Τρίτη, Ιουνίου 08, 2010

1. Κανένας δεν αγαπάει τη Φορολογική Δικαιοσύνη

Το αυτοκίνητο, αυτό το ρημάδι μάς πρόδωσε. Λιγότερα από 200 μέτρα έμεναν μέχρι να φτάσουμε έξω από την αγροικία, κάτι γρύλοι βιάστηκαν να σωπάσουν στο άκουσμα του εξάλιτρου κινητήρα, ανεβαίναμε σχεδόν απνευστί τον χωματόδρομο.
«Να σβήσω;» με ρωτάει ο Γ που οδηγούσε.
«Πήγαινε λίγο ακόμα», του απαντάω, με ρήμαζε το δεξί γόνατο στο πόνο –η υγρασία βλέπεις...
Τι διάολο θέλαμε νυχτιάτικα ανάμεσα στους βάλτους; «Ο βαθμός αιφνιδιασμού των υποκειμένων θα καθορίσει κατ΄αναλογία τον βαθμό επιτυχίας του εγχειρήματος», είχε κομπάσει με τον συνηθισμένο του τρόπο ο Α77 και μετά χαμογελούσε κοιτάζοντάς με –πόσο αηδιαστικός τύπος. Σφίχτηκα που τον θυμήθηκα, κοίταξα έξω από το μπροστινό τζάμι του αυτοκινήτου, η αγροικία όλο και μεγάλωνε. Άνοιξα το στόμα να δώσω εντολή στάθμευσης, αλήθεια σου λέω, κι εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το μπαμ. Ένα μπαμ τρομακτικό, εντάξει σε κανονικές συνθήκες θα ήταν ένα συνηθισμένο μπαμ, αλλά εδώ στην ερημιά έμοιαζε τρομακτικό. Σα να πατήσαμε νάρκη.
«Τι είναι αυτό; Πέτρα;» ρώτησα.
«Η εξάτμιση. Διαλύθηκε εντελώς», απάντησε ο Γ από το τιμόνι.
«Ανάθεμα την τύχη μου την πουτάνα» ούρλιαξα. Και μετά... «Όλοι έξω», διαταγή
Από το αυτοκίνητο πετάχτηκαν πρώτα οι δυο Γ που κάθονταν στις μπροστινές θέσεις και μετά βγήκα κι εγώ με τον Β από τις πίσω θέσεις. Οι Γ είχαν ξεφορτώσει τα οβιδοβόλα από το πορτ μπαγκάζ και έτρεχαν ήδη προς την αγροικία, ο Β περίμενε δίπλα μου με το αυτόματο χαλαρά κρεμασμένο πάνω από τον αριστερό γοφό του.
«Δώσμου τα κυάλια», ζήτησα.
Μου τα’δωσε.
Κοίταξα προς την αγροικία, από μπροστά δεν κουνιόταν φύλλο, στα πλάγια όμως έπιασα κάποια κίνηση. Ένα φως άναψε για λίγο και μετά έσβησε. Τράβηξα το κεφαλόφωνο που κρεμόταν στο λαιμό μου, το έφερα στο στόμα και το άνοιξα.
«Α777 προς Γ...» σταμάτησα για λίγο καθώς δεν θυμόμουν τους αριθμούς τους. «Α777 προς άπαντες τους Γ», είπα αμέσως μετά. «Προειδοποιητικές βολές πλευρικά της αγροικίας, τα αντικείμενα επιχειρούν να αποδράσουν».
«Ελήφθη», ήρθε η απάντηση στον προκαθορισμένο χρόνο.
Έκλεισα το κεφαλόφωνο και περίμενα.
Σε 30 δευτερόλεπτα τα οβιδοβόλα των Γ άστραψαν, τ΄αυτιά μου βούλωσαν. Η μπροστινή όψη της αγροικίας έκανε δυο τρομακτικές μαύρες κουφάλες, από μέσα ακούστηκαν ουρλιαχτά και σε λίγο φάνηκαν άνθρωποι να τρέχουν.
«Πλευρικά της αγροικίας είναι αυτό ρε ζώα;» διαμαρτυρήθηκα.
Ο Β δίπλα μου γέλασε.
«Πήγαινε δεξιά, θα πάω αριστερά μπας και πιάσουμε κανέναν», του είπα κι άρχισα να τρέχω.
Ακόμα δυο εκρήξεις, κοίταξα προς την αγροικία και είδα όλη την μπροστινή της πλευρά να καταρρέει, σταμάτησα απότομα.
Άνοιξα το κεφαλόφωνο.
«Α777 προς Γ, παύσατε πυρ άμεσα!» γάβγισα.
«Ελήφθη», ήρθε η απάντηση νωρίτερα από τον προκαθορισμένο χρόνο.
«Τσακιστείτε μήπως προλάβετε κανέναν τους, ηλίθιοι», διέταξα.
Έκλεισα το κεφαλόφωνο πριν πάρω απάντηση.
Έσκυψα το κεφάλι και έτρεξα προς την αριστερή περίφραξη της αγροικίας, είχα καλύψει τη μισή απόσταση όταν είδα ένα ημιφορτηγό να περνάει από μια τρύπα της περίφραξης.
Σταμάτησα, έβγαλα το πιστόλι μου από τη θήκη.
Σημάδεψα τα πλαϊνά του ημιφορτηγού και πυροβόλησα. Μια, δυο, τρεις –κάτι πέτυχα αλλά το ημιφορτηγό δεν σταμάτησε. Το άφησα να χαθεί στην κατηφόρα κι έτρεξα να μπω από την τρύπα της περίφραξης.
Τότε είδα το σκυλί.
Μαύρο, με σηκωμένο το τρίχωμα, κόκκινα μάτια. Με είδε κι αυτό.
Γύμνωσε τα δόντια, στάθηκε στο άνοιγμα της περίφραξης και γρύλισε. Σήκωσα το πιστόλι. Σημάδεψα λίγο πιο χαμηλά από τη μουσούδα του.
Το σκυλί τινάχτηκε ξαφνικά κι άρχισε να τρέχει, αιφνιδιάστηκα, προσπάθησα να προσαρμόσω τη στόχευση αλλά το σκυλί πέρασε δίπλα μου σαν τον αέρα και χάθηκε στην κατηφόρα ακολουθώντας το ημιφορτηγό. Ανάσανα ανακουφισμένος.
Τότε άκουσα το αυτόματο του Β να κροταλίζει, δεν ήταν καλή ένδειξη αυτό. Βιάστηκα να καλύψω την απόσταση προς το πίσω μέρος της αγροικίας, αλλά σκόνταψα σε κάτι ρίζες, μπλέχτηκε η αρβύλα μου, παρά λίγο να σκάσω με τα μούτρα στη λάσπη. Σταθεροποιήθηκα αλλά την πλήρωσε το πόδι μου με μια ξεγυρισμένη θλάση. Ή κάτι τέτοιο. Δεν έβλεπα το θεό μου. Άκουσα κι άλλο κροτάλισμα του αυτόματου, μετά άκουσα μια ρίψη οβιδοβόλου και μετά κάτι βραχνιασμένο. Σαν καραμπίνα που είχε καταπιεί βάτραχο –κάπως έτσι. Έσυρα το πόδι μου και κατευθύνθηκα. Οι πυροβολισμοί συνεχίστηκαν. Βλαστήμησα.
«Γαμώ τη ζωή μου», είπα.
Ξαφνικά οι πυροβολισμοί σταμάτησαν. Εντελώς ξαφνικά.
Έπρεπε να έχω μαζί μου τον τηλεβόα, ήταν στον στάνταρ εξοπλισμό αλλά μονίμως τον παράταγα στο αυτοκίνητο. Ήμουν ηλίθιος, γι΄αυτό. Θεωρούσα πως με τους μοναδικούς που θα χρειαζόταν να επικοινωνήσω στη διάρκεια μιας επιχείρησης ήταν η ομάδα μου.
Άνοιξα πάλι το κεφαλόφωνο.
«Β αναφέρατε», διέταξα.
«Έχουμε τραυματισμό», είπε ο Β διστακτικά.
Βιάστηκα να αλλάξω κανάλι, μπήκα στο υπηρεσιακό.
«Κέντρο, Α777 εδώ. Κέντρο με λαμβάνεις;»
«Κέντρο προς Α777 σας λαμβάνω καλώς».
«Έχουμε εμπλακεί στα πλαίσια επιχείρησης με αριθμ. 777-21225. Φροντίστε για την αποστολή νοσοκομειακού άμεσα».
«Κέντρο προς Α777 θα διαβιβάσω το αίτημά σας».
Έκλεισα το κεφαλόφωνο. Αν ο τραυματισμένος ήταν σε σοβαρή κατάσταση θα πέθαινε πριν προλάβει το νοσοκομειακό να καλύψει τη μισή απόσταση από το κοντινότερο ελικοδρόμιο μέχρι εδώ.
Προχώρησα διστακτικά.
Έφτασα στην πίσω πόρτα της αγροικίας, εκεί ήταν μάλλον η κουζίνα.
Η πόρτα ορθάνοιχτη, στο πλάι ένας τουμπαρισμένος σκουπιδοτενεκές. Καθυστέρησα λίγο μυρίζοντας τον αέρα, φλούδες μήλου και υπολείμματα ντοματόσουπας.
Μπήκα στο σπίτι, σκοτάδι πηχτό.
Περπάτησα κουνώντας την αρβύλα πριν από κάθε μου βήμα σα μπαστούνι για τυφλούς.
Η αρβύλα μπλέχτηκε σε κάτι πεσμένο, μάλλον ξύλινο σκαμνί, το παραμέρισα, κλωτσώντας προχώρησα, πάτησα χαλί μετά από το γυμνό πάτωμα, το χαλί γλιστρούσε και διπλωνόταν κάτω από τη σόλα της αρβύλας, μετά πάτησα κάτι μαλακό, κοκάλωσα. Μαλακό και τριχωτό.
Τράβηξα το πόδι μου, το μαλακό πράγμα έβγαλε έναν ρόγχο σα να πνιγόταν και μετά τσίριξε: «Φα-ί, πι-πί, νά-νι». Έμεινα με τη σόλα μετέωρη, ακουμπισμένη απαλά πάνω στο μαλακό, χνουδωτό, τι; Αρκουδάκι; Σκυλάκι; «Φα-ί, πι-πί, νά-νι». Ξαφνικά ο τόπος φωτίστηκε σαν πάρτι στην κόλαση.
Και βρόντηξε, ένιωσα τα τύμπανα των αυτιών μου να πάλλονται επίμονα.
Δεν κοίταξα πίσω, δεν υπήρχε χρόνος, άλλωστε ήξερα.
Βούτηξα με τα μούτρα όσο πιο μακριά από την πόρτα, όσο πιο βαθιά στο εσωτερικό του σπιτιού.
Πόνος, πόνος, πόνος, πόνος, πόνος.
Το μάγουλό μου έκαιγε, έτρεχε κάτι υγρό εκεί, αίμα, μάλλον είχα πέσει με τα μούτρα σε εμπόδιο. Καρέκλα αναποδογυρισμένη; Σκαμνί; Κοίταξα προς τα πίσω με πολύ προσπάθεια, ήμουν ξύλινος.
Η πόρτα της κουζίνας κρεμόταν από τους μεντεσέδες της, κάποιος είχε ρίξει μια οβίδα εγκάρσια στον τοίχο. Γκρέμισμα ελικοειδές.
Πάσχισα να σηκωθώ, έβαλα τα δάχτυλα στο πάτωμα.
Έδωσα ώθηση, δυο σουβλιές στις παλάμες μου. Ούρλιαξα.
«Ααααργκ», έκανα.
Σηκώθηκα όμως.
«Παύσατε πυρ», φώναξα. Τόσο δυνατά που νόμισα ότι τα πνευμόνια θα μου βγουν από το στόμα.
Ησυχία.
Έμεινα ακίνητος. Μετά αποφάσισα να προχωρήσω, πέρασα στο επόμενο δωμάτιο, κλώτσησα διάφορα πράγματα, στρογγυλά, παραλληλόγραμμα, ξύλινα, γυάλινα, άκουγα το ζαχαρένιο θόρυβο των γυαλικών που θρυμματίζονταν κάτω από τη σόλα της αρβύλας μου, προχωρούσα. Και μετά σταμάτησα. Επειδή ήταν όλα σκοτεινά και δεν ήξερα προς τα πού να πάω. Κοίταξα γύρω μου ή κάτι τέτοιο. Το μάγουλο έτσουζε. Έκαιγε. Υγρό. Κοίταξα γύρω μου ή τουλάχιστον επιχείρησα να. Πήρα βαθιά ανάσα. Το μάγουλο. Το πιστόλι μου στη θήκη. Η θήκη στο ύψος της μέσης, δερμάτινη, κουμπωμένη. Πότε είχα ξαναβάλει το πιστόλι στη θήκη του; Τράβηξα το κεφαλόφωνο, μίλησα.
«Α777 προς άπαντες».
Περίμενα.
Τίποτα.
«Α777 με λαμβάνετε;»
Ησυχία.
«Κανένας δεν πρόκειται να σου απαντήσει Φίδι», ακούστηκε αυτή η συρτή ανάσα από δίπλα μου.
Δεν ήταν ακριβώς φωνή, ήταν περισσότερο ανάσα.
«Ποιος είναι;» μούγκρισα.
Οι τρίχες στο σβέρκο μου όρθιες. Κοίταξα τριγύρω. Σκοτάδι, τίποτα. Ανοιγόκλεισα τα σαγόνια, το μάγουλο πόνεσε. Σκοτάδι, μπορούσα και να το μασήσω αν ήθελα, τόσο πηχτό.
«Ποιος είσαι;» ξαναρώτησα.
«Άντε γαμήσου Φίδι», σφύριξε η φωνή.
Έβγαλα το πιστόλι, το έστρεψα προς την πλευρά της φωνής και πυροβόλησα, μια σύντομη ακτίνα επιθετικού φωτός και καπνός, πολύς καπνός στα ρουθούνια μου.
«Συλλαμβάνεσαι», είπα.
Η ησυχία μού απάντησε. Είχα σκοτώσει τη φωνή; Με τέτοιο σκοτάδι;
«Σήκω από τη θέση σου και πλησίασε με τα χέρια ψηλά», διέταξα. Μου ήρθε να ξεκαρδιστώ στα γέλια, ακουγόμουν εντελώς μαλάκας.
Τότε το σκοτάδι άρχισε να πάλλεται, με χτύπησε πρώτα στο στήθος, μετά στην πλάτη, παλλόταν σα στομάχι που γύρευε ν΄αλέσει την τροφή, ήμουνα η τροφή του σκοταδιού και πιεζόμουν συνεχώς περισσότερο, άνοιξα το στόμα ν’αναπνεύσω, ρούφηξα, αχόρταγα, δεν υπήρχε ίχνος αέρα και το στομάχι του σκοταδιού με πίεζε, στο στήθος, στην πλάτη, πάσχισα να ουρλιάξω.
Αλλά πώς να ουρλιάξω χωρίς αέρα; Το σκοτάδι μέ -άφησα έναν πνιχτό αναστεναγμό. Ή κάτι τέτοιο.
«Ζεστάθηκε καθόλου το αίμα σου Φίδι;» ακούστηκε η φωνή δίπλα μου αλλά τώρα δεν ήταν ανάσα, ήταν κρώξιμο, πολύ κοντινό με το γέλιο.
Γύρισα το κεφάλι, όταν δεν βλέπεις γίνεσαι όλος αυτιά κι όταν σταματήσεις ν΄ακούς γίνεσαι ρουθούνια, μια μύτη σκυλίσια που ρουφάει αέρα, μυρίστηκα, κάτι στιλπνό και μετά τίποτα, προσπάθησα πάλι. Δεν μπορούσα να φωνάξω επειδή το σκοτάδι είχε ξαναγίνει στομάχι που με μάσαγε και η φωνή, λοιπόν η φωνή ήταν το πλατάγισμα, υγρά χείλη που ρουφάγανε σάλια λιχούδικα, τριγύρω μου, η φωνή. Αναστέναξα, ταχυπλαμία, χρειαζόμουν τα φάρμακά μου, έμεινα ακίνητος, τίποτα δεν πέρασε, τίποτα δεν έγινε καλύτερο, περίμενα ακόμα ένα πλατάγισμα νιώθοντας ότι πλησιάζω στο όργανο που πολτοποιεί, γλώσσα (;) σωλήνας (;) σάκος (;) είχα την άκαιρη περιέργεια αν τελικά θα άκουγα και το ρέψιμο όταν το πράγμα αυτό θα με χώνευε. Σιχαμένο.
Προβολέας, ξαφνικά άναψε προβολέας πίσω μου.
Γύρισα.
Ο Β και ο Γ στην είσοδο, εκεί που κάποτε υπήρχε πόρτα, τώρα πατούσαν σε σπασμένα τούβλα και σοβάδες. Ο Γ με προβολέα.
«Εσείς είστε Α;»ρώτησε ο Γ.
«Εγώ», είπα.
Κοίταξα γύρω μου. Στον τοίχο απέναντί μου. Ένα κάδρο σκισμένο, μάλλον από τον πυροβολισμό μου προηγουμένως. Πιο κάτω και δεξιά στο πάτωμα. Ένας γέρος, αραιά άσπρα γένια, αδύνατος (ή μήπως αδύναμος;) κοίταζε το τίποτα. Νεκρά μάτια. (Τυφλός;)
«Πάρτε αυτόν τον άνθρωπο από δω μέσα», διέταξα.
Πισωπάτησα.
Τώρα μπορούσα να δω οτι προηγουμένως είχα βουτήξει σ΄ένα σωρό σπασμένων πιατικών. Άγγιξα το μάγουλό μου, έτρεχε αίμα.
«Μη με αγγίζετε Φίδια», ούρλιαξε προκαταβολικά ο γέρος.
Στράφηκα.
Είχε κουλουριαστεί και προσπαθούσε να κρυφτεί στο εσωτερικό του σπιτιού σέρνοντας. Οι δυο δικοί μου σταμάτησαν και με κοίταξαν. Εγώ κοίταζα τον γέρο, το παντελόνι του φαινόταν υγρό στον καβάλο. Μπουσούλαγε. Στα μάγουλά του κίτρινα γένια, όχι απλώς αξύριστος. Δεν μπορούσα να τον μυρίσω από εκεί που στεκόμουν αλλά μπορούσα να φανταστώ τη μυρωδιά.
«Πώς είμαστε σε σχέση με το όριο;» ρώτησα στον αέρα.
«Χαμηλά. Μας ξέφυγαν αρκετοί, πιάσαμε έναν τραυματία, πρέπει να έχουν σκοτωθεί άλλοι δυο. Τρεις το πολύ», απάντησε ο Β.
«Ο δικός μας;» ξαναρώτησα.
«Ζει-πεθαίνει», απάντησε ο Β.
Το όριο ήταν 20% απώλειες σε σχέση με τον αρχικό αριθμό των αντικειμένων κάθε επιχείρησης, αλλά αν υπήρχε τραυματισμός το όριο ανέβαινε σε 40%. Αν υπήρχε θάνατος δημοσίου υπαλλήλου το όριο έφτανε μέχρι και 80%.
Κοίταξα πάλι το λεκιασμένο παντελόνι του γέρου.
«Σκότωσέ τον», είπα στον Β. Δεν είχα καμιά διάθεση να τον κουβαλάμε μαζί μας στο αυτοκίνητο, έτσι βρωμερό και σιχαμένο.
Γύρισα το κεφάλι μου αλλού, πάντα με αναστάτωναν οι εκτελέσεις.
«Άντε γαμήσου Φίδι», ούρλιαξε ο γέρος και μετά ακούστηκε η κοφτερή ριπή του αυτομάτου.
Φρσσσσστ. Τρεις με τέσσερις σφαίρες.
«Ακόμα στο κατά ριπάς το έχεις Β;» γκρίνιαξα. Αδικαιολόγητη σπατάλη.
«Συγνώμη», μουρμούρισε ο Β.
Δεν έδωσα συνέχεια. Ήθελα να μείνει με το άγχος σχετικά με το αν θα αναφερθεί στην Υπηρεσία η σπατάλη πυρομαχικών που διέπραξε.
«Πού είναι ο κρατούμενος;» ρώτησα.
«Τον έχουμε στη μπροστά πλευρά», απάντησε ο Β.
Ο Γ καθόταν εκεί, πίσω του, έχοντας καταπιεί τη γλώσσα του. Είθισται, όταν βρίσκονται στον χώρο βαθμολογικά ανώτεροι. Αλλά πέρα απ΄αυτό –συναισθανόταν ίσως οτι είχε ενεργήσει βλακωδώς. Κι αυτός και ο συνάδελφός του. Συναισθανόταν όμως; Ο Γ; Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ξαναδώ τον Κώδικα, να ελέγξω από ποιο βαθμολογικό επίπεδο και πάνω υπάρχει συναίσθηση των πράξεων, νομίζω από το Β, είμαι σίγουρος οτι οι Δ έχουν μηδενικό καταλογισμό, αλλά οι Γ; Όπως και να’χει...
«Πάμε», είπα.
Στο μπροστινό μέρος της αγροικίας ήταν οι δυο ξαπλωμένοι, ο ένας στριφογύριζε σα σκουλήκι κομμένο στα δύο, ο άλλος τίποτα. Ο ακίνητος ήταν προφανώς ο Γ, αυτόν πλησίασα πρώτα. Το κεφάλι του πλαγιασμένο αφύσικα, κάποιος είχε προσπαθήσει να τον σύρει λίγο πιο πέρα αλλά καθώς φαίνεται το σώμα του δεν ήταν πια συγχρονισμένο. Χαλάρωση. Τον σκούντηξα λίγο με την αρβύλα για να τον γυρίσω. Το μπουφάν του γεμάτο τρύπες, πάνω από 10. Σκάγια; Εκρηκτικές σφαίρες; Οι τρύπες είχαν ματώσει γύρω-γύρω αλλά το αίμα δεν έτρεχε. Τον έσπρωξα με την αρβύλα ξανά. Το σώμα του γύρισε σαν εύκαμπτη παιδική κούκλα. Αμετάκλητος.
Γύρισα σ΄εκείνον που κουνιόταν.
Έμοιαζε μικρότερός μου, 10 χρόνια ίσως και περισσότερο, τριαντάρης. Τα σαγόνια του ανοιγόκλειναν σκυλίσια.
«Τον αριθμό σου», του ζήτησα.
Συνέχισε να στριφογυρίζει χτυπώντας τα δόντια του.
Περίμενα.
Μετά τον κλώτσησα μαλακά στην κοιλιά.
«Τον αριθμό σου», ξαναείπα.
«Με λένε Άλι», μούγκρισε ο πεσμένος.
Έσκυψα πάνω του, έπιασα το πρόσωπό του ανάμεσα στα δάχτυλά μου. Σχεδόν τον λυπήθηκα.
«Αν δεν έχεις αριθμό, δεν έχεις υπόσταση για την Υπηρεσία», του ψιθύρισα. «Αυτό σημαίνει οτι θα σε παρατήσουμε εδώ, ούτε να σε πυροβολήσουμε δεν επιτρέπεται, θα μας τραβάνε για σπατάλη πυρομαχικών».
Με κοίταξε και συνέχισε να τρέμει. Περίμενα.
«Τον αριθμό σου», είπα για τρίτη φορά.
«Ιντερκάργκο 3-615», ψέλλισε.
«Τώρα όλα θα πάνε καλύτερα», του χαμογέλασα, κάνοντας νόημα στον Β πίσω μου.
«Άκουσες τον αριθμό του;» ρώτησα χωρίς να τον κοιτάξω.
«Άκουσα», είπε ο Β.
«Τον έψαξες;»
«Όχι ακόμα».
Περίμενα εκεί πέρα γονατισμένος πάνω από τον πεσμένο άντρα, όσο ο Β έψαχνε τη Βάση Οφειλετών, έχοντας ενεργοποιήσει την οθόνη του υπηρεσιακού του σήματος.
«Δεν είναι πουθενά χρεωστικός», μου είπε μετά από λίγο. «Θα του βγει μια δόση σε ένα μήνα από τώρα....»
Κοίταξα τον πεσμένο άντρα. Η αγροικία ήταν γεμάτη από φοροφυγάδες και οι ηλίθιοι συνέλαβαν τον μοναδικό που δεν χρώσταγε. Βέβαια....
«Αυτός σκότωσε τον δικό μας;» ρώτησα.
Ο Β με πλησίασε και έδειξε στο πλάι του πεσμένου άντρα, υπήρχε εκεί ένα κυνηγετικό όπλο ιδιοκατασκευή, έξτρα σωλήνας μετά την κάνη, κατάμαυρος από την οξυγονοκόλληση.
«Μ΄αυτό», είπε ο Β.
«Άρα...» μουρμούρισα.
«Θα πρέπει να τον παραδώσουμε στη Σεκιούριτι της περιοχής –ποιοι είναι εδώ;» αναρωτήθηκε ο Β.
«Κάποια τοπική εταιρεία...» απάντησα.
«Να πάρω το κέντρο ή θα το κάνετε εσείς;» με ρώτησε ο Β.
Σκέφτηκα.
Θα έπρεπε να υποβάλω καταγγελία στην τοπική Σεκιούριτι, αυτό θα σήμαινε χρέωση της Υπηρεσίας μέχρι να γίνει εκκαθάριση των αποδοχών του μακαρίτη του Γ και να κρατηθούν τα έξοδα σύλληψης, φύλαξης...
Έσκυψα πάλι στον πεσμένο άντρα.
«Ο συνάδελφος θα σου δώσει μια δήλωση να υπογράψεις. Είναι για το καλό σου, αλλιώς θα σε πάρει η τοπική Σεκιούριτι», σταμάτησα επειδή τον είδα να τρέμει ανεξέλεγκτα τώρα. «Δεν το θέλεις αυτό, έτσι;» τον ρώτησα καθησυχαστικά.
Κούνησε το κεφάλι.
«Δώστου να υπογράψει μια δήλωση φορολογικής απάτης», έκανα νόημα στον Β.
Εκείνος ψάχτηκε και τελικά έβγαλε μια οθόνη αφής από την πλαϊνή τσέπη της καμπαρτίνας του. Έσκυψε πάνω από τον πεσμένο άντρα, τον γύρισε μπρούμυτα για να του βγάλει τις χειροπέδες, πέρασε τον αντίχειρά του πάνω από την κλειδαριά τους ώσπου το δαχτυλικό του αποτύπωμα σκαναρίστηκε, οι χειροπέδες άνοιξαν κι έπεσαν στο έδαφος. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή σηκώθηκε σύννεφο η σκόνη –το νοσοκομειακό πήρε να προσγειώνεται. Έστριψα το κεφάλι έκλεισα τα μάτια για να μη γεμίσουν σκόνη, το τελευταίο που είδα ήταν τον Β να κάνει ακριβώς το ίδιο. Μεγάλο λάθος.
«Πρόσεχε!» ούρλιαξα ξανανοίγοντας τα μάτια.
Η σκόνη με τύφλωσε –τσούξιμο, δάκρυα.
Άκουσα πάλι τον ήχο της καραμπίνας που είχε καταπιεί βάτραχο. Μια φορά μόνο. Προσπάθησα να κοιτάξω, αδύνατο. Άλλαξα θέση στα τυφλά, πήδηξα στο πλάι λες και ήθελα ν΄αποφύγω σκυλόσκατα, δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Το νοσοκομειακό προσγειώθηκε, ο αέρας καθάρισε.
Κοίταξα. Ο πεσμένος άντρας είχε ένα κεφάλι σαν πατημένο γλειφιτζούρι, δίπλα του ο Β τον σημάδευε με το αυτόματο.
«Σκέφτεσαι να σπαταλήσεις κι άλλες σφαίρες της Υπηρεσίας;» τον ρώτησα.
«Το νοσοκομειακό σήκωσε σκόνη...» κλαψούρισε.
«Το ξέρω, εδώ ήμουν κι εγώ», του απάντησα.
«Δεν τον πρόλαβα, άρπαξε το όπλο...»
«Είσαι τυχερός που δεν είχε πολλά πυρομαχικά κατά πως φαίνεται», του είπα.
Αλλιώς θα φρόντιζε να πάρει έναν ακόμα από μας μαζί του. Έτσι είναι. Κανένας δεν αγαπάει τη Φορολογική Δικαιοσύνη, κανένας δεν ενδιαφέρεται από που θα μαζευτούν τα έσοδα του κράτους. Όλοι κοιτάζουν την πάρτη τους κι όταν έρχεται η ώρα που έχουν την ανάγκη του κράτους, τότε απαιτούν, άκου φίλε μου, απαιτούν το κράτος να είναι εκεί. Έτοιμο. Αποτελεσματικό. Πήγες ποτέ σε μαγαζί να ζητήσεις (ακόμα χειρότερα, να απαιτήσεις) ένα προϊόν το οποίο αρνήθηκες να πληρώσεις όταν έφτασες στο ταμείο; Όχι βέβαια. Επειδή εκεί υπάρχει η εταιρική Σεκιούριτι, κατάλαβες; 6 μήνες με 2 χρόνια κάθειρξη σε Ιδρύματα Κοινωνικής Επανένταξης τιμάται η κλοπή... Αλλά όταν έρχεται η σειρά του κράτους να σου ζητήσει...
«Είσαι ο υπεύθυνος εδώ πέρα;»
Τινάχτηκα.
Ο νοσοκόμος μύριζε σα σκουριασμένη φιάλη οξυγόνου, ήταν χοντρός, τριχωτός και η ανοιχτή του ρόμπα ανέμιζε.
«Κάνε πιο πίσω», διαμαρτυρήθηκα.
«Θα κάνω ότι θες, αρκεί να μου πεις πού είναι ο τραυματίας», είπε ο νοσοκόμος.
«Δεν υπάρχει τραυματίας. Μέχρι να έρθετε πέθανε», του απάντησα.
«Πήραμε την κλήση στις έντεκα μηδέν εφτά, ήμασταν εδώ δώδεκα και είκοσι δύο, η ώρα απόκρισής μας είναι από 30 έως 180 λεπτά, ανάλογα με την ώρα της μέρας και την απόσταση. Παράγραφος 22, εδάφιο 4 της συμβάσεώς μας. Δηλαδή, στ΄αρχίδια μου τι λες καπετάνιο, εμείς τη διακομιδή θα την πληρωθούμε κι ας πέθανε ο τραυματίας», ο νοσοκόμος χαμογέλασε πανευτυχής.
«Από ποιον θα την πληρωθείτε; Αφού ο άνθρωπος πέθανε», απόρησα.
«Από αυτόν που μας κάλεσε, είναι ο αμέσως επόμενος υπόχρεος. Παράγραφος 28 της συμβάσεώς μας», ο νοσοκόμος με κοίταζε λες και μόλις μου είχε πηδήξει τη γυναίκα.
Αλλά εγώ δεν έχω γυναίκα.
«Καλά, άμα βρεις ποιος σας κάλεσε...» ξεκίνησα λοιπόν να λέω.
Το μετάνιωσα αμέσως.
«Εσύ δεν είσαι ο υπεύθυνος του τσίρκου εδώ πέρα;» χαμογέλασε στραβά ο νοσοκόμος.
«Κοίτα, θα βρούμε κάποια άκρη...» μουρμούρισα.
«Αυτό είναι το μόνο σίγουρο», απάντησε ο νοσοκόμος ανάβοντας ένα Καουλούνγκ.
Ο βαρύς καπνός μού έφερε αναγούλα.
«Τι σύστημα χρέωσης έχεις;» ρώτησα.
«Ότι γουστάρεις κι αγαπάς, κάρτα, μεταφορά μεταξύ λογαριασμών, δάνειο...» χαμογέλασε ο νοσοκόμος.
Πίσω από την πλάτη του είδα το βοηθητικό προσωπικό τού νοσοκομειακού να ψαχουλεύει τους πεθαμένους. Θα τους παίρνανε τα πάντα, ότι άξιζε κι ότι υπήρχε πιθανότητα ν΄αξίζει, θα παίρνανε ακόμα και οτιδήποτε τους γυάλιζε σαν πιθανώς άχρηστο αντικείμενο. Με την ελπίδα να το πουλήσουν. Αυτή ήταν η αμοιβή τους από τις διακομιδές, το συμφωνημένο ποσό πήγαινε ολόκληρο στο νοσοκόμο ο οποίος αναλάμβανε και το ρίσκο του τραυματία ή του ασθενή. Βλέπεις, ο νοσοκόμος έπρεπε να εξασφαλίσει την περίθαλψη σε νοσοκομείο, έπρεπε να καταφέρει να πουλήσει τον τραυματία ή τον ασθενή σε κάποιο νοσοκομείο κι ανάλογα να πάρει το μερίδιό του. Αν ο νοσοκόμος είχε στα χέρια του μια καλή περίπτωση όλα πήγαιναν πρίμα, διαφορετικά ήταν αναγκασμένος να πληρώσει από την τσέπη του για να δεχτούν τον τραυματία σε νοσοκομείο. Ή τον ασθενή.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο νοσοκόμος ήταν σε θέση ισχύος, είχε δεχτεί κλήση, είχε έρθει, έπρεπε να πληρωθεί. Η Υπηρεσία μου δεν επρόκειτο να πληρώσει, ειδικά μετά τις τελευταίες μειώσεις δαπανών με το ζόρι πληρωνόμασταν εμείς οι ίδιοι, πού να τους υποβάλεις λίστα με τα έξοδά μας; Ειδικά τα περιττά. Τη δαπάνη θα την επιβαρυνόμουν σαν υπεύθυνος της αποστολής και μετά θα έπρεπε να τη διεκδικήσω από τους συγγενείς του πεθαμένου. Μαλακίες δηλαδή. Κοίταξα τον Β που κάτι μουρμούριζε στον Γ, παρακολουθούσαν τους βοηθούς του νοσοκόμου να σκυλεύουν τα πτώματα, βιάστηκα να προλάβω πριν φτάσουν στον δικό μας σκοτωμένο. Του άνοιξα το μπουφάν, έψαξα για το σήμα του. Υπήρχε μια πιθανότητα.
Έβγαλα το σήμα και το περιεργάστηκα χαμογελαστός. Ο σκοτωμένος Γ ήταν όσο ηλίθιος προβλέπεται να είναι ο μέσος Γ (και λίγο περισσότερο ίσως). Είχε αφήσει ξεκλείδωτο το σήμα του, ούτε κωδικό ούτε τίποτα, μονάχα το αποτύπωμα ενεργοποιημένο. Του έπιασα το δεξί χέρι, ξεχώρισα τον αντίχειρα, τον πέρασα πάνω από το σκάνερ του σήματος. Το σήμα φωτίστηκε.
Πήγα προς το νοσοκόμο.
«Κάνε τη χρέωση εδώ», του πρότεινα.
«Αδύνατο καπετάνιε. Ο άνθρωπος είναι νεκρός», διαμαρτυρήθηκε.
«Και λοιπόν;» απόρησα.
«Αν κάνω τη χρέωση θα σημαίνει οτι πέθανε στα χέρια μου...»
«Κι αν δεν την κάνεις το ίδιο ακριβώς θα σημαίνει», χαμογέλασα.
Με κοίταξε.
«Για ελάτε μισό λεπτό», φώναξα κουνώντας το χέρι μου χωρίς να κοιτάζω πουθενά συγκεκριμένα.
Ο Β με τον Γ πλησίασαν πίσω μου.
«Τι έγινε εδώ πέρα;» ρώτησα εξακολουθώντας να κοιτάζω τον νοσοκόμο.
«Τι έγινε;» αναρωτήθηκε ο Β.
«Ο συνάδελφός μας δεν ήταν ζωντανός όταν τον παραδώσαμε στο νοσοκομειακό;» έκανα τη δεύτερη ερώτηση, μόνο που τώρα χαμογελούσα πλατιά στον νοσοκόμο.
«Και βέβαια ήταν ζωντανός», φώναξε ο Β.
«Ολοζώντανος», σιγόνταρε ο Γ.
«Και πώς πέθανε;» απόρησα.
«Δεν ξέρω. Θα πρέπει να μας ενημερώσει ο υπεύθυνος του νοσοκομειακού....» μουρμούρισε ο Β.
«Υπάρχει πιθανότητα να έγινε κάπως απρόσεκτα η μεταφορά του τραυματία;» αναρωτήθηκα.
«Τώρα που το λέτε, κάτι πρόσεξα...» απάντησε ο Β.
«Εγώ είμαι σίγουρος ότι είδα....» ξεκίνησε ο Γ.
«Αρκετά, πες τους να σκάσουν», δυσανασχέτησε ο νοσοκόμος πετώντας νευριασμένα το Καουλούνγκ πάνω στην αριστερή μου αρβύλα.
Δεν κινήθηκα για να το αποφύγω.
Τον περίμενα όσο έκανε τη χρέωση στο σήμα του Γ.
«Θα χρεώσω και διασωλήνωση» με πληροφόρησε ο νοσοκόμος.
«Χρέωσέ τον και κάνα δυο πουτάνες άμα γουστάρεις», απάντησα σηκώνοντας τους ώμους.
Κι έφυγα προς το αυτοκίνητο.
Λίγο πριν φτάσω με πρόλαβε ο Γ.
«Θα τον αφήσουμε εδώ;» ρώτησε δείχνοντας προς τα πίσω.
«Τι άλλο να κάνουμε; Είναι ακόμα ζωντανός και τον παρέλαβε το νοσοκομειακό», είπα υπομονετικά.
«Ναι, αλλά....» κόμπιασε ο Γ.
«Αλλά καταστρέψατε μια αγροικία η οποία θα απέφερε έσοδα μέσω πλειστηριασμού, σκοτώσατε αθώους και αφήσατε να σας ξεφύγουν οι ένοχοι. Πώς σου φαίνονται όλα αυτά;» ρώτησα αυστηρά.
«Εμείς...» ξεκίνησε ο Γ.
«Τελευταία φορά που καλύπτω την ανικανότητά σας», του ξεκαθάρισα.
Μετά περίμενα να πάρει τη θέση του στο τιμόνι, αυτή τη φορά ο Β πήγε στο μπροστινό κάθισμα κι έμεινα μόνος στο πίσω.
Σκεφτόμουν.
Κάποια τακτική για να γλιτώσω το πρόστιμο από μια ακόμα αποτυχημένη επιχείρηση.
Πάνω από τα κεφάλια μας πετούσε ήδη το νοσοκομειακό, στο κατέβασμα του δρόμου που μας απομάκρυνε από την αγροικία άκουσα τους κινητήρες του να χαμηλώνουν, μετά άκουσα γδούπους στη σκεπή του αυτοκινήτου, τρανταχτήκαμε κι ο Γ έκοψε απότομα το τιμόνι δεξιά. Μετά αριστερά, επειδή έβλεπε οτι το αυτοκίνητο πήγαινε για τα χαντάκια στο πλάι του χωματόδρομου. Όσο προσπαθούσε να ισιώσει το αυτοκίνητο, είδα σκοτεινούς όγκους, σα σακιά, να κατρακυλάνε από το παρμπρίζ στο καπό, ο Γ φρέναρε απότομα.
Χτύπησα με το στήθος στις μπροστινές θέσεις.
«Τι διάβολο συμβαίνει;» αγανάκτησα.
«Το νοσοκομειακό μας πετάει πτώματα», είπε ο Β.
Εκείνη τη στιγμή ακούστηκε το κρώξιμο του μεγαφώνου.
«Φίδια. Φάτε σκατά, φίδια».
Άνοιξα την πόρτα και πετάχτηκα έξω εκτός εαυτού.
Έβγαλα το πιστόλι.
Κανένας δεν αγαπάει τη Φορολογική Δικαιοσύνη.
«Φίδια, χορτάσατε;» έκρωξε το μεγάφωνο από τα πλάγια του νοσοκομειακού.
Πυροβόλησα χωρίς να σημαδέψω, το μεγάφωνο σώπασε.
Ξαναπυροβόλησα σημαδεύοντας αυτή τη φορά.
Το νοσοκομειακό ανυψώθηκε απότομα.
Έμεινα να τους κοιτάζω καθώς απομακρύνονταν.
Ένιωσα πιο αδύναμος κι από κουτσό μυρμήγκι.
Ξαναμπήκα στο αυτοκίνητο.
«Ξεκίνα», μούγκρισα.
Ξεκίνησε.

106 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Πασκαλ είπε...

Τρομακτικό αν και -πολύ φοβάμαι- μοιάζει και προφητικό.
Λατρεύω τις αρρωστημένες φιγούρες που διαλέγεις για ήρωες, στο'χω πει;

Καλημέρα.

The Motorcycle boy είπε...

Καλημέρα φίλε. Αυτό... υπομονή να'χεις, επειδή το πρόβλημα δεν είναι οι προφητείες (άλλωστε το μέλλον είναι ήδη εδώ ή αλλιώς "το αύριο είναι χτες" χεχε). Το πρόβλημα είναι να πατάνε οι ήρωες στα χαλίκια. Κι αυτός είναι όντως αρρωστημένος -ανώμαλα ομαλός.

bernardina είπε...

το δικό μου σχόλιο το βράδυ (δε σε προλαβαίνω, θεόμουρλε!)

tomboy είπε...

Αυτό είναι καταπληκτικό!
Πολύ μου άρεσε, μα πάρα πολύ!

The Motorcycle boy είπε...

Bernardina ναι, το βράδυ για να το κάνεις πιο ατμοσφαιρικό το σχόλιο -να ρίξεις και τίποτα Φλόιντ στα ντεκ... Χεχεχε.

TB σου άρεσε ε; Και στα μαγαζιά όταν πάμε αυτό μου κάνεις -τα ακριβά σου αρέσουν. Χάθηκε να σου αρέσουν οι ιστοριούλες που ξεπετάω τσακ μπαμ με πρώην πάνκηδες που πάθανε λουμπάγκο;

La koumbara είπε...

"Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ξαναδώ τον Κώδικα, να ελέγξω από ποιο βαθμολογικό επίπεδο και πάνω υπάρχει συναίσθηση των πράξεων..."

Συγχαρητήρια!!!

The Motorcycle boy είπε...

Απλός, λιτός Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας.

tomboy είπε...

Τι να σε κάνω μάνα μου, που είναι από αυτά που με κάνουν να σκάω που δε πιάνει το χέρι μου!
Να μη σε γρουσουζέψω αλλά άμα πάει καλά γίνεται ένα κομιξάκι, μούρλια!

The Motorcycle boy είπε...

Υπέροχα -όλο και χειρότερο το κάνεις! Δηλαδή να μου βγει εμένα ο κώλος στην περιγραφή για να το ζωγραφίζει ο άλλος ο κηφήνας!

Τι ωραίοι που είναι οι σημερινοί νέοι!

bernardina είπε...

http://www.youtube.com/watch?v=8aD5VIGBkew

για το βράδυ που θα πας σπίτι, που θα έχω διαβάσει κι εγώ κανονικά το ποστ και θα έχω χρόνο να σχολιάσω... (αλλά με war child στα ντεκ, όχι με Wish you were here, χεχε)

Hasta la vista, dude (δε γράφω babe για να μην πέσει η γνωστή σβουριχτή ξανάστροφη...)

bernardina είπε...

Το διάβασα οχι με μουσική υπόκρουση αλλά με σκηνές από το Brazil να παίζουν σαν strobo στο μυαλό μου.
Τελικά δεν χρειάζονται σχόλια -το κλιπ που σου έδωσα (υπαρκτότατο και αληθινότατο) τα λέει όλα και δεν απέχει από το κείμενό σου (αν στην ουσία απέχει) παρά ένα απειροελάχιστο κλικ...

bernardina είπε...

...κι άμα θες διόρθωσε κι εκείνο το "...τα τύμπανα των αυτιών μου να πάλλονται επίπονα". Κάν' το επώδυνα ή οδυνηρά. Το επίπονα (όπως είμαι σίγουρη οτι γνωρίζεις) σημαίνει "με κόπο".
Ήταν αρκούντως δασκαλίστικος ο τόνος μου ή να τον αυστηρέψω κι άλλο; χεχε

Απροπό, καλό το κείμενο, πολύ καλό. Συμφωνώ με το Αγοροκόριτσο αν και είμαι περισσότερο του γραπτού λόγου -το ζητάει το εικονογραφημένο του. Είναι έτοιμο σενάριο

The Motorcycle boy είπε...

Επίπονα έγραψα ο μαλάκας; Επίμονα ρε παιδί μου -τι επίπονα; Είναι η γνωστή τυμπανίτης ντούπου ντούπου τώρα θα σκιστούν οι μεμβράνες.

Άκου επίπονα! Σιγά μην ήταν και επίπλαστα!

bernardina είπε...

καλά, ντε,μην αυτομαστιγώνεσαι! Ένα λαθάκι έκανες κι εσύ! (κοιτα ρε που τον υπερασπίζομαι έναντι... του εαυτού του, χαχαχα)
Αλήθεια, δε μου είπες το βίντεο του γιουτούμπη πώς σι φάν'κε;

bernardina είπε...

και το τυμπανίτις με γιώτα, ζαγάρ'! στην ίδια τάξη θα σ' αφήσου!
χαχααααααααααααααααχααααααχαααα
Γεια σου ρε μότορα!

The Motorcycle boy είπε...

Είδες; Άλλαξα και φύλο στην τυμπανίτιδα, την έκανα αγοράκι -το τυμπανίτης, ξάδερφος του μικρού τυμπανιστή! Δεν έχεις ακούσει το "της νύχτας τα καμώματα..." (στο σχολείο το λέγαμε: του πούτσου τα καμώματα, τα βλέπει το μουνί και ξεκαρδίζεται).

Ωραίο το βίντεο, μακάρι να ήμουν τόσο περι-γραφικός, χεχεχε.

demetrat είπε...

ναι ρε , τυμπανίτης , είναι το ξάδερφος με το σιδερίτης,.Σταφύλης επιτραπέζιος και σπανίως , δηλαδή άμα έχεις κέφια γίνεται και ξύδης.

Με αρέσουν αυτά τα αναγνώζματα που δεν καταλαβαίνω εντελώς γιατί υπάρχουν ,αλλά παρόλα αυτά πάντα τα διαλέγω .
δ

The Motorcycle boy είπε...

Ε, γι΄αυτό υπάρχουν για να τα διαλέγεις. Και για άλλους ύποπτους λόγους που δεν είναι της παρούσης...

bernardina είπε...

Τι πα' να πει δεν καταλαβαίνεις γιατί υπάρχουν αυτά τα κείμενα, ρε Δημητράκι; Υπάρχουν γιατί ο άθρωπας που τα γράφει σφύζει από φαντασία και εκφραστικό ταλέντο και ασφυκτιά μέσα στον επαγγελματικό κορσέ που φόρεσε. Να σου θυμίσω άπειρα παραδείγματα τεράστιων ποιητών και λογοτεχνών που μαράγκιαζαν πίσω από ένα γραφείο; Το δυστύχημα για κείνους ήταν πως τότε δεν υπήρχαν τα μπλογκ -και ΔΕΝ κάνω πλάκα, ούτε ειρωνεύομαι.
Άντε ρε μότορα, και δημοσιευμένος!

demetrat είπε...

και ήμουνα σίγουρη πως θα το πάρετε ανάποδα.
γιά καλο το είπα πάντως.
ακριβώς γιατί όλα όσα γράφονται δεν είναι απαραίτητο να έχουν και ηθικό δίδαγμα.ή κάποιο σκοπό συγκεκριμμένο.
δ

La koumbara είπε...

Κι εγώ βοηθάω αν θέλετε στη δημοσίευση.

(bernardina να υποθέσω ότι επίτηδες προτίμησες το "δημοσιευμένος";)

The Motorcycle boy είπε...

Κακώς απάντησα στη Δήμητρα -νόμιζα οτι μίλαγε για το δικό μου κείμενο! Αλλά μετά τις επεξηγήσεις της Βερναρδίνας μπερδεύτηκα. Επειδή ούτε αυτόν τον άθρωπα που περιγράψε γνωρίζω, ούτε ασφυκτιώ στο γραφείο μου, ίσα-ίσα μου αρέσει η δουλειά μου.
Απλώς πληκτρολογώ γρήγορα.

Δημοσιευμένος είμαι εδώ φιλενάδα -εκδιδόμενος προτιμώ να μη γίνω, που να τρέχω τώρα στου Συγγρού να βγάζω βιβλιάριο;

The Motorcycle boy είπε...

Κουμπάρα, πώς θα με βοηθήσεις στη δημοσίευση; Θα με λινκάρεις στο μπλογκ σου; Ή εννοείς στα περί έκδοσης -τουτέστιν έχεις άκρη στου Συγγρού να πάρω το βιβλιάριο χωρίς να εμφανιστώ; Χαχαχαχα.

Υ.Γ.: Γιατί νιώθω μαλάκας όταν χώνομαι και σας διακόπτω ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΜΟΥ ΤΟ ΜΠΛΟΓΚ; Ε;

bernardina είπε...

Ουάου, ορυμαγδός απαντήσεων -ούτε ο μπλόγκερ να 'μουνα!
Δημητρούλα, το κατάλαβα, απλώς πήγα ένα κλικ πιο πέρα τη σκέψη σου. Απροπό, ωραίος ο σιδερίτης...
Κουμπαρούλα, ναι, όλα κατά λάθος εξέπίτηδες τα διαλέγω!
Και μότοραααα.... εδώ είμαστε. Λοιπόν, παρατρέχω τις ψευτομετριοφροσύνες περί του ταλέντου σου γιατι αρκετά έχω φουσκώσει το ευτραφές εγώ σου με τους ανωτέρω επαίνους μου και στέκομαι μόνο στο ότι αγαπάς τη δουλειά σου. Μαγκιά σου βρε, και δεν το αμφισβήτησα -έναν κομματάκι υπερβολικό (στην έμφασή του) παραλληλισμό έκανα με τους προαναφερθέντες "εργάτες του πνεύματος", χε χε.
Κι όταν λέω δημοσιευμένος εννοώ ακριβώς επί χρήμασι -δηλαδή εκδιδόμενος. Και στη Σόλωνος πετυχαίνει. για περισσότερες πληροφορίες απευθύνεσθε κουμπαρούλαν. Ημείς μια απλή μεταφράστρια είμεθα.
Τι σχέση έχει ωρέ η ταχύτης της πληκτρολογήσεως με το τι γεννάει η κούτρα σου; Και τα κορίτσια στη μηχανογράφηση που ελέγχει τις φορολογικές δηλώσεις πληκτρολογούν σαν πολυβόλα, αλλά δεν ξέρω αν θα μπορούσαν πολλές απ' αυτές να σκαρώσουν μια μαντινάδα

La koumbara είπε...

Μπα, δεν έχω κονέ στη Συγγρού.
Μόνο σε κάτι εκδοτικούς οίκους.

ΥΓ ΣΟΒΑΡΑ ΤΩΡΑ, να το κόψουμε;

The Motorcycle boy είπε...

Βερναρδίνα, με το ευτραφές κάτι πέτυχες, χαχαχαχα.

Μισό, για να καταλάβω δηλαδή: έχουμε εδώ πέρα μια μεταφράστρια, έναν αντιγραφέα και μια κόνεξ με εκδοτικούς οίκους! Ρε σεις, δεν στήνουμε το χαμένο αριστούργημα του Ρέιμοντ Τσάντλερ να χεστούμε στο φράγκο; Χαχαχαχ.

Κουμπάρα, ρίξε κάνα μέιλ να κανονίσουμε καμιά συνάντηση του κλαμπ Χάνα Μοντάνα και τα συζητάμε τα εκδοτικά από κοντά. Όχι τα δικά μου -της κόρης μου, εκείνη έχει γράψει περισσότερα από μένα.

The Motorcycle boy είπε...

Ααα! Σαφώς ΝΑ ΜΗΝ το κόψετε -τι σκατά νομίζετε οτι διαβάζω από αυτό το μπλογκ; Τα κείμενά μου; Τα σχόλιά σας διαβάζω!

demetrat είπε...

μότορ
γιά το δικό σου το κείμενο μίλησα σαφώς και το ενέταξα σε ένα από τα είδη που διαβάζω.Έλα τώρα κόψε τις μετριοφροσύνες, δίκιο έχουν οι κοπέλλες.Κι αν αγαπάς τη δουλειά σου , ακόμα καλύτερα.
...........

μπερναρντίνα, δεν αφήνεις τα σάπια λέω γω;;; παραξήγησες, και πας να τα μπαλώσεις τώρα..

εσύ κουμπαρίτσα κόψε τις οπτικές επαφές με τα εκδιδόμενα και με τα εκδομένα γιατί θα αρχίσεις πάλι να αναρωτιέσαι, και όχι τίποτα άλλο , τι θα μπορούσε να πει ο νοικοκύρης;
.....είμαι μεγάλη μηχανή;;;;;
υ.γ
ποιά από σας αποξένωσε το παιδί;
δ

bernardina είπε...

Πού 'ναι ρε η Tomboy να συμπληρωθεί το καρέ να τον αλαλιάσουμε; χαχαχαααα
Κορίτσα, μη τονε λυπάστε -τώρα που εξαφανίστηκαν και οι άλλοι που του έγραφαν σχόλια -αλήθεια ρε μότορα, γιατί σε εγκατέλειψαν; χαλάστηκαν που νταραβερίζεσαι με θήλεα η μπας και μυρίζει ο χνώτος μας;- ειναι στο έλεός μας, χεχεχεεε
Κουμπαρούλα, μην είσαι τόσο κομιλφό. Σιγά μη σταματήσουμε να γράφουμε. Εγώ έχω αποκτήσει αυτεπαγγέλτως και αυθαιρέτως και ετσιθελικώς αυξημένα δικαιώματα εδώ μεσα -ο μόνος τρόπος να με ξωπετάξει είναι να σβήνει τα σχόλιά μου. (Μότορα, σου θυμίζου; Δεεε σου θυμίζου; Τιιιι σου θυμίζου;;;) Χαααχαααα.
Δήμητρα, με τσάκωσες, μαρή αλεπού! Σμουάτς

bernardina είπε...

ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΑ; ΤΩΡΑ το εμπέδωσε ο αργόστροφος εγκέφαλός μου.
Θες να πεις πως τα κείμενα ειναι αλλουνού; Θα σ' το φάω το κουλούρι κακομοίρη μου έτσι και υποψιαστώ κάτι τέτοιο!!!! Με ισοπέδωσες!

The Motorcycle boy είπε...

Ναι σιγά μη σβήσω τέτοια σχόλια!
Είχα κι εγώ δυο τρία αγοράκια μικρά (συνομήλικά μου) εδώ πέρα, ορμήσατε εσείς αγριεμένες -μου τα τρομάξατε! Πάνε οι φίλοι μου, κοιτάξτε λοιπόν να μάθετε τίποτα από αθλητικά ανεπρόκοπες, επειδή έρχεται Μουντιάλ και με κάποιον πρέπει να σχολιάζω.

demetrat είπε...

Ε καλά, μη κάνεις έτσι κι εσύ.
οποιανού και νάναι , τα καλά τα λόγια γιά τα κείμενα ισχύουνε.
Προς τι η ισοπέδωση;
μωρή;;;;;;;; κοπλιμέντα στον κτήτωρα έκανες τοση ώρα; (χμού , πάρε νάχεις..)
δ

The Motorcycle boy είπε...

Βερναρδίνα, επειδή είσαι νέα στο παρόν ιστιοσανιδολόγιο -έχω πο(υ)λλάκις δηλώσει οτι με τα κείμενά μου απλώς αντιγράφω πράγματα που με εντυπωσίασαν. Τουτέστιν αντιγράφω Νικολαϊδη κυρίως και δευτερευόντως άλλους γνωστούς και διάσημους συγγραφείς. Το οτι η αντιγραφή δεν είναι εμφανής οφείλεται αποκλειστικά στην ανικανότητά μου να πετύχω το στυλ των προαναφερομένων.

bernardina είπε...

Φερτε τα αγορακια πίσω!!! Mbiker, ξυλοκόπε, κι όλοι οι άλλοι, ακούτε ρε σεις; Υπόσχομαι να μιλάω λιγότερο!!! (fingers crossed behind back) Ελάτε πίσω, ρε παιδιά, έπηξε στο οιστρογόνο ο δόλιος ο μότορας.

demetrat είπε...

α δεν ξέρω από μουντιαάλ.
εγώ είμαι ΑΕΓΚ.
ξέρω όμως από Ν. αφρική να σας πω.

(http://miadomatadenferneitinanoixi.blogspot.com/2010/01/yena-lo-kalo-madola-leme-twra.html)

επίσης μπορώ να κάνω μεζέδες γιά τον γκαναπέ.

δ

La koumbara είπε...

Επειδή πετάτε πολύ σοβαρές κουβέντες, πρέπει κι εγώ να πω ότι ο Ρέημοντ Τσάντλερ σκότωνε πάντα τον κακό με την τελευταία σφαίρα. Τον ρωτήσανε λοιπόν κάποτε:
Μα γιατί βάζετε πάντα τον καλό να είναι τόσο άστοχος στις πρώτες 5 σφαίρες και σκοτώνετε τον κακό με την έκτη σφαίρα;
Και απαντά:
Πληρώνομαι με την λέξη. Με το κάθε μπαμ παίρνω 3 σεντς. Αν νομίζατε ότι θα σκότωνα τον κακό ενώ έχω ακόμα σφαίρες αξίας 15 σεντς στο πιστόλι, είσαστε πολύ γελασμένοι.

(σκατά συνειρμοί; δεν νομίζω)

Θα συνεννοηθώ με το στεφάνι μου και θα επανέλθω ημεϊλικώς για το κλαμπ των απανταχού Χαναμονταναφανς.

Εγώ υποστηρίζω Ολλανδία (the house of orange, μου αρέσει το πορτοκαλί).

bernardina είπε...

Μότορα, παρθενογένεση στην τέχνη δεν υπάρχει -το 'χουν πει και πιο ειδήμονες από μένα. (Το ότι το παρόν αξίωμα έχει δικαιολογήσει καν και καν κλοπυράιτ, είναι αλλουνού παπά-βαγγέλης.
(Εγώ να δεις πόσους καταξιωμένους ποιητες ξεσκίζω όταν γράφω ποιήματα, χεχεεε)

The Motorcycle boy είπε...

Δήμητρα, όπως έχεις αντιληφθεί είμαι ανεκτικός και ελευθεριακός άνθρωπος. Αλλά αν συνεχίσεις να βωμολοχείς εδώ μέσα (άκου ΑΕΚ!) και να λινκάρεις πρόστυχες φωτογραφίες θα αναγκαστώ να λάβω μέτρα!
Εντάξει -αν υπάρχουν μεζέδες, έχεις το έλευθερο να λες και να κάνεις οτι γουστάρεις, δημοκρατία έχουμε, ελευθερία κι έτσι να πούμε!

Κουμπάρα, συνεννοήσου και περιμένουμε ειδοποίηση. Ο Ρέιμοντ είναι από τα μεγάλα κολλήματά μου -έχω προσπαθήσει να τον κλέψω κατά κόρον και τον έχω κιόλας χρησιμοποιήσει σε φανταστικό διάλογο σε μια ιστορία. Τι τεράστιος που ήταν!

Βερναρδίνα που το ξέρεις οτι βαράω οιστρογόνα για να μαστουρώνω; Χαχαχα.

bernanrdina είπε...

Ρε σεις, μισώ ποδόσφαιρο (το άλλο μισώ στην Κίνα βρίσκεται) αλλά με τη σωστή εξέδρα γίνομαι χουλιγκανότερη των χουλιγκάνων. Μότορα, τι ομάδες παίζουν, για να διαλέξω φέιβοριτ;

Γουστάρω παρέα (μας), μεζεκλίκια, μπίρες και ΒΑΛ' ΤΟ ΤΟ ΓΑΜΗΜΈΝΟ ΡΕΕΕΕΕΕ!!! Βάζω τη γιγαντοοθόνη, είσαστε;(Ομαγκόντ, πόσο πιο χαμηλά θα πέσω, η ποιήτρια;...)

bernardina είπε...

ΘΡΥ-ΛΟΣ! ΘΡΥ-ΛΟΣ! ΘΡΥ-ΛΟΣ!

The Motorcycle boy είπε...

Υ.Γ. για τους μη γνωρίζοντες: Μουντιάλ είναι η διοργάνωση κατά την οποία ομάδες από όλον τον κόσμο επιλέγονται προκειμένου να συμμετάσχουν ως κομπάρσοι στα μαθήματα ποδοσφαίρου που παραδίδει η Βραζιλία ανά τετραετία.

La koumbara είπε...

Η Βραζιλία είναι πράσινη - δεν πάει με τα ρούχα μου!

demetrat είπε...

και μένα ο ΡέΗμοντ είναι το κόλλημα μου και πρώτος παρόλο που πήγαν μερικοί κουλτουριάρηδες να πλασσάρουν άλλους.
εξάλλου ενας λόγος που διαβάζω τα γραφούμενα εδώ είναι που ρεημοντίζουν.
:))
τι στο διάλο λινκάρισα τρομάρα μου;;
πάω να δω..
δ

demetrat είπε...

επίσης μπορώ να ουρλιάξω στην κερκίδα οτιδήποτε,(και ουρλιάζω καλά ) διότι με έσερναν στο γήπεδο από 8 χρονώ παιδάκι .
ξανά επίσης η μπαρτσελόνα θα παίκθει θτο μουντιαάλ; γιατί άμα είναι να ουρλιάξω γιά ξένους ,εγώ θέλω τη μπαρτσελόνα.
αλλιώς ότι πει η κερκίδα.
:)
δ

bernardina είπε...

Ααααα, δηλαδή στο Μουντιάλ δεν ισχύει ο ορισμός "ποδόσφαιρο είναι το άθλημα όπου συμμετέχουν από δύο ομάδες με έντεκα παίκτες και στο τέλος κερδίζουν οι Γερμανοί"; Μόνο στο Γιούρο ισχύει αυτό;
Τώρα με βάζεις δύσκολα. Από τη Βραζιλία και την Αργεντινή ποια να διαλέξω; Μάλλον Μπραζί(ου)λ Τροπικά(ου)λ -με καθαρα ποδοσφαιρικά κριτήρια: έχει πιο ωραίους κώλους!

The Motorcycle boy είπε...

Βερναρδίνα, σαφώς Θρύλος (τα ευκόλως εννοούμενα) και μεταξύ Αργεντινής (τουτέστιν Λατίνων οι οποίοι είναι φτυστοί με τους Ευρωπαίους) και Βραζιλιάνων (δεν χρειάζεται να πω παραπάνω -αυτό φτάνει) δεν τίθεται θέμα σύγκρισης. ("Το τίθω εγώ", που θα έλεγε ο Βαμβακούλας -άλλο αυτό!)

Επίσης αυτό με τη Γερμανία ίσχυε πριν την κατάρρευση του "υπαρκτού" -μετά όλα εκφυλίστηκαν, μέχρι και η Ελλάδα πήρε Γιούρο!

Κουμπάρα, κίτρινο-μπλε φοράει η Βραζιλία, πράσινο έχει μόνο στο λαστιχάκι του σλιπ.

Δήμητρα λίνκαρες ΦΥΤΑ ΚΑΙ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ εδώ μέσα! Εντροπή σου! Η Μπάρτσα είναι μεν εθνική ομάδα, αλλά δεν της επιτρέπουν να συμμετάσχει στο μουντιάλ οι πούστηδες.

bernardina είπε...

ΜΠΑ-ΡΤΣΑ! ΜΠΑ-ΡΤΣΑ! ΜΠΑ-ΡΤΣΑ!

demetrat είπε...

δεν είδε καλά
νομίζεις πως είναι λουλουδια και φυτά , στο βάθος όμως είναι οι εισοδιστές της μπερναρντίνας.
χα χα χα
δ

The Motorcycle boy είπε...

Όταν δω εγώ λουλούδια τυφλώνομαι από την απέχθεια και δεν μπορώ να δω τίποτα άλλο.

bernardina είπε...

ρε συ Μιχάλη... σόρι, Δημήτρη ήθελα να πω, πάω να μπω και με ξωπετάει. στείλεμέ το με μέιλ να το διώ -αλλά αργοτερότερα, τώρα λέω να κάνω μια βουτιά στα άδυτα του σημερινού πλάνου. Σας γλυκοφιλώ όλους μέχρι νεωτέρας και μέι δε πάουερ οφ μουντιάλ μπη γουίδ γιου

bernardina είπε...

Απέχθεια για τα λουλούδια; Ρε συ, καταντίπ ανώμαλος εισαι, εκφυλισμένο ον του δομημένου χώρου, παλιοχόμπιτ των άστεων; (Γουστάρω ύβρεις, ωρέ πού τις βρίσκω η ποιήτρια;)

The Motorcycle boy είπε...

Είμαι της φιλοσοφικής σχολής Τζόνι Λάιντον: "I send you flowers/ you wanted chocolates instead" Flowers of Romance.

Υ.Γ.: "I can't depend on these so called friends/ It's a pity you need to defend/ I'll take the furniture and start all over again" του ιδίου από το ίδιο άσμα.

bernardina είπε...

I started all over again leaving the furniture behind -along with everything else but my records, my books and the shirt on my back... opote ti na mou klasei o kyrios Johnny. Thank god I had friends -and still have and always will.

Later... love ya.

ΥΓ. Λουλούδια στην κυρια από μενα.χα! Τα σοκολατάκια τα κρατάω για πάρτη μου, -chocoholic in terminal condition, γαρ

demetrat είπε...

ι μπεγκ γιορ παρντον ,,άϊ νέβερ πρόμιστ γιου ε ρόουζ γκάρντεν

να και γω σνομπαρίες .
δ

bernardina είπε...

εγώ δεν έγραψα στοίχοι, βλαμμένο. Την ιστορία της ζωής μου έγραψα...

demetrat είπε...

μπερνάρ
σου τόστειλα,μπες , δες και πες στο αστικό κατάλοιπο τη σημασία του λουλουδιού, γιατί εμένανε δε με πιστεύει.

μότορ ππππόϋ ,
γιατί νομίζεις μου σχωράει ο Βανγγέλας τον εξάψαλμο;
δ

Puppet_Master είπε...

malista ligo apo prisoner mazi me levedh(fidia, fidia ths politkhs)

ok...paw paso k ta resta dika sou,ksereis twra

The Motorcycle boy είπε...

Κορίτσια από το να κατανοήσω αυτά που γράφετε προτιμώ να μιλήσω με τον φίλο μου εδώ πέρα -που τον σακουλεύομαι πάραυτα.

Puppet, πώς σου ήρθε ο Πρίζονερ ρε; Χαχαχα -εφοριακός είναι ο άθρωπος! Τέλος πάντωνε θα δεις παρακάτω. Μπορεί και να σου αρέσει (μπορεί είπα) -άσε που μπορεί και να το γράψω μέχρι τέλους. Τι σου λέει αυτό;

Puppet_Master είπε...

«Αν δεν έχεις αριθμό, δεν έχεις υπόσταση για την Υπηρεσία»

san ti na mou pei?

The Motorcycle boy είπε...

Α, αυτό! Το μυαλό δουλεύει με μυστήριους τρόπους τελικά.

Πάντως η βάση εκκίνησης γι΄αυτή την ιστορία είναι κάπως διαφορετική από του (μ)Πρίζονερ. Εκεί τους δίνανε νουμερα για τους τσακίσουν την ατομικότητα-προσωπικότητα. Εδώ τα νούμερα είναι η ευλογία της κοινωνίας, αν έχεις νούμερο έχεις και υπόσταση. Αλλιώς είσαι ανύπαρκτος.

bernardina είπε...

Πάντως εγώ σ' ευχαριστώ που δεν σκότωσες τον σκύλο. I appreciate it. Kαι αφήνω ατιμώρητο το ότι απαξιοίς να ασχοληθείς με τα βαθυστόχαστα νοήματα που σε στέλουμε η Δήμητρα κι εγώ. Έχε χάρη που σε συμπάθησα, μπαγασάκο.

Καλημερούδια προς άπαντες

The Motorcycle boy είπε...

Άμα σκοτώσει σκύλο στο πρώτο κεφάλαιο ο πρωταγωνιστής έχει κάψει τις προοπτικές του σαν χαρακτήρας -όλοι θα τον θεωρήσουν ανθρωπόμορφο κτήνος κι άντε μετά να τον σώσεις.

Δεν είναι που απαξιώ ν΄ασχοληθώ, είναι που είμαι μικρόμυαλος και δεν καταλαβαίνω τι εννοείτε! Εδώ η άλλη μου λίνκαρε το ταξίδι της στην Αφρική κι εγώ έβλεπα την Ανθή Φύτα! Χρειάστηκε να μου εξηγήσει η γυναίκα μου για να το πιάσω το υπονοούμενο!

Ενώ ο Μαριονετοπαίχτης... Με δυο κουβέντες ανθιζόμαστε.

bernardina είπε...

Χαχαχα, λουλούδια μου εσείς!
Να 'σαι καλά βρε στεφάνι του, τον έσωσες τον φύτουλα!

Μότορα, άμα θες να με χαλάσεις ως φιλοθεάμον κοινό, βάλε μου να υποφέρουν παιδιά και ζώα. Η χειρότερή μου. (Ξέρω, ξέρω, ακολουθεί σχόλιό σου για κοριτσάκια κλπ) Λοιπόν, όποιον "ήρωά" σου μισείς, πες του να κάνει τέτοια και το έχει φάει το κόκκινο Χ απο μένα μαζί με όλες τις κατάρες της Μαύρης Αφρικής

The Motorcycle boy είπε...

Για ποιον με πέρασες ρε συ -για τον γελοίο τον Ιναρίτου (έτσι δεν τον λένε;) που πουλάει δάκρυ Μάρθα Βούρτση νο.5 σε συσκευασία κουλτούρας; Κάτι τέτοιοι βάζουν παιδιά να βασανίζονται και κάτι Κουστουμίτσες που μεγάλωσαν με ΚΛΑΚ φιλμς.

bernardina είπε...

Μπα μην το λες. Είναι και κάτι άλλοι, πιο μαέστροι στον υπαινιγμό, που το βάζουν να γίνεται υπούλως και πουστίκως και ενώ εσύ δεν βλέπεις τίποτα (ή σχεδόν)ΟΛΑ παίζονται μέσα στο μυαλό σου γιατί σου έχει φυτέψει αυτός ο γλαδιόλης την ιδέα. Έτσι πρόχειρα μου 'ρχεται στο μυαλό το Πράσινο Μίλι(το 'χα διαβάσει στο πρωτότυπο πριν γίνει ταινία). Η σκηνή με τη βια πάνω στα κοριτσάκια/αδελφάκια είναι εντελώς μουλωχτή, αλλά και μόνο που ακούς τη φράση "τις σκότωσε η αγάπη που είχαν η μια για την άλλη" γίνεσαι ένα με το χώμα...

Puppet_Master είπε...

ot borw kanw bernardina,
alla einai megalos alhths.prwta mou kei to mialo k meta psaxnei na vrei akrh me tis erwtiseis mou.

padws motor k emeis edw noumera eimaste apla psaxnoume na doume pio einai to megalitero.

The Motorcycle boy είπε...

Εντάξει, αλλά ο Πράσινος Μίλης Στίβεν Κινγκ είναι (υποτίθεται) εμπορικός συγγραφέας που αναμένεται να καταφεύγει σε τέτοια "φτηνά τεχνάσματα".
Στην πραγματικότητα βέβαια, ο Κινγκ είναι νομίζω, ο μεγαλύτερος τεχνίτης στην περιγραφή δομών, χαρακτήρων και νευρώσεων που έχει εμφανιστεί την τελευταία 30αετία.
Το Καλοκαίρι της Διαφθοράς και η Ρίτα Χέιγουορθ είναι μέσα στα 50 καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει στη ζωή μου.

The Motorcycle boy είπε...

Puppet, ο σκοπός μου στη συγκεκριμένη κομπίνα είναι να δείξω οτι "το αύριο είναι χτες" που έγραφε κι ο Τομ Ρόμπινς. Έχεις διαβάσει τους Αγριεμένους Ανάπηρους -έτσι;

bernardina είπε...

PM, Δεν το ειπα κακοπροαίρετα, φιλαράκο. Άλλωστε εδώ μέσα όλοι (εκτός από έναν καμένο που σκάει κάπου κάπου σαν αλλοπαρμένος κομήτης) φιλαράκια είμαστε και κάνουμε πάρτι στο τρελοκομείο του μότορα. Πλιζ, μην το παίρνεις στραβά όταν κάνω πλακίτσα,ε;

Μότορα, ο Στέφανος είναι μέγας μάστωρ και το να είναι κανείς εμπορικός δεν αποτελεί πάντα ανάθεμα. Ξέρεις κανένα νορμάλ άθρωπα που θέλει να γράφει ή να συνθέτει μόνο για πάρτη του και για τη συμπεθέρα; (Τονίζω τη λέξη ΝΟΡΜΑΛ) Ευτυχώς οι ελληνικές μεταφράσεις του είναι κατά κανόνα πολύ καλές ;-)

Puppet_Master είπε...

bernardina mou,den pareksigithika pote.mh kollas xavale kanoume me olous tous tropous.

eee oxi profesora,exw minei stis kaoboises k ton tripokarido.
ksereis exw k mia rimadosxolh na teliwsw.

bernardina είπε...

PM. ...σχολή να τελειώσεις; Άντε με το καλό, φιλαράκο. Καλά κουράγια (εκεί που είσαι ήμουνα... παλιά όμως, ε; χαχα)

The Motorcycle boy είπε...

Μπερνάρντα Άλμπα ναι ξέρω έναν που γράφει για την πάρτη του και για να κάνει φιγούρα στη γυναίκα του -αλλά νορμάλ δεν θα τον έλεγα, χαχαχα.

Το πρόβλημα με τον Κινγκ δεν είναι η εμπορικότητα είναι η εργοστασιακή παραγωγή που τον υποχρεώνει να γίνεται πιασσάρικος κάθε τρεις και λίγο. Πάντως συγχωρείται επειδή είναι φόρα παρτίδα τύπος, έγινε και γλυκούλης με την προσπάθειά του σαν Μπάχμαν (Bachman Turner Overdrive -τι γκρουπάρα! άσχετο)
Με λίγα λόγια τον πάω τον Στήβεν και ένα βιβλίο που έχει βγάλει περί συγγραφής το προσκυνώ σαν μνημείο αθωότητας και ειλικρίνιας.

Puppet, καλά αν έχεις να τελειώσεις τη σχολή άστο, μαλακία είναι αυτό με τους Αγριεμένους Ανάπηρους, δε διαβάζεται, για πέταμα κανονικά! (Θα στο κάνω δώρο όταν μου φέρεις το πτυχίο γιόκα μου, χαχαχα)

bernardina είπε...

Motoroil, ακριβώς αυτόν είχα κι εγώ κατα νου οταν έγραφα το σχόλιο, χαααααχααααα. Παρεμπιπτόντως, όμως, κι από σπόντα, κι αυτόν τον διαβάζουν κάτι βλαμμένοι και τον γουστάρουνε κιόλας ενίοτε... (Μην το πάρει και πάνω του)

bernardina είπε...

Όσο για τους εμπορικούς συγγραφείς τύπου Κινγκ, ξέχωρα από την πληθωρική δημιουργικότητά τους, είναι υποχρεωμένοι και από τα συμβόλαιά τους με τους εκδοτικούς οίκους να παράγουν. Βέβαια κάποιοι απ' αυτούς τα καταφέρνουν καλύτερα, κάποιοι άλλοι, όπως ο Κουντζ, ας πούμε, τα κάνουνε σκατά τραβώντας τις καταστάσεις από τα μαλλιά για να βγάλουν βιβλίο. (Ξέρω τι σου λέω... ;-) )

The Motorcycle boy είπε...

Χμμ, καταλαβαίνω -κυρίως επειδή ανήκω σ΄εκείνη την κάστα ανθρώπων οι οποίοι θεωρούν οτι ο θεός της λογοτεχνίας κάποτε έστειλε τον προφήτη του επί της γης και το όνομα αυτού ήταν ΒΙΠΕΡ.
Αυτός ο Κουντζ λοιπόν πάντα λίγος μου φαινόταν. Και επί της ευκαιρίας -χάθηκε κάποιος να επανεκδόσει Τζέιμς Τσέιζ; Άιντε -και Έλερι Κουήν για να βγουν τα έξοδα!

Υ.Γ.: Η Κίρκη του Τζέιμς Τσέιζ είναι νομίζω ένα από τα 4 ευαγγέλια της νουάρ λογοτεχνίας (τα άλλα τρία είναι: Ο Μεγάλος Αποχαιρετισμός, Η Άγρια Συμμορία και Η Νύφη Φορούσε Μαύρα).

bernardina είπε...

Amen για τα Βιπερ. Και όχι μόνο λογοτεχνικά έργα. Λογου χάρη σε Βιπερ είχε κυκλοφορήσει και η Ιστορία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου του Ρεϊμόν Καρτιέ (που κάποιος μου την έθαβε γιατί δεν είναι λέει γραμμένη από... μαρξιστική σκοπιά!) θέλω να πω οτι η γκάμα τους ήταν τεράστια.

Γι' αυτούς τους δυο που λες δεν ξέρω τι παίζει με τα δικαιώματα. Κατά καιρούς γίνονται διάφορες επανεκδόσεις και μάλιστα επιμελημένες, με αποτέλεσμα η νέα έκδοση να είναι καλύτερη κατά κανόνα από την προηγούμενη.
Τσέιζ, ε;... και Κουήν... χμ.. I'll drop the idea, χεχε. Λάντλαμ και Τσάντλερ δεν θες, να υποθέσω..;
:-D

The Motorcycle boy είπε...

Την έχω διαβάσει -δυο τόμοι δεν ήταν; Εντάξει, σαφώς και δεν ήταν γραμμένη από μαρξιστική σκοπιά αλλά, ως γνωστόν, χρειάζεσαι κατ΄ελάχιστον δυο ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΕΣ για να πάρεις μυρωδιά το τι συνέβη σε μια ιστορική περίοδο.
Κάτι άλλοι (ανταγωνιστές της ΒΙΠΕΡ) βγάζανε επίσης βιβλία στα περίπτερα, μόνο που ήταν σε κανονικό σχήμα, όχι τσέπης -είχα λοιπόν διαβάσει ένα βιβλίο με έναν (μάλλον αριστερό) πράκτορα σε χώρα της Δύσης ο οποίος δούλευε λόγω ιδεολογίας και κάποια στιγμή ανακάλυψε οτι η οργάνωσή του είχε διαβρωθεί και πλέον μεταφέρανε ναρκωτικά. Μετά βεβαίως έφευγε το κείμενο προς το παραισθησιακό, εφιαλτικό. Δεν θυμάμαι ούτε πώς το λέγανε, ούτε άλλη πληροφορία -θυμάμαι μόνο ότι ήταν από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει στη ζωή μου.

Τσάντλερ ακόμα και σε φέιγ βολάν να τον βγάζανε θα τον αγόραζα (αν κιόλας ο μεταφραστής είναι προσκυνητής του Ρέιμοντ, ακόμα καλύτερα -το πρώτο βιβλίο που μετάφρασα στη ζωή μου ήταν το Πλέιμπακ, έτσι για γούστο). Λάντλαμ δεν κόβω φλέβα (που λέει και η κόρη μου0.

bernardina είπε...

ρε για δε που στα μπεστσέλερα συμπίπτουν τα γούστα μας!

Η έκδοση του Καρτιέ που έχω εγώ (κληρονομιά από τον πατέρα και συλλεκτικό κομμάτι πια) είναι σε οχτώ τόμους του γνωστού σχήματος. Ξεκινάει με το τεύχος που έχει τίτλο "Λευκή Περίπτωσις Ωρα Χ 1η Σεπτεμβρίου 1939: 4' και 45''" (μπρρρρρρ) και ολοκληρώνεται με το "Πόλεμος ΤΕΛΟΣ" και εικόνα του πυρηνικού μανιταριού (καραμπρρρρρ). Χρονολογία ελληνικού κοπυράιτ;.... 1966!!! Διαμαντάκι, μιλάμε!

The Motorcycle boy είπε...

Α, όχι μιλάς για την αρχαία έκδοση. Εγώ λέω για μια συνοπτική (δίτομη συνοπτική, τέλος πάντων) που είχε βγει τέλη του '70, αν θυμάμαι καλά.

bernardina είπε...

Αρχαία;;;!!! Αρχαίο το 66; Γκουχ γκουχ! :-)))
Φαντάσου να πάμε και λίγο πιο πίσω...

Ξέρεις τι σκεφτόμουν, ε; Απο πού ξεκίνησε το ποστ και πού φτάσανε πάλι τα σχόλια (και που' σαι ακόμα, χαχα)

The Motorcycle boy είπε...

Ποιο ποστ; Τι έγραψα;Ποιος είμαι; Που πάω;

Το '66 ήμουνα ενός χρόνου -σαν χτες μου φαίνεται.

bernardina είπε...

Κι εγώ πέντε και μου φαίνεται σαν πριν μια ώρα, χαααχαααα

Ποστ; Τι ποστ; Ρεστάντ;;! Μόρτεμ;
-πόουν; -άλι; ποστονλεντονποταμό;
Αααα, μήπως εννοείς Μποστ αλλά δεν μπορείς να προφέρεις το -μπ; Απορώ και ξύνομαι...

Ανώνυμος είπε...

o Ntrent tis DOY?

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα -μάλλον όχι. Κάτι στο πιο γραφειοκρατικό κι αν πει κανείς οτι η γραφειοκρατία δεν είναι φαντασμαγορική, θα διαφωνήσω.

Ανώνυμος είπε...

εισαι ο θανος καππας?

vangelakas είπε...

Και στα μαγαζιά όταν πάμε αυτό μου κάνεις -τα ακριβά σου αρέσουν.

λὸλ

The Motorcycle boy είπε...

Όχι! Ο Θάνος Λειβαδίτης! Χαχαχαχα.

Ποιος είναι ο Θάνος Κάππας αδερφέ μου; Κάτσε να τον ψάξω.

The Motorcycle boy είπε...

Βαγγέλη σους μπρε! Χαχαχαχα

Υ.Γ.: Ένα γνωστό να είχα που να μην ήταν παλιοτόμαρο και τι στον κόσμο ρε παιδί μου!

bernardina είπε...

Ε, τώρα τι να σου απαντήσω σ' αυτό; Όμοιος ομοίω και η κοπρια στα λάχανα; Θα φτύσω στα μούτρα μου, χαχαχα

ΗΛ. είπε...

Ρε μήπως είσαι ο Θάνος Ασκητής;
Ο Θάνος Πετρέλης;
Ο Θανάσης Κλάρας;
O "Θάνος"Χατζηδάκις;
Ή ο κυρ'Θάνος πέθανε παραπονεμένος;
χαχαχα.

The Motorcycle boy είπε...

Λες να είναι ο Χάνος Ματζηδάκις;
Λοιπόν μεταξύ μας είμαι ο Θάνος ο Τρελλός Θεός που έπαιζε σ΄εκείνο το επεισόδιο με τον Κάπτεν Μάρβελ -τρομερό επεισόδιο, δεν ξέρω αν το έχεις διαβάσει...

ΗΛ. είπε...

Οχι δεν τον ξέρω,
ύστερα με τους τρελλούς δε βγάζεις άκρη,έ..

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, γιατί βγάζεις με τους λογικούς... Χεχεχε.

ΗΛ. είπε...

Εξαρτάται σε ποιό κλάμπ ανήκεις...

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, όπως έλεγε ο μέγας Γκρούτσο Μαρξ: "δεν θα καταδεχόμουν ποτέ να γραφτώ σε κλαμπ που δεν δεχόταν κάποιον σαν εμένα για μέλος".

ΗΛ. είπε...

Δλδ αυτός τρωγόταν με τα ρούχα του,για τέτοια τρέλλα, έ
(ακόμα δε σχόλασες;)

The Motorcycle boy είπε...

Ντύνομαι και φεύγω, στο μπιντέ με πέτυχες, πριν λίγο μόλις έφυγε ο τελευταίος πελατής (πολύ καλός κύριος!).

HΛ. είπε...

Πλήρωσε καλά;

The Motorcycle boy είπε...

Τι να πληρώσει -δημόσιος είμαι. Απλά φεύγοντας ούτε έβρισε, ούτε μας κοπάνησε την πόρτα (πέφτει και κλειδωνόμαστε από μέσα), πολύ καλός κύριος.

ΗΛ. είπε...

Tι έχει και δημόσια μπουρδέλλα,δεν τόξερα.

The Motorcycle boy είπε...

Σοσιαλισμός φίλε! Δεν θυμάσαι και τον ύμνο του Θεοδωράκη: "Σώπα όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες/ σε λίγα χρόνια θα γαμάμε με κουπόνια" -εγώ θα στα λέω κουμουνιστής άνθρωπος;

ΗΛ. είπε...

Σώπα όπου νάναι θα σημάνουν οι καμπάνες
σε λίγο θα γαμάμε τζάμπα στις πουτάνες.
Με τέντωσες καταή,χαχα.

liontas είπε...

Ωχ, ωχ θα μας πηδήξεις πάλι.
(Αντί σχολίου)

The Motorcycle boy είπε...

Ηλία, τον παραποίησα τον ποιητή -ο πρώτος στίχος είναι φυσικά "Σώπα όπου νάναι θα μας φέρουνε πουτάνες".

Λιόντα, ναι κι ο δικός σας ο κώλος δεν τα ήθελε, χαχαχα. Πάντως, αν είναι κάποια παρηγοριά, αυτό το πράμα με γαμάει αφάνταστα για να βγει -κάθε κεφάλαιο έχει και 2-3 σελίδες σημειώσεων.

razz the feminihilist είπε...

wow 100posa sxolia. omfg. dn ta diavasa opote dn kserw an to anefere kaneis pio prin, alla mou 8ymises ena vivlio, to Jennifer Government, to opoio vevaia einai arketa pio light ap auta pou grafeis esy, but still, the basic premise remains the same. other than that, h istoria gamaei ws synh8ws , gratz, well done, dwse synexeia sto lao.

The Motorcycle boy είπε...

Raz, δεν το έχω διαβάσει αυτό που λες, άρα υπάρχει πάντα η πιθανότητα να το ξαναγράψω σύμφωνα με το αξίωμα του Μπόρχες "δώσε σε μια μαϊμού μια γραφομηχανή και σε 100 χρόνια θα σου έχει γράψει τους Άθλιους". χεχεχε.

Καλά έκανες και δεν διάβασες τα σχόλια -είναι κλασσικά σχόλια Μοτοπόστ, δεν έχουν καμιά σχέση με το κείμενο, χαχαχαχα.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι