Παρασκευή, Ιανουαρίου 22, 2010

"Αγάπη μου, Ηρώ"

Όποιος κοιτάζει –βλέπει κι όποιος πεινάει για παραμύθι –το χάφτει άνευ γλάσο. Για όσους έστω και κατά λάθος, ίσως λόγω αυτοματισμού, διαθέτουν ακόμα το κουσούρι του κοιτάγματος, η ακόλουθη διαπίστωση είναι προφανής: Οι εποχές ανακυκλώνονται για λόγους κατανάλωσης και ποδηγέτησης.
Για όσους τώρα γουστάρουν παραμύθι, υπάρχουν άπειρες σελίδες αφιερωμένες στους Αδελφούς Γκριμ, στον Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Άνασεν, τον λένε οι Δανοί) κι αν θέλουν κάτι πιο σύγχρονο υπάρχουν οι εκδηλώσεις για το "Ελληνικό Καλτ της δεκαετίας του ’80", κάποια αναπαραγωγή εκπομπής της ΕΡΤ για το ελληνικό ροκ του ’80 στο you tube, τα φορέματα με βάτες και τα περικάρπια με διαμαντάκια που ξαναεμφανίστηκαν στις βιτρίνες...

Αστεία πράγματα; Μακάρι!

Εγώ είχα την ατυχία (επειδή περί τεράστιας γκαντεμιάς πρόκειται!) να ζήσω τη δεκαετία του ’80 με όλα τα φουλ έξτρα –μιζέρια, μιμητισμός, κακοφωτισμένα πλάνα... Όσο πιο γρήγορα τα ξεχάσουμε όλα αυτά, τόσο το καλύτερο για την ψυχική μας υγεία –έτσι πίστευα. Γι΄αυτό και εντυπωσιάστηκα τις πρώτες φορές που άκουσα να γίνεται λόγος περί καλτ ταινίες εκείνης της δεκαετίας. Κάποιος Κρις Σφέτας λέγανε, που έπαιζε σε ταινίες καράτε –ποιος πούστης ήταν αυτός; Δεν είχα ιδέα! Αλλά δε με πείραξε ιδιαίτερα, επειδή τα καράτε δεν ήταν ποτέ του γούστου μου.
Μετά τα πράγματα καλυτέρεψαν προς το χειρότερο –άρχισα δηλαδή ν΄ακούω περί ταινιών με αθάνατες ατάκες του τύπου «η αλήθεια είναι οι Sex Pistols πατέρα!», έπεσε και ο σχετικός βομβαρδισμός με βιντεάκια, ανακάλυψα οτι ο Ευαγγελόπουλος, ο Πετρόχειλος, ο Ευαγγελίδης και οι άλλοι τέτοιοι είχανε βρικολακιάσει! Φυσικά, η επανεμφάνιση της Ρένας Παγκράτη, της Καίτης Φίνου, του Σταμάτη Γαρδέλη, του Πάνου Μιχαλόπουλου και του Στάθη Ψάλτη ήταν καθαρά θέμα χρόνου –κι ο χρόνος είναι, ως γνωστόν, αδυσώπητος. Πάρε αφιερώματα σε «εναλλακτικά μαγαζιά», πάρε αποσπάσματα ταινιών που αντιμετωπίζονταν με την ευλάβεια αποσπασμάτων βιβλίου των Εκδόσεων «Ο Άγιος Θεράπων» (όποιος θυμάται –ξέρει), βάλε και 10 κιλά ελληνικές τσόντες για να απενοχοποιηθεί η φτηνιάρικη έξαψη...

Εγώ δεν τα θυμάμαι όλα αυτά.

Δεν τις ξέρω τις ταινίες και δεν έχω δει τις περισσότερες από τις συγκεκριμένες τσόντες. Αλλά σινεμά πήγαινα καθ΄εκάστην (που λένε και στα πατσατζίδικα), είχε μάλιστα έναν τσοντοσινεμά (ΔΡΟΣΙΑ –ΨΥΞΙΣ) επί της Συγγρού, εκεί που αργότερα άνοιξε η MAD, μαζευόμασταν οι ρεμπεσκέδες φοιτητές και μπουκάραμε συχνά-πυκνά. Το θέμα ήταν να τραβήξουμε μαζί μας τις παρθενώπες τις σχολής και να κάνουμε χάζι τις αντιδράσεις τους όταν άρχιζαν τα όργανα στην οθόνη –θυμάμαι μια στρυφνή που είχε σκυμμένο το κεφάλι από την αρχή ως το τέλος της ταινίας, τέλος πάντων, δεν είναι εκεί το θέμα...

Μαθητές ακόμα, είχαμε πάει να δούμε τα «Τσακάλια» και μετά τη «Στροφή» για να καφριλέψουμε το σινεμά, ένας πεινάλας συμφοιτητής μου, σκατίφλωρος, είχε παίξει σε κάποια από τις επόμενες ταινίες του Δαλιανίδη, είχαμε βρεθεί άλλη μια φορά κατά λάθος στην ΟΠΕΡΑ όταν παίζονταν οι «Φυλακές Ανηλίκων» και κράζαμε τον Βασίλη τον Κολοβό, αυτόν τον άγιο άνθρωπο που είχε την ατυχία να βρίσκεται στην αίθουσα –άντε, να το κάνω πιο μουλτινάσιοναλ, είχαμε σπάσει και κάτι καθίσματα στην προβολή της «Τάξης του ‘84»... Και είχαμε πετάξει σάμαλι σε μια θεατρική παράσταση του «Αγίου Πρεβέζης» του Κολλάτου.

Από τσόντες, προλάβαμε τον Γκουσγκούνη στα τελειώματα, τον Σουγκλάκο τον θυμόμαστε σε αφίσες μουτζουρωμένες με μαρκαδόρο: «ΚΑΤΣ –ΑΠΑΤΗ –ΟΛΑ ΣΙΚΕ», αυτά ήταν όλα.

Πως λοιπόν ξαφνικά οι βιντεοκασσέτες που βγαίνανε με τα τσουβάλια στα τέλη του ’80 αναγορεύτηκαν σε «καλτ»; Θυμάμαι κάτι περίεργες ταινίες που προβάλλονταν στα μεταμεσονύχτια αφιερώματα –τα διοργάνωναν οι Αδελφοί Αλαφούζοι κι όσο περίμενες να κόψεις εισιτήριο περνάγανε από δίπλα σου φέρετρα με γκόμενες, ξεκοιλιασμένοι, νεκροζώντανοι –συνηθισμένα πράγματα. Τις ταινίες δεν τις θυμάμαι επειδή ξεκινάγανε κατά τις 3 το βράδυ και κανένας μας δεν ήταν σε νηφάλια κατάσταση –αλλά, είμαι σίγουρος οτι δεν έπαιζε η Ελένη Φιλίνη, ούτε ο Πετρόχειλος –ίσως να είχα δει κάποια με την Τίνα Σπάθη... Τέλος πάντων, κάπως έτσι το βλέπαμε τότε το «καλτ».

Είδα κι εκείνη την εκπομπή για το ελληνικό ροκ του ’80 που ανέφερα στον πρόλογο –κάπως σόλοικη μου φάνηκε! Μίλαγε πολύ ο Πούλικας, έπαιζαν κι ένα κομμάτι οι Last Drive -παρακάτω; Α ναι, μίλησε και συντάκτης του ΗΧΟΥ –με πιάσανε τα διαόλια μου! Επειδή ήμουνα από τότε αντίθετος με την ελιτίστικη λογική του ΗΧΟΥ –αυτοί ρε παιδί μου, δουλεύανε σε περιοδικό που προμοτάριζε στερεοφωνικά και με τέτοιο κριτήριο επέλεγαν δίσκους. Εγώ είχα ένα μηχάνημα της πυρκαγιάς –τενεκέ σκέτο –δεν μ΄έπαιρνε για ακριβότερο. Και δεν το χρειαζόμουν δηλαδή, η μουσική που άκουγα ήτανε πήχτρα στην παραμόρφωση –ο πιο αρτιστίκ δίσκος που ακούμπησε το πλατό μου ήταν των Van Der Graaf Generator –μια χαρά έπαιζε! Στην αρχή, που λες, οι συντάκτες του ΗΧΟΥ με Φωτεινό Οδηγητή τον Αργύρη Ζήλο, έβγαζαν σπυριά κάθε φορά που έγραφαν για πανκ ή σκα συγκρότημα. Μετά αλλάξανε τα κόζια, το πανκ απέκτησε απήχηση και ο Ζήλος είπε τη μνημειώδη φράση σε ραδιοφωνική εκπομπή: «αυτά είναι τα παιδιά για τα οποία πέθανε ο Sid Vicious»! Ομολογώ οτι δεν είχα καταλάβει, μέχρι εκείνη τη μέρα, οτι ο Sid ήταν συνεχιστής του Τσε Γκεβάρα, του Νέστορα Μάχνο και του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη –αλλά, γι΄αυτό υπάρχουν οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί, για να σε βγάζουν από την άγνοιά σου! Τέλος πάντων, όταν εμφανίστηκε το λεγόμενο New Wave ο ΗΧΟΣ επέστρεψε στα γνωστά του αισθητικά στάνταρ, ανακάλυψε το «αυστραλιανό μεταπάνκ» και τους κουμπάκηδες με τα σύνθια –τελευταίο αστείο που θυμάμαι από το συγκεκριμένο περιοδικό ήταν η ανακήρυξη του κοσμοϊστορικού δίσκου των Coil με τον μεταφυσικό τίτλο «Scatology» ως δίσκου της χρονιάς για το ΄88 (ή το ΄89, θα σε γελάσω...). Scatology λοιπόν –αυτό θυμάμαι.

Είδα μετά στο you tube οτι τη συγκεκριμένη εκπομπή την είχε «ανεβάσει» η Χρύσα Πανταζή –κι έτσι μου λύθηκαν κάποιες απορίες. Η Χρύσα ήταν η «σχέση» του Γιάννη του Ντρενογιάννη (από τότε εργαζόταν στο συγκρότημα Λαμπράκη που έβγαζε τον ΗΧΟ νομίζω), αυτού του σημαντικού (κατά τη γνώμη μου) κιθαρίστα, ο οποίος συμμετείχε στο αγαπημένο μου ελληνικό συγκρότημα, τους Anti Troppau Coulcil (έχω ξαναγράψει γι΄αυτούς –ο Βασίλης ο Τζαβάρας υπήρξε η καλύτερη φωνή της εποχής μου και ένας από τους καλύτερους frontmen που έχω δει στη ζωή μου).
Όταν διαλύθηκαν οι Anti Troppau, ο Ντρενογιάννης φόρμαρε τους Yeah! με την Πανταζή στο μπάσο –είχα πάει σε συναυλία τους, αγόρασα και το δίσκο τους, δε λέγανε πολλά (για την ακρίβεια δε λέγανε τίποτα –αλλά είμαι πολύ φανατικός για να το παραδεχτώ). Οι Yeah! φυσικά, εμφανίζονταν στην εν λόγω εκπομπή. Κι ο Πούλικας πανταχού παρών. Πούλικας καπνίζων τίγκα στην απαξίωση, Πούλικας ξυριζόμενος με Bic αλλά μη σταματών την αγόρευση –χέσε μας ρε Πούλικα στην τελική!
Μη με παρεξηγήσεις, τον γουστάρω τον Πούλικα, ωραία φωνή, γρεζαρισμένη, σωστή –έχω και τους δίσκους του –τον προσκυνώ για τη διασκευή του «Υπάρχω»... Ωραίος ο Πούλικας κι απέθαντος, σαν τον Μπέλα Λουγκόζι ένα πράμα! Αλλά, από τα μεγαλύτερα καπέλα της ελληνικής ροκ σκηνής, βρυκόλακας αδερφάκι μου! Όπου μυριζόταν φρέσκο αίμα έτρεχε να το πιει –καπέλωσε, παλιά, τους Socrates μετατρέποντας τις «Βραδιές Μπλουζ» στο ΚΥΤΤΑΡΟ σε βραδιές Πούλικα και συνοδευτικής μπάντας, καπέλωσε μετά κι εκείνο το πολύ ωραίο συγκρότημα που έπαιζε φανκ ροκ τύπου Gang of 4 –ξεχνάω, γαμώτο, τ΄όνομά τους– θαυμάσιοι στα Προπύλαια όταν παίζανε το Life during war time στη συναυλία για την αποποινικοποίηση, προσφάτως πίνει το αίμα του Πιλάλα -γενικά, πολύ Μπέλα Λουγκόζι ο Πούλικας, το ξανάπα αυτό!

Να μη σε κουράζω με έξτρα παραδείγματα –ανέφερα τα παραπάνω ενδεικτικά για να υποστηρίξω την άποψή μου. Τουτέστιν:

Στη δεκαετία του ’80, θυμάμαι οτι φοράγαμε τζιν μπουφάν, καρό καουμπόικα πουκάμισα με τι σερτ από μέσα, στρατιωτικά αμπέχονα, δερμάτινα (πλαστικά δηλαδή) σταυροκούμπωτα, αρβύλες και απομιμήσεις All Star. Και πολλές κονκάρδες και ραφτά, σταμπαριστά, παραμανοτά, πριτσιναριστά -πάνινα σήματα... Κάτι Κνίτισσες φορούσαν ινδικές φούστες (ασορτί με αξύριστες μασχάλες), αλλά οι κοπέλες που εγώ έκανα παρέα φορούσαν τζιν μίνι φούστες και καστόρινες μπότες, ή τζιν παντελόνια. Που στο κέρατο ξεθάφτηκαν τώρα οι βάτες σε στυλ αναβίωσης; Βάτες φόραγε η Αλέξις στη «Δυναστεία», η Μιμή του Αντρέα και κάτι κλώσες που κουνιόντουσαν στις ντισκοτέκ, αγκαζέ με τους καρεκλάδες, υπό τους ήχους του Maria Magdalena. Κι αυτά τα μαλλιά που βλέπω τα φουσκωμένα με τρόμπα ποδηλάτου –εκείνες οι κοπέλες τα είχαν, εμείς τις κοροϊδεύαμε γιατί βρωμάγανε λακ και «θα πηδηχτώ μονάχα μ΄αυτόν που θα παντρευτώ» απόψεις. Αυτά αναβιώνουν σήμερα; Αν ναι –να μας το πουν, για να περιμένουμε δηλαδή, αμέσως μετά, την αναβίωση ενδυματολογίας της θεούσας, φούστα καρό μέχρι κάτω από το γόνατο, καλσόν χρώματος κρεατί, ζιβάγκο με χρυσό σταυρό παπουτσάκι πλακέ ορθοπεδικό κι αξύριστο μουστάκι.

Στη δεκαετία του ’80 «καλτ» σινεμάς ήταν το Rocky Horror και το Liquid Sky, το Out of the blue και το Urgh! για παράδειγμα. Ελληνική «καλτ» δε θυμάμαι –κάτι ταινιούλες της πυρκαγιάς υπήρχαν –αλλά τις βάζανε για να γελάμε πριν το κανονικό φιλμ. Εκτός αν θεωρήσουμε «καλτ» τη συνολική ελληνική κινηματογραφική της δεκαετίας και τότε, άντε να βγάλεις άκρη!



Στη δεκαετία του ΄80 έτυχε να δω τους Sharp Ties, τους Villa 21, τους Yell-o-yell με τον Λάμπρο τον R.R. Hearse, τους Anti Troppau και τους Last Drive (όπως προανέφερα), τους South of no North, τους Next to Nothing, τους Metro Decay,τους X Mandarina Duck, τους Σύνδρομο, τους Χωρίς Περιδέραιο, τον Φάντης Μπαστούνι και τους Άσσους, τους Blue Jeans, τους 320 (αν δεν κάνω λάθος) Κιλά Κρέας και μπόλικο πανκ. Ex humans, Γενιά του Χάους, Stress... Είδα κι άλλους –όμως αυτούς θυμήθηκα πρόχειρα, εντάξει; Αυτούς τους λέγαμε «νέο ελληνικό ροκ» ή «ροκ του ‘80» -που στ΄ανάθεμα ήταν όλοι αυτοί; Δε χώρεσε κανένας τους στο ντοκυμαντέρ περί ελληνικού ροκ; Αλλά χώρεσε ο Δημητριάδης κι ας ήταν παγκοσμίως άγνωστος τη συγκεκριμένη εποχή;



Σκέφτομαι οτι αν ήμουνα σήμερα 20 χρονών θα είχα πειστεί οτι στη δεκαετία του ’80 οι πιτσιρικάδες βλέπανε Στηβ Ντούζο μετά μανίας στους σινεμάδες και ακούγανε κολοσσιαίους ρόκερς με ονόματα όπως Γιοκαρίνης, Μπουλάς, Vasilis (απορώ –τον Αντρέα Μικρούτσικο γιατί τον ξεχνάνε;) και σία... Αν τώρα ήθελα να το ψάξω καθότι υποψιασμένος, θα κατέληγα στο συμπέρασμα οτι η ελληνική ροκ σταμάτησε μετά την εμφάνιση του Σιδηρόπουλου και ξαναγεννήθηκε από τον Αγγελάκα –στο ενδιάμεσο διάστημα υπήρχε μόνο ο Μπέλα Μήτσος, ο κεφτές Τζιμάκος και τίποτα άλλο... Είχαν βγει στο εξωτερικό και οι Socrates, λέγονταν τότε Plaza, τι σημαίνει αυτό;

Ε λοιπόν δεν ήταν έτσι καμάρια μου –ξέρω οτι την ιστορία τη γράφουν οι επικρατέστεροι δημοσιοσχετίστες –όμως δεν τα θυμάμαι έτσι τα πράγματα! Αλλιώς τα θυμάμαι, πιο ενδιαφέροντα απ΄οτι θέλετε να τα παρουσιάσετε κι αυτό έχει τη σημασία του, επειδή η δεκαετία του ’80 ήταν μια στενάχωρη δεκαετία.

Κι επειδή δικιά μας η στεναχώρια, δική μας η μιζέρια –μη μας το γαμάτε με τους απίθανους που ξεθάβετε εκ των (πολύ) υστέρων από τα αζήτητα! Εντάξει ρε μάγκες;

80 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ninguaqui είπε...

Ναι γαμώ τα οστά μου, ναι. Όπως κ οποιοδήποτε άλλη αναβίωση, νομίζω πως γίνεται επιλεκτική συγκομιδή ότι πιο κιτς κ σκουδιάρικου στοιχείου ως κάτι ακραίο από το παρελθόν. Για να μη μιλήσω για γένια κ χτένια κ μπλέξουμε με τρίχες. Α, μην ξεχνάς όμως πως πάρα πολλοί έχουν όντως σαν εικόνα αυτή ακριβώς με τις βάτες κ τη ντίσκο γιατί αυτά είναι που βλέπαμε στην τουβου στο μέσο μικροαστικό σπίτι. Η ζωντανή κ αναπνέουσα κουλτούρα δεν έφτανε ποτέ στα κρατικά κανάλια, έτσι είναι φυσικό να προβάλλουν ως αντιπροσωπευτικά της δεκαετίας αυτά τα καριολίκια, γιατί απλούστατα, για εμάς που δεν είχαμε δική μας κρίση ή ευχέρεια να τα δούμε με τα μάτια μας τότε, αυτά ήταν τα 80ς. Επίσης, η έλευση των ιδιωτικών καναλιών στα 90ς κ την πλύση εγκεφάλου με μουστακοψαλτοντούζους, μας πολτοποίησε από νωρίς τα κεφάλια κ για πολλούς ήταν οι πρώτες εικόνες της κοινωνίας πέρα από το σχολείο. Ξέρω κ εγώ, εδώ κάνανε μόδα τις γαλότσες, τα ζώα.

tomboy είπε...

Το μπέρδεμα νομίζω ότι έγινε στα κεφάλια της δικής μου γενιάς, όπου εκεί στη δεκαετία του '80 οι γονείς μας (η προηγούμενη από τη δική σου γενιά δλδ)πάθανε τον ενθουσιασμό του βίντεο και ό,τι μαλακία έσκαγε στα βίντεοκλαμπ (αφού ποτέ δεν την έπιανε ο σοβαρός σινεμάς) τη τρώγαμε εμεις ως πιτσιρίκια στη μαπα.
Μιλώντας καθαρά με τα δικά μου βιώματα, στην ηλικία των 13-14 (βλέπε αρχες 90) είχα μια εντύπωση ότι 80's ήταν καθαρά η Καιτούλα, ο Στάθης και τα άλλα παιδιά. Η ιδιωτική είχε serial με βάτες και πολύχρωμα ντεκόρ (τα πιο εντυπωσιακά τα είχε πάντα ο Antena, βαρύ μπορντώ στο τοίχο και μαλλί ξασμένο στο Θεό), μικρά παιδιά ήμασταν, μας έκαναν το μυαλό κιμά.
Φτιάξαμε λοιπόν μια εικόνα πως 80's ήταν όλο το σκατόπραμα που αναφέρεις πιο πάνω. Και ως παιδιά το μεγαλοποιήσαμε και το εξιδανικεύσαμε.
Ηρθανε λοιπόν κάτι καλόπαιδα της δικής σου πια γενιάς και μας το ταΐζουν τώρα ως τη μία και μοναδική αλήθεια.
Λίγο να μη ξέρεις, λίγο να μη το ψαξες και φτιάχνουμε όλοι το δικό μας παραμύθι περι του τι ήταν εκείνη η εποχή. Αλλά πάντα παραμένει ψέμα.

tosio morphy είπε...

ζησατε τρομερες στιγμες τοτε,
μακαρι να ζουσα το 80 ρε φιλε!

The Motorcycle boy είπε...

ninguaqui γράφει κάτι πολύ SOS η tomboy ακριβώς από κάτω σου -επειδή αυτό είναι το κυρίως πρόβλημά μου στην όλη υπόθεση. Γράφει: "Ηρθανε λοιπόν κάτι καλόπαιδα της δικής σου πια γενιάς και μας το ταΐζουν τώρα ως τη μία και μοναδική αλήθεια."
Εξηγούμαι -εκνευρίζομαι που οι μικρότεροι από μένα μαθαίνουν αυτές τις πίπες για το '80 (χωρίς να φταίνε φυσικά). Αδιαφορώ για το αν σε κάποιον όλα αυτά αρέσουν -καλά κάνουν και του αρέσουν.
Αλλά εσύ μωρή κουφάλα που σε θυμάμαι από το '80 στις συναυλίες και στις προβολές -τι πούτσες μπλε μας πουλάς τώρα για εϊτίλα; Εκεί ήσουνα και τα ΄βλεπες -γιατί κοροϊδεύεις τον κοσμάκη τώρα; Γαμώ την τσέπη σου γαμώ! (Έγινα αντιληπτός υποθέτω...)

Εντάξει, κι εμάς στην τρυφερή παιδική ηλικία μας δείχνανε τον Καπαφλή και το Μυλωνά ντυμμένους τσολιάδες να χορεύουν την Καραγκούνα, αλλά όλο αυτό μας βγήκε σε εμετό -μάλλον οι βιντεοκασσέτες ήταν πιο επιδραστικές, τι να πω;

Tomboy οι κολλημένοι με τα βίδεα ήταν η λεγόμενη γενιά του Πολυτεχνείου -ένα πράγμα σωστό δεν κάνανε αυτοί οι άνθρωποι! Θα μου πεις: εσείς κάνατε τίποτα; Τίποτα! Καλύτερα τίποτα, παρά... τέλος πάντων.

The Motorcycle boy είπε...

tosio εγώ δεν θυμάμαι καμιά τρομερή στιγμή -σκατά κι απόσκατα ήταν τότε. Μουσικές ερχόντουσαν στην Αθήνα μόνο από τον Πετρίδη, συγκροτήματα απλώς ΔΕΝ ερχόντουσαν, λεφτά δεν υπήρχαν, οι γκόμενες μας σπάγανε τα νεύρα (μυξοπάρθενες και χειραφετημένες στην πλειοψηφία τους), οι μπάτσοι μας την πέφτανε ακόμα και στους σινεμάδες (έχω φάει κυνηγητό ακόμα και σε θερινό που έπαιζε το Ρόκυ νο1 αν έχεις το θεό σου!) και οι μεγαλύτεροι μας σνομπάρανε, όπως ακριβώς το έλεγε ο Πορτοκάλογλου "έχουν βλέπεις πίσω τους τη λάμψη του '60 -καθάρισαν αυτοί"
Το μόνο ωραίο που θυμάμαι από τότε είναι το οτι ήμουνα 20 κι όλα μοιάζανε πιθανά. Ήμουνα και σίγουρος οτι θα πεθάνω στα 30 -οπότε δεν είχα και άγχος. Κατά τα άλλα...

samson rakas είπε...

η αντικειμενικότητα είναι αυτή που δείχνουνε τα ντοκυμαντέρ. τα βιώματά σου δεν έχουν να κάνουν με την ιστορία αλλά με το περιθώριο που δε χωρά πουθενά.

πρτφ

The Motorcycle boy είπε...

Α' στο διάλο! Αντικειμενικότητα το λένε τώρα το βύσμα στις εταιρείες; Ευτυχώς που δεν γηράσκω ο πούστης, αλλιώς θα διδασκόμουνα!

Υ.Γ.: Ιστορία ε; Αυτή θα τη γράψει ο Μαχαιρίτσας των χριστιανούληδων PLJ Band κι ο Μάλαμας που είναι παιδί -μάλαμα. Εγώ είμαι της φράξιας "Ποιος τη γαμεί την εκδρομή;" που λέει κι ο Φάρος.

ο αλλος είπε...

σωστα το ξετιλυγεις και ειναι χρηστικοτατες οι πληροφοριες για τους συντελεστες της εν λογω εκπομπης.περα ομως απο τα βιωματα,εαν ηθελες σε καποιον να δωσεις μια ελαχιστη εικονα απο τοτε,θα τη δεχοσουν ως μια μικρη αναφορα;λαθος ερωτηση,μαλλον οχι.
η γνωμη μου ειναι,ας υπαρχει εστω και ετσι.απο καπου να ξεκινα η ιστορια,να προσθεσεις και αλλα.οπως πολυ καλα εκανες.θα μπορουσε να γινει και αναφορα στη σκηνη της θεσσαλονικης(ασε που μετα χεστηκε το συμπαν).ακομη και ο αγγελακας τοτε καποιους αλλους εβλεπε στα μικρα,σχεδον μαθητικα,φεστιβαλ της πολης.με τα αναλογα πλακωματα στο τελειωμα, μεταξυ των μουσικων ρευματων.
για να μη σε πρηζω αλλο,τα 80's ηταν σοκακι.εγω παντως χαρηκα που το περπατησα εστω και χωρις βατα.τωρα πως μπηκε μετα τοσα χρονια στους ωμους,τι να πεις.εδω ξαναμαθαμε τον πρεκα μετα σαραντα χρονια.
να συμπληρωσω τους noise promotion company και τους flowers of romance;

The Motorcycle boy είπε...

Για τους συμμετέχοντες στην εκπομπή έγραψα, όχι για τους συντελεστές, μη με κυνηγάνε τώρα οι οπερατέρ και οι σκηνοθέτες, χαχαχαχα!

Σαφέστατα δέχομαι την συγκεκριμένη εκπομπή σαν αναφορά -έτσι την εξετάζω. Σαν ΠΟΛΥ ΣΤΕΝΑ ΟΡΙΣΜΕΝΗ ΚΑΙ ΠΑΣΙΦΑΝΩΣ μεροληπτική αναφορά. Βέβαια και η δική μου αναφορά είναι μεροληπτική αλλά εγώ δεν βγήκα στην ΕΡΤ, ούτε έβαλα τα μούτρα μου στα αξιομνημόνευτα συγκροτήματα του '80 -εκεί είναι η διαφορά.

Από τη σκηνή της Θεσ/νίκης δεν κατέχω μία -μακάρι να διαβάσω κάτι για όλο αυτό. Και για τη σκηνή της Πάτρας, της Λάρισσας -οπουδήποτε... Έτσι πάνε αυτά, γράφω οτι θυμάμαι, γράφεις οτι θυμάμαι και δεν ξεχνάμε.

Μέσα σε όλα αυτά ας υπάρχει το οτιδήποτε, απλά διατηρώ το δικαίωμά μου να το φτύνω αξιολογώντας το.

Καλοδεχούμενες οι συμπληρώσεις, οι Φλάουερς δε μου γεμίζανε το μάτι μέχρι που τους είδα σε μια συναυλία και μου πετάξανε τα μάτια έξω. Οι Νόιζ πολύ καλοί, κυρίως στα ηχογραφημένα.

άσωτος είπε...

καλα τα λες εσυ αλλα οπως και σε καθε "εποχη" ειχε τα καλα και τα κακα της. αν συγκρινω με τα '00 εχω να πω οτι τα πραγματα στη μουσικη ειναι χειροτερα, με την αστυνομια χειροτερα, με τις γκομενες καλυτερα, με το ντυσιμο ΚΑΛΥΤΕΡΑ, με το κινηματογραφο (ελληνικο) τα ιδια σκατα, με τις δουλειες χειροτερα, με τους ανθρωπους μαλλον χειροτερα, με το θρυλο καλυτερα, τι αλλο;

Θεία Θ είπε...

Μέχρι πότε θα μας κυνηγάει ο εφιάλτης του Ψάλτη; Έχει καταντήσει σαν τον Φρέντυ Κρούγκερ.
Τον αποφύγαμε στα μικράτα μας για να μας στοιχειώσει στα σαράντα; Συμφωνώ και επαυξάνω στα περισσότερα.
Μόνο που τότε τουλάχιστον υπήρχαν ακόμη τα διακριτικά των φυλών: έβλεπες χτένισμα και έβγαζες συμπέρασμα. Τώρα βλέπεις λουκ ροκαμπίλι και ο τύπος ακούει Σφακιανάκη!

The Motorcycle boy είπε...

Άσωτε, σίγουρα κάθε εποχή έχει τα έτσι και τ΄αλλιώς της αλλά εξίσου σίγουρα κάθε παλιότερα η πείνα ήταν μεγαλύτερη. Εννοώ οτι ο πατέρας μου πείναγε για φαϊ στην κατοχή, ο θείος μου πείναγε για λιγότερη καταστολή στη χούντα κι εγώ πείναγα για λίγη γαμημένη ενημέρωση. Στη μουσική, στη λογοτεχνία, στα κοινωνικά -γενικότερα.
Τώρα έχει πέσει τόση ενημέρωση που χάθηκε η μπάλα, είναι μάλλον η άλλη άκρη.
Από μουσική δεν ξέρω να σου πω αν είναι χειρότερα σήμερα επειδή εγώ ακόμα τα παλιά ακούω. Από αστυνομία, κόψε κάτι, έπεφτε κάποιο άγριο γαμήσι τότε, σήμερα είναι πιο μαζεμένα τα πράγματα. Υπάρχουν και δυο κάμερες και 5 κινητά -τότε άμα σε στρίμωχνε ο μπάτσος, σε ψάχνανε οι δικοί σου στο ΚΑΤ. Και πολλή φυλακή, είχανε γεμίσει τις αγροτικές με κόσμο. Τέλος πάντων -και τώρα μπορεί να γίνονται και να μην τα βλέπω, είμαι εκτός. Γκόμενες και ντύσιμο είναι σπουδαία πράγματα φίλε! Δουλειές δεν ξέρω να σου πω επειδή τότε δεν ψάχναμε, τη βγάζαμε περιφερειακά. Με το θρύλο, μεγάλη μπουκιά φάε -μεγάλη κουβέντα μην πεις (ακόμα).

Θεία, εγώ όταν ήμουνα 20κάτι είχα δει μια μέρα έναν εντελώς λιώμα που φόραγε γούνα και μαύρα γυαλιά νύχτα στην Ακαδημίας και τον κουβαλάγανε δυο γκόμενες. Αυτή ήταν η μοναδική επαφή που είχα με τον Ψάλτη μέχρι να τον φάω στη μάπα σαν καλτ στα γεράματα.
Και τώρα που μου το θύμησες: βλέπω τις προάλλες στην τηλεόραση κάτι βαριά μέταλλα (πολύ βαριά) να παίζουν στην ερημιά του θεού (άνεμος κι έτσι), εντελώς Μότορχεντ σκηνικό. "Τι έγινε;" σκέφτομαι "όλο πιτσιρίκια έχει πλέον στο σχήμα ο Λέμι;" Κι εκεί που περιμένω τον κρεατοελιά τον βραχνοκόκκορα μου σκάει ο Notis με μαντήλα, αξυρισιά και δερμάτινο! Ακόμα μου χει μείνει μισό χαμόγελο από το εγκεφαλικό!

Michael Sc είπε...

Noise promotion company! Τι-πες-τώρα!
Έχω ακόμη το βινύλιο τους!

Όπως τα λέει ο Μοτοσακός είναι, μην το ψάχνετε... Υπήρξε μια τρομερή σκηνή στα ελληνικά '80s - τα οποία βίωναμε τότε κάτι ανάμεσα σε καθυστερημένα '70s (οι ροκάδες) και το ρεύμα των Cure (δηλ. το ρεύμα της εποχής ακριβώς, για τους πιο προχώ).
Η σκηνή αυτή ήταν αδιανόητα πλούσια και καλή. Ο Τάκης Μπαρμπέρης έπαιζε με τους Μοντέλο 63, οι αδελφοί Σπυρόπουλοι μεγάλωσαν γενιές και γενιές (και ήταν καλά), υπήρχαν ακόμη οι σπουδαίοι Metro Decay και οι South of No North ήταν από τα αγαπημένα μου new wave groups – κι ας μην άκουγα τότε αυτό το στυλ. Η σκηνή ήταν γεμάτο καζάνι που έβραζε, μέχρι και ο Βαγγέλης Γερμανός «το είχε» χαλαρά – τον θυμάμαι να παίζει σε συναυλία στα Προπύλαια και να βρίζει τους μπάτσους από μικροφώνου.
Τι συνέβη; Έπεσαν επάνω όλοι οι μισοκακόμοιροι από τις εταιρίες, να καπελώσουν το καζάνι να μη σκάσει. Ποιοι; Φυσικά οι Μαχαιρίτσας, ο Ξυδούς (έως τότε είχε να επιδείξει την παραγωγή στο Μπάμπη το Φλου LP του Παύλου του Σιδηρόπουλου, στα '80s όμως έφτιαξε το συγκρότημα του ανιψιού του, τους Πυξ Λαξ, και μπήκε κι αυτός στο κόλπο), κάποιος μεταλλάς Κουτουβός (τον θυμάστε; Εγώ τον θυμάμαι την ΕΜΙ να μου λέει μαζί με τον Ξυδούς ότι ο Αγγελόπουλος –ο σκυλάς ντε- είναι «αυθεντικά ροκ»), ο Μπίγκαλης και ο Νταλάρας (Του Αιγάιου τα Blues, Διδυμότειχο Blues και το blues μου μέσα), κάτι απίθανοι "ρόκερ" τύπου Βασίλης Παπακωνσταντίνου και Γιοκαρίνης και Μπουλάς - μέχρι και ο Κούτρας τραγουδούσε τότε "Τσικαμπούμ"... όλοι αυτοί λοιπόν, κατέστρεψαν τη σκηνή, με τη βοήθεια των εταιριών φυσικά που είδαν ψωμί σε αυτό.

Για να καταλάβεις TomBoy, τo '88 ήμουν 20 χρονών, το συγκρότημα μου, οι Βαβέλ 69, ήμασταν απ΄τους Βενιαμίν αυτής της σκηνής, που κάλυπτε μια γκάμα από τους Εν Πλω μέχρ τους Deus X Machina και τους Απροσάρμοστους, τους Spider's Web του Σπύρου Φάρου, τον φίλο μου τον Δημήτρη τον Παναγόπουλο («γιατί είμαι αέρας που περνά, μεσα απ’ της πόλης τα στενά...») και τόσο άλλο κόσμο...

Michael Sc είπε...

Και υπήρχαν τόσα μαγαζιά, από το Rock Palais στο Φάληρο μέχρι τον Τροχό στο Μαρούσι και από το Vitraux στο Γαλάτσι και την Ταραντέλλα στην Κυψέλη, μέχρι το Αν του Κουτσούμπα, η Όστρια, το Πικέ, ένα άλλο στην οδό Κυψέλης που δεν το θυμάμαι πως το λένε και άλλα που δεν τα θυμάμαι καλά πια, ώστε όχι μόνο έπαιζα σε γκρουπ από τα 15 μου, αλλά παίζαμε 3 φορές της βδομάδα σε μπαράκια!
Φυσικά και σε κινηματογράφους. Από Μενίδι μέχρι Ελευσίνα και από Αμπελόκηπους μέχρι Χαλάνδρι.

Όχι, τα ‘80s δεν είναι αυτό που δείχνουν τα ντοκιμαντέρ. 80s ήταν ένα ανεπανάληπτο jam με τον Γκρεγκ Αχάρτ (που να βρίσκεται άραγε;) έναν τρομερό τύπο σαν τον Γκούλιτ, με μαλλί ράστα και φοβερή φωνή, περφόρμερ (μια εποχή τον είχε πάρει και ο Λαζόπουλος σε ένα θεατρικό του) στο πρώτο –και τελευταίο;- ΡΟΚ ΦΕΣΤΙΒΑΛ στη Μύκονο (!) για όποιον μπορεί να το πιστέψει… Υπαίθριο ροκ φεστιβάλ στον Πάνορμο, με 40 συγκροτήματα, you get it?
Τα 80s ήταν επίσης, για μένα, η δεκαετία που με ταξίδεψε μακριά από το σπίτι μου με το συγκρότημα, η βραδιά που έπαιξα στο Ρόδον – και όχι ως opening act), όταν άνοιξα το ψυγείο και ήταν γεμάτο αλκοόλια, 80s ήταν τα Π-Σ-Κ στο AN, όταν με τους Βαβέλ ανοίγαμε τις συναυλίες του Πούλικα με τους Απροσάρμοστους και καταλαβαίναμε ότι ήρθε όταν μας έπιανε η μυρωδιά από το γάρο…
80s επίσης ήταν ο πατέρας μου που κατέβηκε στο Χημείο, με ένα παλιό Zastava 750, για να με βρει και να με φέρει σπίτι.
80s ήταν ο αδικοχαμένος τραγικός ήρωας με το δερμάτινο, Μάριος Βασταρδής και οι High Voltage, από τον οποίο πρωτάκουσα στα 13 μου τραγούδι του Σιδηρόπουλου.
80s ήταν το Τάκη 13, όχι στου Ψυρρή, αλλά κοντά στο Νεκροταφείο, όπου τα ποτά ήταν τζάμπα και μόνο όποιος ήθελε πλήρωνε (και όμως ακόμη κι έτσι, έβγαινε το μαγαζί!) και είχαν ανοίξει μια μεγάλη τρύπα στον τοίχο του μπαρ για να επικοινωνεί ο χώρος με ένα δωμάτιο στη δίπλα πολυκατοικία (!), μέσα στο οποίο έπαιζε live κάθε φορά το συγκρότημα…
80s ήταν τα κορίτσια που σαν τραγικές ηρωϊδες ροκαριζαν τα βράδια μας, η Κρίστη Στασινοπούλου και το Abarth της να τρέχει στους έρημους δρόμους των Εξαρχείων, η Σίγμα Φαίη, ο Λουκάς ο Σιδεράς και ο Δρόλαπας με γυαλιά ηλίου στον Τροχό-πίσω από την ΗΒΗ στο Μαρούσι (εκεί που υπάρχουν σήμερα τα κτίρια του Βωβού, υπήρχε κάποτε ένας ελαιώνας και μέσα σε αυτόν , μες τα χωράφια λέμε, ένα σπουδαίο ροκ κλαμπ)… Eίναι τόσα πολλά που θα μπορούσα να γράφω ώρες, χωρίς να αναφέρω τπτ από όσα δείχνουν τα συγκεκριμένα ντοκιμαντέρ. Όπως συμβαίνει πάντοτε, ξέρετε, η ζωή – και η σκηνή, ήταν αλλού.

Michael Sc είπε...

Και κάτι τελευταίο:
πολλοί από αυτούς που δείχνει το ντοκιμαντέρ που λινκάρεις Μοτορ, (δεν το είδα όλο φυσικά, απλώς το "έτρεξα") μου είναι κάπως οικείοι ως φάτσες, όχι όμως ως μουσικές ούτε ως ονόματα, δείγμα ότι θα πρέπει να τους σνομπάραμε από τότε!

(εξαιρούνται ο Ντρενογιάννης και ο Πούλικας)

Ο Δημητριάδης πάλι, μου είναι (ακόμη) ψιλοσυμπαθής, η πρώτη φορά που τον είδα όμως, ήταν live με τον Αλέκο τον Αράπη και τους Απροσάρμοστους μετά το θάνατο του Παύλου να μιμείται καταφανώς τον μακαρίτη και έκτοτε δεν τον χώνεψα ποτέ.
Είναι όμως έξυπνος άνθρωπος και ευτυχώς για τον ίδιο και την καριέρα του, αυτό δεν το συνέχισε για πολύ.

Μα που είναι οι Λήτης + τρυκ; (lol)

Strange Avenger είπε...

Ωραίο άρθρο και ονόματα και πράματα που δεν ήξερα τα έμαθα διότι τότες αλώνιζα σε κούνιες. Εχω αναρωτηθεί πολλές φορές το τι γινότανε αλήθεια στην ελλαδα το 80. Οι θρύλοι και οι ιστορίες πολλές, τυλιγμένες με το νοσταλγικό μανδύα των αναμνήσεων. Σίγουρα το μέρος και ο χρόνος που περνας τα μετεφηβικά χρόνια θα είναι ο καλύτερος. Πιστεύω οτι οι άνθρωποι τότες είχαν καλύτερη κρίση των πραμάτων διότι η προπαγάνδα ήταν λιγότερο δυνατή από οτι στα 90ς και μετά. Επομένως φυσικό είναι οι άνθρωποι να δημιουργόυσαν καλύτερα και αυθεντικότερα πράματα. Ως εδώ όμως, η προπαγάνδα γυρίζει το κεφάλι της στο παρελθόν και το αλλάζει για να ελέγξει ως γνωστόν το παρόν. Επομένως είναι καλύτερο να προβάλλεται ένα κιτς παρελθόν, για να πάρουν αξία τα σημερινά σκουπίδια. Δεν ξέρω τι πραγματικά γινόταν τότες αλλά έχω μια εικόνα που απέχει πολύ από σουγκλάκο ψάλτη κτλ. Μια εικόνα ανθρώπων ζωντανών.

Όπου υπάρχει καταπίεση δημιουργήται τέχνη την οποία ο καταπιεστής προσπαθεί να αποκρύψει και να αμαυρώσει και δεν έχει να κάνει με συγκεκριμμένες δεκαετίες.

vangelakas είπε...

Τὸ καλλίτερό σου πόστ! Πρέπει νὰ τὸ στείλῃς παντοῦ! Μανιφέστο!

The Motorcycle boy είπε...

Μιχάλη, Γιάννης Κουτουβός -τι ανέσυρες τώρα; Το άτομο που χώριζε τα κομμάτια στους δίσκους σε "γρήγορα", "σλόου" και "άλλα"! Θυμάσαι τον Αρχιμεταλλάρχη Μάκη Μιλάτο; Που μετά μεταλλάχτηκε σε "ξάδερφος"; Το Λήτη τον φάγανε τα Ποδανά -στο τέλος, ούτε ο ίδιος δεν καταλάβαινε τι έλεγε, χεχεχε. Τους δικούς σου τους Βαβέλ, τους θυμόμουν αμυδρά μέχρι που ξύπνησα πρόσφατα και σας έδεσα με την "Τελευταία μου επιθυμία" -κομμάτι που λάτρεψα! Τους Ντράιβ ξέχασες από το ντοκυμαντέρ -τέλος πάντων, τα άλλα παλικάρια που είναι εκεί μέσα, δεν μπορείς να τα πεις "ορόσημα της ελληνικής ροκ του '80"! Αυτό μόνο.
Το Ροκ Φεστιβάλ της Μυκόνου το παρακολούθησα όλο και το μόνο που θυμάμαι είναι τον Βαβούρα ν΄ανεβοκατεβαίνει με ένα XL 250 και τους Αέρα Πατέρα να παίζουν καθιστοί από τον αέρα. Μετά λάσπωσα και δεν θυμάμαι τίποτα άλλο.

Avenger δεν υπήρχε τόση πολλή προπαγάνδα αλλά δεν υπήρχε και πληροφόρηση. Τα μαθαίναμε στόμα με στόμα και μεγενθυμένα τα πάντα. Κι ότι ήταν να χαθεί -χανόταν. Π.χ. ξέρεις οτι υπήρχε κι άλλος νεκρός πιτσιρικάς πριν τον Καλτεζά; Μια βδομάδα περίπου πριν.

Ρε Βαγγέλη μου τα γράφεις όλα τα ωραία και τα τιμητικά και μετά μου κολλάς το "Μανιφέστο". Δεν το έγραψε ο Μανιφέστο -εγώ το έγραψα ρε! Χαχαχα

Ανώνυμος είπε...

Τα διάφορα αφιερώματα γίνονται κυρίως απο μπούληδες και μπούλες που στην καλύτερη θυμούνται τη Whitney Houston και τον Σιδηρόπουλο (μπλιάχ) όταν το πάιζουν γνώστες. Δεν είναι μόνο τα φράγκα και το PR, υπάρχει και άγνοια. Αυτά ξέρουν, αυτά έζησαν, αυτά περιγράφουν. Τα γκρούπ που αναφέρονται δυστυχώς και τότε και τώρα μια χούφτα άνθρωποι τα ξέρουν. Συγκινητική η αγάπη τους, άλλα όταν γίνεται αναφορά στα 80's το πιθανότερο είναι να αναφερθούν οι Wham! παρα οι Magazine και οι 2002 GR παρά οι Clown. Σαν μέλος μιας απο τις "ιστορικές" ελληνικές μπάντες που αναφέρθηκαν κάπου εδώ θυμάμαι πολύ καλά το γενικότερο κλίμα, και όσο και να νοσταλγώ τη φάση δεν μπορώ να πω πως ήταν τόσο καταπληκτικά τα πράγματα όταν τα ζούσαμε. Ελπίδα υπήρχε, τσαμπουκάς υπήρχε. Η συνέχεια απλώς ήταν σκέτη απογοήτευση.
Θα ήθελα να πω πως όσα γράφτηκαν είναι πού ενδιαφέροντα και συνολικά πολύ εύστοχα. Συγχωρείστε με αν ακούγομαι λίγο κυνικός (κουρασμένος?), ίσως είναι επειδή συνειδητοποιώ πως πέρασαν κιόλας τετρακόσια χρόνια και δεν μου αρέσει καθόλου.

The Motorcycle boy είπε...

Εντάξει -μια χαρά ήταν ο Σιδηρόπουλος, ΟΤΑΝ έπαιζε ροκ -αλλά το '80 τον θυμάμαι για παρωχημένο ήδη. Όσο ήταν οι Stones ο ήχος της αγγλικής ροκ για το '80, άλλο τόσο ήταν κι ο Παυλάκης για την Ελλάδα. Τη Γουίτνι την είχα πάντα στη μπούκα επειδή έμπηγε τις τσιρίδες η κουφάλα πάνω που πήγαινες να χερουκώσεις καμιά περιποιημένη στα πάρτι.
Δεν ξέρω ρε γαμώτο αν είναι θέμα άγνοιας -εννοώ, κάποια στιγμή οι φλώροι πήραν την εκδίκησή τους, εντάξει. Για όσα τους κοροϊδεύαμε, τα βγάλανε σε στυλ "αθάνατες επιτυχίες"... Αλλά τρελαίνομαι όταν βλέπω κόσμο που είχε πάρει μυρωδιά να ξεθάβει τους απίθανους, επειδή αυτούς βρίσκει εύκαιρους για να τους κάνει αφιερώματα.

Φυσικά, στο μεταξύ, η Σύρος, για παράδειγμα, έχει γίνει κρύπτη θρυλικών μουσικών και περιμένω πότε θα το πάρουν απόφαση να αφήσουν για λίγες μέρες πίσω τις οικογένειες και τις δισκοπάθειες και να ανατινάξουν την πρωτεύουσα.

Διαφωνώ πάντως περί απογοήτευσης -δεν τελειώσαμε ακόμα για να κάνουμε ταμείο!
Έχεις δίκιο, καθόλου καταπληκτικά δεν ήταν τότε και 400 χρόνια πέρασαν αλλά ακόμα αντέχουμε να σηκώσουμε ένα φρύδι απαξιωτικά. Μήπως είμαστε λιγάκι απρόθυμοι να ψοφήσουμε;

Υ.Γ.: Οι Clown -παντοδύναμοι, έφευγες από τη συναυλία και άφηνες το κεφάλι σου πίσω. Από ποιους είσαι εσύ αδερφέ;

Don Psychote- Δ.Ψ είπε...

μας βενζινοκόλλησες σε λιωμένη σόλα αρβίλας, κερατούκλη motorpsycho*)

La koumbara είπε...

Την ιστορία την γράφουν οι νικητές. Έτσι κι εγώ με την αδελφή μου, κάποια Χριστούγεννα που θέλαμε να πάρουμε δώρο στους γονείς μας, πήγαμε και πήραμε ένα compilation με τραγούδια των '60. Μας ευχαρίστησαν αλλά δεν άκουσαν ποτέ το δίσκο. Φυσικά εμείς πιστεύαμε ότι, αφού αυτά χόρευε η Βουγιουκλάκη και ο Βουτσάς, αυτά θα χόρευαν και οι γονείς μας. Έτσι και τώρα οι περισσότεροι ξέρουν ότι τα '80 είναι Ψάλτης, Μιχαλόπουλος, Wham και Michael Jackson.

The Motorcycle boy είπε...

Δον, αυτό προερχόμενο από σένα, θα το πάρω σαν κοπλιμέντο -επειδή "άκουσες πτώμα κι έμαθες"!

Κουμπάρα, έχω κάπου μια συλλογή με γκαράζ ελληνικά γκρουπάκια του '60, να στην αντιγράψω, να τη δώσεις στους γονείς τα επόμενα Χριστούγεννα! Αν τώρα ψάχνεις τι χόρευαν οι γονείς σου... Smoke gets into your eyes, Ebb Tide,και για όσους δεν έχουν πρόβλημα να δακρύσουν The little white cloud that cried -βάλε κι ένα Blueberry Hill οπωσδήποτε -ρώτα και τον Δον από πάνω, αν δε με πιστεύεις...

Πάντως, ακόμα αναρωτιέμαι -εντάξει, κάμποσοι ακούγανε Τζάκσον τότε και λιγότεροι Γουάμ (2 κομμάτια είχαν όλα κι όλα), όμως που πήγε η Σίντι Λόπερ, ο Ρικ Τζέιμς, οι Σικ και τα υπόλοιπα υποφερτά γκρουπάκια που ακούγανε τότε οι φλώροι;

Την ιστορία τη γράφουν οι νικητές -σωστό. Αλλά για να θεωρηθούν τέτοιοι θα πρέπει οι υπόλοιποι να παραδεχτούμε την ήττα μας. Νομίζω;

Don Psychote- Δ.Ψ είπε...

+φωνώ + ΕΠΑΥΞΆΝΩ +τροφικά + ανελέητα,
με το Χ-κοκόρι σε στήση και με fuzz θαυμασμό στον μικροφωνισμό σου!)

The Motorcycle boy είπε...

Τουλάχιστον μας μείνανε οι φαβορίτες! Φέιβοριτς -που λένε και ο μορφωμένοι.

xylokopos είπε...

τωρα εχεις και συ τα δικια σου αλλα πρεπει να καταλαβεις οτι αυτα τα πραματα, δηλ. η νοσταλγια για τα 80ς, α)δεν απευθυνεται στη γενια σου για τον ιδιο λογο που τα μπλουζακια με τη σταμπα του Μαο δεν απευθυνονται σε αυτους που εζησαν την Πολιτιστικη Επανασταση και β) ειναι κυριως ιντερνετικο φαινομενο - το γιουτουμπ ειναι ο παραδεισος της νοσταλγικης γκαβλο-ρετροσπεκτιβας, ας πουμε εγω που ειμαι παλιανθρωπος καθομαι και παρακολουθω βιντεακια για το ποσο γαματη ηταν η Ροδεσια το 1972.

επιπροσθετα, εγω θυμαμαι παρα πολυ και γιοκαρινη και σουγκλακο και κρις σφετα και νιντζα ταινιες με τον σο κοσουγκι και ψαλτη και πωλινα και αγγελακα κι ολα αυτα - επισης θυμαμαι οτι εγω ακουγα μοτορχεντ και μειντεν αλλα δεν παιρνω ορκο οτι το ιδιο κανανε κι οι συμμαθητες μου.

επισης, ο ορος "καλτ" εχει αρχισει να χρησιμοποιειται με μεγαλη συχνοτητα και εχει αποχτησει και ξεχειλωμενο ερμηνευτικο ευρος - αλλη μια συνεπεια του ιντερνεταδικου συμπαντος και της ημιζωης των κομπιουτερο-προιοντων. Στο γιουτουμπ που λεγαμε εχει αρχισει νοσταλγια και για τα 90ς, οποτε ο ενας αντιστοιχος μελλοντικος μοτορας θα συναγει οτι τοτε ολοι ακουγαν ξυλινα σπαθια και υπογεια ρευματα και διαφανα κρινα.

στο σημερινο 15χρονο, η δεκαετια του 80 ειναι ασυλληπτα ξενη και μακρινη, οποτε το πρισμα ειναι αναπαντεχα νοσταλγικο, εστω κιαν συνολικα εκεινα τα χρονια ηταν εντελωςγιατονμπουτσο.

The Motorcycle boy είπε...

Xylokope, δηλαδή εννοείς οτι επέζησε κανένας μετά την Πολιτιστική Επανάσταση για να φοράει και μπλουζάκια του Μαο ε; Χαχαχαχα.

Το γιουτιούμπ καλά κάνει και κάνει ότι κάνει (έκφραση κανίς, λέγεται αυτή!) αλλά εγώ μιλάω κυρίως για κάτι αφιερώματα του Γκαγκάριν και για κάτι "σοβαρές" σελίδες τύπου τιβιεξές που παρουσιάζουν τα παραπάνω βιντεάκια εκπομπής για το ελληνικό ροκ. Η Χρύσα η Πανταζή, π.χ. καλώς τα σηκώνει στο γιουτιούμπ -κι εγώ, αν ήταν μια συναυλία που φαινόταν το τσουλόυφι από τα μαλλιά μου, θα τη σήκωνα τη συναυλία ακόμα κι αν επρόκειτο για τους City στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας (είχα πάει για ν΄ακούσω τον Μπονάτσο!)

Τώρα, εσύ κάπως μπερδεψουάρ μου τα λες -μιλάς μάλλον για τέλη (συνώνυμο το εκφυλισμού) του '80. Αλλά και πάλι θα παραδεχτείς οτι η κυρίαρχη τάση εκείνης της εποχής δεν ήταν ούτε ο Ψάλτης, ούτε ο Σφέτας κι όσοι τους βλέπανε μόνο καλτ δεν μπορούν να χαρακτηριστούν. Μότορχεντ, Μέιντεν, Ασέπτ και Τζούντας ακούγανε πολλοί -πάρα πολλοί. Είχατε και δυο ντισκοτέκ δικές σας και καμιά 10αριά μπαράκια! Μετά ατόνησαν όλα αυτά και βγήκανε οι Γκανς εντ Ρόουζις (κι ακόμα πιο μετά οι Μετάλικα) και το παίζανε οτι ανακαλύψανε την Αμερική! Ενώ όλοι ξέρουμε οτι την Αμερική την ανακάλυψαν οι Μάνογουορ.

Ελπίζω πάντως τα σημερινά 15χρονα να αντιμετωπίζουν τη δεκαετία του '80 με τη ροχάλα που της αξίζει.

La koumbara είπε...

Πολύ αρνητικό σε βλέπω. Γιατί της αξίζει ροχάλα; Τίποτα δεν σου άρεσε; Ή μήπως ήσουν τόσο μεγάλος και κατασταλαγμένος ήδη από τις αρχές της δεκαετίας; (Που προφανώς είσαι λίγο μεγαλύτερος από εμένα αφού το τσοντοσινεμά που αναφέρεις εγώ το έχω συνδυάσει με τη Μαίρη Πόππινς και το La Boom!) Ήταν μια τέλεια δεκαετία που έγιναν πολλά. Το αν είναι καλτ ή όχι είναι άλλο θέμα (άλλωστε, τι είναι καλτ; αυτό είναι φιλοσοφικό ερώτημα), αλλά δεν είναι και για ροχάλα!

(ΥΓ Οι γονείς μου γκαράζ;;;; Τελικά διαπιστώσαμε ότι ούτε Μπητλς δεν ακούγανε.)

xylokopos είπε...

σωστα μιλας, τα τελιωματα της δεκαετιας ειχα υποψη μου, ειμαι και κατατι μικροτερος απο σενα τον παναρχαιο - παντως βλεποντας το βιντεακι περι ροκ το 88 που λινκαρες, παρατηρω μια ολοκληρη παθογενεια ενος ολοκληρου σκατολαου, ολη αυτη η σοβαροτητα του πουλικακου που ξυριζεται και μιλαει για το τελος των παντων και ποσο ζοφερο ειναι το μελλον για τις μικρες μπαντες και πως αυτος παιζει για κρατουμενους κι αναξιοπαθουντες..δε μπορω, ρε, κατι εξεγειρεται μεσα μου, απαυτο το μαλακισμενο ατιτιουντ γιοκαρινης και μπουλας χιλιες γαμημενες φορες καλυτερα. Δε μπορω ποζερια και μιζερια συνδυασμενες, παθαινω ζημια.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, έχω και μια συλλογή με νέο κύμα σε βινύλιο -Αστεριάδη, Βιολάρης, Παππάς, Κουμιώτη... Μου την είχε αφήσει κληρονομιά ένας θείος μου που πήγε στο Αμέρικα.

Δεν είμαι αρνητικός -εμένα μπορεί να μου άρεσε ή να μη μου άρεσε η δεκαετία του '80 (που μου άρεσε δηλαδή, επειδή τότε ήμουνα νέος) αλλά τα 15χρονα πρέπει να τα φτύνουν όλα αυτά -νόμος. Αλίμονο αν τα 15χρονα αρχίσουν να θαυμάζουν τα νιάτα των πατεράδων τους -πάει ο κόσμος, γαμήθηκε! Θα ξαναγυρίσουμε στις σπηλιές!Αυτό πιστεύω.

La koumbara είπε...

Πάει, αυτό ήτανε. Έβαλες το μαχαίρι στην καρδιά και το έστριψες. Αυτό το Βιολάρης με τσακίζει.

The Motorcycle boy είπε...

Ξυλοκόπε, αυτό που βλέπεις στον Πούλικα είναι η αναβίωση του "ενθυμούμαι επί των ημερών μου, επί Πλαστήρα, ήσαν όλα λαμπρότερα -την σήμερον, σκότος και έρεβος!" Κουβέντα συνταξιούχων στο Ζόναρ'ς -κανονικά δηλαδή!

Μίλαγα τις προάλλες με ένα από τα παιδιά των συγκροτημάτων που γράφω παραπάνω, μου έλεγε για το '80 και πόσο ζεστά το είχαν πάρει να δουλεύουν σαν κολεκτίβες τα γκρουπάκια, με κοινές μικροφωνικές και τέτοια... Μετά πιάσαμε τα σημερινά και άρχισε να λέει οτι θα ξαναμαζευτούν να παίξουν, θα καλέσουν τον τάδε και τον δείνα, θα γίνει κάποιο φοβερό πάρτι... Εγώ έτσι τα θυμάμαι. Αλλά όταν μιλάει ο Πούλικας, ετών κοντά 50 στα τέλη της δεκαετίας του ΄80, τι περιμένεις; Το παιδί που σου λέω ήταν τότε με το ζόρι 25-26 και φυσικά δεν είχε θέση η γνώμη του στο ντοκυμαντέρ που είδες!

The Motorcycle boy είπε...

Κουμπάρα,
"Γλυκά πονούσε το μαχαίρι/ έσταζε μέλι η μαχαιριά/ και πέθαινα στην αμμουδιά/ πέρσι το καλοκαίρι" πως με βρίσκεις; Και στον Τόλη είμαι καλός!

Πριν 10-12 χρόνια με τράβηξαν να πάω σε μια εταιρική εκδήλωση, σε ένα μαγαζί κατά Κηφισσιά μεριά (Μπάμπης λεγόταν;) Βλέπω λοιπόν μια τσατσά να βγαίνει στη σκηνή, σκέφτομαι "μάλλον μετράει κεφάλια για να στείλει τις κοπέλες στα τραπέζια", αλλά μετά άρχισε να τραγουδάει -Ρένα Κουμιώτη! Τελειώνει και βγαίνει μια άλλη τσατσά, σε ακόμα μεγαλύτερα χάλια, αναμαλλιασμένη με κάτι γυαλαμπούκες! Μιχάλης Βιολάρης!
Ακόμα το θυμάμαι και πετάγομαι τα βράδια μέσα στον ιδρώτα!

Ανώνυμος είπε...

Έγραψα προχτές ανωνύμως, το παραδέχομαι είμαι ντίβα. Στους καλύτερους έπαιζα Μιστερ Μοτορσάικλ, τι νόμιζες?! Επανέρχομαι για να πω πως 1ον: Eξελίχθηκε ωραία το πράγμα εδώ, πλάκα έχει 2ον: Πως όλοι όσοι έχουν γράψει έχουν δίκιο (ο καθένας με τον τρόπο του) και να προσθέσω πως σε μια εποχή όπου η ενημέρωση (όχι μόνο για τη μουσική φυσικά) ήταν σαφώς δυσκολότερη ήταν επόμενο να έχουμε οι περισσότεροι μια λανθασμένη (αλλοιωμένη αν θέλετε) αντίληψη των πραγμάτων. Στη μουσική τώρα η αίσθηση του "διαφορετικού" ήταν στη βάση της σωστή. Οι συμμαθητές μου πάντως, για να χρησιμοποιήσω ένα παράδειγμα που διάβασα εδώ κάπου, άκουγαν Dire Straits k Diana Ross (οι μισοί),Pink Floyd k Genesis (2)Thin Lizzy k Zeppellin (τρία άτομα), Μαρκόπουλο και Χάρρυ Κλύν (5-6), ρεμπέτικα (1), καί ο,τι λάχει οι υπόλοιποι. Stranglers, Cure, Clash etc etc ακούγαμε πέντε άτομα σε όλο το σχολείο. (ΣΣ Γεννημένος το 63).
Επίσης μου πήρε 20 χρόνια για να συνειδητοποιήσω πως κάποια Εγγλέζικα γκρούπ που άκουγα τότε είχαν για φαν κλαμπ τους συγγενείς τους και έπαιζαν σε κλαμπ μεγέθους "Σοφίτας", καθως δικαιολογημένα η αίσθηση της μιζέριας που έδινε το αθηναικό περιβάλλον μας έκανε να αισθανόμαστε φτωχοί τριτοκοσμικοί συγγενείς και οτιδήποτε απο το εξωτερικό φαινόταν τεράστιο και απλησίαστο -ακόμη και οι punks.
Μέσα μας, σε όλη αυτή τη γενιά ζουν τα "βίντεο κλίπ" της ΥΕΝΕΔ με Βιολάρη, Ανδρεάδη, Ξανθη Περράκη, Tζον Τικη, η "Γειτονιά Μας", η "Γυφτοπούλα", o "σχης Βαρτάνης ο "υπλχος Ψάχος" ο Βικ Μόρροου τα ντοκυμαντέρ και οι ταινίες για τον 2ο ΠΠ (έχετε συνειδητοποιήσει πόσο λίγο απείχαμε χρονολογικά?) ο Αντρέας, Ο Αβέρωφ, ο Αρκουδέας, το ΜΙΝΙΟΝ, τα τρόλλευ Alfa Romeo, τα λεωφορεία ΕΚΤΕΛ και ΑΣΠΑ, οι διαφημίσεις Ματζικ Λαιφ, οι Honda 400 Four, τα Zastava κλπ κλπ κλπ κλπ κλπ Εγω δεν έιχα καν στερεοφωνικό, αγόραζα κανέναν (πανάκριβο) δίσκο και πήγαινα να τον ακούσω (δεκαπέντε φορές) και να τον αναλύσω (!) σε κάποιον φίλο μου. Δεν απαξιώνω τίποτε, δεν σηκώνω το φρύδυ υποτιμητικά. Τα αγαπάω τα 80's, αυτά ήταν, αυτά έζησα. Και ξαναματασυμφνώ με όλους:
Οι φλώρες πήραν την εκδίκησή τους, αλλά (για να επανέλθω στο θέμα της Μουσικής)για σκεφτείτε και αυτό: Τα ελληνικά (και όχι μόνο...)γκρούπ της εποχής που πράγματι προσπαθούσαν ΠΟΛΥ ΣΚΛΗΡΑ να κάνουν κατι διαφορετικό και τα οποία όλοι λιβανίζουν σήμερις, τι σκατά απήχηση είχαν τότε? Πιο καλά είναι σήμερα! Πιο πολλοί είναι οι 20χρονοι που γνωρίζουν τους South,
τoυς Villa, τους Ανυπόφορους παρά συνομήλικοί τους (Ιντερνετ+ Μύθος+Υπερήφανο Πατριωτικό Αίσθημα γαρ). Ρε που ήταν όλοι αυτοί τότε, βιβλία θα γράφανε για μας... Να οι συναυλίες, να τα φράγκα, να οι γκρούπις...
ΥΓ Δεν ξέρω ποιοί είναι στη Σύρο, αλλά είμαι βέβαιος πως οι κωλόγεροι θα το γκρεμίσουν το κατέστημα. Άμα τόχεις, τόχεις. Φωνάξτε με και μένα ρε, κι εγώ δισκοπάθεια έχω αλλά θέλω να βουίξω!!!

The Motorcycle boy είπε...

Αδερφέ, πάνω-πάνω στη σελίδα είναι το μέιλ μου (εκεί που γράφει ΕΜΑΙL χαχαχα). Στείλε να σου στείλω κάποια Συριανή διεύθυνση, να τα πείτε, να τα βρείτε, να τα πιείτε και να τα γαμήσετε στην τελική. Άντε -και πολύ το αργήσατε!

Dire Straits μας γάνωσε ο Πετρίδης με την πάρτη τους -είχα πάρει κι εγώ τον δεύτερο δίσκο τους, ωραίος, και μετά έμαθα τον JJ Cale!
Σε κυριλέ περιοχή πάντως πρέπει να πήγες σχολείο έτσι όπως μου περιγράφεις τα γούστα -στη δικιά μου γειτονιά είχαμε κάμποσους φλώρους που ακούγανε μουσική ξυστά, για να βγάλουν γκόμενα, και οι υπόλοιποι ήταν 50-50 μεταλλάδες-πάνκηδες. Είχαμε, θυμάμαι, τότε γύρω στα 20 γκρουπάκια στη γειτονιά, μόνο εγώ δεν ήμουνα σε συγκρότημα για να έχουν και κανένα θεατή από κάτω όταν παίζανε όλοι αυτοί.
Τις θυμάμαι τις παπαρίες της ΥΕΝΕΔ, ξέχασες τα "Δίχτυα της αράχνης" με τον Γιάννη Κατράνη!

Εντάξει, περισσότεροι είδαν τώρα τα γκρουπ του '80 απ΄όσους τους βλέπανε τότε που παίζανε (χμ, και τότε πάντως δεν ήταν λίγοι αυτοί που τους βλέπανε!) αλλά τι να το κάνω; Μόνο οι Last Drive ξαναδώσανε συναυλία και η Γενιά του Χάους... Γι΄αυτό σου λέω...

"Οργανωθείτε! Γιατί έχουμε φάει τρεις και δεν έχουμε ρίξει καμία!"

Ανώνυμος είπε...

ΤΑ ΠΑΤΗΣΙΑ ΚΥΡΙΛΕ???!

The Motorcycle boy είπε...

Σε σχέση με το νταμάρι στην πίσω πλευρά του Υμηττού! Μέχρι τα 16 πηγαίναμε σχολείο με πέτρες στις τσέπες για να κυνηγάμε τις αλεπούδες και ο αρπάχτρας της γειτονιάς μου, δεν έκλεβε μηχανάκια -έκλεβε άλογα! Ησασταν κάπως πιο πολιτισμένοι, δεν μπορείς να πεις! Και σας είχαμε νικήσει και μια φορά στο βόλεϊ (όχι στον αγώνα -μετά, στο ξύλο).

b.b. chris είπε...

Οι κατσίφλωρες τώρα δικαιώνονται!!!!!!!

[b]ΘΑ ΦΑΤΕ ΧΩΜΑ ΓΟΥΡΟΥΝΟΚΩΛΟΙ!!!!!!![/b]

Αι σιχτίρ παλιοφρικιά, με τις σουλίνες πανταλόνια, την αρβύλα και το αμπέχωνο...

ΠιΕς: Λύθηκε το μυστήριο με το κόλλημα που έχω φάει με τον Setzer τον τελευταίο καιρό...

ΠιΕς 2: Δεν θυμάμαι τι έγινε στα '80ς. Εγώ διάβαζα...

ΠιΕς 3: Κάθε 2-3 χρόνια, αυτές οι lifestyle φυλάδες, μας ανακοινώνουν ότι τα '80ς επιστρέφουν στη μόδα.
Την επόμενη φορά που θα ξαναεπιστρέψουν, πές τους να παν να γαμήθουν από πάρτη μου, και τα ρέστα γλυφιτζούρια.

vangelakas είπε...

Μπὲς τώρα λοιπὸν σὲ κἄνα 80’s φόρουμ (ὑπάρχει ἕνα ὀνόματι ρετρομάνιαξ.γρ) καὶ τόλμησε νὰ τὸ ποστάρῃς! Θὰ σὲ φᾶνε οἱ ΑκοΦλωρεντοθαυμαστές!

The Motorcycle boy είπε...

Πάντως Μπλε Αγόρι, για ένα πράγμα στεναχωριέμαι τώρα με τις συνεχείς αναβιώσεις του '80: για το οτι έχασα τη συναυλία της Σαμάνθα Φοξ! Κι έτσι έσπασε η αλυσίδα "βάλτε γκιράπια μπας και πηδήξουμε".

Ποιος είναι ο Setzer; Αν είναι δεξί μπακ τον θέλω για το Θρύλο.

Κι εγώ διάβαζα το '80 "διαβασμένα τα΄χω αυτά μουστάκια!" μη νομίζεις...

Να ξεκολλήσουν οι φυλλάδες από το '80, να πάνε στο '90 που όντως διάβαζα (έξω από το επιλοχάδικο για να βρω το νούμερό μου) και δεν θυμάμαι τίποτα σχετικά.

The Motorcycle boy είπε...

Βαγγέλη δεν τα κατέχω τα φόρουμ, άσε που έχω μονίμως πρόβλημα να μπω δεύτερη φορά επειδή ξεχνάω τους κωδικούς μου. Κι εδώ δηλαδή, στο αυτόματο το έχω και μπαίνω -μη νομίζεις...

Βάλτο εσύ το κομμάτι και στείλε μου αντιδράσεις (λείπει το γέλιο από τη ζωή μας!) Ποιος είναι οι ΑκοΦλωρέντος; Μια ντισκοτέκ ΑρκοΜπαλένα ήξερα -μετράει;

vangelakas είπε...

Ἄκης Φλωρεντῆς.

Γκούγκλισον!

Γκούγκλισον νά δεῖς μέ τί ἀσχολοῦνται!

The Motorcycle boy είπε...

Παναγία βόηθα! Αυτός νόμιζα οτι λεγόταν Ευαγγελίδης (αλλά είχαμε έναν καθηγητή φτυστό στο μεταπτυχιακό και ίσως μπερδεύτηκα)!
Πάντως, το θεωρώ πιο λογικό να ασχολείται κάποιος με τις σαύρες και τα σαπρόφυτα παρά μ΄αυτόν!

Βεβαίως, το '80 στα παγκάκια των Εξαρχείων αλήτευε ένας τυπάκος (γέρος τότε) που είχε παίξει κομπάρσος μέχρι και γουέστερν με τον Μπαρτ Λάνγκαστερ (τον έχω δει και στο Τζένη-Τζένη να κάνει τον ναυτικό με τα μαύρα) αν θέλουμε να μιλήσουμε για καλτ. Αλλά τι να κλάσει αυτός μπροστά στον Φλορέτα ε;

Michael_Sc είπε...

Ποιος είναι ο Setzer;

O Βrian, βρε ανιστόρητε πάνκη!


http://en.wikipedia.org/wiki/Brian_Setzer

The Motorcycle boy είπε...

Των Stray Cats!!! Ρε, σε λίγο θα λατρέψουμε και τον Κουνιστό Στέφανο έτσι που το πάμε! Ή, σε απλά ελληνικά, τι να κλάσουν οι Στρέι μπροστά στον Φάντης Μπαστούνι και τους Άσσους;

vangelakas είπε...

μότορ, γιά τόν τυπά λές πού ἦταν στά μπουζούκια πού μεθοῦσε ἡ Καρέζη ἐκεῖ πρός τό τέλος, μέ ναυτικό καπέλο καί λεπτότατο μουστάκι ; Τί πρόσωπο;!!! Τό πιστεύεις ὅτι ἐκεῖ πήγαινε τό βλέμμα μου;

Ρέ σύ, τά τυπάκια τού φόρουμ αὐτοῦ βρῆκαν ποῦ εἶναι τώρα ὁ Φλωρεντῆς καί πῆγαν καί τοῦ πῆραν συνέντευξη διανθισμένη μέ πολλά θαυμαστικές ἐκφράσεις! Εἶναι δυνατόν; Τέλος πάντων...

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, γι΄αυτόν -τεράστια μορφή! Αν δεις τον Πάντσο Βίγια με τον Μάρλον Μπράντο, θα τον δεις κι εκεί να παίζει. Νομίζω πέθανε από συκώτι σε κάποιο παγκάκι των Εξαρχείων, έπινε πολύ πανάθεμά τον!

Συνέντευξη από τον Φλωρέντη ε; Γιατί όχι; Η μαλακία δεν φορολογείται ακόμα (αν και θα΄πρεπε).
Τώρα, αν πεις σ΄αυτά τα παλικάρια περί Νικολαϊδη, ή Τάσσιου ή αν τους ρωτήσεις ποιος ήταν ο Χηνάς ή ποιος είναι ο Ρέτσος -μάλλον θα σε κοιτάξουν περίεργα ε; Έτσι πάει -και στις απογραφές κάτι τέτοιους τους μετράνε για ανθρώπους κι όχι για πανίδα τον Αττικού Πάρκου!

Ο Καλος Λυκος είπε...

Τον Ζαχαρία Ρώχα ξέχασες παλιόγερε!

The Motorcycle boy είπε...

"Κάθοδος" με το τεκνό του Αργυριάδη ε; Μην πάμε τώρα και στο "Γιάννης και Μαρία"...

Αλήθεια, το "κυρία Αρσενία σ΄αγαπώ" μπορείς να μου το βρεις ρε ντετέκτιβ;

razz the feminihilist είπε...

τα πράγματα είναι απλά: κάθε γενιά πρέπει να βγάζει τη δική της εποχή νεότητας ως γαμάτη, να αγνοεί τα στραβά, να ξεχειλώνει τα όμορφα και εν ανάγκη να εφευρίσκει κι άλλα. αλλιώς κοιτάς την τρέχουσα εποχή που δε δύνασαι να ζήσεις ως πιτσιρικάς (και που πάντα πάντα πάντα είναι καλύτερη απ' αυτή που έζησες, ξέρεις τι θα δινα εγώ για να είμαι τώρα 15;) και σε πιάνει η μαύρη μαυρίλα των γηρατειώνε.

επίσης το πως αντιλαμβάνεται κανείς την καθε εποχή, είτε την έζησε είτε όχι, έχει κατά πολύ να κάνει με το ποιοι του τη μεταφέρουν. τα 80s πχ για μένα και πολλούς φίλους μου ήταν μόνο οδυνηρά ελεεινά κουρέματα και ντυσίματα (και λεω οδυνηρά γιατί πολλά απ' αυτά τα ρούχα δυστυχώς τα κληρονομήσαμε), ντισκομπάλες, βιντεοκασέτες και άιρον μέιντεν, γιατί αυτά τα βιώματα είχαν τα μεγαλύτερα αδέλφια/ξαδέλφια μας (να φανταστείς λιώναμε με βιντεοταινίες ψάλτης and co πολύ πριν διαδωθούν έτσι, και ακόμα πιστεύω πως είναι ο,τι πρέπει για κλασμένες βραδιές). θυμάμαι είχα εκπλαγεί όταν πρωτοανακάλύψα οτι ναι, στα 80s κυκλοφορούσαν και άλλες μουσικές και ταινίες στο (και -κυρίως- από το) ελλάντα.

το μόνο που λείπει τώρα ειναι σε πεντέξι χρονάκια να σκασει μια αναβίωση-λατρεία για τα αξέχαστα early 90s με τη rave σκηνή, τα οινόφυτα και το μπάττερυ για να έρθει ο κόσμος στη θέση του.

άσωτος είπε...

γερασε και η razz....τι εγινε προεδρε παει και το γουρι... τι αλλο εμεινε...παντωσ στο γκολ ημουν εξω απο το καραισκακι γιατι ειχα ξεχασει τα κλειδια μου στο μηχανακι και ετρεχα να τα μαζεψω....

Ανώνυμος είπε...

Και η ομαδα έξω απο το Καραισκακη ητανε.Ο Setzer παντως μια σέντρα θα την εβγαζε...

Michael_Sc είπε...

http://www.motivatedphotos.com/?id=65925

The Motorcycle boy είπε...

Razz, έχεις δίκιο -καθενός η εποχή νεότητας είναι γαμάτη επειδή υπήρξε νέος -αλλά αυτό σε τίποτα δεν έχει να κάνει με την εποχή καθεαυτή! Θυμάμαι κάτι γέρους να αναπολούν το πόσο ωραία ήταν στην Κατοχή -αυτό νομίζω είναι το καλύτερο παράδειγμα.

Βεβαίως, το θέμα είναι πως μεταφέρεται κάθε εποχή και μεταφέρεται όπως συμφέρει. Αλλά το δικό μου θέμα είναι η αμνησία κάποιων συγκεκριμένων και η μέσα στα μούτρα κοροϊδία που αυτή συνεπάγεται. Αποτέλεσμα είναι εσύ να ξέρεις τον Σφέτα (που εγώ δεν τον ήξερα κι ας κυκλοφορούσα τότε) και να μην ξέρεις το Νίκο τον Αγγελή για παράδειγμα.

Σ΄ένα από τα πρώτα ρέιβ πάρτι είχα πάει -αυτό είναι μια εμπειρία που χρόνια παλεύω να ξεχάσω.

Άσωτε, για καλό ήταν που χάσαμε -αυτό νομίζω τελικά. Δεν ήσουν γούρι για την ομάδα (αν πας πάντως με τη Μπορντό θα σε πάρω 10 λεπτά πριν ξεκινήσει το παιχνίδι να σου θυμήσω τα κλειδιά και τον θερμοσίφωνα), αλλά πήγες για να αποδείξεις οτι είχα δίκιο -δεν έφταιγε ο Ζίκο για τα χάλια της ομάδας.

Ανώνυμε, σέντρες βγήκανε από την ώρα που μπήκε ο τοπ μόντελ -αλλά χρειαζόταν κι ένας πούστης (άλλος, εκτός του μόντελ) να σπρώξει τη μπάλα στο πλεκτό. Τα΄λεγε ο Ζίκο για Αντριάνο αλλά δεν μας έκανε επειδή είναι μεθύστακας. Πάρε τώρα τους ξεμέθυστους!

Μιχάλη, τι είναι αυτό ρε;

xylokopos είπε...

ειχα γραψει ενα πολυ ψαγμενο σχολιο ρε μοτορα, ελεγα οτι ψυχολογικα και πολιτισμικα τα 80ς κρατησαν μεχρι το 1995 τουλαχιστον, και εγαμηθη ο κομπιουτορας και εχαθη. Σνιφ, κι εγραφα τοσα ωραια για τσεχοσλοβακικα τρολλευ και για τους Σταρμπλειζερς και για το Σιγα, η Πατριδα Κοιμαται και για τις πεζοδρομησεις στην αθηνα και για τις ντιζεημπλντ-φρεντλυ τουαλετες στο Γκαζι και για το τι επαθα οταν ηρθα επισκεψη πριν απο χρονια και διαπιστωσα οτι το αιγαλεω εχει μετρο και εξηγουσα στη γυναικα μου για την πολη που μεγαλωσα, που θυμιζε τον μπορατ και τη βεσσαραβια, φακ, φακ, γαμημενο ιντερνετ.

επισης το λινκαρισμενο βιντεο με τις διαφορες μπαντες για καποιο μυστηριο λογο μου θυμισε το Νταρκ Σαν στο περιστερι στις αρχες των 90ς, ντροπες μαζεμενες, τι να λεμε τωρα, μαλλον ειναι ολα τα συνθεσαιζερ και τα τσουλουφια και το αιλαινερ και μαλακα μου παιζει να εχω τουλαχιστον 15 χρονια να ακουσω κιουρ και τζου ντιβιζιον και ντιπες μοντ και ολους τους πικραμενους..

The Motorcycle boy είπε...

Ξυλοκόπε, γαμιέται αβέρτα ο γκούγκλις γι΄αυτό κι εγώ κάθε σχόλιο που κάνω με περισσότερες από 10 λέξεις το κοπυπαστάρω πριν το δημοσιεύσω -για τον φόβο του Ιουδαίου.

Το '80 εγώ το εγκατέλειψα κάπου εκεί στο τέλος του, στα 1991 για την ακρίβεια, οπότε δεν ξέρω τι έγινε παρακάτω -πήγα φαντάρος. Κι όταν βγήκα ήταν εντελώς αλλιώτικος ο κόσμος ή ίσως είχα αλλάξει εγώ (τουτέστιν ένιωθα το παλούκι).
Το "Σιγά, η πατρίδα κοιμάται" ήταν ωραίο σύνθημα αλλά μαλακία σήριαλ για τα γούστα μου -δεν ξέρω πότε ήμασταν Μπόρατ εδώ πέρα, ίσως παραέξω...

Το βίντεο με τις μπάντες εμένα μου θύμησε λίγα πράγματα, γι΄αυτό και έκανα όλο το ποστ.

Ο Καλος Λυκος είπε...

Λίγα βρήκα γιά την κυρία Αρσενία... μην περιμένεις επεισόδια online ή files να κατεβάσεις. Φωτογραφίες, λεπτομερειες για την σειρά, πόσο κράτησε και γιατί, και ποιοί ηθοποιοί έπαιζαν. Ούτε στο αρχείο της ΕΡΤ δεν έχει κάτι, εκτός πια αν τα κάνουν digital στο μέλλον.

Αν είχες ρωτήσει γιά την Λωξάντρα πάντως, θα σου έδινα link γιά όλα τα επεισόδια :)

The Motorcycle boy είπε...

Ένα καλό πράγμα κάνανε και το χάσανε, ως φαίνεται, οι μαλάκες. Λωξάντρα; Χαχχααχα -ξουτ ρε!

raresteak είπε...

Συγχαρητήρια για το ποστ. Πολύ κατατοπιστικό και ακριβές (αν και γνωρίζω περισσότερο σαν μελετητής τα πράγματα μιας και τότε ήμουν πολύ μικρός). Η ίδια η ιδιωτική τηλεόραση υποθάλπει όλους τους αποτυχημένους τρασάτους εδώ και 20 χρόνια που κατασκευάζουν ένα παρελθόν που δεν υπήρχε. Νομίζω πως άνθρωποι της γενίάς σου (υποθέτω κάπου στα 40 σήμερα, σωστά;) πρέπει να διεκδικήσει τον ρόλο του ιστορικού και να πει την αλήθεια για αυτή την δεκαετία στην Ελλάδα. Αυτό το ποστ είναι μια εξαιρετική αρχή.

vangelakas είπε...

ἔ ναὶ γιά, γι'αὐτό κι ἐγώ raresteak, παραπάνω εἶπα ὄτι πρόκειται περὶ μανιφέστου καὶ μὲ δούλεψε ὁ κτήτωρ! (ὅπως γράφαμε στὰ λευκώματα!)

vangelakas είπε...

(έχω φάει κυνηγητό ακόμα και σε θερινό που έπαιζε το Ρόκυ νο1 αν έχεις το θεό σου!)

ἀχαχαχαχα, αὐτὸ δὲν τὸ εἶχα προσέξει ὁ κόπανος πρίν!

The Motorcycle boy είπε...

rare, όχι ιστορικός ρε φίλε -απλά κουβέντα κάνουμε επειδή κάποια πράγματα είναι δυσκολοχώνευτα. 45 είμαι ή κάπου εκεί (έτσι γράφει το προφίλ μου) κι εκείνη την εποχή κυκλοφορούσα κάπως -έτσι τα έβλεπα, αλλά δεν κατέχω την απόλυτη αλήθεια, δεν ήμουνα πανταχού παρόν. Όντως, η ιδιωτική τηλεόραση έφερε τις βιντεοταινίες σε κάθε σπίτι -αυτή ήταν η ποιότητα που υπόσχονταν όταν θα έπεφτε το μονοπώλι της κρατικής τηλεόρασης! Σκατά στα μούτρα τους.

Βαγγέλη -χαχαχα, το μόνο μανιφέστο που ασπάζομαι είναι εκείνο του ντανταϊσμού που είχε φτιάξει ο Τριστάν Ζαρά, αν δεν κάνω λάθος. Από τα υπόλοιπα μανιφέστα, προτιμώ τον Μανιφέστο!

vangelakas είπε...

ειχα γραψει ενα πολυ ψαγμενο σχολιο ρε μοτορα, ελεγα οτι ψυχολογικα και πολιτισμικα τα 80ς κρατησαν μεχρι το 1995 τουλαχιστον, και εγαμηθη ο κομπιουτορας και εχαθη

προσπάθησέ το πάλι, πλζζζζζ! Πλζζζζ!

The Motorcycle boy είπε...

Βαγγέλη, ναι αλήθεια είναι! Θερινός κοντά στο σπίτι μου, είχα μπει στη ζούλα καθότι ανήλικος, βλέπουμε το πρώτο μέρος της ταινίας αλλά κάτι έγινε με τη μπομπίνα του δεύτερου μέρους (τότε τις πηγαινοφέρνανε από σινεμά σε σινεμά) και άργησε να φτάσει. Αρχίζουν οι κανίβαλοι τα γιούχα και τα κορνέ (είχε πολλούς Ολυμπιακούς η γειτονιά μου), μπουκάρουν οι μπάτσοι -τρέχα μαλάκα να πηδάς μάντρες. Έφαγα και κάτι γκλοπιές αδέσποτες...

bwana είπε...

Μότορ, από όλη αυτή την κουβέντα ο πιο σωστός ήταν ο ξυλοκόπος, όταν λέει ότι αυτη η αναβίωση δεν αφορά όσους ξήσανε και δημιουργήσανε εκτός ή "εκτός" αλλα τα σημερινά εικοσάχρονα (καμμία απαξίωση) που τα βρίσκουν στο ΓοθΤιούμπ και τα θαυμάζουν εξ αποστάσεως. Εξ΄όσων θυμάμαι και στα 80ς (κι εγώ μιλάω και για τις αρχές - όχι για τέλος που είχε αρχίσει να γαμιέται το ζήτημα) η φλωριά δεν έβγαινε μόνο στους Γουάμ και τους Ντουράν2 αλ΄λά και σε κάτι τυπάκια που ακούγανε ευλαβικά αναβιώσεις γκαραζοπανκ και παπαγαλίζανε τα σιξτυς, κάτι κολλημένα φρικιά που στραβοκοιτάγανε στους Birthday Party, κάτι δήθεν εναλλακτικούς που γεμίζανε τις εκδηλώσεις του Υφυποργείου Νέας Γενιάς (ντάμπλσπηκ από τότε τα πασόκια) - ΕΝ ΟΛΙΓΟΙΣ και κάποιος πιο προχωρημένος να το έκανε αυτό το ντοκυμαντέρ μια από τα ίδια σε πιο βελτιωμένη βερσιόν θα έβαζε με κάποιια περισσότερα πράγματα του γούστου που κι αυτ΄ακάποιος άλλος θα τα έβρισκε βαρετά τετριμμένα και ΟΧΙ ΤΟΣΟ αντιπροσψπευτικά του τρόπου με τον οποίο αυτός είχε ζήσει τότε. Διαχρονική είναι η βλκακεία - τουλάχιστον τόσο όσο και η δίψα για αληθινή ζωή και δημιουργία... Συγγνώμη αν κούρασα

The Motorcycle boy είπε...

Όχι μωρέ -τι να κουράσεις, κουβέντα κάνουμε, πληγές ξύνουμε (προτιμότερο από το να ξύνουμε πατσές). Σαφώς και δεν απευθύνεται σε μένα και σένα η αναβίωση -αλλά στο φρέσκο αγοραστικό κοινό, όμως, να σου εξηγήσω από που μου έχει μείνει το στράβωμα; Από κάποια φάση που είδα ένα παιδί να με έχει λινκ με τον χαρακτηρισμό "Μηχανόβιος από την εποχή του Γαρδέλη", ή κάτι παρόμοιο. Ε, όχι -του πούστη!
Τουτέστιν το ποστ αυτό, όπως και τα περισσότερα εδώ μέσα είναι ξεκαθάρισμα από την πάρτη μου -δεν έχω καμιά ψευδαίσθηση οτι με παίρνει για τίποτα περισσότερο.

Ξέρω για ποιους λες -κάτι άρτι αφιχθέντες από το Αρτ ροκ και λοιπούς κρετίνους που ορκίζονταν σήμερα στους Μπαντ Κο, αύριο στους Γιες και πήγαινε λέγοντας. Ροχάλες πέφτανε τότε και τώρα στο ντοκυμαντέρ τους ξανάδα με ύφος Πάπα να αναλύουν -ε, τι να φτύσω; Την οθόνη μου;

ολα.ειναι.δρομος είπε...

ωραιο ταξιδι στα ροκ του '80.. (το παραλληλο κιτς του '80 τοτε το "φτύναμε").
Εγω τα ακουω ακομη! σε live εχω δει ελαχιστους (οπως τους Last Drive) αφου μενω μακρυα από Αθήνα. Πάντως τον δισκο "outsiders" τον ειχα λιωσει..
"Πισσα και λασπη στις καρδιες μας πηχτη, ονειρο σβησμενο για παντα η αληθεια, τους βιορυθμους μας τωρα μονο κινει ψοφια μουσικη, τυπωμενη συνηθεια" (απο τους κορυφαιους Venericna Bolest)

The Motorcycle boy είπε...

Κομματάρα κι αυτό και αρκετά άλλα -είχε κι εκείνο το καταπληκτικό ένθετο, είχε και τους X Mandarina Duck που ξεκωλωνόμουμα στο γέλιο όταν τους άκουγα (ή τους έβλεπα)... Βέβαια εγώ το είχα πάρει για το Contract with the Devil των Antitroppau -κολλήματα είναι αυτά!

ΑΝΑΠΟΔΟ 8 είπε...

Aρχηγε, οι σωστες αναβιωσεις θελουν ή πολυ χρημα για να στειθουν ή πολύ χθεσινο φα'ι' στοκαρισμενο στο ψυγειο για να το ξαναζεστανεις. Ολα αυτα τα χρονια, απο το τελος του 80 μεχρι τα μεσα του 2000, ( σου μιλαω βαση στοιχειων απο την audio visual ) μια απο τις πεντε πολυνοικιασμενες βιντεοκασσετες ειναι το " Βασικα Καλησπερα σας " ξερεις αυτο με την ατακα " Κουλα πολυ Κωλοπαιδο ο Κυριακος ". 8 φορες στις 10 αμα τη ζηταγες ηταν νοικιασμενη στανταρ. Αυτο λεει οτι απαξ και κολησαμε την Ψαλτητιδα και η πρωτη βλεννορια δεν γιατρευεται ( μη χαμογελας ρεμαλι ... ) την κουβαλαμε ταπεινα ολα αυτα τα χρονια. Η αναβιωση δεν στειθηκε απο την αρχη, βρηκε προσφορο εδαφος. Οσο για τα Γιοκαρινια και τους Μπουλαδες που φαγανε σφαλιαρες και απο δεξια και απο αριστερα εκεινη την εποχη νομιζω οτι στην αρχη-αρχη, σωστα το ειχαν πιασει αμυδρα το θεμα, προφανως απο ενστικτο και οχι απο θεση, οτι για να υπαρξει σωστος εναλακτικος ηχος που να μπορει να σταθει ανεξαρτητος αλλα κυριως με ταυτοτητα, πρεπει πρωτα να υπαρξει-δημιουργηθει σωστο pop-standar, οπως εγινε και στο εξωτερικο το 50-60. (Βεβαια επρεπε να περιμενουν οτι οι σκυλολα'ι'κες εταιριες που στηριχτηκαν θα τους αδειαζαν αργα η γρηγορα, οπως και εγινε.Οσοι απο αυτους βολευτηκαν πχ παντρευτηκαν με γυναικακια στελεχη δισκογραφικων, συνεχισαν και το 90 να κανουν μεροκαματα, οι αλλοι το μαυρο σκοτος). Για να υπαρχει αντιδραση, πρεπει να υπαρχει δραση πρωτα.Να ξερουμε ποιον βαραμε μεσα στο τουρλουμπουκι, ειδικα στο μουσικο τουρλουμπουκι του 80, καρεκλαδες και ροκαδες κουβαριστρες λουξ ολοι μαζι...Αλλέως καταληγουμε στο ντοκυμαντερ( που το εχω λινκαρει και εγω στο δικο μου) για την "ανεξαρτητη μουσικη σκηνη " του 80, με τον Πουλικακο να ξυριζεται και να απαξιωνει και τον τραγουδιστη των " Γεννια του Χαους " να συμπεραίνει, οτι το συγκροτημα του " πρεπει να χαλαρωσει λιγο τον σκληρο ηχο γιατι ο κοσμος τωρα θελει αλλα πιο ηρεμα ..." :)))

Μη νομιζεις και εγω διαβασμενα τα εχω μουστακια ... Ουγκο Μουστακια !!!
Αδελφε, χαιρετισμους

The Motorcycle boy είπε...

Σωστά το είπες, τέλη του ΄80, όταν σκάσανε τα βίδεα, πλακώθηκαν οι τότε μεσήλικες να νοικιάζουν Ψάλτη -εμείς δεν είχαμε λεφτά ν΄αγοράσουμε βίδεο. Η φρίκη, για μένα, είναι οτι οι σημερινοί 30ρηδες και 20αρηδες, βλέπουν τα ίδια πράγματα που έβλεπε ο σαπιοκοιλιάς ο πρασινοφρουρός της γειτονιάς μου! Η φρίκη είναι οτι το γούστο του "αγανακτισμένου πολίτη" θεωρείται κυρίαρχο γούστο της δεκαετίας του ΄80.

Τα Γιοκαρίνια και τα Καναρίνια είδανε φως και μπήκανε -βλέπεις, το ΑΝ ήτανε τίγκα κάθε βράδυ και απέναντι το ΑΧ ΜΑΡΙΑ κοπάναγε μύγες, όσο παίζανε το "Όλα τα'χει ο μπαξές". Το γυρίσανε λοιπόν σε καραγκιοζορόκ μπας και λαδώσουν το άντερο.

Καλά λέει ο Χάος οτι πρέπει να "χαλαρώσει λίγο..." καλώς επανασυνδέθηκαν φέτος και κάνανε συναυλία για τα παιδάκια του Γκαγκάριν, το μόνο που ξεχνάνε είναι οτι: "να πας Ρένα! Αλλά θα δυστυχήσεις! Κι αν δυστυχήσεις, πάλι την πόρτα μου θα χτυπήσεις!" (Αττίκ μουστάκια!)

"Επειδή, γέρο μου το γιαούρτι μπορεί να γίνει μερικές φορές θανατηφόρο" -καταλαβαινόμαστε, έτσι.

pandoxeio είπε...

Υποβάλλοντας τα σέβη μου και τον ρεσπεκτισμό μου για το πλέον καθαρό κείμενο για τα δικά μας 80ς και τα "άλλα" 80ς υποβάλλω σεμνά την δική μου κατάθεση:
http://www.mic.gr/team.asp?id=27464
Ευχαριστούμε.

The Motorcycle boy είπε...

Τι σέβη υποβάλλεις ρε ρεμάλι -αφού το δικό σου κομμάτι ήταν καλύτερο! Είχες μέσα και πράγματα που εγώ ξέχασα καθότι η ηλικία... Πάντως, πρέπει να ήμασταν κοντά στους Νιου Όρντορες επειδή το είδα το παιδί που έφαγε τη μελόντικα (μετά έφαγε και το φουλάρι του κολλητού μου για να στραγγίξει λίγο το αίμα -τέλος πάντων). Αλλά εγώ είχα δει και τον Κέιβ στη Βικτόρια όταν καθόταν χαμένος στο παγκάκι (δεν τον αναγνώρισα βέβαια, αλλά τον θυμήθηκα το βράδυ). Πήγα και Φολ -ωραίος ο Σμιθ, οι δυο πρώτες σειρές είχαμε λουστεί στο σάλιο του!
Είδα και το μπλογκ σου -σού αρέσει κι ο Παλούμπης που είναι αδυναμία μου (κι ας τα ψιλοσκάτωσε στο Πάκμαν -χαλάλι του).
Ρεζουμέ: εγώ ευχαριστώ.

vangelakas είπε...

«θα πηδηχτώ μονάχα μ΄αυτόν που θα παντρευτώ»

συγγνώμη, μέ περιτριγυρίζει πολύ καιρό καί θέλω νά τό πῶ, ἰσχύει κάτι διαφορετικό καί τό θέτεις ἔτσι;

The Motorcycle boy είπε...

Αγόρι πώς φαίνεται οτι είσαι ανύπαντρος! Αλλιώς θα ήξερες οτι η συγκεκριμένη γυναικεία δήλωση ισχύει αποκλειστικά και μόνο για την τελευταία βδομάδα πριν το γάμο με την προϋπόθεση οτι ο κουμπάρος είναι γκέι!

haridimos είπε...

Πάντως για να είμαστε ειλικρινείς περισσότεροι ξέρανε τον Αντύπα ή τον Χαριτοδιπλωμένο από τον Λήτη και το Συνεργείο, και οι ταινίες του Ψάλτη μάζευαν περισσότερο κόσμο και από του Νικολαϊδη και από του Τεό Αγγελόπουλος..

The Motorcycle boy είπε...

Γιατρέ μου, κατά πρώτον δεν μίλησα για Αντύπα ή Χαριτοδιπλωμένο -σαφώς και υπήρχαν μπόλικοι (περισσότεροι; λιγότεροι; ίδιοι; μην ξεχνάς και το ελαφρολαϊκό και τους Πασχάληδες!) που τους ακούγανε.

Και κατά δεύτερον οι ταινίες του Ψάλτη (εκτός από μία δύο) δεν βγήκαν στους σινεμάδες -πήγαν απευθείας στα βιντεοκλάμπ. Ο Αγγελόπουλος έκοβε τρελά νούμερα εισιτηρίων (τουλάχιστον ίσα με τον Δαλιανίδη) και η Συμμορία του Νικολαϊδη έπιασε κι αυτή 160.000 εισιτήρια τις πρώτες βδομάδες που παίχτηκε.

Αλλά δεν ηταν εκεί το θέμα μου. Εγώ μίλησα για το καλτ της δεκαετίας του '80 και για το ροκ της δεκαετίας του '80 και είπα οτι οι Ψάλτηδες δεν μπορούν να θεωρηθούν καλτ όπως ακριβώς κι ο Παπακωνσταντίνου δεν μπορεί να θεωρηθεί ροκ.

haridimos είπε...

Έχεις ένα λάθος. Μας αρέσει - δεν μας αρέσει, ο Ψάλτης γύρισε ΜΟΝΟ κινηματογραφικές ταινίες κι όχι σκέτες βιντεοταινίες .

Το γιατρός που κολλάει ;

The Motorcycle boy είπε...

Κι εσύ απορείς με το "γιατρός"; Ρε παιδί μου -όπως λέμε "καλώς τον γιατρό", "ο γιατρός παιδιά" και τέτοια!

Θες να μου πεις οτι το "Ράκος 13 και ο πρώτος μπουνάκιας" και άλλα τέτοια βγήκαν στους σινεμάδες; Εντάξει -κάποια έργα του βγήκαν μια βδομάδα και μετά πήγαν επαρχιακούς, αλλά στα βιντεοκλάμπ πούλησε ο Ψάλτης. Όπως και το Σπιρτόκουτο του Οικονομίδη, για να φέρω ένα πιο πρόσφατο παράδειγμα (άσχετο με συγκρίσεις ποιότητας έτσι;)

haridimos είπε...

Ναι ! όλα αυτά βγήκαν στους κινηματογράφους (και πουλούσαν αρκετά τουλάχιστον στο Κερατσίνι που έμενα κι είχε κάμποσες αίθουσες τότε ... )

The Motorcycle boy είπε...

Τι μου λες; Την εποχή που πέρναγε κρίση το σινεμά ο Ψάλτης γέμιζε αίθουσες στο Κερατσίνι; Δεν το αμφισβητώ βέβαια -αν το θυμάσαι έτσι, έτσι θα είναι. Πάντως το ποστ μου ήταν σχετικά με το καλτ του '80 και με την κυρίαρχη κουλτούρα της εποχής και δε νομίζω να ήταν τόσο επιδραστικός (σε κάνεναν από τους δυο τομείς ο Ψάλτης).

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι