Τρίτη, Ιανουαρίου 30, 2007

"Που πάει ο καιρός που φεύγει;"

Ήταν ένα διήγημα του Χάρλαν Έλισον που λεγόταν «Δεν έχω στόμα και πρέπει να ουρλιάξω». Καταπληκτικός τίτλος –η ιστορία είχε να κάνει με μια ομάδα ανθρώπων εγκλωβισμένων στο εσωτερικό ενός ζωντανού υπολογιστή, ο οποίος έπαιζε με τους φόβους τους. Κάποιου, του είχε εξαφανίσει το στόμα από το πρόσωπο –έγινε και video game –καλή φάση. Ούτε το πρώτο επίπεδο δεν κατάφερα να περάσω.

Ήταν ένα πρωινό, από αυτά που δε σηκώνεσαι από το κρεβάτι –δηλαδή σηκώνεσαι, αλλά μόνο σε θεωρητικό επίπεδο. Πρακτικά, μένεις κάτω από τις κουβέρτες –περιμένοντας να επιστρέψει το υπόλοιπο σώμα σου, που έχει βγει στη γύρα –να ξεγελάσει τις υποχρεώσεις σου. Να τις αναβάλλει για την επόμενη μέρα – σα να λέμε.
Θέλεις να κατουρήσεις. Αν είσαι στη γύρα είναι πρόβλημα, μέχρι να βρεις εύκαιρη γωνία (σε ένα κυκλικό δωμάτιο, λέγαμε παλιά), αν είσαι στο κρεβάτι είναι πρόβλημα, γιατί πρέπει να σηκωθείς. Κι αν σηκωθείς –την πάτησες. Μοιάζει με τον πόλεμο χαρακωμάτων που έβλεπα σε μια παλιά ταινία –έπαιζε εκείνος ο ξενέρωτος με την ελιά στη φάτσα, ο «Τζων Μπόυ» από την «Οικογένεια Γουόλτονς» κι όταν κάποιος σηκωνόταν όρθιος, έτρωγε μια σφαίρα ανάμεσα στα φρύδια. «Ουδέν νεότερο από το δυτικό Μέτωπο». Εμένα μου λες; Αφού όλους σε σακούλες τους φέρνανε πίσω.

Ήταν μια σελίδα του ίντερνετ που σε πήγαινε σε άλλες σελίδες κι από εκεί βρισκόσουν αλλού –ντουζιέρα ψυχιατρείου –κείμενα που σε κάνουν να γελάς, ανακατεμένα με ιστορίες που κουβαριάζουν το στομάχι σου. Και παραδίπλα -10 κιλά κακομοιριά, 2 τόνοι κόμπλεξ, ώριμα, σε κατάσταση βρώσιμου απωθημένου –πέφτεις πάνω σε γνωστά πρόσωπα -τι ψάχνεις εδώ κάτω «Πορφυρό ρόδο του Καΐρου»; Άλλη ταινιάρα κι αυτή –την έχεις δει; Να τη δεις! Βαριέσαι; Δεν πειράζει –και να τη χάσεις, την έχεις ζήσει –όλοι μας δηλαδή. Όλοι σας. Οι υπόλοιποι δεν με ενδιαφέρουν.

Τι θέλω να πως με όλα αυτά; Προφανώς τίποτα. Συγκεκριμένο. Ιδιαίτερο. Αξιοπρόσεκτο. Ολοκληρωμένο.

Θυμήθηκα μια εποχή που η «καλημέρα» ήταν μόνο σχήμα λόγου και μετάνιωσα που την έζησα. Μετά, μετάνιωσα που μετάνιωσα –γιατί έτσι κι αλλιώς δεν αλλάζει τίποτα. Συνεπώς δεν βλέπω λόγο ύπαρξης της λέξης «μετάνοια». Εντάξει, είναι χρηστικό εργαλείο αυτή η λέξη –την έβγαλαν οι γραφειοκράτες των θρησκειών για να διευκολύνεται η λογιστική τακτοποίηση των αμαρτιών.
"Μετανοώ –μπορώ να περάσω;"
"Περάστε –από εδώ παρακαλώ, ο Παράδεισος σας περιμένει –μην ξεχάσετε μόνο να τακτοποιήσετε τις οφειλές σας. Το ταμείο είναι πρώτη πόρτα δεξιά". Ή αριστερά γι΄αυτούς που επιστρέφουν άπρακτοι.
«Πιο ξένος κι από τον Παράδεισο» -μια ξαδέρφη έρχεται από την Ευρώπη, ο κολλητός του ξαδέρφου την ερωτεύεται, πάνε στη διάσημη λίμνη της περιοχής –δεν υπάρχει λίμνη γιατί έχουν παγώσει τα πάντα, το χώμα με το νερό –ένα πράγμα. Στο τέλος φεύγουν με διαφορετικά αεροπλάνα για την Ευρώπη, ακολουθώντας την ξαδέρφη που χάνει το δικό της αεροπλάνο για να μείνει μαζί τους. Ασπρόμαυρο.

Θυμήθηκα τον «Captain Marvel», τον αγαπημένο μου, μαλάκα, ήρωα –Mar Vell τον έλεγαν στην πραγματικότητα (στην πραγματικότητα;) και ήταν αξιωματικός στον Διαπλανητικό Στρατό των Kree –τον είχαν στείλει να παρακολουθεί τη Γη. Αλλά επειδή ήτανε καλό τυπάκι και ρέμπελος τον κατηγορήσανε για προδοσία -ξέμεινε στην Αρνητική Ζώνη, μετέωρος και άσκοπος. Μέχρι που βρήκε τον πιτσιρικά τον Rick Jones κι αλλάζανε διάσταση χτυπώντας κάτι περικάρπια –ερχόταν ο Captain στη Γη, άραζε ο Rick στα Αρνητικά Πεδία. Στο τέλος πέθανε από καρκίνο ο Captain Marvel, γιατί τον είχαν λιανίσει στα τοξικά αέρια κάποια φορά που έσωζε τη Γη, ως συνήθως. Όλοι οι υπερήρωες πήγαν στην κηδεία του –εκεί να δεις μεγαλεία και ξεφτιλίκια! Τι μας διδάσκει η ιστορία αυτή; Τίποτα απολύτως.

Μετά ήταν εκείνος ο ποιητής, ο τραγουδιστής, ο πρεζάκιας. Jim Caroll. Έλεγε ότι «τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο/ στην αρχή μοιάζουν με φιλί και στο τέλος με κατάρα/ αλλά τίποτα δεν είναι αληθινό, αυτή μου είπε πως, όλα επιτρέπονται». Και έλεγε πως «μέχρι να τελειοποιήσουν τις τεχνικές κλωνοποίησης/ καλά θα κάνετε να θυμάστε πως είσαστε ολομόναχοι». Ωραίος τύπος –δεν πρόλαβε να πεθάνει από λευχαιμία , καρδιακή προσβολή ή κάτι παρόμοια ηρωικό όταν ήταν ακόμα νέος. Τον άρπαξε λοιπόν ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο και τον έκανε ταινία, έπαιξε κι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο –άπατη πήγε η ταινία. Ευτυχώς.

«Ευτυχισμένες μέρες». Μια παρέα καλοχτενισμένων κολλεγιόπαιδων με συντηρητικούς γονείς κι ο Φόνζυ. Φονζαρέλλι το επώνυμο, ένας τυπάκλας με δερμάτινο μπουφάν -δαγκωμένη καρικατούρα ροκαμπιλά. Που ήταν αλητάκος και τσαμπουκάς –οι γονείς δεν τον πήγαιναν, αλλά οι κολλεγιόπαιδες τον είχαν θεό. Μαλάκας εν ολίγοις, σκέτο υφάκι –μια φορά έβαλε το καλάθι της νίκης ο κολλητός του στον τελικό του κολλεγιακού πρωταθλήματος –πετάγεται ο Φόνζυ να πανηγυρίσει, αλλά θυμάται ότι το στυλ μετράει πάνω απ΄όλα. Ισιώνει χαλαρά την μπριγιαντίνη στο μαλλί και ξανακάθεται. Cool! Βλάκας.

Ξεκίνησα να θυμάμαι το πρωί –κάτι που κάνω συχνά όταν βαριέμαι να ασχοληθώ. Παλιότερα το πάθαινα στα λεωφορεία κι έχανα τις στάσεις. Μετά έκοψα τα λεωφορεία, αλλά ακόμα το παθαίνω. Και χάνω τις μέρες. Όχι δηλαδή ότι τρέχει και τίποτα –γιατί δεν υπάρχουν κερδισμένες μέρες όταν περιμένεις να σχολάσεις. Απλά, πηγαίνοντας να τη συναντήσεις –μπορεί να σε πιάσει μια διάθεση απολογισμού. Μπακάλικο πράγμα ο απολογισμός –ισοζύγιο προθέσεων και γεγονότων, μια ζωή ελλειμματικός καταλήγεις.

  • Ο Χάρλαν Έλισον πέθανε εδώ και χρόνια –το διήγημά του χαίρει εκτίμησης στους κύκλους των φανατικών και το video game δεν πουλάει πια, λόγω παλαιότητας.
  • Κανένας δεν θυμάται πλέον τον «Τζον Μπόυ» -κι ευτυχώς δηλαδή, γιατί ήταν ένας μαλθακός μαλάκας.
  • Το «Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου» παίζεται μαζί με το «Πιο ξένος κι από τον Παράδεισο» στις διανοουμενίστικες βραδιές της ΝΕΤ που κανένας δεν παρακολουθεί.
  • Το «Ουδέν νεώτερο από το δυτικό Μέτωπο» δεν παίζεται καν και το «Ουδέν νεώτερο από το δυτικό Μέτωπο» χαρίζεται, λογοτεχνική προσφορά σε κακή μετάφραση, από τις εφημερίδες.
  • Ο Captain Marvel πέθανε και κηδεύτηκε με πολλές τιμές –αλλά τι απέγινε ο Rick Jones; Τι γίνεται όταν χτυπάει τώρα τα περικάρπιά του; Μάλλον τίποτα.
  • Ο Jim Caroll κάνει συναυλίες με δωρεάν είσοδο.
  • Ο Φόνζυ κάνει ρολάκια σε ταινίες δεύτερης διαλογής –με κοιλίτσα και αρχές φαλάκρας. Βγάζει το ψωμί του αναξιοπρεπώς –καμιά φορά κοροϊδεύει τον παλιό του εαυτό και περιμένει να πεθάνει, αν δεν το έχει ήδη κάνει.

Κι εγώ θα την συναντήσω στη μέση της μέρας και χέστηκα για όλα τα υπόλοιπα.

31 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

tomboy είπε...

You've got it!

Έλεγες κάτι για τα προσωπικά σου?

numb_jg είπε...

Βλέπω τις ταινίες στη ΝΕΤ. Διανοούμενος δεν είμαι. Χτες είχε το "Lola rennt". Το είδα για 6η φορά.
"Μπακάλικο πράγμα ο απολογισμός". Μεγάλη αλήθεια.
Καλό απόγευμα

The Motorcycle boy είπε...

Λες, για να τα γράφω, να σταμάτησαν να είναι προσωπικά μου; Ε Tomboy;
numb, εσύ αγόρι μου δεν πιάνεσαι -είσαι γκρινιώδης τύπος και μυστήριος. Το "Τρέχε Λόλα" δεν μου έκανε πολλά όταν το είδα. Μπακογιαννόπουλο έχει ακόμα άραγε στη ΝΕΤ, να προλογίζει τις ταινίες;
Καλό μας απόγευμα.

RaZzMaTaZz είπε...

Η αναφορά στον Έλισον μου θύμισε δυο πράγματα
α) Τον εξίσου γαμάτο συγγραφέα (ποιητή, ασφαλιστή, εφευρέτη, ταξιδευτή κι ο,τι άλλο βάλει ο νους σου) Θίοντορ Στάρτζεον και τις ιστορίες του.
β) Μια φράση από το κόμικ "Μικρός Κθούλου", όπου ο Μικρός Κθούλου έχει μείνει μόνος του, τον έχουν παρατήσει όλοι κλπ, και μονολογεί "θέλω να κλάψω αλλά δεν έχω μάτια"

Lex_Luthor06 είπε...

"εξαιρετικό"

Mantalena Parianos είπε...

Γι' αυτό μ' αρέσουν τα blogz, γιατί χωρίς να λες (σχεδόν) τίποτα για τον εαυτό σου, τα λες όλα.


ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΑΣ, ΜΑΣ ΕΛΕΓΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΑΡΕΑ, Motorcycle.

Και είμαι πολύ ευτυχής που σε γνώρισα.

Θα μπορούσα να σου γράψω ακριβώς σε ποιο σημείο του ποστ σου συγκινήθηκα - και δεν θα είχε να κάνει με τις ταινίες που έχω δει.
Αλλά με αυτές που δεν έχω δει.

Δεν θα το κάνω όμως, γιατί στα blogz μπορείς να μη λες τίποτα για τον εαυτό σου, και να τα λες όλα.

Κάτι προσπαθώ να πω πάλι, αν με καταλαβαίνεις.

numb_jg είπε...

Τι έγινε σήμερα ρε παιδιά; Εδώ γράφονται πολύ μεγάλες αλήθειες!!!Και δεν κάνω καθόλου πλάκα, αντίθετα μιλάω πολύ σοβαρά

Όσκαρ (ή χρυσό φοίνικα) στον ΜΒΟΥ για το ποστ (ειδικά για εκείνη τη φράση με τους απολογισμούς)

Όσκαρ (ή χρυσό φοίνικα) και στη Μανταλένα για το σχόλιο, ίσως το πιο συγκηνητικό που έχω διαβάσει έβερ..

Να στε καλά
(μήπως κάνω μεταμπλόγκινγκ;συγγνώμη το σταματώ εδώ)

numb_jg είπε...

Όσκαρ ανορθογραφίας και σε μένα..."συγκινητικό"

Bitch Girl είπε...

επίσης, που πάνε τα γράμματα όταν σβήνουμε τον πίνακα; το να μετανιώνεις πάντως μπορεί να μην έχει να κάνει μόνο με θρησκείες και κλπ, αλλά με το να παραδέχεσαι στον εαυτό σου ότι έκανες κάπου λάθος κι αυτό δεν το βρίσκω κακό...αλλά μπορεί να κάνω κ λάθος χεχε
υ.γ πολύ μου αρέσουν τα ποστ που φαίνονται ΣΑΝ να μην έχουν κανένα νόημα ;)

roidis είπε...

πολύ μου άρεσε!
προσεγμένο κείμενο και πάει με το νέο λουκ του μπλογκ σου.

θα ψάξω να βρω και θα σου στείλω τον κώδικα να αφαιρέσεις την μπάρα του blogger από πάνω, το template σου αδικείται.

sorry_girl είπε...

Που πάει;
Και τι γίνεται άραγε όλο αυτό όταν περνάει ο χρόνος;
Πάω να γίνω φούξια.
(εντάξει παραληρώ, αλλά τι περίμενες με τέτοια που γράφεις;)

The Motorcycle boy είπε...

raz κάποτε τον λάτρευα τον Στάρτζεον. Μια φορά μάλιστα είχα πάρει κάποια μεταφραστική δουλειά σε σχέση με αυτόν, που στο τέλος πήγε άπατη (ως συνήθως).
Το κόμικ του Μικρού Κθούλου που μπορώ να το βρω;
lex, ευχαριστώ (σ΄έβρισα σήμερα ή είμαι μαζί σου και εναντίον του άλλου; το έχω χάσει λίγο ρε γαμώτο).
Μανταλένα, επειδή τέτοιοι μάλλον είμαστε -γι΄αυτό έχουμε υπαρξιακά προβλήματα ε; Κάποτε, ίσως, καταφέρω να εξηγήσω τι σημαίνει για μένα η παρέα η δικιά σου και κάποιων (λίγων) άλλων. Μέχρι τότε θα γράφω "αντικαρφωτικά" που έλεγε ένας παλιός φίλος μου -βέβαια συμπλήρωνε πως "το πολύ αντικάρφωμα, στο τέλος γίνεται κάρφωμα", αλλά τι να κάνω; Παλιοζωή!
Ξέρω πιο κομμάτι του ποστ σε συγκίνησε -γνωριζόμαστε καλά πλέον μεταξύ μας ρε!
numb όχι Φοίνικα ρε γαμώτο! Κάνω και σεντόνια συνήθως, είναι κι αυτοί οι συνειρμοί με τον Αγγελόπουλο! Βατόμουρο ίσως; Είναι πιο γλυκούλι. Συμφωνώ πάντως για το σχόλιο της Μανταλένας και επαυξάνω.
Το τσίμπησες κι εσύ πονηρούλη το Οσκαράκι σου ε; Αν όλοι έκαναν μεταμπλόγκινγκ σαν εσένα θα φορούσα μπλουζάκι I love metablogging.
Bitch, και η συνέχεια του στίχου είναι "... κι όταν φτάσει, ξαναφεύγει". Αλλά, να προσθέσω στην παρατήρησή σου: "όταν ο υπολογιστής είναι σβηστός -λειτουργεί ή όχι;"
Το να παραδέχεσαι τα λάθη σου είναι σημαντικό πράγμα -αλλά, δεν μετανιώνεις γι΄αυτά. Ξέρεις πως αν ξαναγίνονταν τα πράγματα, πάλι το ίδιο θα έκανες (μοιάζει με το ανέκδοτο που βλέπει την μπανάνα ο Πόντιος και λέει "πάλι θα την πατήσω ο μαλάκας!") Εγώ λέω πως μετανιώνοντας, ακυρώνεις ένα μέρος της ζωής σου κι αυτό (εκτός από το οτι είναι πρακτικά αδύνατο) κάνει και κακό στον μεταβολισμό. Εγώ το λέω, έτσι; Δεν χρειάζεται να το δέσεις και κόμπο!
Πάντως, σε γενικές γραμμές τα ποστ μου φαίνονται σα να ΕΧΟΥΝ νόημα -κάτι που είναι πλάνη εφόσον τυγχάνω εκ πεποιθήσεως ανόητος.
Ροϊδη, ευχαριστώ πολύ. Αν και τα εύσημα για τον σχεδιασμό του μπλογκ μου πηγαίνουν αποκλειστικά στην Tomboy (όπως πάντα) γιατί εγώ είμαι ασχετίλας. Είναι λίγο ξεκάρφωτη η μπάρα -αλλά νομίζω πως βολεύει γιατί σου δίνει τη δυνατότητα να ποστάρεις ή να πειράξεις την εμφάνιση του μπλογκ σου κατευθείαν -χωρίς να χρειάζεσαι νέο login.

The Motorcycle boy είπε...

Φούξια; Ρε, δεν θα σου μείνει τρίχα για τρίχα στο κεφάλι με τους πειραματισμούς σου! Κι όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά χωρίς μαλλί θα φαίνεται οτι δεν έχεις και μυαλό από κάτω, χεχε.

sorry_girl είπε...

Αι πάαινε ρε εγώ φταίω που έκανα σοβαρό σχόλιο!
Μια χαρά είναι το μαλλί μου απλά από βιολέ έγινε φούξια χεχε!Είναι σίγουρη οτι θα το λατρέψεις όπως κι εμένα άλλωστε!
χιχι

Cherryfairy είπε...

το πορφυρό ρόδο του καίρου είναι ταινιάρα. και το ουδέν νεότερο από το δυτικό μέτωπο με έχει στοιχειώσει.κατά τα άλλα,δε δίνω σημασία.σε τίποτα. είμαι πολύ κουρασμένη πια. και ο χρόνος δεν υπάρχει.

o erwtas pernaei ap' to stomaxi είπε...

Mboy δεν κατάλαβα τίποτα και το παραδέχομαι, γιατί να το παίξομεν έξυπνοι άλλωστε;
Αλλά μ' άρεσε πολύ...

The Motorcycle boy είπε...

sorry να λατρέψω εσένα; Αμ δεν καταπίνω ένα μαγκάλι αναμμένα κάρβουνα καλύτερα; Και πίνεις και πολύ και δεν συμφέρεις οικονομικώς!
cherry, όταν είχα δει το Πορφυρό ρόδο, γύρισα σπίτι μου με τα πόδια αμέσως μετά. Πράγμα το οποίο δεν θα ήταν κακό, αν ο κινηματογράφος δεν απείχε 10 χιλιόμετρα από το σπίτι μου. Το Ουδέν νεώτερο (η ταινία) μου έχει κάνει κάτι -δηλαδή, ενώ δεν την θεώρησα ποτέ αξιόλογη, τη θυμάμαι απέξω. Το βιβλίο ... άστα να πάνε. Από ταξίδι γύρισες, κουρασμένη θα είσαι -πως αλλιώς; Η σημασία (όπως έλεγε τις προάλλες η Μανταλένα) είναι ένα πράγμα που πρέπει να προσέχεις που το δίνεις. Γιατί μπορεί να την πάρει ο άλλος και να μην στην ξαναδώσει πίσω.
Στομάχη, εδώ δεν έβγαλα άκρη εγώ που το έγραψα ... τι ψάχνεις τώρα; Όταν έρθεις, θα ρωτήσουμε τον numb να μας το εξηγήσει χεχε.

Lamiotis είπε...

Συγχαρητήρια σ' εσένα για το κείμενό σου και στην tomboy για το σχεδιασμό του μπλογκ.

o erwtas pernaei ap' to stomaxi είπε...

ρε απατεώνα από τους φίλους τα ζώα απουσιάζει ο Godot και απουσιάζω και 'γω. ο διαπίστωσα τώρα που πήγα να μπω στο Μπλογκ του G. και δεν τον βρήκα. Και μετά πήγα να μπω σε μένα για να μπω στον G. και δεν βρήκα ούτε εμένα...
χαχαχαχαχαχα!

tomboy είπε...

εγώ μια φορά χέρι δεν έβαλα στα link! μόνος του τα έφτιαξε.

The Motorcycle boy είπε...

Lamioti -ευχαριστώ και υποθέτω πως το ίδιο ευχαριστεί και η Tomboy.
Στομάχη, σαμποτάζ! Φταίει η καινούριγα έκδοση του blogger! Αν κάποιον δεν τον διαβάζεις ποτέ στον αφαιρεί από τα λινκ σου!

o erwtas pernaei ap' to stomaxi είπε...

Α! εντάξει τότε... :ΡΡΡ

The Motorcycle boy είπε...

Σας ξανάβαλα -ας έχει χάρη η Μαριαντουανέτα! Ήθελα να την προσθέσω και μαζί με τα χλωρά μπήκανε και τα ξερά. Αλήθεια, γιατί όταν κάνω save για να προστεθεί το λινκ σου με ρωτάει "are you sure?" κι όταν κάνω save στον Godot μου βγάζει μήνυμα "are you crazy?";

Maria_Adouaneta (Δε με λενε Μαρία) είπε...

Πάλι εγώ φταίω ρε γαμωτο..Τι κακό είναι αυτό;

Πάντως να το θυμασαι αυτο οταν γραφεις τετοια κειμενα
και μετα μου λες εμενα να μην αποφασισω πως με λενε..
Εε λοιπον ΔΕ ΜΕ ΛΕΝΕ ΜΑΡΙΑΑΑ

RaZzMaTaZz είπε...

Τα κόμικ του Μικρού Κθούλου μπορείς να τα βρεις σίγουρα στο Solaris!

Οτιδήποτε σχετικό (αμετάφραστο) με τον Στάρτζεον ΤΟ ΘΕΛΩ!!! Άσε εγώ τον έμαθα από τα ωλ τάημ κλάσικ βιβλιαράκια της Ωρόρα και έπαθα πλάκα που κρατάει ακόμα..

pastaflora είπε...

τον λάτρευα τον Φόνζι!
μοτοσακέ, δεν μου στέλνεις κι αυτά τα λινκ που τόσο καιρό σε παρακαλάω;;;

The Motorcycle boy είπε...

Μικρούλι το ξέρω πως δεν σε λένε Μαρία. Δεν σου είπα να αποφασίσεις πως ΔΕΝ σε λένε -αλλά να ΜΗΝ αποφασίσεις πως σε λένε. Έχει ένα χαντάκι ανάμεσα και μην το περάσεις. Τέλος, βεβαίως εσύ φταις για όλα -τι νόμισες;
Raz, σωστά -τώρα που το είπες κάτι θυμήθηκα οτι το έχω δει. Για τον Στάρτζεον ήταν ένα βιβλίο με ιστορίες που ξεκίνησα να μεταφράζω -έκανα τις μισές, τις έδωσα, δεν πήρα φράγκο και μετά ο τύπος έδωσε το βιβλίο σε κάποιον άλλο. Δε νομίζω οτι εκδόθηκε ποτέ -αλλά δεν είμαι σίγουρος. Εκδόσεις ΟΠΕΡΑ λέγονταν, αυτές που μετά έγιναν ALLIEN. Το καταπληκτικό ήταν το εισαγωγικό σημείωμα που το έγραφε ένας (άγνωστος σε μένα) φανατικός του Στάρτζεον -παρανοϊκός τύπος, το διάβαζα και πήγαινα στοίχημα πως κάποια μέρα θα τον καθάριζε τον άνθρωπο, όπως ο Τσάπμαν τον Λένον. Οι μεταφράσεις μου κάπου έχουν χαθεί σε ένα παλιό 386 -δεν ήμουν ποτέ καλός στην αρχειοθέτηση.
Α ναι -η ΩΡΟΡΑ ήταν ευαγγέλιο -θυμάσαι τις συλλογές διηγημάτων με τα αστεία σημειώματα στο οπισθόφυλλο από τον Μπαλάνο; Θεϊκά πράγματα!
Πασταφλώρα μου ο Φόνζ ήταν καταπληκτικός -ακόμα θυμάμαι να τσακώνομαι με τον αδερφό μου, γιατί, την ίδια ώρα στο άλλο κανάλι είχε το ΔΙΑΣΤΗΜΑ 1999 που ήθελε να δει αυτός. Τα λίνκια μην τα πειράξεις μέχρι να αναβαθμίσεις το template σου γιατί θα κάνεις διπλή δουλειά. Μετά, ακολουθείς μία από τις δυο μεθόδους: α) Βάζεις μόνο το λινκ των Καπέλων και ξεμπερδεύεις με όλους όσους είναι εκεί μέσα.
β) Πας στα Καπέλα και ανοίγεις τον καθένα από τους contributors. Από εκεί, τσιμπάς τη διεύθυνσή του.
Εγώ, έχω κάτι παλιά να σου στείλω αλλά θέλουν δουλειά από σένα, γιατί πρέπει να κόψεις πράγματα.

Helix Nebulae είπε...

Σε (άλλο ένα) υπέροχα βραχνό παραλήρημα του, ο Tom Waits ξορκίζει τους δαίμονες αποκαλώντας τους συλλογικά "That Feel". Είμαι σίγουρος ότι το ξέρεις.

Σε πάω δίτροχε και σε κάνω link.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι το ξέρω και ευτυχώς το ξέρουν και οι περισσότεροι που περνάνε από εδώ. Βολεύει να μην χρειάζεται να εξηγήσεις τα αυτονόητα -κατάλαβες;
Και μόνο που έχεις το Μπραζίλ στις αγαπημένες σου ταινίες θα μου έφτανε για να σε θεωρήσω συμπαθητικό τύπο -αλλά έχεις και ωραίο μπλογκ ρε μπαγάσα! Πέρασα να το δω και ψιλοκόλλησα.
Υ.Γ.: Αν το λινκ σημαίνει οτι θα περνάς καμιά φορά από τα μέρη μας -με ευχαριστεί ιδιαίτερα που με έβαλες.

Ανώνυμος είπε...

Φίλε μου, εκεί που πάει και η μουσική όταν δεν την ακούμε και εκεί που πάνε και τα χιόνια της περασμένης χρονιάς.
Εκεί πάει ο καιρός που πέρασε.
Το ερώτημα για μένα είναι άλλο αν και αναπάντητο κι αυτό : γιατί εμείς οι άνθρωποι να έχουμε την κατάρα της σκέψης;

The Motorcycle boy είπε...

Δεν στο κρύβω οτι ο τίτλος του συγκεκριμένου ποστ είναι απόσπασμα από εκείνο το τραγούδι της Λιλιπούπολης (Μαριενίνα Κριεζή νομίζω), που λέει "που πάει ο καιρός που φεύγει/ κι όταν φτάνει ξαναφεύγει;" Δηλαδή, απελπισία μέσα από την επαναλαμβανόμενη απώλεια.
Μέχρι πριν κάποια χρόνια θα σου έλεγα οτι δεν είναι το ίδιο επειδή η μουσική όταν φεύγει, παραμένει. Υπάρχει για να την ξαναβρούμε και να την ξανακούσουμε. Ενώ ο καιρός ... λοιπόν, νομίζω πλέον οτι ο καιρός παραμένει σαν την μουσική να τον ξαναζήσουμε.

Δεν με απασχόλησε ποτέ η κατάρα της σκέψης, ίσως επειδή ακριβώς ήταν κατάρα -άρα πάντα παρούσα κι αμετάβλητη. Με απασχόλησε όμως πολύ η σκέψη της κατάρας -γιατί θα έπρεπε να πέσει επάνω μας;

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι