"Άκου τα παιδιά σου, μαλάκα!"

Το καλοκαίρι που μας πέρασε, κάναμε οικογενειακές διακοπές με τροχόσπιτο, σε κάποιο κάμπινγκ της Χαλκιδικής –εκεί λοιπόν έγινε ένα περιστατικό που με εντυπωσίασε. Δίπλα μας ήταν μια οικογένεια (μάνα, πατέρας, κόρη) –κάποια στιγμή η κόρη (15 χρονών) είπε στους γονείς της οτι βαρέθηκε το κάμπινγκ και ήθελε να κατέβει στη Θεσσαλονίκη, να πάει σε ένα πάρτυ. Άκουσα τον πατέρα της να λέει: «όπου πάει ο ένας, πάμε όλοι –και συγνώμη που αποφασίσαμε, χωρίς να σε ρωτήσουμε, οτι στο κάμπινγκ θα πέρναγες καλά». Μαζέψανε τα πράγματά τους, κατέβηκαν Θεσσαλονίκη επιτόπου και μετά από 2-3 μέρες ξαναγύρισαν. Σαν σοφοί άνθρωποι που (όπως αποδείχτηκε) ήταν, δεν είπαν στα γειτονικά τους τροχόσπιτα οτι φεύγουν λόγω της μικρής, χρησιμοποίησαν μια δικαιολογία του τύπου: «μας έτυχε ένα ξαφνικό επαγγελματικό ραντεβού». Απόρησα με αυτό κι έτυχε να το συζητήσω με την ομήγυρη –δηλαδή με ανθρώπους καμιά δεκαετία μεγαλύτερους από μένα και με συνομήλικους μου (ηλικιακή γκάμα από 60κάτι έως 50 παρά κάτι). Το τι άκουσα...

«Σα δε ντρέπεται το κωλόπαιδο, ξεσήκωσε τους ανθρώπους να κάνουν τόσα χιλιόμετρα πάνω-κάτω!»

«Δηλαδή αυτοί οι γονείς δεν έχουν  δικαίωμα να ξεκουραστούν λίγο;»

«Σιγά τώρα –ένα πάρτυ! Εδώ θα έκανε τα μπάνια της, θα έπαιρνε τον αέρα της!»

«Έτσι τα κακομαθαίνουν τα παιδιά!»

«Ε, ρε Παπαδόπουλος που τους χρειάζεται και κούρεμα με την ψιλή!» (εντάξει  -αυτό δεν το είπαν, αλλά μάλλον, το σκέφτηκαν).

Απ’ ότι κατάλαβα μετά την εποικοδομητική συζήτηση, συνήθως οι γονείς ξέρουν (μέσω επιφοίτησης) ποιο είναι το καλύτερο για τα παιδιά τους και, όλως τυχαίως, αυτό το καλύτερο είναι ότι βολεύει τους γονείς.

Εντάξει, θα πεις, οι γονείς πάντα τις ίδιες βλακείες πίστευαν εξ ου και η καταπίεση των παιδιών είναι εθνικό σπορ στις χώρες όπου ο θεσμός της οικογένειας είναι ακόμα ισχυρός. Αλλά το πρόβλημα αρχίζει από τη στιγμή που οι γονείς αποκτούν πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης –όταν δηλαδή την ψύχωσή τους σχετικά με την ανατροφή των παιδιών την ανάγουν σε πολιτική θέση (άποψη δηλαδή περί της διαχείρισης των κοινών). Γιατί είναι άλλο να λέει η κυρα Κούλα οτι «εγώ το κορίτσι μου αν πάει σε μπισκοτέκ θα του κόψω τα πόδια» ή ο κυρ Βαγγέλης «εγώ αυτά δεν τα σηκώνω –αν γίνει ο γιος μου πούστης θα τον σκοτώσω» κι άλλο να βγαίνουν οι, καθ΄όλα σεβάσμιοι συμπολίτες μας ονόματι Κυριακή και Ευάγγελος και να υποστηρίζουν οτι θα πρέπει να απαγορευτεί η μεταμεσονύκτια έξοδος σε κοπέλες κάτω των 45 ετών ή οτι η ομοφυλοφιλία θα πρέπει να τιμωρείται με την ποινή του θανάτου!  Ακόμα χειρότερα είναι τα πράγματα όταν οι ανωτέρω συμπολίτες μας τυγχάνει να μην έχουν παιδιά (και ενδεχομένως  να στερούνται και της ελάχιστης τρυφερότητας προς τη νεολαία, αλλά παράλληλα να διακατέχονται από φθόνο προς αυτή –εφόσον «οι νέοι έχουν τα πάντα χωρίς να παλέψουν για τίποτα»).

Συγκεκριμενοποιώ για να μην αοριστολογώ: γίνεται όλη αυτή η αναταραχή με τα πανεπιστήμια τον τελευταίο καιρό, από δίπλα και τα σχολεία με τις καταλήψεις –ψάχνω, διαβάζω, προσπαθώ να ενημερωθώ. Τι έχω διαβάσει;

-Οτι οι καταλήψεις υποκινούνται από το Σύριζα (δηλαδή οτι οι μαθητές και οι φοιτητές είναι τόσο ηλίθιοι σαν τους γονείς τους που ψηφίζουν μονοκούκι όποιον τους τάξει).

-Οτι οι καταλήψεις γίνονται για το χαβαλέ και για να χάνονται μαθήματα (δηλαδή οτι στα σχολεία και στα πανεπιστήμια, τις άλλες μέρες, γίνονται μαθήματα –δεν ξημεροβραδιάζονται οι μαθητές στα φροντιστήρια, δεν αράζουν οι φοιτητές στα καφενεία επειδή μέσα στα αμφιθέατρα κυριαρχεί η νυσταλέα παράδοση-μονόλογος της καθηγητικής αυθεντίας).

-Οτι όσοι κάνουν καταλήψεις δεν έχουν αιτήματα (γιατί αν δεν μας τα πει ο Πρετεντέρης με τον Πορτοσάλτε στην τηλεόραση δεν υπάρχουν τα αιτήματα –είμαστε τόσο αμόρφωτοι που δεν μπορούμε να διαβάσουμε τις ανακοινώσεις των καταληψιών).

-Οτι οι καταλήψεις αποφασίζονται από μειοψηφίες (λες και η κυβέρνηση της χώρας έχει εκλεγεί από την πλειοψηφία του λαού ή επειδή στις συνελεύσεις των φοιτητών και των μαθητών αυτοί που ψηφίζουν είναι δέντρα –όπως στα χρόνια δόξας του «εθνάρχη»- κι όχι άνθρωποι).

-Οτι οι καταλήψεις είναι παράνομες (γιατί έτσι μας είπε ο Μπάμπης Ο Μπάμιας ή ο Κωνσταντίνος ο χίπστερ κι έτσι είναι, στ΄αρχίδια μας αν υπάρχουν συνταγματικά κατοχυρωμένες συλλογικές διαδικασίες σύμφωνα με τις οποίες παίρνονται οι αποφάσεις).

-Οτι οι πρυτάνεις και οι καθηγητές που κλειδώνουν τις σχολές και τα σχολεία και φέρνουν την αστυνομία για να εμποδίσουν τις καταλήψεις έχουν αρχίδια και προστατεύουν το κοινό συμφέρον (κι ας παρανομούν κατάφωρα –είπαμε, έχουν αρχίδια κι εκεί γράφουν τους νόμους του κράτους).

-Οτι πρέπει να επικρατήσει αντιπροσωπευτική δημοκρατία και οι φοιτητές να ψηφίζουν ηλεκτρονικά (δηλαδή να αντικατασταθεί η ανταλλαγή απόψεων στις συνελεύσεις με την κοινοποίηση ενός στάτους σε μια ηλεκτρονική σελίδα και δυο κουμπάκια από κάτω –ωραία, αλλά γιατί δεν το εφαρμόζουν πρώτα στις εθνικές εκλογές αυτό το κόλπο; κι ακόμα χειρότερα –ας πούμε οτι οι φοιτητές ψηφίζουν υπέρ της κατάληψης από τα σπιτάκια τους, την κατάληψη ποιος θα την κάνει και θα την φυλάει; θα προσλάβουν σεκιούριτι;)

Αυτά διαβάζω, πασπαλισμένα με κουραμπιεδένια φασιστική προπαγάνδα του τύπου: «αυτά τα κάνουν οι φοιτητές ως εκδούλευση στα κόμματα για να εξασφαλίσουν μια καριέρα βουλευτή αύριο». Η σχετική παρλαπίπα έχει ως επιχείρημα κυρίως τη «γενιά του Πολυτεχνείου», μέχρι κι ο μαλάκας ο Τζιμάκος έλεγε το αστειάκι: «ας αφήνουν οι μαμάδες τα παιδιά τους να πηγαίνουν στην πορεία του Πολυτεχνείου αν νοιάζονται για την καριέρα τους, γιατί αυτοί που το έκαναν, έγιναν αργότερα υπουργοί».  Ναι ε; Ποιοι είναι οι «αυτοί»; Ο Λαλιώτης, ο Ανδρουλάκης, η Δαμανάκη, ο Χριστοδουλάκης άντε να βάλουμε και κάποιους που ανήκαν σε κομματικές νεολαίες τότε –τον Λαζαρίδη, τον Τζουμάκα, το Σηφουνάκη –πόσοι είναι; 10 ας πούμε; 20; Να τους κάνω 30; Και πόσοι ήταν μέσα στο Πολυτεχνείο εκείνο το βράδυ; Να πούμε καμιά χιλιάδα; Και πόσοι ανήκαν σε κομματικές νεολαίες; Να πούμε 2-3 χιλιάδες ακόμα; Και πόσοι ΔΕΝ ανήκαν σε πολιτικές νεολαίες αλλά αγωνίστηκαν σαν ανένταχτοι, αναρχικοί κλπ; Δηλαδή κατηγορείται μια γενιά επειδή το 5% της κατέλαβε κυβερνητικές θέσεις; Σώπα ρε συ –απίστευτο πράγμα, τρομερή εξαργύρωση των αγώνων της έκανε αυτή η γενιά! Κι, εδώ που τα λέμε, στην ίδια γενιά δεν ανήκε ο Άσιμος, ο Σιδηρόπουλος, η Γώγου, ο Σαββόπουλος, η Φαραντούρη και τόσοι άλλοι, που τους ακούει ο μέσος θιασώτης της άποψης «η γενιά του Πολυτεχνείου φταίει για τα χάλια μας» και ξεροχύνει;

 Ήταν, λένε, ο Τσίπρας στις μαθητικές καταλήψεις κι αυτή του τη θέση την εξαργύρωσε με την αρχηγία του Σύριζα. Έλα ρε! Τις καταλήψεις θυμάμαι τότε τις στήριζε η ΝΑΡ και η ΕΑΣ –για πες μου πόσοι απ΄αυτούς βρίσκονται σήμερα σε υψηλές πολιτικές θέσεις; Ο Τεμπονέρας ανήκε στο ΕΑΜ, αν θυμάμαι καλά –πόσοι βολεύτηκαν από αυτή την παράταξη;

Από την άλλη βέβαια, θυμάμαι κάτι συνδικαλιστές της ΑΔΕΔΥ, κάτι συνδικαλιστές της Αστυνομίας, κάτι εργατολόγους που πληρώνονταν από τους συμβασιούχους με το κεφάλι, κάτι δικηγόρους πολύκροτων υποθέσεων, κάτι δικαστικούς που διαφημίζονταν ως «αδέκαστοι Μπάρες» από τις εφημερίδες και βρέθηκαν βουλευτές ή/και υπουργοί. Θυμάμαι κάτι τηλε-πλασιέ που βρέθηκαν στην κυβέρνηση. Αυτοί όλοι δεν ενοχλούν; Αυτοί όλοι είναι στο απυρόβλητο;

Και τελικά, ας το πούμε απλά: έχεις να διαλέξεις ποιον θα βάλεις στη βουλή για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα σου –έναν άνθρωπο που κλείστηκε στο Πολυτεχνείο με κίνδυνο της ζωής του, ή έναν που πουλάει βιβλία για την καταγωγή των αρχαίων Ελλήνων από τον Άλφα του Κενταύρου –ποιον διαλέγεις ρε μαλάκα;

Βγήκαν τα παιδιά (τα παιδιά σου ρε ξεσκισμένε!) να διαμαρτυρηθούν γιατί τα κοροϊδεύεις κατάμουτρα –τα στέλνεις σε σχολεία που τους διδάσκουν πώς να μην κατανοούν αλλά να παπαγαλίζουν (αρκεί βέβαια το βιβλίο να τονώνει τα εθνικά μας ιδεώδη –μέχρι εκεί σε νοιάζει καργιόλη), τα στέλνεις να γλύφουν τους καθηγητές για να πάρουν βαθμό και μετά τα στέλνεις φροντιστήρια για να κάνουν το μάθημα που έπρεπε να κάνουν στο σχολείο, τα πρεσάρεις να περάσουν στο πανεπιστήμιο όπου πάλι κάποιοι καθηγηταράδες θα τα υποχρεώσουν να προσκυνήσουν την αυθεντία τους (γιατί σε κάθε μάθημα υπάρχει ένα και μοναδικό σύγγραμμα –η απόλυτη γνώση, το κοράνι και η αγία γραφή τού παπάρα) και μετά τα βγάζεις έξω, στην ανεργία, και κοιτάζετε πώς να φιλήσετε καμιά κατουρημένη ποδιά μπας και βρεθεί καμιά δουλειά, άσχετη με αυτό που σπούδασαν και με μισθό τού ρουφιάνου.

Βγήκαν τα παιδιά και τους την πέσανε οι μπάτσοι - «γαμήστε τους!» φώναζαν στη Στουρνάρη και εννοούσαν την κόρη σου μαλάκα!

Βγήκαν τα παιδιά και τα στρώσανε στο κυνήγι οι Δελτάδες με τα μηχανάκια –ναι ρε γελοίε, μηχανάκια, σαν αυτό που δεν θέλεις να πάρεις στο παιδί σου για να μη σκοτωθεί –και τα περνάγανε από πάνω με τα μηχανάκια τα παιδιά οι Δελτάδες, αλλά αυτό δεν σε ενόχλησε!

Μόνο στο τέλος της ημέρας άκουσες τους κομισάριους να στα εξηγούν από τις ειδήσεις και αποφάνθηκες οτι τα παιδιά αυτά θέλουν επειγόντως συμμόρφωση. «Για το δικό τους το καλό», πρώτα απ΄όλα.

Κι αποφάσισες οτι εσύ ξέρεις το καλό τους.

Εσύ έχεις τη λύση για τα πανεπιστήμια κι ας μην έχεις περάσει ούτε απέναντι από σχολή.

Εσύ ξέρεις καλύτερα από τα παιδιά το τι γίνεται στα σχολεία κι ας πηγαίνουν 40 χρόνια από την τελευταία μέρα που κάθησες σε θρανίο.

Εσύ έχεις περάσει τόσα βάσανα για να αναθρέψεις σωστά το παιδί σου κι αυτό πρέπει να σε υπακούει.

Και βέβαια, έχεις φτιάξει τόσο ωραία τα πράγματα σ΄αυτή τη χώρα…

Ψηφίζεις τους καλύτερους να σε κυβερνάνε, οπότε πρέπει και τα παιδιά σου να παραδειγματιστούν και να πράξουν αναλόγως.

Διεκδικείς με σθένος τα δικαιώματά σου, στη δουλειά, στη ζωή, στην αξιοπρέπεια –έτσι πρέπει να κάνουν και τα παιδιά σου αν θέλουν να έχουν αποτέλεσμα.

Έχεις υπηρεσίες υγείας, συγκοινωνίες, βιώσιμο περιβάλλον, εργασιακές συνθήκες αξιοζήλευτες –έχεις ποιότητα ζωής ρε πούστη μου! Και δεν μπορείς να ανεχτείς κάτι κωλόπαιδα να πετάνε σκουπίδια στο γραφείο του πρύτανη ή να κλείνονται μέσα στις σχολές και να γράφουν στους τοίχους! Δεν μπορείς να πληρώνεις εσύ τις μαλακίες τους!

Αλήθεια, μαλάκα, πόσες κρατήσεις σού κάνουν για ασφάλιση και σύνταξη από το μισθό σου; Και τι παίρνεις τελικά όταν αρρωσταίνεις ή όταν βγαίνεις στη σύνταξη; Βλάκα! Οι καταλήψεις σε πειράξανε!

Πάμε παρακάτω »

"Εδώ Ιορδανία -κατεβαίνει κανείς;"

Κοίτα –ζούμε σε μια εποχή που οι διαφορετικές απόψεις απαγορεύονται. Αυτό μάλλον το έχεις καταλάβει, αν όμως δεν το έχεις, πήγαινε και πες σε κάποιον, για παράδειγμα, οτι η κυβέρνηση Γιωργάκη έβγαλε έναν νόμο σωστό και προς το συμφέρον του κόσμου. Έναν! Και περίμενε μετά να φας το λούσιμο περί προδοτών, πρακτόρων, Τσολάκογλου, Σουλτάνογλου-Μουράτογλου, κορδόνι…

Πες μετά οτι ο νόμος για τον οποίο μιλάς είναι ο επιλεγόμενος και «νόμος Κατσέλη» για τα «κόκκινα» δάνεια (ένα σωρό κοσμάκης έχει κάνει χρήση του και σταμάτησαν –έστω και για κάποια χρόνια –να τους κυνηγάνε οι τράπεζες, μέχρι να εκδικαστούν οι υποθέσεις –γεγονός, έτσι;) Θα σου πουν τα χίλια μύρια όσα –οτι ο νόμος θα μπορούσε να είναι καλύτερος, οτι βγήκε αργά, οτι βγήκε νωρίς, οτι δε βγήκε ποτέ, οτι στο τέλος κανένας δε θα γλιτώσει. Αλλά το να δεχτούν οτι ο νόμος ήταν σωστός και προς το συμφέρον του κόσμου –μην το περιμένεις.

Και μην κολλήσεις στο παράδειγμα –ήθελα απλώς να σου δείξω οτι η διαφορετική άποψη απαγορεύεται.

Βέβαια, μπορεί να μη σε ενόχλησε το συγκεκριμένο παράδειγμα εφόσον πρόκειται περί Γιωργάκη κι όλος ο κόσμος τον βρίζει –ποιοι είμαστε εμείς να πούμε κάτι διαφορετικό; Έλα όμως που η απαγόρευση της διαφορετικής άποψης δεν λειτουργεί α λα καρτ –απλώνεται σαν την πανούκλα και οι μόνοι που σώζονται είναι όσοι τούς σιχαίνεται ακόμα κι η πανούκλα να τούς πιάσει –οι Χρυσαυγίτες ας πούμε και τα λογής φασιστοειδή (χουντικοί, ακροδεξιοί κ.λ.π.) Πράγμα που σημαίνει οτι η κυρίαρχη άποψη (δηλαδή η άποψη που υποστηρίζεται από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ) είναι, στο περίπου, η εξής: «Βεβαίως ο καθείς μπορεί να λέει ότι γουστάρει εξ ου και πρέπει να ακούγονται και οι φασίστες –είναι ζήτημα δημοκρατίας και τηλεθέασης –αλλά όχι και να μιλάνε οι ανάρχες, οι βρωμιαραίοι και οι θολοκουλτουριάδες, έλεος πια!» Με εννοείς;

Θα πεις –στα παπάρια μου με τους άπλυτους και τις λοιπές περιθωριακές δυνάμεις, δεν συμφωνώ αλλά το δέχομαι. Έλα όμως που η μπάλα παίρνει και την αξιωματική αντιπολίτευση! Τι θα πει αξιωματική αντιπολίτευση; Το δεύτερο, σε ψήφους, κόμμα της χώρας και η αυριανή κυβέρνηση (καθότι στις πλουραλιστικές δημοκρατίες της Ελλάδος και της Αμερικής, δυο κόμματα κάνουν μονίμως τράμπα, το πρώτο με το δεύτερο –δατς ολ).

Δίνω πρόσφατο και περιεκτικό παράδειγμα:

Βγαίνει αυτό το παιδί το ακτιβιζμιζεράμπλ ονόματι Διαμαντόπουλος και λέει στη Βουλή:

«Μάρτυρες πήγαν Βουλευτίνα και Βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ σ' έναν άνθρωπο που είχε 97% αναπηρία με προβλήματα υγείας, πολλά από τα οποία προκλήθηκαν μέσα στη φυλακή. Γιατί; Διότι ο εννοούμενος ως τρομοκράτης από το Σύνταγμα και από το νόμο διάλεξε την ένοπλη πάλη».

Τι καταλαβαίνω εγώ από τα λεγόμενα του βουλευτή; Οτι δικαιολογεί μια ανθρωπιστική στάση κάποιων βουλευτών του κόμματός του οι οποίοι είπαν αυτό που σε μια πολιτισμένη, ευρωπαϊκή, κοινωνία είναι αυτονόητο: «Εφόσον ο άνθρωπος είναι ανάπηρος και, άρα, δεν υπάρχει περίπτωση να επαναλάβει αυτά για τα οποία φυλακίστηκε κι εφόσον μέσα στη φυλακή δεν του παρέχονται οι υπηρεσίες υγείας που δικαιούται κάθε συνάνθρωπός μας, στείλτε τον στο σπίτι του, μπας και ζήσει κάποια χρόνια με αξιοπρέπεια». Το λέει και το Σύνταγμα (άρθρο 2.1): «Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Πολιτείας». Τουτέστιν, η Πολιτεία πρέπει να φροντίζει να γίνεται σεβαστός ο άνθρωπος σαν τέτοιος και να μην εξευτελίζεται. Ποιος άνθρωπος; Ο κάθε άνθρωπος. Λέει το Σύνταγμα οτι η Πολιτεία πρέπει να φροντίζει μόνο τους καλούς ανθρώπους κι όχι αυτούς που έχουν εγκληματήσει; Όχι. Άρα;

Συνεχίζει όμως ο βουλευτής και καταγγέλλει οτι «πολλά από τα προβλήματα υγείας του συγκεκριμένου ανθρώπου (του Σάββα Ξηρού) προκλήθηκαν στη φυλακή». Εδώ έχουμε καταγγελία οτι γίνονται βασανιστήρια και το Σύνταγμα απαγορεύει τα βασανιστήρια. Περιμένω λοιπόν να βγει κάποιος και να του πει: «ίσα μωρή Σύριζα, τον έχουμε άρχοντα το Σάββα στη φυλακή κι όχι μόνο δεν τον βασανίζουμε, αλλά και κάτι προβληματάκια υγείας που είχε εκ γενετής του τα θεραπεύσαμε». Περιμένω! Κανένας; Κάνας Υπουργός; Τίποτα; Μπα ε…

Στη συνέχεια ο βουλευτής ερμηνεύει συμπεριφορά. Λέει δηλαδή οτι στη φυλακή τού προκάλεσαν πρόσθετα προβλήματα υγείας –«Γιατί; Διότι ο εννοούμενος ως τρομοκράτης από το Σύνταγμα και από το νόμο διάλεξε την ένοπλη πάλη» Δηλαδή κατηγορεί το κράτος, την Πολιτεία, οτι εκδικείται! Κι αφού ο Ξηρός έχει καταδικαστεί ως τρομοκράτης (νόμιμα και σύμφωνα με το Σύνταγμα) του γαμάνε τα πρέκια. Να θυμίσω οτι το κράτος δεν πρέπει να εκδικείται; Να θυμίσω οτι σύμφωνα με τις Αρχές Προστασίας των Ατομικών Δικαιωμάτων, ο σκοπός της φυλάκισης είναι, είτε ο σωφρονισμός, είτε η προστασία της κοινωνίας από τον έγκλειστο, είτε και τα δύο μαζί; Να ξαναθυμίσω οτι ο Ξηρός είναι πέραν του σωφρονισμού (αφού έχει φάει πολλά ισόβια) και, ως ανάπηρος, δεν αποτελεί απειλή για την κοινωνία;

Ο βουλευτής εξηγεί τέλος, και εκ του περισσού, οτι ο συγκεκριμένος Ξηρός είναι τρομοκράτης επειδή επέλεξε την ένοπλη πάλη, πράγμα το οποίο, σύμφωνα με τους νόμους αυτού του κράτους θεωρείται τρομοκρατία. Διαφωνεί κανείς περί αυτού;

Δεν επέλεξε ο Ξηρός την ένοπλη πάλη; Αν δεν την επέλεξε (και του την επέβαλαν, ή είχε το ακαταλόγιστο) κακώς είναι στη φυλακή. Δεν ήταν ένοπλη πάλη οι πράξεις Ξηρού; Και τι ήταν; Δολοφονίες και ανατινάξεις για ερωτικούς λόγους, ή για λόγους ατομικού συμφέροντος; Ήταν πράξεις εν βρασμώ; Δεν υπηρετούσε ο άνθρωπος ένα σχέδιο οργάνωσης (ο θεός να το κάνει –αλλά λέμε τώρα…) περί ανατροπής του καθεστώτος μέσα από ένοπλο αγώνα; Γιατί σκότωνε ο Ξηρός;

Σημειώνω κάτι όμορφο και βολικό για μερικούς: αν εξομοιώσουμε τις εγκληματικές ενέργειες Ξηρού με αυτές του «κλασσικού» ποινικού δικαίου, το ίδιο θα πρέπει να κάνουμε και για τις εγκληματικές ενέργειες των Χρυσαυγιτών. Αν δεν αναγνωρίσουμε ιδεολογικό κίνητρο στις ενέργειες Ξηρού, το ίδιο δεν θα πρέπει να κάνουμε και για τον Ρουπακιά; Άρα, θα τον δικαιώσουμε όταν λέει οτι το Φύσσα τον σκότωσε «πάνω στην κακιά την ώρα» κι όχι επειδή πήρε εντολή από την Χρυσή Αυγή;

Κι ενώ αυτά είπε ο Διαμαντόπουλος, σηκώνεται ο τεράστιος Ιορδάνης (Δάνης) Τζαμτζής (κόψε όνομα –σκέψου φάτσα –κοντά είσαι, βάλε λίγο ακόμα!), βουλευτής της ΝΔ, απ΄ότι λέει (χωρίς κανένας να τον διαψεύδει). Ο οποίος, αφού διαβάζει από τα πρακτικά το παραπάνω απόσπασμα της δήλωσης Διαμαντόπουλου, αγορεύει:

«Εγώ θέλω να ρωτήσω ευθέως τον κ. Διαμαντόπουλο το εξής: Θεωρεί ότι ο συγκεκριμένος, ο Ξηρός, τον οποίο πήγαν να υπερασπιστούν, δεν είναι τρομοκράτης; Ο Ξηρός είναι τρομοκράτης σύμφωνα με το νόμο; Πείτε το ευθέως. Ο Ξηρός ο οποίος έχει δολοφονήσει και η 17η Νοέμβρη που έχει κάνει τόσες δολοφονίες, δεν είναι δολοφόνοι; Είναι σύμφωνα με το νόμο τρομοκράτες και απλώς έχουν διαλέξει την ένοπλη πάλη; Αυτή είναι η λογική σας;»

Πρόταση και μαλακία –λέξη και διαστρέβλωση και δεν θα ασχολιόμουν αν αυτή ακριβώς δεν ήταν η γραμμή που πέρασε σε ΟΛΑ τα ιδιωτικά κανάλια τηλεόρασης και υιοθετήθηκε πλήρως από την κυβέρνηση!

Κοίτα τώρα τι φτιάχνει ο Δάνης:

1. «ο Ξηρός, τον οποίο πήγαν να υπερασπιστούν». Ψεύδεται. Δεν πήγαν να υπερασπιστούν τον Ξηρό, πήγαν να υπερασπιστούν το δικαίωμά του να αποφυλακιστεί λόγω αναπηρίας!

2. «Ο Ξηρός είναι τρομοκράτης σύμφωνα με το νόμο; Πείτε το ευθέως.» Πουλάει τρέλα ή είναι ηλίθιος. Προηγουμένως διάβασε με τα πεταχτά ματάκια του οτι ο Διαμαντόπουλος είπε αυτό ακριβώς που του ζητάει να πει ευθέως!

3. «Ο Ξηρός ο οποίος έχει δολοφονήσει και η 17η Νοέμβρη που έχει κάνει τόσες δολοφονίες, δεν είναι δολοφόνοι; Είναι σύμφωνα με το νόμο τρομοκράτες και απλώς έχουν διαλέξει την ένοπλη πάλη;» Εδώ είναι η μαγεία της προπαγάνδας, όπου το μαύρο γίνεται ραπανάκι και το ραπανάκι γίνεται άσπρο! Τι θα πει «τρομοκράτης»; Αυτός που προβαίνει σε τρομοκρατικές ενέργειες. Τι είναι αυτές οι ενέργειες; Φόνοι, ανατινάξεις, δολιοφθορές, ληστείες για τον εξοπλισμό της οργάνωσης –κάνω λάθος; Επειδή λοιπόν η τρομοκρατία απαγορεύεται από το νόμο, όσοι την ασκούν, μπαίνουν φυλακή. Κι ανάλογα με τη ΠΡΑΞΗ τρομοκρατίας (γιατί η τρομοκρατία δεν είναι πράξη, είναι ένα γενικό πλαίσιο δράσης ρε βόιδι, όπως και η απάτη ας πούμε) ορίζεται η ποινή. Σκας μια κατσαρόλα; Τρως 10 χρόνια. Σκας μια κουμπουριά; Τρως ισόβια. Έτσι δεν πάει;

Περί του «απλώς έχουν επιλέξει την ένοπλη πάλη» που λέει ο Δάνης τα έγραψα παραπάνω –«απλώς» λέει ο γίγαντας, όχι ρε συ, δεν την επέλεξαν απλώς την ένοπλη πάλη, την επέλεξαν με σταφίδες, τζίντζερ και φραγκοστάφυλο –σπέσιαλ κι έτσι ας πούμε.

Και συνεχίζει ο Δάνης (να διδάσκει γραμμή στους Πρεντεντέρηδες):

«Βεβαίως, προσπαθήσατε στη συνέχεια να το διασκεδάσετε. Δεν μπορείτε να διασκεδάσετε το αίμα όλων αυτών των ανθρώπων που χύθηκε, το αίμα που έχυσαν οι τρομοκράτες. Δεν έχετε δικαίωμα να πηγαίνετε ως υπερασπιστές. Και αφήστε όλα τα υπόλοιπα, τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνετε, όταν λέτε «θα πάμε σε οποιονδήποτε». Σε κανέναν άλλο δεν είδαμε να πηγαίνετε ως υπερασπιστές να τον υπερασπιστείτε. Σε κανέναν απολύτως! Μόνο σε συγκεκριμένους, όπως στον Ξηρό, που αιματοκύλησε τη χώρα.

Αυτή είναι η θέση σας και, βεβαίως, αυτό πρέπει να το ξέρει ο ελληνικός λαός. Δεν βάζετε μυαλό. Είστε της λογικής των «γουναράδικων». Είστε της λογικής να στηρίζετε τρομοκράτες.»

Πρέπει να είναι πολύ γλεντζές αφού βρήκε διασκεδαστική την τοποθέτηση Διαμαντόπουλου (εγώ για βαρετή και κοινότυπη την έκοψα). Βέβαια, το ζουμί βρίσκεται στο «δεν έχετε το δικαίωμα να πηγαίνετε ως υπερασπιστές». Δεν έχει δηλαδή το δικαίωμα ένας βουλευτής (πόσο μάλλον ένας απλός πολίτης» να υποστηρίζει οτι το κράτος πρέπει να εφαρμόζει το Σύνταγμα (α χα!) και να φροντίζει για την διαφύλαξη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας! Δεν έχει το δικαίωμα κάποιος να ζητάει από το κράτος να κάνει τη δουλειά του –να εκπληρώσει μια από τις βασικές του υποχρεώσεις! Κι αυτή τη θέση πρέπει «να την ξέρει ο ελληνικός λαός» (α χα ξανά!)

Αλλά ακόμα κι αν δεχτώ οτι ο Τζαμτζής είναι τόσο μπουμπούνας (και μαζί μ΄αυτόν όλοι εκείνοι οι ειδήμονες των καναλιών βέβαια!) ώστε να θεωρεί οτι κάποιοι υπερασπίζονται τα μέλη της 17Ν για τις πράξεις τους, θα πρέπει να αναρωτηθώ αν το ίδιο ισχύει και για τους προφυλακισμένους Χρυσαυγίτες. Δεν έχει ούτε εκεί το δικαίωμα ο Παναγιώταρος (για παράδειγμα) να υπερασπίζεται τον Μιχαλολιάκο; Γιατί δεν έχω ακούσει κανέναν (βουλευτή, δημοσιογράφο) να ισχυρίζεται κάτι τέτοιο –κάνω λάθος;

Άρα λοιπόν…. Τα σα μα και τα μα μάσατα.

Ένα ακόμα επιχείρημα που χρησιμοποιεί ο Τζαμτζής (και τα τηλεπαράθυρα) είναι το: «Σε κανέναν άλλο δεν είδαμε να πηγαίνετε ως υπερασπιστές να τον υπερασπιστείτε. Σε κανέναν απολύτως!» Και το λένε με χαμόγελο του στυλ: «σε ρούμπωσα τώρα!» Το χαμόγελο του κρετίνου!

Απορώ τώρα –να πάνε να υπερασπιστούν (για την ακρίβεια να διαμαρτυρηθούν για) ποιον; Φώναζαν που σαπίσανε στο ξύλο εκείνα τα πιτσιρίκια που πιάσανε στο Βελβενδό –να φωνάξουν και για τον Μιχαλολιάκο και το Λαγό που έχουν στρώσει κάτι μάγουλα-φράπες και πάνε στη Βουλή φρεσκαδούρες; Ζήτησαν να αποφυλακιστεί ο Ξηρός για λόγους υγείας –να ζητήσουν και την αποφυλάκιση του Μάκαρου του Ψωμιάδη για τον ίδιο λόγο; Στάσου –ο Μάκαρος είναι ήδη έξω! Άκουσα κάποιο δημοσιογραφέα να εγκαλεί έναν Συριζαίο γιατί δεν είχε πάει να καταθέσει για την αποφυλάκιση Λαυρεντιάδη (κι αυτός έξω είναι για λόγους υγείας πάντως). Κι ο Συριζαίος τα μάσαγε αντί να του πει: «ρε παπάρα, ο Λαυρεντιάδης είχε δικηγόρους που καθάρισαν για πάρτη του, είχε και μια πεντακοσαρούμπα να σκάσει για εγγύηση –ο βουλευτής πάει να στηρίξει τον αδύναμο, αυτόν που δεν έχει, όχι τον ζάμπλουτο!»

«Είστε της λογικής των γουναράδικων», λέει ο Δάνης και την παίζουν (με το συμπάθιο) την αποψάρα του στα κανάλια και δεν βρίσκεται ένας να πει οτι αυτή η λογική είναι το «θα πολεμήσουμε μέχρι θανάτου», παρά υιοθετούν την άποψη Πρετεντέρη που αναρωτιόταν: «τι δηλαδή; θα μας σφάξουν;» όσο ο ίδιος έσφαζε την κοινή λογική και την σύγχρονη ιστορία στο γόνυ. «Ρίξε λάσπη, ρίξε λάσπη –κάτι θα μείνει στο τέλος», που έλεγε κι ο έρωτας του Παππά.

Καλά, για το ότι «ο Ξηρός αιματοκύλησε τη χώρα» δεν έχω τίποτα να σχολιάσω –ένας ο Ξηρός κι ένας ο Πολ Ποτ, τι να λέμε τώρα…. Ως φαίνεται, εκτός από τις διευρυμένες τοποθετήσεις περί διασκέδασης έχει και περίεργη άποψη για το αιματοκύλισμα ο Δάνης –ας πούμε, το Γράμμο πώς τον βλέπει; Ως αιματοπλημμύρα ή ως μια απλή παρεξήγηση που λύθηκε φιλικά;

Κοίτα –ζούμε σε μια εποχή που η απεργία απαγορεύεται και ο ιδιώτης αποθεώνεται γιατί είναι τόσο αποτελεσματικός και συμφέρων ώστε, όταν φαλιρίσει τον πληρώνει το κράτος για να ρεφάρει.

Ζούμε σε μια χώρα στην οποία αμφισβητείται η έννοια του «δημόσιου αγαθού».

Ζούμε σε μια χώρα όπου απαγορεύεται η ιστορική γνώση εφόσον δεν συμφωνεί με την επίσημη κρατική δοξασία.

Ζούμε σε μια χώρα όπου τα δικαστήρια δικάζουν με γνώμονα το συμφέρον των δικαστών ή την εκδίκηση.

Ζούμε σε μια χώρα όπου κόβουν λεφτά από συνταξιούχους για να τα δώσουν στους μπάτσους.

Ζούμε σε μια χώρα όπου πληρώνουμε για περίθαλψη αλλά αν αρρωστήσουμε πρέπει να πληρώσουμε έξτρα την δική μας περίθαλψη.

Ζούμε σε μια χώρα όπου πληρώνουμε για να μας πηδάνε –με μια φράση.

Και το θέλουμε –αυτό είναι το πιο ωραίο, το επιζητούμε, το επιδιώκουμε!

Ζούμε στη χώρα του Δάνη. Του Τζαμτζή. Ζούμε το μύθο μας, δυο μέτρα κάτω από την επιφάνεια του βούρκου.

Υ.Γ.: Την εύθυμη νότα της βραδιάς θα τη δώσει ο κομπέρ μας, ο Πέτρος Τατσόπουλος: «O Σάββας Ξηρός επέλεξε την ένοπλη πάλη. Μάλιστα. Τα θύματά του πάντως δεν επέλεξαν να πυροβοληθούν ή να μην πυροβοληθούν εν μέση οδώ. ΄Οπως και ο Βαγγέλης Διαμαντόπουλος δεν επέλεξε την ηλιθιότητα. ΄Ηταν γι' αυτόν μονόδρομος.» Όντως, για να είναι σωστή η ένοπλη πάλη πρέπει να ρωτάς τον άλλο: «σας πειράζει να σας τη μπουμπουνίσω εδωνανάς;» Δεν ξέρω αν ο Τατσόπουλος επέλεξε κάποτε να πηδήξει τη μισή Αθήνα (ή το θεώρησε απλώς επαναστατικό του καθήκον) αλλά, ως φαίνεται, πλέον έχει ρέψει στη μαλακία το άτομο.

Πάμε παρακάτω »

"Εμείς είμαστε εσείς. Εγώ είμαι εσύ."

Κυρίως ήταν πρόβλημα διάθεσης –αυτό ήταν. Αν έχεις κάτι όμορφο να πεις, δε βλέπεις την ώρα να το κάνεις. Αν έχεις κάτι ενδιαφέρον, σε τρώει μέχρι να το μοιραστείς με άλλους –ξέρεις τώρα, σκέφτεσαι τις εκφράσεις που θα πάρουν όταν το διαβάσουν (ή το ακούσουν) και σκέφτεσαι τις εκφράσεις που θα χρησιμοποιήσουν για να το σχολιάσουν.. Αλλά δεν υπάρχουν πλέον όμορφα πράγματα εδώ πέρα, ούτε ενδιαφέροντα. Μόνο ενοχλητικά, εκνευριστικά κι ακόμα χειρότερα… Μια αποκτήνωση τόσο πυκνή που δεν κόβεται ούτε με μπαλτά (εδώ υπάρχει μια ατυχής προσπάθεια χιούμορ μέσω της υπόθεσης Μπαλτάκου, αλλά μη δίνεις σημασία).

Όπως και να’χει, ζω σε μια χώρα η οποία γουστάρει τη μεταφορά ευθυνών και την απραξία. Κάποιοι θέλουν να καθαρίζουν για πάρτη τους τα τάγματα εφόδου των φασιστών και κάποιοι άλλοι βολεύονται με το οτι υπάρχουν τα τάγματα εφόδου των φασιστών, άρα δεν μπορούν να κάνουν τίποτα οι ίδιοι –κάτσε μέχρι να πέσουν (από μόνοι τους) οι φασίστες και μετά βλέπουμε… Κοντολογίς η επανάσταση κοντοζυγώνει από μόνη της –τώρα, αν είναι κι «εθνοσωτήριος» τι να γίνει; Εμείς ήμασταν ανέκαθεν με την επανάσταση…

Να –αυτά είναι που δε γουστάρω να γράφω. Να λέω ή να αναλύω. Με αηδιάζουν ρε παιδί μου. Γι΄αυτό και δεν τα πολυγράφω, πλέον.

Αλλά τώρα βρήκα κάτι όμορφο και ενδιαφέρον. Το οποίο βέβαια δεν συμβαίνει σε αυτή την κωλοχώρα που ζω, ούτε και πρόκειται να συμβεί για όσο ζω –και το στηρίζω αυτό σε προσωπική εμπειρία.

Το γεγονός είναι οτι στις 26 Μαϊου 2014 διαβάσαμε τα τελευταία λόγια του Υποδιοικητή Μάρκος, ξέρουμε όλοι ποιος είναι (ή μάλλον ήταν) αυτός –έτσι; Βοηθάω –λευκός, αγνώστου ταυτότητας (μέχρι πριν κάποια χρόνια τουλάχιστον) ο οποίος πέρασε μεγάλο διάστημα της ζωής του στην Τσιάπας και ειδικά στη Ζούγκλα Λακαντόνα μαζί με τους ιθαγενείς μέχρι να ξεκινήσει το Κίνημα των Ζαπατίστας. Στον στρατό των Ζαπατίστας ο ανώτερος βαθμός ήταν αυτός του Υποδιοικητή επειδή Διοικητής ήταν η Γενική Συνέλευση.

Κάνοντας έναν μικρό απολογισμό της δράσης των Ζαπατίστας ο Μάρκος λέει:

«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι κάποιοι πιστεύουν πως κάναμε λάθος με την επιλογή μας αυτή – ότι δηλαδή ένας στρατός δεν μπορεί και δεν πρέπει να προσπαθεί να επιβάλλει την ειρήνη. Με πολλούς τρόπους η σκέψη αυτή είναι σωστή αλλά ο κύριος λόγος για την επιλογή μας ήταν και είναι, το γεγονός ότι με μάχες, θα καταλήγαμε να εξαφανιστούμε. Ίσως κάναμε λάθος με την επιλογή να καλλιεργήσουμε τη ζωή αντί να υμνούμε τον θάνατο.

Αλλά κάναμε αυτή την επιλογή κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο και ακούγοντας ο ένας τον άλλο – βάση της συλλογικότητας που είμαστε. Εμείς επιλέξαμε εξέγερση. Με άλλα λόγια, εμείς επιλέξαμε τη ζωή.

Γνωρίζαμε και γνωρίζουμε ότι ο θάνατος είναι απαραίτητος ώστε να υπάρξει η ζωή και ότι για να ζήσουμε πρέπει να πεθάνουμε.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι είκοσι χρόνια μετά ότι το ‘τίποτα για μας’ (σ.σ. ολόκληρο το σύνθημα ήταν: «όλα για όλους, τίποτα για μας») , η φράση αυτή αποδείχθηκε όχι απλώς μια καλή φράση για πανό και τραγούδια, αλλά μια πραγματικότητα.

Αν η συνέπεια είναι αποτυχία, τότε η ασυνέπεια είναι ο δρόμος προς την επιτυχία – η διαδρομή προς την εξουσία. Αλλά δεν θέλουμε να πάμε εκεί. Δεν μας ενδιαφέρει. Μέσα σε αυτές τις παραμέτρους, προτιμούμε να αποτύχουμε παρά να νικήσουμε».

Η αντίστιξη των εννοιών υπήρξε αγαπημένο εκφραστικό μέσο των Ζαπατίστας. Έλεγε ο Μάρκος σε μια παλιότερη ομιλία του, περιγράφοντας το ξεκίνημα της εξέγερσης:

«…Όμως, καθώς είχαμε πάει στην πόλη, μας είδε εκεί πολύς κόσμος. Και η ανησυχία μας ήταν τι θα απογίνουν οι οικογένειες των συντρόφων, ότι θα τους κάνανε κακό, γιατί όλοι γνωρίζονται στις κοινότητες … Έτσι μας ήρθε η ιδέα να καλύψουμε τα πρόσωπά μας: άλλοι τα κάλυψαν απλώς με ένα μαντήλι και άλλοι με κουκούλες. Και πήραμε την πόλη υπό τον έλεγχό μας. Και έφτασαν δημοσιογράφοι απ΄ όλα τα μέρη, άρχισαν να τραβάνε φωτογραφίες και τότε έγινε σύμβολό μας η κουκούλα, που ήταν μαύρη γιατί έχουμε το χρώμα της γης, και έτσι αρχίζει να γίνεται γνωστό σε όλο τον κόσμο αυτό που συμβαίνει…

Όταν λοιπόν ξεσηκωθήκαμε, άρχισαν να έρχονται οι ειδήσεις του πώς είναι οι ιθαγενικές κοινότητες στην Τσιάπας και αρχίζουν όλοι να μας κοιτάνε και να ακούνε τη φωνή μας. Γι’ αυτό εμείς λέμε ότι όταν κρύψαμε τα πρόσωπά μας μάς είδαν, ενώ όταν κυκλοφορούσαμε έτσι, ‘φυσιολογικοί’, κανείς δεν μας έδινε σημασία.»

Όλα αυτά είναι όμορφα κι ο τρόπος έκφρασης του Μάρκος είναι κάμποσο ποιητικός –θα αρκούσε αυτό μόνο για να αναχθεί σε επαναστατικό λόγο σε μια εποχή που κυριαρχείται από την ανιστόρητη αποκτήνωση. Αλλά η αποχώρηση του Μάρκος συνοδεύεται από τη σημαντικότερη έκφραση του αντιεξουσιαστικού προτάγματος που έχει καταγραφεί εδώ και αιώνες.

Πρόσεξε λίγο:

«Το πρωί της 1ης Ιανουαρίου του 1994, ένας στρατός γιγάντων – ή αυτόχθονων ανταρτών – συγκλόνισαν τον κόσμο με τα βήματα τους, όταν κατέβηκαν στις πόλεις [της Τσιάπας]. Λίγες μέρες αργότερα, με το αίμα των νεκρών μας ακόμα στους δρόμους, συνειδητοποιήσαμε ότι εκείνοι στο εξωτερικό δεν μας βλέπουν. Έχοντας συνηθίσει να κοιτούν αφ’υψηλού τις κοινότητες των ιθαγενών, δεν κοίταξαν πάνω για να μας δουν, έχοντας συνηθίσει να μας βλέπουν να ταπεινωνόμαστε, οι καρδιές τους δεν καταλάβαιναν την αξιοπρεπή εξέγερση μας. Αντ’ αυτού, επικεντρώνονταν μόνο στα πρόσωπα μας ως μιγάδες, το πρόσωπο του μιγά που θα μπορούσαν να δουν όταν φοράει κουκούλα. Οι αρχηγοί μας τότε είπαν: ‘Βλέπουν μόνο τα πράγματα που είναι σύμφωνα με το δικό τους επίπεδο, όσο ασήμαντα κι αν είναι. Ας βάλουμε κάποιον στο επίπεδο τους, έτσι ώστε να μπορούν να τον δουν και, μέσω αυτού, να μπορούν να δουν και μας’.

Και έτσι ξεκίνησε ένας σύνθετος ελιγμός της απόσπασης της προσοχής: ένα μαγικό τέχνασμα που ήταν φοβερό και θαυμάσιο, μια κατεργάρικη κίνηση που ταιριάζει στην ιθαγένικη καρδιά μας. Η εγχώρια σοφία των ιθαγενών προκάλεσε τον μοντέρνο κόσμο, σε ένα από τα προπύργια της – τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Η κατασκευή της προσωπικότητας που ονομάζεται Μάρκος είχε αρχίσει».

Και για όσους δεν το κατάλαβαν –συνεχίζει:

«… Σας είπα ότι τότε ξεκίνησε η κατασκευή της προσωπικότητας. Αν μου επιτρέπετε να καθορίσω την προσωπικότητα Marcos, θα ήθελα να πω χωρίς δισταγμό ότι ήταν μια μεγάλη μεταμφίεση.

Μέσα στο κίνημα, η πρόοδος των ανθρώπων ήταν εντυπωσιακή. Και αυτός είναι ο λόγος που ξεκινήσαμε το μάθημα ‘Ελευθερία Σύμφωνα με τους Ζαπατίστας’. Συνειδητοποιήσαμε ότι υπήρχε τώρα μια γενιά που θα μας κοιτάξει στα μάτια και ήταν ικανή να μας ακούει και να μιλάει για εμάς, χωρίς να περιμένει την ηγεσία ή κάποια καθοδήγηση – χωρίς να σκοπεύει να διατάξει ή να υπακούσει. Η προσωπικότητα του Μάρκος δεν ήταν πλέον αναγκαία. Το επόμενο στάδιο του αγώνα των Ζαπατίστας ήταν έτοιμο.

Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μας και την πρακτική μας, η εξέγερση δεν χρειάζεται ηγέτες και προσωπικότητες, μεσσίες ή σωτήρες. Για να αγωνιστείς χρειάζεται μόνο να έχεις μια αίσθηση ντροπής, έναν βαθμό αξιοπρέπειας, και πολλή οργάνωση. Τα υπόλοιπα είτε εξυπηρετούν την συλλογικότητα είτε δεν εξυπηρετούν καθόλου.»

Κουβέντες, βαθυστόχαστες αναλύσεις, μπόλικη ψυχανάλυση για το ρόλο του ηγέτη –για την ανάγκη της αναφοράς του λαού σε κάτι «πέρα, πάνω και έξω» από αυτόν, παραμύθια για την «επαναστατική ωρίμανση του λαού», οδηγίες χρήσης για την «ανάπτυξη ταξικής συνείδησης» -κολοκύθια με τη ρίγανη…

Χρειάζονταν οι άνθρωποι εκεί πέρα κάποιον να βγαίνει και να τους εκπροσωπεί, κάποιον που να «μιλάει τη γλώσσα» των δυτικών Μ.Μ.Ε. κάποιον «ορατό» κι έτσι γεννήθηκε ο Μάρκος. Κι ο «Αρχηγός», ο «Φωτισμένος», ο «Ηγέτης» ήταν απλώς η βιτρίνα, το φερέφωνο του κινήματος –σκέψου κάτι πιο κοντά στον κολεκτιβισμό και την αναρχία αν μπορείς!

Αυτά δεν είναι καινούργια πράγματα για τον Μάρκος, τα έλεγε και παλιότερα προετοιμάζοντάς μας οτι κάποια στιγμή θα τα πράξει:

«Ο Μάρκος δεν υπάρχει, δεν είναι -είναι μία σκιά, είναι η κορνίζα ενός παραθύρου. Αν πίσω μου βλέπετε τους συντρόφους μου διοικητές, τους αρχηγούς μου, πρέπει να σταθείτε από την άλλη μεριά, τη μεριά των κοινοτήτων και να καταλάβετε πολύ καλά πως όταν τους βλέπουμε είναι ακριβώς ανάποδα, εκείνοι είναι μπροστά από εμάς. Αυτό το παράθυρο θα θέλαμε να χρησιμέψει για να σκύψετε πάνω σ’ αυτό που είμαστε, αυτό που υπάρχει πίσω από μένα, και πίσω από τους διοικητές μας: στους ιθαγενικούς λαούς και σ’ όλη την κατάσταση της αδικίας, της φτώχειας, της εξαθλίωσης.

Είναι επίσης ένα παράθυρο για να δουν από την άλλη πλευρά οι ιθαγενικές κοινότητες, να σκύψουν και να δουν εσάς. Για να δουν ότι η καλοσύνη και η κακία δεν έχει να κάνει με τη γλώσσα ή με το χρώμα των ματιών.

Τόση προσοχή, τόση αγωνία, τόση πίεση για κάτι που σε τελευταία ανάλυση είναι μία κουκούλα αδειανή, είναι απλά μια κακή φωτοχυσία που συγκρατεί τον αγώνα μας. Εμείς, όμως, θέλουμε να σας ζητήσουμε ένα πράγμα. Με τον κατάλληλο φωτισμό μία κορνίζα παραθύρου γίνεται και καθρέφτης. Είμαι σίγουρος ότι αν κοιτάξετε καλά θα καταφέρετε αν δείτε εσάς τους ίδιους. Και αυτό είναι που θέλουμε να σας ζητήσουμε, αυτό είναι που θέλουμε να καταλάβετε. Εμείς είμαστε εσείς. Εγώ είμαι εσύ.»

Κάπου εδώ θα ρωτήσει ο εξυπνάκιας: «δηλαδή ο Μάρκος ήταν απλώς μια μαριονέτα; ένας ηθοποιός που έπαιζε ένα ρόλο;»

Ας αφήσουμε τον ίδιο τον Υποδιοικητή να απαντήσει:

«Η σιωπή του πλήθους είπε: ‘Περίμενε, συντρόφε. Μην φεύγεις’. Αλλά ο Μάρκος δεν είχε ακόμη τελειώσει. Συνέχισε παραθέτοντας μια σειρά από νεκρούς ή εξαφανισμένους συντρόφους, και πολιτικούς και κοινωνικούς κρατούμενους από την Ατένκο, την Ostula, την Oaxaca, την Πόλη του Μεξικού, την Ιταλία, την Τσιάπας, την Ελλάδα, την Παλαιστίνη, την Chéran, την Guerrero, την Morelos, την Puebla, την Chihuahua, την Sonora, την Jalisco, την Sinaloa και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επίσης διάβασε τα ονόματα των μεταναστών και των Mapuches, λέγοντας:

‘Αυτή τη στιγμή, σε άλλα μέρη του Μεξικού και του κόσμου, ένας άνδρας, μια γυναίκα, ένας γκέι, ένα αγόρι, ένα κορίτσι, ένας γέρος, μια ηλικιωμένη γυναίκα, μια μνήμη, έχει πληγεί από κοντινή απόσταση, από ένα σύστημα που προχωρά σε αδηφάγα εγκλήματα, μαχαίρια, νεκρούς, χλευασμούς, εγκατάλειψη…

Η αδικία έχει τόσα πολλά ονόματα και προκαλεί τόσες πολλές κραυγές. Και μην ξεχνάμε ότι, ενώ ένα άτομο ψιθυρίζει, κάποιο άλλο κραυγάζει. Ακούγοντάς τους θα πρέπει να ενεργοποιηθούμε, ώστε να βρούμε μια διαδρομή που μετατρέπει την αδικία σε κάτι γόνιμο. Το μόνο που χρειάζεται είναι να χαμηλώσετε το κεφάλι σας και να ανυψώσετε την καρδιά σας.

Η δικαιοσύνη που θέλουμε είναι η συνεχής και η επίμονη αναζήτηση της αλήθειας.

Πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο κάποιος από μας να πεθάνει, έτσι ώστε ο Γκαλεάνο να μπορεί να ζήσει. Έτσι, έχουμε αποφασίσει ότι σήμερα, ο Marcos πρέπει να πεθάνει.

Και σε αυτές τις πέτρες που έχετε αφήσει στον τάφο του, θα μάθετε να μην πουλήσετε τον εαυτό σας, να μην παραδοθείτε και να μην ενδώσετε.’

Στις 2:08 π.μ., δηλώνω ότι ‘ο Εξεγερμένος Μάρκος – ο αυτοαποκαλούμενος υποδιοικητής από ανοξείδωτο χάλυβα – παύει να υφίσταται’.

***********************************************************

Δύο λεπτά αργότερα, μετά από κάποια χιουμοριστικά υστερόγραφα που χρησιμοποιήθηκαν για να ανυψώσουν λίγο την διάθεση, ο ‘Μάρκος’, αποχώρησε από τη σκηνή για πάντα. Τα φώτα έσβησαν και ένα κύμα χειροκροτημάτων ακολούθησε από το πλήθος των οπαδών του έκτου και από τις βάσεις στήριξης των Ζαπατίστας και των αγωνιστών.

Στιγμές αργότερα η φωνή του πρώην υποδιοικητή ακούστηκε και πάλι, αλλά εκτός σκηνής, λέγοντας: ‘Καλημέρα σύντροφοι. Το όνομά μου είναι Γκαλεάνο. Εξεγερμένος Γκαλεάνο. Μου είπαν ότι, όταν θα ήταν να γεννηθώ και πάλι, θα ήταν συλλογικά’.

***

Εξεγερμένος Γκαλεάνο.

Μεξικό Μάϊος του 2014.»

Αυτά ειπώθηκαν μέσα στ΄άλλα κι εδώ υπάρχει το πλήρες κείμενο, αν θέλεις να το διαβάσεις.

Όταν λοιπόν θα κάθεσαι και θα αναλύεις την άνοδο του φασισμού και τις κάθε λογής κλεπτοκρατίες (ωραίος προσδιορισμός, μα την αλήθεια, για να μην πεις το πραγματικό όνομα του συστήματος!) –τότε, θυμήσου ότι:

«…η εξέγερση δεν χρειάζεται ηγέτες και προσωπικότητες, μεσσίες ή σωτήρες. Για να αγωνιστείς χρειάζεται μόνο να έχεις μια αίσθηση ντροπής, έναν βαθμό αξιοπρέπειας, και πολλή οργάνωση. Τα υπόλοιπα είτε εξυπηρετούν την συλλογικότητα είτε δεν εξυπηρετούν καθόλου».

Και πού ξέρεις…

Πάμε παρακάτω »

Ο μαλάκας της διπλανής πόρτας

Γεγονότα…

-Το 2011 ο γιος του κυρίου Τάκη Μπαλτάκου δίνει εξετάσεις για το Λιμενικό Σώμα και αποτυγχάνει. Προσφεύγει στο ΑΣΕΠ, αλλά η προσφυγή του απορρίπτεται. Στη συνέχεια προσφεύγει στο Τριμελές Διοικητικό Εφετείο Πειραιά το οποίο ζητάει από την Επιτροπή Αξιολόγησης του Λιμενικού να συνεδριάσει εκ νέου. Η δικηγόρος υπεράσπισης του υιού Μπαλτάκου θα αποσπαστεί αργότερα στο γραφείο του κυρίου Τάκη Μπαλτάκου και μετά στη Βουλή ως επιστημονική συνεργάτης.

-Το 2012, επί κυβερνήσεως Σαμαρά πλέον, η Επιτροπή Αξιολόγησης δίνει τη βάση (10) στο σχετικό γραπτό του υιού Μπαλτάκου κι έτσι το παιδί μπαίνει στο Λιμενικό. Έλα όμως που υπήρχαν άλλοι 15 επιλαχόντες πάνω από αυτόν και διαμαρτυρήθηκαν! Κάπου εκεί, παρεμβαίνει κι ο τότε Υπουργός Ναυτιλίας για να μην ξαναρχίσουν τα μπλεξίματα με δικαστήρια και οι 15 επιλαχόντες προσλαμβάνονται κι αυτοί! Ας σημειωθεί οτι ο υιός Μπαλτάκος δεν είναι κανένας τυχαίος –υπάρχει φωτογραφία του από το 2010 όπου, φορώντας το χαρακτηριστικό αδιάβροχο των σεκιουριτάδων πετάει φωτοβολίδα προς τις κερκίδες του ΟΑΚΑ στον τελικό κυπέλου μεταξύ του ΠΑΟ και του Άρη. Εντάξει –το 2010 ξεκίναγε η κρίση αλλά δεν πολυψήνομαι οτι ο υιός Μπαλτάκος με πτυχίο από την ημεδαπή και μεταπτυχιακό από την αλλοδαπή δούλευε σεκιούριτι για να βγάλει το ψωμί του.

-Το 2012 (Δεκέμβριος) η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στέλνει επιστολή στον πρωθυπουργό Α. Σαμαρά, την οποία κοινοποιεί στους άλλους δυο πολιτικούς αρχηγούς της συγκυβέρνησης, καταγγέλλοντας οτι στην τελευταία τους συνάντηση με τον κ. Μπαλτάκο, ο τελευταίος τους δήλωσε οτι «(ως εκπρόσωπο της κυβέρνησης και της Ν.Δ.) δεν τον ενδιαφέρουν  το έργο της Επιτροπής και τα ανθρώπινα δικαιώματα», οτι «συνειδητά ως τώρα δεν έκανε τίποτα για να διευκολύνει την απρόσκοπτη λειτουργία της Επιτροπής» και δεν πρόκειται να κάνει καμιά σχετική ενέργεια στο μέλλον εκτός αν η Επιτροπή μείνει χωρίς επιστημονικό προσωπικό.

-Το 2013 (Μάιος) ο Γενικός Γραμματέας της Κυβέρνησης Τάκης Μπαλτάκος μπλοκάρει το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που πάει να καταθέσει ο τότε Υπουργός Δικαιοσύνης (Α. Ρουπακιώτης) με κάποια ανόητα και ανάξια αναφοράς επιχειρήματα, αλλά καταλήγοντας οτι «τα νομοσχέδια δεν κατατίθενται (από τους υπουργούς) στη Βουλή, αλλά από τη Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης».

-Το 2013 (καλοκαίρι) ο κύριος Τάκης Μπαλτάκος παρουσίασε, σε ημερίδα με υποχρεωτική παρακολούθηση, σε άντρες των ομάδων ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ τα λογοτεχνικά του βιβλία! Τα οποία περιστρέφονται γύρω από την «Κρυπτεία» -σπαρτιατικό έθιμο που εξυμνεί κι ο εκπρόσωπος της Χρυσής Αυγής Η. Κασιδιάρης!

-Το 2013 (Οκτώβριος) με την επαναφορά του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου (κουτσουρεμένου και κατά βάση χωρίς πρακτική εφαρμογή) ο κύριος Τάκης Μπαλτάκος δηλώνει: «Η λαθρομετανάστευση δημιούργησε τον ρατσισμό στην Ελλάδα. Μην κρυβόμαστε. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο δεν μπορεί να θίξει πυλώνες του Κράτους όπως η Εκκλησία και ο Στρατός. Όποιος το επιχειρεί κάνει λάθος και στο λάθος αυτό είμαστε απέναντι. Μέσα στην εβδομάδα αυτή θα φέρουμε στη Βουλή αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ,το οποίο έχει ήδη δοθεί στα Κόμματα για παρατηρήσεις και δικές τους θέσεις και προτάσεις.» Το συγκεκριμένο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο ακόμα το περιμένουμε (Απρίλιος 2014).

-Το 2014 (Μάρτιος) ο Γενικός Γραμματέας της Κυβέρνησης Τάκης Μπαλτάκος δηλώνει σε ραδιοφωνική συνέντευξη (ΒΗΜΑ fm): «Ασφαλώς και είμαι αντικομμουνιστής, έτσι γεννήθηκα και έτσι θα πεθάνω… Επειδή επιτρέπεται κάποιος να είναι κομμουνιστής, γιατί δεν επιτρέπεται να είναι κάποιος αντικομμουνιστής;…  Οι καταγγελίες περί ρατσιστικής βίας στο Φαρμακονήσι ήταν ψευδείς… πάμε να αναδείξουμε τη φωνή των αστυνομικών και των λιμενικών, που πέφτουν θύματα ψευδών ομολογιών των λαθρομεταναστών (σ.σ. αναφέρεται στη διάταξη που προωθήθηκε σχετικά με το οτι, αν οι καταγγελίες των αλλοδαπών περί κρατικής βίας είναι ψευδείς, αυτοί θα απελαύνονται)… Αστυνομικοί και λιμενικοί είναι το υποστύλωμα του κράτους. Αν η αριστερά πιστεύει ότι το κράτος είναι αστικό ας το ανατρέψει!»

-Το 2014 (Απρίλιος) ο Κασιδιάρης δημοσιοποιεί βίντεο συνομιλίας του με τον Γενικό Γραμματέα της Κυβέρνησης Τάκη Μπαλτάκο, όπου ο τελευταίος υποστηρίζει πως οι ποινικές διώξεις Χρυσαυγιτών παραγγέλθηκαν από τον πρωθυπουργό για πολιτικούς λόγους, ότι ο πρωθυπουργός: «Πρώτ’ απ’ όλα φοβάται για τον εαυτό του. Επειδή εσείς τον κόβετε απ’ το να έχει προβάδισμα από το Σύριζα». Μάλιστα, στην (εντελώς στημένη) ερώτηση του Κασιδιάρη: «Κι επειδή του κόβουμε ψήφους θα μας βάλει φυλακή;» ο Γενικός Γραμματέας της Κυβέρνησης απαντάει: «Τον πούστη (σ.σ. αναφέρεται στον πρωθυπουργό Α. Σαμαρά!!!)… Απίστευτο πράγμα, απίστευτο». Στη συνέχεια παραδέχεται οτι ο Υπουργός Δικαιοσύνης διορίζει εισαγγελείς με τοπικιστικά κριτήρια (όχι αξιοκρατικά όπως διόρισε ο ίδιος ο κύριος Μπαλτάκος τη δικηγόρο του γιού του κυρία Δικαιάκου) και οτι δεν υπάρχει περίπτωση να δικαστεί υπόθεση αξιοκρατικά επί κυβερνήσεως Σαμαρά!

-Το 2014 (Απρίλιος) ο γιός του Γενικού Γραμματέα της Κυβέρνησης εισβάλει στη Βουλή, πλακώνει στις μάπες κάποιους βουλευτές της Χρυσής Αυγής (οι οποίοι στην αρχή υποστήριξαν οτι δεν ανταπέδωσαν το ξύλο επειδή τον πέρασαν για δικό τους!!!!) και μετά φεύγει κυριλέ με τη συνοδεία της φρουράς της Βουλής και του φρουρού του πατέρα του.

-Το 2014 (Απρίλιος) ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Ν.Τσούκαλης δήλωσε: «Ο Τάκης Μπαλτάκος μάς εκβίαζε ότι, εάν ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ δεν αποσύρουν την πρόταση νόμου με την οποία ζητούσαν να αρθεί η πράξη νομοθετικού περιεχομένου για το κλείσιμο της ΕΡΤ, η ΝΔ θα παρέμενε στην κυβέρνηση με τη στήριξη της Χρυσής Αυγής».

- Το 2014 (Απρίλιος) ο παραιτηθείς Γενικός Γραμματέας της Κυβέρνησης Τάκης Μπαλτάκος δηλώνει σε ραδιοφωνική συνέντευξη (Real fm): «Αποφάσισα να διαδραματίσω ένα ρόλο για το καλό της παράταξης και της πατρίδας . Δεν μπορούσαμε να αφήσουμε απροστάτευτους 500.000 πολίτες που παραμένουν εγκλωβισμένοι στην Χρυσή Αυγή… Τους έλεγα αυτά που ήθελαν να ακούσουν για να κερδίσω την εμπιστοσύνη τους. Έπρεπε να γνωρίζω σκέψεις, στρατηγικές και κινήσεις που θα έκαναν. Ο πρωθυπουργός δεν γνώριζε για τις συνομιλίες που είχα μαζί τους και ούτε μου ανέθεσε κάποια "αποστολή". Θα έπρεπε να φορτώνω τον Σαμαρά με τον Κασιδιάρη, τον Ηλιόπουλο και τους άλλους;… Είχα πολλές συναντήσεις μαζί τους ακόμα και πριν από την δολοφονία του Φύσσα. Ίσως έχουν κι άλλα βίντεο. Μπορεί να έχω πει και άλλα ακόμα χειρότερα, δεν θυμάμαι τι έχω πει στις συνομιλίες που είχα μαζί τους. Αλλά ότι έχω πει , το έχω πει για συγκεκριμένο σκοπό. Δεν θυμάμαι με ποιους από αυτούς έχω συναντηθεί και πολλές φορές μαζί τους….. (ο γιος μου) Δεν μπήκε στο γραφείο, στον διάδρομο πήγε. Άκουσα τις φωνές. Είδε τους Βουλευτές και τους είπε με έντονο ύφος "πού είναι ο Κασιδιάρης;". Άρχισαν να σπρώχνονται. Οι άνθρωποι που έχουν κάνει όργια με τη βία δεν μπορούν να διαμαρτύρονται. Έχει κώδικα τιμής ο γιος μου. Οποιοσδήποτε έχει εμπλακεί σε διαδικασία αυτοφώρου μπορεί να επιλέξει πότε θα παρουσιαστεί. Δεν τον έχω δει από χθες. Είναι αξιωματικός του Ναυτικού, ξέρει τι πρέπει να κάνει… Όταν έγινε η ιστορία με την ΕΡΤ ήρθε στο γραφείο μου ο Τσούκαλης και του είπα τι θέλετε; Να γίνουν εκλογές; Θέλετε να διπλασιάσει η Χρυσή Αυγή τα ποσοστά της; Που θέλετε να μας σπρώξετε;»

Συμπεράσματα…

Α) σχετικά με τον κύριο Τάκη Μπαλτάκο:

-Φαίνεται να έχει κάνει κατάχρηση εξουσίας στην περίπτωση της εισαγωγής του γιού του στο Λιμενικό.

-Φαίνεται να έχει εμμέσως παρακινήσει δημοσίους υπαλλήλους (αστυνομικούς) στη διάπραξη αδικημάτων και συγκεκριμένα αυτού της υπέρβασης καθήκοντος.

-Φαίνεται να έχει, έστω εμμέσως, εκβιάσει μέλος συνεργαζόμενου κόμματος της συγκυβέρνησης.

-Φαίνεται να έχει ενεργήσει πλημμελώς (ή/ και να έχει επιδείξει αμέλεια) σχετικά με τα καθήκοντά του ως Γενικός Γραμματέας της Κυβέρνησης (υπόθεση ΕΕΔΑ).

-Φαίνεται να αμφισβητεί την ανεξαρτησία των δικαστικών, προσβάλλοντας έτσι το κύρος του δικαστικού σώματος της χώρας. Α, ναι! Δηλώνει κι οτι ο Υπουργός Δικαιοσύνης έκανε τοποθέτηση με βάση μη αξιοκρατικά κριτήρια!

Όλα τα παραπάνω είναι ποινικά κολάσιμα.

Επίσης φαίνεται να διακατέχεται από ρατσιστικές ιδεοληψίες («Η λαθρομετανάστευση δημιούργησε τον ρατσισμό στην Ελλάδα» σα να λέμε δηλαδή, «οι μπεκάτσες φταίνε που τις πυροβολάνε οι κυνηγοί»!) και, κατά δήλωσή του, από ψυχαναγκαστικά σύνδρομα (εφόσον αποφάσισε από μόνος του να κάνει τον κατάσκοπο στους Χρυσαυγίτες) όπως επίσης από διαστρεβλωμένη αντίληψη της πραγματικότητας (βλέπε την ερμηνεία του για το περιστατικό που εμπλέκεται ο γιός του η οποία καταλήγει στα αλληλοσυγκρουόμενα: «έχει κώδικα τιμής ο γιός μου… οποιοσδήποτε μπορεί να επιλέξει πότε θα παρουσιαστεί στο αυτόφωρο… είναι αξιωματικός του Ναυτικού»). Τα συγκεκριμένα συμπτώματα νομίζω οτι χρήζουν άμεσης ψυχιατρικής παρακολούθησης, αλλά βέβαια δεν είμαι και ειδικός…

Β) σχετικά με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό Α. Σαμαρά

-Φαίνεται να χρησιμοποιεί ρουσφετολογικές τακτικές με χαρακτηριστική άνεση.

-Φαίνεται να αδιαφορεί για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Ελλάδα.

-Φαίνεται να επιτρέπει τη διάδοση ρατσιστικών ιδεοληψιών οι οποίες μπορούν να προκαλέσουν ρατσιστική βία.

-Φαίνεται να χρησιμοποιεί τα κόμματα της συγκυβέρνησης σαν παραπαίδια για τις χαμαλοδουλειές (την εξασφάλιση κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας δηλαδή) και όχι σαν εταίρους.

-Φαίνεται να λειτουργεί εξωθεσμικά παρέχοντας υπερεξουσίες σε ένα (τουλάχιστον) μη εκλεγμένο πολιτικό πρόσωπο.

-Φαίνεται να μην μπορεί να επιβάλλει –όχι κομματική πειθαρχία αλλά ούτε καν –το σεβασμό προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού στους συνεργάτες του.

-Φαίνεται να έχει σε μια εξωθεσμικά πολύ υψηλή θέση έναν «άνθρωπο της Χ.Α.» αφού, παρά τις βλακείες του Μπαλτάκου, οι μόνοι που ωφελούνται από τις δηλώσεις του είναι οι Χρυσαυγίτες.

Γ) σχετικά με το ΠΑΣΟΚ και τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ε. Βενιζέλο

-Η πιθανότητα να μην είχε γίνει αντιληπτός ο ρόλος Μπαλτάκου όλο αυτό το διάστημα της συγκυβέρνησης απλώς δεν υπάρχει εφόσον μιλάμε για νοήμονα όντα με ηλικία μεγαλύτερη των 5 ετών.

-Η συμμετοχή σε μια κυβέρνηση στην οποία ο Γενικός Γραμματέας είναι καταφανώς φασίστας απλώς σημαίνει την άκριτη αποδοχή της συγκεκριμένης ιδεολογίας από όλους τους συμμετέχοντες.

-Αν η αντικατάσταση Μπαλτάκου προβληθεί ως αποδεικτικό αλλαγής στάσης και νοοτροπίας από την συγκυβέρνηση, το ίδιο θα πρέπει να ισχύσει σε ενδεχόμενη αντικατάσταση των βουλευτών της Χ.Α. –αν δηλαδή τη θέση του Παναγιώταρου την πάρει η Ουρανία Μιχαλολιάκου δεν θα έχουμε πλέον ένα ναζιστικό κόμμα αλλά ένα φεμινιστικό!

-Η μανία για κατάληψη κυβερνητικών θέσεων και αξιωμάτων μοιάζει να είναι μεγαλύτερη από την ανάγκη για αξιοπρέπεια εφόσον τελικά το συγκεκριμένο κόμμα δεν αποχωρήσει από τη συγκυβέρνηση.

Δ) σχετικά με τους ψηφοφόρους της Ν.Δ.

-Ξαναψηφίστε το ίδιο κόμμα, όπως βλέπετε κάνει ρουσφέτια. Αύριο μπορεί να είναι η σειρά σας.

-Ξαναψηφίστε τους ίδιους –θα σας εξασφαλίσουν φτηνούς αλλοδαπούς εργάτες τους οποίους θα ξεφορτώνεστε πανεύκολα με ένα τηλεφωνάκι στην αστυνομία όταν φτάνει η ώρα της πληρωμής.

-Μη σας φοβίζει το γεγονός οτι ο Μπαλτάκος θεωρεί το Σαμαρά μαλάκα (όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του). Ο Σαμαράς είναι ηγέτης –όταν βγήκε στη φόρα το συγκεκριμένο βίντεο τον έδιωξε αμέσως το Μπαλτάκο! Πιο πριν δεν είχε πάρει χαμπάρι τίποτα, αλλιώς…

-Μη σας στεναχωρεί η απώλεια Μπαλτάκου. Έχετε Άδωνι (συγκινημένο από την πράξη του υιού Μπαλτάκου), έχετε Βούλτεψη (σίγουρη οτι ο Μπαλτάκος είχε αποφασίσει να αποχωρήσει εδώ και καιρό), έχετε Ντινόπουλο και Κεδίκογλου που θα βγουν να βρίσουν το Σύριζα, να πάρετε το αίμα σας πίσω!

-Μη σας προβληματίζει το γεγονός οτι ένας ημίτρελος ήταν, μέχρι χτες, το δεξί χέρι του Πρωθυπουργού. Αρκεί να μη βγει ο Σύριζα!

Ε) σχετικά με τους ψηφοφόρους της Χ.Α.

-Οι αρχηγοί σας όταν σφίγγουν τα πράγματα καρφώνουν ασύστολα (κι όποιον πάρει ο χάρος) μέσα στον πανικό τους.

-Οι αρχηγοί σας κάνουν παρεούλα με τους κομματικούς της Ν.Δ. τους οποίους βρίζουν από το βήμα της Βουλής.

-Οι αρχηγοί σας τρώνε ξύλο χαλαρά, αρκεί αυτός που τους δέρνει να είναι «δικός μας άνθρωπος». Στη συνέχεια βέβαια διαμαρτύρονται για τα προσχήματα.

-Οι αρχηγοί σας αποφεύγουν το αυτόφωτο για τους εαυτούς τους αλλά ζητάνε να πάνε αυτόφωρο όλοι οι άλλοι.

-Οι αρχηγοί σας κανόνιζανσυνεργασία με τη Ν.Δ. όσο την έβριζαν από έδρας.

-Όσο κι αν ψάχνετε για δικαιολογίες σε αρχαίους μύθους που σας τους έχουν διαβάσει σε περίληψη οι καθοδηγητές σας (γιατί ελληνικά δεν γνωρίζετε), πάντα οι πολλοί που την πέφτουν σε έναν θα είναι κότες.

Αυτά…

Πάμε παρακάτω »

Ιστορία λαδορίγανη

Εντάξει –αφού το είδα κι αυτό, μπορώ να αποδημήσω σε τόπους χλοερούς πλήρης εμπειριών… Δηλαδή, βγήκε ο παντογνώστης Νίκος Δήμου και έκανε ένα άρθρο περί των ιστορικά τεκμηριωμένων θεμάτων για την επανάσταση του 1821 που διδάσκονται λανθασμένα στα σχολεία (γνωστά πράγματα σε όποιον έχει διαβάσει ελάχιστη ιστορία –για τη στάση του επίσημου κλήρου απέναντι στην επανάσταση, για τις θηριωδίες των Ελλήνων στην Άλωση της Τριπολιτσάς τις οποίες είχε εκθειάσει μέχρι κι ο Κασσιδιάρης, για το οτι η ανεξαρτησία κερδήθηκε λόγω της παρέμβασης των Μεγάλων Δυνάμεων –γνωστά και προφανή όλα αυτά). Βγήκε μετά ο Γκιουλέκας (Έλληνας είναι αυτός –όχι εκπρόσωπος της Αλβανικής μειονότητας) και τον κατακεραύνωσε όπως μόνο ένας Γκιουλέκας μπορεί να κατακεραυνώνει. Βγήκαν σχολιαστές στις ειδήσεις, βγήκαν διάφοροι –πέτυχε την ποθητή δημοσιότητα ο κύριος Δήμου και καλά έκανε στην τελική… Τι δηλαδή –μόνο η Ρεπούση; Γιατί όχι και οι νέοι πολιτικοί άνδρες σαν τον Νίκο Δήμου!

Αυτό το σήριαλ παίζεται κάθε επέτειο, όταν δεν υπάρχει άλλο πιασάρικο θέμα –καμιά έκπληξη ως εδώ. Έλα όμως στη θέση μου (αλλά φέρε και τη δική σου καρέκλα –μη στριμωχτούμε στη δική μου) όταν είδα σήμερα οτι περί του θέματος αρθρογράφησε ο μέγας Ηλίας Μαμαλάκης! Ναι! Ο σεφ! Περί της ελληνικής ιστορίας και του τρόπου που πρέπει αυτή να διδάσκεται στα σχολεία αρθρογράφησε, όχι περί μπακαλιάρου σκορδαλιάς –έτσι; Και στα πλαίσια της πολυφωνίας, το άρθρο του δημοσιεύτηκε στους Πρωταγωνιστές που τους πήρε το Ποτάμι! Σε διαβεβαιώνω πώς ούτε αυτό θα με απασχολούσε ιδιαίτερα αν δεν έβλεπα την νεκρανάσταση του χουντικού ηθικού προτάγματος της «εθνικής διαπλάσεως των παίδων».

 Αναφέρει ο μέγας σεφ: «Σκεφτείτε να είχατε ένα παιδί και να πήγαινε στο σχολείο και ο δάσκαλος να του έλεγε ότι κατάγεται από ένα βρομερό γένος, από κλέφτες, δοσίλογους, άρπαγες, πλιατσικολόγους και να του διηγείτο αυτά τα περιστατικά που αναφέρετε. Και θα γύριζε ο υποτιθέμενος γιος σας από το σχολείο και για να πάει το βράδυ να ανοίξει μια σαμπάνια  σε ένα μπαράκι για να κάνει φιγούρα να σας έπαιρνε τα λεφτά από το παντελόνι, να σας έδινε δυο χαστούκια και να σας έλεγε «Βρε παλιόγερε, από γένος κλεφτών είμαστε, τι ήθελες να κάνω, να δουλεύω;».»

Να παρατηρήσω, αρχικά, οτι ο περί ου ο λόγος γιός (γιατί όχι κόρη άραγε;) είναι 10-11 χρονών το πολύ, γιατί γι΄αυτά τα βιβλία μιλάμε, για τα βιβλία που διδάσκονται τα παιδιά μέχρι την 6^η Δημοτικού! Ας μην αφήσουμε όμως τη σουρεαλιστική εικόνα του δεκάχρονου ο οποίος χαστουκίζει το «γέρο» του και πίνει σαμπάνιες στα καφέ-αμάν να μας χαλάσει τη συλλογιστική!

Και βέβαια, θα δεχτούμε οτι σε αυτές τις ηλικίες (του Δημοτικού) διαμορφώνεται η συμπεριφορά και οι πρωταρχικές παραστάσεις, στη βάση των οποίων ο άνθρωπος θα ερμηνεύσει στη συνέχεια την κοινωνία. Ας δεχτούμε επίσης, για χάρη του συλλογισμού του σεφ, οτι τα βιβλία ιστορίας παίζουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του παιδιού (πράγμα που ισχύει από ελάχιστα έως καθόλου βέβαια). Κι ας δούμε το βιβλίο Ιστορίας της 6^ης Δημοτικού…

-Το οποίο κοσμεί ο πίνακας του Ντελακρουά ο ονομαζόμενος «Η σφαγή της Χίου» -ένα φρικιαστικό δημιούργημα με παιδιά να ξεψυχάνε, άλλα να βυζαίνουν νεκρές μανάδες και τέτοιες ομορφιές…

-Το οποίο σε μια σελίδα (αριθμητικά: 1) ξεπετάει την επανάσταση στα νησιά του Αιγαίου (ναυτική στρατηγική των Ελλήνων, σφαγές Χίου, Κάσου, Ψαρών, ναυμαχία στον κόλπο του Γέροντα, Μιαούλη, Κανάρη, Παπανικολή) –σε μια σελίδα όλα αυτά, το επαναλαμβάνω!

-Το οποίο περιγράφει από πηγές τις βιαιότητες των Τούρκων: «Μάθετε λοιπόν τον τρομερό δόλο που τους έκαμε ο μπέης αι τον μαρτυρικό τους θάνατο. Το βράδυ διέταξε και τους έπιασαν έναν-έναν και τους αλυσόδεσαν και τους έβαλαν σε ένα σκοτεινό μπουντρούμι και εκεί με τα σπαθιά τους έσφαξαν όλους, και τους ογδόντα, χωρίς να λείπει κανένας και ένας μονάχα από το χωριό Βουνοχώρα, που τον έλεγαν Δημήτρη Λυκοθανάση, επειδή ήταν ανδρειωμένος άνθρωπος, έσπασε τα σίδερα και αρπάζοντας το σπαθί ενός δημίου έσφαξε δυο Τούρκους και τον φρουρό της πύλης και τρέχοντας σαν ελάφι, γλύτωσε από το μακελειό^. και ύστερα από πέντε ημέρες αφού έφτασε στο χωριό του πέθανε. Εκτελέστηκαν λοιπόν με χίλια βασανιστήρια οι άλλοι ογδόντα, οι πρώτοι άρχοντες και τα ανδρειότερα παλικάρια, με δόλο μεγάλο…»

-Το οποίο αναφέρει κάτι ολίγα για τις σφαγές της Τριπολιτσάς αλλά πώς; «Η Τριπολιτσά έπεσε στα χέρια των επαναστατών στις 23 Σεπτεμβρίου του 1821. Ακολούθησαν σφαγές και λεηλασίες. Οπλισμένοι οι Έλληνες, μπήκαν στην πόλη χτυπώντας τους Τούρκους, που οχυρώθηκαν στα σπίτια τους. Οι Οθωμανοί που κλείστηκαν στον κεντρικό πύργο, τη Μεγάλη Τάπια, παραδόθηκαν έπειτα από τρεις ημέρες από έλλειψη νερού.»

Λοιπόν αυτή είναι η διαπαιδαγώγηση που επιθυμεί ο (κάθε) Μαμαλάκης για τα παιδιά του κόσμου. Να ξέρουν οτι υπάρχει ένας κακός, ελεεινός, βάρβαρος, κρετίνος εχθρός –απέναντί μας –κι εμείς οι καλοί, οι σωστοί, οι αγαθοί εδώ πέρα. Αλλιώς τα παιδιά μας θα εθιστούν στη σαμπάνια!

Και δεν αναρωτιέται ο κάθε μαμαλάκας τι τραύμα δημιουργείται στα μικρά παιδιά όταν τα βομβαρδίζουν με σφαγές και βασανιστήρια στις ηλικίες του Δημοτικού.

Δεν ενδιαφέρεται ο κάθε μαμαλάκας για τους εφιάλτες από τους οποίους υποφέρουν αυτά τα παιδιά.

Δεν ενδιαφέρεται αν αυτά τα παιδιά υιοθετούν μια «κουλτούρα θανάτου» από τα σκατοτράγουδα τα οποία τα βάζουν να μάθουν στις εθνικές γιορτές: «Του νεκρού αδερφού», «Ένα παλικάρι 20 χρονών», «Στη στεριά δε ζει το ψάρι» και να μην πιάσω τα γαμωτράγουδα για την 28^η Οκτωβρίου –έτσι;

Δεν ενδιαφέρονται για το αίσθημα απώθησης, φόβου και αντιπαλότητας που δημιουργείται σε αυτές τις ηλικίες για ένα λαό (τους Τούρκους) με τον οποίο δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε (για το λαό μιλάω –έτσι;)

Γιατί, σύμφωνα με τον Μαμαλάκη: «μα θέλω τα παιδιά όλου του κόσμου να πατήσουν καλά τα πόδια τους στη γη και να προχωρήσουν μπροστά. Να μην γίνουν ούτε κλεφτρόνια, ούτε ψευτρόνια.»

Εντάξει, θα πεις –σεφ είναι, από άνηθους και μαϊντανούς ξέρει –μη δίνεις σημασία. Αλλά έχει και συνέχεια το πόνημα και μάλιστα επιστημονική! Διότι ο σεφ αποφασίζει να κάνει και μάθημα μεθοδολογίας της ιστορίας!

«Αντικειμενικά η ιστορία παρουσιάζεται με τρία διαφορετικά πρόσωπα.

1. Η ηρωική, που είναι αυτή που πρέπει να μαθαίνουν τα παιδιά, για να είναι υπερήφανα για την πατρίδα τους και να πορευθούν εν ειρήνη, μέχρι να φτάσουν σε ηλικία που από μόνα τους θα διερευνήσουν τα γεγονότα, όπως εσείς και εγώ.

2. Η αντικειμενική ιστορία, η οποία πιθανόν να διδάσκεται στα πανεπιστήμια, όπου πάλι επιβάλλεται η γνώμη του καθηγητή και που δεν είναι πάντα αντικειμενική.

3. Η τεκμηριωμένη ιστορία, που βασίζεται στις ανασκαφές της αρχαιολογίας, στα εν γένει ευρήματα και στα γραπτά της εποχής.»

Κατά πρώτον, γουστάρω το «αντικειμενικά». Μου θυμίζει το «πράγματι» και το «σίγουρα» των ποδοσφαιριστών.

Κατά δεύτερον όμως, με ενοχλεί η αναπαραγωγή φασιστικών τεχνασμάτων. Και τέτοια είναι η εφεύρεση της «ηρωικής ιστορίας». Τι θα πει αυτό; Οτι υπάρχουν κάποιοι, ήρωες, υπεράνω των κοινών ανθρώπων, υπεράνθρωποι μη σου πω –ηγέτες να το πω; Ας το πω απλώς «Φύρερ».  

Αφήνω κατά μέρος βέβαια το παράδοξο του να μαθαίνεις οτι ο Τούρκος σου έχει ξεσκίσει το σόι και μ΄αυτή τη γνώση να «πορευτείς εν ειρήνη»…

Κι αναρωτιέμαι –αν κάνουμε αυτή την πλύση εγκεφάλου στα παιδιά (και η πλύση πετύχει βέβαια) υπάρχει περίπτωση, σε μεγαλύτερη ηλικία να «διερευνήσουν τα γεγονότα»; Κι αν τα διερευνήσουν και βρουν κάτι διαφορετικό; Νάτες πάλι οι σαμπάνιες και οι σφαλιάρες στους γέρους που τόσο καιρό τα δούλευαν ψιλό γαζί τα παιδιά; «Τι θέτε τελικά;» που έλεγε κι ο τρελο-Μπρίλης!

Έχουμε όμως και την «αντικειμενική ιστορία» αντικειμενικά ομιλώντας! Σίγουρα… πράγματι…  Την οποία, παρατήρησε πόσα λεπτοκομμένα υποβαθμίζει ο σεφ! Διότι, αυτή η ιστορία «πιθανόν διδάσκεται στα πανεπιστήμια» αλλά «και πάλι επιβάλλεται η γνώμη του καθηγητή» άρα σκατά αντικειμενική είναι! Πράγματι…. σίγουρα…

Πόσο όμορφα λοιπόν πετάγεται στα σκουπίδια η πανεπιστημιακή γνώση! Η οποία βέβαια είναι «μη αντικειμενική» άρα κακή, σε αντίθεση με την μη αντικειμενική διδαχή της ιστορίας στα παιδιά του Δημοτικού η οποία είναι αναγκαία και απαραίτητη! Κατάλαβες; Πράγματι….

Και βέβαια έχουμε και την «τεκμηριωμένη ιστορία» (σαν τον Αλέξη τον τεκμηριωμένο –που έβγαινε κάποτε στους αθλητικούς ραδιοσταθμούς για να γελάει ο κόσμος). Με αυτόν τον όρο, εννοεί τις ιστορικές πηγές ο σεφ που έχει μάλλον ξεχάσει τα όσα έμαθε στο Δημοτικό (εκεί τα παιδιά μαθαίνουν τι εστί πηγές και τι πρωτογενείς μαρτυρίες). Αυτή λοιπόν η ιστορία είναι η σωστή –απ΄ότι καταλαβαίνω.

Δηλαδή, ο ιστορικός που κάνει μια μελέτη είναι υποκειμενικός, αλλά ο συμμετέχων στα υπό μελέτη γεγονότα που γράφει τα πράγματα από την πλευρά του είναι αντικειμενικός! Η συγκεκριμένη άποψη ακροβατεί μεταξύ ασχετοσύνης και βλακείας αλλά συγκρατείται από τα δίχτυα της παράνοιας.

Κι έτσι για να γελάσουμε λίγο θα αντιγράψω ακόμα δυο φράσεις του σεφ:

«Και θέλω να σας θυμίσω ότι αντικειμενικά τα γεγονότα που αναφέρετε, όπως ότι η εκκλησία δεν στήριξε την επανάσταση, πρέπει να αναλυθούν και με πολιτικά κριτήρια της εποχής. Φαίνεται ότι ο Γρηγόριος ο Ε' αφόρισε καπεταναίους. Διερωτηθήκατε ποτέ γιατί ;

Μια ματιά να ρίξετε στο Google θα μάθετε πολλά. Αφήστε που στο τέλος ο Σουλτάνος, έχοντας καταλάβει τους πολιτικούς του ελιγμούς, και τον σκότωσε και τον έσυρε στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης για να τον πετάξει στην θάλασσα.»

«Αντικειμενικά» λοιπόν, «πράγματι»… Ας κάνουμε μια «ανάλυση με τα πολιτικά κριτήρια της εποχής»…

Σύμφωνα με την οποία, ο αφορισμός του Υψηλάντη και του Σούτσου (αυτούς μάλλον ονομάζει καπεταναίους ο σεφ!) από τον Γρηγόριο τον Ε’ έγινε –γιατί; Για να βοηθηθεί η επανάσταση που τότε ξεκινούσε; Περίεργη αντίληψη μα την αλήθεια!

Αλλά δεν είμαι και σίγουρος περί αυτού –βλέπεις δεν έχω μελετήσει το Google, αυτή την αντικειμενική και τεκμηριωμένη ιστορική πηγή!

Ποιο είναι το θέμα εδώ πέρα; Η βλακεία ενός σεφ; Όχι βέβαια –έχουν ακουστεί ή γραφτεί και πολύ χειρότερα. Το θέμα όμως είναι η επικίνδυνη αυτή πρακτική της δημοσιοποίησης απόψεων από τον κάθε άσχετο, αρκεί και μόνο, ο εν λόγω άσχετος να είναι διάσημος. Κι αναρωτιέμαι τώρα εγώ  -αν πήγαινε η Ρεπούση, ο Βερέμης, ή η Αρβελέρ ξέρω ΄γω και έγραφαν οτι το μοσχαράκι ραγού γίνεται με ψάρι δεν θα γέλαγε μέχρι κι ο ψήστης από τα «Τρία γουρουνάκια», το σουβλατζίδικο της περιοχής μου;

Κι αν γελάμε με όσους άσχετους το παίζουν σχετικοί, μ΄αυτούς που δημοσιεύουν τις απόψεις των άσχετων τι θα πρέπει να κάνουμε; Να γελάμε, να κλαίμε ή να οργιζόμαστε. Γιατί όπως γράφει κι ο γίγαντας της διανόησης Μαμαλάκης: «…μην ξεχνάτε ότι όλοι θέλουμε να γλιτώσουμε από τους αρματολούς του σήμερα».

Τους ποιους; Του πότε; Πράγματι… σίγουρα…

Πάμε παρακάτω »

Οι σοφοί κουραμπιέδες

Τι σου είναι οι συμπτώσεις… Διότι, εκεί που καθόμουν και έκανα τίποτα, ήρθε ένα διαδοχικό αριστερό-δεξί ντιρέκτ από τη δεκαετία του ’90 και με αλάλιασαν –ότι πήγαινα να ορθοποδήσω από το αριστερό, χλαπ το δεξί με αποτελείωσε.

Το κακό ξεκίνησε από την ανάγκη μου να διαβάζω κάτι ενώ κάνω την ανάγκη μου. Έχοντας ξεμείνει από βιβλία, σκάλισα τα ντουλάπια στα οποία κρύβω αδιάβαστο πράμα (συνήθως δευτεροτρίτης διαλογής) για τις δύσκολες ώρες. Κι έπεσα πάνω στο «Σοφό παιδί» του Χωμενίδη. Όταν πρωτοκυκλοφόρησε το συγκεκριμένο βιβλίο δεν είχα καμιά διάθεση να το διαβάσω  -θες λόγω των διθυραμβικών κριτικών, θες επειδή με ξενέρωνε ο τίτλος… Δεν το αγόρασα καν το συγκεκριμένο βιβλίο, βρέθηκε στα ντουλάπια μου μέσω εκκαθάρισης σε κάποια φιλική βιβλιοθήκη, «το θες;» με είχαν ρωτήσει, «αν είναι να το πετάξεις -φέρτο», είχα απαντήσει. Να μη στα πολυλογώ  –ξεκίνησα να το διαβάζω με 20 χρόνια καθυστέρηση.

Σκουπίδι!!!!

Σοβαρά μιλάω (δηλαδή γράφω) πρόκειται για ένα από τα χειρότερα βιβλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας (και σ΄αυτή συμπεριλαμβάνω Μάντα και Δημουλίδου των οποίων τα βιβλία βρίσκονται, αξιολογικά, ψηλότερα στην κατάταξη από το «Σοφό παιδί», κατά την ταπεινή μου γνώμη).

Με βρίσκεις υπερβολικό;

Η άποψή μου για τη λογοτεχνία είναι πώς το πεδίο της εκτείνεται στο άπειρο –με κάποιες παραδοχές όμως, οι οποίες μπορούν βέβαια να καταπατηθούν, εφόσον όμως έχουν πρώτα εμπεδωθεί. Εννοώ οτι μπορεί κάποιος να γράψει μια ιστορία εξωπραγματική (την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων, για παράδειγμα) ή μια ιστορία πιο ρεαλιστική κι από ντοκυμαντέρ (το Εργοστάσιο Ποδοσφαίρου, για παράδειγμα) ή κάτι που κινείται μεταξύ των δύο άκρων ή ακόμα και κάτι που ξεκινάει από το ένα άκρο αλλά το παραβιάζει και συναντάει το άλλο. Ότι κι αν κάνει όμως ο δημιουργός θα πρέπει να κατέχει την τεχνοτροπία του άκρου στο οποίο θέλει να κινηθεί (ή προσπαθεί να παραβιάσει) ή να δημιουργήσει μια καινούργια τεχνοτροπία. Απλό παράδειγμα, από δείγμα φανταστικής λογοτεχνικής πιρουέτας: «Πάτρικ, μάς έστειλαν ένα γράμμα από τη στεριά –ποιος είναι τόσο χαζός ώστε να πετάει ένα γράμμα στη θάλασσα για να φτάσει στο βυθό; Δεν ξέρει ότι με το νερό θα σβηστούν αυτά που γράφει; Αν είναι δυνατόν! Άναψε μια φωτιά να το κάψουμε!» Μπομπ Σφουγγγαράκης!

Ο φέρελπις  (τότε) Χωμενίδης δεν κάνει τίποτα από τα παραπάνω. Ξεκινάει να διηγηθεί μια ιστορία που ακροβατεί μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας και τους γαμάει τη μάνα και τον πατέρα. Οι ρεαλιστικές αφηγήσεις δεν πείθουν γιατί είναι τίγκα σε μη ρεαλιστικές παραδοχές και οι φανταστικές αφηγήσεις υπόκεινται σε καταστροφικό ρεαλιστικό καλούπωμα. Το βιβλίο διηγείται την ιστορία ενός παιδιού –η αφήγηση ξεκινάει από τα 8 χρόνια του παιδιού. Το οποίο, όντας 8 χρονών έχει ΚΑΙ σεξουαλικές ορέξεις ΚΑΙ λογοτεχνικές ανησυχίες ακαδημαϊκού επιπέδου χωρίς να ξέρει να διαβάζει καλά-καλά ΚΑΙ θεογκόμενος είναι (με αποτέλεσμα να κινήσει το ενδιαφέρον ανδρών και γυναικών) ΚΑΙ χωριάτης είναι αλλά ΚΑΙ εστέτ. Αναφέρομαι εδώ στο ρεαλιστικό κομμάτι του βιβλίου –έτσι;

Το φανταστικό κομμάτι εξαντλείται στην απόδοση υπερφυσικών ιδιοτήτων στους συμπρωταγωνιστές οι οποίοι πλαισιώνουν το Σοφό παιδί –ιδιότητες, όμως, οι οποίες είναι τόσο μονόπαντες που γέρνουν προς κατεδάφιση.

Παραπέρα, ο Χωμενίδης δεν κάνει τον κόπο ούτε καν να θυμηθεί τα βασικά πράγματα μιας εποχής την οποία κι ο ίδιος έζησε. Υποστηρίζει, ας πούμε, οτι το 1974 στις σχολικές γιορτές της 28^ης Οκτωβρίου ακουγόταν ποίηση του Ελύτη μελοποιημένη από τον Θεοδωράκη (!!!!) Υπαινίσσεται οτι αυτομάτως, με την πτώση της χούντας και τον ερχομό του Καραμανλή, ένας συνεργαζόμενος πολιτευτής διώκεται κι ένας Καναδός πράκτορας της  CIA την κοπανάει νύχτα για να γλιτώσει!!! Αυτά –ούτε στα καράτε, έτσι;

Και πάνω απ΄όλα, χρησιμοποιεί τη γλώσσα με βλακώδη τρόπο –σα συνταξιούχος γυμνασιάρχης, κοτσάροντας καθαρευουσιανισμούς και αρχαϊσμούς της συφοράς σε κάθε του πρόταση κι αυτό, υποτίθεται οτι, είναι ευφάνταστος χειρισμός κι ακόμα περισσότερο θα μας βάλει στην ψυχοσύνθεση ενός αγράμματου παιδιού που κατέβηκε από το Πάπιγκο! Αν θυμάμαι καλά –το Σοφό παιδί κυκλοφόρησε κάνα εφτάρι χρόνια μετά την Καρδιά του κτήνους, του Τατσόπουλου. Σε εκείνο το αριστουργηματικό βιβλίο, ο Τατσόπουλος χρησιμοποιεί παρόμοια γλώσσα για να περιγράψει τις περιπέτειες ενός φύτουλα και το μπλέξιμό του με την παρανομία. Αλλά εκεί το δέσιμο είναι πνευματώδες και πλήρως δικαιολογημένο –ο σπασίκλας που μετά τους πανεπιστημιακούς επαίνους πηγαίνει φαντάρος για να βρεθεί στη συνέχεια μόνος στην άγρια πόλη δικαιούται να μιλάει (και να σκέφτεται) έτσι. Ο χωριάτης από το Πάπιγκο –όμως; Τι διάολο  νεράιδα είχε στα 8 του χρόνια που τον μεταμόρφωσε σε φλώρο;

Έχω την άποψη πως η λογοτεχνία σού παρέχει δυνατότητες όμοιες με του θεού –φτιάχνεις τον κόσμο όπως τον θέλεις και τον διαλύεις άμα γουστάρεις. Και βέβαια, όσο κι αν το αποφεύγεις, ο κόσμος που θα φτιάξεις θα είναι κατ΄εικόνα και ομοίωση. Όταν λοιπόν βάζεις τον κεντρικό ήρωα (ο οποίος –ακόμα χειρότερα –αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο)  να είναι πιο τέλειος κι από διαφήμιση οδοντόκρεμας (έξυπνος, όμορφος, ποθητός, δυνατός, πνευματώδης, επαναστάτης, ισορροπιστής, μηχανορράφος,  επιδέξιος –σταμάτα με γιατί έχω ακόμα άλλα 100 επίθετα που αφορούν τον ήρωα του βιβλίου) τότε, πέραν των απωθημένων σου τα οποία άφησες ανεξέλεγκτα να αλωνίζουν στις σελίδες του βιβλίου σου, έχεις χάσει και κάθε επαφή με την τέχνη –την οποιαδήποτε τέχνη. Γιατί το να φαντασιωνόμαστε ότι έρχεται η Μόνικα Μπελούτσι (ξέρω ΄γω) και μας παρακαλάει να την πηδήξουμε, έτσι στο νέτο-σκέτο, δεν είναι λογοτεχνία, σενάριο για αυνανισμό είναι.

Κι αυτό ακριβώς είναι το Σοφό παιδί του Χωμενίδη –το σενάριο ενός κομπλεξικού ανθρώπου στην πορεία για τον αχαλίνωτο αυτοθαυμασμό.

Το γεγονός οτι το βιβλίο έκανε τρελή επιτυχία (για τα ελληνικά δεδομένα) αφού θεωρήθηκε τότε οτι κουβαλούσε το κλίμα μιας εποχής (ε; πώς;) κράτα το για την ώρα της εξαγωγής συμπερασμάτων.

Περνάω τώρα στο δεξί ντιρέκτ που έφαγα, ανυποψίαστος, χτες βράδυ, όταν παρακολούθησα την ταινία «Ας περιμένουν οι γυναίκες» του Τσιώλη. Τη συγκεκριμένη ταινία την είχα δει αποσπασματικά, στις κατά καιρούς τηλεοπτικές προβολές της –πράγμα το οποίο σημαίνει οτι άντεχα κάνα 10λεπτο (γιατί και η καζούρα έχει τα όρια της) πριν αλλάξω κανάλι. Χτες όμως κάθισα και την είδα όλη! Από τους τίτλους αρχής όπου έμαθα οτι πρόκειται για μια «μακεδονική κωμωδία» (όπως λέμε «μακεδονική σφολιάτα»!!!) μέχρι την παγωμένη μούρη του Μπακιρτζή στο τέλος.

Δεν πρόκειται να ασχοληθώ ιδιαίτερα με την (όπως πάντα) ατάλαντη σκηνοθεσία του Τσιώλη (στραβά πλάνα τα οποία διαδέχονταν παιδαριώδη πλάνα όπως εκείνο της διπλής θέασης –όπου ο απέξω βλέπει ακίνητη τη βάρκα στη λίμνη αλλά οι από μέσα βλέπουν την παραλία να κουνιέται). Άλλωστε, ο λόγος για τον οποίο η ταινία θεωρείται σημαντική είναι το σενάριο και συγκεκριμένα οι «εμπνευσμένοι διάλογοι».

Οι οποίοι διάλογοι μοιάζουν με την από πάνω περίπτωση του βιβλίου Χωμενίδη στο οτι δεν πατάνε πουθενά. Δεν είναι ούτε φανταστικοί, ούτε ρεαλιστικοί, ούτε «διαπεραστικοί». Εκεί που ο χαρακτήρας μιλάει για γκομενίτσες και την Παοκάρα, εκεί ρίχνει κάποιο τσιτάτο τύπου «διότι οι άνθρωποι δεν συγχωρούν αυτούς που από έρωτα εκπέσανε» (ώπα ρε Καρτέσιε!)

Η υπόθεση αφορά τρεις μπατζανάκηδες  οι οποίοι λουφάρουν την άφιξη στον οικογενειακό τόπο διακοπών (Θάσος) περιπλανώμενοι στη Χαλκιδική. Οι δυο από αυτούς είναι Μακεδόνες (άρα εξ ορισμού σωστοί και ντόμπροι) και δεξιοί εξ ανάγκης ενώ ο τρίτος είναι Πελοποννήσιος (άρα εξ ορισμού λαμόγιο) και Πασόκος. Βεβαίως, και οι τρεις είναι εμφανισιακά σαν ανάποδα γαμώτα (Ζουγανέλης, Μπακιρτζής, Μπουλάς) αλλά ερωτεύονται αγνά και άδολα γκομενάρες –οι οποίες, ενίοτε, ανταποκρίνονται (ούτε στα καράτε –μιλάμε!)

Η φιλοσοφία της ταινίας εξαντλείται ουσιαστικά στους τίτλους των σκυλάδικων που την επενδύουν –πρόκειται για τη «νέα γενιά» των σκύλων (Σφακιανάκης, Μελάς, Καρράς, Τερζής, Αντύπας, Ρέμος κλπ). «Τα ‘χω με τον εαυτό μου», ξηγιέται παραγγελιά με νόημα ο Ζουγανέλης και ατάκα πέφτει το άσμα του Καρρά –βγάζει γούστα ο άθρωπας!

Οι ηθοποιοί είναι καρικατούρες –αλλά όχι χαρακτήρων (το αντίθετο μάλιστα) –καρικατούρες ηθοποιών. Ο Μπακιρτζής με αυτή την ενοχλητική φωνή (σαν πάπια με ιγμορίτιδα) πετάει στομφώδεις ατάκες λες και παίζει αρχαία τραγωδία, ο Ζουγανέλης είναι ο κλασσικός Γιαννάκης –ο φαλακρομαλάκας που τόσο αγαπήθηκε το ΄90 –κι ο Μπουλάς παίζει ακριβώς στα κιλά του, τόσο βαριά.

Ο κοινωνικός σχολιασμός της ταινίας είναι εμετικός. Ανθρωπάκια που ψηφίζουν Ν.Δ. γιατί εκβιάστηκαν και Πασόκ για να κλέψουν (στο τέλος κλέβονται μεταξύ τους), μεσόκοποι λιγούρηδες που φαντασιώνονται οτι οι γκομενάρες τους ερωτεύονται αλλά δεν ενδίδουν γιατί ως γνωστόν οι γκομενάρες σού τρώνε τα λεφτά (άρα πουτάνες) ή επειδή φοβούνται να αφήσουν τις οικογένειές τους –γελοίοι που εύχονται τον θάνατο των πεθερικών τους όσο δέχονται τις περιποιήσεις τροφίμων γηροκομείου –μια από σκατά σε τρεις δόσεις εν ολίγοις.

Ακόμα μια ταινία που γνώρισε επιτυχία το ’90 γιατί «μίλαγε αληθινά».

Βάλε τώρα με το νου σου τι κυκλοφορούσε τη δεκαετία του ’90 για να γνωρίζουν επιτυχία τέτοιες σαβούρες! Βγάλε συμπέρασμα για την κριτική ικανότητα των αναγνωστών-θεατών οι οποίοι αποθέωναν φούσκες τύπου Χωμενίδη και κακόγουστη αμπελοφιλοσοφία τύπου Τσιώλη!

Κι ακόμα χειρότερα…

Σκέψου τα στερεότυπα που επανέφεραν (από τις μουχλιασμένες ντουλάπες του ακραία συντηρητικού παρελθόντος της χώρας) αυτά τα «έργα της διανόησης».  

Το βιβλίο του Χωμενίδη ασχολείται με συνεργάτες της χούντας, δεξιούς από κούνια, μέλη της «καλής κοινωνίας», αντικομμουνιστές που δεν έχουν κανένα πρόβλημα στο να εκπορνεύουν τις γυναίκες τους προκειμένου να κονομήσουν και να βολευτούν. Αυτοί είναι οι περιφερειακοί ήρωες του Σοφού παιδιού –αυτούς θαυμάζει ο ήρωας, αυτούς ακολουθεί πουλώντας βέβαια την απαραίτητη σνομπαρία, γιατί είναι «διαφορετικός» (πάει να πει –βολεύεται εξίσου αμοραλιστικά με τους υπόλοιπους αλλά έχει γνώση του αμοραλισμού του –άρα αθώος!)

Η ταινία του Τσιώλη στηρίζεται στην τοπικιστική μαλακία «από τα Τέμπη θα περνάτε με διαβατήριο» εξ ου και «μακεδονική κωμωδία» ας μην ξεχνάμε! Θα πεις –σατιρίζει καταστάσεις ο άθρωπας, πώς κάνεις έτσι; Δεν διαθέτεις χούμορ;

Να το δούμε το θέμα διότι μπορεί να είμαι εγώ ο λάθος!

«Φοβεροί διάλογοι αντλημένοι από την καθημερινότητα, σε μια από τις πιο "συγκροτημένες" σεναριακά ταινίες του Τσιώλη.» κριτική Αθηνοράματος.

«Αν με ρωτούσε κάποιος σε ποια Ελλάδα αναφέρεται ο Τσιώλης θα απαντούσα ευθύς αμέσως στην Ελλάδα που φαίνεται. Όχι στην Ελλάδα που κρύβεται. Μέσα από τα καλαμπούρια και τις ανησυχίες, τα λόγια των τριών φίλων προκαλούν χαμόγελα και χτυπάνε στην καρδιά. Γι αυτό και σου μένουν. Αντανακλούν όσα συμβαίνουν γύρω μας. Μπορεί να μοιάζει με σουρεαλιστικό αστείο αλλά οι αυτοί οι ήρωες ζούνε (σ)την δική τους πραγματικότητα. Δική τους αλλά Ελληνική. Μια πραγματικότητα με λάθη, ανυπομονησίες, συγκινήσεις και γυναίκες. Αλλά γαμώτο, και εμείς εδώ ανήκουμε. Παγιδευμένοι μες στα σύνορά μας, χάνουμε το βλέμμα μας, χάνουμε τα λογικά μας. Γυναίκες μας καταστρέφουν, γυναίκες θα μας σώσουν. Και αυτός ο τόπος είναι γεμάτος από δαύτες. Απλά πρέπει να περιμένουν λίγο να ανθίσει και αυτή η δόλια η καρδιά. Διότι, που αλλού να πάμε, δεν μπορούμε να κρυφτούμε. Εδώ θα αφήσουμε τα κόκκαλα μας, που λέει και ο Πάνος και φοβάμαι πως έχει δίκιο. Αι λαβ γιου μάι ντάρλινγκ.» Χρήστος Ζαφειριάδης, Κινηματογραφική Λέσχη Καβάλας.

«Εδώ ο Τσιώλης μοιράζεται ακριβώς την αίσθηση χιούμορ και την χρήση των χαρακτήρων του Άντερσον που δεν θα δίσταζε να δημιουργήσει ακριβώς τους ίδιους διαλόγους, για τα ίδια ακριβώς θέματα στις ίδιες ακριβώς στιγμές. Όπως επίσης μοιράζεται με τον Άντερσον και τον τρόπο που επικεντρώνεται στους χαρακτήρες, μέσω κουστουμιών, ήχων, κινήσεων ή στάνταρ εκφράσεων. Μαζί με την χρήση ανθρώπων και αντικειμένων όπως κυάλια, γιαγιάδες, cd, τραγουδίστρια κλπ. Δες Royal Tenembaums, Life Aquatic, και φυσικά Darjeeling Limited. Μόνο που ο Τσιώλης είναι η λίγο πιο straight εκδοχή του ή έστω ή λίγο λιγότερο clean cut.

Συμπερασματικά μόνο να πω, πως για μένα ο Τσιώλης αποτελεί αυτό που θα ονόμαζα κινηματογραφική εγκυκλοπαίδεια. Έχει καταφέρει να απορροφήσει διαφορετικά κομμάτια από κάθε εποχή, να τα επεξεργαστεί και να παράγει ένα άκρως ενδιαφέρον καλλιτεχνικό έργο. Λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα και η ανάγνωση των ταινιών του είναι λίγο σαν ένα βιβλίο.» www.cineprivates.com

Σταχυολόγησα κάποιες ενδεικτικές κριτικές στις οποίες δεν φαίνεται, ούτε υπαινίσσεται καν, η όποια διάθεση του Τσιώλη να κατακρίνει απόψεις μέσα από τη χιουμοριστική παράθεσή τους. Ποια διάθεση, άλλωστε; Ας θυμηθούμε τα πεπραγμένα του καλλιτέχνη στη συνέχεια, ας θυμηθούμε τις συνεντεύξεις του…

Τα παραπάνω βέβαια δεν θα είχαν αξία (πέραν της επισήμανσης κάποιων δημιουργικών –λέμε τώρα –κρετινισμών) αν δεν αποτελούσαν την κυρίαρχη αντίληψη της δεκαετίας του ’90. Σκυλάδικο, τοπικισμός, πατριωτισμός του κώλου, νοσταλγία για την «δεξιά των ευγενών νοικοκυραίων», εθνικισμός και απαξίωση των ιδεολογιών (όλων; όχι βέβαια!) Και μετά απορεί κανένας για το πού βρέθηκαν τόσοι μαλάκες να διαδηλώνουν για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, που ψάρεψε κοινό ο Χριστόδουλος, πώς βρεθήκαμε να ξαναστήνουμε σημαίες στις εθνικές επετείους, πώς καταλήξαμε στον τυφλό εθνικισμό των απατεώνων τύπου Καρατζαφέρη και Χρυσής Αυγής.

Ποια κρίση τώρα! Φαινόταν το πράγμα πού πήγαινε από το ’90 κιόλας! Για ρίξε μια ματιά σ΄αυτό το βιντεάκι των Απαράδεκτων (που θεωρούνταν και πολύ εναλλακτικοί και ψαγμένοι –έτσι;)

Χούμορ; Λες;

Πάμε παρακάτω »