Δευτέρα, Ιανουαρίου 21, 2008

"Μια στεκιά στο μάτι του Μοντεζούμα"

Κάπου το διάβασα. Ο Νίκος Νικολαϊδης ήθελε, λέει, να κυκλοφορήσει το τελευταίο βιβλίο του στα blogs. Πριν βγει στα βιβλιοπωλεία. Αλήθεια; Ψέμματα; Δεν ξέρω.

Βρήκα την προδημοσίευση του 1ου κεφαλαίου στο blog του Γιάννη Καφάτου -τον ευχαριστώ για τη χαρά που μου έδωσε. Διάβαζα το κείμενο χαμογελώντας -ο Νικολαϊδης, στο τελευταίο του βιβλίο, τραβάει τη γραμμή πίσω από τον "Οργισμένο Βαλκάνιο". Γεμάτος αυθάδεια, χαμογελάει κωλοπαιδίστικα -πως γίνεται να είναι κανείς τόσο φρέσκος; Τόσο ζωντανός; Δεν χρειάζεται να πω οτι το λατρεύω ήδη το βιβλίο. Δες και μόνος σου:




1


Όλες οί βλεννόρροιες θεραπεύονται εκτός από τήν πρώτη.
Ήταν ή εποχή που είχαμε άφθονο ρόκ ν’ ρόλλ, ελάχιστο σεξ καί καθόλου ναρκωτικά.
Πάρ’ όλ’ αυτά νομίζω ότι δέν τά πήγαμε καί τόσο άσχημα.

Κατέβαινα κουτρουβαλώντας τή μεγάλη χωμάτινη κατηφόρα πλάϊ στά Τουρκοβούνια καί πίσω μου λαχάνιαζε ή Μπέττυ καί γκρεμοτσακιζότανε πάνω στίς ψηλοτάκουνες γόβες της γκρί σουρί σουέτ.
Μόλις είχα ρίξει μιά στεκιά στό μάτι τού Μοντεζούμα καί χρυσαφένιος κ’ ελαφρύς σάν τόν Ντόν ντέ λ’ Όρο μέ βίτσιζε στό πρόσωπο τό τέλος τού Νοέμβρη καί όλα αυτά γιατί μόλις είχα ρίξει ένα γερό γαμήσι στή Μπέττυ που έβριζε πίσω μου γιατί είχε μπλεχτεί σέ κάτι πικραγγουριές δίπλα στό ρέμα.
Αφήσαμε στό πλάι τά παραπήγματα τού Πολυγώνου καί πήραμε τόν μαλακό δρόμο γιά τό λοφάκι τού Γκύζη νά πέσουμε έτσι στήν αλάνα δίπλα στό Πάρκο πίσω απ’ τήν παράγκα τής Λήθης τέσσερα αναχώματα μετά κ’ έξω απ’ τή μικρή αυλή τής Μόλλυ.

_________________ Τίς Κυριακές ή Μόλλυ φορούσε κάτι πουλοβεράκια ανγκορά πότε ένα ρουμπινί καί πότε ένα πράσινο αχνό σέ χρώμα ραδιοφωνάκι βακελίτη που τάραζε καί ξεσήκωνε ένα πετάρισμα στό στομάχι μου κι αυτή που τό καταλάβε τίς Κυριακές φορούσε πάντα τό πράσινο.
Θά ’πρεπε τό θέμα νά μέ ψυλλιάσει αλλά ή Μόλλυ ήτανε καλό παιδί κ᾽ ή Μπέττυ σταθερό γαμήσι έστω κι άν μού ’ριχνε τέσσερα χρόνια καί τό ’παιζε μπεμπέκα κ᾽ εγώ ήμουνα στά δεκαπέντε κ’ ήθελα δράση κι όχι χεράκι χεράκι μέ τή Μόλλυ στόν Λυκαβηττό καί τί ’ναι ό έρωτας ασπασμός τών αγγέλων πρός τ’ άστρα.
Έπειτα ή Μπέττυ ήτανε μιά χαρά γκόμενα. Άδειαζε παγόνερα στό καταχείμωνο πάνω στά βυζιά της νά τά κρατάει σφιχτά μέ ρόζ ρογούλες μυτούλα ρετρουσέ μακριά κανιά ψηλόκωλη αλλά ήτανε καί πολύ ζηλιάρα ή καριόλα. Μέ χαρτζηλίκωνε όμως καλά καί τρώγαμε συχνά τά μεσημέρια μετά τό σχολείο μου στό Αχαΐα-Κλάους σωστός νομίζω.
Πρίν ένα μήνα μού ’φερε δυό γυμνές φωτογραφίες της νά τραβάω μαλακία κι αυτό μέ συγκίνησε πολύ. Τίς έκρυψα κάτω από τό στρώμα μου καί πρώτη φορά όλα καλά. Τή δεύτερη εκεί που τόν έπαιζα έπιασα κάτι που δέν γούσταρα. Ήτανε σέ μία πόζα καθιστή στήν άμμο μέ πόδια ανοιχτά καί τό μουνί της πιάτο στό φακό κ’ εντάξει αυτό τό ’κανε γιά πάρτη μου αλλά τό σούπερ καβλωμένο ύφος στή μάπα της τί ρόλο έπαιζε;—στόμα μισάνοιχτο χείλη χαλαρά κι απέξω νά κρέμεται ή γλώσσα παράλυτη λειρί ψόφιο θολό τό βλέμμα καί μάτια σκέτη βλεφαρόπτωση σά νά ’χε φάει ροπαλιά στό κρανίο τό μουνόπανο—δευτερόλεπτα πρίν τή φωτογραφία ό τύπος πίσω απ’ τόν φακό τής τόν κάρφωνε στά σίγουρα.
Τότε ξύπνησε μέσα μου ένα δεκαπεντάχρονο κυνικό καθήκι σέ δυό επιλογές νά τή σουτάριζα αφού τήν πλάκωνα καί τήν έκανα ίσα μ’ ένα άλογο αλλά πάλι σέ καμμιά κουφάλα θά ’πεφτα μέ νούμερα τρελλά κι άντε νά βρείς τό στέντυ πήδημα στίς μέρες μας ή νά συνέχιζα νά τή γαμώ σά νά μήν τρέχει τίποτα καί νά κυκλοφορώ σέ στύλ—τί έχεις αγόρι μου απόψε;—λίγο θλιμμένος είμαι τίποτα δέν έχω—μά κάτι τρέχει κουρκουμπίνι μου—τίποτα γουστάρω κανά σινεμά κ’ ύστερα μέ ταξί στήν παραλία. Μέ τό ταξί χλώμιαζε κομμάτι αλλά ή καψούρα τήν καπάκωνε.—Κ’ έτσι κ’ έγινε.
Γιατί τελικά τό θέμα είναι νά ξέρεις ότι οί άλλοι δέν τό ξέρουν καί τότε στό φινάλε γίνεται καλό παιχνίδι.
Μερικές μέρες μετά παρέα μέ πολλούς μάγκες τού Πέμπτου τής Τοσίτσα κι άλλους απ’ τή Λεόντειο τό Βαρβάκειο τό Τρίτο από τή Λιοσίων κ’ ένα σωρό μουνάκια απ’ τό Θηλέων τής Νεάπολης γίναμε ένα κουβάρι μέ τούς μπάτσους έξω απ’ τήν Ακαδημία γιά τό Κυπριακό κι όταν τά πράγματα σκούρυναν γιατί πλάκωσαν οί πυροσβεστικές καί τά θωρακισμένα μέ τούς μαύρους τήν πουλέψαμε κανονικά άλλοι γιά Στρέφη καί Λυκαβηττό άλλοι πρός Εθνικό Κήπο γιά μπαλαμούτιασμα καί μπάσκετ στόν Φωκιανό κ᾽ εγώ μέ τή Μπέττυ ξαναμμένοι απ’ τό τρεχαλητό καί τά δακρυγόνα γιά γαμήσι σπίτι μου πάνω στά Τουρκοβούνια.

Τό σπίτι στά Τουρκοβούνια ήταν μιά σκέτη μιζέρια δύο δωμάτια χώλ κουζίνα αποθηκούλα δίπλα κ᾽ έξω απ’ τήν κουζίνα ένας στενός διάδρομος που ’βγαζε στή χέστρα μόνο που ξέχασαν νά τού βάλουν ταβάνι κι όταν έβρεχε κ’ ήθελες νά πάς γιά κατούρημα γινόσουν κώλος. Θέρμανση δέν είχε καί μύριζε παντού πετρέλαιο καθώς πήγαινα βόλτα μιά φορητή θερμάστρα Πίτσος χρώμα σκούρο οινοπνευματί γιά νά ζεστάνει λίγο τό ρημάδι που δέ ζέσταινε κ’ έτσι λιβάνιζα μέ καυσαέριο όλα τά δωμάτια. Κάτω τό μωσαϊκό σέ χρώμα ξέρασε ή γάτα πού ’θελε σπάτουλα νά φύγει ή γκοράτσα κι απέξω μιά τσιμεντένια βεραντούλα κ’ ένα καρακοβούνι κήπο που φύτρωναν μόνο πέτρες καί κάτι γκριζοπράσινες μολόχες.

______________ Τά τελευταία χρόνια μόνιμα μπατίρηδες γιά νά τή βγάλουμε ό γέρος μου ντουμπλάριζε μετά τό κωλουπουργείο του καθηγητής σέ φροντιστήριο καί συχνά έφτανε σέρνοντας αργά στό σπίτι 11 τό βράδυ γι’ αυτό καί τώρα ή Μπέττυ ξάπλωνε ξεσαλωμένη τσίτσιδη κι άνετη πάνω στό κρεββάτι μου.
Όταν τήν πλησίασα σήκωσε μέ αναίδεια τίς ψηλοτάκουνες γάμπες της καί τίς ακούμπησε πάνω στήν κουβέρτα. Μετά τίς ανοιξε σιγά σιγά στήν πόζα τής φωτογραφίας. Χώθηκα μέσα στά πόδια της ακούμπησα τούς αγκώνες μου πάνω στά γόνατά της κ’ έγειρα κοντά της αυτή άνοιξε λίγο ακόμα—καλά οί φωτογραφίες σου είναι υπέροχες. Πονηρό χαμόγελο ή χαζοβιόλα καί—σ’ αρέσουνε κουρκουμπινάκι μου; —άν μ’ αρέσουν λέει σκέτη κάβλα—πόσες μαλακίες έριξες μωρό μου;—πεντέξη—μόνο;—έχουμε καί προπόνηση αγάπη μου…καί πού τίς τράβηξες;…
Ησυχία…Τίς φωτογραφίες πού τίς τράβηξες μήπως στό Λαιμό τής Βουλιαγμένης;…πού τό κατάλαβες;—κατέβαζα αργά τό φερμουάρ μου—καί στίς τράβηξε ποιός;—ένας φίλος μου φωτογράφος—καλά καί σύ δέ ντράπηκες νά τού πετάξεις τό μουνάκι σου στή μάπα;—μά τό ’κανα γιά σένα κουρκουμπίνι μου. Τόν πέταξα κ᾽ εγώ έξω απ’ τ’ άνοιγμα τού φερμουάρ προσέχοντας νά μή τόν στραγκουλίξω κ’ ή Μπέττυ αναστέναξε—καί πώς τόν λένε τόν φίλο σου;—μά τί σημασία έχει γιά σένα τό ’κανα νά μ’ έχεις πάντα κοντά σου…δικό μου είναι αυτό τό σκληρό κουρκουμπινάκι μου—θά μού τό χώσεις;
Μόνο που δέν τής τό ’χωσα εκεί που περίμενε. Τήν άρπαξα απότομα απ’ τή μέση τή γύρισα καί τή σβούριξα μπρούμυτα πάνω στό κρεββάτι νά ᾽ρθεί στά τέσσερα τής έριξα μιά δυνατή στήν πλάτη νά τουρλώσει καί τής τόν έχωσα στόν κώλο.
Γιά πρώτη φορά.
Νομίζω πως κάπως έτσι συνεννοηθήκαμε γιατί δέν έβγαλε μιλιά ή χαμουρίτσα. Κάθησε σά τήν κότα καί τόν έφαγε έκανε μάλιστα καί κάτι απόπειρες νά κουνηθεί αλλά δέν τής βγήκε γιατί πόναγε μέχρι που τής άρχισα κάτι παπαριές ότ’ είναι τάχα τ’ αλογάκι μου καί καλπάζει μέ τή μαλαπέρδα μου μέσα της πάνω απ’ τούς λόφους κάτω σέ πράσινα λειβάδια μέ λιμνούλες νούφαρα καί κάτι κλαίουσες γυρτές στά γεφυράκια-συννεφάκια-τουλπανάκια καί τέτοιες μαλακίες που γουστάρουνε οί γκόμενες καί πέσανε καί κάτι μπάτσες καί μού κουνήθηκε λιγάκι κ’ έχυσα κ’ έχυσε κι αυτή μαζί μου ή έκανε ότι έχυσε στά παπάρια μου.
Μετά άναψα ένα τσιγάρο κι όπως καθόταν γυμνή μαζεμένη καί μπομπολιασμένη απ’ τό κρύο στά κάτω κάγκελα τού κρεββατιού τής εξήγησα τίς νέες υποχρεώσεις της μενάζ δηλαδή δίς τής εβδομάδος που πάει νά πεί σφουγγάρισμα κανά σώβρακο κανά πουκάμισο σίδερο τό δεύτερο μπλού-τζήν μου κανένα καπαμά τό σχετικό γαμήσι κ’ ένα μπλέ κασκόλ μέ κόκκινες ρίγες που ‘χα χτυπήσει στή βιτρίνα τού Μπόν-Τόν….
Σηκώθηκε θυμωμένη κ’ έφυγε μέ σφιγμένα κωλαράκια γιά τό μπάνιο μή τρέξουνε τά φλόκια στά μπούτια της.
Έσβησα τή γόπα μου καί γύρισα μπρούμυτα νά σαπίσω λίγο ώσπου ξύπνησα από μιά φρέσκια μυρωδιά σιδερωμένου ρούχου.
Τό κορίτσι είχε πάρει τό μήνυμα. Άναψα ένα τσιγάρο κι αυτή μύρισε τόν καπνό καί κατάλαβε πως ξύπνησα.
Μπήκε στήν κάμαρά μου κρατώντας ένα βιβλίο.—Τό βρήκα στό μπάνιο είπε σά νά μήν έτρεχε τίποτα—νά σού διαβάσω κάτι κ’ επειδή διάβαζε ωραία τής είπα νά μού ρίξει πρώτα τόν Γουίλλη τόν μαύρο θερμαστή από τό Τζιμπουτί. Περάσαμε έτσι καμμιά δεκαριά ποιήματα μέ μπόλικα τσιγάρα καί λίγα σχόλια κ’ ύστερα ρώτησε ξαφνικά—τί θά κάνουμε απόψε τό βράδυ;—θά μείνω μέσα γιατί έχω νά διαβάσω καί καλά θά κάνεις νά τού δίνεις μή πλακώσει ό γέρος μου—τότε θά μέ πάς μέχρι τή στάση;—Δέ θά σέ πάω μέχρι τή στάση γιατί ’μαι πτώμα—νά ’ρθώ αύριο νά σέ πάρω στό σχόλασμα;—νά ’ρθείς μόνο μή στηθείς έξω απ’ τό σχολείο γιατί σέ παίρνει είδηση όλη ή τάξη καί κρέμονται τά λιγούρια στά παράθυρα—στήν αφετηρία τότε στή γωνία;—Έγινε.
Θά μπορούσες νά ’σαι λίγο πιό καλός μαζί μου μουρμούρισε καδραρισμένη κάτω από τήν κάσα τής πόρτας τυλιγμένη τή μαύρη γυαλιστερή καμπαρντίνα της.—Έγινε είπα καί γύρισα μπρούμυτα καί τήν άφησα νά πάει νά βρεί τήν εξώπορτα.
Όταν είμαι κακός είμαι κακός αλλά όταν είμαι καλός είμαι χειρότερος.

Update: Παρουσίαση του βιβλίου, την Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου στο Gagarin.

29 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ell είπε...

Χμμμ...
Είχα δει μία ταινία του, παλιά που δεν πολυέβγαζα νόημα, μπορεί να μην ήμουν κ καλά... Νομίζω λέγεται "Σίνγκπουρ Σλίνγκ"... την έχεις δει; μπορεί να έφταιγε ότι δεν την είδα από την αρχή.
Αυτό τουλάχιστον που διάβασα βγάζει νόημα

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, το Σίγκαπουρ το είχα δει πρώτη προβολή και ήταν μέσα κι ο Νικολαϊδης. Είναι μια περίεργα γλυκιά ταινία -έχει κι εκείνη την αρρωστημένη αδράνεια του πρωταγωνιστή.
Βασικά, αποτελεί ας πούμε συνέχεια της "Λάουρας" του Ότο Πρέμινγκερ (αυτό, αν το βρεις σε βινετοκλάμπ -νοίκιασέ το, είναι καταπληκτικό).
Πάντως, αν θέλεις να δεις Νικολαϊδη, θα σου πρότεινα τα "Κουρέλια τραγουδάνε ακόμα" και τη "Γλυκιά Συμμορία" για αρχή. Μετά θα τον λατρέψεις και θα τα δεις όλα τα υπόλοιπά του χεχε.
Υ.Γ.: Είναι εμφανές οτι πρόκειται για το μεγαλύτερο κόλλημά μου στον τομέα των σκηνοθετών -έτσι;

ell είπε...

Γλυκιά ταινία ε;
Εγώ εκείνη τη μέρα θυμάμαι ότι είχα πάθει σοκ, αν κ είναι λίγη αυτή η λέξη... Δεν τη θυμάμαι πολύ καλά αλλά θυμάμαι ότι προς το τέλος αυτές οι 2 καλές γυναίκες τέρατα θάβανε/θάψανε τον τύπο ή κάτι τέτοιο.

Ένταξει δεν μπορώ να εκφέρω άποψη γιατί με το ζόρι την θυμάμαι (προσπάθησα να την ξεχάσω), αλλά κ απ' αυτό το κείμενο που έβαλες είναι εμφανές το πόσο αγαπούσε τις γυναίκες κ πόσο καλά τις ήξερε...

Υ.Γ. ελπίζω να πάρω κανα DVD player κ να δω τις ταινίες που αναφέρεις κ κυρίως την "Λάουρα" που λες.

The Motorcycle boy είπε...

Χμμ, ο Νικολαϊδης είχε κατηγορηθεί για μισογυνισμό, αλλά οι ταινίες του κυριαρχούνται από την αποθέωση της γυναίκας. Αυτά που είδες στην ταινία ήταν μια παρουσίαση της μητριαρχίας που, από τη μια κυριαρχεί πάνω στο αντρικό φαντασιακό, ευνουχίζοντάς το, και από την άλλη είναι υπεύθυνη για κάθε ακραίο συναίσθημα. (Σκατά, σαν κανένας μαλάκας κουλτουριάρης κριτικός μιλάω!! γι΄αυτό και το κόβω αμέσως).

Ο Νικολαϊδης είχε πει για την συγκεκριμένη ταινία:

"Mε το "Singapore Sling", είχα την εντύπωση οτι γύριζα μια κωμωδία, με στοιχεία από την Aρχαία Eλληνική Tραγωδία... Aργότερα, όταν κάποιοι Eυρωπαίοι και Aμερικάνοι κριτικοί την χαρακτήρισαν σαν "μία από τις πιο ενοχλητικές ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ" άρχισα να πιστεύω οτι κάτι δεν πάει καλά με μένα. Οταν αργότερα η Aγγλική λογοκρισία απαγόρευσε την προβολή της, κατάλαβα οτι τελικά κάτι δεν πάει καλά μ' όλους μας"

ell είπε...

Όχι μην το κόβεις...
Ίσως αν την είχα δει σε μεγαλύτερη ηλικία να μην με είχε τρομάξει/χαλάσει τόσο...

Την είχα πετύχει στην τηλεόραση (όχι από την αρχή της) κ μου τράβηξε αμέσως την προσοχή λόγω καταπληκτικής φωτογραφίας/ατμόσφαιρας, αλλά μετά θυμάμαι ότι μου ερχοννταν για πολύ καιρό στο μυαλό κ προσπαθούσα απεγνωσμένα να την ξεχάσω...
Ίσως να ήταν αλλιώς αν την έβλεπα παρέα με κανένα "κουλτουριάρη κριτικό" να μου λέει κάποια πραγματα...

Υ.Γ. Πολύ σημαντικές οι πληροφορίες που έδωσες

The Motorcycle boy είπε...

Όταν ήμουνα πιτσιρικάς, είχα πέσει πάνω στην πρώτη ταινία του Νικολαϊδη, την "Ευρυδίκη ΒΑ 2037" στην ΕΡΤ. Κάτι γυμνά της πρωταγωνίστριας (σπάνια πράγματα για την τότε τηλεόραση) με είχαν τραβήξει για να δω την ταινία. Λοιπόν, αυτή είναι μια ταινία που ακόμα τη θυμάμαι -με τα χρόνια, μόνο η "Αποστροφή" του Πολάνσκι την πλησίασε κάπως σε κλειστοφοβικότητα. Αλλά και πάλι -ήταν μια γρήγορη και αστεία ταινία (όχι αργή και σκοτεινή σαν του Πολάνσκι), σε τρόμαζε υπόγεια χωρίς να το κάνει θέμα.
Δεν χρειάζεσαι κουλτουριάρηδες κριτικούς για να δεις αυτές τις ταινίες. Απλά, νομίζω πως το μόνο που χρειάζεται -είναι περιέργεια. Ξέρεις, σα να σου σερβίρουν κάποιο άγνωστο κοκτέιλ κι εσύ να μην φοβηθείς να το δοκιμάσεις. Ακόμα κι αν πρόκειται να χαλαστείς. Έτσι νομίζω τουλάχιστον.

ell είπε...

Ναι, όμως ό,τι μπαίνει σε "ανάλυση" μετριάζεται κ μπορείς να το κουμαντάρεις κάπως μέσα σου εκτοπίζοντας λιγο τα αρχικά συναισθήματα που σου έδωσε... σαν να παίρνεις κάποια εξήγηση για τον τρόμο σου ή δεν ξέρω τι(όπως αυτά που είπες για την ταινία Σινγκαπουρ Σλίνγκ). Σίγουρα θα την έβλεπα πιο ψύχραιμα τώρα, ξέροντας αυτά. Βέβαια η επιτυχία είναι να μην ξέρεις απολύτως τίποτα πριν δεις μια ταινία...μόνο έτσι λειτουργεί "απόλυτα" μέσα σου.
Όπως όταν πέτυχα τον "Ένοικο" του Πολάνσκι, δεν ήξερα καθόλου περι τίνος πρόκειται. Λέω "Α, καμια κοινωνική ταινία θα' ναι" ...
και όσο την έβλεπα τόσο τρελαινόμουν ωσπου σε κάποιο σημείο δεν άντεξα κ άλλαξα κανάλι. Κανόνισα βέβαια να την ξαναδώ (μετά από 3 μέρες) αλλά με παρέα αυτή τη φορά...

Δεν είμαι σίγουρη παρ' όλα αυτά που λες αν κ συ θα την είχες δει τόσο ψυχραιμα την ταινία "Σινγκαπουρ Σλινγκ" αν από πριν δεν ήξερες απόλύτως τίποτα για αυτή...

The Motorcycle boy είπε...

Εντάξει, ούτε κι εγώ ξέρω πως θα είχα αντιμετωπίσει την ταινία αν ήμουν εντελώς ξένος με το θέμα "Νικολαϊδης". Και ούτε θα υπάρξει ποτέ η δυνατότητα να το μάθω.
Αλλά και πάλι -είμαι της άποψης "άσε την ταινία (ή το βιβλίο ή το τραγούδι) να σε πάει όπου θέλει -κι αν φτάσεις κάπου, είναι καλή ταινία (ή βιβλίο, ή τραγούδι)".

marquee de mud είπε...

ποτε βγαινει αυτο;

Balidor είπε...

Μερικοί άνθρωποι..
μπορούν να πουν πολλά ρε γμτ!!!

The Motorcycle boy είπε...

Αρχηγέ μου, τέλος Γενάρη στα βιβλιοπωλεία. Το βρήκα σε κάτι δικτυακές εκδόσεις στην αλλοδαπή -35 ευρώ το βιβλίο και 20 τα μεταφορικά. Οπότε, το περιμένω να σκάσει στα δικά μας μαγαζιά.

Βαλίδορε, έχουν πολλά να πουν και το φοβερό είναι πως τα λένε με μισή πρόταση ρε!

Πηγαίνετε στο μπλογκ του Καφάτου, έχει δημοσιεύσει κι άλλο κεφάλαιο του βιβλίου.

Giannis Kafatos είπε...

Motorcylce boy κατ' αρχήν ευχαριστώ για την αναδημοσίευση του κεφαλαίου που εξασφάλισα από το βιβλίο του νικολαϊδη. Αφού τον γουστάρεις τόσο να σε ενημερώσω ότι την άλλη δευτέρα 28 στο Gagarin 205 θα γίνει η επίσημη παρουσίαση με προβολές, μουσικές κλπ.
Επίσης ευχαριστώ γιατί μέσα από το βλογκ σου με βρήκε ένας αγαπημένος γνωστός μου και πολύ χάρηκα που τον "ακουσα"
Καλή συνέχεια στις διαδρομές εντός κι εκτός διαδικτύου!
www.u-hoo.gr/gianniskafatos

The Motorcycle boy είπε...

Τι λες τώρα άνθρωπέ μου; Όταν είδα τα δημοσιευμένα αποσπάσματα κόντεψα να πηδήξω μέχρι το ταβάνι -από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ψάχνω πληροφορίες για το βιβλίο του Νικολαϊδη! Η αναδημοσίευση του αποσπάσματος ήταν το λιγότερο που μπορούσα να κάνω.

Πολύτιμη και η πληροφορία σου για το Γκαγκάριν -ελπίζω να πουλάνε και κανένα αντίτυπο εκεί πέρα, γιατί δικτυακά δεν λέει να το αγοράσεις (πολλά τα μεταφορικά!)

Αφού βοήθησα να σε βρει ένας παλιός γνωστός σου -τότε, πάει να πει οτι το συγκεκριμένο ποστ φάνηκε και σε κάτι χρήσιμο -πολύ χαίρομαι.
Καλή συνέχεια και σε σένα -ελπίζω να τα πούμε στο Γκαγκάριν.

PiKei είπε...

Οκέυ, συντονίστηκα... Αρχίζει η μουτζαχεντινική περίοδος. Πρόωθηση της "στεκιάς" παντού μέχρι να μπει στα μπεστ σέλλερ και να σκίσουν όλες οι τσόχες. Είσαι μέσα;

The Motorcycle boy είπε...

Το συζητάς; Όταν μιλάει ο Νικολαϊδης οι υπόλοιποι πρέπει να ακούμε. Ακόμα και τώρα που μιλάει από μακριά.

Puppet_Master είπε...

tromero :)
eida k thn tenia pou mou eleges thn glikia simoria kala o tupos einai apisteftos.poies alles exei vgalei???

The Motorcycle boy είπε...

Που είσαι εσύ ρε; Που χάθηκες;

Η τριλογία είναι: "Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα", "Γλυκιά Συμμορία", "Ο Χαμένος τα παίρνει όλα". Η τελευταία είναι η πιο φλατ, αλλά βλέπεται -τα Κουρέλια γαμάνε.

Αν βρεις και την "Πρωινή Περίπολο", χτύπα την ανελέητα. Ίσως η καλύτερη σκηνοθεσία που έχω δει στη ζωή μου -και τρομερή υπόθεση!!

Puppet_Master είπε...

asta eblexa me ergasies trexw k de ftanw k den ixa oreksh gia diavsma genikos.apo oti vlepw exw minei pisw.exw na diavasw 7 istories sou until now :P

cu around :)

The Motorcycle boy είπε...

Ναι -οι ιστορίες μου είναι ότι πρέπει για αυτή την περίοδο των ιώσεων! Δεν πέρασες από Αθήνα στις γιορτές να πιούμε καμιά μπύρα;

Puppet_Master είπε...

athina imoun alla dax den exw to tharos na sou pw na pame gia bira :P

The Motorcycle boy είπε...

Είναι επειδή είσαι μαλάκας -γι΄αυτό. Άντε από δω μωρέ! Την επόμενη φορά που θα ανέβεις -ειδοποία μη σε πλακώσω στις φάπες.

Puppet_Master είπε...

xaxaxaxaxa oloi afto mou lene.ok an einai tha pw k ston allon ton baglama :)

The Motorcycle boy είπε...

Ε, σαφέστατα! Δυο μπαγλαμάδες εσείς, ένα μπουζούκι εγώ -θα στήσουμε μια χαρά κομπανία.

miliokas είπε...

Θαποστάρω εδώ -τρία χρόνια σχεδόν μετά...

τέλειωσα την ανάγνωση

μόνο αυτό
και αυτό δεν ήταν "τσακ"
ήταν όλεθρος...

Ακόμα δεν ξέρω ούτε πως νιώθω, ούτε πως να νιώσω κι ούτε γιατί ένα βιβλίο σου γεννά τόσα πολλά ανάμεικτα συναισθήματα...

γράφω λίγα εδώ

Σε λίγες μέρες, μάλλον θα το ξαναρχίσω

miliokas aka skylos_mayros

The Motorcycle boy είπε...

Μέσα είσαι φίλε -δεν χρειάζεται να ξέρουμε, γιατί τότε δεν θα μάθουμε.

Poética Ηλέκτρα είπε...

Λατρεμένος ο Νικολαίδης..... κι εσύ ατομάρα για την απίστευτη μπλογκάρα σου !

The Motorcycle boy είπε...

Για το πρώτο θα συμφωνήσω απόλυτα. Για το δεύτερο, θα παρατηρήσω οτι το μόνο απίστευτο με το μπλογκ μου είναι που αντέχουν άνθρωποι και το διαβάζουν με τόσο μικρά γράμματα και τόσο μεγάλα κείμενα!

Ευχαριστώ πολύ πάντως.

Poética Ηλέκτρα είπε...

Καθόλου μικρά γράμματα !
απλά με μπερδεύει ο διαχωρισμός των θεμάτων αλλά θα βγάλω άκρη...

The Motorcycle boy είπε...

Α ναι, το να βγάλεις μια άκρη δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό....

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι