Παρασκευή, Δεκεμβρίου 21, 2007

"Όμορφα άδειοι"

Υπάρχει, λοιπόν, ένα πείραμα –βάζεις ένα καρφί (μεταλλικό, ταβανόπροκα) μέσα σε ένα ποτήρι κοκακόλα, το αφήνεις για μια νύχτα και, όταν ξημερώσει, το καρφί έχει διαβρωθεί. Έτσι λένε –εγώ δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ –προτιμώ να την πίνω την κοκακόλα, παρά να την πειραματίζομαι.

Θυμήθηκα το πείραμα γιατί σκέφτηκα σχετικά με τη διάβρωση. Όχι τη διάβρωση των μετάλλων σε όξινο περιβάλλον (δεν σκαμπάζω από χημεία), ούτε τη διάβρωση των βράχων από τους χείμαρρους (δεν σκαμπάζω από συμβολισμό). Σκέφτηκα για τη διάβρωση των ανθρώπων από το περιβάλλον τους. Τι εννοώ;

Μας είπαν ότι ζούμε σε μια ρασιοναλιστική κοινωνία, μας γαλούχησαν με την αποθέωση της αποτελεσματικότητας και μας τρομοκρατούσαν, από τα παιδικά μας χρόνια, με τη σπατάλη. Χρημάτων, δυνάμεων, ακόμα και λέξεων. «Βάλε τα λεφτά σου στον κουμπαρά και μην τα σπαταλάς σε σοκολάτες», «γιατί σπας τα γόνατά σου παίζοντας μπάλα στο δρόμο; θα σου δώσει να φας η μπάλα;», «τι σαχλαμάρες γράφεις εκεί; δεν ασχολείσαι καλύτερα με τα μαθήματά σου;» Απόψεις!

Εντάξει, τις άκουσα, τις έμαθα, τις εμπέδωσα. Κι εγώ και άλλοι πολλοί. Όταν όμως ρωτήσαμε –«αφού όλα γίνονται με σκοπό την εξυπηρέτηση του συμφέροντός μας, τι χρειάζονται οι νόμοι και οι κανόνες;», «αφού κοινό συμφέρον των ανθρώπων είναι η αποδοτική συμβίωση –τι τους θέλουμε τους μπάτσους για να την εξασφαλίσουμε;» -τότε το τροπάρι άλλαξε. «Η κοινωνία», λέει, «είναι ζούγκλα και ο δυνατός τρώει τον αδύνατο». «Τα συμφέροντα των ανθρώπων είναι αλληλοσυγκρουόμενα και όλοι θέλουν να επιβληθούν». Τέτοια πράγματα!

Πως συνδέεται το ένα με το άλλο; Πως γίνεται να νοιαζόμαστε για το συμφέρον μας, αλλά, ταυτόχρονα να το υποσκάπτουμε; Το συμφέρον μου είναι να δουλεύω λιγότερο και να απολαμβάνω περισσότερα -κι αυτό θα γινόταν αν οι δουλειές ήταν σωστά μοιρασμένες και οι απολαβές πήγαιναν σύμφωνα με τις ανάγκες. Γιατί, τελικά, δουλεύω περισσότερο και απολαμβάνω λιγότερα από τις ανάγκες μου; Είμαι θηρίο σε ζούγκλα; Ποιο θηρίο είναι τόσο ηλίθιο; Είναι αυτή η φύση μου; Ποια φύση ωθεί το είδος στην αυτοκαταστροφή του; Μαλακίες!

Εγώ νομίζω πως για όλα φταίει η διάβρωση. Πιάνουν έναν άνθρωπο, τον βυθίζουν σε ένα ποτήρι φαινομενικότητας και το πρωί, αυτός, έχει σκουριάσει. Νομίζει πως η σκουριά του είναι χρυσόσκονη, νομίζει πως το σημαντικό είναι να ξεχωρίσει από τους υπόλοιπους, να αναδείξει τη διαφορετικότητά του σε αντιπαράθεση με την κοινοτυπία των υπολοίπων, να ορίσει την ύπαρξή του σε αντίθεση και όχι σε συνεργασία με τους υπόλοιπους.

Θα δώσω ένα παράδειγμα:
Ποιος είναι σημαντικότερος; Ο τυπογράφος που τυπώνει ένα βιβλίο ή ο συγγραφέας του βιβλίου; Εντάξει, αν δεν υπήρχε ο συγγραφέας δεν θα υπήρχε το βιβλίο. Αν δεν υπήρχε όμως ο τυπογράφος; Τι θα έκανε ο συγγραφέας; Θα σκάλιζε τα γραπτά του σε πέτρες και θα τα μοίραζε πόρτα –πόρτα; Και όταν ο συγγραφέας σταματήσει να γράφει, ο τυπογράφος θα εξακολουθήσει να τυπώνει. Βιβλία άλλων συγγραφέων, συνταγές μαγειρικής, οδηγίες χρήσεως πλυντηρίων … Ποιος είναι, λοιπόν, σημαντικότερος;

Αν στην αρχή θεωρούσες σημαντικότερο τον συγγραφέα –έχεις φάει μπόλικη διάβρωση. Αν στο τέλος θεωρούσες σημαντικότερο τον τυπογράφο –έχεις φάει μπόλικη διάβρωση.
Γιατί το ερώτημα είναι ένοχο. Δεν υπάρχει περισσότερο και λιγότερο σημαντικός. Και γιατί να υπάρχει; Στ΄αρχίδια μας ο σημαντικότερος –εμείς θέλουμε να διαβάσουμε το βιβλίο. Η διάβρωση, έχει να κάνει λοιπόν με το ίδιο το ερώτημα. Κανένας δεν είναι σημαντικότερος ρε θείο! –σημαντικοί είμαστε όλοι μας και σημαντικότερο είναι το γεγονός της έκδοσης του βιβλίου. Το αποτέλεσμα. Και γι΄αυτό χρειάζεται συνεργασία.

Συνεργασία! Στα πλαίσια αυτής, υποτίθεται πως, λειτουργούμε στο εργασιακό περιβάλλον. Και στη διαχείριση των οικογενειακών μας ζητημάτων, στη διαχείριση των διαπροσωπικών μας σχέσεων, στη διαχείριση της καθημερινότητάς μας. Κάνω λάθος;

Στις δουλειές μας είμαστε έτοιμοι να υποσκάψουμε τον άλλο –προκειμένου να μην περάσει η δική του πρόταση. Όχι γιατί η δική μας είναι καλύτερη –αλλά επειδή είναι δική του. Στις οικογένειές μας γαμάμε στεγνά το μέλλον των παιδιών μας για να ικανοποιήσουμε τα δικά μας ανεκπλήρωτα όνειρα. Στις διαπροσωπικές μας σχέσεις αγωνιζόμαστε να κυριαρχήσουμε σε ερωτικό και φιλικό επίπεδο. Κοιτάζουμε να κονιορτοποιήσουμε τον άλλο –για να πανηγυρίσουμε τη νίκη μας πάνω στην υποταγή του. Γιατί;

Τι είναι εκείνο που μας εμποδίζει να δούμε πως η δουλειά θα πάει καλύτερα όταν ακολουθηθεί η αποδοτικότερη πρόταση; Τι μας εμποδίζει να ακούσουμε τα παιδιά μας όταν μας μιλάνε; Τι μας κάνει να ξεχνάνε την εγγύτητα απέναντι στους φίλους και τους ερωτικούς συντρόφους –όσο αυτοί δεν είναι στα γόνατα εκλιπαρώντας για την υποστήριξή μας;

Ας το πούμε εγωισμό –για να πλησιάσουμε κάπως την ορολογία των τηλεοπτικών ψυχαναλυτών. Αν κάτι δεν προέρχεται από εμάς –απλώς δεν είναι άξιο λόγου. Αν κάποια άποψη διαφέρει από τη δική μας, είναι, εκ προοιμίου, λανθασμένη. Εμείς ξέρουμε, εμείς μπορούμε –εμείς και μόνο. Υμνήστε μας και θα σας οδηγήσουμε στη Γη της Επαγγελίας. Αμφισβητήστε μας και θα σας λιώσουμε σαν κουνούπια. Διαφωνεί κανείς; Μην τολμήσετε –θα σας πατήσω κάτω!

Αυτό που το είπαμε εγωισμό –είναι κάτι «φυσιολογικό»; Είναι «εγγεγραμμένο στο DNA μας»; Τι παπαριές είναι αυτές; Το «εγωιστικό γονίδιο» φαίνεται να είναι καταστροφικό γονίδιο και κανένας δεν γεννιέται κουβαλώντας τον σπόρο της αυτοκαταστροφής του. Ακόμα κι εκείνα τα αυτοκαταστροφικά Λέμινγκς –λέγεται πως έγιναν έτσι από μετάλλαξη.

Μετάλλαξη! Αυτό μου αρέσει. Γεννηθήκαμε για να συμβιώνουμε πριν μας βάλουν στο ποτήρι της «κοκακόλας» και μας «σκουριάσουν». Γεννηθήκαμε για να παίζουμε μπάλα παρέα –πριν μας μπολιάσουν με το αμερικάνικο ρητό «ο πρώτος είναι πρώτος –ο δεύτερος δεν είναι τίποτα». Ο πρώτος είναι πρώτος, όσο υπάρχει δεύτερος –αλλιώς ο πρώτος θα ήταν, απλά, μόνος. Ποιος είναι λοιπόν σημαντικότερος; «Στάσου –να χαρείς! Μην το ξαναπάμε από την αρχή τώρα!»

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που συνεργάζονται, προσπαθώντας να μην θυσιάσουν την προσωπική τους ηθική για χάρη της αποτελεσματικότητας. Έχω δει ανθρώπους να αναλαμβάνουν εργολαβικά τη σωτηρία του κόσμου και να σταυρώνουν όποιους τολμάνε να αμφισβητήσουν την αποστολή τους. Έχω συναντήσει ανθρώπους που κλειδώθηκαν στην αυταρέσκειά τους και έχασαν το λεωφορείο γιατί ο οδηγός δεν βγήκε στην πόρτα να τους κάνει υποκλίσεις. Έχω ακούσει για ανθρώπους που υπηρετούν φανατικά ένα σκοπό, ακόμα κι αν χρειαστεί να σκοτώσουν αυτούς που θέλουν να βοηθήσουν. Έχω δει τα περισσότερα από αυτά στον καθρέφτη του μπάνιου μου, κάθε φορά που ξυρίζομαι. Γι΄αυτό αφήνω πάντα αξύριστα μέρη στο πρόσωπό μου –αλλά όταν το καταλαβαίνω είναι –πάντα –αργά.

Και τι να γίνει δηλαδή; Είναι περίεργο –αλλά ξέρουμε τι είναι πιο αποτελεσματικό, το μάθαμε παίζοντας μπάλα στις αλάνες και μας το υπενθυμίζουν οι τσιρίδες των προπονητών σε κάθε ποδοσφαιρικό αγώνα:
«Δώσε γρήγορα πάσα και κράτα τη θέση σου!»

Ο κόσμος έχει πήξει από βιρτουόζους ντριπλαδόρους που προκαλούν επιφωνήματα θαυμασμού, επιδεικνύοντας την τεχνική τους κατάρτιση. Και είναι κρίμα που όλοι αυτοί φεύγουν από το γήπεδο με κατεβασμένο το κεφάλι, γιατί η ομάδα τους, έχασε το παιχνίδι για μια ακόμα φορά.

21 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

αντι-λογος είπε...

ένα τέτοιο κείμενο θα άξιζε να αναρτηθεί από όσο περισσότερους bloggers γίνεται, εν όψει μάλιστα και των ημερών αυτών, που κάνουμε όλοι τον απολογισμό μας, όπως κάθε χρόνο

μπράβο!

ελπίζω ότι τα πιστεύεις αυτά που γράφεις mcboy...

The Motorcycle boy είπε...

Χμμ κι εγώ το ελπίζω. Όχι να τα πιστεύω, αλλά να ενεργώ λαμβάνοντας υπόψη αυτά που γράφω.
Το ακριβώς από κάτω κείμενο άξιζε να αναρτηθεί από όσους περισσότερους μπλόγκερς γίνεται και, ευτυχώς, αναρτήθηκε.

Καλές γιορτές να έχετε.

Ανώνυμος είπε...

διαβάζω καιρό το blog, όχι φανατικά, χάνω κάποια post, αλλά το ξέρω πως θα είναι πάντα εκεί και θα λέει κάτι σημαντικό, κάτι σχεδόν συγκινητικό στην αλήθεια του..να προσέχεις εκεί εξω...

The Motorcycle boy είπε...

Ευχαριστώ πολύ -αν και συνήθως τα σημαντικά και τα συγκινητικά αληθινά τα λένε αυτοί που σχολιάζουν εδώ μέσα.

Vlaxos είπε...

Ρε συ Μοτοσακέ,
Όλα καλά και μου άρεσε ο προβληματισμός σου, όμως:
Έχουμε τους προπονητές, έχουμε τους παίκτες, έχουμε τους θεατές, έχουμε και γήπεδο...
Ωραία μέχρι εδώ...
Τι γίνεται όμως αν κάποιος αισθάνεται πως του επιφυλάσσουν τον ρόλο της "μπάλας";;;....

The Motorcycle boy είπε...

Οι μπάλες,αγαπητέ, ενίοτε φαλτσάρουν μετά την στραβοκλωτσιά και πάνε στο διπλανό οικόπεδο.
Διαφωνώ και κάπου αλλού -μόνο τους παίχτες έχουμε. Οι προπονητές και οι θεατές είναι φανταστικά πρόσωπα και το γήπεδο συνεχώς μεταβαλόμενο.

Vlaxos είπε...

ΜΜμμμ...
Έχω ενστάσεις (ή μάλλον επιφυλάξεις)για το "φανταστικό" των θεατώn και των προπονητών, (αλλά το Σάββατο, αν πας εκεί που θα είναι ο pikei, μπορεί να το συζητήσουμε "live"..)

The Motorcycle boy είπε...

Ε να πάω τότε! Αλλά περί των ενστάσεών σου μπορείς να διαβάζεις το βιβλίο "Η φαντασιακή θέσμιση του 3-5-2", του Νίκου Αναστόπουλου (προτείνω την έκδοση με τον πρόλογο Αλέφαντου).

PiKei είπε...

Τώρα το είδα, γαμώ το φόρουμ μου μέσα! Συγκινητικό Μοτοσακέ, πραγματικά συγκινητικό. Έχει απομείνει αρκετή σκέψη και ψυχή μέσα στο σκληρό εξωσκελετό σου.

Αλλά εγώ είμαι γνωστό μελό, οπότε μην στηρίζεσαι στην γνώμη μου.

ell είπε...

Πανέμορφο ποστ! Εσεις αποδείξατε εμπράκτως ότι μπορούν πολλοί άνθρωποι να βάλουν στην άκρη τον εγωϊσμό τους κ να φτιάξουν ομαδικώς πανέμορφα πράγματα!
Γράφεις πανέμορφα mcboy!

The Motorcycle boy είπε...

Ευχαριστώ ell -και, μακάρι να είχαμε αποδείξει, έστω σε εμάς τους ίδιους οτι ισχύει αυτό που λες. Μακάρι.

ell είπε...

Το αποδείξατε με το βίβλίο που φτιάξατε (τόσα πολλά άτομα μαζί!!!)κ τόσα άλλα που έχετε κάνει...
Σήμερα κατέβηκα Αθήνα κ δεν το χάνω με τίποτα το βιβλίο!

The Motorcycle boy είπε...

Αχ βρε ell -τι να σου λέω τώρα! Τέλος πάντων, το γεγονός είναι οτι καταφέραμε να κάνουμε κάτι λίγο.
Υ.Γ.: Αν πας στον Σπόρο για το βιβλίο -πουλάνε και κάτι βουτήματα με σοκολάτα και μαρμελάδα. Τα συνιστώ ανεπιφύλακτα.

ell είπε...

Μ' αρέσει που δεν το παίρνετε με τίποτα πάνω σας...
Δε χρειάζεστε κοπλιμέντα, το ξέρω...
Κ ο τρόπος που το προωθείτε... καμία πίεση με τα διάφορα κλισέ που ακούς (όταν κάποιοι "καλούν σε οικονομ. βοήθεια") που στοχεύουν σε συναισθήματα οίκτου ή ενοχής κ που βέβαια "πιάνουν".

Υ.Γ. ευχαριστώ για την πρόταση! Λατρεύω τη σοκολάτα κ τα μπισκοτοειδή.

The Motorcycle boy είπε...

Όχι μωρέ -δεν είναι οτι είμαστε σεμνοί, άλλα πράγματα είναι, αλλά δεν υπάρχει λόγος να τα σκαλίζουμε.
Τα κλισέ για την "συμπαράσταση σε άτομα που έχουν ανάγκη" δεν τα πολυξέρουμε, γι΄αυτό και δεν τα χρησιμοποιούμε. Αλλά τις προάλλες μπήκα στο ΜΕΤΡΟ με τα βιβλία παραμάσχαλα και άρχισα τα "Κυρίες μου και κύριοι, την προσοχή σας παρακαλώ δεν είμαι ζητιάνος. Έχω δέκα χιλιάδες παιδάκια στην Τσιάπας και τα λοιπά, και τα λοιπά ..." Τέλος πάντων -πέρα από την πλάκα, είναι και το ύφος της Καμπάνιας τέτοιο που δεν μας παίρνει για καραγκιοζοειδή προώθηση.

Υ.Γ.: Αν σου αρέσουν τα μπισκότα με σοκολάτα, αυτά θα αλλάξουν εντελώς την οπτική σου περί του θέματος !!! (για να θυμηθούμε κι εκείνη την παλιά μας παρεξήγηση χαχαχα)

ell είπε...

Ακόμα δεν αξιώθηκα να πάρω το βιβλίο που είχες προτείνει. Είχα την τύχη τους 2 τελευταίους μήνες να βρω τζάμπα βιβλία μου κάνανε κ δώρο αλλά πόσα... Αλλά το έχω σημειωμένο στο μπλογκάκι μου μαζί με άλλα που θέλω να πάρω. Είναι κιόλας ότι με ρίχνει λίγο ψυχολογ. να διαβάζω τέτοιου είδους βιβλία. θέλω να ξεφεύγω απ' την πραγματικότητα...γι αυτό κ ξεκίνησα να ξαναδιαβάζω πάλι ένα από τα βιβλία του αγαπημένου μου συγγραφέα όταν ήμουν πιτσιρίκα (Το άρωμα του ονείρου) κ όταν φτάσω να είμαι ατρκετα αφηρημένη σ' αυτή την τρελούπολη τότε θα ψάξω να διαβάσω κάτι "ανάλογο" για να επανέλθω στην πραγματικότητα.

The Motorcycle boy είπε...

Χμ, το "Άρωμα του Ονείρου" είναι εξίσου σημαντικό με το βιβλίο που σου είχα προτείνει. Αλλά έχεις άδικο -το βιβλίο του Χολογουέι δεν είναι νταουνιάρικο. Είναι γαμώ τα αισιόδοξα! Μπορεί να σου φαίνεται περίεργο -αλλά όταν το διαβάσεις θα δεις!

vasiliskos είπε...

Μόλις ανακάλυψα αυτό το κείμενο. Υπέροχο. Απλά.
Τη καλημέρα μου.

The Motorcycle boy είπε...

Που το ανακάλυψες παιδάκι μου; Και κυρίως, τι αμαρτίες έχεις κάνει στη ζωή σου και τις πληρώνεις ανακαλύπτοντας τέτοια πράγματα;

Την καλησπέρα μου.

vasiliskos είπε...

Οταν μπλογκάρεις στα 46+ έχεις πληρώσει ήδη αμαρτίες οπότε μην έχεις τύψεις:) Να είστε όλοι καλά!

The Motorcycle boy είπε...

Οι αμαρτίες έχουν πολύ ψηλότερους τόκους από τα καταναλωτικά δάνεια.
Κι εσείς να είστε καλά (οι μεγαλύτεροι από μένα, σε ηλικία, μπλόγκερς σπανίζουν).

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι