Τετάρτη, Δεκεμβρίου 16, 2009

Οικογενειακές υποθέσεις

Αυτό είναι ένα κομμάτι για μελλοντική χρήση –μια σημείωση παρατημένη σε κάποιο μυστηριώδη σέρβερ της Καλιφόρνια. Επειδή κάποτε εγώ θα την κάνω από τα πέριξ, αλλά αυτή η σημείωση ελπίζω να μείνει και ίσως κάποτε να πέσει πάνω της η κόρη μου, να τη διαβάσει... Μπορεί βέβαια να πρόκειται για υπεραισιόδοξη εκτίμηση, μπορεί ο μυστηριώδης σέρβερ να έχει εξαφανίσει μέχρι τότε όλα τα κείμενα αυτού του μπλογκ, αλλά –δε γαμιέται; Άλλοι στέλνανε μηνύματα σε μπουκάλια πονταρισμένα μεσοπέλαγα –εμείς θα κωλώσουμε;

Έξη μήνες περίμενε το ταξίδι, έξη μήνες μέτραγε τις μέρες, έξη μέρες μέτραγε τις ώρες αγωνιώντας μην κολλήσει καμιά γρίπη, μην πάθει τίποτα και δεν μπορέσει να ταξιδέψει τελικά. Και στη μέση του ταξιδιού, σε μια στοά του Κάμντεν, εκεί καθόταν με το καπέλο κατεβασμένο μέχρι τα μάτια, εξουθενωμένη, μισοκοιμισμένη. Έπιασα το κεφάλι της, ήταν λίγο ζεστό, η Tomboy με ρώτησε, «λες να έχει πυρετό;» Και τότε η κόρη μου έβαλε τα κλάματα, επειδή έξη μήνες περίμενε αυτό το ταξίδι –όχι μόνο για να δει το Λονδίνο –αλλά για να πάει στη συναυλία της Miley Cyrus... Της είπα, «μην κλαις τζάμπα –ακόμα και με ασθενοφόρο, εγώ θα σε πάω στη συναυλία». Κι εκείνη χαμογέλασε.

Σταματάω εδώ και πάω πίσω, για να πιάσω την αρχή του παραμυθιού.

Η κόρη μου ανήκει στην κατηγορία των παιδιών που κόβουν φλέβες περί Miley Cyrus –μιλάμε για παγκόσμιο φαινόμενο με μικρή ακόμα απήχηση στην Ελλάδα. Φταίει αυτή η σειρά της Disney, η Hannah Montana –που παίζεται κάνα δυο χρόνια στην Ελλάδα και κοντά μια τετραετία στην αλλοδαπή. Περί τίνος πρόκειται; Η ιστορία μιας έφηβης που κάνει διπλή ζωή (να λείπουν οι κρυάδες του τύπου «το πρωί μαθήτρια, τα βράδυ πόρνη»). Αυτή λοιπόν η Miley είναι μια Νότια επαρχιώτισσα που ήρθε στην κοσμοπολίτικη Καλιφόρνια μαζί με τον πρώην τραγουδιστή πατέρα της και τον μονίμως ρεμάλη αδερφό της. Πηγαίνει σχολείο σαν κανονικό κορίτσι και, σε τακτά χρονικά διαστήματα, φοράει μια ξανθιά περούκα, μεταμφιέζεται (μην το γελάς, για κάποιο λόγο η περούκα την κάνει πραγματικά αγνώριστη) και δίνει συναυλίες μονίμως sold out. Απλοϊκή υπόθεση; Εντάξει, για παιδικό σήριαλ μιλάμε –τι περίμενες; Να γράψει σενάριο ο Λαρς φον Τρίερ

Επειδή με απασχόλησε το κόλλημα της μικρής φρόντισα να ψάξω λίγο την υπόθεση, είδα και κάποια επεισόδια του σήριαλ. Έμαθα λοιπόν οτι ο μπαμπάς της Miley (στη ζωή και στο σήριαλ) είναι ο Billy Ray Cyrus, αυτός ο παλιός διάττοντας αστέρας της κάντρι –ούτε κρύο, ούτε ζέστη. Μετά ήρθαν τα ανησυχητικά, επειδή κάπου διάβασα οτι πολύ χριστιανοί οικογενειακώς οι Cyrus, πολύτεκνοι και θιασώτες της άποψης Love can wait (ελέγχεις, έτσι;) Κάθισα μαζί με τη μικρή να δω το σήριαλ, έχοντας έτοιμα τα επιχειρήματα περί του πόσο σαχλαμάρα είναι. Έκανα λάθος.

Εντάξει, το σήριαλ έκανε τρελή επιτυχία επειδή πατάει στο όνειρο κάθε παιδιού που καταπίνει προσβολές κάθε μέρα στο σχολείο του και φαντασιώνεται οτι θα μπορούσε να είναι κάποιος άλλος, κάποιος διάσημος... Εντάξει, το σήριαλ έχει μερικά ηθικοπλαστικά μηνύματα, αλλά...

Η Miley είναι η κόρη όλων των πατεράδων. Τρώει χυλόπιτες με το σωρό στο σχολείο της, κάνει ένα κάρο κωλοπαιδισμούς για να ρίξει τα αγόρια που γουστάρει και μονίμως την πατάει στο τέλος. Ζηλεύει όταν δεν είναι επίκεντρο της προσοχής, καταπιέζει τον ρεμάλη αδερφό της με την περσόνα τής Hannah Montana –κοντολογίς, είναι ένα κανονικό κορίτσι. Που έχει μονάχα μια αρχή: «οι κολλητοί πάνω απ΄όλα!»

Ο πατέρας Billy Ray είναι ανάλογη περίπτωση! Περνάει τις μέρες του τρώγοντας σαβουροφαγητά, γράφει μουσική για την κόρη του (σαν παρακμασμένος μουσικός που είναι), βλέπει πρωινάδικα και σαπουνόπερες –αλλά και διαχειρίζεται τα χρήματα της μικρής χωρίς να έχει αποβάλει τον βλαχαδερό Νότιο που δεν κρύβει καθόλου άλλωστε. Βεβαίως, κάνει ανταύγειες στα μαλλιά του και έχει κάποιες δυνατές ατάκες, του τύπου:

«Ένας καλός πατέρας θα πήγαινε τώρα αμέσως να δει γιατί είναι τόσο αναστατωμένα τα παιδιά του, αλλά ένας έξυπνος πατέρας θα έτρωγε πρώτα αυτή τη ζεστή πίτσα!»

«Λοιπόν, νομίζω οτι έχω την ικανότητα να λέω το λάθος πράγμα ακόμα κι όταν δεν ανοίγω το στόμα μου!»

Φυσικά λατρεύει την κόρη του, ψιλοαγνοώντας τον γιο του (τι σκατά πατέρας θα ήταν άλλωστε;)
Άντε –να δώσω και μια χριστιανική αναφορά από το συγκεκριμένο σήριαλ –ακολουθεί διάλογος κόρης με πατέρα:
«Μπαμπά σ΄αγαπάω και σου υπόσχομαι να μην τα φτιάξω με αγόρι μέχρι να κλείσω τα 16!»
«Χμμμ!»
«18;»
«Χμμμ!»
«25;»
«Χμμ!»
«37, 42, 85; Μπαμπά θέλω να πάω στην εκκλησία με τα πόδια κι όχι με αναπηρικό καροτσάκι!»
Αυτά.

Να κάνω μια παρατήρηση εδώ –περί της αντιμετώπισης του συγκεκριμένου σήριαλ από τα ελληνικά ΜΜΕ. Η οποία συνοψίζεται στην απορία –πόσο μαλάκες είσαστε τελικά;
Όλος ο κόσμος θησαυρίζει από τη μπίζνα Hannah Montana και στο Ελλαδιστάν, τα κρατικά κανάλια, κόβουν το σήριαλ τις περιόδους των γιορτών! Τα μαγαζιά παιχνιδιών μονίμως ξεμένουν από μπιχλιμπίδια Hannah τις ίδιες ακριβώς περιόδους! Μάλλον δεν θέλουν να κονομήσουν –τι άλλο να υποθέσω; Κατά τα άλλα βγαίνουν στις τηλεοράσεις να κλαφτούν για πρώτη της αγοράς και κακούς διαδηλωτές που δεν αφήνουν τον κόσμο να ψωνίσει! Τι να ψωνίσουμε κύριε; Αφού δεν έχεις τίποτα!
Έβγαλε και μια ταινία η συγκεκριμένη σειρά, φυσικά πήγα να τη δω με την κόρη μου. Ήταν μια απλοϊκή ταινία με θέμα το καβάλημα του καλαμιού από την σούπερσταρ και την παρέμβαση του πατέρα της που την πήγε με το ζόρι στο χωριό για να ξαναγίνει άνθρωπος φτυαρίζοντας κοπριά κι αρμέγοντας γελάδια. Στο σινεμά έγινε κόλαση! Τα πιτσιρίκια χοροπηδάγανε, τραγουδούσαν, κουνούσαν χέρια, κάνανε χαβαλέ, κανιβαλίζανε το αγόρι που ερωτεύεται η Miley –πολύ όμορφη κατάσταση. Διάβασα τις κριτικές την επόμενη μέρα και ήταν όλες σε στυλ: «μην πάτε τα παιδιά σας σ΄αυτή την αηδία, σε ποιον απευθύνεται η ξενόφερτη με τις συντηρητικές απόψεις, που, ευτυχώς, δεν έχει καμιά απήχηση στην Ελλάδα!» Υποθέτω οτι αυτοί οι κριτικοί θεωρούν πως η Αννούλα η Βίσση για παράδειγμα, όταν τραγουδάει τις φιλοσοφημένες απόψεις της Κοντοβά («Μπορείς απόψε να βγεις μ' όλες τις τσούλες της γης/ Βγες μπροστά δυνατά για νέους έρωτες/ Να βρεις κορίτσια σωστά για να χαρεί κι η μαμά/ Στην πυρά, στην πυρά με τις ξενέρωτες») αναφέρεται ακριβώς στα προβλήματα των δεκάχρονων παιδιών του σήμερα!

Μερικές επισημάνσεις, απαραίτητες για πληρέστερη κατανόηση:

-Το σήριαλ απέχει πολύ από το να θεωρηθεί «μια ακόμα παιδαγωγική προσφορά της Disney», για την ακρίβεια απορώ πως το προβάλλει αυτή η αρτηριοσκληρωτική εταιρεία.
-Η Miley Cyrus παίζει αυτό που είναι και είναι αυτό που παίζει. Η κόρη μου λέει «η Miley ψάχνει για αγόρι, εδώ και δυο χρόνια» κι έτσι ακριβώς συμβαίνει. Πρόκειται για ένα κορίτσι 17 χρονών που κράταγε (μέχρι πρόσφατα) κανάλι στο you tube, μέσα από το οποίο κανιβάλισε άσχημα τον πρώην γκόμενό της, μαϊμουδίζοντας το γεγονός οτι είναι διαβητικός! Και μετά από μια ακόμα χυλόπιτα δήλωσε: «ο μόνος άντρας που υπάρχει στη ζωή μου είναι ο Ιησούς Χριστός», αλλά το ανασκεύασε ένα μήνα αργότερα όταν χτύπησε καινούργιο γκόμενο! Πανηγύρι κανονικό η κοπέλα!
-Η Αμερική έχει μια τάση να την κόψει φέτες –φταίει υποθέτω και η τρομακτική επιτυχία που γνωρίζει. Κινήθηκε ολόκληρη σταυροφορία εναντίον της επειδή τόλμησε να φωτογραφηθεί φορώντας μια πετσέτα και δείχνοντας γυμνούς ώμους! Μετά πλακώθηκαν να καυτηριάζουν το γεγονός οτι είπε τη λέξη gay σε κάποια συναυλία, δείχνανε και σχετικό βίντεο όπου η πιτσιρίκα τραγουδάει κι όταν ξεκινάει να πει game χάνει ανάσα και μασάει τη μισή λέξη! Μιλάμε για τέτοιες υστερίες!

Συγνώμη αν σε κούρασα, επιστρέφω τώρα στο κρύο πρωινό του Λονδίνου. Και στον αποπνικτικά ζεστό υπόγειο που μας πήγε μέχρι το Κάμντεν, για τον καθιερωμένο φόρο τιμής. Η Tomboy καρφωμένη για κούρεμα στον ηρωικό Eric τον Hair Master, εγώ είχα βάλει στο μάτι κάτι καουμπόικες μπότες μοτοσυκλέτας από το προηγούμενό μας ταξίδι, η κόρη μας να χαζεύει τους πάνκηδες με τα πολύχρωμα μαλλιά. Και το Electric Ballroom να μην έχει το συνηθισμένο του παζάρι, επειδή κάνανε αφιέρωμα σε είδη κινηματογράφου –κάποιο σπάσιμο!
Χρειάζομαι απεγνωσμένα κάλτσες και κοντομάνικες μπλούζες για να φοράω μέσα από το πουλόβερ, επειδή φεύγοντας από την Αθήνα ξεχάσαμε να πάρουμε –ως εκ τούτου ζέχνω. Παίρνω τη μικρή και ξεκινάμε οι δυο μας, την κοιτάζω κιόλας, να δω πότε θα σκυλοβαρεθεί αυτόν τον πανκ-γκοθ παράδεισο. Στο πρώτο μαγαζί που σταματάμε, η μικρή αγοράζει μια μαύρη μπλούζα με μπόλικα φερμουάρ κι ένα αρκουδάκι που κραδαίνει χαιρέκακα ένα Μπλακ εντ Ντέκερ! Στο δεύτερο μαγαζί αγοράζει ένα καπέλο με πούλιες α λα Pauline Black! Στο τρίτο μαγαζί αγοράζει κάτι κομμένα γάντια με μαύρες δαντέλες και κέλτικους σταυρούς! Στο τέταρτο μαγαζί αγοράζει ένα μπουφάν με νεκροκεφαλές, σταυρωτά κόκαλα και καρδούλες! Στο πέμπτο μαγαζί αγοράζει ένα ζευγάρι ροζ Doc Martens (οι τελευταίες που υπήρχαν στο νούμερό της –δεν θα ξαναβγάλει το εργοστάσιο)! Σκέφτομαι δυο πράγματα: α) από που διάολο της ήρθαν όλα αυτά της μικρής και β) πόσο γρήγορα στεγνώνουν οι κάλτσες και οι φανέλες αν τις κρεμάσεις στο αιρ κοντίσιον.
Η μικρή λατρεύει το Κάμντεν και το περπατάει μέχρι τελικής κατάρρευσης –όπως έγραψα παραπάνω. Κι εγώ είμαι χαρούμενος γι΄αυτήν.

Φυσικά, όταν ξημερώνει η μέρα της συναυλίας, η μικρή είναι κεφάτη και φρέσκια σαν τριαντάφυλλο. Περνάμε τη μέρα χαλαρά και ξεκινάμε στις 4 το απόγευμα για το Ο2. Το πρόγραμμα που μας έχουν στείλει, γράφει οτι οι πόρτες θα ανοίξουν στις 6, το πρώτο συγκρότημα θα ξεκινήσει στις 7:30 και η Miley θα βγει στις 8:30. Είμαι μέσα στο άγχος, επειδή η μικρή έχει ντυθεί Κάμντεν και φοβάμαι οτι θα ψοφήσει στο κρύο, φοβάμαι οτι θα κουραστεί υπερβολικά, φοβάμαι οτι θα τσαλαπατηθούμε εκεί πέρα –είναι και η συναυλία είναι sold out... Είναι η πρώτη συναυλία της ζωής της κι εγώ κάθομαι σε καρφιά!

Βγαίνουμε από τον υπόγειο μαζί με άλλες οικογένειες, περνάμε έναν διάδρομο κοντά στα 100 μέτρα όπου το κρύο ξυρίζει και πλησιάζουμε το μεγαθήριο. Στην είσοδο, πύργοι με τη Μiley και τα πιτσιρίκια αλαλάζουν! Παίρνω μια πρώτη ιδέα του κλίματος –χαμογελάω. Μετά συναντάμε ένα λούνα παρκ κανονικό και στεγασμένο –δεν κάνει κρύο εκεί πέρα κι όλα φαίνονται φαντασμαγορικά. Τρώμε χοτ ντογκ και βάφλες –ο κόσμος όλος βολτάρει χαλαρά. Ανασαίνω –μέχρι εδώ καλά.

Έξω από τις θύρες του Ο2 οι πάγκοι πουλάνε μπλουζάκια της συναυλίας, προγράμματα κι εκείνα τα καβλιτζέκια που μοιάζουν με στυλό αλλά βγάζουν πολύχρωμα φώτα. Φυσικά η μικρή τα θέλει όλα και είναι η μέρα της. Ανακαλύπτω, όσο περιμένουμε τη σειρά μας, οτι ΟΛΑ τα κοριτσάκια 9-12 χρονών αγοράζουν το ίδιο σχέδιο μπλούζας (από τα 8 διαφορετικά που υπάρχουν) και ΟΛΑ τα κοριτσάκια 14-16 χρονών αγοράζουν ένα άλλο σχέδιο! Και θυμάμαι οτι έχω χρόνια να δω «στολή συναυλίας» -από τότε που βάφαμε στη ζούλα τα μάτια μας έξω από το Σπόρτινγκ.

Κόβουμε βόλτες μέχρι ν΄ανοίξουν οι θύρες –πολύς κόσμος, πολλά κοριτσάκια, ντυμένα στο ίδιο στυλ με την κόρη μου, κοιτάζονται καθώς διασταυρώνονται, ανταλλάσσουν συνωμοτικά βλέμματα, «σήμερα είναι η μέρα μας», «από που το πήρες αυτό;», «σήμερα ο κόσμος είναι δικός μας» -δε μιλάνε, αλλά τα νιώθω κι ανατριχιάζω.

Οι θύρες ανοίγουν 6 ακριβώς, φυσικά! Και κανένας δεν στριμώχνεται, κάνουμε πλάκα με την Tomboy και λέμε πως αν φωνάζαμε τώρα «ντου ρε, ντου!» θα μας κοιτάγανε όλοι σαν εξωγήινους.

Φτάνουμε έξω από τις πόρτες της Αρένας, ο καθένας στήνεται έξω από την δική του κερκίδα –περιμένουμε υπομονετικά στην ουρά. Από τα μεγάφωνα λένε, «μην κάνετε ουρές, οι θέσεις σας είναι αριθμημένες, πηγαίνετε στα μπαρ μέχρι ν΄ανοίξουν οι πόρτες». Κανείς δε δίνει σημασία –περιμένουμε στην ουρά, Άγγλοι, Ισπανοί, Γερμανοί, Ιταλοί, Ρώσοι κι εμείς. Από τα μεγάφωνα λένε, «προσοχή παιδιά –για τη δική σας ασφάλεια απαγορεύεται να πατάτε πάνω στα καθίσματα» κι ένα κοριτσάκι πίσω μας απαντάει, «μα δεν θα πατάω πάνω στο κάθισμα –ΘΑ ΧΟΡΟΠΗΔΑΩ πάνω στο κάθισμα». Οι πόρτες ανοίγουν, πηγαίνουμε στις θέσεις μας. Η Αρένα είναι απλώς ένα συναυλιακό όνειρο κι όλες οι εγκαταστάσεις δηλαδή είναι ο καλύτερος συναυλιακός χώρος που έχω δει στη ζωή μου.

Στις 7:30 ακριβώς βγαίνουν οι Metro Station. Δεν ξέρω αν το επεσήμανα παραπάνω, αλλά η οικογένεια Cyrus δείχνει πολύ δεμένη –έτσι λοιπόν, αυτό είναι το συγκρότημα που παίζει ο αδερφός της Maily, ο Tracey, κι ο αδελφός του συμπρωταγωνιστή της στη Hannah Montana. Οικογενειακά κόλπα και κάμποσο παρεϊκά! Ο άλλος αδερφός της Mailey (είναι κι 8 παιδιά πανάθεμά τα!) παίζει κιθάρα στο συγκρότημα της αδερφής του!
Αυτός λοιπόν ο Tracey μου κλόνισε κάπως την αντίληψη περί της βαθιάς χριστιανικότητας της οικογενείας Cyrus επειδή είναι κάπως τρομακτικό παλικάρι -με τόσα τατουάζ που μόνο σε ναό σατανιστών θα γινόταν ευχαρίστως δεκτός! Μπορεί και να κάνω λάθος... Πάντως, από φωνή είναι εντελώς γιούχα (τη δουλειά την κάνει όλη ο άλλος, ο αδερφός του κολλητού). Κι από κιθάρα δεν έχει ελπίδα να γίνει ο επόμενος Randy Rhodes, αλλά από σκηνική παρουσία γαμούσε το άτομο! Ζογκλέρ!



Οι Metro Station πρέπει να κοιμούνται αγκαλιά με τα βινύλια των ποπ πανκ Εγγλέζικων συγκροτημάτων –δείχνουν μάλιστα ένα περίεργο κόλλημα στο γράμμα V. Vibrators, Vapors για την ακρίβεια –πολύ ωραία πράγματα για γέρους σαν εμένα!
Ο Tracey πετάγεται στην άκρη της σκηνής, φωνάζει «ουρλιάξτε!» και τα πιτσιρίκια ουρλιάζουν αφιονισμένα. Μετά φωνάζει, «χοροπηδήξτε!» και τα πιτσιρίκια τινάζονται σαν ελατήρια. «Σου αρέσει;» ρωτάω την κόρη μου όταν σταματάει για λίγο να χτυπιέται. «Τον τιμάω επειδή είναι αδερφός της Miley», μου απαντάει και τότε καταλαβαίνω. Τα πιτσιρίκια ήρθαν εδώ για να το διασκεδάσουν –δεν καταλαβαίνουν από κούραση, δεν κρατάνε τις τσιρίδες τους από το φόβο μη βραχνιάσουν πριν παίξει η Miley, δεν γκρινιάζουν σε στυλ «άντε τελείωνε να βγει η δικιά μας». Τα πιτσιρίκια είναι καταπληκτικό κοινό συναυλίας –ήρθαν να τα χώσουν και θα το κάνουν, ότι κι αν γίνει.
«Είσαστε καταπληκτικοί, είσαστε πολύ καλύτεροι από τους Αμερικάνους, δεν ξέρω τι σας ταΐζουν, δεν ξέρω τι σας ποτίζουν –και δεν θέλω να μάθω –αλλά είσαστε θεότρελοι», τους λέει ο Tracey. «Ε, ρε γλείψιμο!» λέω στην Tomboy. Αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Επειδή οι πιτσιρικάδες των Metro Station παίζουν εντελώς ακομπλεξάριστα στη σκηνή και χαίρονται όλη τη φάση –δεν είναι μικρό πράγμα αυτό. Έχει τύχει να δω support πριν από μεγάλα ονόματα κι έχω δει το τρακ τους, καμιά σχέση με το θράσος αυτών των παιδιών που παίζουν λες κι όλος ο κόσμος ήρθε αποκλειστικά για χάρη τους.

Στις 8:30 ακριβώς σβήνουν τα φώτα και οι τεράστιες οθόνες της σκηνής αρχίζουν να στροβιλίζονται. Τα πιτσιρίκια μόνο που δεν σπάνε τα καθίσματα από τον ενθουσιασμό. Η πολυαναμενόμενη Miley Cyrus εμφανίζεται μέσα σ΄ένα παγόβουνο, η σκηνή λούζεται στο κρύο μπλε φως, οι γιγαντοοθόνες προβάλλουν την καταστροφή του πλανήτη από χιονοθύελλες, τα πιτσιρίκια μασάνε σίδερα ανεμίζοντας τα πολύχρωμα στυλοφωτάκια τους. Στη μέση του τραγουδιού το παγόβουνο σπάει και η σκηνή λούζεται σε εκρηκτικά κόκκινα-πορτοκαλί φώτα. Κοιτάζω την κόρη μου που είναι ανάμεσά μας –όρθια, χαμένη στο δικό της όνειρο. Δεν την ενοχλώ και δεν εντυπωσιάζομαι από το σόου.

Η Miley ρίχνει 3-4 τραγούδια στη σειρά χωρίς καν να χαιρετήσει τον κόσμο, τρέχει πέρα δώθε εμφανώς αγχωμένη. Λόγω της μικρής έχω δει και την προηγούμενη τουρνέ της σε ταινία –εκεί φαινόταν οτι η Miley διασκέδαζε όλο αυτό το πράγμα –τα γεμάτα στάδια, τη λατρεία, την απογείωση. Τώρα δεν δείχνει να διασκεδάζει καθόλου. Μάλλον επειδή στη συγκεκριμένη περιοδεία δεν είναι πια η Hannah Montana, δεν έχει τις πλάτες της Disney, δεν είναι πλέον το αγαπημένο παιδί-θαύμα της Αμερικής. Είναι μια τραγουδίστρια ποπ που πρέπει να κοντραριστεί με Σακίρες, Μπρίτνεϊ και όλα τα σχετικά –θα τα καταφέρει ή θα πάει άπατη;

«Είναι η πρώτη φορά που παίζω εδώ και είσαστε πολλοί καλύτεροι από τους Αμερικάνους», λέει λαχανιασμένη κι εγώ καταλαβαίνω οτι έχει πρόβλημα με την Αμερική η οικογένεια. Πρόσθεσε και το γνωστό απωθημένο των Αμερικάνων καλλιτεχνών να γίνουν αποδεκτοί από το Αγγλικό ιντελεκτουέλ κοινό... Ιντελεκτουέλ δωδεκάχρονα; Ακόμα κι έτσι!

Η συναυλία συνεχίζεται κι εγώ αρχίζω να ψιλογουστάρω, γιατί σε κάθε τραγούδι ξαναστήνεται από την αρχή όλη η σκηνή. Έχω δει οτι βρίσκονται τεχνικοί μέχρι και στην οροφή της Αρένας, 10 μέτρα ύψος, καθισμένοι στους προβολείς! Χορευτές που βουτάνε σε καταπακτές, κοστούμια που αλλάζουν πριν ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου –υπερθέαμα. Στο «Fly on the wall» η σκηνή γίνεται κανονικός ιστός αράχνης, η Miley φτάνει στην άκρη και μια τροχαλία τη βουτάει –σηκώνεται στον αέρα τραγουδώντας, σβουρίζει τριγύρω, κατεβαίνει. «Αυτά τα έχει κάνει κι ο Ρουβάς!» παρατηρεί η Tomboy.

Στις θέσεις από κάτω μας κάθεται μια οικογένεια -πατέρας, μητέρα, αγοράκι, κοριτσάκι. Μας ρωτάνε από που πήρε την μπλούζα η κόρη μου, τους εξηγούμε οτι τις πουλάνε στο μπροστά μέρος της Αρένας, η μητέρα ετοιμάζεται να πάει κατά κει, να φέρει μια και στην κόρη της που δεν μπορεί να τα δώσει όλα άνευ μπλούζας με τη Miley! Γουστάρω.
Μας ρωτάνε από που είμαστε κι όταν τους λέμε οτι η μικρή ήρθε από Ελλάδα για να δει τη συναυλία ενθουσιάζονται. Της λένε οτι είναι πολύ μεγάλη θαυμάστρια της Miley, η κόρη μου κοκκινίζει και δε βγάζει άχνα.

Στη σκηνή η Miley κάνει διάφορα –έχει χαλαρώσει, κοροϊδεύει έναν φανατίλα (μεγάλο άνθρωπο για όνομα του Θεού!) που στέκεται όρθιος στο πλάι. Ο φανατίλας της πετάει ένα τριαντάφυλλο (ή κάτι τέτοιο), εκείνη ρίχνει ένα περιποιημένο πλασεδάκι και το λουλούδι εκσφεντονίζεται μακριά από τη σκηνή, μετά κάνει νόημα στον φανατίλα ν΄ανέβει πάνω –εκείνος κωλώνει (που πας ρε Καραμήτρο;) Η φωνή της κάνει κάμποσα κοκοράκια επειδή είναι 17 χρονών γαμώτο –σ΄αυτή την ηλικία στρώνουν οι φωνές κι αν δεν καπνίζεις, χέσε μέσα, πως να βγάλεις γρέζι; Αλλά τότε ανακαλύπτω οτι η κοπέλα δεν κωλώνει, δεν τη νοιάζουν όλα αυτά –βουτάει το κάθε τραγούδι από τα μαλλιά και το σκίζει. Όπως μπορεί, όσο μπορεί και σ΄όποιον αρέσει! Τα παιδιά πάντως παραμένουν σε κατάσταση υστερίας.

Ρίχνει και μια διασκευή του "I love Rock ‘n’ Roll", ο πατέρας από κάτω μου πωρώνεται. Εντάξει –δεν εντυπωσιάζομαι. Αλλά όταν σκάει μια τσοπεριά στη σκηνή κι εκείνη ανεβαίνει πάνω και μετά η τσοπεριά με τη Miley απογειώνονται δεμένες σε τροχαλίες μου πέφτει το σαγόνι. Δεν ξέρω πόσοι θυμούνται τα Καρουζέλ, αλλά σκέψου όλη αυτή την κατάσταση στα 7-8 μέτρα από το τσιμέντο! Ακόμα μου σηκώνονται οι τρίχες στο σβέρκο!

Η Miley Cyrus έχει μια διαφορά από τις υπόλοιπες ποπ σταρ που έτυχε ν΄ακούσω πρόσφατα. Αντίθετα με αυτές, εκείνη πατάει γερά στο southern hard rock. Ναι, έχει χιπ χοπ τραγούδια, ναι έχει γλυκανάλατα –αλλά έχει και κάτι ζόρικα για να κοπανάς τη μαλλούρα στα ηχεία! Όπως τότε που τα έριχνε η Pat Benatar, αν θυμάσαι. Κι αυτό μου αρέσει.

Κάποιοι άρχισαν να φεύγουν πριν τελειώσει η συναυλία για να γλιτώσουν το πήξιμο, ρωτήσαμε την κόρη μας. «Ούτε να το σκέφτεστε, αν χάσω τραγούδι της Miley θα αυτοκτονήσω!» μας ξεκαθάρισε. Δεν επιμείναμε.

Κι εμένα με πιάσανε πάλι οι φόβοι –από που θα βγει όλος αυτός ο κόσμος;

Όταν τελείωσε η συναυλία ξεκινήσαμε το γρήγορο βήμα, μπλεχτήκαμε με άλλους που έφευγαν –δεν υπήρχε στρίμωγμα. Σε όλη τη διαδρομή είχαν ανάψει ταμπέλες που έγραψαν «έχουν μπει σε εφαρμογή οι διαδικασίες ασφαλούς αποχώρησης πλήθους» -γέλασα απαξιωτικά. Μετά από λίγο όμως είδα δεκάδες υπαλλήλους με κίτρινα αδιάβροχα να μας δίνουν οδηγίες, μας πήγαν έτσι συντεταγμένους μέχρι το σταθμό του υπόγειου όπου τα μεγάφωνα φώναζαν τα δρομολόγια. Κάναμε να μπούμε, ένας κίτρινος μας φώναζε «μη μπείτε σ΄αυτό το βαγόνι, προχωρήστε μπροστά που έχει χώρο». Τον ακολουθήσαμε κι έτσι βρήκαμε θέση να καταρρεύσει η μικρή!

Εξουθενωμένη, με κατακόκκινα μάγουλα και τον ιδρώτα να τρέχει με ρώταγε: «μα γιατί να τελειώσει η συναυλία; γιατί να μη μείνουμε για πάντα εδώ; στην Αθήνα είναι όλα τόσο βαρετά! πότε θα ξανάρθουμε;»

Δίπλα μας δυο κοριτσάκια είχαν αγκαλιάσει έναν συνομήλικό μου. «Ευχαριστώ μπαμπά», έλεγε το ένα. «Ευχαριστώ κύριε Τάδε», έλεγε το άλλο. «Καλά Χριστούγεννα κορίτσια», χαμογελούσε εκείνος γαλήνια. Τον ένιωθα απόλυτα.

Θέλω να πω κάτι τελευταίο –θέλω να πω οτι είμαι υπερήφανος για την κόρη μου. Γουστάρω τον φανατισμό της, γουστάρω που έχει κόλλημα με τη Miley Cyrus κι όχι με τον Μαρτάκη, τη Βανδή ή εκείνο το αρκούδι που είναι της μόδας τώρα τελευταία.

Κι αν ποτέ διαβάσει αυτό το κείμενο, ελπίζω να μην απογοητευτεί από τα όσα ξέχασα κι όσα δεν πήρα χαμπάρι από εκείνο το βράδυ–ξέρεις, δικό σου ήταν το ταξίδι μικρούλα, εμείς απλά συνοδεύαμε.

Κι αυτό είναι το αγαπημένο μας τραγούδι από τη Miley Cyrus, ευχαριστώ ρε πιτσιρίκα που μου το έμαθες!

16 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Michael Sc είπε...

:)

Τι ωραία!

(κι ας αισθάνθηκα γερος ρε)

The Motorcycle boy είπε...

Άμα έβλεπες φίλε μου τα πιτσιρίκια να τα χώνουν σε κομμάτια απ΄αυτά που παλιά τα λέγαμε "νιου γουέιβ" (θυμάσαι έτσι;) και να είναι ντυμένα σε στυλ Μπλόντι όλα τους, θα αισθανόσουν γέρος μεν, αλλά υπέροχα ζωντανός.

mindstripper είπε...

Η κόρη σου μάλλον θα μπορούσε να γίνει κολλητή μέχρι θανάτου με την ανηψιά μου η οποία με τραβολόγησε στον κινηματογράφο για να δούμε την ταινία όταν πρωτο-βγήκε. Ετών 10 ζωή νά 'χει και ψωνάρα μεγάλη. Κι εγώ παρότι μπήκα στο σινεμά με μία φάτσα απελπισίας καθότι ποτέ δεν ήμουν girlie-φάση (όπως πίστευα ότι θα ήταν αυτό που θα έβλεπα), βγήκα ένας ακέραιος άνθρωπος που ευχαριστήθηκε μία καλογυρισμένη και γλυκιά ταινία μαζί με το ανηψούδι του, για τους λόγους που αναφέρεις στο ποστ σου.

Είσαι και γαμώ τους μπαμπάδες τελικά. :)

Σας φιλώ και τους τρεις σας και σας εύχομαι όμορφες γιορτές μίστερ.

The Motorcycle boy είπε...

Να μας τις ευχηθείς από κοντά τις καλές γιορτές -και μαζί με την ανηψιά σου μάλιστα -επειδή τώρα τα Χριστούγεννα θα έχουμε τη μικρή στο σπίτι. Μάζεψε την πιτσιρίκα και φέρτην εδώ να μπει στο κλαμπ -μέχρι και καραόκε της Χάννα έχουμε, θα γίνει της Αγίας Μοντάνας εδώ μέσα!

Πάντως είχα συγκλονιστεί κάπως στην ταινία, με εντυπωσίασαν οι αντιδράσεις των παιδιών -όχι επειδή ήταν φανατίλες, αλλά γιατί άφηναν κι εμάς τους κωλόγερους μέσα στην αίθουσα να τα βλέπουμε. Καλά παιδιά! -εμείς θα τους είχαμε αλείψει λάδι τους γέρους και θα τους καίγαμε αν ήμασταν στη θέση τους.

La koumbara είπε...

Δεν ξέρω αν σκέφτηκες καλά τις προεκτάσεις αυτής της ανάρτησης. Ξέρεις πόσες (προ)έφηβες θα ζητήσουν τώρα να τις υιοθετήσετε; (συμπεριλαμβανομένης της μεγάλης μου κόρης!)

Καλές γιορτές!

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα, το σκέφτηκα κι αυτό, αλλά είναι πλέον αργά επειδή όλες οι συναυλίες της Maily είναι sold out. (Μέχρι την επόμενη περιοδεία της ελπίζω να έχει ξεχαστεί το πράγμα!)

Πάντως, νομίζω οτι αυτό το κόλλημα που έχει η κόρη σου και η κόρη μου (και τόσες άλλες κόρες) δεν είναι πολύ κακό -συγκριτικά με το τι κυκλοφορεί εκεί έξω. Για παράδειγμα, εκείνο το Nobody's perfect βοήθησε πολύ με τους στίχους του την κόρη μου να δέχεται πιο χαλαρά τις αποτυχίες.

Καλές γιορτές σε όλους μας.

Michael Sc είπε...

"δεν είναι πολύ κακό -συγκριτικά με το τι κυκλοφορεί εκεί έξω"

Θα συμφωνήσω. Και για έναν επιπλέον λόγο από εκείνον που αναφέρετε στην εφηβική θεματολογία των τραγουδιών.
Ο λόγος είναι ότι -όπως και εμείς, έτσι και τα παδιά σήμερα, μαθαίνουν να ακούν μουσική χάρη σε όσα πράγματα φτάνουν στ' αυτιά τους από το εξωτερικό.
Τις κόντρες και τα τρίηχα στα τύμπανα (ρώτα την κόρη σου να σου πει τι είναι) :Ρ
στο live κομμάτι "Kicking and Screaming" που ποστάρεις, δεν θα τα ακούσεις να τα κάνει έλληνας ντράμερ ποτέ. Όχι επειδή δεν μπορεί, αλλά επειδή δεν τα "κατέχει", είναι άλλη μουσική φιλοσοφία, που μόνο κάποιος εξοικειωμένος με ένα είδος μπορεί να "περάσει" στο παίξιμό του.
Όπως το λες κάπου, οι τύποι έχουν ακούσει πολύ '80s stadium rock, NY punk και δε συμμαζεύεται.
Ωραία, ωραία.

The Motorcycle boy είπε...

Καλά, η θεματολογία των τραγουδιών της, πέρα από την εφηβικότητα (η οποία δε με αγγίζει βέβαια, αλλά δεν απευθύνεται σε μένα η καλλιτέχνης) έχει και κάποιες εντυπωσιακές στιγμές. Ας πούμε, κόψε στιχάκια που έχει γράψει η πιτσιρίκα:

The 7 things I hate about you
You’re vain, your games, you’re insecure
You love me, you like her
You make me laugh, you make me cry
I don’t know which side to buy
Your friends, they’re jerks
When you act like them, just know it hurts
I wanna be with the one I know
And the 7th thing I hate the most that you do
You make me love you
Αγνό κοριτσίστικο ροκ εν ρολλ, επιπέδου I hate myself for lovin you -ρίχτα Τζόαν και τα ρέστα δικά σου!

Στο βιντεάκι που σήκωσα ο ήχος είναι άθλιος, αλλά έχεις δίκιο. Αν ακούσεις τα τραγούδια, φαίνεται οτι έχουν φτιαχτεί και παιχτεί από άτομα που το κατέχουν το άθλημα. Να σου πω και τι έπαθα τις προάλλες! Αρπάζω την κιθάρα της μικρής, πιάνω και κάτι παρτιτούρες του Κέιβ, δοκιμάζω το Cannibals hymn -μια χαρά, τρία ακόρντα όλο το κομμάτι! "Θα σου παίξω τώρα Miley Cyrous", λέω στη μικρή για να κάνω φιγούρα. Πιάνω την παρτιτούρα -5 ακόρντα μέχρι να μπει στο κουπλέ, 8 ακόρντα το κουπλέ, άλλα τόσα το ρεφρέν -σούμα 10 διαφορετικά ακόρντα, τα 4 με μπαρέ! "Άστο", της λέω "και βάλε καλύτερα καραόκε -δε βγαίνει το κομμάτι!"
Τότε ξαναθυμήθηκα οτι η μουσική που θεωρούμε "συνηθισμένη" είναι και η πιο δύσκολη να παιχτεί.

Bonnie είπε...

σας νιώθω οικογενειακά... και μεις μία από τα ίδια περνάμε με την πιτσιρίκα του αδερφού μου, όσο κι αν προσπαθώ να την πείσω ότι οι pantera ροκάρουν καλύτερα... από την άλλη, τι miley τι milli vanilli, όλοι τα ζήσαμε αυτά (και κοίτα πως καταντήσαμε) :P

The Motorcycle boy είπε...

Μην της την μπαίνεις με Παντέρα γιατί θα σου τη βγει με τους Μέτρο Στέισον της γνωστής οικογενείας κι άντε να σηκώσεις κεφάλι! Επειδή και πιο όμορφος είναι ο τραγουδιστής τους και περισσότερα τατού έχει.

Όχι ρε -τι Μίλι Βανίλι; Αυτοί ήτανε χλεχλέδες, η δικά τους η Μάιλι και ροκάρει και κλωτσάει και καβαλάει το μικρόφωνο άμα λάχει! Τώρα βέβαια, δεν ξέρω... Υπάρχει κι αυτή η διαφορά ηλικίας, ας πούμε όταν βγήκαν οι Βανίλι εγώ ήμουνα 25 πατημένος... Όταν ήμουνα 10 χρονών, υπήρχε μόνο η Ραφαέλα Καρά και οι Μπόνεϊ Εμ, οπότε -και λίγα έπαθα στη ζωή μου!

Υ.Γ.: Κάνω λάθος ή έπρεπε να βάλω Μάιλι Σάιρους για να σχολιάσεις πρώτη φορά εδώ μέσα; Κοίτα ρε η Μάιλι! Μέχρι γκόμενα θα βγάλω με την πάρτη της!

άσωτος είπε...

σορυ που θα βγω εκτος κλιματος αλλα τα τραγουδια και τους καλλιτεχνες αυτους του θεωρω σκουπιδια. δημιουργηματα εταιριων για να κονομισουν απο τους μπαμπαδες των μικρων κοριτσιων. εχω και εγω δυο ξαδερφουλες σε αυτη την ηλικια με καρδουλες και νεκροκεφαλες αλλα οκ απλα καλοστημενο μανατζμεντ με περιτυλιγμα ροκ. δεν περιμενω φυσικα τα πιτσιρικια να ακουν sabbath αλλα για μενα οι metro station (ακουσα 4 τραγουδια τους στο you tube) δεν εχουν καμια διαφορα απο αλλα boys bands εγχωρια και μη. α! αν αρχισει τα μαρτινσ απο τοσο μικρη οταν μεγαλωσει θα τα εχει βαρεθει και θα φοραει 18 τα δωδεκαποντα ;-)

The Motorcycle boy είπε...

Αγόρι μου -γιατί την άποψή σου την έχω ξανακούσει παλιότερα από τους Κνίτες; Κι εκείνοι σκουπίδια των πολυεθνικών χαρακτήριζαν τη ροκ (και είχαν εν μέρει δίκιο, όπως και εσύ φυσικά).

Οι Μέτρο και η Μάιλι αδερφέ έχουν ακριβώς τα ίδια στιχάκια που είχαν όλα τα ποπ γκρουπ μέχρι σήμερα -τα ίδια λέγανε και οι Μπιτλς, ας πούμε. Από μουσική δεν είναι τίποτα διάνοιες, αλλά ΟΚ -πήξαμε στις διάνοιες, άσε και κανέναν να ξαναπεί τα συνηθισμένα που μας έλειψαν.

Κοντολογίς, εσύ τα λες ωραία -αλλά για ξηγήσου καμιά πρόταση. 10 χρονών είναι, τι να της βάλω ν΄ακούσει; Ρέιντιοχεντ ή Σεπούλτουρα; Η επιλογή είναι Μάιλι ή Γκάμι Μπέαρ -μην ξεχνάς οτι τα παιδιά ζουν μέσα στη διακίνηση. Και λέω χίλιες φορές Μάιλι (οι Μέτρο δεν της αρέσουν). Αν έχεις άλλη πρόταση -ρίχτη.

Δυο πράγματα ακόμα: τα πιτσιρίκια Σάμπαθ ακούνε, από εκεί τριγύρω κλέβουν οι Μέτρο, αλλά αυτοί -αντίθετα από τον Όζυ -δεν έχουν ριάλιτι στην τηλεόραση. Τουτέστιν, έτσι είναι η ποπ και η ροκ είναι κατά 95% ποπ.

Εντάξει, μπορεί να φοράει 12άποντα στα 18 -και τι να κάνω εγώ τώρα; Να μου ζητήσει Μάρτενς και να της πάρω λουστρίνια με αγκράφα, σαν αυτά που φοράνε τα κορίτσια στην εκκλησία; Ή να της πάρω π.χ. εσπαντρίγιες επειδή τα παιδιά δεν πρέπει να κακομαθαίνουν από μικρά και να τα έχουν όλα; Αυτά τα έλεγε η μάνα μου που πέρασε κατοχή!

Υ.Γ.: Γερνάς φίλε μου, σε λίγο θα με περάσεις κι εμένα. Άσε τα παιδιά να κάνουν του κεφαλιού τους, αυτά ξέρουν πάντα καλύτερα.

άσωτος είπε...

φιλε ολοι γερναμε. και η κορη σου απο 8 σε 8 1/2 γερναει αυτη απλως δεν το καταλαβαινει. τωρα για τους κνιτες σορυ αλλα ακυρο παραδειγμα... αυτοι μετα απο λιγα χρονια το γυρισαν εγω δε νομιζω σε λιγα χρονια να ακουω metro station... και νομιζω οτι δεν εχω πολλα κοινα με τους κνιτες.

προταση δεν εχω για τα δεκαχρονα, ας ακουσουν οτι να ναι, αλλωσε δε περιμενω να εχουν σε αυτη την ηλικια κατι ιδιαιτερο αλλα δε θα το υποστηριξω κιολας(αν ημουν πατερας μπορει να τα εβλεπα αλλιωσ τα πραγματα λογω υπερβολικης αγαπης)....

τα πρωτα μου μαρτινς (16χρ) οταν τα ειδε η μανα μου επαθε κριση και τα πηρα απο οικονομια καμποσον μηνων, σορυ αλλα δε νομιζω να σημαινουν το ιδιο με καποια που της τα πηρε ο μπαμπας της.

μακαρι τα παιδια να εκαναν του κεφαλιου τους αλλα νομιζω οτι κανουν αυτα που τους βαζουν στο κεφαλακι τους....

τα παιδακια τα αγαπαω πολυ, αλλα μη θεωρησουμε και τη Miley cyrvus σοβαρη τραγουδιστρια επειδη τη γουσταρουν δεκαχρονα ε;;;;

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, σαφώς και όλοι γερνάμε -η επισήμανσή μου είχε να κάνει με το οτι όσα είπες μου φάνηκαν πιο γεροντίστικα ακόμα κι από αυτά που λέω εγώ.

Πρόσεξε τώρα, και μην το βλέπεις κλειστά προσωπικά -το οτι η Χ άποψή σου ήταν Κνίτικη δεν πάει να πει πως κέρδισες συνδρομή στην ΚΝΕ εφ όρου ζωής. Στο θέμα μας -ναι, το γύρισαν οι Κνίτες μετά και τι έγινε; Εκεί που βρίζανε το ροκ φτάσανε να αποθεώνουν τον "απόλυτο ροκά Βασιλάκη"! Κάνε τη σύνδεση και σκέψου: αν οι Χ Μέτρο Στέισον συνεχίσουν καμιά δεκαετία ακόμα και πλασαριστούν σωστά, πόσοι πούροι ροκάδες δεν θα δουν σ΄αυτούς τους καινούργιους Γκριν Ντέι; Εγώ λέω πολλοί, όπως και πολλοί ήταν αυτοί που υποκλίθηκαν στο μεγαλείο της Μαντόνα κι ας επιμένω εγώ να θυμάμαι οτι αυτή ποτέ δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα παρλιακό που έδειχνε ολίγη από μπούτι.
Τέλος πάντων, το έγραψα και στο ποστ οτι δε λένε πολλά οι Μέτρο, αλλά σκουπίδια δεν είναι φίλε.

Ας ακούσουν ότι νάναι τα παιδιά λες; Διαφωνώ. Με ενοχλεί ο Μαρτάκης και η Βανδή π.χ. Αν τα άκουγε η κόρη μου δεν θα την έκλεινα σε μοναστήρι για να τη σώσω αλλά δεν θα ήμουνα και χαρούμενος -εντάξει; Η Μάιλι τώρα, τα λέει μια χαρά κατά τη γνώμη μου και τα παίζει μια χαρά για τα γούστα μου. Άρα, χαίρομαι που την ακούει η κόρη μου. Και ξέρεις κάτι; Το θέμα δεν είναι "ας ακούσουν οτι θέλουν τα παιδιά", αλλά "ας ακούσουμε εμείς τα παιδιά". Εσύ δεν περιμένεις από αυτά να έχουν σοβαρές απόψεις -εγώ έχω μάθει να θεωρώ τις απόψεις τους σοβαρές, το ίδιο και περισσότερο από τις δικές μου.

Οι Μάρτενς της κόρης μου θα της θυμίζουν οτι ο γέρος της ένιωσε υπερήφανος γι΄αυτήν όταν του τις ζήτησε κι ότι φοράει τη "στολή της Μάιλι" -χτες έριξε και κάτι πάνκικες τρικλοποδιές σε κάτι εκτάκια -εμένα αυτά μου φτάνουν.

Σαφώς τα παιδιά κάνουν οτι τους βάζουν στο κεφάλι (ζουν μέσα στη διακίνηση, το ξανάγραψα) αλλά μήπως εμείς κάνουμε κάτι πιο αυτόνομο, ας πούμε; Τίγκα στα στερεότυπα είμαστε, τι να λέμε τώρα;

Και η μάνα μου τα ίδια έλεγε "είναι σοβαρός τραγουδιστής αυτός που νιαουρίζει σαν κοπέλα;" Περί Ρόμπερτ Πλαντ ο λόγος! Η Μάιλι είναι σοβαρή, σοβαρότατη για την κόρη μου κι εμένα μου περισσεύει -αυτή την ακούει, όχι εγώ!
Αν τώρα θες τη δική μου γνώμη περί Μάιλι να σου την πω: η πιτσιρίκα έχει φωνάρα (κλάσεις καλύτερη από Μαντόνες και Μπρίτνεϊ), έχει τρομερό τσαμπουκά και πνευμόνια πάνω στη σκηνή, γράφει τραγούδια από τα 14 της και είναι αρκετά αλήτρα για την αμερικάνικη κοινωνία. Τα ρίχνει και χαρντροκάδικα... Ε, δεν τη λες κι εντελώς ασόβαρη! Δεν εννοώ οτι πρέπει να τρέξεις να αγοράσεις τα άπαντά της -γούστα είναι αυτά -αλλά μόνο για πέταμα δεν είναι η κοπέλα.

Mr.Fixit είπε...

Autou tou eidous h mousikh -egw se auto to tsouvali 8a valw kai alla pragmata typou Green Day kai loipa neo-rockakia- apeu8ynetai apokleistika se paidia. Kai akrivws giauto to logo DEN einai sovarh, de xreiazetai na einai sovarh. Ena paidi den 8a ektimhsei to an enas kallitexnhs exei tis tade h tis deina epirroes, exei dika tou krithria. Kai nai, kalytera Miley Cyrus para Vandh kai Martakh. Alla mhn thn agiopoioume. H typissa, akoma ki etsi, synexizei na exei thn kallitexnikh aksia ths tsixlofouskas-alla auto de noiazei se tipota ta paidia, kai 8a htan parakseno an ta enoiaze h an htan se 8esh na to krinoun. Exoun olo ton kairo mprosta tous na diamrofwsoun sxetikh apopsh. Afhste ta, alla mhn afhneste ki eseis mazi.

Auta. Euxomai oti kalytero kai s'esena kai sthn korh sou kai se olous osous agapas gia thn kainouria xronia.

The Motorcycle boy είπε...

Κοίτα -γενικά η αγιοποίηση είναι μαλακία, τουτέστιν, μπορεί εγώ να γουστάρω π.χ. Κέιβ και να παθιάζομαι με την πάρτη του αλλά αυτό δεν σημαίνει οτι τα σκατά του Κέιβ μοσχοβολάνε! Και αν θυμάσαι, ακόμα και τους κλασσικούς ροκ άγιους, π.χ. Σιδηρόπουλο ή Μόρισον τους θεωρώ μέγιστα κωλόπαιδα αλλά και συνεχίζω να τους επικαλούμαι.

Περί σοβαρής μουσικής -κατά τη γνώμη μου, σοβαρή μουσική είναι η κλασσική και η τζαζ π.χ. Εμείς που ακούμε ροκ, ακούμε γενικώς απλοϊκές μουσικές φόρμες (εξαιρέσεις υπάρχουν -εντάξει;) ακούμε δηλαδή ασόβαρη μουσική. Αλλά στ΄αρχίδια μας, εφόσον γουστάρουμε -το ίδιο ισχύει και με τα παιδιά.

Καλά το πιάνεις, η κόρη μου και οι συνομήλικοί της μεγαλώνουν μέσα στα Γκούντις και το Μαντ -όπου κυριαρχεί ο Μαρτάκης κι ο Παρτάκης -προσωπικά, αντέχω περισσότερο τη Μάιλι από αυτούς και δατς ιτ.

Αυτή λοιπόν η Μάιλι δεν είναι ντιπ σούργελο (όπως η Λέιντι Γκάγκα π.χ.) Έχει φωνή, γράφει και κάποιους στίχους, έχει επιρροές από τον πατέρα της -έχει κάποιο μουσικό υπόβαθρο και κάποιο ταλέντο. Όπως ταλέντο είχαν και οι Άμπα, άσχετα αν τους σιχαινόμουν. Και, για την ώρα, η Μάιλι συμβαδίζει θεματικά με την κόρη μου -τραγουδάει για παιδιά σαν αυτήν. Αύριο μπορεί η Μάιλι να εξαφανιστεί, ή να γίνει παρουσιάστρια σε ριάλιτι, ή να το ρίξει στη ντρόγκα και να γίνει η καινούργια Γκρέις Σλικ -ξέρω ΄γω; Εμένα μου αρκεί το οτι την αντέχω σήμερα και το οτι δεν έχω κανένα πρόβλημα (αισθητικό ή συνειδησιακό) στο να την ακούει η κόρη μου. Όχι δηλαδή οτι αν άκουγε Βίσση θα μπορούσα να κάνω τίποτα -οπότε, θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό με την επιλογή της.
Η συναυλία της ήταν πάρα πολύ καλή για μένα που δεν είμαι φαν, δεν βαρέθηκα, δεν σπάστηκα και το κοινό ήταν υπερηχητικό! Δεν θα πέρναγα τόσο καλά αν πήγαινα στη Μπιγιονσέ ή στη Μαντόνα ας πούμε, τουτέστιν πολύ χαρούμενος από την όλη φάση.

Αυτά νομίζω -κι ελπίζω ποτέ να μην ακούσει η κόρη μου Γκριν Ντέι επειδή οι τύποι είναι καραγκιόζηδες και μαϊμουδίζουν τόσο τους Κλας που με κάνουν έξαλλο.

Κι εσύ να περάσεις καλά στη νέα χρονιά -αρκετό γαμήσι φάγαμε από την προηγούμενη, ας βγάλουμε και μια χρονιά πιο χαλαροί.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι