβητεί. Όχι επειδή θα αλλάξουν οι απόψεις του. Ούτε λόγω συμβιβασμού. Απλά, επειδή θα χάσει το αντικείμενο στόχευσής του. Όταν υποστηρίζεις πως «το μόνο φωτεινό πανεπιστήμιο είναι αυτό που καίγεται» -αμφισβητείς μια εξουσιαστική δομή. Αν το υποστηρίζεις όμως, μέσα σε μια πανεπιστημιακή αίθουσα, γίνεσαι απλά ανακόλουθος. Πως θα το κάψεις το ρημάδι; Με γραπτές εξετάσεις και υποχρεωτικές παρακολουθήσεις;
  • Μεγάλο μέρος της αμφισβήτησης εγκλωβίστηκε στο φυσικό της περιβάλλον. Από που προέρχεται η αμφισβήτηση; Από αριστερά φυσικά! Αλλά, ο αριστερός έπρεπε πρώτα να αποδείξει πως δεν είναι πράκτορας του «σοβιετικού αίσχους». Στο επιχείρημα -«δεν γίνεται να υπερασπίζεσαι τη δεξιά που εκτελούσε τον κοσμάκη με το ‘ιδιώνυμο’», ερχόταν το αντεπιχείρημα «ναι, αλλά και εσείς τα ίδια κάνετε στη Ρωσία». Μια όμορφη παγίδα! Γιατί το γεγονός πως «αυτά γίνονται και αλλού» δεν νομιμοποιεί τα «γεγονότα εδώ». Ούτε το παρελθόν δίνει άφεση αμαρτιών στο «τώρα». Η αριστερά διχάστηκε περισσότερο απ΄ότι ήδη ήταν. Οι «νομοταγείς» απέκρυπταν τη σοβιετική καταστολή, όσο οι υπόλοιποι ενδοσκοπούσαν την κατάσταση. «Τι πήγε στραβά;» «Τι έφταιξε;» Που; Στη Σοβιετική Ένωση; Στ΄αρχίδια μας σύντροφοι –εδώ καίγεται ο κώλος μας! Εδώ!
  • Η ενδοσκόπηση της αριστεράς κατέληξε σε ενοχικότητα και θεωρητική φλυαρία. Μιλάμε πάντα για την συνολική εικόνα –υπήρξαν φωνές που ασχολούνταν με τη φρίκη γύρω τους, αλλά χάθηκαν, εν πολλοίς αστήρικτες. Η οργανωμένη αριστερά περιχαρακώθηκε πίσω από τον ακατανόητο λόγο της, για να μην είναι αναγκασμένη να πάρει θέση. Ο «κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός», ο «ιμπεριαλισμός», η «ταξική αντιπαράθεση» είναι χρήσιμες επικεφαλίδες αν θέλεις να οργανώσεις μια απεργία. Γιατί, ακριβώς από κάτω, κοτσάρεις τα αιτήματά σου και ησυχάζουν οι συνειδήσεις. Αν όμως θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο –όλα αυτά ηχούν τετριμμένα. «Χρόνια τα φωνάζουμε κι ο κόσμος χειροτερεύει». Δυστυχώς.
  • «Όταν ξεδοντιάσεις τον κροκόδειλο μπορείς μέχρι και να τον φορέσεις άφοβα» -αυτό είναι γεγονός. Ξεδοντιάζοντας τις θεωρίες της, η αριστερά τις προσέφερε, φρεσκοκατεψυγμένες, στους Κεϋνσιανούς του «ελεγχόμενου παρεμβατισμού». Ο σοσιαλισμός γκρεμίστηκε από το θεωρητικό του υπόβαθρο και κατέληξε συνθετικό αστικού κόμματος. Τι δουλειά έχει ο σοσιαλισμός με την αστική δημοκρατία; Απολύτως καμμία! Ο κομμουνισμός μέσα στην αγωνία του να αποτάξει τον «σοβιετικό δαίμονα», έχασε και την στόχευσή του για μια αταξική κοινωνία. Μόνο οι διεκδικήσεις του τύπου «ζητάω 10 για να μου δώσουν 5» -μόνο αυτό απόμεινε. Τα «σοσιαλιστικά» κόμματα σάρωσαν την Ευρώπη βγάζοντας το σύστημα από τη δομική του κρίση με ασπιρίνες «κοινωνικού κράτους».
  • «Και ο Μίκλος; Και ο Μίκλος;», ρωτούσε εκτός τόπου και χρόνου ο Λογοθετίδης στο «Βότσαλο στη λίμνη». Έτσι ακριβώς και η αριστερά, ρωτούσε εκτός τόπου και χρόνου επειδή ουσιαστικά δεν ενδιαφερόταν για τις εξελίξεις στο «αντίπαλο θεωρητικό στρατόπεδο»!
Τι συνέβαινε με τους θιασώτες του υπάρχοντος συστήματος; Με τι ασχολιόταν η «αστική φιλοσοφία»; Μα φυσικά, με την εξασφάλιση του αποτελέσματος –μην ξεχνάμε οτι το σύστημα είχε κλυδωνιστεί για τα καλά, λόγω των μεταπολεμικών κρίσεων και άλλων συνακόλουθων παραγόντων.
Η Σοβιετική Ένωση κατέρρεε μέσα σε πανηγυρισμούς των αριστερών! Χαίρονταν οι άνθρωποι γιατί δεν θα χρειαζόταν πια να απολογούνται! Την ώρα που ακόμα και οι χαρτοκλέφτες της πολιτικής σαν τον «εθνάρχη» Καραμανλή προειδοποιούσαν για την επικινδυνότητα που συνεπαγόταν η ύπαρξη μονάχα ενός ισχυρού πόλου σε παγκόσμιο επίπεδο!
«Τι –ο Μίκλος; Μια χαρά ήταν ο Μίκλος ....» «Σωστά –αυτό να μου πεις! Τι ανάγκη είχε αυτός; Ο άλλος πήγε και κρατσάνισε τις φλέβες του!» Όσο η αριστερά έκοβε τις φλέβες της, η «αστική διανόηση» φρόντιζε ώστε να μην χρειαστεί να περάσει από άλλη, παρόμοια, κρίση, το σύστημα. «Μια χαρά ήταν ο Μίκλος!»

  • Και εμφανίστηκε ο Φουκουγιάμα. Παρέα με βιολόγους που ανέλυαν τον ρόλο των χρωμοσωμάτων στην κοινωνική διαδρομή του ατόμου. «Τέλος της Ιστορίας» όπως την ξέρατε –τώρα καταντήσαμε «επιστημονική φαντασία»!
Όσο οι αριστεροί κατέρριπταν τα στερεότυπά τους, μαζί με την θεωρία τους για έναν καλύτερο κόσμο –οι «άλλοι» αγόραζαν φτηνά. Θυσίασαν κάτι άχρηστες απόψεις αποικιακού τύπου, κάποιους ανεφάρμοστους ορισμούς για να αποκτήσουν την «απόλυτη ισχύ του πραγματισμού». Δεν υπάρχει καλύτερος κόσμος, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ονειρεύεσαι –δούλευε, κατανάλωσε, χρεώσου –ο παράδεισος άνοιξε υποκατάστημα στη γειτονιά σου και είναι κρίμα να μείνεις απέξω.
«Τέλος της θεωρίας γιατί μέχρι σήμερα δεν εφαρμόστηκε»! Τι αστείο! Με την ίδια λογική, αν αύριο αυξηθούν υπέρμετρα οι δολοφονίες θα καταργήσουμε τον νόμο που τις απαγορεύει, αφού θα τον θεωρήσουμε ανεφάρμοστο! Τραβηγμένο; Μα αυτό ακριβώς έκανε πριν 3 χρόνια η κυβέρνηση –κατάργησε το νόμο για τις υπερωρίες επειδή οι εταιρείες δεν τον εφάρμοζαν!
Σκέψεις όπως «η θεωρία δεν είναι μάνιουαλ, αλλά δείχνει απλά τις κατευθύνσεις», απόψεις του τύπου «η κοινωνική θεωρία χρειάζεται συνεχείς αναπροσαρμογές, αφού αναφέρεται σε μια δυναμική κοινωνία –αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να καταργηθούν απαραίτητα οι κατευθυντήριοι άξονες» -τέτοιες σκέψεις αντιμετωπίστηκαν με απαξίωση. Γιατί άραγε;

  • Ίσως, για να εμφανιστεί το οικολογικό κίνημα. Μεγάλο κομμάτι της αριστεράς, αλλά και πολίτες από παρεμφερείς χώρους εγκλωβίστηκαν στη νέα σταυροφορία προστασίας του πλανήτη. Τα έλεγε τότε ο Μπούκτσιν –η οικολογία, ουσιαστικά, αποπροσανατολίζει τα αριστερά κινήματα. Χωρίς θεωρητικό υπόβαθρο, μόνο με άμεσες δράσεις αντιμετώπισης των προβλημάτων, η οικολογία έγινε η νέα πρακτική διεκδίκησης. «Ζήτα φίλτρα στα φουγάρα των εργοστασίων και ξέχνα την κατάληψη των εργοστασίων από τους εργάτες τους» -αυτή ήταν η λογική. Ο πλανήτης έχει πρόβλημα, ας ασχοληθούμε με το πως θα το αντιμετωπίσουμε κι ας ξεχάσουμε τους υπαίτιους. Σφάλμα και μάλιστα ύποπτο!
Η αριστερά διεκδικεί έναν καλύτερο κόσμο, μια κοινωνία «ισότητας αλλά όχι ομοιομορφίας». «Όλα για όλους», σωστά;
Θέλουμε τον κόσμο γιατί είμαστε ο κόσμος –και τον θέλουμε ολόκληρο.
Τα δάση ανήκουν σε όλους μας, άρα εγκληματείτε όταν τα καίτε.
Τα ποτάμια είναι δικά μας κι αν θέλουμε να τα μολύνουμε θα το κάνουμε εμείς –με τα δικά μας σκατά. Δεν χρειαζόμαστε τα δικά σας απόβλητα.
Η μόλυνση των φουγάρων σας είναι ένα ακόμα πρόβλημα που προκύπτει από το γεγονός πως εμείς δουλεύουμε κι εσείς μας κλέβετε την εργασία, μας κλέβετε τα προϊόντα που εμείς παράγουμε –προσανατολισμένοι στην αύξηση του δικού σας κέρδους.
Αν φύγετε από τη διαχείριση, αν τα μέσα παραγωγής δουλεύουν για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για την επιβίωση μας –θα σταματήσουν να μολύνουν. Γιατί η μόλυνση απειλεί την επιβίωσή μας –τόσο απλό είναι.
Δε μου αρκούν τα φίλτρα, οι καταλύτες και οι συναυλίες του Αλ Γκορ. Θέλω τα εργοστάσια να ανήκουν στους εργάτες τους, τα αυτοκίνητα να δίνονται σε αυτούς που πραγματικά τα έχουν ανάγκη και οι συναυλίες να με διασκεδάζουν –όχι να προμοτάρουν ξεχασμένους καλλιτέχνες και αποτυχημένους πολιτικούς.
Είμαι αριστερός άρα αγωνίζομαι κατά των δουλοκτητικών συνθηκών εργασίας, κατά της μόλυνσης του περιβάλλοντος, κατά των διακρίσεων μεταξύ των ανθρώπων. Δύσκολο; Ανέφικτο ίσως; Εντάξει –συμφωνώ.
Αλλά, από την άλλη πλευρά, αν κάποιος πιστεύει πως με οικολογικά ημίμετρα μπορείς να αντιμετωπίσεις την τάση του συστήματος για συνεχή αύξηση του κέρδους των κατόχων των μέσων παραγωγής –είναι περισσότερο ουτοπιστής από εμένα. Και η διαφορά μας είναι πως η δική μου ουτοπία έχει θεωρητικό, κατευθυντήριο, υπόβαθρο. Από την άλλη πλευρά –η ουτοπία που αντιμετωπίζει τον εαυτό της σαν δραστική πρακτική, δεν έχει καν κατεύθυνση για να τη χάσει. Και μόνη διέξοδός της θα παραμένει ο εκτονωτικός συμβιβασμός.

Επιτέλους, μπορούμε να μιλήσουμε για τον «θαυμαστό καινούργιο κόσμο» του παρόντος. Αφού έκανα τη δική μου, υποκειμενική, ιστορική αναδρομή –είναι πιο εύκολο να παρουσιάσω κάποια κυρίαρχα χαρακτηριστικά της σημερινής κατάστασης (ή α-καταστασίας, αν προτιμάς).
Υπάρχει σήμερα, αριστερά και δεξιά; Προφανώς υπάρχει –και ο ενδιάμεσος χώρος είναι το ίδιο υπαρκτός. Η διαφοροποίηση με το παρελθόν ξεκινάει από το γεγονός πως το κεφαλαιοκρατικό σύστημα διαλέγει πλέον τους αντιπάλους του. Με το πείραμα του «υπαρκτού σοσιαλισμού» ήδη ακυρωμένο σε κρατικό επίπεδο (μια Κούβα έχει μείνει, ίσως και η Αγκόλα –και κάποιες μικροεστίες στη Βενεζουέλα και τη Βολιβία), το σύστημα επιλέγει να αντιπαρατεθεί πλέον με ισλαμιστές φονταμενταλιστές. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στην ελπίδα για έναν καλύτερο κόσμο και στην συντήρηση του υπάρχοντος status quo, έγινε πλέον πόλεμος μεταξύ του θρησκευτικού φανατισμού και της οικονομικής κυριαρχίας των πολυεθνικών. Τι θα διαλέξεις; Τον παράφρονα ή τον δολοφόνο; Αστεία πράγματα!

Το έγραψα και παραπάνω –όσο η αριστερά αναδιπλωνόταν αμφισβητώντας τις δομές της, το σύστημα αλώνιζε. Όσο δαιμονοποιούνταν τα αριστερά στερεότυπα, τόσο τείθονταν σε ισχύ τα σκοταδιστικά αντίστοιχα του συστήματος.
Κάποτε ήταν αδιαπραγμάτευτη η ελευθερία του καθενός να ορίζει τη σεξουαλική του ζωή, τώρα ασχολούμαστε σε τηλεοπτικές εκπομπές με το αν είναι «μίασμα», ή «αρρώστια» η ομοφυλοφιλία.
Κάποτε οι αμβλώσεις ήταν αναφαίρετο δικαίωμα της γυναίκας, τώρα οι παπάδες απέκτησαν δικαιοδοσία πάνω στο γυναικείο σώμα.
Κάποτε τα μίνιμουμ εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα εξασφαλίζονταν από το κράτος, τώρα οι εργοδότες νομοθετούν απευθείας «για το καλό της εθνικής οικονομίας».
Κάποτε γίνονταν πορείες για την παροχή πολιτικού ασύλου σε αλλοδαπούς, σήμερα μιλάνε για έλεγχο της λαθρομετανάστευσης.
Κάποτε οι σημαίες είχαν συμβολική σημασία, τώρα έχουν αναγορευτεί σε φετίχ.
Κάποτε η ιστορική ανάλυση ήταν αποτέλεσμα συσχετισμού πηγών, τώρα έχει καταλήξει να δαιμονοποιείται η αμφισβήτηση της κυρίαρχης εθνικιστικής άποψης.
Κάποτε οι χαρακτηρισμοί «δεξιός» και «εθνικιστής» προκαλούσαν αποστροφή σε μεγάλη μερίδα του κόσμου –σήμερα είναι αντικείμενο διαλεκτικής αντιπαράθεσης.
Κάποτε οι χαρακτηρισμοί «αριστερός» και «κομμουνιστής» ήταν τίτλοι τιμής –σήμερα αποτελούν συνώνυμα του «αιθεροβάμονα» ή του «κολλημένου».
Κάποτε τα ΜΜΕ αντιμετωπίζονταν σαν φερέφωνα του κράτους (ή άλλων συμφερόντων), σήμερα οι απόψεις που προβάλλονται από αυτά, αποστηθίζονται με θρησκευτική ευλάβεια. «Είναι έτσι επειδή έτσι το είπαν –τέρμα της κουβέντας».

Αυτά είναι τα αποτελέσματα της επικράτησης συντηρητικών στερεοτύπων, την κοινωνική αποδοχή των οποίων θα ζήλευε κι ο Χίτλερ. Κι αυτά είναι τα αποτελέσματα της πλήρους ακύρωσης των αντίστοιχων αριστερών στερεοτύπων –η αριστερά αντιμετωπίζει τα πάντα με τον «σχετικισμό» που αναφέρει ο Σκιές. Και γι΄αυτό δεν κάνει τίποτα –ή μάλλον δεν έχει κανένα ενδοιασμό προκειμένου να κάνει οτιδήποτε.

Η κοινοβουλευτική «αριστερά» έχει αποβάλλει κάθε έννοια ιδεολογικού προσδιορισμού –ο καθένας μπορεί να συμμετάσχει σε αυτά τα κόμματα, αρκεί να το ζητήσει. Και να «γράφει» στα Μέσα βεβαίως!
Τι κι αν το ΚΚΕ είναι Μαρξιστικό –Λενινιστικό; Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να βγάλουν φανατικούς χριστιανούς στα βουλευτικά έδρανα –«η θρησκεία» δεν είναι πια «το όπιο των λαών», σύντροφοι;
Τι κι αν ο ΣΥΡΙΖΑ υποστηρίζει όλα τα κοινωνικά κινήματα; Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να δώσουν βήμα σε κάποιον ομοφοβικό βουλευτή –η έννοια της διαγραφής μέλους υπάρχει ακόμα στο καταστατικό σας σύντροφοι;

Η εξωκοινοβουλευτική αριστερά ταλανίζεται ανάμεσα σε ασφαλείς, ανέφικτες, δυσνόητες και ανεδαφικές διατυπώσεις και σε δυναμικές κινητοποιήσεις. Οι ακίνδυνες διατυπώσεις κυκλοφορούν ελεύθερα, αφού δεν ενοχλούν το σύστημα –οι δυναμικές κινητοποιήσεις καταστέλλονται αθόρυβα και μέσα σε κατευθυνόμενη λαϊκή κατακραυγή. Μπορείς, για παράδειγμα, να θυμηθείς μια πορεία αναρχικών τα τελευταία χρόνια; Δεν εννοώ τα σπασμένα τζάμια που δείχνουν στις ειδήσεις –μιλάω για αιτήματα. Θυμάσαι κανένα αίτημα; Μη μου πεις για την απελευθέρωση των φυλακισμένων τους συντρόφων –γιατί θα σε ρωτήσω αν ξέρεις τον λόγο για τον οποίο βρίσκονται εκείνοι στη φυλακή.

Και αν θέλουμε να μιλήσουμε για τον δημόσιο λόγο της αριστεράς –θα μας πιάσει κατάθλιψη. Κομματικοί, οργανωμένοι, ανοργάνωτοι περιφέρουμε τη μοναξιά του «θλιμμένου πρίγκιπα», ενώ έχουμε καταντήσει οι «τρελοί του χωριού». Είμαστε πρόθυμοι να συζητήσουμε με άτομα που δεν μας αναγνωρίζουν, που απλώς μας ανέχονται σαν ενοχλητικά παράσιτα περιμένοντας την εξαφάνισή μας!
Επιστρέφω για μια ακόμα φορά στη συζήτηση που έγινε στου pikei. Να μιλήσουμε με τους φασίστες, λένε. Να τους αναγνωρίσουμε το δικαίωμα έκφρασης της γνώμης τους. Τι είδους διάλογος θα είναι αυτός; Ο διάλογος προϋποθέτει αμοιβαίο σεβασμό των θέσεων –σέβεστε τις θέσεις τους ή σέβονται τις δικές μας;

Ας υποθέσουμε πως διαλεγόμαστε με τις ακραίες και παράλογες (δεν νομίζω να το αμφισβητείτε) απόψεις τους. Ποιο θα είναι το κέρδος; Νομίζετε πως (ακόμα και σε συνθήκες ισότιμου διαλόγου –οι οποίες πάντως δεν υπάρχουν αυτή τη στιγμή, ας μην το ξεχνάμε) θα μπορέσετε να αποδείξετε τον παραλογισμό των θέσεών τους; Να σας πω κάτι; Οι φασίστες θα έχουν δίκιο!
Θα υποστηρίξουν τον έλεγχο της λαθρομετανάστευσης γιατί η χώρα δεν είχε τις υποδομές να υποδεχτεί τους «ξένους» ανεξέλεγκτα. Σωστό ακούγεται!
Θα υποστηρίξουν την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες στηριζόμενοι στο δικαίωμα του καθενός να αυτοπροσδιορίζεται. Κι αυτό μοιάζει δίκαιο!
Θα προασπιστούν τις Συνταγματικές αρχές του ορθόδοξου χαρακτήρα του κράτους και της απαγόρευσης του προσηλυτισμού από άλλα δόγματα. Έτσι λέει το Σύνταγμα! Θα υποστηρίξουν, συνταγματικοί και νομότυποι, τις κυρώσεις που προβλέπονται για την προσβολή των δημόσιων συμβόλων. Προβλέπεται κι αυτό!
Θα μιλήσουν για κρατική διαφθορά –εντάξει, αυτά τα λένε μέχρι και οι κυβερνώντες! Θα αναφέρουν ιστορικές πηγές για να δικαιολογήσουν τον εθνικισμό τους και βιολογικές θεωρίες για να δικαιολογήσουν τον ρατσισμό τους. Εσείς μπορείτε να αναφερθείτε σε άλλες πηγές –τι σημασία έχει; Ποιος θα κρίνει την εγκυρότητα των πηγών; Και, όπως ξέρετε, οι επιστήμονες μπορούν να πουν τα πάντα –ακόμα και την αλήθεια.
Ξαναρωτάω, ποιο θα είναι το κέρδος από έναν τέτοιο διάλογο; Να δείξουμε πως είμαστε «υπεράνω»; Πως σεβόμαστε όσους δεν μας σέβονται; Ευχαριστώ –δεν θα πάρω. Εγώ δεν είμαι έτσι.

Δεν θα υπάρξει κέρδος για άλλους, εκτός από τους φασίστες. Γιατί ο διάλογος θα είναι σε λάθος βάση. Τι σημασία έχει να συζητήσεις, ας πούμε, με έναν βιαστή για την προστασία των αστικών πάρκων; Θα συμφωνήσετε πως τα πάρκα είναι πολύτιμα και πρέπει να προστατευτούν –μόνο που εσύ θα μιλάς για «πνεύμονες πρασίνου και αναψυχής», όσο εκείνος θα αναφέρεται σε σκοτεινά μέρη, προκειμένου να βιάζει ανενόχλητος.
Πως σου φαίνεται; Στο όνομα ποιας ελευθερίας, στο όνομα ποιας ισότητας, ποιας δημοκρατίας θα παρακάμψεις την βασική ιδιότητα του «συνομιλητή σου»; Κι αυτή δεν είναι άλλη από τον εθνικισμό που χορταίνει μόνο με βία, την ομοφοβία και τον ρατσισμό που εκφράζονται με ξυλοδαρμούς, την πατριδοκαπηλεία και τον θρησκευτικό φανατισμό που εμποδίζουν κάθε προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών ζωής μας.
Πως θα αγνοήσεις οτι η ιδεολογία των συγκεκριμένων ατόμων αντιστρατεύεται τη δική σου ζωή και σκοπεύει στην κατάλυση της, όποιας, ελευθερίας σου;
Με ποιο δικαίωμα θα κοροϊδέψεις τον κόσμο, αφήνοντας τους λύκους να καθίσουν δίπλα σου, σαν ισότιμοι συνομιλητές –τη στιγμή που αυτοί οι ίδιοι θα σε τσακίσουν όταν σε πετύχουν, μόνο στο δρόμο;
Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια δεξιά κυβέρνηση (με εθνικιστικές αποχρώσεις). Ας υποθέσουμε πως σε κάποιες εκλογές θα βγει μια ακροδεξιά κυβέρνηση (με φασιστικές καταβολές). Θα είναι το ίδιο; Καθόλου! Γιατί λοιπόν δεν το λες, χαμένος στη νιρβάνα της σχετικοποίησης και απενεργοποιημένος λόγω διαλλακτικότητας;

Ας ξαναγυρίσουμε στα στερεότυπα. Είναι κακό πράγμα τα στερεότυπα –σε εμποδίζουν να σκεφτείς αναλυτικά, σου αφαιρούν την κριτική ικανότητα. Ναι, έτσι είναι –το έχω πει και παλιότερα. Αλλά –φτάνει πια ρε γαμώτο!

Τα στερεότυπα είναι χρήσιμα σε καιρό πολέμου! Όταν βρίσκεσαι σε πεδίο μάχης, ή θα πυροβολήσεις την μελανή στολή απέναντί σου ή θα σε καθαρίσει ο «απέναντι». Και μη μου πεις πως είσαι ειρηνιστής και απορρίπτεις αυτά τα αισχρά φαινόμενα του πολέμου και της βίας. Κι εγώ το ίδιο, αλλά δεν ξεκινήσαμε εμείς τον πόλεμο. Αν η μόνη λύση είναι να υπερασπιστούμε τις θέσεις μας, ας το κάνουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ! Αν η θέση μας είναι η ανοχή απέναντι στο οτιδήποτε, ας αποχωρήσουμε. Υπάρχουν μοναστήρια και υπάρχουν καναπέδες απέναντι σε τηλεοπτικούς δέκτες που μας περιμένουν.

Αν όμως σκοπεύουμε ακόμα να διατηρήσουμε τις ελπίδες μας, για έναν καλύτερο κόσμο, ζωντανές –θα πρέπει να βγούμε στο δρόμο. Εκεί δίνονται οι μάχες. Και οι μάχες χρειάζονται στερεότυπα για λόγους αυτοπροστασίας. Ας τα ξαναθυμηθούμε λοιπόν:
-Ο δεξιός είναι, είτε ανόητος που δεν γνωρίζει το συμφέρον του, είτε πλούσιος. Στην πρώτη περίπτωση τον φτύνω απαξιωτικά, στη δεύτερη περίπτωση τον κατανοώ (αλλά θέλω να του πάρω πίσω όσα μου έκλεψε).
-Ο φασίστας είναι επικίνδυνος για την κοινωνική συμβίωση. Τόσο επικίνδυνος που δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί σαν ισότιμο κοινωνικό ον.
-Η αριστερά, ή θέλει να αλλάξει τον κόσμο, ή δεν είναι αριστερά.
Αυτά είναι τα δικά μου στερεότυπα. Αν έχεις άλλα, χρησιμότερα, ευχαρίστως να τα δεχτώ.

Και κάτι συμπληρωματικό –που οι περισσότεροι το ξέρουμε, άσχετα αν προσποιούμαστε οτι το αγνοούμε. Η αριστερή τοποθέτηση είναι, πρώτα, προσωπική υπόθεση του καθενός. Οι οργανώσεις, τα κόμματα, οι ομάδες έχουν μικρότερη σημασία. Η αριστερή τοποθέτηση σημαίνει τον καθημερινό, ατομικό μας αγώνα για να αντιμετωπίσουμε ένα σύστημα που μας συνθλίβει. Δεν παίζει ρόλο μόνο η ένταξη –το σημαντικό είναι η στάση ζωής. Ο κόσμος θα γίνει καλύτερος αν εμείς τον κάνουμε καλύτερο. Κάθε μέρα –και αυτή είναι η ατομική μας ευθύνη που διαπερνάει οποιαδήποτε συλλογικότητα.

36 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

οι σκιές μιλάν είπε...

Διάλογος με τους φασίστες;; Λέω ναι, όταν έχεις να κάνεις με πιτσιρικάδες 17, 18, 19 ετών που βρέθηκαν σαν αλεξιπτωτιστές στον χώρο αυτό. Με φασίστες μεγαλύτερων ηλικιών, τί να συζητήσεις και σε ποιά βάση; Ο διάλογος εκ φύσεως προϋποθέτει και κάποιες στοιχειώδεις αρχές που η μισαλλοδοξία του φασίστα εξ αντικειμένου καταστρατηγεί: αν στο τέλος της κουβέντας δεν έχεις αποδεχθεί τις δικές του θέσεις, έχεις αυτόματα βαφτιστεί εχθρός. Τί διάλογος είναι αυτός;

Η τελευταία παράγραφος είναι όλο το ζουμί...

...αλλά στην προτελευταία στο σημείωμα για τους δεξιούς, με προβληματίζεις γιατί γενικεύεις λίγο: ο vanglekas δηλαδή είναι πλούσιος ή ανόητος; Γιατί σε ποστ σου, "δεξιό" τον είχες χαρακτηρίσει αλλά "καλό παιδί" και "φίλο"...

Κι η δεξιά ένα μόρφωμα είναι, το οποίο διαμορφώνεται από κοινωνικές ομάδες οι οποίες δεν είναι εξ ορισμού κατακριτέες. Γνωστοί μου, για παράδειγμα, και συγγενικά μου πρόσωπα ψηφίζουν (λανθασμένα κατ' εμέ αλλά το κάνουν) δεξιά γιατί απ΄αυτήν θεωρούν πως υπερασπίζονται καλύτερα απ' ό,τι από την αριστερά παραδοσιακές αξίες όπως η θρησκεία κι η πατρίδα χωρίς να είναι αναγκαστικά ούτε μουτζαχεντίν της ορθοδοξίας ούτε εθνικιστές για κρέμασμα. Μετριοπαθείς δεξιοί (=πατριωτικό ΠαΣοΚ) αλλά δεν θά 'θελα να τους χαρίσω αβίαστα στην Δεξιά του Κυρίου.

υγ. Το προηγούμενο σεντονάκι ακόμα να το διαβάσω. Είδα 16 σελίδες στο γουόρντ και φοβήθηκα...
:P

υγ2. Απόψε: Διπλό ή Τανκς!

PiKei είπε...

Ωραία, έχουμε μια βάση να πατήσουμε.

Κατ' αρχήν τόσο τον Φουκουγιάμα όσο και τον Χάντιγκτον τους θεωρώ, εν ψυχρώ, θεωρητικούς - πράκτορες.

Δυσκολεύομαι να τους πάρω στα σοβαρά όταν εγώ, ο άσχετος, βρίσκω μεγαλειώδεις τρύπες στα έργα τους (και ειδικότερα στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, όπως παρουσιάζεται στο Τέλος της Ιστορίας, αν συνυπολογίσει κανείς πως ο Φουκουγιάμα δεν είναι ο κλασικός πανεπιστημιακός φιλόσοφος που σκέφτεται αφαιρετικά και μαθαίνει για τα πράγματα από τις εφημερίδες, αλλά διετέλεσε σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ, οπότε κάτι πρέπει να πήρε το αυτί του, ακόμα και περπατώντας στους διαδρόμους). Έχω μια μανία με τα βιογραφικά, γι αυτό και φώναζα όλον το περσινό χειμώνα πως ο Μπάιρον έχει διδακτορικό στα ανθρώπινα δικαιώματα, οπότε δεν μπορεί να μην ξέρει, δικέ μου, ότι τα παραβιάζει ψεκάζοντας τον κόσμο με ληγμένα χημικά.

Απο κει και πέρα, αρχίζουν τα ερωτηματικά μου και οι μη ολοκληρωμένες θέσεις.

Υπερασπίζομαι τον διάλογο ακόμα κι αν χάσω τελικά σ' αυτόν. Αν δεν είμαστε ικανοί να πείσουμε ας πάμε πέντε, δέκα, δεκαπέντε αιώνες πίσω. Ας γίνουμε πάλι δουλοπάροικοι, είλωτες, σκλάβοι, ας έχουμε την μοίρα που μας αξίζει. Δεν μπορώ να αποφασίσω για τους άλλους, δεν γουστάρω να γίνω ο πολιτικός "γονιός" κανενός και να του επιβάλλω τον τρόπο που θα ζήσει ή ακόμα και θα πεθάνει. Μπορώ μόνο να πω την γνώμη μου και να προσπαθήσω να χτίσω ένα άλλο όραμα. Κι αυτό δεν γίνεται με μπουνιές. Κανένα μέλλον δεν χτίζεται με όπλα, κανένα γαμημένο σχέδιο περισσότερης και πιο άμεσης δημοκρατίας δεν μπορεί και δεν πρέπει να καταλήγει στην βία. Η απάντηση φτάνει μέχρι την νόμιμη άμυνα, τον αφοπλισμό και την εξουδετέρωση του αντιπάλου, κανένα κεφάλι δεν πρέπει πια να πέσει εν ονόματι της πάλης των τάξεων, της αντιπαράθεσης απόψεων, ή ακόμα και της απλής εκδίκησης. Δεν πιστεύω στις βεντέτες, ξεκληρίζουνε χωριά.

Πρέπει κάποτε να διαχωρίσουμε τι ανήκει στην σφαίρα του ατομικού δικαιώματος και αυτά να τα δώσουμε σε όλους τους ανθρώπους ΚΑΘΟΛΙΚΑ. Και μετά να δούμε πόσο "ξεδοντιάζεται" ήδη η φάση.

Ξέρεις τι είναι αυτό που πραγματικά με ενοχλεί στην λαϊκή ή την επαναστατική βία; Το γεγονός ότι είναι τυφλή, ακόμα κι αν ξεκινάει στοχευμένη, στην πορεία χάνει τον δρόμο της και τα γαμάει όλα. Και με την ίδια ευκολία που σκοτώνει, μετανιώνει για τις πράξεις της.

Δεν περιμένω τα ίδια αξιακά στάνταρντ από τον μουτζαχεντίν, τον ακροδεξιό, τον ακροαριστερό και τον αναρχικό. Όσο πιο πολύ πιστεύεις στην αυτενέργεια και την ελευθερία τόσο πιο ψηλά πρέπει να είναι ο αξιακός σου κώδικας.

Και όλα όσα κάνεις πρέπει πρώτα να υπακούν σ΄αυτόν.

The Motorcycle boy είπε...

Τα δυο καθάρματα! Ο τρίτος ο σουπιάς λείπει, αλλά που θα πάει θα σχολιάσει κι αυτός.

Σκιές, συμφωνώ σχετικά με την αδυναμία διαλογου με τους φασίστες -προφανώς. Οι πιτσιρικάδες είναι (και έτσι πρέπει να είναι) ευμετάβλητοι. Ο αδερφός μου ήταν ορκισμένος πάνκ, μετά έκοβε φλέβα για Motorhead και τώρα στα τριανταφεύγα του ψηφίζει ανάμεσα σε ΛΑΟΣ και ΝΔ. Στα εικοσιφεύγα του ψήφιζε ΚΚΕ. Αυτό που θέλω να πω είναι πως οι πιτσιρικάδες δεν είναι καμμένο χαρτί για κανέναν. Αλλά είναι και οι πιο παρορμητικοί (αρχίζουν πιο γρήγορα τα μπουνίδια). Γι΄αυτό ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΠΡΙΝ ΑΚΟΥΣΟΥΝ. Κι αν είναι έτσι, το θέμα πάει στο τι δείχνει η αριστερά. Ας πούμε.
Ο Βαγγέλακας είναιυπάλληλος σαν όλους μας πάνω -κάτω και δεν είναι δεξιός. Είναι εθνικιστής -κι αν δε με πιστεύεις πήγαινε στη σελίδα του Πλεύρη -θα βρεις το μπλογκ του στα λινκς του Θανασάκη. Τον Βαγγέλακα λοιπόν τον συμπαθώ. Αλλά αυτό είναι υποκειμενική εκτίμηση. Θεωρώ πως έχει το μυαλό να δει, αν κάτι του παρουσιαστεί διαφορετικά και δεν είναι φανατικός. Κι αυτό επίσης είναι υποκειμενικό.
Από εκεί και πέρα, ζητάς να υπερασπιστώ τα στερεότυπα; Είναι προφανώς γενικευτικά, άρα και λανθασμένα. Το λέω στο ποστ -τα στερεότυπα είναι κακό πράγμα. Αλλά απαραίτητα σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης όπως αυτές που περνάνε τώρα.
Καλά κάνεις και βάζεις το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ. Αυτοί για τους οποίους μιλάς είναι κεντρώοι -όχι δεξιοί. Δεξιοί είναι εκείνοι που ζουν ακόμα στον θρίαμβο του εμφυλίου, που ψηφίζουν Ν.Δ. για να μην έρθουν οι κομμουνιστές και τους πάρουν το σπίτι ενώ ζουν σε νοικιασμένο. Που σκίζουν τα σώβρακά τους υπερασπιζόμενοι την ιδιωτική πρωτοβουλία και την ελεύθερη αγορά στην οποία προοδεύουν οι άξιοι, ενώ, ταυτόχρονα δουλεύουν υπάλληλοι με απλήρωτες υπερωρίες και το αφεντικό τους ρουφάει το μεδούλι. Ε, αυτοί είναι βλάκες (ιδεολογικά μιλάω) -πως να το κάνουμε;
Υ.Γ.1: 11 είναι οι σελίδες γαμώτο, αλλά άστο. Θα σου το δέσω πακέτο όταν έρθεις -τυπωμένη όλη τη σειρά.
Υ.Γ.2: Αν και όταν σχολιάζω περί του θέματος πάει γκαντεμιά -σήμερα δεν φοβάμαι τίποτα. Είναι τόσο σίγουρη η εξάρα που μόνο με ομαδική δηλητηρίαση της Βέρντερ σωζόμαστε! Ελπίζω να είναι τουλάχιστον "Τανκς γιου σερ Τάκις, δεν θα σε χρειαστούμε άλλο". Μα θα παίξει με τον Σέζαρ πίσω ο μαλάκας; Και τον Ντομί αντί του Μπράβο;

pikei, κι εγώ αυτό πιστεύω για τους συγκεκριμένους κυρίους. Δεν έχει σημασία αν είναι πληρωμένοι ή εθελοντές -τη δουλειά την έκαναν πάντως.
Ο διάλογος φίλε, έχει προϋθέσεις. Αν δεν την τηρείς δεν είναι διάλογος είναι απανωτοί μονόλογοι στην καλύτερη περίπτωση. Δεν είνα ιθέμα ικανότητας να πείσεις για τις θέσεις σου -είναι θέμα ικανότητας να ακουστείς. Ε, σε πληροφορώ οτι με τους φασίστες δεν θα ακουστείς καν. Το μέλλον χτίζεται ΚΑΙ με συγκρούσεις. Τι περιμένεις δηλαδή; Να σου πει ο κλέφτης "έλα, πάρε την υπεραξία που σου τρώω τόσα χρόνια γιατί με έπεισαν τα επιχειρήματά σου;"
Νόμιμη άμυνα; Αφοπλισμός του αντιπάλου; Δεκτά όλα αυτά. Δεν έγιναν, ας πούμε, στη Νικαράγουα από τους Σαντινίστας, έγιναν (ή σχεδόν έγιναν) στην κουβανέζικη επανάσταση και έγιναν (παραέγιναν μπορώ να πω) από τους Ζαπατίστας.
Πες μου τώρα εσύ ποιος είναι σε θέση να διαχωρίσει τις τρεις παραπάνω πρακτικές, ποιος τα ξέρει όλα αυτά και ποιον βοήθησαν πέρα από συγκεκριμένους κύκλους της αριστεράς.
Οι επαναστάσεις φίλε μου, διαμορφώνουν τους επαναστάτες -δεν γίνεται να εμφανιστούν από το πουθενά οι "άνθρωποι του αύριο" όπως τους όριζε ο Τσε και να κάνουν επανάσταση. Μη δικαιολογείς τα πάντα στους "μαύρους" και τίποτα στους "κόκκινους"!
Ατομικά δικαιώματα -μάλιστα. Δεν έχουμε ΟΥΤΕ ΕΝΑ πλέον! Ούτε ένα! Κι αντί να φωνάζουμε, φιλοσοφούμε περί της βίας ή της μη βίας.
Δεν συμφωνώ με την τυφλή βία και δεν συμφωνώ οτι η επανστατική βία είναι τυφλή. Αλλού συμβαίνει, αλλού όχι. Πάντα θα βρεθεί ο αφιονισμένος που θα τινάξει τα μυαλά στον αέρα του ανθρώπου που του έφαγε μισό στρέμμα χωράφι -αλλά δεν είναι απαραίτητο να είναι αυτό ο κανόνας. Στην κουβανέζικη επανάσταση π.χ. υπήρχαν μεμονωμένα τέτοια κρούσματα. Πρόσεχε, δεν κουβεντιάζω τώρα την πορεία της Κούβας μετά την επανάσταση -μιλάω μόνο για την επανάσταση.

Και ναι, πιστεύω στην αυτενέργεια και θέλω ελευθερία. Ο δικός μου κώδικας λέει πως αν κάποιος προσπαθήσει αυτά να μου τα στερήσει (ή να τα στερήσει από τους γύρω μου) θα πρέπει να αμυνθώ. Με όποιον τρόπο έχω. Και θα πρέπει να είμαι αποτελεσματικός -γιατί αυτά είναι ζωτικά θέματα. Αυτός είναι ο δικός μου αξιακός κώδικας.

PiKei είπε...

Η τριπλέτα Νικαράγουα - Κούβα - Ζαπατίστας νομίζω τα λέει όλα.

Όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Όποιος δεν κατάλαβε, θα μας βρίσκει μπροστά του μέχρι να καταλάβει.

Και ό,τι λείπει, λείπει.

I finally feel free to rest my case...

The Motorcycle boy είπε...

Ουφ!
Υ.Γ.: Να σου πω -ρίξε μια ματιά στο λινκ με τους Ανθρώπους από Καλαμπόκι. Αν γουστάρεις -συμμετέχεις.

Ian Fraiser Killmister είπε...

Έφτασε κι η ώρα για τα «συντροφικά μαχαιρώματα». Βέβαια προτιμώ τις σφαίρες αλλά και στα μαχαίρια καλός είμαι. Αλλά πριν βγάλω έξω τη πεταλούδα είπα να σας πω μια ιστορία που μου ‘τυχε τις προάλλες.

Ήταν Σάββατο και βρέθηκα στην έκθεση βιβλίου. Είχα πάει μ’ ένα γνωστό λαμόγιο αριστερό, από κείνους που ‘χουνε μπεμβε και τα βράδια τζογάρουνε στο μπαρμπούτι κι εκεί συναντήσαμε ένα χλεχλε που κοίταζε τα γκομενάκια που περνούσαν προσποιούμενος τον συγγραφέα (καλό κόλπο, θα το κάνω κι εγώ την άλλη φορά) κι εκείνα του ζητούσαν να υπογράψει στα πόδια τους. Είδα κι άλλους γνωστούς εκεί, κάτι γλυκομπουγατσούλικα κορίτσια, πολιτικοποιημένους τρέντυδες αλλά και αφιονισμένους τυροπιτομπουκωμένους μεταμοντερνιστές παρέα με βορειοελλαδίτικα κατσαβίδια. Όλα τα χε ο μπαξές κείνο το ήσυχο βράδυ.

Α ναι, είχε και περίπτερα. Όχι με τσιγάρα, με βιβλία. Απ’ όλα tα βιβλία. Αστρολογίες, παραμύθια, επιστημονική οπτασία, φιλοσοφική υπεροψία, μέχρι και το πατάκη είδα και θυμήθηκα τα λυσάρια της εποχής. Βέβαια είχε και κόσμο. Να φανταστείτε ρε παιδιά πως κοντά μου είχα κάτι σκασμένα κουτσούβελα που μου πήραν τα’ αυτιά (που να τους πάρει ο διάολος τον πατέρα) αλλά και κάτι γεράκους από 75 μέχρι τα 105 (μου ‘ταν δύσκολο να τα υπολογίσω ακριβώς γιατί μετά τα 65 τα χάνουν, κι αυτοι αλλά κι εγώ!) που όλοι αυτοί συζητούσαν και ξανασυζητούσαν και ματαξανασυζητούσαν. Τώρα όλοι αυτοί μαλακίες έλεγαν αλλά εντάξει, αφού τους άρεσε λογαριασμός δεν μου έπεφτε.

Τέλος πάντων, πέρασε η γαμημένη η ώρα με τα κωλοβιβλία κι είπα να φύγω οπότε αρχίσαμε ν’ ανεβαίνουμε κατά πάνω που χαμε παρκάρει τα αυτοκίνητο. Κείνη τη στιγμή άρχισα ν’ ακούω από μακριά κάτι συνθήματα και ν’ ακούω κάτι ρυθμικά βήματα. Στην αρχή τρόμαξα. Θυμήθηκα τα χρυσαυγίτικα και λέω «ρε λες να βγήκαν τα πρόβατα στο δρόμο ξανά» κι έτσι (να πω την αλήθεια) πήρα τη θέση μάχης έτοιμος να τους οδηγούσα στο μαντρί. Ευτυχώς όμως, είδα πως πλησίαζαν καμιά 30αριά άτομα που φαινόντουσαν εξ’ όψεως «δικά μας» παιδιά οπότε κάθισα να χαζέψω μπας και πετύχω κανένα γνωστό αλλά και μπας και πιάσω κουβέντα να μάθω γιατί φωνάζανε τόσο δυνατά (έψαχνα κι αφορμή να πιω και καμιά μπύρα).

Περπάταγα λοιπόν αργά για να διασταυρωθώ μαζί τους. Αλλά έλα που εκείνοι είχαν πάρει ένα ψυχρό παγερό βλέμμα και φώναζαν ρυθμικά περπατώντας γρήγορα κι αντί να μοιράζουν φυλλάδια τα… πετούσαν κάτω! Πάνω δηλαδή τα πετούσαν αλλά κάτω εκείνα έπεφταν. Έτσι εξαφανίστηκαν σε χρόνο ντε-τε και ομολογώ πως τρόμαξαν οι παρευρισκόμενοι περιπατητές, πολλοί δε από αυτούς αναρωτήθηκαν που σκατα είναι η αστυνομία να τους μαζέψει! Αναρωτήθηκα κι εγώ ποιος ο λόγος να περάσουν έτσι, σαν φάλαγγα θυμίζοντάς μου «κακές» μνήμες αλλά είπα να διαβάσω πρώτα το λόγο που βρώμισαν με φυλλάδια τον τόπο μιας κι ο τρόπος τους ήταν τέτοιος που για να βρωμίσουν πέρασαν (κάτι σαν «κάναμε το επαναστατικό μας καθήκον σήμερα και καταφέραμε να τρομάξουμε 315 μικροαστους») παρά για να προσεγγίσουν κάποιον.

Επειδή έχω και κάποια ηλικία κι ένα παλιό τραύμα στη μέση από κάτι αγώνες μοτοσυκλέτας, διέταξα ένα μπόμπιρα να σκύψει και να μου δώσει τα χαρτιά (τρυκάκια τα λένε σήμερα οι νέοι, κωλόχαρτα είναι πάντα) για να διαβάσω το λόγο που εκείνη την ώρα αναστατώθηκε η μικροαστική μου ζωή. Έγραφαν λοιπόν τα χαρτιά: ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΧΥΖΧΥΖ ΚΑΙ ΧΥΖΧΥΖ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΓΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΕΜΠΡΗΣΜΟΥ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑΣ. Κάθισα και σκέφτηκα τώρα πως αυτοί για τους οποίους ζητάνε «λευτεριά» είναι μέσα οι άνθρωποι αλλά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί πήγαν να κάψουν ένα αυτοκίνητο της δημοτικής αστυνομίας? Γιατί δεν πήγαν να κάψουν ένα αυτοκίνητο της ΚΑΝΟΝΙΚΗΣ αστυνομίας? Βέβαια σκέφτηκα πως θα υπάρχει κάποιο ιδεολογικό υπόβαθρο από κάτω (πάντα κάτι υπάρχει από κάτω, «το χω καρατσεκάρει», που λεγε κι η συγχωρεμένη) και θυμήθηκα τον ξάδερφό μου τον Παναγή.

Ο Παναγής είναι φίλαθλος της ΑΕΚ. Τώρα τι φίλαθλος κι αηδίες, αυτός για ξύλο πήγαινε στο γήπεδο. Όποτε δεν γινότανε φασαρία γύρναγε όλο νεύρα και κακό. Τέλος πάντων, να μη τα πολυλογώ κι όλα, όπως ο μοτοσακόπαιδος, μια φορά το πιάσανε οι μπασκίνες. Είχε λέει κατεβάσει 4 τζαμαρίες στη σειρά (ήταν δίπλα δίπλα μου χε πει μετά) κι είχε κάψει μόνος του ένα ΑΤΜ κι ένα περιπολικό! Είχε επίσης πλακώσει (με παρέα βέβαια) 4 γαύρους, 3 βάζελους κι έναν κακομοίρη που ‘τανε από το περιστέρι κι είχε κατέβει να ψωνίσει τυχαία φούντα στη περιοχή αλλά δε γνώριζε τα κατατόπια, ούτε ήταν οργανωμένος κι έτσι στην ερώτηση «τι ομάδα είσαι ρε αρχίδι» είχε προλάβει ν’ απαντήσει «μηδέν…», το θετικό δεν πρόλαβε να το πει ούτε οι άλλοι κατάλαβαν ποιο είναι.

Ο Παναγής λοιπόν μπήκε στη στενή και στο δικαστήριο πήγα μάρτυρας. Με ρωτάει ο πρόεδρος «τον ξέρεις», «αμέ!» του λέω, «ξαδερφάκι μου, σπαθί είναι», «μα κοίτα τι έκοψε το σπαθί σου» μου λέει, «ναι», τ απαντάω «αλλά είχε ιδεολογικούς λόγους γιατί η ΑΕΚ είναι ΜΙΑ ΙΔΕΑ!». Κανείς δεν με πίστεψε, ούτε εμένα αλλά –ακόμα χειρότερα- ούτε τον Παναγή ο οποίος έφαγε 2,5 χρόνια χωρίς αναστολή κι ευτυχώς που οι 2 μπάτσοι του περιπολικού δεν ήρθαν μάρτυρες γιατί είχαν υπηρεσία αλλιώς ακόμα μέσα θα ‘τανε.

Σταματάω λοιπόν λίγο την ιστορία μου με τον Παναγή κι επιστρέφω στο τρυκάκι μου μιας που το γύρισα από πίσω περιμένοντας να βρω είτε κάποιο άλλο σύνθημα είτε την ιδεολογική δικαιολογία του εμπρησμού. Διαβάζω λοιπόν πως «Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΗΣ ΟΣΟ ΤΟ ΞΕΣΚΟΝΙΣΜΑ ΤΟΥ ΡΑΦΙΟΥ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ. ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ. (!!!) (Τα θαυμαστικά τα ‘βαλα εγώ γιατί μου φυγε η ούγια!)

Σκέφτηκα ξανά και ξανά κι αναρωτήθηκα ποιοι είναι «αυτοί» και ΠΩΣ θα κάνουνε «τους διανοούμενους» να «μάθουν» τη «ζωή». Είπα να μη το ζαλίσω παραπάνω (δεν είχα πιει και σταγόνα όλη μέρα) αλλά σκέφτηκα πως είναι αδικία ρε πούστη μου, ο Παναγής να τρωει 2,5 χρόνια και κανείς να μη του συμπαραστέκεται κι αυτοί οι φλούφληδες εδώ να προσπαθούν να κάψουν ένα γαμημένο αυτοκίνητο της δημοτικής αστυνομίας, να μη τα καταφέρνουν και να ζητούν να βγουνε έξω. Κανονικά θα πρεπε να τιμωρούν όσους αποτυγχανουν. Ξέρετε ρε μαλθακοί χαζομπούκαλοι πόσο «περιπετειώδης» είναι η ζωή του Παναγή? Τέλος πάντων, θα κάνω στο τέλος τις συγκρίσεις γιατί εγώ δεν είμαι μοτοσακκούλας να γράφω σεντόνια στα μπλογκ των άλλων!

Την άλλη μέρα λοιπον πήγα και την άραξα στο σύνταγμα με το λαπτοπ μου (δεν σας έχω πει πως είμαι εισοδηματίας και δεν δουλεύω οπότε έχω άπειρο ελεύθερο χρόνο τα πρωινά κι επειδή είμαι σπάγγος πάω στο σύνταγμα που χει χοτ-σποτ κι ωραίες γκόμενες που χαζολογούνε), μπαίνω στα μπλογκς να διαβασω τα νέα και βλέπω πως κάποιοι κάναν επεισόδια αλλά επειδή το μπλογκ που διαβαζα είναι ενός ορθόδοξου αναρχοκομμουνιστή χριστιανού που λεγε πως οι νεαροι κινηθηκαν όταν ο τσαγκαρουσιάνος το γραψε στην αθενς βόιζ γι’ αυτό είπα να περιμένω τις εφημερίδες της δευτέρας όπως κι έκανα. Διάβασα λοιπόν τον φίλο μου τον τριάντη στην Ε. να λέει:

«Οι αφιονισμένοι νεαροί, από χρέος κινούμενοι -το χρέος της αντιφασιστικής εγρήγορσης είναι το καύσιμο του ακτιβισμού τους- αδιαφορούν αν αυτή η πρακτική αποτελεί ίδιον αυταρχικών καθεστώτων και γνώρισμα αμιγώς φασιστικής συμπεριφοράς. Αδιαφορούν, επίσης, αν ταυτίζεται η άψη και η εσωτερική εξέγερσή τους με τις ιδεοληπτικές εμμονές και την αμβλυωπία της μισαλλόδοξης, φανατικής δράκας που καίει βιβλία στο πεζοδρόμιο, επειδή αυτά δεν τυγχάνουν του γούστου της... Ομως το πρόβλημα δεν εντοπίζεται στις ασχημίες του παρωπιδοφόρου ακτιβισμού. Αλλά στη σιωπή -επομένως, στην ανοχή και εξ αντικειμένου επιδοκιμασία- με την οποία υποδέχονται τις βέβηλες αυτές ενέργειες αρκετοί παράγοντες του δημόσιου βίου, και δη της Αριστεράς (κόμματα, στοχαστές, λόγιοι, δημοσιογράφοι κ.ά.)... Είναι οι άνθρωποι που λειτουργούν σαν κύκλωπες. Βλέπουν με το ένα μάτι. Φέρ' ειπείν, εξεγείρονται και βγαίνουν ξιφήρεις στην αγορά όταν η γνωστή παρεούλα της θρησκόληπτης αφασίας ποδοπατάει το βιβλίο του Ανδρουλάκη ή την Ιστορία της Στ' Δημοτικού, αλλά δεν βρίσκουν να πουν τίποτα για τις εξίσου φασιστικές πρακτικές των απέναντι... Είναι οι άνθρωποι που ομνύουν στην ελευθερία της έκφρασης, αλλά δεν λένε λέξη για την απαγόρευση βιβλίων και -πόσω μάλλον- για την ποινικοποίηση της γνώμης, όποια και αν είναι αυτή (περίπτωση Γκαροντί, Ιρβινγκ κ.ά.)... Είναι οι άνθρωποι που πάσχουν από έναν μόνιμο στραβισμό: είδαν -και στηλίτευσαν- την πρωτοβουλία της κυβέρνησης να αποσύρει το επίμαχο βιβλίο της Ιστορίας, αλλά ούτε είδαν ούτε ενοχλήθηκαν από το ότι η συγγραφή του υπαγορεύτηκε από ντιρεκτίβα των Βρυξελλών και υλοποιήθηκε βάσει της συμφωνίας Τζεμ - Παπανδρέου... Είναι οι άνθρωποι που ανέχονται και επιδοτούν τον θρασύτατο εθνικισμό των Σκοπίων, αλλά ενοχλούνται σφόδρα από την αντίδραση της Ελλάδος, η οποία ένα Ονομα διεκδικεί -ένα μέρος της Ιστορίας της- και όχι εδάφη... Αλλά έτσι είναι: όταν έχεις έμβλημα την Ρεπούση και κάρφο στους οφθαλμούς τη «συνέχεια του Ελληνισμού», τότε όλα εξηγούνται. Και νομιμοποιούνται. Ως και οι τερατωδίες...»

«Εεεε, το μαλάκα», σκέφτηκα (είμαι ειλικρινής όμως), «τι λέει πάλι το άτομο, να βγάζουν και να πουλούν οι φασίστες βιβλία? Σκατά να πουλάνε!» ξανασκέφτηκα. Από την άλλη ξανασκέφτηκα πως αν τους κάψουμε τα βιβλία τότε δεν θα διαβάζουνε καθόλου και τότε σκέφτηκα (ξανά και πάλι) τον ξάδερφό μου τον Παναγή που ούτε κι εκείνος διάβαζε γιατί από μικρός, ότι χαρτζηλίκι είχε το τρωγε στην ΑΕΚ (και στα σιρόπια γιατί του χε μείνει λίγος βήχας από μικρός και τ αρεσε η γευση). Τώρα να πω την αλήθεια είπα ν’ αφιερώσω λίγο ακόμα χρόνο να σκεφτώ. Φαντασιώθηκα λοιπόν πως είχα μπροστά μου εκείνα τα καλόπαιδα που τα ‘δα να περνάνε και μπορώ να φανταστώ τον επαναστατικό τους αγώνα προκειμένου να ελευθερώσουν τους αδικοχαμένους και παρολίγον εμπρηστές συντρόφους τους, τους φασίστες ως μια ιδέα που ενίοτε πλανάται στο χώρο του γραφικού αλλά ρίχνει καμιά ψιλή όταν κερδίζει αγώνα η εθνική σε κανά ταλαίπωρο μετανάστη και τον… ξάδερφό μου τον Παναγή ο οποίος ήταν –τελικά- ο ιδανικός… ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΑΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ! Τα βαζε με το κρατος και με τις αντιπαλες ομάδες. Ποτέ δεν ξεχωρισε άνθρωπο με βάση το χρώμα του δέρματός του ούτε με βάση τις ιδέες του. Το χρώμα του κασκώλ του κοίταγε κι αυτό ΜΟΝΟ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ. Ισως επειδή «από μικρός τις συχαινότανε» που λέγανε κι οι σύντροφοι σε άλλες εποχές.

Τώρα θα ήθελα να ξεκινήσω να αναπτύξω τις απόψεις μου αλλά το κείμενο είναι μεγάλο και νύσταξα όμως θα ήθελα να πω δυο ακόμα (λιγα) λόγια στον ΠΚ πως ΔΕΝ υπάρχει ΚΑΘΟΛΙΚΟ δικαίωμα. Οτιδήποτε θέλεις να καθορίσεις πρέπει να γίνει λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες που μια κοινωνία (ή πολύ σωστά μια κοινότητα είπεν ο ΜΒ) ζει. Το να κάψω ένα βιβλίο ή ένα αυτοκίνητο της δημοτικής αστυνομίας, το να κατέβω να δείρω ή να εφαρμόσω βία ΔΕΝ λύνει τίποτα. Οι άνθρωποι που ψηφισαν ΛΑΟΣ υπηρχαν και υπάρχουν κι είναι δικαίωμά τους αυτό να πιστεύουν. Αν ο Λόγος σου ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΑΝΟΣ να τους δείξει τον δρόμο τότε αυτοί θα συνεχίσουν να ψηφίζουν ΛΑΟΣ. Οφείλεις να κάτσεις στο τραπέζι μαζί τους και να μιλήσεις γιατί οφείλεις να σέβεσαι την ανθρώπινη ζωή. Δεν χρειάζεται να τους πείσεις. Το τραπέζι είναι για να γνωρίσεις το vngelaka, τον έναν και τον άλλον, το τραπέζι είναι για να φτιάξεις μια σχέση όπου θα μπορείς να συνυπάρχεις. Αν ο Λόγος σου κάποτε δυναμώσει πιθανά και κάποιος να σ ακολουθήσει. Η αυτοάμυνα είναι δικαίωμα και προκύπτει από το ένστικτο επιβίωσης που έχω αλλά μέχρι εκεί. Το να κάψω τον «ο ΑΓΩΝ μου» επειδή είναι πιθανό κάποιος να επηρεαστεί και να επανέλθει ως νέος χίτλερ είναι σαν να μια ο ίδιος ο χίτλερ ή ο ηρώδης και ν ανυσηχω μηπως έρθει ο μεσσίας (που αν έρθει θα πάρει τα αρχιδια μου αλλά λέμε τώρα… πειράζει που βρίζω σύντροφε? Είναι και η ώρα τέτοια!).

Όσο για μένα, έχω στερεότυπα όπως όλοι αλλά ρε ΜΒ εσύ πρωτος γνωρίζεις πως τα στερεότυπα αυτά είναι όσα ΜΑΣ ΜΑΘΑΝΕ, είναι αξίες κοινωνικές που χτίσαμε με βάση τον τόπο, την τάξη, την εκπαίδευση, τη δουλειά και τις συνθήκες που ζήσαμε. Πρώτα ας τα γκρεμίσουμε και κατόπιν ας δούμε τι θα βάλουμε στη θέση τους. Ένα ένα τη φορά και σιγά σιγά. Κι εσύ ρε Σκια, από τη στιγμή που κάποιος θα κάτσει σ’ ένα τραπέζι μαζί σου να μιλήσει ακυρώνει εκείνη τη στιγμή τη ταμπέλα του φασίστα. Ναι, μπορεί να τη ξαναφορέσει βγαίνοντας αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή τον φτύνεις? Εγώ προσωπικά δεν τα χω με τους φασίστες τόσο, γιατί εκείνοι τουλάχιστον είναι τίμιοι και το δηλώνουν. Τα ‘χω μ’ αυτούς που μοιράζουν τρικάκια φωνάζοντας πως «θα με κάνουνε να μάθω τη ζωή». Εκείνοι ρε ΜΒ με αντιμετωπίζουν «σαν ισότιμο κοινωνικό ον»?

ΥΓ: Αν επιμείνετε μπορώ να επανέλθω!

henry chinasky είπε...

α ναι, ξεχασα να σας ρωτήσω κάτι, βασικά είμαι ο από πάνω μου, δηλαδή είμαι αυτός που έγραψε πάνω από μένα αλλά αυτό με κάνει αυτόματα και τον απο κάτω μου διότι κάτω από εμένα πάλι εγώ έγραψα κι αφού έχω γράψει πάνω από μένα αλλά ταυτόχρονα και κάτω από μένα τότε αλήθεια γιατί δεν εμφανίζεται το μεσαίο μου σχόλιο αλλά μόνο το πάνω μου και το κάτω μου?

όχι, με τη κουβάντα παρασύρθηκα και δεν ήθελα να ρωτήσω αυτό αλλά κάτι πολύ απλό:

υποθέτοντας λοιπόν πως η σταυροφορία μας τελειώνει με επιτυχία και οι αριστερές δημοκρατικές ριζοσπαστικές και ταυτόχρονα επαναστατικές δυνάμεις εγκαθιστούν ΤΩΡΑ μια διακυβέρνηση με άμεση δημοκρατία κι έχουμε μια πλειοψηφία 99%. Έρχεται λοιπόν αυτό το 1% στο σύνταγμα, ξεδιπλώνει τα πανώ του, τους κέλτικους σταυρούς, τις γαλάζιες σημαιίτσες του, τα ναζιστικά του σύμβολα φορώντας όλοι στολή των ες ες, σταματάει τη κυκλοφορία και διαδηλώνει υπερήφανα για τα 153 χρόνια του θανάτου του χιτλερ.

τι θα θέλατε να κάνει η επαναστατική μας διακυβερνηση?

1. κρεμάλα
2. κονσερβοκουτια
3. συλλήψεις για διατάραξη οικιακής ειρήνης
4. συλλήψεις για διαταραξη πολιτευματος
5. ξυλο και δακρυγόνα να μαθουνε τα τσολια
6. να εκτελεστούν όλοι επι τόπου, αυτοι δεν ειναι ανθρωποι
7. αστους μωρε γραφικοι ειναι
8. αναμνηστικες φωτογραφιες για το σπιτι
9. αντιδιαδήλωση του 99% να μάθουν πως απανταμε κι ειμαστε περισσοτεροι για να τους πατησουμε στη συγκρουση

το επόμενο φιλοσοφικό ερωτημα είναι πως 2 απο αυτούς κανουν αποπειρα εμπρησμου στο οχημα που χρησιμοποιει η μελλοντικη μας κοινότητα για να μεταφερει χαρτι φωτοτυπικου από το "πλαισιο" στο νέο κτιριο διακυβερνησης που βρισκεται στη βιλλα "αμαλια". ευτυχως όμως συλλαμβανονται απο τους επαναστατικους φρουρους . Ποια θα ήταν η ποινη που θα τους δινατε?

1. κρεμάλα
2. κονσερβοκουτια
3. φυλακή για αποπειρα εμπρησμου
4. φυλακη γενικως (τα ζωα δεν χρειαζεται να ξερουν)
5. ξυλο
6. να εκτελεστούν όλοι επι τόπου, αυτοι δεν ειναι ανθρωποι
7. αστους μωρε γραφικοι ειναι
8. αναμνηστικες φωτογραφιες για το σπιτι

Τέλος, στην επομενη επαναστατικη και αριστερή εκθεση βιβλιου κατεβαινει ολιγομελης ομαδα απο αυτα τα ζωα έρχεται διαμαρτυρόμενη για από πάνω 2 και μοιραζει τρικακια που λενε πως Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΗΣ ΟΣΟ ΤΟ ΞΕΣΚΟΝΙΣΜΑ ΤΟΥ ΡΑΦΙΟΥ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ. ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΘΟΥΝ ΤΗ ΖΩΗ. Τι θα έκανε η επαναστατική μας πληρως εξοπλισμένη ομάδα?

1. κρεμάλα
2. κονσερβοκουτια
3. συλλήψεις για διατάραξη οικιακής ειρήνης
4. συλλήψεις για διαταραξη πολιτευματος
5. ξυλο και δακρυγόνα να μαθουνε τα τσολια
6. να εκτελεστούν όλοι επι τόπου, αυτοι δεν ειναι ανθρωποι
7. αστους μωρε γραφικοι ειναι
8. αναμνηστικες φωτογραφιες για το σπιτι
9. αντιδιαδήλωση του 99% να μάθουν πως απανταμε κι ειμαστε περισσοτεροι για να τους πατησουμε στη συγκρουση

Πάω για καφέ τώρα...

paolo serpieri είπε...

Και μιας και δεν έχει απαντήσει κανένας είπα να κάνω εγώ την αρχή αλλά πρώτα θα ήθελα να πω πως η απορία μου μεγαλώνει βλέποντας πως ενώ έχω γράψει το από πάνω σχόλιο και το αμέσως από πάνω, τούτο με κάνει να έχω γράψει το από κάτω μου σχόλιο αλλά και το αμέσως παρακάτω δηλαδή αυτή τη στιγμή θα πρεπε να χω κανει 5 σχόλια αλλά με βλέπω κολλημένο στα τρία και σκέφτομαι πως κάτι δεν πάει καλά.

Γιατί αν ο νέος αριστερός Λόγος επιλέξει οποιαδήποτε απάντηση πέραν του "δεν ξέρω ρε γαμώ τη κοινωνία μου μέσα, ακόμα δεν γνωρίζω" τότε να πάει να γαμηθεί μιας και δεν θα ναι νέος αλλά παλιός και τα χουμε ξαναδεί εμείς οι παλαιοντολόγοι όλα αυτά. Κι εδώ είναι το ζητούμενο: Αν κάτσεις μ ενα φασιστα στο τραπέζι κι έχεις από κάτω την κοινωνία να σε παρακολουθεί και να παρεμβαίνει κι ο φασίστας πείσει την κοινωνία αντί η γαμημένη η κοινωνία να τον πλακωσει στις μουτζες σημαίνει πως αυτή η κοινωνία την έχει χεσμένη την επανάστασή σου και την άμεση δημοκρατία σου.

Γι αυτό και κάθομαι και ξελαρυγγιάζομαι σαν τη κακιά πεθερά φωνάζοντας για το Λόγο. Το Λόγο που θα σε κάνει να δεις μακριά, θα σε απομακρύνει από τη βία, το Λόγο που θα αφυπνίσει τον άνθρωπο και θα τον κάνει να φύγει από τον καναπέ, τον Λόγο εκείνο που θα μοιάζει κονσερβοκούτι στο αντίστοιχο Λόγο του φασίστα. Σκοπός δεν είναι φίλε να πείσεις τον κάθε μαλακοπλεύρη. Σκοπός είναι οι άνθρωποι να καταλάβουν πως λέει μαλακίες. Η άμεση δημοκρατία ΡΚ είναι ΑΠΟΛΥΤΑ ΕΦΙΚΤΗ τεχνολογικά αλλά τι να την κάνεις όταν οι άνθρωποι δεν είναι έτοιμη να κυβερνήσουν ούτε το αυτοκίνητό τους. Μπορείς όμως να ξεκινησεις πιο χαμηλά, από ένα προσωπικό σύστημα αξιών όπως σωστά είπες, να αναθεωρείς και να χτίζεις, να δωσεις το παράδειγμα της προσωπικής σου ζωής, όχι του επιτυχημένου αλλά του αναζητητή.

Κι όταν σ όλους μας παρουσιαστεί η ανάγκη της κουβέντας, της αναθεώρησης, της αναζήτησης, τότε μπορούμε να κάτσουμε να βρούμε το Λόγο ύπαρξής μας σ αυτή τη ρημάδα τη κοινωνία. Μέχρι τότε οι φασίστες θα υπάρχουν στην δεξιά, την αριστερά, θα υπάρχουν μέσα μας άσχετα αν εκπροσωπούνται από τον Πλεύρη ή από την Αλέκα.

Κι αν ακουστεί πως ότι λέω είναι θεωρία έχω παραδείγματα στην επόμενη συνάντηση που με μερικές μπύρες θα φέρω στην επιφάνεια από την αφάνεια...

The Motorcycle boy είπε...

Ο Μπακούνιν κι ο Μαλατέστα να βάλουν το χέρι τους -τι έκανες εδώ ρε; Αυτά δεν είναι σχόλια, αυτό είναι κατάληψη! Θα μεταχειριστώ λοιπόν "δημοκρατικό ολοκληρωτισμό" για να εκκενώσω τον χώρο από την παρουσία σου μαλλιά!

Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω την λεγόμενη "επαναστατική θεώρηση" και να απορρίψω όσα λες χαρακτηρίζοντάς τα "μπουρζουάδικες ευαισθησίες". Δεν θα είχα άδικο να το κάνω -αλλά δεν θα το κάνω γιατί α) βαριέμαι να εξηγώ το σκεπτικό της θεώρησης αυτής, β) είμαστε όλοι, σε τελική ανάλυση, μπουρζουάδες.

Απαραίτητη διευκρίνηση: αν ακόμα ένας επιχειρηματολογήσει κατά των στερεοτύπων θα του δαγκώσω το αυτί. Είπα πρώτος πως τα στερεότυπα είναι κακό πράγμα, ο 666, το Τέρας της Αποκάλυψης, η οικογένεια Μητσοτάκη σε κοινή συνέντευξη τύπου. ΔΕΝ ΔΙΑΦΩΝΟΥΜΕ ΕΔΩ. Είμαι κοινωνιολόγος, μην το ξεχνάς. Και η λογική μου δεν δέχεται απόλυτο καλό ή απόλυτο κακό ξεκομμένα από τις κοινωνικές συνθήκες. Λέω λοιπόν, πως τα στερεότυπα ΕΙΝΑΙ ΧΡΗΣΙΜΑ ΣΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ. Γι΄αυτό υπάρχουν -αν δεν βόλευαν σε τίποτα δεν θα υπήρχαν.

Πάμε τώρα στη θεωρητική συζήτηση:
Από τη μια έχουμε την αριστερή ιδεολογία και από την άλλη τη φασιστική. Δείξε μου εσύ έναν κοινό τόπο στον οποίο θα στηριχτώ για να κάνω διάλογο κι εγώ θα περάσω την υπόλοιπη ζωή μου κουβεντιάζοντας με τον Πλεύρη. Δεν έχουμε τίποτα κοινό μαζί τους, δεν μιλάμε καν την ίδια γλώσσα. Έχεις αμφιβολία σχετικά με την ορθότητα των δικών σου ιδεών; Έχεις αμφιβολία σχετικά με το λάθος των ιδεών τους; ΟΧΙ. Άρα, επιδιώκεις να τους πείσεις, αποκαλύπτοντάς τους ΤΙΣ ιδέες σου, τις οποίες αυτοί ήταν τόσο ηλίθιοι ώστε δεν τις ανακάλυψαν μέχρι τώρα. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΥΤΟ.

Επισημαίνω ένα φάουλ που έκανες στην τοποθέτησή σου: τα χουλιγκάνια βγαίνουν πάντα έξω αμέσως, γιατί οι πρόεδροι των ομάδων στέλνουν τους δικηγόρους τους στην Ασφάλεια για να απελευθερώσουν άμεσα τους "στρατιώτες" τους. Το ξαδερφάκι σου λοιπόν ήταν κοροϊδο ή ενέργησε "εκτός γραμμής". Περιττό να πω οτι το ίδιο δεν συμβαίνει με τους αναρχικούς που μπαίνουν μέσα, τις περισσότερες φορές χωρίς πραγματικές κατηγορίες! Πιάνεις αυτούς που πήγαν να κάψουν το δημομπατσικό -πες μας τώρα και για όσους συλλαμβάνονται σε διαδηλώσεις, περνάνε ένα μήνα προφυλάκιση και τελικά απαλλάσσονται -ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΙ Η ΔΙΚΗ. Είναι η εξαίρεση; Ή ο κανόνας; Μην πιάνουμε τα μεμονωμένα για να χαρακτηρίσουμε το σύνολο!

Πάμε τώρα στα πρακτικά ζητήματα:
1. Χτες βράδυ (ιστορικό βράδυ -ο Θρύλος πήρε το πρώτο του διπλό εκτός έδρας μετά από 31 αγώνες, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα) μιλούσα με τη Razz. Είχε προσπαθήσει να ανοίξει διάλογο με τους φασίστες του σχολείου της. Το αποτέλεσμα ήταν, μετά από λίγο, να της κοπανάνε το κεφάλι στα τσιμέντα. Σκέψου οτι κάποια άλλη Razz, διαβάζει την κουβέντα μας αυτών των ημερών. Σκέψου οτι την πείθουμε κιόλας για την αναμφισβήτητη αξία του διαλόγου. Αναλαμβάνεις την ευθύνη να στείλεις αυτό το άτομο στους φασίστες -προκειμένου να διαλεχθεί μαζί τους;
2. Στέκεσαι κριτικά απέναντι σε αυτούς που διαδήλωναν στην έκθεση. Καλά κάνεις. Η κουβέντα για τις πρακτικές της αριστεράς, για τα αιτήματά της είναι ανοιχτή και έτσι πρέπει να είναι. Το μισό μου ποστ ασχολείται με την κριτική της αριστεράς. Αλλά, ρε φίλε, ούτε μια κουβέντα για όσους αγανακτούσαν "γιατί δεν τους μαζεύει η αστυνομία"; Τι έκαναν δηλαδή και θα έπρεπε να τους μαζέψουν; Βρώμιζαν το περιβάλλον με τις προκηρύξεις τους; Έλα τώρα! Δεν μπαίνω τώρα στην κουβέντα του δικαίου ή μη των αιτημάτων τους. Αυτό που είπα είναι "πόσοι ξέρουν τι λένε αυτοί οι άνθρωποι;" Ελάχιστοι και εκεί είναι το θέμα.
3. Χρησιμοποιείς το υποθετικό παράδειγμα μιας αριστερής κοινωνίας και αναρωτιέσαι πως θα αντιμετώπιζε μια φασιστική κίνηση. Έχω θεωρητική άποψη και πρακτικά παραδείγματα:
Θεωρητικά λοιπόν, σε μια αριστερή κοινωνία θα υπάρχει συνειδητοποίηση των κοινών μας συμφερόντων και του ρόλου μας στη διατήρηση της κοινωνικής συνοχής. Με απλά λόγια, όταν θα κάνεις ΕΣΥ κουμάντο στη ζωή σου, οι πεποιθήσεις σου θα συμβαδίζουν με τα συμφέροντά σου. Εκεί λοιπόν δεν θα υπάρχει κανένας λόγος να αναπτυχθούν φασιστικές θεωρίες και αντίστοιχες κινήσεις. Γιατί; Επειδή θα αντιστρατεύονται τα συμφέροντά σου. Δεν θα υπάρχει λόγος να βάλεις σε στρατόπεδα τους ομοφυλόφιλους και τους αλλόφυλους γιατί θα τους χρειάζεσαι στην διαδικασία παραγωγής. Δεν θα υπάρχει λόγος να αποδείξεις την ανωτερότητά σου γιατί σε συνθήκες ισότητας δεν θα έχει καμιά σημασία. Εγώ, που είμαι πιο έξυπνος, πιο καλοσχηματισμένος, πιο Άρειος, θα τρώω ένα πιάτο φαϊ, όπως κι εσύ που είσαι βλάκας, ατσούμπαλος και μαυριδερός. Μη σου πω οτι αν αποδείξω την ανωτερότητά μου θα δουλεύω κιόλας για να σε τρέφω! Γιατί θα έχω αποδείξει οτι ΕΓΩ είμαι ο ικανός κι εσύ ο ανίκανος. Είσαι ανώτερος; Τέλεια! Δούλεψε διπλοβάρδια αφού υποστηρίζεις πως ο άλλος δεν τα καταφέρνει.
Αλλά μίλησες για σβάστικες και τέτοια μαραφέτια. Άρα, για κίνηση ανθρώπων σχετικά με τη βίαια ανατροπή ενός συστήματος. Πες μου εσύ -αν έρθουν έξω από το σπίτι σου και απειλούν να σε κάψουν γιατί έχεις μακριά μαλλιά -κι εσύ τους πετάξεις πέτρα, θα φταις εσύ ο αμυνόμενος και όχι εκείνοι οι επιτιθέμενοι;
Πάμε τώρα στα πρακτικά, που είναι πιο περίπλοκα. Παράδειγμα Κούβας: οι διαδηλώσεις "αντιφρονούντων" αντιμετωπίζονται με αντιδιαδηλώσεις. Και οι μεν και οι δε, έχουν το δικαίωμα να διαδηλώσουν για τις απόψεις τους. Τα αιτήματα ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ (και των "αντιφρονούντων") αντιμετωπίζονται συνταγματικά. Αν μαζέψεις κάποιο αριθμό υπογραφών (νομίζω 8.000 -σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων ε;) μπορείς να ζητήσεις δημοψήφισμα σχετικά με το αίτημά σου. Σε κάποια φάση (πριν 3-4 χρόνια) μάζεψαν τις υπογραφές και ζήτησαν δημοψήφισμα για την αλλαγή ή όχι του πολιτεύματος. 80% υπέρ της μη αλλαγής. Πως σου φαίνεται; Δες τώρα και το πρόβλημα για το οποίο αποφεύγουμε να μιλήσουμε: όσο τα λέω αυτά, θα πεταχτεί ο "πονηρός" και θα μου πει οτι κάνω προπαγάνδα και θα μιλήσει για πολιτικούς κρατούμενους στην Κούβα και άλλα συναφή. Βλέπεις το πρόβλημα; Αν όχι -άστο, χάσαμε το θέμα και μιλάμε για τη γαρνιτούρα.

Συμπερασματικά: Όλα ωραία και σωστά -όσα λες. Αλλά μου θυμίζεις πολιτικό κρατούμενο που ονειρεύεται στην απομόνωση τους λόγους που θα εκφωνήσει στο κοινοβούλιο. Όνειρα φίλε μου! Γιατί, για όσα λες, δεν υπάρχουν οι απαραίτητες συνθήκες εφαρμογής. Οι φασίστες εξακολουθούν να έχουν απεριόριστη πρόσβαση στα Μέσα και η Αριστερά (χωρίς εισαγωγικά) μηδενική. Οι φασίστες εξακολουθούν να ρίχνουν ξύλο. Και η κοινωνία ρέπει προς τον φασισμό ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗ και όχι αποφασίζοντας κριτικά. Ρωτάω λοιπόν, εδώ, τώρα -ποιες είναι οι πρακτικές προτάσεις σου; Τι πρέπει να κάνουμε άμεσα; Πες μου και θα το κάνω.

Υ.Γ.: Και μην μπερδεύουμε την φασιστική ιδεολογία με τις εξουσιαστικές δομές της οικογένειας, π.χ., ή τις "ετσιθελικές" τάσεις που κυριαρχούν στην κοινωνία. Κι εγώ μπάλα παίζω κι ο Ροναλντίνιο το ίδιο. Αν όμως εγώ πω οτι είμαι ποδοσφαιριστής θα γελάσουν τα γκαζόν αγκαλιά με τα τσιμέντα.

The Motorcycle boy είπε...

Και μια διευκρίνηση στο κουβανέζικο παράδειγμα καθαρά για λόγους ακρίβειας: οι αντιδιαδηλώσεις δεν γίνονται ποτέ την ίδια μέρα με τις διαδηλώσεις για να αποφευχθούν επεισόδια. Με τη χαλαρότητα των Κουβανών, γίνονται, συνήθως μετά από μια βδομάδα.
Υπήρξε και μια φορά που μια διαδήλωση κατέληξε από μόνη της αντιδιαδήλωση -αλλά αυτό θα στο πω από κοντά.

The Motorcycle boy είπε...

Γαμώ τα σχόλιά σου -ξέχασα να απαντήσω στο παράδειγμα του εμπρησμού!
Πάμε λοιπόν:
1. Θεωρητικά. Για ποιο λόγο να το κάνουν; Αν ο λόγος έχει κοινωνικό ή ιδεολογικό έρεισμα θα έπρεπε να τον θέσουν σε συζήτηση στις σχετικές αντιπροσωπευτικές δομές διακυβέρνησης. Αν πείσουν τους πολίτες, ας κάψουν όλα τα αμάξια, αν δεν τους πείσουν ας κάνουν μόκο ή ας σηκωθούν να φύγουν. Αν ο λόγος τους έχει απλά ψυχαναλυτικό έρεισμα ("έτσι μου ήρθε και τα έκαψα") θα πρέπει να επανορθώσουν για το πρόβλημα που δημιούργησαν στους υπόλοιπους πολίτες. Όχι φυλακή -ξέχασέ το. Να φτιάξουν τα αμάξια ή να κουβαλάνε το χαρτί στις πλάτες τους. 'Η να αποσυρθούν εκτός κοινωνικών δομών αναγνωρίζοντας πως δεν μπορούν να λειτουργήσουν.
Πρακτική εφαρμογή στο κουβανέζικο πείραμα: οι σαμποτέρ πάνε φυλακή. Και την εποχή που οι "μουσάτοι" ήταν ακόμα στα βουνά και πολεμούσαν να ρίξουν τον Μπατίστα, οι σαμποτέρ εκτελούνταν μετά από δίκη.

ΑΛΛΑ κάνεις μια εξομείωση που δεν με βρίσκει σύμφωνο. Το είπα 1000 φορές, δεν υπάρχει απόλυτο, ξεκομμένο από τις κοινωνικές συνθήκες. Σε αυτό το πλαίσιο είναι ΑΛΛΟ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΙ ΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΙΣΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΝΤΑΙ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΞΑΝΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ.
Έλεος πιά!

PiKei είπε...

Κουφάλα deused, άργησες αλλά ήρθες, με τον παραμαζωτικό σου λόγο...
Ψηφίζω μπύρες.

vangelakas είπε...

Καλησπέρα σας, πώς είστε;

Άσχετο , ε; ίσως νά έπρεπε διά μέηλ νά έστελνα τό «γειά»

Άν μού επιτρέπης...

Διαφωνώ κατηγορηματικά μέ κάποια σου :

Πως σου φαίνεται; Στο όνομα ποιας ελευθερίας, στο όνομα ποιας ισότητας, ποιας δημοκρατίας θα παρακάμψεις την βασική ιδιότητα του «συνομιλητή σου»; Κι αυτή δεν είναι άλλη από τον εθνικισμό που χορταίνει μόνο με βία, την ομοφοβία και τον ρατσισμό που εκφράζονται με ξυλοδαρμούς, την πατριδοκαπηλεία και τον θρησκευτικό φανατισμό που εμποδίζουν κάθε προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών ζωής μας.
Πως θα αγνοήσεις οτι η ιδεολογία των συγκεκριμένων ατόμων αντιστρατεύεται τη δική σου ζωή και σκοπεύει στην κατάλυση της, όποιας, ελευθερίας σου;
Με ποιο δικαίωμα θα κοροϊδέψεις τον κόσμο, αφήνοντας τους λύκους να καθίσουν δίπλα σου, σαν ισότιμοι συνομιλητές –τη στιγμή που αυτοί οι ίδιοι θα σε τσακίσουν όταν σε πετύχουν, μόνο στο δρόμο;
Αυτή τη στιγμή υπάρχει μια δεξιά κυβέρνηση (με εθνικιστικές αποχρώσεις). Ας υποθέσουμε πως σε κάποιες εκλογές θα βγει μια ακροδεξιά κυβέρνηση (με φασιστικές καταβολές). Θα είναι το ίδιο; Καθόλου! Γιατί λοιπόν δεν το λες, χαμένος στη νιρβάνα της σχετικοποίησης και απενεργοποιημένος λόγω διαλλακτικότητας;


Δέν τό λέω επειδή ώς φασίστας νοιώθω νά αποκλείωμαι από τίς προϋποθέσεις διαλόγου πού θέτεις. Ο διάλογος τί είναι τελικά; Χάδια σέ μάγουλα μεταξύ υποστηρικτών τής αστικής δημοκρατίας. Βαυλιζόντες στίχοι μεταξύ σπαρτακιστών π.χ. καί ροζαλουξεμπουγκιανών;

Τό τις αγορεύειν βούλεται όπως παρουσιάστηκε κάποτε καί είναι πολύ συγκλονιστικό δέν πρέπει νά έχη εξαιρέσεις. Καμία εξαίρεση. Μά καμία.

(Κάτι άλλο: Δέν καταλαβαίνω γιατί μόνο οι νάζουλες είναι αυτοί πού τσακίζουν κόσμο έξω... Άτομα τού άλλου άκρου δέν διαθέτουν τέτοιες ακτιβιστικές διαθέσεις;)

Θλίβομαι όταν ακούω μή φασίστες νά ζητούν απαγόρευση διαλόγου. Οι ανοχές μας, έστω οι ανοχές ενός αριστερού δέν πρέπει νά περιορίζωνται στό φάσμα αριστεράς - άκρας αριστεράς. (Άντε μέχρι κάναν Τζουμάκα! Χαχαχα!)

Δηλαδή τί θέλουμε; Διάλογος νά γίνεται μεταξύ τών :

ΚΚΕ – ΑΣΚΕ – ΣΥΡΙΖΑ – ΕΝΑΝΤΙΑ – ΚΚΕ μλ – ΜΛ ΚΚΕ π.χ. ;

(Κι άντε νά προσθέσουμε ΝΔΣΟΚ, ώστε νά μάς βγή κι ευκολία νά κράζουμε κυβερνώντες... )

Εν τέλει, θεωρώ ότι κάποιος αριστερός π.χ. θά πρέπει νά επιδιώκη διάλογο μέ εθνίκια. Μέσω τού διαλόγου επιτυγχάνεται τό ξεβράκωμα εξάλλου. Κι όταν λέμε διάλογο, εννοούμε διάλογο. Όχι προλόγους τραμπουκισμών.

Στά λέω όλα αυτά, επειδή έχω θάρρος μαζύ σου, μπορώ νά πώ κάτι ευθαρσώς χωρίς νά μέ παρεξηγήσης...

The Motorcycle boy είπε...

Φίλε Βαγγέλακα, δεν ξέρω πως να στο πω για να μη σε στεναχωρήσω. Κοίτα να το πάρεις ήρεμα, κάθισε κιόλας: ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΦΑΣΙΣΤΑΣ. Όπως γράφω πάνω, αυτοπροσδιορίζεσαι ως εθνικιστής (σε έχει κι ο Πλεύρης κουφάλα -ενώ εγώ έχω φάει τα λυσσακά μου να υποστηρίζω την αριστερά κι ο Αλαβάνος ούτε να με χέσει -πόσο μάλλον να με βάλει στη σελίδα του).

Τέλος πάντων -πέρα από την πλάκα:

1. Αν διάβασες το ποστ, μιλάω για τα φασιστοειδή που κυκλοφορούν κάθε τρεις και λίγο στις οθόνες μας, είτε σαν "εκπρόσωποι" κινήσεων του στυλ "φίλοι Εθνικής Ελλάδος", είτε σαν κατηγορούμενοι ξυλοδαρμών που μεταφέρονται με χειροπέδες στα δικαστήρια, είτε σαν βουλευτές ΝΔ, ΛΑΟΣ, που ευαγγελίζονται τις ιδέες της Χρυσής Αυγής. Και μιλάω για αυτούς που βαράνε όπου βρουν "διαφορετικό". Εσένα δεν σε έχω κόψει για τέτοιον.
2. Με τους παραπάνω "κυρίους" δεν υπάρχει τίποτα να πούμε. Γιατί απλούστατα δεν έχουμε κανένα σημείο επαφής. Όπως το περιγράφω στο παράδειγμα με τον βιαστή. Και οι συγκεκριμένοι "κύριοι" έχουν επιδείξει ιδαίτερο ζήλο στη βία.Και για το γεγονός αυτό δεν φταίει η αριστερά -του κερατά δηλαδή!
3.Ο διάλογος είναι επικοινωνία μεταξύ ατόμων που έχουν την προδιάθεση να επικοινωνήσουν. Δεν ζητάω απαγόρευση κανενός διαλόγου. Λέω πως ο διάλογος είναι πρακτικά ανεφάρμοστος σε αυτή την περίπτωση.
4. Εντάξει, εγώ να δεχτώ πως και οι αριστεροί δέρνουν. Πες μου εσύ ποιους και γιατί; Βγήκε ποτέ κανένας αναρχικός να πλακώσει στο ξύλο κάποιον επειδή ας πούμε δεν του αρέσει ο τρόπος ντυσίματός του; Μην εξομειώνουμε το απρόκλητο ξύλο σε μπάτσους (σπάνιο, αλλά συμβαίνει μερικές φορές), το κάψιμο αυτοκινήτων από πρεσβείες κ.λ.π. με το ξύλο στους μετανάστες ή τους ομοφυλόφιλους!
5. Συμφωνώ πως κάθε άνθρωπος πρέπει να επιδιώκει τον διάλογο με τους συνανθρώπους του. Αφήνω έξω τους χαρακτηρισμούς. Εξήγησα όμως παραπάνω πως δεν τίθεται θέμα ξεβρακώματος. Ακόμα και στην περίπτωση ισότιμου διάλογου (ο οποίος δεν εξασφαλίζεται σήμερα και χαμένοι είναι οι αριστεροί -παραδέξου το), δεν υπάρχει άλλο όφελος πέραν της νομιμοποίησης των απόψεων του κάθε φασίστα, μέσω της συμμετοχής του στον διάλογο. Αλλά επειδή σου έχω περισσότερη αδυναμία από τα ρεμάλια που σχολίασαν παραπάνω θα σου προτείνω κάτι:
Ας ξεκινήσει ο διάλογος από κάποιο μπλογκ (δες το σαν πείραμα). Και μάλιστα, ο φιλαράκος ο deuced προσφέρει τον τελευταίο καιρό το δικό του για χρήση από όποιον θέλει. Θεωρείς τον εαυτό σου εθνικιστή; Κι εγώ σε θεωρώ πολύ πιο διαλλακτικό από τον μέσο όρο. Ας κάνουμε μια προσπάθεια διαλόγου εκεί -σήκωσε εσύ ένα θέμα (κάτι που να σηκώνει κουβέντα έτσι; όχι "να πάνε φυλακή οι κλέφτες πολιτικοί") και ας δούμε αν μπορεί να βγει άκρη.
Δίνω τις ιδανικές συνθήκες με εσένα σαν συνομιλητή -κι αν βγει τίποτα εγώ ευχαρίστως αναθεωρώ τις απόψεις μου. Τι λες; Το δοκιμάζουμε;

Υ.Γ.: Χάρηκα για το σχόλιό σου και είναι δύσκολο να σε παρεξηγήσω γιατί ξεκινήσαμε τη γνωριμία μας από παρεξήγηση. Το περάσαμε λοιπόν αυτό το στάδιο σχέσης -τώρα είμαστε σε γαμήλια νάρκη (πάνε οι παλιές εντάσεις).

The Motorcycle boy είπε...

pikei κι εγώ μέσα για μπύρες προφανώς. Κι όταν μαζευτούμε να είναι και ο Βαγγέλακας γιατί έχω καιρό να τον δω.

exiled είπε...

Ωχ, έμπλεξα σε σεντονιάδα!

1) Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: Άλλο το "τίποτα" ως θέση και άλλο η "μη ενέργεια". Η πρώτη στάση δηλώνει μη αποδοχή του κόσμου εν γένει και της πολιτικής ως πρακτικής διαμόρφωσης της κοινωνίας, ενώ η δεύτερη αποτελεί απλά μία παραίτηση, η οποία ετεροκαθορίζεται με βάση τη γνώση και αποδοχή του ρόλου της πολιτικής, αλλά ο φορέας της ρέπει προς την απάθεια, είτε από απλή βαριεστημάρα και άγνοια (απολιτίκ και ξυνομουνούδες - η δεύτερη ιδιότητα δεν είναι καταδικαστέα, όποια αναζητεί βοήθεια, ας μου στείλει μέηλ), είτε από αηδία και ηθική αποδοκιμασία των πρακτικών της πολιτικής (πρώην πολίτες, νυν ιδιώτες). Και τέτοιοι δεν υπάρχουν μόνο στην αριστερά.
Για το τίποτα μπορώ να γράφω για ώρες, αλλά το ποσοστό των κοινωνικά εκφραζόμενων από αυτό είναι απειροελάχιστο, άσε που σε ένα καθαρά πολιτικό ποστ δεν έχει και μεγάλη σημασία.

2) Εν αρχή ην ο διάλογος. Πίστεψέ με, δεν είναι λίγες οι φορές που έχω ευχαριστηθεί περισσότερο διάλογο με φασίστα (ιδεολογικά καταρτισμένο φασίστα και όχι βλάκα ξυρισμένο) περισσότερο από "δικούς μας". Γιατί αυτό που απεχθάνομαι περισσότερο από τη δεξιά, είναι η βλακεία. Και αυτή ευδοκιμεί ανεξαρτήτως πλαισίου. Όπως τότε με τα πράσινα σταράκια, ο τύπος που πετούσε τις μολότωφ σε περαστικούς στην άλλη άκρη του δρόμου, απέναντι από το πανεπιστήμιο και αντ' αυτού πιάσανε τον Παναγιωτάκη. Αυτός που τις πετούσε ένας ΜΑΛΑΚΑΣ και μισός ήτανε - και ας κκαυχιέται ότι είναι αναρχικός (όχι, δεν είναι ασφαλίτης όπως θα θέλαμε και θα μας βόλευε, είναι της ίδιας αμετροεπούς βλακείας με αυτούς που περιγράφει ο συμπαοκτσής από πάνω).

3) Από κει και πέρα, ούτε ο διάλογος είναι το παν, το φάρμακο δια πάσα νόσον και μαλακίαν. Άμα βλέπεις ότι ο άλλος απέναντί σου δε σκαμπάζει από επιχειρήματα, κόβεις τη συζήτηση και ενίοτε - άμα δεν είναι μόνος του και εσύ είσαι - και δρόμο. Τα λέτε στους δρόμους. Κι ας έχεις να αντιμετωπίσεις και την αστυνομία, τουλάχιστον ξέρεις που πας και είσαι προετοιμασμένος.

4) Γράφεις: "Όλα για όλους".
Και τα όπλα, σύντροφε;
Εδώ φέρνω μόνο ένα παράδειγμα, ακραίο, για να καταλάβουμε τι σημαίνει αυτή η φράση. Πολύ εύκολα λέγεται, αλλά ξεχνάμε τη σημασία των λέξεων. Και κάθε λέξη είναι βαμμένη με το αίμα εκατομμυρίων ανθρώπων.

5) Άντε και αύριο έχουμε επανάσταση στην Ελλάδα (μόνο να μου στείλεις μέηλ για να προλάβω να βγάλω εισητήρια και νά 'ρθω). Και κοινωνικοποιούνται τα εργοστάσια και τα μέσα παραγωγής. Τι θα γίνει; Θα πάψουν να υπάρχουν οι σημερινές ανάγκες για τις χίλιες δυο μαλακίες - υποπροϊόντα ή η ανάγκη για ανταγωνιστικότητα σε σχέση με τα προϊόντα που έρχονται από το εξωτερικό (όχι για την παραγωγή υπερκερδών, αλλά για την απλή επιβίωση των επιχειρήσεων); Ή με το που θα μπουν τα φίλτρα στις κανοδόχους θα σωθεί το περιβάλλον;

5) Όσο για τα αιτήματα των παιδιών "με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα", υπάρχουν και είναι πολύ πιο τσαμπουκαλίδικα από μία κλαψομούνικη αριστερά που ψελλίζει χεσμένη για την ένταξη του λόγου της στο ολοένα και προς τα δεξιά μετακινούμενο πλαίσιο της έννομης τάξης. Και δε διαφέρουν παρά ελάχιστα μ' αυτά που έγραψες εδώ (αν εξαιρέσεις την μη ύπαρξη κράτους που έχουν στην γκλάβα - ή γκάβλα - τους).

6) Ο έτερος γέρος της Αθηνεζίας, ο ντιουσντ, γράφει για Λόγο. Τι μας έχει πει ο Λόγος, πέρα από το ότι έχει θέσει εαυτόν κύριο των πάντων και απαιτέι τη συμμόρφωσή μας στα μέτρα και τα σταθμά που ο ίδιος θέτει; Η λογική (ο Λόγος) δεν είναι το παν και η ανθρώπινη δραστηριότητα δεν εξαντλείται στα λημέρια του. Βάλε την προαναφερθείσα γκάβλα για παράδειγμα και θα καταλάβεις που το πάω. Είναι καλός για κέντρο αναφοράς, αλλά με τη ρέγουλα, έτσι;

7) "Κάθε επιστήμη έχει ως πρωτεύουσα αρχή (δηλαδή η πρώτη της πρόταση, όπου βασίζεται το λογικό της δημιούργημα) μία αυθαρεσία". Τάδε έφη Αριστοτέλης, στα "Ηθικά Νικομάχεια". Από εκεί ξεκινάει και ο πάσης φύσεως διάλογος που γίνεται, αλλά και η κάθε θεωρία που διατυπώνεται.

8) Μίλησα.-

O Xristos pinei burbon sto keducky είπε...

Λοιπόν κοίτα τι συμβαίνει ΜΒ, αυτή τη στιγμή ο vagelakas αντιπροσωπεύει το «αντίπαλο δέος» στην κουβέντα μας δηλώνοντας «εθνικιστής» όπως αντίστοιχα κι εσύ αντιπροσωπεύεις αυτό που θα ονοματίζαμε «επαναστατική αριστερά». Αυτές τις ταμπέλες κατοχυρώσατε χωρίς να σημαίνει πως στην πραγματικότητα αυτό ακριβώς είσαστε. Έρχεται λοιπόν ο –κατ’ όνομα- εχθρός σου και σου λέει πως γουστάρει να κάτσει στο ίδιο τραπέζι μαζί σου. Πέρα από τις ταμπέλες που κουβαλάμε είμαστε και άνθρωποι, αυτό προσπαθώ να πω, ίσως με όχι τόσο κατανοητό τρόπο.

Όπως γνώρισες το vagelaka, υπάρχουν κι άλλοι, από δω κι από κει, κι ο «εχθρός» σου λοιπόν, πέρα από τις δικές του ταμπέλες που κι εκείνος κουβαλά, είπε κάμποσες αλήθειες όπως: «Δέν καταλαβαίνω γιατί μόνο οι νάζουλες είναι αυτοί πού τσακίζουν κόσμο έξω... Άτομα τού άλλου άκρου δέν διαθέτουν τέτοιες ακτιβιστικές διαθέσεις;». Λοιπόν φίλε σε πληροφορώ πως έχω γνωρίσει καθάρματα που κουβαλάνε τη ταμπέλα του επαναστάτη κι ο vagelakas είναι πρόβατο μπροστά τους. Γι’ αυτό το λόγο οι ταμπέλες ως προσδιορισμοί είναι καλοί για μια πρώτη ιδέα αλλά κατόπιν πέφτουν όταν έχεις μπροστά σου τον άνθρωπο και τότε πρέπει ν’ αναρωτιέσαι μήπως τα λόγια του κρύβουν και αλήθειες που δεν σ’ αρέσουν ή ψέματα που σε χαιδεύουν.

Το ποιος έχει τα περισσότερα θύματα ενδιαφέρει αλλά σε μια κουβέντα θεωρητική είναι ένα μάτσο στατιστικές. Μα κι αν δεν είναι τι του απαντάς του vagelaka? Πως «δεν είναι φασίστας» και άρα τον νομιμοποιείς στο μυαλό σου για να μπορείς να τον κάνεις παρέα? Εγώ θα πρότεινα να τον αφήσεις να αυτοπροσδιοριστεί ΟΠΩΣ ΘΕΛΕΙ. Το θέμα είναι πως ότι ταμπέλα κι αν επιλέξει να κουβαλά, να ‘χει πάντα τη μαγκιά να ‘ρχεται εδώ, στο αντίπαλο ιδεολογικό στρατόπεδο και ν’ αρθρώνει το λόγο του. Αυτό για σένα, πέραν όλων των άλλων, είναι ΤΙΜΗ και το γνωρίζεις αυτό. Διότι την αξία του λόγου σου την αναγνωρίζει ο αντίπαλος κι όχι ο σύμμαχος. Επιπλέον, ο κάθε vagelakas είναι ο λόγος της συζήτησης που κάνουμε και αφού στην ουσία γι’ αυτόν μιλάμε, οφείλουμε να του αναγνωρίζουμε το δικαίωμα να πει δυο κουβέντες ισότιμα, όπως ο ίδιος αντέτεινε κι όπως βέβαια κι εσύ –ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΜΕΝΑ- του το αναγνωρίζεις ΗΔΗ και μην περιμένεις να σου πω μπράβο διότι ιδεολογικά αυτό οφείλεις να κάνεις (αλλιώς δεν θα σ' έκανα και παρέα!).

Μπράβο όμως μπορώ να πω στον Vagelaka που χαίρομαι να τον βλέπω να ψάχνει τη κουβέντα, εμένα αυτό μου λέει πολλά κι εδώ –αν θέλεις φίλε V- μπορείς να πας (σ’ ένα ακόμα εχθρικό στρατόπεδο) και να δημοσιεύσεις μια άποψη ή ότι θέλεις και θ’ ακούσεις –βέβαια- την αντίστοιχη κριτική.

Μ’ εσένα ΜΒ (όπως και με τους υπόλοιπους) πολιτικά συμφωνούμε και το ξέρεις καλά. Δεν είναι πως έχω αντίθετη άποψη αλλά αναρωτιέμαι αντιστρέφοντας τα πράγματα για να δω αν τελικά είμαι το ίδιο νόμισμα ντυμένος το κόκκινο αστέρι. Και είμαι. Είμαστε. Γι’ αυτό πια ο λόγος μας ΔΕΝ ΠΕΙΘΕΙ.
Και να γιατί: Έγραψες πως στην ιδανική ουτοπική σοσιαλιστική μας κοινωνία οι φασίστες «Αν πείσουν τους πολίτες, ας κάψουν όλα τα αμάξια, αν δεν τους πείσουν ας κάνουν μόκο ή ας σηκωθούν να φύγουν».
Δηλαδή αυτοί που πήγαν να κάψουν το αυτοκίνητο της δημοτικής αστυνομίας έπεισαν? Δεν μ’ ενδιαφέρει η τιμωρία τους, ρωτώ αν είχαν το έρεισμα και την εξουσιοδότηση από μένα. Έτσι θα προχωρήσουμε στην όμορφη υπέροχη κοινωνία που ονειρευόμαστε? Μα αυτό κι εγώ δεν σου ‘πα στα σχόλιά μου? Να κάτσουμε σ’ ένα τραπέζι και να μιλήσουμε είπα. Όταν κάποτε αποφασίσουμε όλοι να καίμε αυτοκίνητα να το κάνουμε. Μέχρι τότε ας διαβάσουμε, ας ονειρευτούμε, ας πετάξουμε τις ταμπέλες, ας δείξουμε αυτό που ο vagelakas ανέφερε, ανοχή (που η ΑΝΟΧΗ είναι μεταξύ μας κάτι πολύ ρατσιστικό αλλά κοίτα, είναι ένα πρώτο βήμα), και βλέπουμε. Άλλωστε είμαστε ανίκανοι να ζήσουμε χωρίς αυτοκίνητα ΤΩΡΑ.

Επιπλέον, επειδή δικαιολογείς τις επαναστατικές πράξεις λόγω των ιδανικών που χρησιμοποιούν για να νομιμοποιούνται από τους εκτελεστές τους θα μπορούσα να σου πω πως το ίδιο κάνει ο μπους αλλά το χεις ξανακούσει γι’ αυτό σου λέω πως ακόμα κι έτσι να είναι, πόσο πιστευτοί γίνονται αυτοί οι μπουκαλόγατοι από την «εργατική» ή «λαική» τάξη στην οποία απευθύνονται και πόσο επικοινωνούν μαζί τους? Νομίζω πως η ντόρα πείθει καλύτερα, τι λες?

Τώρα το άλλο σου θεωρητικό επιχείρημα στη καινούργια ουτοπική μας κοινωνία που λέει πως: «Εκεί λοιπόν δεν θα υπάρχει κανένας λόγος να αναπτυχθούν φασιστικές θεωρίες και αντίστοιχες κινήσεις. Γιατί; Επειδή θα αντιστρατεύονται τα συμφέροντά σου» είναι το κλασσικό επιχείρημα του ΚΚΕ που προβάλλει στους ομοφυλόφιλους (που τους λένε: «η ομοφυλοφυλία και τα υπόλοιπα πάθη –ναρκωτικά και βάλε- είναι αρρώστιες του καπιταλισμού, ψήφισέ μας και στην κομουνιστική μας κοινωνία δεν θα χρειάζεσαι τίποτα απ’ όλα αυτά» λες κι η σοβιετική ένωση ήταν ένα τεράστιο νοσοκομείο ίασης των «παθών») και που δεν ενστερνίζομαι καθόλου.

Η παρέκκλιση είναι αναγκαίο στοιχείο για την κοινωνική (κι όχι κοινοτική) ζωή γιατί χωρίς αυτήν δεν μπορείς να ορίσεις τα άκρα ούτε να υπάρξει ζύμωση, μ’ ότι αυτό συνεπάγεται. :DeUCeD (το καινούργιο μου τσιτάτο).

Κλείνω το –πάντα- σύντομο σχόλιό μου με κάτι που θυμήθηκα από τον Όργουελ που λεγε περίπου αυτό: «τρέμω στην ιδέα μιας κοινωνίας που δεν θα χρειάζεται αστυνόμευση και που όλοι θα συμφωνούν!», ναι, αυτό πιστεύω, εγώ σ’ αυτή τη κοινωνία ΔΕΝ ΘΑ ‘ΘΕΛΑ ΝΑ ΖΗΣΩ!

ΥΓ: Όλο για μπύρες κανονίζετε κι όλο στο διαδίκτυο γυρνάτε, έτσι θα κάνουμε την επανάσταση σύντροφοι? ;)

ΥΓ2: εσένα exiled μόλις είδα το ποστ σου αλλά θα σ απαντήσω πιο μετά γιατί "μου την είπες" με τα τσιτάτα σου αλλά πιάστηκε το χέρι μου τόση ώρα να γράφω... ΒΛΑΣΦΗΜΕ! :)

The Motorcycle boy είπε...

Exiled, καλά που βάζεις αριθμούς για να μη χάνομαι (βλέπετε ρεμάλια πως τοποθετείται ο μορφωμένος άθρωπος;):
1. "Την υπόθεσή σου θεμελίωσες στο τίποτα" έτσι κουφάλα; Συμφωνώ απόλυτα. Κάποτε ο μηδενισμός οδηγούσε σε ενέργεια ("αν αμφιβάλλεις, βάλε φωτιά ..."). Τώρα έχει καταλήξει σε αδράνεια γιατί το "τίποτα" χρησιμοποιείται γεννετικά τροποποιημένο σε "τίποτα δεν αλλάζει". Άρα, από την συνολική απόρριψη, καταλήξαμε στην κτηνώδη αδιαφορία.
2. Συμφωνώ για τον διάλογο και συμφωνώ σχετικά με τη βλακεία. Λέω πως με τους βλάκες δεν μπορεί να γίνει διάλογος -αυτό μόνο. Συμφωνώ με την κριτική των ανεξέλεγκτων μολότωφ, αλλά γιατί ξεσκιζόμαστε να κάνουμε κριτική στην αριστερά, την ώρα που καταπίνουμε σαν δεδομένες τις αυθαιρεσίες της ακροδεξιάς; Φτάνει η κριτική, ας κοιτάξουμε και λίγο τον κόσμο, έξω.
3. Αυτό λέω κι εγώ.
4. "'Ολα για όλους" σημαίνει όλα τα αγαθά για όλους τους ανθρώπους. Προφανές είναι. Γιατί να διεκδικήσω όπλα, ή καρκίνο, ή οτιδήποτε που θα βλάψει τη ζωή μου; Μαλάκας είμαι;
5. Να συννενοούμαστε -τα παιδιά με τα μαύρα ανήκουν στην αριστερά. Ο όρος (αριστερά) είναι τοπολογικός και δεν έχουν τα κόμματα το κοπυράιτ του. Οι αναρχικοί ανήκουν στην αριστερά. Και η αριστερά μιλάει για κατάργηση του κράτους (θέση με την οποία συμφωνώ απόλυτα). Άσχετο αν δεν το λένε οι βουλευτές για να γίνουν βουλευτές.
5. Η επανάσταση, έτσι όπως την ορίζεις, δεν είναι επανάσταση. Είναι αλλαγή της κατάστασης "από έξω" ή "από πάνω" -σίγουρα πάντως, όχι "από μέσα". Η επανάσταση, ή γίνεται από επαναστάτες (πάει να πει, συνειδητοποιημένα άτομα μέσα από τις κοινωνικές συνθήκες) ή είναι απλή αλλαγή των εξουσιαστών (χωρίς ταυτόχρονη αλλαγή της εξουσιαστικής δομής). Το έλεγε ο γερο Μαρξ, το έπαθαν στην ΕΣΣΔ.
6. Συμφωνώ -δεν χρειάζεται να θεοποιείται ο Λόγος. Δεν γιορτάσαμε τον θάνατο του λευκοντυμένου γέρου στα σύννεφα για να τον αντικαταστήσουμε από έναν διαφορετικό θεό.
7. Τώρα μιλάς σωστά! Η αυθαιρεσία τους έχει δομικές αντιθέσεις με τη δίκη μας. Και μην πει κανένας -"τι διαφορά υπάρχει, στο κάτω -κάτω και οι 2 αυθαιρεσίες είναι!", γιατί θα θυμίσω την αυθαιρεσία του "ο ήλιος είναι θεός" σε σύγκριση με το "ο ήλιος είναι πλανήτης".
8. Ουγκ!

Οι μπουγάτσες έχουν μόνο κρέμα, οι άλλες είναι τυρόπιτες! είπε...

Κι απαντώντας σου exlied θ' αναρωτηθώ κι εγώ το ίδιο πράγμα που ο γάτος pikei αναρωτιέται: Ο τρόπος με τον οποίο αφηγούμαστε μια ιστορία είναι τελικά η ίδια η ιστορία;

Αναρωτιέμαι κι εγώ πολλές φορές και μιας κι ο Λόγος είναι ο μόνος λόγος που περπατάμε με τα δυο μας πόδια και δεν βελάζουμε τούτο μας κάνει και εξουσιαστες του κόσμου αυτού, όμως:
"Αν πράγματι ο άνθρωπος είναι ένα όν, το όποιο από τα υπόλοιπα ζώα διακρίνεται χάρη σε ό,τι παλαιοθεν ονομάζεται «πνεύμα», τότε αυτό σημαίνει πρώτα-πρώτα ότι το πρόβλημα του νοήματος και το πρό­βλημα της ισχύος συγχωνεύονται σε διαφορετικά επίπεδα και με διαφορετικές μορφές, ότι δηλαδή όποιος δίνει στα πράγματα το νόημα τους ασκεί ισχύ και ότι οποίος κατέ­χει ισχύ ή εξουσία επικαλείται το νόημα των πραγμά­των και το χρησιμοποιεί ως μέσο." Παναγιώτης Κονδύλης

Έτσι λοιπόν ξανααναρωτιέμαι αν τελικά ο λόγος που δίνουμε νόημα στα πράγματα είναι για να εξουσιάσουμε, όχι τη φύση αλλά τον "άλλο", αυτόν δηλαδή που νοηματοδοτεί διαφορετικά τον κόσμο αυτό. Και βέβαια, η διαφορά μας στη νοηματοδότηση έγκειται, όχι στα υλικά αγαθά αλλά στα άυλα και συγκεκριμένα στην ΗΘΙΚΗ.
"Η φιλοσοφία ως φιλοσοφία δεν μπορεί ποτέ να μιλήσει αβίαστα κι απροκατάληπτα -δηλαδή όχι ηθικολογικά, δίχως βλέψεις ισχύος- για το πρόβλημα της ισχύος (σσ. εξουσία)· αυτό το έκαμαν ελάχιστοι μόνο φιλόσοφοι.Παναγιώτης Κονδύλης"

Όπου η ηθική λοιπόν είναι ο πυρήνας των κοινωνιών στις οποίες ζούμε, από εκεί προκύπτουν οι νόμοι, οι συγκρούσεις, ατομικές ή κοινωνικές κλπ. Και βέβαια η ηθική είναι αυτή που φτιάχνει αυτό με το οποίο ξεκινάμε τη κουβέντα μας τα ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ. Με βάση αυτά νομιμοποιεί τις πράξεις μας και προσδιορίζει την ίδια μας την πορεία στη ζωή.

Έτσι λοιπόν exiled ξανααναρωτιέμαι: είναι άραγε ο Λόγος κύριος των πάντων, είναι ο Λόγος ο Θεός? Κι αν είναι ο Θεός εμείς μπορούμε να τον γκρεμίσουμε? Η αερολογούμε γύρω του ανάβοντάς του κεράκια, θεωρώντας (ο καθένας τον δικό του) ΜΟΝΑΔΙΚΟ? (εδώ βέβαια προκύπτει και το ερώτημα εάν τελικά οι μπλογκερς δεν είναι τίποτα άλλο παρά φανατικοί φονταμενταλιστές του μοναδικού τους Λόγου αλλά αυτό είναι ένα ακόμα ερώτημα που θα απαντηθεί μετά την 13η Οκτωβρίου που θα κλείσω την έρευνα που διεξάγω!)

Και, τραβώντας μια γουλιά πρωινού καφέ αναρωτιέμαι: πως μπορείς να γκρεμίσεις ένα Θεό? Έλα που δεν μπορείς διότι ΕΣΥ τον δημιούργησες κι επειδή ο άνθρωπος δημιούργησε τον Λόγο συνεπάγεται πως αυτός είναι και ο θεός.

Και, τελειώνοντας, ανάβοντας παράλληλα κι ένα τρίφυλλο (εδώ στη δουλειά που είμαι στο Σούπερ Μάρκετ "Ο ΞΥΝΟΣ" τα "καλά παιδιά" πάμε κάθε πρωί στην αποθήκη και πίνουμε κανα "γάρο" πριν ξεκινήσουμε το ξεφόρτωμα, γράφουμε και καμιά μαλακία στα μπλογκζ μας γιατί οι κούτες με τα ΝΟΥΝΟΥ μας βγάζουν τη Παναγία!) ξαναγυρνώ στο σκεπτικό του ΜΒ: "Όταν η θεωρία σε μπερδεύει κάνε την αναγωγή σε πρακτικά δεδομένα» –έτσι υποστήριζε κάποιος (δεν θυμάμαι ποιος). Αλλά με βολεύει αυτή η άποψη γιατί καμιά θεωρία δεν έχει αξία, ξεκομμένη από την πρακτική εφαρμογή της. Εγώ, ας πούμε, μπορώ θεωρητικά, να καταργήσω τον νόμο της βαρύτητας –αλλά όσο το μήλο πέφτει κάτω από τη μηλιά, η θεωρία μου θα είναι πρακτικά άχρηστη. Ωφέλιμη για θεωρητικές αναζητήσεις, αλλά ανεφάρμοστη στα περιβόλια."

Καλά τα λες σύντροφε MB μα ξέρεις, ότι κι αν πούμε εμείς, ακόμα κι αν αυτό που θα πούμε το συμφωνήσουμε και το αποδείξουμε, αυτός που θα το υλοποιήσει είναι εκείνος που έχει -ή θέλει- την εξουσία και θα το χρησιμοποιήσει ακριβώς για να επιδείξει και να νομιμοποιήσει την εξουσία του στους υπόλοιπους που διαφωνούν μαζί του (γαμώ το θεό μου μέσα δηλαδή! αυτόν που λέγαμε πριν). Και υπ' αυτήν την έννοια σταμάτα να περιορίζεις την σκέψη σου στο "εφικτό" αλλά άνοιξέ τη στο "ανέφικτο". Έτσι, αφενός ο εξουσιαστής δεν μπορεί να τη χρησιμοποιήσει αφετέρου -ίσως- μόνο έτσι μπορούμε αυτοικανοποιούμενοι να δημιουργήσουμε πολλούς μικρούς θεούς (Λόγους) που ταιριάζοντάς τους σ ένα ψηφιδωτό να μας οδηγήσουν, ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΝΟΧΗ (του ΕΝΟΣ Λόγου) ΑΛΛΑ ΣΤΗ ΑΠΟΔΟΧΗ του ΛΟΓΟΥ του ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ!

Τελειώνοντας την αυτοικανοποιούμενη αγόρευσή μου βλέπω το ποστ του ΜΒ κι ήρθε το φορτηγό με τα ΝΟΥΝΟΥ κι είμαι και χάλια να με πάρει ο διάολος!

The Motorcycle boy είπε...

Γερορεμάλι, αν είχε πάρει έναν παίχτη σαν κι εσένα ο Κόκαλης θα ξεχνάγαμε αμέσως τον Καστίγιο -με τρέλλανες στις ντρίπλες!
Ο Βαγγέλακας αντιπροσωπεύει ΜΟΝΟ τον Βαγγέλακα κι εγώ ΜΟΝΟ τον εαυτό μου. Μάλλιασε η γλώσσα μου να μιλάω για στερεότυπα, αυτά θέλω να ξανανακαλύψουμε σαν αριστεροί γιατί οι "άλλοι" έχουν περάσει τα δικά τους στο κοινωνικό σώμα. Ο Βαγγέλακας είναι φίλος μου, ο φασίστας είναι εχθρός μου. Όταν θα έρθει να πιούμε μπύρες θα περάσω καλά μαζί του, αν έρθει με το πανό "θάνατος στους μετανάστες" θα κοιτάξω να τον κοπανήσω στο κεφάλι με το δικό μου πανό. Και στην τελική ανάλυση -να σου πω το μυστικό; Ο Βαγγέλακας είναι (φασίστας θέλεις;) φασίστας μπλόγκερ κι εγώ είμαι αριστερός μπλόγκερ. Σκατάδες του διαδικτύου και οι δύο δηλαδή, γιατί η ζωή είναι εκεί έξω κι εμείς εδώ μόνο μιλάμε.

Δεν διαφωνώ με τις αλήθειες που είπε -εγώ έγραψα πως σε ενδεχόμενο διάλογο οι φασίστες θα έχουν δίκιο. Μην επαναλάβω πάλι το παράδειγμα που χρησιμοποίησα -θα γίνω κουραστικός.

Ακολουθώντας τον δικό του αυτοπροσδιορισμό τον χαρακτήρισα "εθνικιστή", έτσι λέει ο ίδιος στο μπλογκ του. Αν πει οτι είναι φασίστας -πάω πάσο. Σαφώς και είναι μαγκιά του να έρχεται στη "φωλιά των αλλόπιστων" και να κουβεντιάζει. Σαφώς και ο διάλογος είναι ανοιχτός με όποιον είναι πρόθυμος να διαλεχθεί. Αλλά εγώ μιλάω για ΕΚΕΙ ΕΞΩ. Το ίδιο συμβαίνει; Έρχονται οι φασίστες για να μιλήσουν με τους αριστερούς; Ισότιμα; Πες το μου κι αυτό να φρικάρω εντελώς!

Ο λόγος μας δεν πείθει, όχι γιατί είμαστε ίδιοι -αλλά γιατί δεν ακούγεται. Και γι΄αυτό φταίμε εμείς. Που δεν φωνάζουμε θεωρώντας πως είμαστε ίδιοι.
Μεταφέρεις το επιχείρημα που χρησιμοποιώ για μια ιδανική κοινωνία, στη σημερινή κοινωνία! Φάουλ! Κόκκινη κάρτα! Είναι σα να λες πως επειδή κρατάμε ομπρέλα και κάτω από τον ήλιο και για να προστατευτούμε από τη βροχή, ο ήλιος με τη βροχή είναι το ίδιο πράγμα!
Αναρωτιέσαι για ερείσματα και εξουσιοδοτήσεις! Υποκρισία! Ας αναζητήσει τα ερείσματά της και την εξουσιοδότησή της η δράση και όχι η αντίδραση! Γιατί η αντίδραση εξουσιοδοτείται από τη δράση.

Συμφωνούμε -δικαιολογώ τις επαναστατικές πράξεις λόγω των θέσεων για τις οποίες παλεύουν και το ίδιο κάνει ο Μπους, και καλύτερα από εμένα τα λέει η Ντόρα. Τι αποδεικνύει αυτό; Μα τη θέση μου πως οι φασίστες έχουν δίκιο αν τοποθετηθούν ξεκομμένα από τα βασικά τους πιστεύω. Υπενθυμίζω το γνωστό παράδειγμα του ποστ μου.

Εγώ λέω πως τα συμφέροντα των ανθρώπων είναι κοινά. Εξασφάλιση του καλύτερου δυνατού βιωτικού επιπέδου, εξασφάλιση της υγείας και της μόρφωσης, εξασφάλιση της ατομικής ελευθερίας, εξασφάλιση της συμμετοχής των πολιτών στη διαδικασία της λήψης και εκτέλεσης αποφάσεων. Τι δουλειά έχει αυτό με την παπαριά των Σοβιετικών; Από που αποδεικνύεται οτι η ομοφυλοφιλία είναι αρρώστια; Άσχετη η σύγκριση, δεύτερη κόκκινη κάρτα και πέναλτι!

Συμφωνώ για την παρέκκλιση ΣΤΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Αγωνίζομαι για τη νομιμοποίηση της παρέκκλισης προκειμένου να φτάσουμε σε ένα κοινωνικό μόρφωμα που δεν θα χρειάζεται κανένας να παρεκκλίνει γιατί όλα θα είναι σεβαστά και συμμετέχοντα στη διαμόρφωση του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Συγνώμη, αλλά θέλω μια κοινωνία ΧΩΡΙΣ ΑΣΤΥΝΟΜΕΥΣΗ. Δεν θέλω να συμφωνούν όλοι -το ένα δεν συνεπάγεται το άλλο. Θέλω ΟΛΟΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ. Οι αποφάσεις ή είναι προϊόν αντιθέσεων ή δεν έχουν καμιά σημασία.

Υ.Γ.: Οι μπύρες παίζουν, περιμένω την τοποθέτηση του Βαγγέλακα επί του θέματος (αν και σε αυτά δεν υπάρχει δημοκρατικός διάλογος -να τσακιστεί και να έρθει!)

chris είπε...

Η κοινοβουλευτική αριστερά στην Ελλάδα ζει κάπου ανάμεσα στον Μάη του '68 και στο Νοέμβρη του '74. Πιστεύει ότι η μπάνκα είναι αστείρευτη και δεν θα τελειώσει ποτέ.
Την άρνηση της Αριστεράς να προσαρμοστεί στα σημερινά δεδομένα ήρθε να την καλύψει ο χερησχέρης και οι συν αυτώ λαμπροί «επιστήμονες».
Θα μου πεις πως γίνεται να «καλύπτει» το κενό της Αριστεράς ένα τσούρμο ακροδεξιοί. Εύκολα.
Οι αφελείς νεοέλληνες έχουν φάει την παραμύθα ότι θα περνάνε καλά με δανεικά. Ζουν σ' ένα περιβάλλον ελευθερίας, πιστεύοντας ότι είναι αυτοφυές. Όσοι αγωνίζονται για κάποια ιδανικά είναι απλά «μπαχαλάκηδες» που κάνουν κακό. Αρνούνται να πιστέψουν ότι γι' αυτή την ελευθερία [όση κι αν είναι αυτή] που απολαμβάνουμε κάποιοι έδωσαν και την ζωή τους.
Υπόγεια δημιουργείται μια φλαταδούρα που όλοι είναι το ίδιο. Αριστερά και δεξιά για το πόπολο είναι κάτι τύποι στην Βουλή που τρώνε τα λεφτά του κοσμάκη και μπορεί να τους διορίσουν στο Δημόσιο. Ακροδεξιός δε είναι κάποιος τύπος που φοράει στρατιωτική στολή των SS και έχει μουστάκι σαν του Χίτλερ. Άρα τα δικά μας τα φυντάνια με τα κουστούμια είναι απλά καλά παιδιά που αγωνίζονται κατά των Τραπεζών που μας τρώνε τα λεφτά.
Καταλαβαίνεις την απάτη;
Τη στιγμή που η αριστερά περιφέρεται στα σαλόνια μ' ένα ουΐσκι στο χέρι μιλώντας για παγκοσμιοποίηση και περιβάλλον, κάποιος βγαίνει και λέει εγώ θα χτυπήσω το κατεστημένο και θα το ανατρέψω. Αποβλακωμένο το πόπολο απ' την υπερκατανάλωση βλέπει στο πρόσωπο του, τον νέο Αι-Γιώργη που θα σκοτώσει το θεριό.
Και αυτά περί ακροδεξιών τα λένε κάποιοι που θέλουν να κάνουν μόνο φασσαρίες και να τα σπάνε ατιμώρητοι.

The Motorcycle boy είπε...

chris, θα ήμουνα πανευτυχής αν η κοινοβουλευτική αριστερά είχε μείνει στο ΝΟΗΜΑ του Μάη του '68 και του Νοέμβρη του '73. Αλλά δυστυχώς έχουν μείνει στα "οι χίππιδες είναι πνευματικά διεφθαρμένοι και παράγωγα του συστήματος" και στα "οι εξωκοινοβουλευτικοί είναι προβοκάτορες". Ίδιες θέσεις 100 χρόνια μετά! Μη βλέπεις που ακούνε κανένα Ντύλαν, για πες τους να μεταφράσουν το "Times they are a-changing" και μην κοιτάς το διπλάρωμα του Αλαβάνου στους "ταραξίες" -για πες τους να υποστηρίξουν μια κατάληψη. Τότε θα δεις!
Καλά το πιάνεις το ζήτημα -συμφωνούμε. Επειδή έχουν ξανασηκωθεί οι μάσκες γι΄αυτό λέω -ας ξανανακαλύψουμε τα παλιά μας στερεότυπα. Τόσα χρόνια η αριστερά κάνει διάλογο και τρώει σφαλιάρες. Και τόσα χρόνια χάθηκε η αίσθηση του αυτονόητου.
Συνέπεια όλων αυτών είναι η αδράνεια, όπως το εξηγεί ο Σκιές στο ποστ του.
Εγώ λέω πως βαρέθηκα το ίδιο τροπάρι και δεν βγαίνει πουθενά. Ή μάλλον βγαίνει -προς τα χειρότερα.

The Motorcycle boy είπε...

Και μια χρωστούμενη απάντηση στον Deuced. Το ανέφικτο της θεωρητικής προσέγγισης είναι η πρώτη πέτρα που φεύγει από το χέρι του διαδηλωτή. Πάμε γι΄αυτό.

Suspect είπε...

αν η αριστερα στη χωρα μας ειχε κατι να πει, δεν θα αποτελειτο απο 35 ανθυπο-κομματα.

The Motorcycle boy είπε...

Αν τα κόμματα άφηναν την αριστερά να μιλήσει, τότε, πίστεψέ με -αυτή θα είχε πολλά να πει.

fani είπε...

To ερώτημα που θέτετε αν η αριστερά νομιμοποιείται να κάνει διάλογο με τους φασίστες κατά τη γνώμη μου οδηγεί στο ερώτημα πως η αριστερά σήμερα μπορεί να αντικρούσει την επιρροή των εθνικιστικών, ρατσιστικών και ξενοφοβικών αντιλήψεων στην κοινωνία και δη κυρίως σε εκείνα τα στρώματα, που αποτελούσαν παραδοσιακά το προνομιακό της ακροατήριο και μάλιστα θα προσέθετα ανεξαρτήτως από την ψήφο τους στις εκάστοτε εκλογές. Ξέρετε μπορεί ο Λεπέν να καταποντίστηκε στις εκλογές, όμως η πολιτική Σαρκοζί ακολουθεί τα χνάρια του.

The Motorcycle boy είπε...

fani αυτός περίπου είναι ο προβληματισμός της κουβέντας, στο συγκεκριμένο ποστ και στα άλλα που λινκάρω. Αν η αριστερά "νομιμοποιείται" (από τις κοινωνικές συνθήκες) να κάνει αυτόν τον διάλογο και αν έχει τη δυνατότητα να αντιστρέψει ή έστω να επιβραδύνει τη φασίζουσα νοοτροπία που εμφανίζεται. Συμφωνώ μαζί σου, ο Λεπέν δεν χρειάζεται εφόσον υπάρχει πλέον ο Σαρκοζί, και το έγραψα στο ποστ -η ΝΔ παλεύει να φανεί ακροδεξιότερη της ακροδεξίας -πλέον.

Άρα, είναι φανερή η ραγδαία άνοδος της φασίζουσας ιδεολογίας που συνεπικουρείται από μια φασίζουσα νοοτροπία της καθημερινότητας.

Αν όμως είναι έτσι -δεν βλέπω τον διάλογο σαν προοπτική. Θεωρώ πως οι συνθήκες είναι περισσότερο "πολεμικές" με την έννοια του οτι έχουμε να αντιμετωπίσουμε έναν επεκτατισμό ιδεοληψιών και καταπιεστικών πρακτικών.

Αυτά λέω.

vangelakas είπε...

Μπύρες; Φτιάχνουν κοιλιές βρέ! Καί κοιλιές ωσάν τών καπιταλιστών! Κάνα (άνευ γλυκανίσου) τσίπουρο...

Tό 3ο εδάφιό σου τακτοποιεί κάπως τίς ενστάσεις μου όσον αφορά τό θέμα τού διαλόγου. Μέ χαλάει όμως μιά πρόταση στό 4ο. Περί νομιμοποίησης απόψεων κάποιου. Θέλω νά πώ ότι οκ, διαφωνούμε κάργα μέ κάποιον, τί πρέπει νά κάνουμε ; Τόν αφήνουμε στό περιθώριο, τόν κλείνουμε σέ γυάλα, τόν καραντινοποιούμε ώστε νά μήν μολύνη τίς άσπιλες ψυχές τού κόσμου ; Καί ποιός θά κρίνη ότι ο χί καί οι απόψεις του πρέπει νά μήν διακινούνται μέσω τής άρνησης τού μπλά μπλά. Ίσως νά μπερδεύω τήν τυχόν δική σου πρόθεση νά αρνηθής διάλογο μέ κάποιον φασίστα καί νά τόν πηγαίνω στόν αποκλεισμό κάποιου από τά αμφιθέατρα τών πανεπιστημίων π.χ. .

Φίλε Βαγγέλακα, δεν ξέρω πως να στο πω για να μη σε στεναχωρήσω. Κοίτα να το πάρεις ήρεμα, κάθισε κιόλας: ΕΣΥ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΦΑΣΙΣΤΑΣ. Όπως γράφω πάνω, αυτοπροσδιορίζεσαι ως εθνικιστής (σε έχει κι ο Πλεύρης κουφάλα -ενώ εγώ έχω φάει τα λυσσακά μου να υποστηρίζω την αριστερά κι ο Αλαβάνος ούτε να με χέσει -πόσο μάλλον να με βάλει στη σελίδα του).

Χαχαχα! Πωπώ συνεδρίες τώρααα! Καί πόσες επί τού καναπέως περισυλλογές, βλέμματα στραμμένα 72 μοίρες τού αντιστοίχου τού ιατρού! Τήν έκατσα τήν βάρκα. Κι αυτή η χλωμάδα μου...

Α! Όσον αφορά τό λίνκ, πού είναι καί δέν τό βλέπω;

The Motorcycle boy είπε...

Με πήδηξες ρε κερατά να ψάχνω πάνω -κάτω που αναφέρεσαι στο σχόλιό μου!
Τσίπουρο; Δεν είμαστε εθνικιστές εμείς -πίνουμε ρούμια και αψέντια να πούμε, λόγω διεθνισμού.

Ποιος κρίνει οτι οι απόψεις κάποιου δεν πρέπει να τίθενται σε διαδικασία διαλόγου ρωτάς;
Εγώ λέω όλοι εκείνοι που προτάσσουν τη βία αντί για τον διάλογο, το δίπολο εχθρός -"δικός" και που χωρίζουν τον κόσμο ανάλογα με εκ γεννετής "ιδιότητες". Ε, λοιπόν ρε φίλε μου, εγώ λέω πως αυτό είναι έτσι κι αφού αυτοί τα πιστεύουν αυτά και αφού λειτουργούν έτσι -σταματάω να προσπαθώ κι εγώ να διαλεχθώ μαζί τους.
Γιατί δεν υπάρχει ελπίδα συννενόησης.

Υ.Γ.: Ποιο λινκ γαμώτο σου; Στραβισμό θα με κάνεις να πάθω!

Vlaxos είπε...

Χαιρετώ σας,

1.Δυό μερες τώρα, προσπαθω να διαβάσω τα εδω σεντονο-σχόλια.

2.Η κουβέντα έχει "απλώσει " τόσο πολυ που τα τυπωσα μπας και βγάλω άκρη.(19 σελίδες στο word!)

3.Άκρη δεν έβγαλα, αλλα ευχαριστήθηκα διάβασμα! (αυτό είναι που λένε "απαρχή συμπτωματολογίας διαταραγμένης προσωπικότητας";)

4.Ομολογώ πως με "ψαρώσατε"! Καιρό είχα να δω σοβαρή κουβέντα στο Internet.

5.Σε ότι αφορά την όλη προβληματική περί διαλόγου ή οχι με τους φασίστες, επιτρέψτε μου να προτείνω (με όλο το Βλαχο-θράσσος μου) καταρχήν ένα πλάνο δράσης:

α)Ξεκαθαρίζουμε πρώτα τι νόημα αποδίδουμε στην έννοια "διάλογος"

β)Καταγράφουμε τις πιθανές (και απίθανες) μορφές του

γ)Λαμβάνουμε υπόψη τις επικρατούσες συνθήκες

δ)Αποσαφηνίζουμε τον σκοπό που θα εξυπηρτήσει ένας τέτοιος "διάλογος"

ε)Επιλέγουμε τον τρόπο διεξαγωγής του "διαλόγου" αλλά και τα μέσα που θα χρησιμοποιηθούν

στ)Αξιολογούμε δυνάμεις και αυτο- αξιολογούμαστε
(Για παράδειγμα:
Αν είμαστε "ισχυρότεροι", τους πηδάμε όρθιους
Αν είναι αυτοί "ισχυρότεροι", τους πηδάμε καθιστους
Αν είμαστε πάρα πολλοί και αυτοί λίγοι, τους αφήνουμε να φύγουν γιατί δεν λέει
Αν είναι αυτοί πάρα πολλοί και εμεις λίγοι, ΤΗΝ ΓΑΜΗΣΑΜΕ!)

ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ:
Δεν μπορώ πραγματικά να είμαι απόλυτος και νοιώθω να συγκρούονται μέσα μου δύο τάσεις:
η "political correct", η αλτρουιστική, η "υπεράνω" προσέγγιση του δικαιώματος ΟΛΩΝ για αυτοέκφραση και δικαίωμα λόγου καθώς και η "αντίθετη", η "πολεμική" αντίδραση δηλαδή, του "take no prisoners" και του "At the End, it can be only Οne!!"
Αποδεχόμενος λοιπόν ως ορθό το οτι "οι επαναστάσεις κάνουν τους επαναστατες" που αναφέρεις φίλτατε "Τσοπερά" μου παραπάνω, μήπως αποδεχόμαστε και το οτι οι συνθήκες καθορίζουν τις πρακτικές;
Τί άλλο δηλαδή σημαίνει αυτόπέρα απο το πως, εκ προοιμίου, δεν μπορεί κανεις να "παγιώσει" μια θετική ή αρνητική στάση πάνω σε μια πιθανή-φανταστική κατάσταση.
Εικασίες μάλλον μπορεί να κάνει.
(Στο κάτω κάτω, εισαι ΗΔΗ σε διάλογο με τον Vangela ή όχι;;;Αφού αυτός αυτοποροσδιορίζεται ως "φασίστας" οφείλεις να τον αποδεχτείς ΕΤΣΙ ΑΚΡΙΒΩΣ.Διαφορετικά, είτε του αφαιρείς το δικαίωμα "αυτοπροσδιορισμού"(και κάτσε σκεψου μια τετοιου "είδους" πρακτική, σε τι "πολιτικών χώρων" συμπεριφορές αντοστοιχεί), είτε όπως έγραψε ο "αλλιώνεις" τα "δηλωμένα χαρακτηριστικά" του, "εν αμυνει"μόνο και μόνο για να "απενοχοποιήσεις" το οτι τελικά, δεν "σου βγαίνει" να αποκλείσεις κάποιον απο τον διάλογο, αφού αυτο-καταργεις εκείνα για τα οποία τόσα χρόνια πάλευες!(Φαντάζομαι!)
Αυτό βέβαια, σε καμια περίπτωση δεν σημαίνει πως σε μια πιθανή "δυναμική αντιπαράθεση" θα κάτσεις με τα χέρια "κάτω"!
(Για να μην παρεξηγιόμαστε δηλαδή και νομίσεις οτι στην "πέφτω" ο Βλάχαρος!)

Μύλος έτσι;

Για να τα κάνω ακόμη χειρότερα, παραθέτω αυτό το άρθρο από την Ελευθεροτυπία του Μαρτίου:
http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=%EC%F0%EF%ED%F4%F1%E9%E3%E9%E1%F1&a=&id=33469844

Σε προσωπικό επίπεδο (και με παραδοχή πως η μετάφραση έιναι σωστή) αυτό το απόσπασμα με έχει προβληματίσει αρκετά.Αν σχετίζεται η οχι με το θέμα θα το κρίνετε εσείς.

Αυτά τα ολίγα..

Υ.Γ.1 Λευτερια στον φίλαθλο ΑΕΚΤΖΗ.

Υ.Γ.2 Εμ φ'λάγουμι πως δεν φ'λάγουμι, αλλά ή από μάτιασμα είνι ντιπ ή βαράν τζούφιις (Ξέρεις εσύ...)

Vlaxos είπε...

Γμτ, γμτ, γμτ...
Το link δεν έπιασε και απο το google δεν το βγάζει...

Sorry αλλά θα το βάλω εδώ.
Αν το νομιζεις άσχετο, σβυστο:

ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ ΙΔΕΩΝ

Η πρόκληση της σκέψης

από τον ΘΑΝΑΣΗ ΓΙΑΛΚΕΤΣΗ

Στις 6 Μαρτίου πέθανε στο Παρίσι ο γάλλος φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Ζαν Μποντριγιάρ. Το κείμενο που ακολουθεί είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Μποντριγιάρ «D' un fragment l' autre, Entretiens avec Francois L' Yvonnet» (Albin Michel, 2001).

Αντιστέκομαι λίγο στην ιδέα της αντίστασης επειδή αυτή ανήκει στο σύμπαν της κριτικής σκέψης, της εξεγερμένης και ανατρεπτικής σκέψης και όλα αυτά είναι λίγο παρωχημένα. Αν αντιλαμβάνεται κανείς την ολοκληρωτική πραγματικότητα, η οποία έχει αφομοιώσει κάθε αρνητικότητα, η ιδέα να αντισταθεί σε αυτήν, να αντιπαραθέσει στην αξία μιαν αντι-αξία, σε ένα σύστημα ένα αντι-σύστημα φαίνεται να είναι αφελής και απατηλή. Τι μπορεί επομένως να παρεμβαίνει αν όχι μια ιδιαιτερότητα, η οποία δεν αντιστέκεται αλλά συγκροτείται σε ένα άλλο σύμπαν, με βάση έναν άλλο κανόνα του παιχνιδιού, η οποία μπορεί ενδεχομένως να εξοντωθεί, αλλά αποτελεί σε μια δεδομένη στιγμή ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο για το ίδιο το σύστημα;

Αυτή, όμως, δεν είναι μια μετωπική αντίσταση. Μια μετωπική αντίσταση δεν φαίνεται πλέον δυνατή. Εχουμε διακρίνει άλλοτε τέσσερις τρόπους επίθεσης και άμυνας, εφόδου και αμυντικής διάταξης, ένα είδος γενεαλογίας. Οι λύκοι, οι ποντικοί, οι χαφιέδες, οι ιοί.

Αρχικά ο εχθρός είναι μετωπικός: είναι οι λύκοι -αυτό ισχύει και για τον ανθρώπινο εχθρό- αμπαρώνεται κανείς, φτιάχνει τείχη, συγκροτεί την πόλη του Μεσαίωνα, σε κάθε περίπτωση αντιστέκεται μετωπικά. Ο εχθρός είναι ορατός, ξέρει κανείς με ποιον έχει να κάνει, και οριακά μέχρι την πάλη των τάξεων του Μαρξ βρισκόμαστε πάντοτε σε αυτό το σχήμα. Επειτα έρχονται όχι πλέον οι λύκοι αλλά οι ποντικοί. Είναι ένας υπόγειος εχθρός, η μετωπική άμυνα δεν υπάρχει πλέον, χρειάζεται να επινοήσουμε κάτι άλλο, μια προφύλαξη, μιαν υγιεινή, να προσπαθήσουμε να τιθασεύσουμε αυτόν τον λιγότερο ανιχνεύσιμο εχθρό.

Μετά έρχεται μια άλλη γενιά εχθρών. Είναι οι χαφιέδες, οι οποίοι περιφέρονται όχι στο τρισδιάστατο πεδίο αλλά σε όλες τις χαραμάδες. Διαφορετικά από τους ποντικούς αυτοί κυκλοφορούν λίγο ώς πολύ παντού, γίνεται πολύ δύσκολο να τους περιορίσεις, χρειάζεται να αλλάξεις όλους τους τρόπους άμυνας. Η τέταρτη φάση είναι οι ιοί. Βρισκόμαστε τότε σε μια τέταρτη ιογενή διάσταση, όπου δεν υπάρχει πλέον δυνατή αντίσταση. Τι μπορούμε να κάνουμε τότε;

Χρειάζεται να δούμε σε τι αντιστοιχούν όλα αυτά. Οι ποντικοί είναι όλα τα μυστικά συστήματα, η ίντριγκα κ.λπ. Οι χαφιέδες είναι τα παράσιτα όλων των συστημάτων που δεν μπορούν να ελέγξουν τα πράγματα. Αλλά ο ιός είναι χειρότερος, επειδή είναι η ίδια η πληροφορία. Ο ιός είναι κατ' εξοχήν φορέας πληροφοριών και ταυτόχρονα καταστροφέας της πληροφόρησης. Είναι ένας εχθρός αλλά δεν γνωρίζουμε τίποτα γι' αυτόν. Εχει μία μόνο λειτουργία; Μια ζωτική λειτουργία; Γίνεται πολύ δύσκολο να προστατευτούμε από αυτόν. Υπάρχουν προβλήματα που τίθενται στο ίδιο το σύστημα με όρους αυτοάμυνας. Ταυτόχρονα όμως το πρόβλημα τίθεται και σε εκείνους που θέλουν να ανατρέψουν το σύστημα, επειδή είναι κανείς υποχρεωμένος να περάσει από τις ίδιες περιπέτειες της άμυνας και της επίθεσης.

Ενάντια σε έναν αθέατο και επομένως ασύλληπτο εχθρό, υποθέτω ότι χρειάζεται να γίνουμε και εκείς οι ίδιοι αθέατοι και ασύλληπτοι. Χρειάζεται η σκέψη να γίνει και αυτή ιογενής. Αυτό δεν είναι ένα απαισιόδοξο συμπέρασμα, αλλά χρειάζεται να πολεμήσουμε τον εχθρό με τα δικά του όπλα, με βάση τη δική του λογική. Χρειάζεται επομένως μια σκέψη η οποία, προκειμένου να αποτελεί μια πρόκληση, πρέπει να βρίσκεται στο ύψος ενός συστήματος το οποίο είναι παράδοξο, ασύλληπτο και απροσδιόριστο. Αυταπατάται πολύ κανείς όταν θέλει να επαναφέρει τα προβλήματα σε παραδοσιακές θεματικές, όταν συνδικαλίζεται, διαμαρτύρεται, διαδηλώνει σαν να είχαμε πάντοτε να κάνουμε με το ίδιο σύμπαν (...)

Τι γίνεται μια σκέψη όταν αναμετριέται με έναν κόσμο ο οποίος δεν είναι πλέον ακριβώς ο κριτικός κόσμος, εκείνος της κρίσης και της κριτικής σκέψης; Εχει επιρροή σε έναν κόσμο ο οποίος έχει γίνει εικονικός και ψηφιακός; Δεν το νομίζω. Χρειάζεται η σκέψη να είναι ομόλογη με το αντικείμενό της και να μπορεί ταυτόχρονα να διαφοροποιείται με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο από αυτό.

Απέναντι σε έναν ιογενή κόσμο η σκέψη οφείλει ίσως να γίνει και αυτή ιογενής, δηλαδή ικανή να δημιουργεί συσχετίσεις ή διαχωρισμούς διαφορετικούς από εκείνους της αντικειμενικής κριτικής ή ακόμη και της διαλεκτικής κριτικής. Οφείλει να είναι αγκυροβολημένη σε αυτή την ιογένεια του κόσμου και ταυτόχρονα να είναι ο αντίποδάς της, διαφορετικά δεν υπάρχει πλέον ως σκέψη.

Είναι μια δομική αντίφαση αλλά είναι και μια ενδιαφέρουσα κατάσταση. Τι κάνει η σκέψη το αντικείμενό της; Οφείλει να το αντανακλά με όρους αλήθειας, να το αποκαλύπτει, να το διαθλά;

Ή μήπως η σκέψη οφείλει να είναι καθεαυτή ένα γεγονός, κάτι που κλονίζει την τάξη του κόσμου;

Τάσσομαι μάλλον υπέρ μιας σκέψης η οποία εντάσσεται στον κανόνα του παιχνιδιού του κόσμου, επειδή αν αυτή παίζει ένα άλλο παιχνίδι δεν έχει πλέον επιρροή, αλλά η οποία επισπεύδει την πορεία του, την επιταχύνει προς το τέλος της. Αυτή η σκέψη είναι ένα στοιχείο επιτάχυνσης, γιατί διαφορετικά δεν αποτελεί γεγονός. Η σκέψη επιτείνει αυτή την ευαισθησία για τις τελικές καταστάσεις, που μου φαίνεται ότι χαρακτηρίζουν την τωρινή πορεία του κόσμου, μια πορεία παροξυντική. Η σκέψη είναι επομένως αυτό το παροξυντικό στοιχείο που συγκρατιέται ακριβώς πριν από το τέλος, αλλά και που βαδίζει όλο και ταχύτερα προς το τέλος.

7 - 25/03/2007

Black Punk είπε...

Ωραίος ο βλάχος, να μια άλλη διάσταση.

The Motorcycle boy είπε...

Μποντριγιάρ ε; Είχα λατρέψει το "Ρέκβιεμ στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας". Και φυσικά έχει βάση η οπτική του.
Καλά έκανες και το έβαλες όλο vlaxe, γιατί αν το λίνκαρες λίγοι θα το διάβαζαν.
Τι μας λέει ο ποιητής γερορεμάλι; Να σπάσουμε τις αμυντικές (υπερασπιστικές μας) φόρμες. Να αμυνθούμε στο πεδίο τους, παίρνοντας όπλα από τα χέρια τους. Κρατώντας βέβαια τη διαφορετικότητά μας και όχι θυσιάζοντας τον σκοπό για τα μέσα.
Εντάξει, δεν είναι και πολύ διαφορετικές οι θέσεις μου στο ποστ. Από την άλλη -που νομίζεις πως εντάσσεται ο άκριτος διάλογος σύμφωνα με τον ποιητή;
Ευχαριστώ, vlaxe -το κράξιμο αναβάλλεται για κάποια άλλη φορά χεχε.

The Motorcycle boy είπε...

Vlaxe, γαμώτο είδα μόνο το δεύτερο σχόλιό σου -οπότε, τώρα απαντάω στο πρώτο (γιατί μόνο το χάος λείπει από αυτό το τακτοποιημένο και συνοπτικό ποστάκι):

Μην ψαρώνεις -πάντα σοβαρές κουβέντες κάνουμε εδώ μέσα. Τα πραγματικά ενδιαφέροντα πράγματα τα λέμε έξω, πίνοντας μπύρες.

Σαφώς οι συνθήκες καθορίζουν τις πρακτικές -έχουν γλωσσιάσει τα μαλλιά μου να το λέω! Και το ποστ μου έχει σχέση με τις συγκεκριμένες συνθήκες που υπάρχουν τη συγκεκριμένη στιγμή στη συγκεκριμένη ελληνική κοινωνία. Γι΄αυτό θεωρώ ουτοπικό το διάλογο -αν αύριο κάτι αλλάξει, τα ξαναλέμε.
Ο Βαγγέλακας δεν είναι το αντιπροσωπευτικό δείγμα φασίστα -όπως και να το κάνουμε. Αλλά, για χάρη της συζήτησης, να τον δεχτώ σαν φασίστα με τα ούλα του (και με τα δόντια του). Αν είδες -πρότεινα στον Βαγγέλακα και στους υπόλοιπους υποστηρικτές του διαλόγου να τον ξεκινήσουν στο φιλόξενο κωλοχανείο του deuced -κι αν βγάλουν κάποια άκρη εγώ θα βάλω ευχαρίστως στον κώλο μου τα λεγόμενά μου. Και ο deuced το δέχτηκε επίσης.
Τώρα σε ρωτάω: που είναι ο διάλογος; Οέο; Δεν ξεκίνησε και δεν βλέπω να ξεκινάει. Πες το αδιαφορία, πες το όπως θέλεις -αλλά μέχρι τώρα δικαιώνονται όσα ισχυρίζομαι.

Υ.Γ.1: Λευτερία στους κοινωνικούς αγωνιστές της Θύρας 7 που σαπίζουν στα λευκά κελλιά κατηγορούμενοι άδικα για τον φόνο του χούλιγκαν της Θύρας 13.
Υ.Γ.2: "Ρέι κράτα καλού κακού ιένα μαχαίρ΄και χρατς τον άτιμο!"

Ανώνυμος είπε...

Υ.Γ. Επειδή είδα φωτογραφία του ..Καρπαθίου, που λέγεται ότι είναι ψυχίατρος και θεωρεί αρρώστια την ομοφυλοφυλία, τον παρακαλώ πολύ να ανοίξει το παγκοσμίως αποδεκτό διαγνωστικό εγχειρίδιο DSM-IV και να μας πει σε ποιά σελίδα η ομοφυλοφυλία χαρακτηρίζεται ως αρρώστια ή διαταραχή. Αυτό που θα διαβάσει... δεν θα του αρέσει.
..............
Εκτός αν έχει ο ίδιος κάποιο διαγνωστικό εγχειρίδιο του ... Μωϋσή!

The Motorcycle boy είπε...

Όποιο εγχειρίδιο και να ανοίξεις, αν θέλεις να βλέπεις την ομοφυλοφυλία σαν ψυχική ασθένεια -έτσι θα την βλέπεις.

Από την άλλη βέβαια, αν θέλεις να εξετάσεις το φαινόμενο της θρησκευτικής πίστης με ψυχιατρικούς όρους θα ανακαλύψεις οτι διαθέτει η συγκεκριμένη πίστη όλα τα φαινόμενα της παράκρουσης και της ιδεοληπτικής νεύρωσης.

Κατάλαβες;

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι