Πέμπτη, Μαρτίου 01, 2007

"Κανείς δεν θα γλιτώσει"

Δεν γράφω προσωπικά κείμενα. Δεν γράφω προσωπικά κείμενα. Προτιμώ να κρύβω μέσα σε μακρόστενα παραληρήματα, κάποιους αναμνησιακούς σπάγκους. Χαίρομαι όταν δεν τους ανακαλύπτουν, εκπλήσσομαι ιδιαίτερα όταν κάποιοι ανακαλύπτουν δικούς τους σπάγκους εκεί μέσα. Τους τραβάνε και ξετυλίγονται οι αναμνήσεις τους σαν το νήμα που ξηλώνεται από πλεκτό. Να σε δω από τι είσαι φτιαγμένος ρε μάγκα –αφού κι εσύ με βλέπεις.
Μου αρέσει να διαβάζω βιβλία, αλλά δε γουστάρω να γνωρίζω συγγραφείς. Θέλουν να μιλήσουν και θέλουν να ακουστούν –αυτό δεν είναι κακό, αλλά, πολλές φορές μιλάνε στον εαυτό τους και το κάνουν δημόσια. Αυτό είναι κάπως τρομακτικό –όσο να πεις. Για μένα τουλάχιστον.

«Μα είναι αλήθεια, είναι αλήθεια!/
Ο κύριος ‘για πάντα’ είπε τίποτα, είπε/
μπορώ να τραγουδήσω/
με λέξεις όπως, λέξεις όπως/
Αίμα και στρατιώτης και μητέρα/
Εντάξει, εντάξει, εντάξει/
Θέλω να κοιμηθώ πριν το τέλος/
Το οποίο είναι μάλλον αγενές/
Χτύπα το! Πέθανέ το/
Αν δεν μαζέψεις τίποτα/
Θα σου δώσω ένα δαχτυλίδι/
Και μπορείς να τραγουδήσεις το τέλος».
(Birthday Party –Dead song)




Τι θέλω να πω; Μάλλον ότι δεν μπορώ να απαιτώ την προσοχή σας, στη μέση της πλατείας. Φοβάμαι τα πλήθη, προτιμώ τα πρόσωπα. Γι΄αυτό μιλάω σε σένα κι όχι για σένα. Δεν θέλω να με ακούσεις, θέλω να μου απαντήσεις. Κόμπλεξ είναι αυτά –πώς να το κάνουμε δηλαδή; Από μικρός ένιωθα την ανάγκη παρέας. Συγνώμη, δεν είμαι μοναχικός, δεν είμαι μοιραίος, δεν είμαι τυπάκλα όπως εκείνοι στις ταινίες. Γυρίζαμε από χωριό σε χωριό με τους γονείς μου κι εγώ ήθελα να κάνω φίλους. Μετά φεύγαμε και τους έχανα. Τους ξανάβρισκα –χρόνια αργότερα –αλλά δεν είχαμε τίποτα να πούμε. Εγώ όμως εκεί –το βιολί μου, καινούργιο χωριό –καινούργιοι φίλοι. Ανασφάλεια.

«Έφυγα από την πίσω πόρτα/
Με το όπλο του εραστή της γυναίκας μου να καπνίζει ακόμα/
Δεν ξέρω σε τι έλπιζα/
Πετάχτηκα στον δρόμο τρέχοντας./
Ήμουν ο εραστής σου/
Ήμουν ο άντρας σου/
Δεν υπήρχε κανένας άλλος/
Ήμουν ο φίλος σου/
Μέχρι που βρεθήκαμε σε αυτόν το δρόμο».
(Nick Cave and the Bad Seeds –We came along this road)




Βλέπω κι άλλους να αυτοαναφλέγονται, διπλωμένοι στις ανασφάλειές τους –η δουλειά που δεν διακρίνεται στον ορίζοντα, οι σχέσεις που μπάζουν από παντού σαν ξεχαρβαλωμένες πόρτες, η μοναξιά που κοιτάζει τα χρόνια να περνούν. Τους σέβομαι γιατί απαιτώ τον σεβασμό τους. Σέβομαι τους ανθρώπους που κοιμούνται ανήσυχα, σέβομαι αυτούς που ξυπνάνε και καπνίζουν μέχρι να παγώσουν τα κόκαλά τους. Σέβομαι τη ζωή των ζωντανών με λίγα λόγια, αλλά αδυνατώ να κατανοήσω τη νεκροφάνεια. Τι είναι αυτό δηλαδή; Βίτσιο; Επίδειξη; Ή αποτέλεσμα ανεξέλεγκτης κατανάλωσης; Ποιού ακριβώς πράγματος;
Ανησυχώ με τους ήσυχους. Εκείνους που δεν θέλουν να ενοχλούν αλλά το κάνουν. Εκείνους που χασμουριούνται αμυνόμενοι. Δεν τους κατακρίνω, δεν τους κατηγορώ, δεν τους λυπάμαι –αλίμονο! Προτιμώ να λυπάμαι για τα δικά μου λάθη –φτάνουν και περισσεύουν για δυο ζωές κι εμένα δεν μου απομένει ούτε μία να ζήσω ακόμα. Απλά ανησυχώ, γιατί δεν μπορώ να τους προβλέψω. Τι θα κάνουν όταν τελειώσουν οι μπαταρίες του τηλεκοντρόλ; Πως θα αντιδράσουν αν τους πάρουν το πιάτο πριν τελειώσουν το φαγητό τους; Θα γυρίσουν καρτερικά το άλλο μάγουλο και θα τα χώσουν για μια ακόμα φορά στην κυβέρνηση; Ή θα σπάσουν το πρώτο εύκαιρο κεφάλι δίπλα τους;

«Σόνυ: Ληστεύω την τράπεζα γιατί εδώ έχουν τα χρήματα. Γι΄αυτό τη ληστεύω.
Ρεπόρτερ: Όχι, αυτό που εννοώ είναι –γιατί νιώθεις πως πρέπει να κλέψεις χρήματα. Δεν μπορείς να βρεις μια δουλειά;
Σόνυ: Α, όχι. Τι δουλειά; Ξέρεις, για να βρεις δουλειά πρέπει να είσαι μέλος ενός σωματείου. Κι αν δεν έχεις κάρτα του σωματείου δεν βρίσκεις δουλειά.
Ρεπόρτερ: Δεν υπάρχουν δουλειές εκτός σωματείου;
Σόνυ: Κάτι πάει στραβά με αυτόν τον τύπο! Τι εννοείς εκτός σωματείου –σαν τι ας πούμε; Πλασιέ; Ξέρεις πόσα βγάζει ένας πλασιέ τη βδομάδα; Λίγα. 150 για αρχή –σωστά; Πες μου μπορείς να ζήσεις με τόσα; Έχω γυναίκα και δυο παιδιά, πώς να ζήσω με τόσα; Πόσα βγάζεις εσύ τη βδομάδα;
Ρεπόρτερ: Είμαι εδώ για να μιλήσουμε για σένα Σόνυ.
Σόνυ: Εντάξει –κι εγώ μιλάω για σένα. Είμαστε ψυχαγωγικό πρόγραμμα έτσι; Πόσα θα σε πληρώσουν για μας;
Ρεπόρτερ: Τι πας να βγάλεις από αυτό; Περιμένεις να πληρωθείς επειδή …
Σόνυ: Όχι δεν θέλω να πληρωθώ, δεν έχω ανάγκη να με πληρώσουν. Κοίτα, είμαι εδώ με τον φιλαράκο μου και εννιά ακόμα ανθρώπους –βλέπεις; Και πεθαίνουμε άνθρωπέ μου. Το ξέρεις αυτό; Σε λίγο θα δεις τα μυαλά μας στο πεζοδρόμιο, θέλουν να μας ξεκοιλιάσουν. Λοιπόν, θα το δείξεις αυτό στην τηλεόραση; Θα έχεις όλες τις νοικοκυρές να το βλέπουν; Αντί για το ‘Γύρισμα του Αιώνα’ ας πούμε; Εννοώ –τι έχεις να δώσεις σε μένα; Θέλω κάτι για αντάλλαγμα.
Ρεπόρτερ: Σόνυ, θα παραδοθείτε;
Σόνυ: Να παραδοθούμε; Ωραία. Έχεις πάει ποτέ φυλακή;
Ρεπόρτερ: Όχι!
Σόνυ: Όχι! Λοιπόν ας μιλήσουμε για ένα γαμημένο ζήτημα που να το ξέρεις κιόλας -εντάξει; Πόσα βγάζεις τη βδομάδα; Αυτό θέλω ν΄ακούσω. Θα μου μιλήσεις γι΄αυτό;»
(Dog day afternoon –Al Pacino)





Γι΄αυτό έμαθα να μην κατακρίνω. Να μην αξιολογώ. Δεν θέλω να είμαι ψηλά και να σε κοιτάζω, θέλω να είμαι στο διπλανό τραπέζι από το δικό σου. Να δεις ότι πίνω τον χρόνο μου στη δεύτερη κούπα με καφέ και να βολευτείς στην απέναντι καρέκλα. Μη σε νοιάζει αν είναι ενδιαφέρουσα η ιστορία σου –απλά πες την. Χωρίς πολλές περικοκλάδες, δεν είμαι και τόσο έξυπνος. Άρχισε και θα συνεχίσω εγώ μετά. Αν θέλεις. Αλλιώς, πάρε τσιγάρο (ας μην καπνίζεις) και κάτσε να χαζέψουμε τον κόσμο στο παράθυρο. Όχι από το παράθυρο –αλλά στο παράθυρο. Εντάξει;
Αλήθεια, έχεις σκεφτεί ποτέ ότι όλα γίνονται δυο βήματα πιο πέρα από σένα; Ότι αγωνίζεσαι να πετύχεις κάτι κι όταν το καταφέρνεις δεν σε νοιάζει καθόλου, δε νιώθεις χαρά ή ολοκλήρωση, πληρότητα που λένε οι ψυχολόγοι, αύξηση της αυτοεκτίμησης. Ότι, συνήθως, χαίρεσαι για να μην ξεχωρίσεις από τους υπόλοιπους και λυπάσαι για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Τι λες γι΄αυτό; Είναι πρόβλημα –δεν συμφωνείς; Πρέπει κάτι να κάνουμε γιατί κοροϊδεύομε τους εαυτούς μας, έτσι δεν είναι; Και να τους κοροϊδεύαμε καλά –εντάξει, αυτό θα ήταν μια πρόοδος. Όμως ούτε αυτό δεν καταφέρνουμε –ούτε να παραμυθιαστούμε. Δεν συμφωνείς;
Τι μαλάκας είμαι! Πήγαινες να μου πεις τα δικά σου και σε διέκοψα με τις ανοησίες μου! Πες μου σ΄ακούω, μίλα μου για σένα, πες μου πως σου φαίνομαι;
Γιατί πρέπει να ακούμε τους άλλους διακόπτοντας τον εαυτό μας που αγορεύει; Γι΄αυτό ακριβώς –δεν είμαστε πραγματικά εμείς που μιλάμε. Οι φοβίες που καταχωνιάσαμε και η ανταγωνιστικότητα με την οποία μας τάισαν –αυτά μιλάνε. Κι αν ακούσεις τον άλλο θα συνηθίσεις τη δική σου εικόνα, μπορεί και να την αγαπήσεις.
Γι΄αυτό σου λέω –δε θέλω να γράφω προσωπικά κείμενα, δε γουστάρω να γνωρίζω λογοτέχνες, μόνο κουβέντες χωρίς κρυφά νοήματα και συμβολισμούς, αστεία από αυτά που κάνουν μεταξύ τους οι παρέες και ένα χαμόγελό της που δεν θα το δω, αλλά θα το καταλάβω. Μόνο αυτά γουστάρω.
«Μιτς Ρόμπινς: Όταν είσαι έφηβος, μπορείς να κάνεις τα πάντα κι αυτό ακριβώς κάνεις. Όταν είσαι είκοσι χρονών, όλα μοιάζουν θολά. Στα τριάντα σου, κάνεις οικογένεια, βγάζεις κάποια χρήματα και αναρωτιέσαι ‘που πήγε η εποχή που ήμουν είκοσι;’ Στα σαράντα, κάνεις κοιλίτσα και διπλό σαγόνι. Η μουσική αρχίζει να είναι πολύ δυνατή και μια συμμαθήτριά σου από το Γυμνάσιο έχει γίνει ήδη γιαγιά. Στα πενήντα σου, κάνεις μια μικρή εγχείρηση. Τη λες επέμβαση, αλλά είναι εγχείρηση. Στα εξήντα, κάνεις μια σοβαρή εγχείρηση, η μουσική είναι ακόμα δυνατή αλλά δεν έχει σημασία γιατί εσύ δεν την ακούς έτσι κι αλλιώς. Στα εβδομήντα, εσύ και η γυναίκα σου είσαστε συνταξιούχοι, αρχίζεις να τρως βραδινό στις 2, μεσημεριανό στις 10 και πρωινό το προηγούμενο βράδυ. Και ξοδεύεις τον περισσότερο καιρό σου στα πολυκαταστήματα, ψάχνοντας για το απόλυτα υγιεινό γιαούρτι και μουρμουρίζοντας ‘γιατί δεν παίρνουν ποτέ ένα τηλέφωνο αυτά τα παιδιά;’ Στα ογδόντα παθαίνεις ένα γερό έμφραγμα και καταλήγεις να σαλιαρίζεις με μια Τζαμαϊκανή νοσοκόμα την οποία δεν ανέχεται καθόλου η γυναίκα σου αλλά εσύ την αποκαλείς ‘μανούλα’. Ερωτήσεις κανείς;»
(City slickers –Billy Crystal)





Υ.Γ.: Το ποστ είναι αφιερωμένο σε κάποιον που δήλωσε ότι θα αποχωρήσει, λες κι αυτό είναι ποτέ δυνατό.

34 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

(LaMi)RaZz είπε...

Γαμημένοι καθρέφτες. Όσο τους γυαλίζω τόσο θέλω να τους σπάσω. Η πληρότητα όμως είναι στο meantime. Στις υπόνοιες και τις στιγμές που φεύγουν κάτω από τα λόγια. Κάπως όταν σκέφτεσαι οτι μοιράζεσαι το ίδιο δευτερόλεπτο με κάποιον άλλον κι αυτό δε συμβαίνει συχνά, αλλά σ' αρέσει. Γιατί είναι σπάνιο και πολύ καλύτερο από τον υπερεκτιμημένο ταυτόχρονο οργασμό. Κάπως όταν οι σκέψεις μπορεί να μην είναι ίδιες, ούτε τα βιώματα, αλλά το νόημα ναι. Γιατί τους άλλους δεν τους μαθαίνεις ποτέ, δε σταματάς να τους γνωρίζεις όσο κι αν πιστεύεις πως ΟΚ, το έκανα κι αυτό πάμε γι' άλλα. Απλά ή κάποια στιγμή αποφασίζεις οτι θες να δεις κι άλλα πέρα από αυτά που θες να βλέπεις, ή φοράς τα 3D γυαλιά για οπτική μαστούρα και γυρνάς πίσω στο χρόνο τότε που ήταν μόδα κι έβαζε το σταρ τσάνελ εικόνες από κάστρα της γαλλίας τρισδιάστατα. Άμα θες να δεις όμως τότε φωνάζεις παρέα, βάζεις ένα παράθυρο να παίζει, μουσική να χαζεύετε και στιγμές με σαντιγύ σε τρικολόρ κούπες καφέ.

Κι εγώ τώρα μάλλον μαλακίες σου γράφω αλλά δε νομίζω οτι θα σε πειράξει ιδιαίτερα, όχι γιατί θα καταλάβεις ουάν χάντρεντ περσέντ τι φλυαρώ, αλλά επειδή όταν ανοίγεις μια σιντιέρα κι ένα παράθυρο κι ένα σεντονοπόστ με λεξούλες ικανές να τηγανίσουν ανεκπαίδευτους εγκεφάλους, σίγουρα περιμένεις οτι κάποιος κάπου κάποτε θα πιάσει την κλωστούλα που κρέμεται από το πουλόβερ των πίξελ που λέγεται μπλογκ και θα την ξηλώσει μέχρι τη δική του ραφή.

The Motorcycle boy είπε...

Δεύτερο ποστ μου που πιάνεις το νόημα 100%! Αυτό, θα πρέπει να παραδεχτώ πως είναι κάπως τρομακτικό, ελπίζω να το κάνεις κατά λάθος.
Υπάρχει ταυτόχρονος οργασμός; Κι αν ναι -τα άτομα που τον νιώθουν είναι στο ίδιο δωμάτιο ή απλά στην ίδια χρονική στιγμή;

Cherryfairy είπε...

απ'τα καλύτερά σου κείμενα-θυμάμαι στην "Ευδοκία" του Δαμιανού η Αγαγιώτου έλεγε "κανείς μας δε γλυτώνει" και,ναι,μάλλον είναι αλήθεια-μεγάλη ταινία το City Slickers,μεγάλος ηθοποιός ο Τζακ Πάλανς.

marquee de mud είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
RaZz είπε...

Κατά βάθος ίσως. Κατά λάθος ποτέ ;)

marquee de mud είπε...

αντε καλα και αντε καλημερα. ο ενας καλυτερος απ'τον αλλο σημερα.

ειχα σημειωσει τριαντα πραγματακια να σχολιασω,και μπορει και να το κανω κιολα, χρονο εχω κι ειναι και ενας τυπος που φωναζει "cumbia, cumbia" απ'τα ηχεια του ηχοσυτηματος.
ειχα που λετε σημειωσει αλλα τελικα το πιο βαθυ σχεδον ξουραφια στη κοιλια ηταν το τελευταιο κομματι της αφιερωσης , εκεινο "λες κι αυτό είναι ποτέ δυνατό". θα μου πεις "καλα ρε αρρωστε, μετα απο τοσο παιδεμα αυτο σου εκανε εντυπωση". αλλα οχι εχω την σιγουρια οτι δεν θα μου το πεις γιατι αλλιως δεν θα με ειχες καλεσει εδω μεσα.

δεν ξερω τελικα γιατι ειναι τοσο καλος ο ταυτοχρονος. τις μισες φορες plus ο ενας δεν παιρνει χαμπαρι των αλλον και μετα αρχιζει τις ομορφες παραχωρησεις τυπου "ελα κι εσυ τωρα". "τι κι εγω γλυκια μου κοπελιτσα; που ησουνα εσυ οταν εγω....;" "μα εκει με που ειχες παει. σε καποιον ουρανο, ε! οχι και στον εβδομο. κατεβα κανα πατωμα μην πουντιασει η αυτοπεποιθηση σου. κυκλοφοραει και μια ιωση ξερεις"

καλημερα και βαλτε κανα λατινοειδες να σας ανεβει η διαθεση.

The Motorcycle boy είπε...

cherry, νομίζω πάντως πως το σωστότερο θα ήταν "κανείς δεν θα γλιτώσει τελικά". Αλλά έτσι ήθελε να το πει ο άνθρωπος, έτσι το έγραψα. Το City Slickers είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένα καταπληκτικό κύκνειο άσμα στη φιλία. Και ο Πάλανς -εντάξει, είναι ήδη ψηλά και μακριά από την πρώτη σκηνή.
razz, θα βάλω τρεις τελείες αμηχανίας ... να, τις έβαλα.
marquee, προφανώς και δεν θα στο πω γιατί εκεί ήταν όλο το θέμα τελικά. Το είχα έτοιμο από χτες, αλλά δεν ήθελα να το ποστάρω. Ήξερα πως είχα κάποιο λόγο, αλλά δεν ήξερα πως τον λένε αυτόν τον καργιόλη το λόγο. Και σήμερα που έψαχνα για κάποια ατάκα ταινίας, έπεσα πάνω στη συνέντευξη. Έχει φάση να βρίσκεις τον λόγο εκ των υστέρων ε;
Θα έρθεις σήμερα στην Πάντειο που μιλάει ο τυπάκος; Θα έρθει κανείς;

RaZz είπε...

Τι γίνεται σήμερα στο Πάντειο και κυρίως τι ώρα; Έχω γμτ και το γύρισμα του επεισοδίου 3 αλλά αν είναι α) κάτι καλό και β) σχετικά νωρίς, στο δρόμο μου είναι.

marquee de mud είπε...

τελικα οσο υπαρχουν στα μπαλκονια ασπρα σεντονια δεν φοβαμαι κι ας νιωθει η πλυστρα λιγο κουρασμενη.

ναι διαβασα την παραπομπη του τυπου που θελει να φυγει.σιγα μη φυγει. τι ωρα ειναι η συνεντευξη;

The Motorcycle boy είπε...

Να σας βράσω και τους δύο, το είχαμε ποσταρισμένο στο Καλαμπόκι με λινκ στα Καπέλα. Σήμερα, στις 7 μιλάει ο τυπάκος ο Χόλογουέι που έχει εκείνη τη θεωρία πως ο "καπιταλισμός θα καταρρεύσει από 1.000.000 τσιμπήματα μέλισσας". Όσο να πεις, μια περιέργεια να τον ακούσω την έχω.

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Είδα χτες στο κανάλι της Βουλής μια ταινία βασισμένη στο βιβλίο του Σεπούλβεδα «Ένας γέρος που διάβαζε ιστορίες αγάπης». Λοιπόν, στην αρχή του έργου λέει ο αφηγητής για τον ημιαγράμματο γέρο, που ζούσε σαράντα χρόνια στη ζούγκλα, ότι «είχε ανακαλύψει το φυσικό αντίδοτο των γηρατειών: το διάβασμα!». Άσχετο αλλά μου άρεσε.

Λίτσα είπε...

Είναι ωραίο όταν γράφεις ΚΑΙ έτσι.
(μπορώ να έχω μια περίληψη από αυτό με τις μέλισσες και τον καπιταλισμό;)

The Motorcycle boy είπε...

Σκύλε, αν αλλάξεις "το διάβασμα" με "το μπλόγκινγκ" μπορείς να το κολλήσεις μια χαρά και σε μένα, χεχε.
Πάντως, το βιβλίο του Σεπούλβεδα ήταν καταπληκτικό και λιτό -δεν ξέρω πως ήταν η ταινία.
Λίτσα, δε βαριέσαι ... το μεροκάματο να βγαίνει. Για την περίληψη που ζητάς, ακολουθείς το λινκ:
http://periodikoalana.blogspot.com/2007/02/blog-post_26.html

tomboy είπε...

Μ'αρέσει όπως κι αν γράφεις. Αλλά κυρίως αισθάνομαι τυχερή που αναγνωρίζω τα δικά σου κορδόνια σε ό,τι και αν γράψεις.

The Motorcycle boy είπε...

Εντάξει, αυτό δεν με φοβίζει (υποθέτω). Και για το "τυχερή" έχω κάποιες αμφιβολίες.

Ο σκύλος της Βάλια Κάλντα είπε...

Για την Πάντειο και τον Χολογουέι και εδώ

http://www.iospress.gr/mikro2007/mikro20070224.htm

homelessMontresor είπε...

Άπαξ και γράψεις, ανοίξεις το στοματάκι σου, εκφραστείς γενικότερα, εκτίθεσαι. Δεν το γλιτώνεις αυτό. Και μάλιστα έχω παρατηρήσει οτι όσο περισσότερο προσπαθείς να κρυφτείς, τόσα περισσότερα πράγματα καθρεφτίζεις. Ίσως γιατί ακόμα και όσα δεν φαίνονται, δείχνουν κάτι για εμάς! Τώρα πόσα θα καταλάβει ο άλλος, μάλλον εξαρτάται από το πόσο βάζει στην άκρη τον εαυτούλη του για λίγο.

anonymos (de me lene anonymo) είπε...

Τους σέβομαι γιατί απαιτώ τον σεβασμό τους. Σέβομαι τους ανθρώπους που κοιμούνται ανήσυχα, σέβομαι αυτούς που ξυπνάνε και καπνίζουν μέχρι να παγώσουν τα κόκαλά τους. Σέβομαι τη ζωή των ζωντανών με λίγα λόγια, αλλά αδυνατώ να κατανοήσω τη νεκροφάνεια.

skata sevesai paliomalaka mono xontra logia ston trouva eisai

Δεν θέλω να είμαι ψηλά και να σε κοιτάζω, θέλω να είμαι στο διπλανό τραπέζι από το δικό σου.

to allo me to toto to ksereis?

δεν είμαι και τόσο έξυπνος

eutuxws pou to katalaves

δε γουστάρω να γνωρίζω λογοτέχνες

de goustareis na gnwrizeis kanenan giati eisai xesths kai fovasai oti de tha sou meinei kaneis sto telos

Τι μαλάκας είμαι! Πήγαινες να μου πεις τα δικά σου και σε διέκοψα με τις ανοησίες μου! Πες μου σ΄ακούω, μίλα μου για σένα, πες μου πως σου φαίνομαι;

M A L A K A S ME PERIKAEFALAIA

The Motorcycle boy είπε...

montressor λες "Τώρα πόσα θα καταλάβει ο άλλος, μάλλον εξαρτάται από το πόσο βάζει στην άκρη τον εαυτούλη του για λίγο".
Κι εγώ λέω "Κι αν ακούσεις τον άλλο θα συνηθίσεις τη δική σου εικόνα, μπορεί και να την αγαπήσεις".
Αυτό ονομάζεται σύπτωση απόψεων και πολύ το χαίρομαι όταν συμβαίνει.

The Motorcycle boy είπε...

Πάρε κι ένα "μ" που ξέφυγε από την σύμπτωση.

άσωτος υιός είπε...

Γι΄αυτό σου λέω –δε θέλω να γράφω προσωπικά κείμενα,
μα ολα τα κειμενα προσωπικα ειναι. και ρεπορταζ για ενα ενα ποδοσφαιρικο αγωνα να κανεις παλι ειναι δικο σου κοματι, ποσο μαλλον σκεψεις ή ιστοριες...
ΥΓ ελπιζω να παιξουμε καλα τη κυριακη. πηγα με τον εργοτελη αν και το ειχα χαμενο το παιχνιδι, αλλα οκ παιξαμε σχετικα σοβαρα.

zero είπε...

Ενταξει
το διαβασα ολο.
πρεπει να πω οτι μερικοι ανθρωποι πραγματι αποχωρουν.
οτι δηλαδη δεν συμφωνω μαζι σου οτι δεν ειναι δυνατον κανενας να αποχωρησει.
Υπαρχουν ανθρωποι που αποχωρουν.
Βεβαια , πολυ σωστα, ουτε αυτοι γλυτωνουν....τελικα.
Γιατι πολυ απλα κανενας δεν μπορει να ξεφυγει απο τον εαυτο του.
Τωρα...
απο ολους αυτους τους χαρακτηρες που αναφερεις,
θα σταθω στον Al pacino.
Στον χαρακτηρα δηλαδη που επαιζε ο Al στην ταινια.
Οσοι εχουν δει αυτη την ταινια ξερουν οτι...
στο τελος ο Σονυ προδιδει τον αδελφο του.
Γιατι πολυ απλα ενω εχει καταλαβει οτι ο αστυνομικος θα πυροβολησει, αυτος δεν κανει καμια κινηση για να προστατευσει τον αδελφο του.
Παραμενει ακινητος μπροστα στον φοβο του θανατου.
Ετσι λοιπον , ο αστυνομικος πυροβολει και σκοτωνει τον αδελφο του , αλλα οχι τον Σονυ ο οποιος τελικα ζει.
Και βεβαια με αυτην την σταση του, ανατρεπει και ολο το αγωνιστικο πνευμα που ειχε σε ολη την διαρκεια της ταινιας.
Με λιγα λογια ...
...ηταν αγωνιστης οσο τον επαιρνε.
Μπροστα στις καμερες της τηλεορασης.
Μπροστα στην κανη του οπλου, απλα παρεμεινε ακινητος.
Τωρα...
οσον αφορα την πτωση του καπιταλισμου απο το τσιμπημα των μελισσων...
εχω μια απορια...
μετα την πτωση , η διαδοχος κατασταση μηπως θα ειναι μια μελισσο-κατασταση?
Ασε ξερω...
αναμεσα στις μελισσες παντα υπαρχουν πολλοι κιφηνες.
Μαλλον δεν υπαρχει διεξοδος.
Λεω τωρα......εγω ο απλος ανθρωπος.

ΥΓ: παντα μου αρεσει οταν γραφεις ετσι, πιστευω οτι γραφεις πολυ καλυτερα.

ζερο.

The Motorcycle boy είπε...

Άσωτε, είναι μεν προσωπικά -όλα είναι προσωπικά σε τελική ανάλυση, αλλά δεν είναι κιόλας. Δηλαδή, δεν γράφω ιστορίες από τη ζωή μου, αλλά ιστορίες που κάπου εκεί μέσα είναι κρυμμένα πράγματα από τη ζωή μου τα οποία θέλω να θυμάμαι. Εκεί το πάω -κατάλαβες;
Υ.Γ.: Με τον Εργοτέλη κι εγώ χαμένο το είχα το ματσάκι, με έπρηξε ο Ευ-άγγελος να το δούμε, αλλά εγώ του έλεγα "άστο θα φάμε πίκρα". Με τον βάζελο πρέπει να χάσουμε, επιβάλλεται για περισσότερους του ενός λόγους.

The Motorcycle boy είπε...

Zero, τι σχόλιο ήταν αυτό; Με πέθανες αδερφέ μου, δεν θυμάμαι να έχω δει τόσο μεγάλο σχόλιό σου άλλη φορά!
Κοίτα τώρα τι γίνεται:
Αυτός που αποχωρεί είναι ο Νικολαϊδης ο σκηνοθέτης. Επιδραστικός άνθρωπος αν και παρά τη θέλησή του γιατί αυτός έκανε ταινίες αυτοναφοράς (σα να λέμε, σκηνοθετούσε για την πάρτη του κι αν τη γούσταραν και οι θεατές είχε καλώς -αν όχι, δε βαριέσαι). Άρα, αυτός μεν μπορεί να αποχωρεί, γιατί δεν δεσμεύτηκε απέναντι σε τίποτα και κανέναν, αλλά ουσιαστικά μένει ενεργός ετσιθελικά από όσους ακόμα βλέπουν τις ταινίες του και τις γουστάρουν. Άσε που, προσωπικά, δεν θέλω ούτε καν να σκέφτομαι πως δεν θα γυρίσει άλλη ταινία.
Για τον χαρακτήρα του Πατσίνο, θα πρέπει να σου υπενθυμίσω κάτι. Είναι άνθρωπος. Και ο άνθρωπος δειλιάζει πολύ συχνά μπροστά στον κίνδυνο. Ο άνθρωπος χάνει πολύ συχνά την αποφασιστικότητά του μπροστά στον θάνατο. Οι ήρωες φοβούνται το ίδιο με τους υπόλοιπους ανθρώπους, αλλά καταφέρνουν να αναγκάσουν το σώμα να υπακούσει στο μυαλό έστω και για μια στιγμή. Ας μην απαιτούμε από όλους να είναι ήρωες.
Για την πτώση του συστήματος, σύμφωνα με αυτά που λέει ο Χόλογουεη θα κάνω ποστάκι γιατί σηκώνει κουβέντα το ζήτημα.
Πάντως, με λίγα λόγια, η άποψή του είναι πως η διάδοχη κατάσταση θα είναι αναγκαστικά καλύτερη από την τωρινή για δυο λόγους:
1. Γιατί έχουμε πιάσει πάτο και βαδίζουμε στην αυτοκαταστροφή -τι χειρότερο να συμβεί δηλαδή;
2. Γιατί αν η πτώση γίνει μέσω ατομικών και συλλογικών προσπαθειών σε μικρή κλίμακα, οι οποίες, ενωμένες θα φέρουν αποτέλεσμα -θα έχουμε καταργήσει αυτόματα και το κράτος. Άρα θα σταματήσει αυτή η κατάσταση που κάποιοι άλλοιφροντίζουν "πριν από μας για μας" και κάνουν τη δουλειά "για το καλό μας" αλλά πάντως και πάντα "χωρίς εμάς". Αυτά συνοπτικά και πρόχειρα, θα προσπαθήσω να τα αναλύσω κάποια στιγμή.

zero είπε...

Φιλε μου
το χειροτερο που θα μπορουσε να συμβει...
ειναι να μην καταστραφουμε ...τελικα.
Και να συνεχισουμε να εκφυλιζομαστε και να εκφυλιζομαστε, να πεφτουμε και να πεφτουμε.
Ξερεις...
μερικες φορες η καταστροφη , εχει μια αναγκαστικη αναγεννηση μεσα της.
Ηρωες?
Υπαρχουν?
δεν υπαρχουν?
Ποιος να ξερει αραγε?

ζερο.

The Motorcycle boy είπε...

Δεν ξέρω αν είναι το χειρότερο zero ή αν δεν έχει συμβεί ήδη. Ήρωες υπάρχουν. Μη σου πω οτι βλέπω ήδη έναν και το κάνουμε μελό.

manoj είπε...

Αγαπητέ The Motorcycle boy,

Παρατηρώ ότι είναι η πρώτη φορά που γράφεις χωρίς «μάσκες», χωρίς την -και καλά- περιθωριακή επιτήδευση, εύγε!

Άσε που έχεις «στρώσει» και ελέγχεις τα νεύρα σου (δε σου φταίνε σε τίποτα οι σχολιάζοντες).

Είσαι πολλάκις καλύτερος έτσι.

Keep walking.

Μετα τιμής,
ManoJ
.

The Motorcycle boy είπε...

Αγαπητέ Μάνο,
αν παρατηρούσες λίγο καλύτερα θα έβλεπες οτι δεν μου αρέσει να κρεμάω ταμπέλες και απεχθάνομαι να μου κρεμάνε ταμπέλες. Η "-και καλά-περιθωριακή επιτήδευση" είναι δική σου εκτίμηση, μπορείς να την κρατήσεις αλλά δεν είναι απαραίτητο να τη μοιραστούμε.
Τώρα, αν διάβαζες λίγο πιο προσεκτικά το ποστ θα έβλεπες πως δεν είναι και πολύ του γούστου μου οι "υπεράνω" και οι "κριτές" (το έχει κοπιάρει και ο καραγκιόζης μερικά σχόλια πιο πάνω. Άρα βρίσκω λίγο "στον αέρα" το σχόλιό σου (πάει να πει χωρίς αποδείξεις ή στοιχεία). Και τα σχόλια χωρίς αποδείξεις μου κάνουν περισσότερο σε κριτικές αφ' υψηλού. Αυτό ακριβώς που δεν γουστάρω -σου θυμίζω.
Το αν μου φταίνε ή όχι ΚΑΠΟΙΟΙ σχολιάζοντες, είναι κάτι που αποφασίζω μόνος μου και δεν θα χρειαστώ τη συνδρομή σου (του ή όποιου).
Για το μόνο που μπορώ πάντως να σε διαβεβαιώσω είναι πως εδώ μέσα (στα μπλογκς) είναι αστείο να μιλάμε για νεύρα και για συγκράτησή τους ή μη.
Επίσης δεν μου αρέσει ο Γιάννης που Περπατάει -αλλά αυτό δεν είναι τόσο κακό ε;
Υ.Γ.: Επειδή και παλιότερα έχω δει μεταξύ των σχολιαζόντων να παίζεται η κωμωδία "καλός -κακός μπάτσος", ελπίζω αυτή να μην είναι μια ακόμα φορά γιατί έχει καταντήσει βαρετό.

paperflowers είπε...

Μάλλον σου το έχω ξαναπεί ότι γράφεις καλά.
αλλά αυτό το "πες μου πώς σου φαίνομαι?" τι το θελες?

(Πήγαινες να μου πεις τα δικά σου και σε διέκοψα με τις ανοησίες μου! Πες μου σ΄ακούω, μίλα μου για σένα, πες μου πως σου φαίνομαι;)

Μίλα μου για μένα δηλαδή...?

Λίτσα είπε...

Ορίστε, υπήρχε κι ένας blogger (ο zero) που έγραφε σχόλια με (το πολύ) 10 λέξεις και άρχισε και γράφει σχόλια-σεντόνια!!!! Θου κύριε, δηλαδή.

The Motorcycle boy είπε...

paperflowers να σου εξηγήσω γιατί δεν είσαι υποχρεωμένος να κατανοείς ότι ασυναρτησίες γράφω. Ξεκινάω το ποστ με τη θέση οτι δεν γράφω προσωπικά κείμενα. Αυτό σημαίνει πως δεν γράφω πράγματα για τον εαυτό μου (αλλά μέσα στα κείμενα υπονοώ πράγματα για μένα). Άρα και το συγκεκριμένο ποστ δεν είναι προσωπικό.
Η θέση μου, στο συγκεκριμένο σημείο στο οποίο αναφέρεσαι είναι, ας πούμε, απλή:
Υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που κρίνει αφ υψηλού κι αυτό δεν μου αρέσει (δεν λέω αν είναι καλό ή κακό, απλά λέω δεν μου αρέσει, όπως δεν μου αρέσει ο μουσακάς ας πούμε).
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κρίνουν, αλλά είναι πρόθυμοι να ακούσουν. Αυτοί είναι περισσότερο του γούστου μου -αλλά ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πολύ πιθανό να μην θέλεις να ακούσεις τίποτα περισσότερο από τον άλλο, εκτός από πράγματα που αναφέρονται σε σένα. Σκέψου το λίγο. Συμμετέχεις ας πούμε σε μια κουβέντα και προσπαθείς να μεταφέρεις το θέμα στις δικές σου εμπειρίες, αρνούμενος να διακρίνεις τη διαφορετικότητα του άλλου. Για να το δείξω αυτό, χρησιμοποιώ το συγκεκριμένο παλιό αστείο.
Λίτσα, αυτό είπα κι εγώ! Στην αρχή σοκαρίστηκα, μετά όμως το πήρα απόφαση -η σεντονοποίηση είναι μεταδοτική, δεν φταίω εγώ, από κάπου την κόλλησα μάλλον.

paperflowers είπε...

Κατάλαβα τι θέλεις να πεις.. Το σχόλιό μου, όπως και των περισσότερων, περιέχει και προσωπικές προβολές. Γιαυτό κόλλησα στη συγκεκριμένη φράση, ενώ όλα τα υπόλοιπα κύλησαν σαν νεράκι στον εγκέφαλό μου. Εγώ πχ προτιμώ αυτούς που ακούν, παρατηρούν, μαθαίνουν κι ας κρίνουν μετά, από αυτούς που κάνουν μια συζήτηση για να ακούσουν πράγματα για τον εαυτό τους. Γούστα είν'αυτά..

Χρίστος είπε...

Καλημέρα - (καθυστερημένος)
Εμένα πάλι μου άρεσε πολύ το κείμενο σου: Δεν γνωριζόμασε προσωπικά - και ίσως να καταλάβαινα πολύ περισσότερα αν σε ήξερα.. Αλλά, όσο σε ξέρω, και από ότι έχω καταλάβει για σένα, από το μπλόγκ σου και - πιο πολύ - από την μικρή επικοινωνία που είχαμε με email, μου φαίνεται πολύ ακριβής περιγραφή του πώς σε έχω γνωρίσει..Αντε - να τα πούμε κι από κοντά!

The Motorcycle boy είπε...

paperflowers εκεί ακριβώς είναι το θέμα. Υπάρχουν αυτά που προτιμάμε, αυτά που μας βοηθάμε να καταλάβουμε καλύτερα τους εαυτούς μας και αυτά που τελικά γίνονται. Το θέμα συνίσταται στο να ξέρουμε τι είναι τι.
Χρίστο, άντε να τα πούμε από κοντά δεν λες τίποτα! Η κατανόηση ενός κειμένου, καθώς και η κατανόηση των προθέσεων του γράφοντος είναι βασικές συνισταμένες -εντάξει, αλλά όχι απαραίτητες για την συμμετοχή του αναγνώστη-συνομιλητή. Γιατί, η βασική μου επιδίωξη στο συγκεκριμένο ποστ είναι να μικρύνω τον ρόλο του αναγνώστη και να αυξήσω την επίδραση του συνομιλητή. Εκεί κολλάει η απροθυμία μου να γνωρίζω συγγραφείς.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι