Πέμπτη, Ιουνίου 28, 2007

"... και ο Νόμος νίκησε"

Ποιος θυμάται τον Δικαστή Ντρεντ; Πολλοί τον θυμούνται κι ακόμα περισσότεροι θέλουν να ξεχάσουν εκείνη την αποτυχημένη μεταφορά κάποιας ιστορίας του στον κινηματογράφο –με τον χάλια τον Σταλόνε. Αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Καθόλου. «Είμαι ο νόμος» έλεγε ο Δικαστής και έβγαζε ετυμηγορίες σε κλάσματα δευτερολέπτων. Ενίοτε δε, τις εκτελούσε κιόλας –πατώντας τη σκανδάλη.

Ποιος είναι ο νόμος τελικά; Σε κείνο το φουτουριστικό κόμικ, οι Δικαστές είχαν συγκεντρώσει νομοθετική και εκτελεστική εξουσία –μια ακόμα ιστορία φρίκης στην οποία οδηγούν τα αδιέξοδα της δημοκρατίας. Αλλά ποιος είναι ο νόμος;

Οι Αρχαίοι Έλληνες που ήταν γνωστοί ξερόλες –είχαν αποτυπώσει ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που δημιουργήθηκαν με τη γέννεση του νομικού πλαισίου. «Νόμος ή εθιμικό δίκαιο»; Θυμάσαι την «Αντιγόνη»; Το γνωστό δίλημμα της ηρωίδας –να θάψει τον αδερφό της, όπως απαιτούν τα έθιμα, «ο νόμος που έδωσαν οι θεοί στους ανθρώπους», ή να τον αφήσει να τον φάνε τα σκυλιά, όπως διατάζει ο ανθρώπινος νόμος; Τελικά τον έθαψε κι έφαγε το κεφάλι της –γνωστά πράγματα αυτά.

Έθιμο ο «άγραφος νόμος», το κανονιστικό πρότυπο που καθορίζει την συμπεριφορά των ανθρώπων και έχει καθιερωθεί στις ανθρώπινες κοινότητες μέσω της επαναληπτικής εφαρμογής του, ή/και λόγω κάποιας «άνωθεν» εντολής. Η τελευταία πρακτική (της «άνωθεν», θεϊκής, παρέμβασης) αφορά περιπτώσεις όπου η αδράνεια στην εφαρμογή του κανονιστικού προτύπου μπορεί να επιφέρει σημαντικά προβλήματα στα μέλη της κοινότητας. Αν αφήσεις άθαφτους ή άκαυτους τους νεκρούς σου, για παράδειγμα, ο κίνδυνος πανούκλας είναι σημαντικός. Άρα, όλες οι θρησκείες φροντίζουν σχολαστικά τα ταφικά έθιμα.

Νόμος, το γραπτό (στο σύνολο των περιπτώσεων) κείμενο ρύθμισης της συμπεριφοράς των πολιτών μιας κοινωνίας. Ο νόμος γίνεται άμεσα γνωστός, από την στιγμή που αρχίζει να εφαρμόζεται και προβλέπει ξεκάθαρες ποινές στις περιπτώσεις παραβιάσεών του. Ας αφήσουμε, για την ώρα, τα προβλήματα εφαρμογής-ερμηνείας των νόμων στις σύγχρονες κοινωνίες.

Η διαφοροποίηση του νόμου από το έθιμο έχει να κάνει, κυρίως, με την αλλαγή του πλαισίου αναφοράς. Το έθιμο απευθύνεται στην κοινότητα, ο νόμος στην κοινωνία. Και όπως μαθαίνει κάθε φοιτητής κοινωνιολογίας, από το πρώτο έτος ακόμα, το συστατικό στοιχείο της κοινότητας είναι οι δεσμοί αίματος, ενώ το συστατικό στοιχείο της κοινωνίας είναι το νομικό πλαίσιο. Την εποχή που παιζόταν η «Αντιγόνη» σε όλα τα μεγάλα θέατρα (πριν ξεπέσει στην Επίδαυρο), το δίλημμα ήταν υπαρκτό. Βλέπεις, γινόταν η μετάβαση από την κοινότητα στην κοινωνία.

Εντάξει λοιπόν, οι νόμοι υπάρχουν για να διατηρείται μια ένωση ανθρώπων που φέρνει περισσότερο σε σύμβαση -αυτό είναι οι σύγχρονες κοινωνίες. Και όποια έθιμα είχαν χρηστική, ή «ιστορική» αξία, ενσωματώθηκαν στο νομικό πλαίσιο. Και αφού η κοινωνική μορφή είναι δεδομένη («καπιταλισμός», «οικονομία της ελεύθερης αγοράς», όπως θέλεις πες το) –είναι εξίσου δεδομένο πως το νομικό πλαίσιο θα υποστηρίζει (υπηρετεί) τη συγκεκριμένη κοινωνική μορφή. Αυτά όλα είναι ντεφακτιές και δεν υπάρχει λόγος να τα ψειρίζουμε –ας πάμε παρακάτω.

Το παρακάτω έχει να κάνει με απόψεις που ακούω συνήθως, και μου δημιουργούν απορίες. Όσοι τις εκφράζουν, δεν γνωρίζουν ή βαφτίζουν «το κρέας, ψάρι» για να τους βγει ακέραιο το συμπέρασμα που θέλουν;

Άποψη: «Θέλουμε να περιοριστεί (καταπολεμηθεί) η γραφειοκρατία και να εφαρμόζονται οι νόμοι». Σοβαρά;

Δεν σκοπεύω να ψάξω τον φορέα αυτής της άποψης ή να εξετάσω τι έχει κάνει ο συγκεκριμένος φορέας (στα πλαίσια των δυνατοτήτων του) για την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας. Απλά λέω πως η συγκεκριμένη άποψη είναι το ίδιο ανεδαφική με το να λες πως θέλεις να σταματήσει η βροχή για να ποτιστεί το χώμα. Η γραφειοκρατία ΕΙΝΑΙ οι νόμοι.

Σε τι συνίσταται το «γραφειοκρατικό φαινόμενο»; Στην δημιουργία μιας κοινωνικής ομάδας που εφαρμόζει την κρατική πολιτική χωρίς να έχει εκλεγεί και όντας αποκομμένη από τα μέσα παραγωγής. Ο δημόσιος υπάλληλος (γραφειοκράτης) δεν είναι κάτοχος, είναι απλά διαχειριστής «στο όνομα άλλων». Τον γέννησε ο νόμος προκειμένου να επιμεληθεί της ίδιας του της εφαρμογής. Και αν θέλουμε την «ουδέτερη» (σαφώς σε εισαγωγικά), την «αμερόληπτη» εφαρμογή του νόμου, θα πρέπει να επιζητούμε την ενίσχυση των γραφειοκρατικών δομών. Αλλά, την θέλουμε;

Θυμάμαι μια διαφωνία που είχα παλιότερα με τον αρχισυντάκτη ενός περιοδικού μοτοσυκλέτας, στο οποίο δούλευα. Ήταν η εποχή που ξεκινούσε το μέτρο των λεωφορειολωρίδων. Έλεγα πως αν σκοπεύουν να κάνουν κάτι με το συγκεκριμένο μέτρο θα πρέπει να απαγορευτεί η είσοδος στις λεωφορειολωρίδες σε όλους. Εκτός, φυσικά, από τα λεωφορεία και –άντε –τα οχήματα έκτακτης ανάγκης. Ο αρχισυντάκτης έλεγε πως αυτό δεν στέκει γιατί οι δρόμοι είναι, έτσι κι αλλιώς, ανεπαρκείς για να καλύψουν τον κυκλοφοριακό φόρτο. Να μπαίνουν λοιπόν οι μοτοσυκλέτες στις λεωφορειολωρίδες –αφού δεν παρακωλύουν την κίνηση των μέσων μαζικής μεταφοράς. Είχε δίκιο –ήταν μια λογική, ανθρωπιστική παρατήρηση. Και γι΄αυτό είχε απολύτως άδικο! Ο νόμος δεν είναι ανθρωπιστικός, ο νόμος δεν είναι λογικός! Ο νόμος είναι ΚΑΝΟΝΙΣΤΙΚΟΣ. Ορίζει, απαγορεύει, τιμωρεί. Αυτό είναι ο νόμος. Αν θέλεις ανθρωπιά, ψάξε την στα έθιμα.

Φυσικά, οι μοτοσυκλέτες επιτράπηκε να κυκλοφορούν στις λεωφορειολωρίδες, τα ταξί επιτράπηκε να μπαίνουν για παίρνουν πελάτες, τα αυτοκίνητα επιτράπηκε να «πατάνε» λίγο μέσα σε αυτές για να στρίψουν, οι γιατροί έμπαιναν για να γιατρέψουν, οι πολιτικοί για να προλάβουν, οι χούλιγκανς για να δείρουν … –με αποτέλεσμα να αυτοκαταργηθεί σχεδόν ο νόμος από τις εξαιρέσεις του.

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα αναρωτηθείς «μα είναι δυνατόν να είναι τόσο μαλάκες και να ζητάνε πιστοποιητικό γέννησης για να εκδώσουν βεβαίωση θανάτου», μην τα βάλεις με τη γραφειοκρατία. Ο νόμος σου φταίει –μην μπερδεύεσαι.

Κι όταν σε πιάσει η «δημοκρατική διάθεση» και θυμηθείς το αποτυχημένο «σοσιαλιστικό πείραμα» του πρώην ανατολικού μπλοκ –μη μασήσεις την καραμέλα της «έλλειψης δημοκρατικών διαδικασιών διακυβέρνησης». Το σύστημα δεν κατέρρευσε γιατί ήταν ισόβιος ο οποιασδήποτε Μπρέζνιεφ, Τσαουσέσκου ή Γιαρουζέλσκι. Το σύστημα γέννησε από μόνο του την αιτία διάλυσής του, δημιουργώντας μια αυτόνομη «γραφειοκρατική τάξη –κάστα». Η οποία δούλεψε για το δικό της συμφέρον (άρα την μακροημέρευσή της). Και θυσίασε την αποτελεσματικότητα στον βωμό της φαινομενικότητας. Άρα; Τι έφταιγε; Οι άνθρωποι που βρήκαν προνόμια και τα εκμεταλλεύτηκαν σε δύσκολες περιόδους ή ο νόμος που τους έδωσε αυτά τα προνόμια; Και ποιος ήταν τελικά ο «δικτάτορας»; Ο Γενικός Γραμματέας του Κόμματος –γέννημα του νομικού πλαισίου ή το ίδιο το νομικό πλαίσιο;

Μα, θα μου πεις, άνθρωποι έφτιαξαν τους νόμους. Σαφώς! Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι διαθέτουν εξουσία ελέγχου πάνω στα ίδια τους τα έργα.

Άποψη: «Εδώ έχουμε μια κακή εφαρμογή του νόμου που προήλθε από λάθος ερμηνεία του». Α, μπα;

Έχεις απόλυτο δίκιο σε αυτό που λες –αρκεί να είσαι ορισμένος ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΝΟΜΟ, σχετικά με την ερμηνεία των νομικών διατάξεων. Τι θα πει αυτό; Απλά πράγματα: αν, για παράδειγμα, ο δικαστής σε κλείσει μέσα γιατί φοράς πράσινα παπούτσια δεν φταίει ο δικαστής, αλλά ο νόμος που του δίνει την αρμοδιότητα να τον ερμηνεύει με αυτό τον τρόπο. Θα ξέρεις βέβαια, πως έχεις την δυνατότητα έφεσης μιας «κακής» δικαστικής απόφασης –αλλά, ακόμα κι όταν καταρρίπτεται η απόφαση δεν παθαίνει τίποτα ο δικαστής –σωστά; Άρα;

Ο νόμος ορίζει πως εσύ, ο πολίτης της χώρας, πρέπει να γνωρίζεις την ύπαρξή του. Αν θέλεις να τον ερμηνεύσεις όμως –δεν είναι δική σου δουλειά, γι΄αυτό υπάρχουν τα δικαστήρια. Αν θέλεις να εφαρμόσεις τις κυρώσεις του νόμου –δεν είναι δική σου δουλειά, γι΄αυτό υπάρχει η αστυνομία. Αν θέλεις να αμφισβητήσεις τη χρησιμότητα του νόμου –δεν είναι δική σου δουλειά, γι΄αυτό υπάρχει το κοινοβούλιο.

Άρα, η ερμηνεία του νόμου (στο συγκεκριμένο σύστημα) δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια κουβέντα καφενείου (σε επίπεδο επιπτώσεων), όταν αυτή γίνεται από απλούς πολίτες.

Άποψη: «Ο νόμος με ευνοεί αλλά δεν μου δίνεται η δυνατότητα να τον χρησιμοποιήσω». Λάθος –ο νόμος ΔΕΝ σε ευνοεί.

Ας υποθέσουμε πως υπάρχει ένας νόμος που λέει πως ο άπορος πολίτης πρέπει να αποκτήσει (με κρατική μέριμνα) τα αναγκαία, για να μην πεθάνει στο δρόμο. Έξοχος νόμος (αν υπήρχε)! Τίγκα στην κοινωνική μέριμνα και στην αγάπη για τον συνάνθρωπο! Ναι;

Εντάξει, αν αυτός ο νόμος υπάρχει και βγει κάποιος κυβερνητικός και (κάνοντας χρήση του) αρχίσει να μοιράζει καταλύματα, φαγητό και χρήματα στους άπορους –όλα τα παραπάνω ισχύουν. Τι γίνεται όμως όταν δεν εφαρμόζεται ο νόμος;

Θα πρέπει ο άπορος να πάει το κράτος στο δικαστήριο (η ερμηνεία που έλεγα παραπάνω). Αν το κράτος καταδικαστεί πρωτοβάθμια, θα εφεσιβάλλει την απόφαση κι αυτό θα κάνει μέχρι να φτάσει σε τελικό βαθμό. Ας πούμε λοιπόν ότι το κράτος καταδικάζεται συνέχεια. Ζήτω! Ο άπορος κέρδισε! Με μια μικρή λεπτομέρεια –οτι θα πρέπει να έχει ξοδέψει γύρω στα 5 χιλιάρικα για δικαστική εκπροσώπηση και δικαστικά έξοδα! Για πες μου τώρα –ποιον ευνοεί ο νόμος;

Άποψη: «Η ανυπακοή στο νόμο είναι θεσπισμένο, από το Σύνταγμα, δικαίωμα των πολιτών». Βουνό το δίκιο σου!

Μόνο που το παραπάνω δικαίωμα μπήκε στον Συντακτικό νόμο του κράτους από το παράθυρο, μαζί με τις πέτρες των διαδηλωτών. Για αυτό και υπάρχει τυπικά, αλλά είναι αποδυναμωμένο ουσιαστικά. Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, πως ένας νόμος είναι καταφανώς αντισυνταγματικός. Κι ας δεχτούμε πως το αρμόδιο όργανο –το Συμβούλιο της Επικράτειας, έχει αποφανθεί σχετικά. Αλλά ο αρμόδιος Υπουργός εξακολουθεί να υποστηρίζει τον νόμο και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας τον υπογράφει. Μετά από αυτά –έρχεσαι εσύ, ο ευσυνείδητος πολίτης και δεν τον εφαρμόζεις. Για πες μου –ποιος από όλους θα τιμωρηθεί; Ο Υπουργός, ο Πρόεδρος ή εσύ; Σαφέστατα εσύ γιατί ΕΙΣΑΙ Ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣΕΣ.

«Η τήρηση του παρόντος Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων» -κάτι αστεία που λέτε, ώρες-ώρες!

Και λοιπόν; Μήπως θα ήταν καλύτερο να ξαναγυρίσουμε στα έθιμα; Ορίζουν και δεν καθορίζουν, παροτρύνουν αλλά δεν καταναγκάζουν. Μήπως; Όποιος έχει ζήσει στην επαρχία, σε περιοχές που τα έθιμα έχουν ακόμα ισχύ, ξέρει ήδη την απάντηση.

Έθιμο: «Η γυναίκα θα πρέπει να είναι παρθένα την πρώτη νύχτα του γάμου της». Η αιτία προφανής –δεν υπάρχει λόγος να σκοτώνονται οι άντρες μεταξύ τους για γυναικοδουλειές. Εφαρμόζουμε την αποκλειστικότητα στις σχέσεις και καθαρίσαμε!

Έθιμο: «Είναι ντροπή για την οικογένεια να υπάρχει ένα μέλος της με ειδικές ανάγκες». Λύσαμε και το θέμα της δημιουργίας δομών για την διευκόλυνση της ζωής των ατόμων με ειδικές ανάγκες –με την καταπληκτική λύση «κλειδώστε τους στο δωμάτιο μην τους δει ανθρώπου μάτι κι αν ζορίσουν τα πράγματα –σκοτώστε τους».

Μπορώ να συνεχίσω με άπειρα παραδείγματα, αλλά είναι προφανείς οι δυσλειτουργίες του εθίμου. Με σημαντικότερη απ΄όλες την μεγάλη καθυστέρηση ανάμεσα στη δημιουργία μιας ανάγκης (ή την τροποποίηση κάποιας ήδη υπάρχουσας) και την εμφάνιση-τροποποίηση του σχετικού εθίμου.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Τίποτα περισσότερο από τα προφανή (τα θυμάσαι από την εποχή που τα έλεγαν οι Clash;):

Μάθε τα δικαιώματά σου

Αυτά είναι τα δικαιώματά σου

Πρώτον:

Έχεις το δικαίωμα να μη σκοτωθείς

Ο φόνος είναι έγκλημα!

Εκτός αν γίνει από αστυνομικό ή πλούσιο

Μάθε τα δικαιώματά σου
Δεύτερον:

Έχεις δικαίωμα στην τροφή και στα λεφτά

Αν βεβαίως δεν σε ενοχλεί

Λίγος έλεγχος, κάποιος εξευτελισμός

(κι αν σταυρώσεις τα δάχτυλά σου)

Επανένταξη


Τρίτον:

Έχεις το δικαίωμα να μιλάς ελεύθερα

Εφόσον βέβαια δεν είσαι τόσο ηλίθιος

Ώστε να το δοκιμάσεις.

Μάθε τα δικαιώματά σου

Αυτά είναι τα δικαιώματά σου.

Και, φυσικά, για όλα τα παραπάνω, ελπίζω να μπορείς να ξεχωρίσεις την αιτία από το αποτέλεσμα. Μπορείς;

22 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Rodia είπε...

ΑΛΕΑ: Ο Θάνατος ενός Γραφειοκράτη – 1966

Ο κορυφαίος Κουβανός σκηνοθέτης πετυχαίνει μέσα από γνώριμες φόρμες, μια ταινία - σύνοψη της παγκόσμιας κινηματογραφικής κωμωδίας

..εχμ.. είναι καιρός να πας να δεις την ταινία του Αλεα.. Δεν θα σου μείνει άντερο!:-))

The Motorcycle boy είπε...

Την έχω δει την ταινία του Γκουτιέρες από παλιά βρε. Αν και αυτός είναι πλέον αρχαία ιστορία, η ταινίες του παραμένουν καταπληκτικές. Αλλά πλέον έχουν σκάσει κάτι φυντάνια στο νησί που πετάνε κυριολεκτικά.
Πάντως το θέμα παραμένει πως αν θέλουμε "ισομερή" εφαρμογή των νόμων πρέπει να ξέρουμε πως ζητάμε περισσότερη γραφειοκρατία. Και προπάντων άτεγκτη.

kostas_patra είπε...

δεν μπορώ να διαφωνήσω με ότι λές, μόνο να στρέψω την σκέψη μου στο δια ταύτα.

ο νόμος συμφωνώ,κανονιστικός ως προς τη λειτουργία του,μα ανθρωπιστικός ως προς το πνεύμα του, γιατί αν λείπει αυτή η παρατήρηση, δεν θα υπήρχε περιθώριο ερμηνείας, λεπίδες μόνο δεξιά και αριστερά από κάθε μεας ενέργεια, να συμμορφώνουν τιμωριτικά.

υπάρχει ένα βαθύ θέμα ποιότητας απονομής δικαιοσύνης γιατί δεν υπάρχει η έννοια της αλήθειας, μα του τι μπορεί ο εκπρόσωπός σου να αποδείξει ή να διαβάλλει αρκετά, ωστε να προκαλέσει θολούρα.

σαν υπάρχουν εξαιρέσεις της ισοπολιτείας και με το νόμο, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα, γιατί η δικαιοσύνη θα ναι μόνο για τους λίγους.
απέναντι στο νόμο, όλοι ίσοι αδιάφορα το επώνυμο, τα διακριτικά των πινακίδων, τις λοιπές ιδιότητες, το συνάφι.

δικαιοσύνη παραινετική για κάποιους και εξοντωτική για τους υπόλοιπους, δικαιοσύνη του τσιφλικά είναι στη γή και στους δουλοπαόίκους του είναι.

ο νόμος και το έθιμο, συνισταμένες είναι, εργαλεία που λειτουργούν στις περισσότερες περιπτώσεις, αλλά δεν μπορεί ο νόμος να κρίνει ούτε το έθιμο τις ειδικές περιστάσεις, τις καταστάσεις δεν μπορεί να τις ζυγίσει, αλλιώς θα ήταν ογκωδέστατοι και μη λειτουργικοί.

το μαχαίρι μπορεί να κόψει το ψωμί και το δάχτυλο, γι΄αυτό χρειάζεται ο δικαστής και ο ένορκος, για να προστατέψουν το δάχτυλο.

πονεμένη ιστορία πιάνεις ασχολούμενος με το νόμο και τη λειτουργία του, σωστά τα λές, όσο μπορώ να σκεφτώ και να κρίνω.

το θέμα θα ταν αντί για θρησκευτικά, να σε μάθαιναν στο σχολείο τα δικαιώματά σου, για τις υποχρεώσεις άλλο τίποτα, μια ολόκληρη κοινωνία θα σου τις μάθει απαιτώντας τες, ακόμα και παράλογα.
αυτά τα λίγα
:)

The Motorcycle boy είπε...

O Νόμος φίλε Κώστα δεν ΜΠΟΡΕΙ και δεν είναι ανθρώπινος. Κάπως έτσι το έλεγε και ο Κρέων στην Αντιγόνη -είπαμε ήταν ξερόλες οι τύποι και έβλεπαν το φαινόμενο στη γέννησή του. Ο Νόμος πρέπει να είναι υπερανθρώπινος για να γίνει πανανθρώπινος και έτσι καταλήγει να είναι απάνθρωπος.
Η απονομή της δικαιοσύνης δεν στηρίζεται στην διάγνωση του πραγματικού περιστατικού (δεν ενδιαφέρει δηλαδή αν όντως ο κατηγορούμενος σκότωσε) αλλά ασχολείται με την παράβαση (ή μη) του Νόμου. Γιατί ο Νόμος είναι ο θεός της κοινωνίας μας. Άρα, αυτό που λες "αλήθεια" δεν ενδιαφέρει.
Δεν σου μαθαίνουν στο σχολείο δικαιώματα και καλά κάνουν γιατί δεν έχεις δικαιώματα. Σε ένα καλύτερο σχολείο θα έπρεπε να σου διδάσκουν αρχές κοινωνιολογίας -όπως θα έπρεπε να σου διδάσκουν οδική συμπεριφορά ας πούμε. Σε πετάνε στον κόσμο που μοιάζει με βίντεο γκέιμ και σου κρύβουν το μάνιουαλ. Κι αυτό είναι ολέθριο γιατί το συγκεκριμένο βίντεο γκέιμ είναι σοβαρότερο από την ίδια σου τη ζωή.

kostas_patra είπε...

μήπως θα έπρεπε ο νόμος κατά τη γνώμη σου να μην κάνει καμία διάκριση και να μην υπάρχει διαβάθμιση της ποινής, εφόσον ο νόμος είναι θεός και η παραβίασή του αμαρτία;
σε κάθε παραβάτη πέλεκυς και λύνεται και το πρόβλημα του υπερπληθυσμού ταυτόχρονα.

kostas_patra είπε...

game over..

The Motorcycle boy είπε...

Κώστα, κατά πρώτον, αυτό που λες είναι το έθιμο. Αυτό που δεν κάνει καμιά διάκριση και δεν έχει διαβαθμισμένες ποινές.
Δεύτερον, δεν λέω τη γνώμη μου, λέω τι βλέπω να ισχύει. Ο νόμος είναι ο θεός της κοινωνίας μας -αυτό ισχύει. Και αν ζητάμε τήρηση των νόμων, ζητάμε όλα όσα αναφέρω παραπάνω.
Αν θέλεις τη γνώμη μου να σου την πω: στη διαδρομή ανάμεσα σε κοινότητα (δεσμοί αίματος) και κοινωνία (κοινωνικό συμβόλαιο ας πούμε) χάσαμε το νόημα (αυτό λέει και η "Αντιγόνη" πως το δίλημμα είναι, σε τελική ανάλυση, λανθασμένο). Βάλαμε το τσοπανόσκυλο να φυλάει τα πρόβατα και, αντί να μας απασχολεί η καλύτερη διαβίωση των προβάτων, ασχολούμαστε με το τσοπανόσκυλο. Γι΄αυτό θεοποιήσαμε τον νόμο. Και αποφεύγουμε να δούμε την άσχημη πλευρά του ακόμα κι όταν το τσοπανόσκυλο-νόμος έχει γεράσει και δεν βλέπει ούτε την τύφλα του την ίδια. Εγώ λέω πως πρέπει να γυρίσουμε πίσω (με τη μορφή της αναζήτησης των αρχικών αξιών) και να ξαναδούμε ποιο είναι τελικά το γαμημένο συμφέρον των προβάτων αφού γι΄αυτά ξεκίνησαν όλα.
Υ.Γ.: Μην θεωρήσεις τους χαρακτηρισμούς "πρόβατα" και "τσοπανόσκυλο" υποτιμητικούς, ούτε και τίτλους ευγενείας. Είναι απλά χαρακτηρισμοί εργασίας για να δουλέψει το παράδειγμα -εντάξει;

kostas_patra είπε...

το καλύτερο παράδειγμα που μπορώ να φέρω μια κοινωνίας που συγκρούεται ο νόμος με το έθιμο, είναι στο και οι θεοί τρελάθηκαν.

ο ιθαγενής πεινασμένος, μην έχοντας καμία αίσθηση του νόμου τοξεύει το ζωντανό και πάει να ικανόποιήσει ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ. το έθιμο του όπλισε το χέρι

ο εκμοντερνισμένος ιθαγενής που έχει επίγνωση του νόμου και την ιδιότητα της τήρησή του, τον συλλαμβάνει και ο δικαστής τον καταδικάζει σε έξι μήνες κράτηση.

σε μια ελεύθερη οικονομία ο νόμος θα πρέπει να ναι παγκόσμιος, να υπάρχει η έννοια του διεθνούς δικαίου, ισχυρότερου και πάνω απ' όλα τα νομικά συστήματα. το διεθνές δίκαιο δέχεται πλήγματα από παντου- το κύρος του.

φορέας νόμων και δικαιοσύνης είναι ο εκάστοτε αυτοκράτορας.

μιλάμε για το νόμο-τσοπανόσκυλο που μπορεί να κάνει την ίδια ίσως και χειρότερη ζημιά απο το αγρίμι, γιατί αφαιρεί την τελευταία ελπίδα των προβάτων όντας μέσα στο μαντρί ή σε αντιστοιχία όταν το νομικό σύστημα είναι διεφθαρμένο και σε
εξοντώνει με τον τρόπο του.

μακάρι να μπορούσαμε να γυρίσουμε πίσω, στην ουσία των πραγμάτων απανακαθοριζοντας τις αρχικές αξίες, αυτό βασικά το ρόλο έχει η παιδεία, άσε την εκκλησία απ' έξω και η οικογένεια. αλλά στον πυρήνα είναι θέμα παιδείας, που ο ρόλος της έχει αλλάξει ρότα απ' ότι θα πρεπε και αντί για παιδαγωγικός και ηθοπλαστικός μαζίέχει καταντήσει από τα πρώτα στάδια της εκπαιδευτικής διαδικασίας χρησιθηρικός και ενημερωτικός.

για να μην σε κουράζω, κλείνω με αυτό

στο χωριό μου πίναμε νερό από τη κρήνη της πλατείας, όλοι το ίδιο. παράπονα ή μη, κοινά για όλους.

στη γειτονιά μου πίνουμε απο το δίκτυο, απο τη βρύση.
το σκληρό νερό άφησε στις σωληνώσεις άλατα και πουρί και στους σωλήνες παροχής.
ο δήμαρχος έκανε νέα γεώρτηση και μάζεψε το νερό από άλλες πηγές.
σαν ποιότητα ήταν καλύτερο , μα μέσα από ακάθαρτες και επιβαρυμένες σωληνώσεις δεν είδαμε μεγάλη διαφορά.
κάποτε άλλαξαν τους αγωγούς παροχής και έβαλαν νέους. το πρόβλημαλύθηκε σε μεγάλο βαθμό στα παλιά και εντελώς στα καινούρια.
για να αλλάξει η κατάσταση πρέπει να αλλάξουμε και μεις τις χαλασμένες σωληνώσεις.

σημείωση, λέω ψέματα για τον δημαρχο, ο αντιδήμαρχος το κανε, ας το πάρουμε σαν υπόθεση υπεργολαβίας, οκ;

The Motorcycle boy είπε...

Σαφέστατα και δεν με κουράζεις με τα σχόλιά σου ρε. Ίσα -ίσα, είναι απαραίτητα για να ολοκληρώνονται ποστ σαν το παραπάνω.
Συμφωνώ με αυτά που λες -ίσως μάλιστα να μην πρέπει να αλλάξουμε τις σωληνώσεις μόνο. Ίσως να πρέπει να ξανασκεφτούμε αν όντως χρειαζόμαστε το νερό, αν χρειαζόμαστε ΤΟΣΟ νερό ή περισσότερο και τελικά να κοιτάξουμε από που πρέπει να παίρνουμε το νερό.
Και το σημαντικότερο -ποιος αποφασίζει για το νερό που πίνουμε; Εγώ λέω πως πρέπει να αποφασίζω εγώ, εσύ και ο άλλος ... αυτοί που το πίνουμε με λίγα λόγια. Και κυρίως ΑΜΕΣΑ.

PiKei είπε...

Μια χαρά η ανάλυση θέλω μόνο να σταθώ σ' αυτό:
"Εγώ λέω πως πρέπει να γυρίσουμε πίσω (με τη μορφή της αναζήτησης των αρχικών αξιών) και να ξαναδούμε ποιο είναι τελικά το γαμημένο συμφέρον των προβάτων αφού γι΄αυτά ξεκίνησαν όλα"
Έχω, προσωπικά, μια αμφιβολία για τις αρχικές αξίες. Δεν νομίζω πως ισχύει η άποψη ότι σαν Ανθρωπότητα κάπου "στρίψαμε λάθος", άρα αν γυρίσουμε εκεί και "ισιώσουμε το τιμόνι" όλα θα φτιάξουν. Νομίζω πως ο άνθρωπος παίζει σήμερα με δύο δυνάμεις . Την επιθυμία της αλλαγής προς ένα καλύτερο μέλλον και την αδράνεια να αλλάξει το παρόν του, θεωρώντας λίγο-πολύ αιώνιο. Θέλει το νέο αλλά και το φοβάται, γιατί σημαίνει αναθεώρηση, άλλη μορφή ευθύνης και σκέψης για όλα τα πράγματα που τον απασχολούν. Είναι πιο εύκολο να ακολουθεί τον νόμο ή την παράδοση, του "σώζει" χρόνο. Το τι κάνει με αυτόν το χρόνο που "σώζεται" βέβαια είναι άλλο καπέλο...
Αν δεν το έχω χάσει τελείως επιστρέφω στην κατα την αποψη μου "διόρθωση" της φράσης (τα βάζω με κεφαλαία για να ξεχωρίζουν από το δικό σου κι όχι για να φωνάξω).

Εγώ λέω πως πρέπει ΝΑ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ (με τη μορφή της αναζήτησης των αξιών ΠΟΥ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΗΤΟ ΜΕΛΛΟΝ) και να ξαναδούμε ποιο είναι τελικά ΣΗΜΕΡΑ το γαμημένο συμφέρον των προβάτων ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙ ΘΕΩΡΟΥΣΑΜΕ ΦΥΣΙΚΟ, ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ Η ΝΟΜΙΜΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΜΕΧΡΙ ΧΘΕΣ.

άσωτος είπε...

αφου οι νομοι φτιαχτηκαν απο το κρατος φυσικο ειναι να ευνοουν το κρατος. το προβλημα ειναι οτι και αυτοι οι λιγοι (νομοι) που θεσπιστηκαν μετα απο αγωνες του λαου σιγα σιγα εξαφανιζονται και κανεις δεν κανει τιποτα.

εγω το δ. Ντρεντ τον πρωτοδιαβασα στο
αγορι. το θυμασαι αυτο το περιοδικο;

The Motorcycle boy είπε...

pikei, μα συμφωνούμε σχεδόν απόλυτα. Όταν λέω να γυρίσουμε πίσω, εννοώ να συνειδητοποιήσουμε το "γιατί". Γιατί κάναμε αυτό; Τι επιδιώκαμε; Πετύχαμε κάτι σχετικά με αυτό που επιδιώκαμε; Μήπως ξεκινήσαμε από Αθήνα να πάμε Λαμία μέσω Αλεξανδρούπολης, αλλά τελικά έχουμε φτάσει στα Γιάννενα; Προφανώς το "πίσω" το δικό μου (αναζήτηση της σύνδεσης σκοπού και μέσων για την επίτευξή τους) είναι πολύ κοντά στο "μπροστά" το δικό σου.
Άλλωστε, που είναι η Λαμία τελικά; Μπροστά ή πίσω από την Αθήνα; Εξαρτάται από τη θέση που κοιτάζεις -αλλά αυτό δεν είναι λόγος να χάσουμε τον προορισμό μας.
Άσωτε, αυτό που λες είναι στην κατηγορία "νόμων που μπήκαν από το παράθυρο" σαν το ακροτελεύτειο άρθρο του Συντάγματος για παράδειγμα. Και είναι εύκολη η εξήγηση. Αν με αναγκάσουν να θεσπίσω κάτι -το πρώτο πράγμα που κοιτάζω είναι πως θα το αποδυναμώσω. Όπου "με" βάλε "Κράτος" ή ότι άλλο θέλεις.
Ο Ντρεντ ήταν και στο Τρουένο μετά και κάποτε κυκλοφόρησε και μόνος του. Αν βρεις τα επεισόδια με τους Μαύρους Δικαστές διάβασέ τα σα να διαβάζεις την πραγματική Βίβλο. Αν θυμάμαι το Αγόρι; Με τον Ρόυ Ρέις της Μέλτσεστερ και τον Σταρκ, τον γιατρό τερματοφύλακα; Α μπα -καθόλου!

PiKei είπε...

Νάτα τώρα! Μαζευτήκαμε το ΚΑΠΗ που θυμάται το Αγόρι (και ως Δυναμικό Αγόρι στην αρχή του παρακαλώ)...
ΑΣΩΤΕ και συ σαράντα κάτι είσαι αγοράκι μου;

άσωτος είπε...

οχι τριαντα κατι ειμαι αλλα επαιρνα τρουενο,αγορι,βαβουρα,γκολ,μπλεκ
(λιγοτερο, σουπερ μπου (για λιγο) απο πολυ μικρος. εκει εδεινα ολα μου τα λεφτα , και δεν ηταν και πολλα τοτε.
μακαρι να τα κρατουσα ρε γαμωτο. δεν εχω ουτε εενα τευχος...

Ο Καλος Λυκος είπε...

ρε mboy, πότε ήταν ο Dredd στο Τρουένο; Θα μας τρελάνεις;

"Μαύρους Δικαστές" εννοείς τους "Dark Judges" ή το SJS Squadron; (σ'έσκισα!!!)

Ο Καλος Λυκος είπε...

μέρος δεύτερον

το Roy της Μέλτσεστερ τον θυμάσαι, τον Johnny Red τον θυμάσαι; Τον καρχαρία με το καμάκι;

The Motorcycle boy είπε...

Το πόσο μου αρέσουν να γίνονται τέτοιες κουβέντες (και ειδικά σε "βαριά" ποστ) δε λέγεται! Ε θα το κάνω κόλαση εδώ μέσα!
Βεβαίως και θυμάμαι το Δυναμικό Αγόρι -είχα από το πρώτο τεύχος. Ο Ντρεντ ήταν στο Τρουένο για μια ολόκληρη περίοδο (την προτελευταία του, ή την τελευταία του δε θυμάμαι). Εννοώ σαφώς τους Νταρκ -τότε που ο Ντρεντ είχε εξοριστεί στην έρημο έξω από την πόλη και τη θέση του είχε πάρει ένα καινούργιο μοντέλο Δικαστή (δεν θυμάμαι πως λεγόταν). Ναι τους θυμάμαι τους 2 τελευταίους Λύκε -αλλά αμυδρά.
Και τώρα που τα λέμε -μια παράκληση:
ΠΟΙΟΣ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΤΖΟΝΥ ΛΟΓΚΑΝ; ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΑ ΤΕΥΧΟΣ ΤΟΥ, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, ΜΙΑ ΑΤΑΚΑ; Δίνω τα πάντα γι΄αυτό.

mihanoapotetoios είπε...

ο Ντρεντ ηταν σε αλλο επιπεδο σε σχεση με ολη την υπολοιπη υλη του αγοριου και του μπλεκ.Μονο κατι sci-fi ιστοριες στο Τρουενο τον πλησιαζαν.Ο τζονυς παραηταν δυσκολος για το ελληνικο κοινο,στην επαρχια τον βρισκαμε σπανια...

Ο Καλος Λυκος είπε...

http://www.royoftherovers.com/

Από δώ και πέρα, ψάχνεις μόνος σου...

Όσο για τον Λόγκαν, θύμισε μου, και θα ανακαλύψω κάτι...

Ο Καλος Λυκος είπε...

α... το καινούργιο μοντέλο που λές πρέπει να ήταν το "Project Judda"... γιά τον Dredd μπορώ να μιλάω ώρες...

The Motorcycle boy είπε...

Εντάξει, εγώ βέβαια γούσταρα τον Ντρεντ, αλλά γούσταρα και τον πιτσιρικά που είχε ομάδα Σουμπούτεο (επειδή είχα κι εγώ -όλα από τη ζωή είναι βγαλμένα τελικά!) Ο Τζόνυ Λόγκαν -έχεις δίκιο, ήταν και παραμένει δύσκολος για το ελληνικό κοινό. Αλλά δεν ξέρω ποιοι διεστραμμένοι αναρχικοί έγραφαν τα κείμενά του -γιγάντιο κόμικ!
Ναι, αυτός ήταν Λύκε -μπράβο ρε! Έχεις διδακτορικό στον Ντρεντ; Δεν το κατέθεσες με την αίτηση εγγραφής στα Καπέλα -γι΄αυτό απορώ.

Ο Καλος Λυκος είπε...

εμ... δεν ερωτήθειν... που να ξέρω...
Δεν ήταν και στην αίτηση...

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι