"Οι μπαγλαμάδες να παίζουν Ντύλαν"

Μου αρέσει η παράδοση. Λατρεύω δηλαδή αυτό το παραδοσιακό το «Πάσχα είναι, χώσε κλαρίνα». Διότι παράδοση, αν θες να ξέρεις, σημαίνει αυτό ακριβώς –να παραδίνεσαι στα σίγουρα χέρια της επιτυχίας. Κακό; Καθόλου.

Έλα όμως που πρέπει να δικαιολογήσεις αυτή την άνευ όρων παράδοσή σου –σε ποιον; Πρώτα στον ευατό σου και μετά στο ψαγμένο κοινό σου το οποίο γουστάρει να ζει σε παράκρουση μπερδεύοντας το CBGB με το «Μπαράκι του Βασίλη» και τη Μαλακάσα με το Άσμπουρι Παρκ. Κι εδώ βρίσκεται το γελοίο του πράγματος.

Αντιγράφω (με πλάγια γράμματα) αποσπάσματα από αυτό εδώ το άρθρο του «Επτά» (Ελευθεροτυπία):

Αλλά η ιστορία ξεκινάει από παλιά. «Από τα πράγματα που με σημάδεψαν και με συγκίνησαν ήταν ο "Μπάλλος" και το "Βρώμικο ψωμί" στις αρχές του '70» θυμάται ο Νίκος Πορτοκάλογλου. «Γιατί εκεί υπήρχε ένα θαύμα που έδειχνε ότι μπορεί τελικά να συνυπάρχουν ο Ζάπα και ο Ντίλαν με τα θρακιώτικα και να βγει ένας υπέροχος ήχος. Θέλει όμως τόλμη, φαντασία και τρέλα».

Εδώ λοιπόν έχουμε την εφαρμογή της συλλογιστικής «παίζω ακουστική κιθάρα, έχω και κακή φωνή άρα είμαι ο Ντύλαν». Αυτό ενίοτε μπορεί να γίνει «βαράτε όλοι μαζί να γίνουμε Ζάπα». Ο αγαπητός Πορτοκάλογλου επιλέγει να ξεχνάει κάποια πραγματάκια –όπως το ότι ο Σαββόπουλος ποτέ δεν θεωρήθηκε ροκ στη δεκαετία του ’70 (για το ’80 δεν το συζητάμε –ο Σαββόπουλος θεωρείτο εντελώς σαχλαμάρας). Ξεχνάει επίσης οτι η συμμετοχή ροκ μουσικών στις δουλειές των καταξιωμένων συνθετών (Σαββόπουλος, Θεοδωράκης, Μαρκόπουλος) αντιμετωπιζόταν σαν «πάμε να κονομήσουμε τίποτα, επειδή με τη ροκ δε βγαίνει μεροκάματο». Ξεχνάει, τέλος, ο Πορτοκάλογλου οτι «Φλου» του Σιδηρόπουλου, την εποχή που κυκλοφόρησε, κατατάχτηκε άμεσα στα Σαββοπουλοειδή κατασκευάσματα και σαν τέτοιο έφαγε μπόλικο κράξιμο, με αποτέλεσμα να μην παιχτούν σε κανένα (σχεδόν) λάιβ τα κομμάτια με τη μορφή που είχαν στον δίσκο.

Η αποστροφή της ροκ σκηνής για την ελληνική παραδοσιακή μουσική δεν ήταν αδικαιολόγητη. «Αν σκεφτείς ότι μεγαλώσαμε βλέποντας τους χουντικούς να χορεύουν με κλαρίνα, πώς να ακούσουμε δημοτικά;» εξηγεί στο «7» ο Γιάννης Αγγελάκας. «Η πληροφορία που είχαμε πάρει ήταν λάθος, αλλά η παράδοση απορρίφθηκε».

Να και μια περίπτωση όπου η μισή αλήθεια είναι πιο ψεύτικη από το ξεκάθαρο ψέμα. Επειδή αλήθεια λέει ο Αγγελάκας –οι χουντικοί όντως χορεύανε στα κλαρίνα, όμως το πράγμα δεν τελείωνε εκεί. Εκπομπές σχετικές με την αθάνατη ελληνική παράδοση παίζονταν στην κρατική τηλεόραση, είχε θολώσει το μάτι μας από φουστανελάδες και κοντογουνιότισσες, ο (εκπαιδευτής των μπάτσων στις πολεμικές τέχνες) Καπαφλής κι ο γλοιώδης Μυλωνάς μάς ψυχαγωγούσαν τις Κυριακές –εμετό προκαλούσε η ασύστολη παραδοσιακή μαλακία που χρησιμοποιούσαν για παιδευτικούς, κυρίως, λόγους. Το ’70 (και στις αρχές του ’80) όπου ο κόσμος καιγόταν, εμείς εδώ μαθαίναμε περί «μάνα μου τα κλεφτόπουλα» και για «του αητού τον γιο» ή για το «φουλάρι του Γιάννη». Ενώ ο Θεοδωράκης απαγορευόταν, ο Κηλαηδόνης με τον Νεγρεπόντη λογοκρίνονταν κι ο Σαββόπουλος περνούσε μπάι τις Επιτροπές Λογοκρισίας διασκευάζοντας γερμανικά παιδικά τραγουδάκια, όπως η «Συννεφούλα» (πόσο Ζάπα ή πόσο Ντύλαν ήταν αυτό;) Η ολόκληρη αλήθεια είναι λοιπόν οτι η παραδοσιακή μουσική ήταν ένα από τα μέσα διαπαιδαγώγησης που χρησιμοποίησε η χούντα τη στιγμή που κάθε εν δυνάμει επικίνδυνο τραγούδι λογοκρινόταν –γι΄αυτό σιχάθηκε ο κόσμος την παράδοση. Και όχι –δεν ήταν «λάθος η πληροφορία», σωστή ολόσωστη ήταν. Παράδοση ίσον συντήρηση, οπισθοδρόμηση και καταπίεση –διαφωνεί κανείς;

«Για την γενιά μου», παραδέχεται ο Πορτοκάλογλου, «με τη χούντα δεν ταυτίστηκε μόνο το κλαρίνο και το καλαματιανό, αλλά ακόμα και το λαϊκό τραγούδι. Ουσιαστικά απορρίφθηκε όλη η πρώτη ύλη στην οποία ένας μουσικός θα μπορούσε να στηριχθεί για να βγάλει κάτι καινούριο. Και δεν ήταν μόνο η δική μας γενιά. Οι γονείς μου κουβαλούσαν μια μεγάλη παράδοση, αλλά στο σπίτι που μεγάλωσα δεν υπήρχε τίποτε από αυτό το παρελθόν. Η μουσική ήταν Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, λίγη κλασική, λίγος Σινάτρα. Σαν μια γενιά Ελλήνων να προσπαθούσε να ξεχάσει την καταγωγή της».

Σωστά το ξεκινάει ο Πορτοκάλογλου –και το λαϊκό τραγούδι του ’70 μια από τα ίδια σκατά ήταν. Αμφιβάλλεις; Να σου πω τότε το πιο επαναστατικό λαϊκό της εποχής; «Θα πάω στη ζούγκλα με τον Ταρζάν»!!! Αυτό είχε κρυφά αντιστασιακά νοήματα, τα υπόλοιπα ήταν πιο συντηρητικά!!!! Δικαίως επίσης στεναχωριέται ο Πορτοκάλογλου για την «απόρριψη της πρώτης ύλης» -όντως η, λεγόμενη, ελαφρολαϊκή μουσική σε εκείνη την χουντοκρατούμενη περίοδο έχει τις ρίζες της (και στις αισχρές αντιγραφές ινδικών, αραβικών και τούρκικων σουξέ). Βέβαια το συγκεκριμένο μουσικό ιδίωμα ήταν μεν η κινητήρια δύναμη των μπουζουξίδικων και των σπασοπιατάδικων, όμως με τίποτα δεν ήταν ΜΟΝΑΔΙΚΟ. Ο Χατζιδάκης (ο οποίος έβγαλε μπόλικα ελαφρολαϊκά) κι ο Θεοδωράκης (που προτίμησε ν΄αρπάξει από αρχοντορεμπέτικο μεριά) –προκειμένου να «περάσουν στο ευρύ κοινό», όπως λένε οι εκάστοτε λιγουροελίτ –δεν μπορούμε να πούμε οτι οδηγούσαν στο να «ξεχάσουμε την καταγωγή μας» όπως ισχυρίζεται ο Πορτοκάλογλου. Εκτός αν η καταγωγή μας δεν περιλαμβάνει τους ποιητές τους οποίους οι δυο αυτοί μελοποίησαν. Το τρομακτικό βέβαια στην παραπάνω δήλωση είναι οι μνήμες ΚΝΕ που ανασύρει το συμπέρασμα «ακούς Σινάτρα άρα μοιάζει σα να προσπαθείς να ξεχάσεις την καταγωγή σου».

Ουσιαστικά πρώτα η επαφή με τη λαϊκή μουσική και τα ρεμπέτικα οδήγησε στην κληρονομιά των δημοτικών τραγουδιών. Και μαζί η ανάγκη να ξεπεραστεί το παγιωμένο μεταπολιτευτικό έντεχνο τραγούδι. «Βρήκα την σχέση μου με το λαϊκό τραγούδι πιο νωρίς» θυμάται ο Πορτοκάλογλου για την εποχή των Φατμέ. «Αγόραζα δίσκους του Ακη Πάνου, του Τσιτσάνη, τους παλιούς ρεμπέτες. Γι' αυτό και οι Φατμέ φέρανε σε αμηχανία και τους ροκάδες και τους λαϊκούς. Κάναμε μια σύνθεση των δυο κόσμων. Και σιγά σιγά ανακάλυψα τα δημοτικά»

Τι ωραία πράγματα! Κι αυτό το «παγιωμένο μεταπολιτευτικό έντεχνο τραγούδι» ποιο ήταν; Το «Άξιον Εστί» με τον Σερ Μπιθί; Τα δημοτικοηλεκτρικά του Μαρκόπουλου; Τα ελαφρολαϊκά του Ανδρεόπουλου; Ευτυχώς που βρήκε τη σχέση του με τη μπουζουκλερί νωρίς ο Παπάζογλου –αλλά ποιος του είπε οτι έφερε σε αμηχανία τους ροκάδες όταν έβγαζε τους δίσκους των Φατμέ; Θυμάμαι πως, όταν πρωτακούσαμε τον δίσκο του, σκεφτήκαμε «τι λες ρε παιδί μου –υπάρχει συγκρότημα που μιμείται τους Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω;» και αδιαφορήσαμε για τα περαιτέρω. Αν (χρόνια αργότερα) έτυχε ο Πορτοκάλογλου ν΄ανοίξει τους Γιου Φτου και ν΄ακούσει το πρόγραμμά τους και στη συνέχεια να εμπνευστεί το «Κάποιος μ΄έστειλε δω κάτω/ κάποιος μου ΄πε να σε βρω/ να βουλιάξουμε στον πάτο/ για να βρούμε ουρανό», αυτό δεν σημαίνει οτι μετατράπηκε σε Μπόνο ο Πορτοκάλης! Όπως και το οτι ρίχνουμε μια ηλεκτρική κιθάρα δεν σημαίνει οτι κάνουμε ροκ –αν ήταν έτσι, η Βίσση που είχε 2 ηλεκτρικές, 1 άταστο και τον Κουβατσέα θα ήταν η Τζόαν Τζετ.

Μια παρόμοια διαδρομή αφηγείται και ο Αγγελάκας. «Ακούγοντας πολλά προπολεμικά ρεμπέτικα βλέπεις ποσο εκπληκτικά κουβαλάνε όλη την παράδοση, τα Βαλκάνια, τα ηπειρώτικα, τα σμυρναίικα. Το ρεμπέτικο είναι μεγάλη στιγμή για τον πολιτισμό μας - όλη η λαϊκή μουσική εκεί πατάει. Κουβαλούσε όλη τη μνήμη και συγχρόνως ήταν καινούριος».

Κι αυτά που λέει ο Αγγελάκας μια χαρά μου φαίνονται (καμιά σχέση με ροκ μουσική βέβαια). Συγχωρείται λοιπόν (λόγω νεανικού ενθουσιασμού) η ασχετοσύνη του περί λαϊκής μουσικής η οποία, και καλά, πατάει στο ρεμπέτικο –ακόμα χειρότερα από την προηγούμενη περίπτωση της ηλεκτρικής κιθάρας (που σηματοδοτεί καλά και σώνει το ροκ) εδώ πέρα μέχρι και περισσότερες χορδές είχε το μπουζούκι των ελαφρολαϊκατζήδων (βλέπε Χιώτης), άσε που τα ινδικά και τα παρόμοια αραβικά κλαψομούνικα δεν έχουν σχέση με το ρεμπέτικο. Αλλά είπαμε –το ρεμπέτικο είναι το μεγάλο καθαρτήριο!

«Μετά τον Σαββόπουλο μόνο η επόμενη φουρνιά, ο Μάλαμας, ο Πιερίδης, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου έχουν μια σύνδεση με την παράδοση» λέει ο Πορτοκάλογλου. «Στην Αμερική οι πιτσιρικάδες που παίρνουν τις κιθάρες από τα 18 τους και παίζουν, ηχούν σύγχρονοι αλλά είναι παραδοσιακοί. Παίζουν τα μοτίβα του μπλουζ, της κάντρι, του ροκ. Την δική τους παράδοση την έχουν κάνει παγκόσμια. Αλλα και μικρότερες χώρες μεταφράζουν την παράδοση στη σύγχρονη γλώσσα, όπως η Τζαμάικα που με τη ρέγκε επηρέασε τους πάντες. Ακόμα ονειρεύομαι πιτσιρικάδες από τα Γιάννενα να παίζουν ένα μείγμα ψυχεδέλειας και ηπειρώτικων ή Κρητικούς που να παίζουν ρέιβ κρητικά. Αντί γι' αυτό υπάρχει τώρα ο ενθουσιασμός για την αγγλόφωνη σκηνή, που κρύβει απλώς το φόβο για την καταγωγή μας».

Ρε κακός μπελάς που μας βρήκε με τον φόβο για την καταγωγή μας! Λοιπόν για να το ξεκαθαρίσω, εγώ κρατάω από Αιγυπτιακές ρίζες (αλλιώς γύφτικες) και εκφυλισμένες Μαλτέζικες ανακατεμένες με Μικρασιάτικες –αυτή είναι η καταγωγή μου και χέστηκα εφόσον δεν μπορώ να την αλλάξω. Τι πρέπει ν΄ακούω; Τονίνο Καροτόνε, Ντομένικο Μοντούνιο, Ρόζα Εσκενάζι και Ουμ Καλθούμ; Δε γαμιόμαστε, ν΄ασπρίσουμε καλύτερα;
Δίκιο έχει ο Πορτοκάλογλου –πιτσιρικάδες πήραν τα μοτίβα της μπλουζ και της κάντρι και φτιάξανε ροκ. Κι άλλοι πήρανε τα μοτίβα της τζαμαϊκανής μουσικής και φτιάξανε ρέγκε. Και άλλοι πήραν αφρικάνικα μοτίβα και φτιάξανε σάλσα, μάμπο, ξέρω ΄γω... Αυτό είναι η μουσική δημιουργία –παίρνεις ένα μοτίβο και το εξελίσσεις. Από που κι ως που απαιτείται εντοπιότητα για να πάρεις κάποιο μουσικό μοτίβο; Δηλαδή οι Στόουνς που πήρανε αμερικάνικες μπλουζ φόρμες δεν το είχαν το δικαίωμα επειδή τύγχαναν Εγγλέζοι; Έπρεπε καλά και σώνει να παίζουν γκάιντες οι Στόουνς και οι Άνιμαλς;
Κι αυτό το όνειρο περί «ηπειρώτικης ψυχεδέλειας» ή «κρητικού ρέιβ» μάλλον σε εφιάλτη μου κάνει. Επειδή πρέπει να είσαι πολύ παπάρας μουσικά για να υποθέσεις οτι μπορείς να αναμείξεις αυτά τα είδη –καμιά σχέση δεν έχει το χάλκινο και ο ζουρνάς με τα χαωτικά καλειδοσκοπικά ψυχεδελικά μοτίβα και η ελληνική γλώσσα (όπως και η κρητική διάλεκτος) είναι εντελώς ακατάλληλη για ραπάρισμα.

Αλλωστε, όπως συμπληρώνει ο Αγγελάκας, «υπάρχει ένας δρόμος ανάμεσα στο χιπ χοπ και την παραδοσιακή ρυθμολογία. Η ηλεκτρονική μουσική έδειξε ότι μπορεί να ξυπνήσει η παράδοσή μας μέσα από σύγχρονους ρυθμούς, αφού η τελετουργία της ρέιβ παραπέμπει σε αρχέγονα ακούσματα. Ετσι ξύπνησε και μέσα μου η ανάγκη για μια ολόκληρη ορχήστρα, με λύρα, μπουζούκι και χάλκινα, τους Επισκέπτες, που να παίζει και με το παρελθόν και με το μέλλον και με τα ηλεκτρονικά και με τους ρυθμούς που έχουμε από πιτσιρίκια στο αίμα μας».

Εδώ λοιπόν κυρίες και κύριοι (και αγαπητά παιδιά) έχουμε το φαινόμενο που κορόιδευε μέχρι και η Βαρντάλος στο «Μπιγκ Φατ Γκρικ Γουέντινγκ», τουτέστιν το «όλα από την Ελλάδα προέρχονται». Πώς έλεγε ο πατέρας της πρωταγωνίστριας οτι το όνομα Μίλλερ προέρχεται από το "μήλο"; Έτσι κι ο Αγγελάκας βρίσκει αρχέγονα, παραδοσιακά ακούσματα (ελληνικά υποθέτω –αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να τα αναφέρει) στο χιπ χοπ και τη ρέιβ.
Εντάξει, η μουσική είναι μια αέναη εξέλιξη με κοινή ρίζα τον πρωτόγονο που κοπάναγε δυο κοκάλα –όμως αυτό είναι τόσο γενικό που δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Αν τώρα ο Αγγελάκας νομίζει οτι παίζει ρέιβ ή χιπ χοπ με το συγκρότημά του –ας το νομίζει, ποιος είμαι εγώ που θα του χαλάσω την ψευδαίσθηση; Ο ίδιος παλιότερα νόμιζε οτι το συγκρότημά του έγραψε τη μουσική για την «Ταξιδιάρα Ψυχή» –στο ρέιβ και στη χιπ χοπ θα κωλώσουμε τώρα;

Η σύνθεση γίνεται ασυνείδητα. «Στην φετινή παράστασή μας, το "Remix"» λέει ο Πορτοκάλογλου «καταλαβαίνω, τώρα μετά από πολλές συναυλίες, ότι είχα την ανάγκη να ξεγυμνώσω τα τραγούδια από τις ενορχηστρώσεις και να τα ξαναπαίξω με έναν πρωταρχικό ήχο μόνο με κοντραμπάσο, βιολί, την κιθάρα μου και ένα μουσικό που παίζει τζουρά, μπουζούκι και ούτι. Ηθελα να βρω τις ρίζες μου και να φανερώσω την καταγωγή των τραγουδιών μου».

Ξεπερνάω αθώα την έμμεση διαφήμιση της παράστασης κι αναρωτιέμαι –ο Πορτοκάλογλου δεν λύσσαγε στις παραπάνω παραγράφους με την καταγωγή μας; Τι σκατά πρωταρχικός ήχος είναι αυτός με κοντραμπάσο και βιολί; Από που κατάγεται τέλος πάντων ο Πορτοκάλογλου –από την Βιέννη, το Παρίσι ή το Βερολίνο;

Η σκηνή φαίνεται να γεμίζει από πειραματισμούς με την παράδοση. Από τη μια οι τζαζ μουσικοί όπως ο Τάκης Μπαρμπέρης που βουτάει σε αυτοσχεδιασμούς στον δίσκο «In Parallel» με το κλαρίνο του Πετρολούκα Χαλκιά. Από την άλλη νέοι μουσικοί όπως ο Biomass, που μπερδεύουν την ελεκτρόνικα με τους δημοτικούς και νησιώτικους σκοπούς και η May Roosevelt που με το θέρεμιν στο «Haunted» παίζει ζωναράδικο και τσάμικο.

Για να είμαι τίμιος θα πρέπει να σου πω οτι στο άρθρο αναφέρεται και η περίπτωση «Μάουντεϊνς» με τη γνωστή δήλωση του Σπάθα περί ηπειρώτικων –αν κάποιος δεν ξέρει τους Σόκρατες θα τους περάσει για τίποτα παραδοσιακούς ορκισμένους και μπορεί να είναι κι έτσι, επειδή είχα διαβάσει οτι την τελευταία φορά που προσπαθήσανε να κάνουν καριέρα στο εξωτερικό πολύς κόσμος νόμιζε οτι επρόκειτο περί καθαρόαιμου σάουθερν ροκ συγκροτήματος!
Τουτέστιν, υπάρχει το έτσι, υπάρχει το γιουβέτσι ενώ κάποιες φορές (λιγότερες αναλογικά) εμφανίζεται και το κοκορέτσι. Το οτι κάποτε οι Πρόξις παίζανε το «Άι γουίλ τέικ α φίσιν μπόουτ» (όταν πούλαγε τρελά ο διπλός δίσκος του Πάριου με τα «Νησιώτικα») δεν σημαίνει οτι ανακαλύφθηκε η χρυσή σύνδεση μεταξύ ροκ και μπάλλου. Κι ο σαχλαμάρας ο Σκορδίλης έπαιζε στα Εξάρχεια το «Άι πέι δε άις δατ άι λαβ» και οι Ταξιαρχίες παίζανε τον «Τεκέ» -τι θα πουν όλα αυτά; Απολύτως τίποτα, πέρα από μια διάθεση χοντροκομμένου χαβαλέ. Αυτό ήταν τότε κι αν σήμερα ψάχνουμε κάτι άλλο δεν νομίζω οτι θα το βρούμε.
Από την άλλη, αναντίρητα, όσοι είχαν την ατυχία να παίξουν ροκ στην Ελλάδα μεγάλωσαν με επιρροές από ελαφρολαϊκά, δημοτικά και άλλα συναφή. Σαφέστατα όμως επηρεάστηκαν ΣΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΒΑΘΜΟ από την αμερικάνικη και την αγγλική ποπ, ροκ (χέβι, πανκ, νιου γουέιβ, χιπ χοπ, ηλεκτρονική κ.λ.π.) μουσική. Γι΄αυτό άλλωστε επέλεξαν να παίξουν ηλεκτρική κιθάρα κι όχι κλαρίνο ή μπουζούκι. Το να εμφανίζονται κάποιες απόπειρες μείξης δημοτικών ή ρεμπέτικων ή λαϊκών (ή της Αρλέτας ξέρω ΄γω..) μουσικών κομματιών με τη ροκ δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από το οτι κάποιος αποφάσισε να κάνει ένα κοκτέιλ –και τα κοκτέιλ δεν πίνονται πάντα με ευχαρίστηση, ενίοτε προκαλούν εμετικά συμπτώματα.
Αν όμως έχεις αποφασίσει να παίξεις κάτι που βασίζεται στην δημοτική (ή την λαϊκή) μουσική χρησιμοποιώντας ηλεκτρικά όργανα και χώνοντας δυο τρία μπίτια έτσι για ποικιλία, αυτό δεν σε κάνει οργισμένο και αποκαλυπτικό ροκερ –Δέσποινα Βανδή σε κάνει στις περισσότερες των περιπτώσεων.

Ακολουθούν κάποιες δηλώσεις των εμπνευσμένων μας δημιουργών, για καθαρά χιουμοριστικούς λόγους:

«Το ζήτημα είναι ότι την παράδοσή μας την ταριχεύουμε μέσα στο μουσείο» επισημαίνει ο Πορτοκάλογλου. «Την αντιμετωπίζουμε με μια σοβαροφάνεια και μια υποκρισία, ότι δηλαδή είναι κάτι πολύ σημαντικό για τους λαογράφους και τους διάφορους κλειδοκράτορες. Και αν παίζεις δημοτικά με ηλεκτρικά όργανα είναι ιεροσυλία. Ομως η παράδοση έμεινε ζωντανή τόσους αιώνες χάρη στο ζωντανό δημιουργικό πνεύμα του μουσικού που πήρε κάποτε το κλαρίνο από τη Συμφωνική του Βερολίνου και το έβαλε στα δημοτικά»

Πρόκειται για ένα όμορφο σενάριο που εμπνεύστηκε ο Πορτοκάλογλου από τη δυσφορία των φίλων της κάντρι για τον ηλεκτρικό ήχο και το μετέφερε στα ελληνικά πράγματα. Αυτό όμως που με σκοτώνει είναι ο δημιουργικός μουσικός ο οποίος πήρε το κλαρίνο από τη Συμφωνική του Βερολίνου και το έβαλε στα δημοτικά! Το εικονοποιώ: ένας καράβλαχος με τσαρούχια και βρακαρόλα ο οποίος παραμονεύει πότε θα πάει ο κλαρινετίστας για κατούρημα για να του σουφρώσει το όργανο –ταινιάρα μιλάμε!

«Η παράδοση συνεχίζει να είναι ζωντανό πράγμα» συμφωνεί ο Αγγελάκας. «Εχω βρεθεί σε πανηγύρια στην Ηπειρο όπου κυριαρχεί ένας ψυχεδελικός ήχος σαν μια ροκ συναυλία, όπου ο κλαριτζής και ο κόσμος που χορεύει συνδέονται σε μια διονυσιακή έκσταση. Τώρα υπάρχουν παιδιά που προχωράνε, έχουν ιδέες που συγκινούν, η παράδοση έχει μια δυναμική, μια μνήμη που απελευθερώνει, δίνει ζωτικότητα, μεταφέρει πληροφορίες. Τα είχαμε ξεχάσει όλα αυτά. Τώρα που οι νέοι μουσικοί ασχολούνται με πιο βιωματικό τρόπο με την παράδοση, θα πάμε καλά».

Γαμώ το διονυσιασμό στα πανηγύρια μου μέσα! Θα πρέπει να είσαι εντελώς κάτοικος πόλης για να βλέπεις διονυσιασμό σ΄αυτό το συνονθύλευμα ιδρωμένων χοντρών (στα πρόθυρα του εμφράγματος) που κουνιούνται με κίνδυνο ν΄ανατιναχτούν τα ρούχα τους, προσπαθώντας να πάρουν μάτι τις πιτσιρίκες κι έτσι να έχουν λίγο υλικό για το βράδυ που θα πηδήξουν τις γυναίκες τους. Γαμώ τις διονυσιακές εκστάσεις –πού να δεις τι γίνεται στα μπαράκια των χωριών ή στα στριπτιζάδικα! Όσο για τη σύνδεση ψυχεδέλειας με την ψητή γουρουνοπούλα και την ιδρωτίλα που κυριαρχεί στα πανηγύρια, ομολογώ οτι αδυνατώ να την κατανοήσω. Και για να τελειώνουμε –μονάχα ο έρμος ο Τζιμ Μόρισον προσπάθησε να εισάγει τον διονυσιασμό στις συναυλίες του και απέτυχε παταγωδώς –το κλίμα στις ροκ συναυλίες είναι επιθετικό, συντροφικό, επιδεικτικό, ότι σκατά θέλεις είναι εκτός από διονυσιακό. Εκτός αν κυκλοφόρησαν σε καμιά συναυλία καβλωμένοι τύποι που τον χώνανε σε εκστασιασμένες υπάρξεις κι εγώ το έχασα το όλο πράγμα –έχει ακουστεί κάτι τέτοιο;

Ενώ ο Πορτοκάλογλου συνοψίζει: «Οι ζωντανές κοινωνίες μπορούν να χειρίζονται την παράδοσή τους, να ξέρουν τι να πετάξουν και τι να κρατήσουν. Εμείς ή τα αγιογραφούμε ή τα αγνοούμε και παρ' όλο που είμαστε βαθιά αντιαμερικανοί, καταναλώνουμε τα χειρότερα σκουπίδια της Αμερικής. Είμαστε αμήχανοι τελικά μπροστά στην παράδοση και μόνο μερικοί μουσικοί ξεπερνούν την αμηχανία με την έμπνευσή τους»

Καλά κάνει και τα συνοψίζει ο Πορτοκάλογλου –σε λίγο θ΄ακούσουμε ξανά για «γενίτσαρους της ροκ» και για «πολυεθνικά κέντρα που αποβλακώνουν τη νεολαία». Αλλά καλύτερα θα ήταν να μάς έλεγαν κάποτε την αλήθεια, καλύτερα θα ήταν να παραδέχονταν χωρίς κόμπλεξ οτι το δημοτικό και το ελαφρολαϊκό έφερναν πάντα την χαρτούρα –γκαραντί.
Επειδή πρόβλημα κανένα δεν έχω με όσους θέλουν να τα κονομήσουν, αλλά όχι και να με βγάλεις εμένα μαλάκα επειδή εσύ γουστάρεις «νινανάι γιάβρουμ»!

Νίναναϊ!

Να!

Πάμε παρακάτω »

Ο χαρισματικός ηγέτης Φέλιξ Μπόρχα

Διαβάζω μέρες τώρα τη διαμάχη που έχει ξεκινήσει σχετικά με το «Debtocracy» και πολύ διασκεδάζω. Επειδή αυτή τη φορά δεν κρύβεται -μπαμ κάνει ο «μονός καυγάς». Κάτι σαν τα οικογενειακά διπλά των ποδοσφαιρικών ομάδων, που φοράνε πράσινα φανελάκια στους αναπληρωματικούς του Ολυμπιακού ας πούμε και μετά πανηγυρίζουν: «σας γαμήσαμε παλιοβαζέλια». Ή το ανάποδο βεβαίως (με εξαίρεση τις ομάδες στις οποίες αγωνίζονται οι Λέτο, Καστίγιο ή Τζεμπούρ και παίζουν το «μόνος μου κι όλοι σας»).

Για αρχή να σου ξεκαθαρίσω οτι το είδα το ντοκυμαντέρ και στο τέλος δεν ήξερα αν θα έπρεπε να βλαστημάω για τις βλακείες που λέγονται εκεί μέσα ή για την μια, ολόκληρη, ώρα που έχασα ακούγοντάς τες.

Θα ξεπεράσω στα γρήγορα την καλλιτεχνική πλευρά της συγκεκριμένης παραγωγής η οποία δεν ενδιαφέρει και γι΄αυτό ίσως δεν υπάρχει (σε βαθμό ενοχλητικό όμως) και θα περάσω στο κυρίως πιάτο. Το ντοκυμαντέρ ξεκινάει αποδίδοντας τις πρέπουσες σπονδές στον δάσκαλο του φτηνού εντυπωσιασμού Μάικλ Μουρ (τον επιλεγόμενο και Αμερικάνο Τριανταφυλλόπουλο) και σ΄αυτό το πλαίσιο εξομοιώνει τον Στρος Καν (νομίζω) και τον Παπανδρέου (στα σίγουρα) με τον δικτάτορα Παπαδόπουλο. Το κόλπο που χρησιμοποιεί είναι πανέμορφο: παίρνει δηλώσεις των μεν και του δε περί «ασθενούς» και τις παίζει κολλητά –στο χαλαρό βγαίνει το συμπέρασμα. Αναφέρεσαι στη χώρα με ιατρικούς όρους; Είσαι δικτάτορας –πάει και τέλειωσε. Υπογραφή: ΑΜΑΝ, ή ΟΛΑ 15, ή ΕΛΛΗΝΟΦΡΕΝΕΙΑ, πατέντα: Μαλβίνα Κάραλη.

Αφού γελάσεις με την εξυπνάδα, περνάς στο κυρίως θέμα του ντοκυμαντέρ το οποίο είναι «επιστημονικόν με ολίγη από τσιτάτα». Τι μας λένε λοιπόν οι επιστήμοναι;

-Οτι η Ελλάδα έχει χρέος καθότι «οι ωραίοι έχουν χρέη» -το οποίο χρέος δημιουργήθηκε από κακοδιαχείριση. Σημαντικό συμπέρασμα και όσοι δεν το ήξεραν καλό είναι που το έμαθαν.
-Οτι σα χώρα μάς έχουν πνίξει τα χρέη (όχι, δεν λέει κανείς οτι έχουμε ήδη χρεοκοπήσει –απλώς χρωστάμε πολλά και δεν έχουμε να τα δώσουμε) και τα σπασμένα τα πληρώνουν οι αδύναμες εισοδηματικά τάξεις. Κι αυτό το συμπέρασμα είναι σημαντικό, ειδικά το δεύτερο σκέλος του -είναι τόσο όμορφο να το ξανακούς 100τόσα χρόνια αργότερα την κριτική του Μαρξ και του Έγκελς στο καπιταλιστικό σύστημα!

Πέφτουν και κάτι πλάνα με λυπητερή μουσική, απ΄αυτά που είτε ένα παιδί να ζητιανεύει δείχνεις, είτε ένα γατί να λιάζεται, η στεναχώρια είναι εγγυημένη.

Σύμφωνα λοιπόν με τη δομή Μάικλ Μουρ (πυροτέχνημα, πλοκή μέσω σύνδεσης με την πεζή καθημερινότητα, λύση μέσω εξωτικού ταξιδιού) περνάει κι αυτό το ντοκυμαντέρ στο τελευταίο του στάδιο όπου ο εξωτισμός έρχεται ταυτόχρονα με την πρόταση για το «τι πρέπει να κάνουμε».

Ξεκινάει δε να χτίζει το οικοδόμημα της πρότασής του με ανιμέισον –επειδή, ως γνωστόν, με κάτι τέτοια τσιμπάει (δηλαδή πετάγεται από τον ύπνο του) το κοινό. Και μας πληροφορεί για τον Ρώσο Νικολάι Χλιεπάνωφ (ή κάπως έτσι) που ανακάλυψε τη θεωρία του «απεχθούς χρέους» την οποία χρησιμοποίησαν οι Αμερικάνοι στην Κούβα τον προπερασμένο αιώνα και στο Ιράκ πρόσφατα. Θέτει μάλιστα ο ανιματέρ κάποιες προϋποθέσεις για να χαρακτηριστεί ένα χρέος απεχθές, κάτι σάχλες περί «μη εξυπηρετήσεως των συμφερόντων των πολιτών» και περί «μη ενημέρωσης των πολιτών για τη σύναψη του χρέους» και σκέφτεσαι εσύ: μα, αν είναι έτσι όλα τα χρέη είναι απεχθή για τους πολίτες. Και δίκιο έχεις δηλαδή, επειδή δεν θυμάμαι κανέναν να πληρώνει φόρους και να χαίρεται.
Όμως αυτό που προσπαθεί φιλότιμα να κάνει αβαβά το ντοκυμαντέρ είναι πως: απεχθές μπορεί να κηρυχτεί ένα χρέος εφόσον αυτό έχει δημιουργηθεί από μη δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση (ή αλλιώς δικτατορία). Έτσι τον δουλέψανε τόσα χρόνια τον όρο οι Αμερικάνοι κι άμα δε σ΄αρέσει η μέθοδος δεν γίνεται να σου αρέσει ο όρος! Είναι σα να τάσσεσαι υπέρ των ατομικών βομβών αλλά κατά των βομβών που έπεσαν στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι. Για να ξεπεράσει κι αυτή την αντίφαση το ντοκυμαντέρ μάς πληροφορεί οτι μπορεί μεν οι Αμερικάνοι να χρησιμοποιούν όπου τους βολεύει την έννοια του απεχθούς χρέους αλλά μετά το Ιράκ δεν θέλουν ν΄ακούνε για απεχθές χρέος! Πώς τεκμηριώνεται αυτό; Δεν τεκμηριώνεται αλλά αν ήμουνα στη θέση του σκηνοθέτη θα έκανα μια Μαϊκλμουριά στο μοντάζ και θα κόλλαγα έναν δημοσιογράφο να ρωτάει περί απεχθούς χρέους και τον Ομπάμα να κάνει χωνί το χέρι στο αυτί του μουρμουρίζοντας, «δεν άκουσα»! Έτσι, να γελάσουμε και λίγο ρε παιδί μου.

Μετά λοιπόν την αποκάλυψη του όρου του απεχθούς χρέους περνάμε στην Αργεντινή όπου πληροφορούμαστε οτι η έλευση του ΔΝΤ είχε σαν αποτέλεσμα να φύγει η τότε κυβέρνηση με ελικόπτερα κάτω από λαϊκή κατακραυγή. Εντάξει, μου φάνηκε κάπως απλουστευτική η προσέγγιση της τότε κατάστασης, αλλά τέλος πάντων –είδαμε και 10 πλάνα με διαδηλώσεις και ξύλο, κάτι μάθαμε κι από γεωγραφικής απόψεως.

Για να περάσουμε στον Ισημερινό όπου οι νύξεις περί μη πληρωμής του χρέους της Αργεντίνικης περίπτωσης γίνονται ναααααααααααα κάτι υποδείξεις!!!
Και ξεκινάνε με το λεβεντόπαιδο Κορέα (φροντίζει να μας πληροφορήσει ο αφηγητής οτι το λεβεντόπαιδο είναι σπουδαγμένος οικονομολόγος στας Ευρώπας) ο οποίος ανακοινώνει οτι δεν μπορεί να πληρώσει το εξωτερικό χρέος γιατί προέχουν οι κοινωνικές δαπάνες. Τάχιστα ο Κορέα αναγορεύεται σε Ρομπέν των Δασών, ένας σοφός γεράκος αναλαμβάνει (σε ρόλο Λιτλ Τζον) να κάνει μια επιτροπή ελέγχου του δημοσίου χρέους –βγαίνει μέρος του χρέους παράνομο κι ο Κορέα αρνείται να το πληρώσει. Ζήτω τού Κορέα, και τι μπαλαδόρος ο Κορέα και τι μαλάκας ο Σόλιντ που έφερε τον Μπόρχα το καγκουρώ ενώ μπορούσε να πάρει τον Κορέα και να τους αλαλιάσουμε τους Ευρωπαίους στα γκολ....
Ρίχνει και μια τσαχπινιά, οτι δηλαδή ο Κορέα όταν ανακοίνωσε πως δεν πρόκειται να πληρώσει, πήγε μετά κι αγόρασε μέρος του χρέους του σε χαμηλότερη τιμή –τι ωραία με τον Κορέα! Που κορόιδεψε τους αιμορουφήχτρες διεθνείς τραπεζίτες! Πέφτει στο καπάκι το We ain’t gonna take it των Twisted Sister με αλλαγμένους στίχους για να υμνήσει τον Κορέα (πρόκειται για την απολύτως καλύτερη στιγμή του ντοκυμαντέρ, εφάμιλλη του «η αλήθεια βρίσκεται στους Σεξ Πίστολς πατέρα»).

Βέβαια, το ντοκυμαντέρ δεν αναφέρει πουθενά οτι ο Κορέα κήρυξε τη χώρα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης τον Σεπτέμβριο του 2010 επειδή είχαν εξεγερθεί οι αστυνομικοί που τους είχε κόψει τα επιδόματα (σου θυμίζει κάτι αυτό;) κι όταν οι βουλευτές του κόμματός του απείλησαν να μην ψηφίσουν το πρόγραμμα λιτότητας που πρότεινε (αμ αυτό; τι σου θυμίζει;) ο Κορέα πήγε να διαλύσει το κοινοβούλιο και να κυβερνήσει το υπόλοιπο της θητείας του με διάταγμα!

Τέλος πάντων, ξεπερνώντας κάποια γλαφυρά που ακούγονται από τους συνεντευξιαζόμενους επιστήμοναι φτάνουμε στο ρεζουμέ του ρεζουμέ: το ντοκυμαντέρ προτείνει να γίνουμε Ισημερινός. Να φτιάξουμε στην Ελλάδα μια Επιτροπή Ελέγχου του Δημοσίου Χρέους και ΕΑΝ ΚΑΙ ΕΦΟΣΟΝ (που σίγουρα δηλαδή!) βρεθεί παράνομο χρέος να μην το πληρώσουμε!

Πρόσεξε τώρα και πες μου –εγώ είμαι ο περίεργος ή αυτοί είναι γελοίοι;

-Όσο δεν υπάρχει ΑΛΛΑΓΗ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ υπάρχει συνέχεια στα κράτη. Τουτέστιν δεν δικαιούται η διάδοχη κατάσταση να αρνηθεί χρέη της προηγούμενης κι επειδή αυτό ισχύει θεωρούνται φερέγγυα τα κράτη κι έτσι μπορούν να εξασφαλίσουν δάνεια. Όταν πέφτει ο δικτάτορας Σαντάμ (κι έχεις και τους Αμερικάνους για αβάντα) μπορεί να πεις οτι το χρέος που δημιούργησε ήταν απεχθές και δεν πληρώνεις (δεν πληρώνεις). Όταν πέφτει ο δικτάτορας Μπατίστα (κι έχεις τα κότσια του Κάστρο) μπορείς να κλείσεις τα σύνορά σου και να μην πληρώσεις τίποτα. Εδώ στην Ελλάδα τι θα πεις; Οτι στις προηγούμενες εκλογές βγαίνανε δικτάτορες; Οτι το χρέος δεν αποσκοπεί στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων των πολιτών; Μα ακόμα και η αγορά εξοπλισμού σε αυτό (υποστηρίζουν οτι) αποσκοπεί και μάλιστα η πλειοψηφία των πολιτών επικροτεί τη συγκεκριμένη θέση! Θες να πεις οτι τα δάνεια συνάπτονται εν αγνοία των πολιτών; Ε, πώς θα το πεις αυτό όταν περνάνε από τη βουλή;

-Αν ένα μέρος του χρέους είναι παράνομο, πάει η χώρα στα δικαστήρια και κερδίζει την μη καταβολή του, άσε που πετυχαίνει να πληρώσει και πρόστιμο η παράνομη εταιρεία. Λέγανε στο ντοκυμαντέρ για τη Ζίμενς –δεν κατάλαβα τι εννοούσαν. Είμαστε στα δικαστήρια με τη Ζίμενς ή όχι; Για τις υποθέσεις που δικάζονται δεν έχουν παγώσει οι οφειλές; Νομίζω πως ναι. Τι διαφορετικό θα κάνει η επιτροπή ελέγχου χρέους στη συγκεκριμένη περίπτωση από τη διακομματική που ασχολήθηκε με το ζήτημα κι έκανε μια τρύπα στο νερό; Βέβαια, στην υπόθεση Ζίμενς, απ΄όσο έχω καταλάβει, τα πήρε ο Χι Τσουκάτος, ας πούμε, που όμως δεν ήταν άμεσα εμπλεκόμενος με τα αντικείμενα της μίζας. Κι έτσι δεν αποδεικνύεται η παράνομη σύμβαση, επειδή προφανώς ο (πιθανόν στημένος) διαγωνισμός δεν καταρρίπτεται και η (τυχόν) υπερκοστολόγηση του παρεχόμενου αγαθού δεν αποδεικνύεται. Καθαρές δουλειές, νοικοκυρεμένα πράγματα.

-Λέγανε και κάτι καράτε πράγματα για το παράνομο χρέος, οτι πήρε ο Σημίτης ένα δάνειο σε γιέν το 2001 και το μετέτρεψε σε ευρώ με τη συμβολή της Γκόλντμαν Σαξ (πάντα μου έκανε σε μαύρο σαξοφωνίστα αυτός ο τίτλος) –δεν κατάλαβα. Έχω όμως την εντύπωση οτι αναφέρονταν σε δάνειο που πήρε ο Σημίτης για να το εμφανίσει σαν «λευκή τρύπα» στον προϋπολογισμό και να πιάσει το κριτήριο του ελλείμματος για την είσοδο στην ΟΝΕ. Το ίδιο κάνανε κι άλλες χώρες βέβαια, αλλά δεν έχει σημασία. Ρωτάω τώρα εγώ –αυτό το χρέος γιατί είναι παράνομο; Επειδή το πήρε ο Σημίτης; Επειδή το πήρε με τη βοήθεια του Μαύρου Χρυσοφωνίστα; Επειδή δεν το ανέφερε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή; Μήπως εννοούν οτι είναι παράνομο επειδή το απέκρυψε από τον λαό; Ακόμα κι αν το δεχτώ, από μόνοι τους στο ντοκυμαντέρ θέσανε 3 προϋποθέσεις για να κηρυχτεί ένα χρέος απεχθές (άρα και παράνομο απ΄ότι κατάλαβα). Εδώ πιάνουμε 1 στα 3.

-Αυτή η πίστη στον «ένα, φωτισμένο, καταρτισμένο» άρχοντα που θα έρθει και θ΄αλλάξει τα πράγματα ΑΡΔΗΝ (ανατρίχιασα) θυμάσαι ποιο πολίτευμα προσδιόριζε στα αρχαία χρόνια; Τυραννία –έχω άδικο; Φτάσαμε λοιπόν στο 2011 για να νοσταλγήσουμε τον Πεισίστρατο; Και πώς θα λέγεται ο σημερινός τύραννος κι από μουστακάκι πώς θα τα πηγαίνει;

-Δεν ξέρω τι ακριβώς ορίζει το Σύνταγμα του Ισημερινού αλλά εδώ πέρα υπάρχει αυτό το Σύνταγμα που καθορίζει εξουσίες, όργανα που τις ασκούν και αρμοδιότητες. Αν αύριο βγάλω ένα τανκ στο δρόμο και υποστηρίξω οτι έτσι θεωρώ οτι πρέπει να γίνεται η αλλαγή της κυβέρνησης μπορεί μεν να είμαι αποτελεσματικός θα είμαι όμως και αντισυνταγματικός. Τι θα πει αντισυνταγματικός; Θα πει οτι έχω την πρόθεση να αλλάξω το πολίτευμα της χώρας. Πρόβλημα; Κανένα απολύτως. Βέβαια, θα προτιμούσα αντί για χούντα κάποια λαϊκή αυτοδιοίκηση, αλλά γούστα είναι αυτά. Το θέμα παραμένει όμως. Η Επιτροπή Ελέγχου του Δημόσιου Χρέους που προτείνει το ντοκυμαντέρ (στα πρότυπα του Ισημερινού) και για την οποία Επιτροπή έχει βγει διαδικτυακή συλλογή υπογραφών είναι ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ. Να ξέρουμε κιόλας τι υποστηρίζουμε –έτσι;

-Αυτή η Επιτροπή για το χρέος (Λογιστικού Ελέγχου τη λένε) σε τι ακριβώς θα βοηθήσει; Αφήνω ασχολίαστο το νεφελώδες θέμα του καταρτισμού της (αν διαβάζεις το κείμενο θα δεις οτι ο καθένας μπορεί να γίνει μέλος της Επιτροπής αρκεί να είναι καλός άνθρωπος και να είναι πεπεισμένος οτι θα βρει παράνομο χρέος). Και πηγαίνω στο τι θα ψάξει: δημόσια έγγραφα; Δεν είναι κανένας υποχρεωμένος να τα κρατάει σε επίσημο αρχείο μετά την πάροδο εφταετίας. Λογαριασμούς πολιτικών και γενικότερα εμπλεκομένων; Δεν τους υποχρεώνει κανένας μέχρι σήμερα στο να δικαιολογούν το πόθεν έσχες τους, άρα πώς θα πας να τους ζητήσεις δικαιολογητικά εκ των υστέρων; Δημόσιες συμβάσεις σε ισχύ; Άμα βρουν 10 στις οποίες θα μπορούν να τεκμηριώσουν παρανομία εγώ θα κάτσω να με πηδήξουν. Αλλά ακόμα κι εκεί η ευθύνη θα βαρύνει τον δημόσιο υπάλληλο ο οποίος έφτιαξε τη σύμβαση, άντε και τον πολιτικό του προϊστάμενο ο οποίος είχε το ατιμώρητο όταν υπέγραφε. Πάντως δεν μπορείς να πεις σε μια εταιρεία οτι σου πούλαγε ακριβά ντομάτες και τώρα που το βρήκες θέλεις τα λεφτά σου πίσω. Διότι θα σου απαντήσει: «ας μην υπέγραφες, δε σε έβαλα με το ζόρι». Κι άντε μετά εσύ να αποδείξεις οτι ο τάδε τα πήρε κι ο δείνα τα΄δωσε....

Με λίγα λόγια, το Debtocracy είναι μια ακόμα σαλιάρικη γλώσσα για πρόθυμα αυτάκια –μια γλώσσα που πιπιλάει στο ρυθμό του «δε φταις εσύ, είσαι αθώος, άλλοι τα φάγανε κι άμα τους πιάσουμε θα πληρώσουν». Το γνωστό γλείψιμο των αποκαλυπτικών δημοσιογράφων, των απροκάλυπτων Καρατζαφέρηδων, των κομπολογάδων Τσιπραίων, των «κοινωνιστών» (μπιμπίκια έβγαλα όταν άκουσα τον χαρακτηρισμό) Πασόκων, των Αμανέδων και των Λαζοπουλέδων. Ένα γλείψιμο στα όρθια, σαν ταινία τσόντας, μια ώρα –εγγυημένη απόλαυση.

Μάλιστα, για να χαρεί περισσότερο ο αθώος όχλος κάνει ακόμα μια επαίσχυντη Μαϊκλμουριά ο σκηνοθέτης στο τέλος, παίζοντας ήχους ελικοπτέρων πάνω στη γνωστή «Πάμε» προεκλογική διαφήμιση του Γιωργάκη. Δηλαδή αν την κοπανήσει από τη χώρα ο Γιωργάκης κι άμα μπουν στη φυλακή και 5-10, εμένα δε θα μου γίνει άλλη μείωση του μισθού;

Κι ενώ σ΄αυτά έγκειται το πρόβλημα του ντοκυμαντέρ, η κουβέντα αναλώνεται σχετικά με το ότι δεν παρουσιάζεται η αντίθετη άποψη, ή δεν προτείνονται αρκετά ριζοσπαστικές λύσεις ή, αντιθέτως, προτείνονται λύσεις πολύ αριστερόστροφες! Δηλαδή, να τρελαίνεσαι! Ποιος τα υποστηρίζει όλα αυτά; Οικογενειακό διπλό παίζουν;
Και κατατροπώνουν οι υποστηρικτές του ντοκυμαντέρ τους πολέμιους σε στυλ «σας γαμήσαμε παλιόβαζέλια» και συγκεκριμένα: «είσαστε βαλτοί του Πασόκ», «είσαστε πράχτορες», «είσαστε με τους κλέφτες» και «Μπόρχα θεέ, πάρε την ΠΑΕ».

Κι όλοι μαζί υπογράφουν να έρθουν οι Χέρλοκ Σολμς να ψάξουν για τον Αλή Μπαμπά και τους 40 κλέφτες –θέλεις κλέφτες;

-Κλέφτες είναι τα αφεντικά που, όχι μόνο πληρώνονται χωρίς να δουλεύουν αλλά, παίρνουν 70 από το κατοστάρικο του εργαζόμενου και του αφήνουν με το ζόρι τα 30.
-Κλέφτες είναι αυτοί που έχουν για δουλειά τους το να κοροϊδεύουν τους ανθρώπους δημιουργώντας τους πλαστές ανάγκες.
-Κλέφτες είναι αυτοί που χρεώνουν δυο φορές πάνω για να βγάλουν κέρδος 200% και στο τέλος κλέβουν και τον φόρο.
-Κλέφτες είναι αυτοί που απαιτούν έξτρα (μαύρη) αμοιβή για να κάνουν τη δουλειά τους.

Θέλεις και παρανομίες;
-Παράνομο είναι να χρειάζεσαι 5 χιλιάρικα για να γεννήσεις δωρεάν και άλλα 10 το χρόνο για απολαύσεις τη δωρεάν παιδεία.
-Παράνομο είναι να δανείζεσαι από τράπεζες με επιτόκιο που αν τολμούσαν να το βάλουν τοκογλύφοι θα τους πλάκωναν στο ξύλο οι ίδιοι οι μπράβοι τους.
-Παράνομο είναι να πληρώνεις για σύνταξη και εφάπαξ κι όταν βγαίνεις στη σύνταξη να παίρνεις τ΄αρχίδια σου.
-Παράνομο είναι να πληρώνεις διόδια για άφτιαχτους δρόμους (άλλα το σχετικό κίνημα φροντίζει να το κρύβει αυτό, γενικεύοντας).
-Παράνομο είναι να μην είναι όλοι οι πολίτες ίσοι στο θέμα του εκλέγεσθαι.

Παραδείγματα έδωσα, θα μπορούσα να συνεχίσω γεμίζοντας σελίδες. Και τα παραδείγματα τα έδωσα επειδή θέλω να κάνω μια ερώτηση.

Τα παραπάνω παράνομα ποιος έχει ζητήσει να σταματήσουν; Για τους παραπάνω κλέφτες ποιος έχει προτείνει να απαγορευτούν οι σχετικές πρακτικές;

Όμως όλα αυτά τα παραβλέπουμε και περιμένουμε σα χάχες να έρθει ο Κορέα και να μας σώσει, όπως περιμέναμε τον Φέλιξ Μπόρχα να έρθει και να ξεσκίσει τα αντίπαλα δίχτυα.
Ο ποιος;
Αυτός.

Πάμε παρακάτω »

Δωρίζονται (τρεις τελείες) όργανα

Μερικές φορές με απασχολεί ο λόγος για τον οποίο γίνονται κάποια πράγματα –μη φανταστείς οτι το πάω βαθιά σε υποσυνείδητα και υπερεγώ -όχι. Αλλά σκέφτομαι, γιατί έκανε το τάδε ο δείνα (ή γιατί υποστηρίζει την χι άποψη); Υπάρχει κάποιο συμφέρον ή είναι απλώς σκατόψυχος και μαλάκας; Να σου εξηγήσω τι εννοώ.

Άκουγα τις προάλλες στο ραδιόφωνο οτι βγάζει κάποιο νόμο η κυβέρνηση όπου θα προβλέπεται οτι όλοι είμαστε δωρητές οργάνων (μετά θάνατον φυσικά –και όχι ρε βλάκα, δε εννοεί το «παρ’τ’αρχίδια μου» ο νόμος) εκτός αν κάνουμε αντίθετη δήλωση. Δηλαδή θα έρθει με αυτόν το νόμο τούμπα το υπάρχον σύστημα όπου γίνεσαι δωρητής οργάνων μονάχα αν το δηλώσεις. Καλώς;
Κατά την προσωπική μου γνώμη (κι επειδή όταν ψοφήσω θέλω να με κάνουν στάχτη και, αν γίνεται, να με στείλουν στον Κιθ Ρίτσαρντς να με σνιφάρει –για να μην επιβαρύνω τους δικούς μου με τάφους και μαλακίες) όχι μόνο καλώς αλλά τρίκαλως θα πράξει η κυβέρνηση όταν ψηφίσει αυτό το νόμο. Αλλά επειδή δεν έχω την απαίτηση εξίσωσης της προσωπικής μου γνώμης με τη θεϊκή (διάβαζε: δημοσιογραφική) βούληση, σκέφτηκα να παραθέσω την άποψη ενός έγκριτου Δελαστίκ όπως δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ.

Ο έγκριτος λοιπόν τιτλοφορεί το άρθρο του: «Όλοι δωρητές οργάνων με το ... ζόρι!» Οι τρεις τελείες σημαίνουν οτι δεν σου στέλνουν τους μπάτσους σπίτι να σου πάρουν το συκώτι δια της βίας, αλλά κάτι παρόμοιο τέλος πάντων. Πάμε παρακάτω.

«Χωρίς... μάτια, καρδιά, νεφρά, συκώτι ή οποιοδήποτε άλλο όργανο θα παραλαμβάνουν εμβρόντητοι τη σορό αποθανόντος σε κρατικό ή ιδιωτικό νοσοκομείο στο άμεσο μέλλον οι εμβρόντητοι συγγενείς του, αν γίνει νόμος το νομοσχέδιο που πέρασε από το υπουργικό συμβούλιο και το οποίο η κυβέρνηση προωθεί προς ψήφιση. Εν πλήρει αγνοία τους, χωρίς να τους ρωτήσει κανείς για να πάρει την άδειά τους, οι γιατροί θα έχουν προχωρήσει κατά την αυθαίρετη κρίση τους σε... μεταμόσχευση όσων οργάνων του εκλιπόντος ασθενούς επιθυμούν! Θα τεμαχίζουν δηλαδή το πτώμα κατά τις ορέξεις και τις ανάγκες που υφίστανται κατά την άποψή τους, θα αφαιρούν τα χρήσιμα όργανα και ό,τι περισσεύει θα το παραδίδουν στους συγγενείς προς ταφή!»
Κατά πρώτον με απασχολούν οι τρεις τελείες. «Χωρίς ...μάτια», γράφει ο κύριος. Δηλαδή; Θα βγάζουν τα μάτια από τον πεθαμένο ή όχι; Ή μήπως εννοεί οτι εφόσον ο πεθαμένος δεν θα βλέπει θα προβαίνουν ανενόχλητοι στις αποτρόπαιες πράξεις τους οι γιατροί; Αμ εκείνο το «σε... μεταμόσχευση»! Δηλαδή υπονοεί ο ποιητής οτι οι γιατροί δεν παίρνουν τα όργανα για μεταμόσχευση; Και γιατί τα παίρνουν; Για να τα ψήσουν στο μπάρμπεκιου να φάνε συκωταριά με τους οικείους τους;
Πάντως δεν μπορώ να μη θαυμάσω τη γλαφυρότητα του De la Stick στην περιγραφή της σκυλεμένης σωρού του αποθανόντος. Κάτσε να φτιάξω κάτι παρόμοιο: «με συρραμμένο το υπογάστριο, με σωληνάκια να κρέμονται από παντού, με ορούς και εμφανείς αμυχές θα παραλαμβάνουν τον εγχειρισμένο από σκωληκοειδίτιδα οι εμβρόντητοι συγγενείς του». Τι σου λέει αυτό;
Αν συνήλθες από τη γλαφυρότητα θα περάσουμε στον φτηνό εντυπωσιασμό:
«Εν πλήρει αγνοία τους, χωρίς να τους ρωτήσει κανείς για να πάρει την άδειά τους...» Εδώ ο ποιητής αποφασίζει οτι οι συγγενείς του αποθανόντος διαφέρουν από τους υπόλοιπους πολίτες της χώρας οι οποίοι ΕΙΝΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΝΟΜΟ (άγνοια νόμου απαγορεύεται!) Γι΄αυτό άλλωστε και τρως πρόστιμο όταν σε πιάσουν χωρίς κράνος στη μηχανή. Σε ρώτησε το κράτος; Πήρε τη γνώμη σου; Όχι. Απλώς έμαθες από τις ειδήσεις ή τις εφημερίδες οτι η χρήση του κράνους είναι υποχρεωτική. Όπως ακριβώς θα μάθεις και για τη δωρεά οργάνων εάν και εφόσον ψηφιστεί ο νόμος.
«...οι γιατροί θα έχουν προχωρήσει κατά την αυθαίρετη κρίση τους σε... μεταμόσχευση όσων οργάνων του εκλιπόντος ασθενούς επιθυμούν!» Προσπερνάω το οτι κατάπιε μια λέξη εδώ πέρα ο επιμελητής κειμένου και πηγαίνω κατευθείαν στο νόημα. Οι γιατροί λοιπόν θα έχουν προχωρήσει σε μεταμόσχευση κατά την αυθαίρετη κρίση τους! Δηλαδή αυθαίρετα αποφασίζουν οι γιατροί να μεταμοσχεύσουν μια σπλήνα; Τη βάζουν σε κάποιον που δεν τη χρειάζεται –έτσι απλώς για να του βρίσκεται; Ή την παίρνουν από κάποιον που πριν πεθάνει την έχει καταστρέψει εντελώς; Όχι και στα δυο ερωτήματα προφανώς. Αυτό λοιπόν που κάνει εδώ ο ποιητής είναι οτι μπερδεύει την ιατρική υπόσταση του θέματος με τη νομική (δηλαδή την εξουσιοδότηση μεταμόσχευσης). Γιατί το κάνει; Επειδή είναι χαζός, επειδή βιάζεται ή επειδή θέλει να προκαλέσει εντυπώσεις; Δεν ξέρω.
Εκείνο που ξέρω είναι πως η τελευταία φράση του κομματιού αποτελεί απαύγασμα κρετινισμού. Επειδή αναφέρεται ΓΕΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ. Εκτός αν πιστεύει ο Δελατέτοιος οτι από τη στιγμή που οι συγγενείς δίνουν την άδειά τους δεν τεμαχίζουν το πτώμα κατά τις ορέξεις τους (θαύμασε κανιβαλισμό), δεν αφαιρούν τα χρήσιμα όργανα και δεν παραδίδουν ότι περισσεύει στους συγγενείς για ταφή οι γιατροί.

«Αυτή η συμπεριφορά και δράση ανατριχιαστικής ιατρικής αυθαιρεσίας θα είναι απολύτως νομότυπη βάσει του νομοσχεδίου που προωθεί η κυβέρνηση Παπανδρέου.»
Τελικά λοιπόν δεν ήταν βλάκας ή βιαστικός ο Δελαστίκ εφόσον συνεχίζει να ανακατεύει την ιατρική με τη νομική υπόσταση της πράξης. Εκτός αν θεωρεί ιατρική αυθαιρεσία την απόφαση μεταμόσχευσης οργάνων οπότε κι εγώ μαζί του. Από αύριο μάλιστα να διώξουμε τους γιατρούς από το ΕΣΥ και να τους αντικαταστήσουμε με μάγους βουντού που θεραπεύουν τα πάντα με βελονισμό.

«Με ένα απαράδεκτο νομικό τέχνασμα, το εφεύρημα της εικαζόμενης συναίνεσης των πεθαμένων (!), η κυβέρνηση αποφάσισε να νομοθετήσει ότι όλοι οι Ελληνες κατατάσσονται αυτομάτως και αυθαιρέτως στην κατηγορία των... δωρητών σώματος - και τα έντεκα εκατομμύρια!»
Καλά κάνει και βάζει τρεις τελείες πριν τους δωρητές σώματος ο ποιητής. Επειδή δωρητής σώματος είναι κάποιος που δίνει το σώμα του στην επιστήμη για να εφαρμόσει αυτή πάνω του πειράματα και να τον κάνει, ξέρω ΄γω, Δελαστίκ. Αλλά εδώ ο νόμος θα αφορά μόνο τη δωρεά οργάνων –ή κάνω λάθος; Εκτός αν μέσα στο νόμο περάσει η επάρατη "κυβέρνηση Παπανδρέου" και την υποδούλωση όλων των Ελλήνων στην Τρόικα η οποία με τη σειρά της θα μας πουλήσει στην αγορά του Αλ Χαλίλι.
Θέλω όμως να σχολιάσω αυτή την «εικαζόμενη συναίνεση των πεθαμένων!» Και κατά πρώτο να παρατηρήσω οτι οι αποθανόντες της πρώτης παραγράφου έγιναν τώρα «πεθαμένοι» για τις ανάγκες της αφήγησης –μήπως παρακάτω γίνουν και «ψοφίμια»; Κατά δεύτερον βέβαια θέλω να θαυμάσω την τσαχπινιά του Δελασπίκ ο οποίος κατακρίνει το τέχνασμα (εφεύρημα) της εικαζόμενης συναίνεσης αλλά παράλληλα στηρίζει την άποψή του στην εικαζόμενη διαφωνία! Δηλαδή αν εγώ που δήλωσα παραπάνω οτι θέλω να γίνω στάχτη μετά θάνατο (άρα χέστηκα τι θα κάνουν τα όργανά μου) σκοτωθώ αύριο θα πρέπει να θεωρείται de facto οτι διαφωνώ με την δωρεά οργάνων επειδή δεν πήγα ποτέ (αμέλησα, βαρέθηκα) να το δηλώσω ή επειδή οι συγγενείς μου διαφωνούν!

«Μόλις κάποιος πεθάνει δηλαδή το σώμα του ανήκει στο... κράτος, το οποίο διαχειρίζεται (και δυνάμει εμπορεύεται, προσθέτουμε εμείς) τα όργανά του κατά την απόλυτη βούλησή του! Δωρητές οργάνων με το ζόρι σε ένα κράτος που κανένας πολίτης δεν το εμπιστεύεται, βαθύτατα διεφθαρμένο και μισητό από τον κόσμο...»
Κοίτα τώρα, να σου πω κάτι –μια γνώμη βρε Δελαστίκινο παιδί μου. Κι ας παραβλέψω τις τρεις τελείες που μπήκαν εδώ απλώς για φιγούρα (τουτέστιν, κράτος μεν αλλά ίσως και κάποια κρυφή συνωμοσία που υπάρχει από πίσω, Μαντζουριανός Εκπρόσωπος και τέτοια). Θα πω λοιπόν στον αγαπητό αρθρογράφο οτι όταν κάποιος πεθάνει και ταφεί το σώμα του ΟΝΤΩΣ ανήκει στο κράτος. Θες να το πούμε «δήμο»; Κανένα πρόβλημα. Κάνεις αίτηση μάλιστα για να σου επιτρέψουν να ανήκεις στο κράτος –να σου επιτρέψουν δηλαδή να παραχωθείς σε δημόσια έκταση (νεκροταφείο) και μετά από κάποια χρόνια όταν το σώμα λιώσει καλούν τους συγγενείς για να τους δώσουν τα κόκαλα να τα κάνουν σούπα. Αυτά συμβαίνουν σε περίπτωση ταφής. Η περίπτωση αποτέφρωσης προφανώς δεν εξετάζεται επειδή αν έχει αποφασιστεί κάτι τέτοιο δεν παίζει κανένα ρόλο η (αντιθέτως θα ήταν εντελώς απάνθρωπη η μη) μεταμόσχευση οργάνων. Εντάξει –σε περίπτωση βαλσαμώματος του νεκρού θα ήταν κάπως άκομψη η έλλειψη τουλάχιστον των εξωτερικών οργάνων αλλά αυτό νομίζω μπορεί να προβλεφτεί.
Στη συνέχεια ο αρθρογράφος βγάζει τις τρεις τελείες πριν από το ζόρι («ξεσπάθωσε ο τσεκουράτος!») και γυρίζει το θέμα στο αναξιόπιστο και μισητό κράτος. Τουτέστιν, επειδή οι υπουργοί παίρνουν μίζες, θα πρέπει να ξανασκεφτούμε τη δωρεά οργάνων! Κι αν μισείς το κράτος, αν είσαι ας πούμε αναρχικός, δεν θα πρέπει να κάνεις δωρεά οργάνων επειδή έτσι βοηθάς την εξουσία! Σωστά;

«Μόνο όποιος υποβάλει δήλωση στον Εθνικό Οργανισμό Μεταμοσχεύσεων, αφού προηγουμένως πάει και σε... συμβολαιογράφο (!) ή αστυνομική αρχή για να βεβαιώσει το γνήσιο της υπογραφής του, μπορεί να γλιτώσει μετά θάνατον αυτή τη μεταχείριση.»
Εδώ πρόκειται περί τρομερής ντρίπλας με σπάσιμο μέσης στον αέρα και λίγα λέω! Μας πληροφορεί ο αρθρογράφος οτι μπορείς να «γλιτώσεις τη μετά θάνατον μεταχείριση» αν υποβάλεις μια δήλωση στον Ε.Ο.Μ. Εντάξει, άμα σε νοιάζει τόσο πολύ να σε θάψουν φούλ έξτρα με όλα τα αξεσουάρ στη θέση τους (και μπροστά σ΄αυτό αδιαφορείς για κάποιον ο οποίος μπορεί να σωθεί από ένα, άχρηστο πλέον σε σένα, όργανό σου) άντε κάνε δήλωση ρε κρετίνε. Ή αν η θρησκεία σου είναι τόσο απάνθρωπη που σου απαγορεύει τη δωρεά οργάνων άντε να το δηλώσεις και να χαίρεσαι τη βλακεία που κουβαλάς στο κεφάλι σου.
Εδώ όμως ο Δελ Αστίκ θέλει να παρουσιάσει την διαδικασία δήλωσης πιο πολύπλοκη κι από έφεση στον Άρειο Πάγο. Όμως κάθε δήλωση την οποία υποβάλλεις σε δημόσιες αρχές χρειάζεται επικύρωση γι΄αυτό πας στο τοπικό αστυνομικό τμήμα (δυο λεπτά υπόθεση) ή σε συμβολαιογράφο (χωρίς τρεις τελείες ρε γαμώτο!) αν δεν θες να έχεις παρτίδες με τους μπάτσοι. Αυτό είναι όλο –έλεος πια με τις τσαχπινιές του καθενός!

«Πόσοι θα το κάνουν; Ουσιαστικά κανένας, το πολύ μερικές χιλιάδες, άντε δεκάδες χιλιάδες άτομα. Ούτε καν θα το μάθουν οι Ελληνες ότι θα υπάρχει τέτοιος νόμος, μέχρι να είναι πλέον πολύ αργά. Να υποστούν δηλαδή τις συνέπειές του στο περιβάλλον τους»
Εδώ ο πονηρός αρθρογράφος ξεκινάει να επιχειρηματολογεί εναντίον της άποψής του, το καταλαβαίνει όμως και γρήγορα το μαζεύει αλλά (κάποιος ναρκισσισμός;) δεν σβήνει το επιχείρημα που τον καταργεί. Διότι καλέ μου κύριε αν δεν το κάνει κανένας τι ζόρι τραβάς εσύ; Αν κανένας δεν κάνει δήλωση δεν σημαίνει οτι δεν τους πειράζει; Αν πάλι κάνουν δήλωση κάποιες δεκάδες χιλιάδες ατόμων δεν σημαίνει οτι ΣΧΕΔΟΝ ΟΣΟΙ είχαν πρόβλημα με τη δωρεά οργάνων το δήλωσαν και οι υπόλοιποι δεν έχουν πρόβλημα;
«Ούτε καν θα το μάθουν οι Ελληνες ότι θα υπάρχει τέτοιος νόμος, μέχρι να είναι πλέον πολύ αργά». Αυτό υποστηρίζει στο καπάκι ο τσαχπίνης αρθρογράφος –μα, αφού δεν θα το μάθουν πώς θα κάνουν δήλωση οι δεκάδες χιλιάδες; Ξέχνα την άγνοια του νόμου που απαγορεύεται, πάμε σε πιο απτά ζητήματα. Κρυφά θα τον ψηφίσουν το νόμο στη Βουλή; Κανένας δημοσιογράφος δεν θα το αναφέρει κι αυτό το γνωρίζουμε εκ των προτέρων; Και το άρθρο του Δελαστίκ; Κανένας δεν θα το διαβάσει;
Μάλλον αυτό που εννοεί ο ποιητής (μέσα από τις φανφάρες, τις τερατολογίες και τις υστερίες) είναι οτι υπάρχει η πολύ σοβαρή πιθανότητα ΚΑΠΟΙΟΙ άνθρωποι να μην γνωρίζουν τον σχετικό νόμο ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΑΦΩΝΟΥΝ με το ζήτημα της δωρεάς οργάνων. Αυτοί λοιπόν θα βρεθούν στη δεινή θέση που περιγράφει. Δεκτό και κατανοητό. Θα κάνω τώρα δυο υποθέσεις:
-Ακόμα κι αν το 99,99% των πολιτών βρισκόταν στην παραπάνω θέση (όπου ΚΑΙ δεν γνωρίζουν ΚΑΙ διαφωνούν) δεν θα άξιζε τον κόπο να γίνονται οι μεταμοσχεύσεις προκειμένου να σωθούν κάποιες ανθρώπινες ζωές;
-Πόσο υπολογίζεις οτι θα είναι το πραγματικό ποσοστό των πολιτών που θα βρεθούν στην παραπάνω θέση; Οι γέροι θα το μάθουν από τον Άκη Παυλόπουλο, οι ενεργοί πολίτες το έμαθαν ήδη διαβάζοντας το ΕΘΝΟΣ (χούμορ κάνω), κάτι θα βγει στα μήδια, κάτι θα ακουστεί –πόσοι μένουν οι ανενημέρωτοι και διαφωνούντες; Αξίζει για αυτό το ποσοστό να πεθάνει κόσμος λόγω έλλειψης οργάνων;

«Η μετατροπή κάθε νεκρού Ελληνα σε πηγή οργάνων προς μεταμόσχευση θα δώσει αντικειμενικά ώθηση στα κυκλώματα εμπορίας ανθρωπίνων οργάνων.»
Εδώ πλέον το γυρίσαμε σε κινηματογραφική ταινία του Φίνου και συγκεκριμένα στον «Γύρο του Θανάτου» με πρωταγωνιστή τον Διονύση Ξανθό, αν θυμάσαι.

«Εξαγοράζοντας υπαλλήλους της υπηρεσίας διαχείρισης των τεράστιων πλέον ποσοτήτων ανθρωπίνων οργάνων προς μεταμόσχευση, τα κυκλώματα αυτά θα κατευθύνουν τα μοσχεύματα προς πελάτες τους που θα έχουν χρυσοπληρώσει και μάλιστα όχι μόνο στην Ελλάδα - θα κάνουν και... εξαγωγές σε πλούσιες χώρες του εξωτερικού, όπου φυσικά δεν ισχύουν τέτοιοι νόμοι!»
Τώρα, κάποιους ανθρώπους κατηγορεί και μάλιστα εκ των προτέρων ο σοφός αρθρογράφος. Αναφέρεται στον Ε.Ο.Μ.; Εννοεί κάποια καινούργια υπηρεσία που θα γίνει στο μέλλον; Έχω την άποψη οτι το να προεξοφλείς την εξαγορά κάποιων υπαλλήλων είναι τρομερά αισχρή πρακτική. Παρόμοιο με το να έγραφα ας πούμε: «Εξαγοράζοντας τους δημοσιογράφους τα κυκλώματα θα προσπαθήσουν να μπλοκάρουν τον σχετικό νόμο». Διαφωνεί κανείς στην αισχρότητα της άποψης;
Και όσο για τις «...εξαγωγές σε πλούσιες χώρες όπου φυσικά (!!!!) δεν ισχύουν τέτοιοι νόμοι» να πληροφορήσω τον αρθρογράφο οτι καλώς χρησιμοποιεί τις τρεις τελείες επειδή η άποψή του είναι πιο εξωπραγματική κι από απόβαση Αρειανών στο Σύνταγμα. Οι πλούσιες χώρες εισάγουν κατευθείαν τους δότες οργάνων διότι ο πλούσιος το σκέφτεται το χρήμα και ο δότης τού έρχεται φτηνότερα από το να οργανώσει ολόκληρη αερομεταφορά οργάνου (που εκτός των άλλων, όποτε γίνεται, παίζει και στις ειδήσεις). Εντάξει κύριε Δελαφράγκα μου;

«Υπάρχουν ακόμη πιο φρικιαστικές δυνατότητες παρεκτροπών. Τα κυκλώματα αυτά να εξαγοράζουν κάποιους επίορκους γιατρούς, οι οποίοι να μην καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια διάσωσης π.χ. βαριά τραυματισμένων νέων σε τροχαία δυστυχήματα, να επέρχεται έτσι ο εγκεφαλικός θάνατος και το κύκλωμα να κατευθύνει τα όργανα του νεκρού προς πελάτες που τα έχουν ανάγκη και έχουν πληρώσει γι' αυτό.»
Κι αφού το ξεκίνησε το σενάριο, αποφάσισε να το τραβήξει μέχρι υποψηφιότητα για Όσκαρ ο καλλιτέχνης! Με τη διαφορά βέβαια οτι κάπου το έχω δει αυτό το έργο –αλλά τέλος πάντων. Έχω εγώ τώρα μια απορία –αν κάποιος ΣΗΜΕΡΑ εξαγοράσει έναν επίορκο γιατρό (στο ΚΑΤ ας πούμε, κάνω και ρεπεράζ στο σενάριο του Δελαστίκ) δεν μπορεί ο επίορκος να κάνει όσα του προσάπτει παραπάνω ο καλλιτέχνης και να βάλει τους συγγενείς του θανόντος να υπογράψουν για τη δωρεά οργάνων; Ο νόμος περί δωρεάς οργάνων είναι αυτός που θα ευθύνεται για το παραπάνω έγκλημα ή ο επίορκος γιατρός; Και ΕΑΝ έχουμε τέτοιους επίορκους γιατρούς μήπως τελικά θα πρέπει να απαγορεύσουμε γενικά τη δωρεά οργάνων (ακόμα και με τη σύμφωνη γνώμη) εφόσον ποτέ δεν θα είμαστε σίγουροι αν ο άνθρωπος μπορούσε να σωθεί αλλά ο γιατρός προτίμησε να του πουλήσει τα όργανα;

«Μέχρι στιγμής τέτοιοι κίνδυνοι δεν υπάρχουν, καθώς οι συγγενείς που θα δώσουν τη συγκατάθεσή τους για τη μεταμόσχευση θα έχουν και άμεση γνώση σε ποιον θα μεταμοσχευθούν τα όργανα του ανθρώπου που έχασαν. Αυτό περιορίζει δραστικά τις δυνατότητες δράσης των κυκλωμάτων εμπορίας ανθρωπίνων οργάνων.»
Δεν υπάρχουν λοιπόν τώρα αυτοί οι κίνδυνοι επειδή οι συγγενείς που θα δώσουν τη συγκατάθεσή τους θα έχουν και άμεση γνώση σε ποιον θα πάνε τα όργανα. Ρωτάω:
-Με τον καινούργιο νόμο ΔΕΝ θα έχουν γνώση;
-Αν η γνώση που λαμβάνουν οι συγγενείς οδηγήσει στην αποτροπή της μεταμόσχευσης αυτό είναι θεμιτό; Αν ας πούμε σκοτωθεί ένας Χρυσαυγίτης σε τροχαίο και πάνε να μεταμοσχεύσουν το μάτι του (το αλλήθωρο) σε (πλούσιο έστω) Πακιστανό –τι γίνεται; Αν οι συγγενείς του δεν δώσουν άδεια λόγω στερεοτυπικών πεποιθήσεων θα πούμε οτι αυτό είναι μια επιθυμητή ενέργεια που δεν πρέπει να αποτρέπεται;
-Η γνώμη των γιατρών μετράει τελικά; Αν ναι τότε δεν έχει καμιά σημασία η γνώση των συγγενών. Αν οι γιατροί είναι αλμπάνηδες ή απατεώνες τότε ας αλλάξουμε γιατρούς ρε παιδί μου! Δεν γίνεται να βάζουμε ένα μπάτσο γιατρό να ελέγχει τον κάθε γιατρό –επειδή εκεί είναι τελικά το πρόβλημα, με καταλαβαίνεις;

«Οσο για το γεγονός ότι ελάχιστο τμήμα του πληθυσμού (λιγότερο από το 1%) έχει δηλώσει αυτή τη στιγμή την επιθυμία του να είναι δωρητής οργάνων, αυτό αποτυπώνει τη βαθιά δυσπιστία των Ελλήνων προς τους κρατικούς και ιατρικούς θεσμούς που διαχειρίζονται τις μεταμοσχεύσεις.»
Εδώ μιλάμε για γκράν γκινιόλ. Ή αλλιώς για δημοσιογραφική ξερολίαση όπου, αν δεν μας βολεύει το συμπέρασμα τόσο το χειρότερο γι΄αυτό. Επειδή ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΧΕΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΑΝ ΚΑΤΑΔΕΧΟΤΑΝ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙ ο αρθρογράφος θα έβλεπε πώς ένα μεγάλο ποσοστό (πολύ μεγάλο για την ακρίβεια) πολιτών δεν γίνονται δωρητές οργάνων επειδή δεν βρίσκουν χρόνο να πάνε στις σχετικές υπηρεσίες (σε περιπτώσεις συλλογής δηλώσεων πόρτα-πόρτα τα ποσοστά δηλώσεων είναι πάνω από 70%) κι επίσης θα έβλεπε οτι η συγκεκριμένη ενέργεια τείνει να αναβάλλεται από μεγάλο ποσοστό πολιτών λόγω του ότι προκαλεί άσχημους συνειρμούς, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα διαφωνία περί της δωρεάς οργάνων.
Επίσης ο γιγάντιος αρθρογράφος ξεχνάει εδώ να συμπεριλάβει το ποσοστό των συγγενών οι οποίοι δέχονται να γίνει η δωρεά οργάνων των νεκρών τους, το οποίο ποσοστό είναι κι αυτό μεγαλύτερο του 70%. Αλλά έτσι πάει –όσο οι συγγενείς μάς βολεύουν (παρουσιαζόμενοι σαν φρικαρισμένοι μπροστά σε ένα σκυλεμένο πτώμα) αναφέρονται. Όταν δεν μας βολεύουν το πάμε στη βούληση του ατόμου.

«Υπέροχη πράξη είναι η δωρεά οργάνων. Συγκλονιστική πράξη ανθρώπινου ψυχικού μεγαλείου συνιστά η μεταμόσχευση οργάνων από κάποιον που πέθανε σε άλλον που με τα όργανα αυτά θα ζήσει ή θα αλλάξει εκ βάθρων η ζωή του. Η ανείπωτη ευτυχία του ανθρώπου που με λαχτάρα περιμένει ένα μόσχευμα και το βρίσκει, ανυψώνει πραγματικά τους ανθρώπους. Αλλο πράγμα όμως είναι μια επίμονη, επίπονη, μακροχρόνια εκστρατεία διαφώτισης και πειθούς του κόσμου ώστε ει δυνατόν όλοι σχεδόν οι Ελληνες να γίνουν οικειοθελώς δωρητές οργάνων συναισθανόμενοι το μεγαλείο της πράξης τους και εντελώς άλλο πράγμα η βίαιη αρπαγή των οργάνων που προωθεί η κυβέρνηση.»
Τώρα πέσαμε και στην καζούρα –έτσι μου φαίνεται. Δηλαδή σ΄ολόκληρο το άρθρο που περιγράφει σκυλεμένα πτώματα, επίορκους γιατρούς, αγοραπωλησίες οργάνων κι άλλα χολυγουντιανά θεωρεί ο κύριος Δελαστίκ οτι στηρίζει τη δωρεά οργάνων; Εγώ που διαβάζω το άρθρο τι πρέπει να καταλάβω; Πώς όσο πάω από μόνος μου και δηλώνω δότης ή όσο το κάνουν οι δικοί μου μετά θάνατον όλα κυλάνε πρίμα αλλά αν βγει ο σχετικός νόμος θα ξεσαλώσουν οι γιατροί και θ΄αρχίσουν να τεμαχίζουν πτώματα με πριόνια και να πουλάνε μέλη στην κρεαταγορά;
Η αλήθεια είναι πως όσο κι αν γράφει σάλια στον επίλογο του άρθρου του ο Δελαστίκ καταφέρεται σε όλο το κείμενο κατά της δωρεάς οργάνων. Κι αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί με το τσαλιμάκι του επιλόγου.

Έρχομαι λοιπόν στην αρχική απορία –γιατί το κάνει όλο αυτό; Τρεις τελείες, να πάρτες...

Πάμε παρακάτω »