Τρίτη, Απριλίου 29, 2008

2. Μυρωδιά από νεκρολούλουδα

Περίληψη προηγουμένου:
Όπου ο ήρωας κατεβαίνει από το αεροπλάνο επιστρέφοντας στην κωλοπόλη του μετά από 20 χρόνια. Τον περιμένει μια παλιά φίλη, η Ρέα και μπόλικος, άσχετος με το θέμα, εκνευρισμός.

Μένει σε ένα σπίτι, τόσο ζεστό όσο ένα δωμάτιο ψυχιατρείου, τόσο φιλόξενο όσο ένας ψυγειοκαταψύκτης. Σήκωσα ενστικτωδώς τον γούνινο γιακά, ενώ καθάριζα τα πόδια μου στο χαλάκι της εξώπορτας. Το καθιστικό έκλεινε πονηρά το μάτι –«θα αφήσεις τα κόκαλά σου εδώ μέσα ψοφίμι». Δεν έδωσα σημασία.
«Πως σου φαίνεται;» ρώτησε η Ρέα ανοίγοντας τα χέρια της λες και προσπαθούσε να πιάσει όλον το χώρο.
«Μια χαρά», μουρμούρισα. «Καλύτερο κι από νεκροτομείο».
«Είσαι γελοίος», απάντησε σηκώνοντας τη μύτη της στον αέρα. «Δεν το ξέραμε να μένουμε σε σκουπιδότοπο!»
Πέταξα το σακ βουαγιάζ στο πάτωμα κοιτάζοντας τριγύρω. Αν σκουπιδότοποι ήταν τα σπίτια που οι αναμνήσεις σκόνταφταν πάνω στη μουσική, εδώ μέσα είχαν σκοτώσει το χτες χρησιμοποιώντας πανίσχυρα απορρυπαντικά. Καλά είχαν κάνει –να προσθέσω. Έτσι κι αλλιώς, το χτες ήταν σκέτη ρύπανση.
«Πεινάς καθόλου;»
Την κοίταξα. Κάποτε πεινούσα για σεξ, αλλά συνειδητοποιούσα στο «τσιγάρο μετά» ότι η πείνα μου δεν είχε μειωθεί. Γιατί, ίσως πεινούσα για επιβεβαίωση, ρομαντικά φιλιά στο φως των κεριών, παραμύθιασμα σε άβολα παγκάκια και ίσως, λέω ίσως, να πεινούσα και για αγάπη. Τώρα …
«Ένας σκέτος καφές με κουλουράκια και τις απαραίτητες εξηγήσεις θα ήταν αρκετά για την ώρα», της απάντησα.
«Μέσα για όλα εκτός από τις εξηγήσεις. Αυτές, ψάξε βρέστες …», με γείωσε μέσα σε συννεφιά η Ρέα.
Το δέχτηκα για την ώρα. Πάρε ότι σου δίνουν, είναι ο μόνος τρόπος για να τους τα πάρεις όλα. Το είχα μάθει καλά αυτό.
Έστριψα τσιγάρο αυτόματα –πριν με σταματήσει η ευγένεια.
«Κάπνισε αν θέλεις, θα ανοίξω τη μπαλκονόπορτα», είπε η Ρέα.
Είχα ένα φίλο που έλεγε, δηλαδή ο παππούς του έλεγε κι αυτός το επαναλάμβανε, ότι «ο καφές είναι ο σπιούνος του τσιγάρου». Και είχα μόλις επιστρέψει από χώρες εξελιγμένης παρακολούθησης –εκεί ο καφές ήταν σπιούνος από μόνος του, το τσιγάρο είχε φάει βίαιη προσαγωγή. Άναψα στη σωστή ώρα –πάει να πει, μετά τις τρεις πρώτες γουλιές καφέ.
«Για πες μου εσύ που τα ξέρεις όλα και συμφέρεις …» άρχισα την κουβέντα.
Η Ρέα με κοίταξε. Πρέπει να έκανε γυμναστήρια, καράτε, αϊκίντο … τέτοια σκατά. Γιατί είχε αποκτήσει κίνηση ώμων ασορτί με το καχύποπτο βλέμμα της.
«Να βάλω καμιά μουσική πρώτα;» με ντρίπλαρε.
«Και δε βάζεις; Αρκεί μετά να στρώσεις τον κώλο σου για να μου δώσεις μερικές απαντήσεις», επανήλθα οδοστρωτήρας.
«Τι τα σκαλίζεις τώρα;»
«Δεν είναι σκάλισμα. Σκάλωμα είναι», την προειδοποίησα αλλά έδειξε να μην το πιάνει.
«΄Ντάξει –ρίχτα να δούμε τι θα καταλάβεις», αναστέναξε.
«Τι συνέβη τελικά με τον Πέτρο;» άρχισα.
Έκανε να σηκωθεί, της έπιασα το μπράτσο.
«Κάτσε κάτω, δεν είναι ώρα τώρα».
Κάθισε.
«Ο Πέτρος είναι σε μια ιδιωτική κλινική δεν το ‘μαθες;»
Ξεφύσησα.
«Πες μου κάτι καινούργιο –δεν ήρθα να μιλήσουμε για τίτλους εφημερίδων».
«Μου κάνεις κι εμένα ένα τσιγάρο;» παρακάλεσε.
Ήμουν διάσημος εκείνα τα χρόνια για την ικανότητά μου να παρασύρω αθώα κοριτσάκια στον όλεθρο του καπνίσματος –περηφανευόμουν ότι είχα πάνω από δέκα κοπέλες στο παλμαρέ μου. Κατόρθωμα της πούτσας –όσο να πεις. Αλλά χαμογέλασα ετοιμάζοντας το τσιγάρο της –ο καθένας με τα παράσημά του, τι γουστάρεις τώρα;
Έσπρωξα τον αναπτήρα προς το μέρος της, τον πήρε, τον κοίταξε.
«Είναι από τον…»
«Ναι απ΄αυτόν», συμφώνησα.
«Πως κι έτσι;»
«Τι θέλεις τώρα; Του πήρα μια πίπα και μου έδωσε τον αναπτήρα για δώρο –μην πας να μου γαμήσεις την κουβέντα».
Ζύγισε τον Ronson στην παλάμη της πριν μου τον επιστρέψει. Για την ακρίβεια άρχισε να τον αναβοσβήνει παίζοντας με την υπομονή μου.
«Όταν έφυγες πλάκωσε η μπατσαρία. Όχι κανονικά, με σειρήνες και τέτοια … Αλλά αρχίσαμε να βλέπουμε μυστικούς κάτω απ΄το σπίτι μας. Παρακολούθηση και χοντροκομμένη μάλιστα. Αδιάκριτη. Ο Πέτρος δεν έδινε μία. ‘Θα μου κλάσουν μια μάντρα’, έλεγε. Φοβόμουν ότι θα τον έπαιρναν από μέρα σε μέρα. Πήγα στους γέρους του …».
Έσβησε το τσιγάρο άτσαλα –το χαρτί σκίστηκε, ο καπνός χύθηκε έξω από το τασάκι.
«Παρακάτω», την προέτρεψα.
«Παρακάτω, με πέταξαν από το σπίτι τους με τις κλωτσιές. Απογοητεύτηκα –σκέφτηκα ότι έκανα μαλακία. Αλλά μετά κατάλαβα. Όταν έσκασε το ασθενοφόρο έξω από την πόρτα μας και τον πήρε δεμένο. Είκοσι χρόνια –ακόμα μέσα είναι. Θες τίποτα άλλο;»
Έστριψα ακόμα ένα τσιγάρο –κάπως έτσι φανταζόμουν ότι είχαν γίνει τα πράγματα.
«Δηλαδή μου λες ότι η δική σου προστατευτική διάθεση συμπορευόταν με αυτή των γέρων του, αλλά διέφεραν οι μέθοδοί σας –για να το θέσω επιστημονικά. Και ο Πετράν; Στον πούτσο σας όλων –ή πρέπει να προσθέσω ‘στο μουνί σου’; Και δώσμου τον αναπτήρα γιατί κοντεύεις να τον γαμήσεις στο άναψε-σβήσε».
Τον έσπρωξε πάνω στο τραπέζι αμίλητη.
«Και μετά τι έγινε;» ρώτησα.
«Τι θες να γίνει; Μου απαγόρευσαν να τον βλέπω, πήγα καμιά δεκαριά φορές, την έστησα στα κάγκελα … Έχεις δει ανθρώπους να κάνουν βόλτα σε αυλή τρελάδικου; Η μυρωδιά από ξεραμένα σάλια και κατρουλιό σε πιάνει στο χιλιόμετρο. Δεν ήθελα να τον βλέπω άλλο, δεν μπορούσα….»
«Οπότε ‘αντίο Πετράκη –καλά ήταν όσο ήταν’ και στο καπάκι ‘ανοίξαμε και σας περιμένουμε΄ -τα λέω σωστά;»
«Μαλακίες λες, όπως πάντα. Αλλά ξέχασα –εσύ δεν ήσουν εδώ. Την έκανες με το Μάτζικ Μπας και άφησες εμάς να πνιγούμε στα σκατά. Ωραίος –δεν μπορώ να πω!»
«Έλα κόφτο τώρα», πετάχτηκα. Δεν είχε δίκιο, δεν την είχα κοπανήσει έτσι απλά –το σχέδιο ήταν να την κάνουμε όλοι μαζί, τους περίμενα. Αλλά και πάλι με νευρίαζε. Ίσως γιατί τελικά είχε δίκιο. Όσοι την γλιτώνουν είναι πάντα ένοχοι.
Η Ρέα σηκώθηκε, πήγε προς την εξώπορτα.
«Έλα λίγο μαζί μου», έγνεψε.
Την ακολούθησα χωρίς διάθεση. Γενικώς. Πήραμε το ασανσέρ μέχρι το υπόγειο πάρκινγκ. Εκεί κάτω μύριζε μούχλα και καμένο λάστιχο -φαίνεται ότι οι ένοικοι είχαν κόλλημα με τη Φόρμουλα 1. Το τακούνι της μπότας μου χώθηκε σε ένα σπασμένο λούκι.
«Ρε συ, να σου πω», της φώναξα.
Σταμάτησε και γύρισε να με κοιτάξει.
«Αν θέλεις να μου την πέσεις δεν χρειάζεται να το κάνουμε τόσο ρετρό. Μια χαρά είναι και το διαμέρισμά σου».
«Έλα πιο δω ρε γελοίε», γέλασε προχωρώντας μπροστά. Αυτό ήταν κάποια εκεχειρία –έτσι κατάλαβα.
Τριάντα μέτρα μακριά μου η Ρέα αγωνιζόταν με μια μουσαμαδένια κουκούλα. Κατάλαβα τι είχε από κάτω πριν τελειώσει με τα αποκαλυπτήρια. Γιατί, κάτω από τον μουσαμά, γκριζαρισμένη από ένα στρώμα σκόνης, με τις αράχνες να φρουρούν την ομορφιά της –περίμενε η κτηνώδης μπλε-κίτρινη Τενερέ 600, αυτή με το ψηλό φτερό, το Ντακάρ ντεπόζιτο και τις καμήλες που βάδιζαν πέρα, μακριά στις πυραμίδες, αντικαθιστώντας τα αυτοκόλλητα της εταιρείας. Η μοτοσυκλέτα που είχε αλλάξει τον χάρτη, μετά από αυτή, όλα έγιναν χειρότερα. Θηριώδη. Την χάζευα από τα 30 μέτρα –απέφευγα να κινηθώ, για να μη με πάρει χαμπάρι.
«Στη φύλαξα, όταν πήρανε τον Πέτρο την είχε φέρει εδώ και τη φύλαξα …» μουρμούρισε η Ρέα.
«Κοπάνα την», μούγκρισα.
Δεν άκουσε. Δεν κατάλαβε.
«Φύγε, πήγαινε πάνω. Θα έρθω αργότερα», ψιθύρισα και περίμενα μέχρι να ακούσω το ασανσέρ. Όταν ο θάλαμος άρχισε να ανεβαίνει ξύνοντας τοίχο, τότε μόνο μπόρεσα να πλησιάσω. Τα κλειδιά ήταν εκεί που έπρεπε, στη θήκη κάτω από το αριστερό καπάκι. Τα βρήκα και άνοιξα τη σέλα με αργές κινήσεις. Έβγαλα τα εργαλεία και πλακώθηκα σα μανιακός να λύνω τον κινητήρα.

(συνεχίζεται συνεπώς)

38 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ell είπε...

Πωπω ρε συ είναι πολύ ωραία αυτή η ιστορια!
Μ' αρέσει πάρα πολύ!

Λες κάτω (για τον Ν.Ν.)
είσαι επηρεασμένος από κάποιο βιβλίο του; γι αυτό;

Πολύ καλό επίσης το κομμάτι με τον καφέ...
ελπίζω να έχει αυτή τη ρόη, να μην αργούνε κ πολύ οι συνέχειες

Καλό σου απόγευμα!

The Motorcycle boy είπε...

Ναι -όχι απλά επηρεασμένος από τον Ν.Ν., αλλά κάτι περισσότερο. Τέλος πάντων, αν σου αρέσει η ιστορία σημαίνει οτι μέχρι και οι απομιμήσεις των ταινιών και των βιβλίων του είναι ενδιαφέρουσες.
Έχω άλλες 2 συνέχειες έτοιμες -αλλά θα ξαναβγάλω από την επόμενη βδομάδα γιατί την Πρωτομαγιά απεργώ μαζί με τους κούριερ.

Καλό σου απόγευμα κι εσένα -ευχαριστώ για το κουράγιο.

Ανώνυμος είπε...

Ωστε Πρωτομαγιά απεργείς μαζί με τους κούριερ? Τι κρίμα και ήθελα να στείλω ένα πακέττο σ' ένα πρόσωπο πολύ μακρυά.

Ανώνυμος είπε...

Πάντως η ιστορία σου με τη Ρέα, μ' αρέσει, νομίζω όμως ότι κάτι μου θυμίζει.

px είπε...

(Σημείωση: μακριά από μένα ο ρόλος του κριτικού. Ήγουν, μια απλή αίσθηση διατυπώνω)

Έχει ένταση και θυμό. Η αφήγηση εκφέρεται με λαχανιαστούς ρυθμούς. Κι αυτό είναι προτέρημα, γιατί "πιάνει" το σφυγμό της σύγχρονης ζωής. Θα σου πω μόνο κάτι σωστό που ανέφερε μια καλή κυρία - τώρα πια κοιμάται για πάντα - για ένα δικό μου: χωρίς πεδιάδες, οι βουνοκορφές χάνουν τα ύψη τους. Eννοούσε την ανάγκη της χαλάρωσης σε κάποια σημεία.

Καλή σου μέρα, φίλε. Τώρα που αχνοφέγγει λίγο περισσότερος διαθέσιμος χρόνος, ελπίζω να σε επισκέπτομαι συχνότερα.

The Motorcycle boy είπε...

Πακέτα μεταφέρουμε Ανώνυμο Κάθαρμα -αλλά δεν πληρωνόμαστε με συμβατικό χρήμα γι΄αυτά. Έτσι δεν φωνάζει το συνδικάτο και βγάζουμε κι εμείς τα έξτρα μας.
Σου θυμίζει κάτι η ιστορία με τη Ρέα; Το περίεργο θα ήταν να μη σου θύμιζε -εδώ μέχρι να σχολιάσεις σε κατάφερα! Άντε να δούμε, ξέρεις ... για το Φαουντέισον δουλεύουμε.

Βρε, βρε ... Πολύ χαίρομαι που περνάς από εδώ px και (ίσως να το έχεις καταλάβει ήδη), το καλό με τις ιστορίες στα μπλογκ είναι η ανάδραση (φίντμπακ για τους μουσικούς). Έχεις δίκιο για τις πεδιάδες -μάλλον κάπου πρέπει να "κατέβει" το όλο πράγμα, αλλά δεν έχω μάθει να το κάνω σε τόσο μικρά κεφάλαια. Θα το παλέψω πάντως -όλα παίζονται.

Ευχαριστώ και τους δυο σας για την πρωινή έκπληξη -πάντα τέτοια (μου εύχομαι).

ell είπε...

Σόρρυ ρε Motorcycle Boy, το είχες ξαναπεί για το "11" (σημαίνει οτι μέχρι και οι απομιμήσεις των ταινιών και των βιβλίων του είναι ενδιαφέρουσες)περίπου κάτι τέτοιο, από την προηγούμενη ιστορία που μου είχε αρέσει παρα πολύ...
εγώ μόνο ένα βιβλίο του διάβασα, αλλά όταν διάβασα το "11", με τίποτα δε μου ήρθε στο μυαλό ότι ο Ν.Ν., πόσο μάλλον ότι ήταν κάποιου είδους απομίμηση.

Το να σου αρέσει τόσο κάποιος δε παει να πει απαραίτητα ότι τον μιμήσαι. Άλλο αν αποτελεί έμπενευση κ σε κάνει να γράφεις ωραίες ιστορίες.
Κάποια κοπέλα (η paperflowers νομίζω) το είχε πει καλύτερα, για τα καλά που σου λέμε. Εξάλλου ό,τι δε μ' αρέσει το λέω (κ ίσως πιο ευκολα). Ποσοι συγγραφεις όταν διαβάζεις γι αυτούς λένε ότι έχουν επηρεαστει βαθειά από κάποιον άλλο, αλλά το έργο τους είναι τελείως διαφορετικό, όπως κ ζωγράφοι. Εντάξει εσύ ξέρεις καλύτερα, απλά ήθελα να τα πω.

Α, κ δε μου φαίνεται ότι λείπουν τα σημεία "χαλάρωσης" που λέει ο τύπος από πάνω.

Υ.Γ. ρε Motorcycle Boy τελικά τους αναγνωρίζεις τους ανώνυμους που σου γράφουν

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, ell, δεν υπάρχει πλέον ανωνυμία στις μέρες μας! Εντάξει μωρέ, ήμουν τυχερός γιατί ο παραπάνω Ανώνυμος μου έστειλε και μέιλ -οπότε ξέρω ποιος είναι. Δεν συμβαίνει πάντα αυτό.

Κοίταξε τώρα τι γίνεται με τις απομιμήσεις:
Ο Ν.Ν. είχε, στα βιβλία και στις ταινίες του μια συγκεκριμένη θεματολογία και ένα ιδιαίτερο στυλ. Η θεματολογία του με έχει επηρεάσει και πιάνω τα ίδια θέματα, όχι βέβαια, τόσο ντελικάτα και διεξοδικά όσο εκείνος. Άρα, δεν είμαι πρωτότυπος κι αυτό θέλω να το ξεκαθαρίζω από την αρχή γιατί βαριέμαι τους ντετέκτιβς λογοτεχνικών επιδράσεων (κυκλοφορούν πολλοί τέτοιοι, ξέρεις).
Σε αυτό το τελευταίο όμως αντιγράφω και το στυλ των διαλόγων του σε πολλά σημεία -γι΄αυτό το λέω, για να μην νομίζει κανείς οτι κάνω κάτι σπουδαίο.

Για τα σημεία χαλάρωσης (κάτι ξέρει ο τύπος από πάνω -δυο βιβλία έχει εκδώσει), έχετε και οι δυο σας δίκιο. Αυτό το πράγμα που γράφω αν έβγαινε ποτέ σε βιβλίο θα ήταν κουραστικό -πρέπει να υπάρχουν εντάσεις και χαλαρώσεις εκεί. Αλλά, όταν το διαβάζεις σε μπλογκ, μια φορά τη βδομάδα ας πούμε, δεν μπορείς να φας στη μάπα το χαλαρό κομμάτι γιατί διαβάζεις αποκομμένα και θέλεις ένταση.

Αυτά νομίζω εγώ.

ell είπε...

Πάντως μεχρί τώρα μου αρέσει πολύ περισσότερο από την προηγούμενη.

Α, ώστε έχει εκδόσει βιβλία ε;
Ε, μα βλέπεις αντίζηλος. Αμέσως να βρει ψεγάδι... :)

The Motorcycle boy είπε...

Χαίρομαι που σου αρέσει -είναι και για μένα πιο εύκολη ιστορία και ξεκούραστη.
Αντίζηλος ο px; Χαχαχα -να είσαι καλά ρε παιδί μου!

Όχι μωρέ -αυτός βγάζει βιβλία κι εγώ τα απωθημένα μου στο μπλογκ, δεν υπάρχει σύγκριση.

ell είπε...

Εντάξει εννοείται ότι έκανα πλάκα ε; Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο

The Motorcycle boy είπε...

Ναι βρε -σαφώς. Γι΄ αυτό γέλαγα. Πάντως, αν βρεις τα βιβλία του να τα πάρεις -έχω ακούσει από αξιόπιστη πηγή οτι γαμάνε τα βιβλία του.

ell είπε...

Ναι ε; Για πες κανένα τιτλο. Έχω ήδη στο νου μου να πάρω αυτό του pikei κ κάποια άλλα που έχεις πει. Αλλά το βλέπω μετα από πολύ καιρό. Υπάρχουν άλλα εξοδα τώρα

The Motorcycle boy είπε...

Ψάξτον από το λινκ στο μπλογκ του. Θα δεις, και θα τον διαβάσεις κιόλας.

ell είπε...

Α, ναι μωρέ. Εχώ μπει στο μπλογκ του, αλλά από έναν άλλο που σου είχε γράψει (vlaxo) κ το εχουν μαζί από ό,τι είδα. Πολύ γέλιο!!!

The Motorcycle boy είπε...

Όντως.
Για ρίξε μια ματιά κι εδώ:

http://chatzimoisiadis.blogspot.com/

ell είπε...

Ναι, ναι τον βρήκα. Κ μου άρεσε πάρα πάρα πολύ αυτό που διάβασα...

The Motorcycle boy είπε...

Χαίρομαι γι΄αυτό. Κι εμένα μου αρέσει.

ell είπε...

Σόρρυ για την λογοδιάρροια, αλλά να πω κ κάτι άλλο. Μιας κ συ γράφεις, κ είσαι από τους τυχέρους που μπορείς κ βγάζεις πραγμ. από μέσα σου μ' αυτον τον τρόπο.
Πότε δε διαβάζω τις κριτικές για ένα βιβλίο, ίσως μόνο όταν το τελειώσω. Δε με νοιάζει π.χ. τι λένε για τον Ουγκώ, με νοιάζει τι κάνει ένα βιβλίο στην ψυχή τη δική μου πάντα.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, έχεις δίκιο για τις κριτικές -κι εγώ τις διαβάζω μετά το βιβλίο για να μη μου χαλάσουν την έκπληξη της ανάγνωσης. Αλλά μερικές φορές, κοιτάζω τις κριτικές όταν δεν ξέρω τίποτα σχετικά με το θέμα του βιβλίου. Έτσι για να δω τι είναι αυτό -πολεμικό, καουμπόικο, ρομάντζο ... Να ξέρω αν θέλω να το αγοράσω.

Υ.Γ.: Σιγά την τύχη ρε! Όλοι μπορούν να γράψουν -υπομονή θέλει.

[German] είπε...

Η πιο ρεαλιστική απο ολες τις ιστοριες σου (τουλαχιστον αυτες που χω διαβάσει)
Σαν να γινεται την στιγμη που τη διαβάζεις , αυτο απο μονο του ειναι ενα quality.

Διαφωνω με το οτι ολοι μπορουν να γραψουν , ολοι μπορουν να προσπαθησουν ( το τι θα βγεί ...)

The Motorcycle boy είπε...

Χαίρομαι που τη βρίσκεις ρεαλιστική -γιατί εμένα μου φαίνεται εντελώς ουφατζίδικη. Εκτός αν εννοείς το θέμα της συγχρονικότητας -οτι δηλαδή όλα γίνονται εδώ και τώρα.

Το ίδιο λέμε -όλοι μπορούν να προσπαθήσουν και να καταφέρουν να γράψουν. Αν το αποτέλεσμα τους ικανοποιεί, δεν έχει καμιά σημασία η γνώμη του υπόλοιπου κόσμου. Μην ξεχνάς οτι αυτός που ξέρει καλύτερα τι θέλει να διαβάσει ο καθένας, είναι ο ίδιος του ο εαυτός.
Παλιά λέγαμε οτι θέλαμε να ζήσουμε σε έναν κόσμο όπου ο καθένας θα είναι καλλιτέχνης, γιατί μόνο έτσι θα σταματήσει η διατίμηση της τέχνης. Που ξέρεις, μπορεί κάποτε να γίνει κι αυτό.

Ανώνυμος είπε...

Eμαθα ότι η εκπομπή πήγε πολύ καλά χθές με τα 50'ς κι' ένα κορίτσι κόλλησε με το "μικρό συννεφάκι που έκλαιγε" και το "Εμπ Τάιντ" των Πλάττερς. Πως μπορώ να βρώ ένα τραγούδι που λέγεται "The End of the World"?
Επίσης πότε θα διαβάσουμε τη συνέχειατης Ρέας? Ανυπομονώ...
Και καλό μήνα, καλή Πρωτομαγιά.

The Motorcycle boy είπε...

Το τραγούδι το διαθέτουμε και το αφιερώνουμε άμα λάχει. Το κορίτσι, την paperflowers, θα την δεις στο γνωστό πάρτι. Είναι αυτό ένας ακόμα καλός λόγος -νομίζω.

Ανώνυμος είπε...

Το τραγούδι το διαθέτουμε και μείς και μάλιστα με την Μπρέντα Λή που είναι και γ...την εκτέλεση!
Ναι, μπορεί να παίξει κι αυτός ο λόγος για ναρθούμε στο πάρτυ.
Περιμένω με αγωνία τη συνέχεια της Ρέας...

The Motorcycle boy είπε...

Ε καλά τώρα ... το διαθέτετε ... Αν δεν το διαθέτατε, δεν θα μας το διαθέτατε, για να το διαθέσουμε, είμαι σαφής νομίζω.
Η ιστορία έχει έτοιμες 2-3 συνέχειες ακόμα, αλλά όχι πολύ Ρέα. Γιατί οι γυναίκες των φίλων μας είναι σημαντικές, αλλά, κάποιες φορές προέχουν οι φίλοι μας (και μιλάω μόνο για την ιστορία εδώ). Θα δεις και θα μου πεις τη γνώμη σου.

Ανώνυμος είπε...

Αν το κομμάτι σου αφορά την αντρική φιλία, τότε κερδίζεις σε πόντους... αν πάλι ποντάρεις στην μοναχικότητα τότε κερδίζεις αλλού... Ανυπομονώ...
Η διάθεση είναι το ατού μου και η αυτοδιάθεση το κακό μου κομμάτι...

The Motorcycle boy είπε...

Η ανδρική φιλία είναι ο προθάλαμος της μοναχικότητας -δεν τα ξέρεις αυτά; Τα ξέρεις, καλύτερα από μένα.
Αυτό με τη διάθεση και την αυτοδιάθεση με πέθανε!

Ανώνυμος είπε...

Δυνατό έεεε? χα χα Μη μας πεθάνεις, σε θέλουμε και σε χρειαζόμαστε για το μέλλον, έχουμε πολλές δουλειές να ολοκληρώσουμε...

The Motorcycle boy είπε...

Ε καλά -αφού έχω πληρωθεί για τη δουλειά, είμαι επαγγελματίας εγώ. Θα την τελειώσω και μετά ψοφάω με την ησυχία μου. "Θα σε βγάλω από αυτή την πόλη. Νεκρή ή ζωντανή θα σε βγάλω". Θυμάσαι έτσι;

Ανώνυμος είπε...

Αν θυμάμαι λέει... "ζωντανή η νεκρή θα σε βγάλω απ' τη πόλη" ΠΡΩΙΝΗ ΠΕΡΙΠΟΛΟΣ του Ν.Ν. 1987 με Μισέλ Βάλλευ και Τάκη Σπυριδάκη ... σωστός? Η αγαπημένη μου.
Πάντως επειδή υπάρχουν πολλές δουλειές που περιμένουν δε νομίζω νάχεις καιρό να τη κάνεις. Γι' αυτό προχώρα και γράφε για μας τους "πελάτες" σου, σε χρειαζόμαστε, έτσι?

The Motorcycle boy είπε...

Σωστός και τεκμηριωμένος. Τους συτγκεκριμένους πελάτες που ξέρεις, εγώ τους χρειάζομαι περισσότερο απ΄ότι αυτοί εμένα. Αλλά τα ξέρεις αυτά -τι να λέμε τώρα.

Ανώνυμος είπε...

Ασε τα σάπια μοτοσακέ, εσύ χρειάζεσαι εσένα και κανέναν άλλον! είσαι ανεξάντλητος. Μην αρχίσω να στα χώνω βραδυάτικα...πάντως κάποιοι φίλοι είναι μαζί σου... το ξέρεις.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, εδώ κάνεις λάθος. Μόνο εμένα δεν χρειάζομαι -μη σου πω οτι αν έλειπα θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα για μένα.

Αλλά έχεις δίκιο -υπάρχουν αυτοί οι φίλοι κι αυτό είναι σημαντικότερο από κάθε παπαριά που έχει γραφτεί εδώ μέσα. Άλλωστε, πάντα έλεγα οτι τα σχόλια στο τέλος κάθε κειμένου είναι καλύτερα από το ίδιο το κείμενο. Για μένα τουλάχιστον.

Puppet_Master είπε...

kalhspera.ti tha ginei re motor tha kaneis
kana hrwa evgeniko h ola remalia sou vgenoun??? xaxaxax astievomai.perimenoume loipon ton typo na volepsei thn rea eee ithela na pw na doume thn sinexia ths isorias :P

The Motorcycle boy είπε...

Είχα έναν με γαλλικά και πιάνο στην προηγούμενη ιστορία -αλλά τον βαρέθηκα χαχαχα. Τι κάνεις ρε ρεμάλι; Πλησιάζει εξεταστική και λουφάρεις διαβάζοντας μπλογκς;

Τι Ρέα δεν θα την βολέψει -τον έχω για άλλη.

Puppet_Master είπε...

h eksetastikh erxetai o puppetmaster fefgei :P
kala mwre edw pera.eksetastikh ton iounh no worries.

oute sex oute via ts ts ts exeis pesei xamhla...

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, βία στο αμέσως επόμενο επεισόδιο -το έχω ήδη έτοιμο. Σεξ ... είμαι της ρομαντικής σχολής εγώ! Το πολύ να βάλω τίποτα σκηνές γηπέδου! Άντε διαβάστε και λίγο με τον άλλον, να πάρετε το χαρτί, να γίνετε χρήσιμοι άνθρωποι στην κενωνία! Ρεμάλια!

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι