Τρίτη, Απριλίου 08, 2008

14. Το σκοινί του Αρχάγγελου και οι μαύρες αφίσσες

‘Όταν έγινε η έκρηξη, η τρίτη σήμερα το πρωί, ήρθε κι΄έπεσε, σφυρίζοντας στην αυλή της, ένα κομμάτι ζεστό σκαμένο σίδερο και μια χρυσή ηλιαχτίδα απ΄όνα εξαπτέρυγο.
Στους τοίχους ήταν κολλημένες κάτι αφίσσες με σκοτεινά πρόσωπα και άδεια μάτια πούλεγαν:


Σε μια απ΄αυτές –από κάτω,
Είχαν ζωγραφίσει ένα ψεύτικο μουστάκι.

Στην πλατεία η μπάντα έπαιζε πατριωτικούς σκοπούς …

Έξω από την όπερα, τρέχαν, τ΄αγόρια, τους δίναν έναν αριθμό ……14, 15 …..
έτσι γεμίζουν,
έτσι πυροβολούν
κι΄ένα τουφέκι στα χέρια.

Ήταν η τρίτη έκρηξη σήμερα το πρωί.
Μάζεψε από κάτω το ζεστό μολύβι και τη μυτερή αχτίδα και τάβαλε μέσα στη λουστρινένια τσάντα.
Είχε μια μαύρη τσάντα από λουστρίνι, ένα γάτο καστανό και μια μουριά στην αυλή της. Ήταν μια μουριά παλιά κι΄όταν έπεφτε να κοιμηθεί την έβλεπε ανάμεσα απ΄το φεγγίτη.

___________________Τα κορίτσια με τις σκούρες κάλτσες και τα κρεπ παπούτσια, μπαίναν στα σπίτια, σκίζαν τα σεντόνια λουρίδες–λουρίδες.
-«Για τους πληγωμένους», έλεγαν ….
Το μεγάφωνο πάνω στο τζιπ, βούιζε στους δρόμους, χτυπούσε ο ήχος πάνω στ΄άδεια σπίτια, γύριζε, αντάμωνε με τη μπάντα, μπλεκόταν με τις φωνές των αγοριών.
-τους αριθμούς,
-τις προσταγές,
-τις εκρήξεις,
τις κραυγές
και ησύχαζε κοντά στο ποτάμι.

Πάνω απ΄την καμμένη εκκλησιά είχε μείνει μόνο ο ωραίος Αρχάγγελος με τα σταυρωμένα χέρια. Ο Αρχάγγελος που κάθε Κυριακή πρωί αγαπούσαν τα κορίτσια.

Κάτω στο λιμάνι μια μικρή ανάπηρη χτυπούσε το μεταλλικό μπαστούνι της πάνω στα σιδερένια πόδια της.
-Με ρυθμό.
Αργά ….,
φόρτωναν οι εργάτες τους σταυρούς στα πλοία και ό,τι άλλο απόμεινε απ΄τις εκκλησιές.

_____________. Τα πλοία έφυγαν. Δυο μαρμαρένιες βλεφαρίδες πέσαν τσακισμένες. Μια φορτηγίδα γύρισε μονάχη.

Κάποιος πέταξε ένα μακρύ διχαλωτό σκοινί κι΄άρπαξε τον Αρχάγγελο απ΄το λαιμό. Άρχισαν όλοι μαζί να τραβούνε, το άγαλμα κουνήθηκε πάνω στη βάση του κι΄όταν ο κόσμος σκόρπισε τρομαγμένος, έπεσε με το κεφάλι κάτω και τις φτερούγες ανοιχτές.
Τα πλακάκια της αυλής, κεραμιδιά τετράγωνα και άσπρα, σκίστηκαν. Σπάσαν οι γλάστρες με τις καμέλιες και ο φεγγίτης έμεινε άδειος. Έσκυψε και βάλθηκε να μαζέψει τα χαλάσματα. Ο γάτος πήγε να σκαρφαλώσει στη μουριά, άλλα δεν ήταν εκεί …
Έφυγε. –Πήρε αγκαλιά το γάτο κι΄έφυγε.

Η σιδερένια κλειδωσιά λύγισε στριγγώντας και η ανάπηρη μάζεψε από κάτω το δάχτυλο του Αρχάγγελου.
Από ψηλά ένα μαρμάρινο φτερό κατέβαινε σιγά-σιγά.
Πέρασε από μπροστά της (κάτι ψιθυρίζοντας, με μάτια που κοίταζαν πέρα απ΄τα τείχη).
Στον ουρανό, ανέβαινε ο αέρας, πυκνός, βαρύς, στριφογυρίζοντας τ’αποκαΐδια και τις φωνές …
-Έτσι γεμίζει.
-Έτσι πυροβολεί.
-Το 14 με το 13…, στη Βόρεια Πύλη.
-Τις εκκλησιές, ….
κάφτε τες.
-Ν’ αδειάσει ο δρόμος, -φωνάξτε. –Δεν εργάζονται τα μεγάφωνα …
-Να παίζει η μπάντα, …
οι σειρήνες …
Πέσανε … Έρχονται …
Γέμισε το λιμάνι φωνές, τα πλακόστρωτα μάτωσαν, οι ξύλινες σκάλες σωριάστηκαν μέσα στη σκόνη.
«Σεντόνια για τους πληγωμένους».
Οι μοτοσυκλέτες τρέχαν ουρλιάζοντας τις λαρυγκόφωνες κοιλιές τους, στόμωναν οι μπαταρίες, γίνονταν βραχνές φωνές με άκαφτη βενζίνη οι εξατμίσεις και χώνονταν μέσα στο πλήθος που άνοιγε δρόμο σκορπώντας.
-Έρχονται …. έρχονται …»
Ο Αρχάγγελος κυλούσε κάτω απ΄τα πόδια των κοριτσιών και τ΄ άχρωμά του μάτια ικέτευαν … Να τα στολίσουν θέλανε, σαν όπως τα πρωινά της Κυριακής.

_____________________________________________

-«Η Βόρεια πύλη έπεσε, τάκουσες;»
-«Και ο 14;»
-«Και ο 13;»
-«Πάμε κατά το ποτάμι …»
Τα παιδιά τρέχαν στις γωνιές ψιθυρίζοντας.
Έτσι οπλίζουνε.
Έτσι πυροβολούνε.
Κοίταζαν. –Χτυπούσαν, γέμιζαν τα μάτια τους μ΄απορημένο αίμα και ρωτούσαν:
«Γιατί

Όλα τελείωσαν σε λιγότερο από μια ώρα.
Έμεινε λίγη σκόνη κι΄ένα απόηχο απ΄το λαχάνιασμα που όλο ξεμάκραινε.
Το πρώτο φλάουτο τόχε σκάσει, η μπάντα όμως έπαιζε όταν ο εχθρός μπήκε μέσα.
Αυτός δεν ενοχλήθηκε.
Συντόνισε το βήμα του με το ρυθμό της μπάντας, (με τα τραγούδια μας), και προχώρησε.
____________________ Στην πλατεία, το κοριτσάκι αντάμωσε τις άδειες κόγχες του Αρχάγγελου, τίναξε μια δυο φορές τα σιδερόδετα πόδια του πάνω στο πλακόστρωτο και ξεψύχησε.

Εκείνη βρήκε τον καστανό της γάτο κάτω στο ποτάμι παγωμένο, μ’ ένα γαλακτόχρωμο υγρό, χυμένο γύρω απ΄τα μάτια του.
Γυρίζει στους δρόμους με τις μαύρες αφίσσες, με τα παπούτσια σκισμένα, τη λουστρινένια τσάντα κρεμασμένη στον ώμο και το διχαλωτό σκοινί του Αρχάγγελου στα χέρια.
Οι εχθροί τραγουδούν τα τραγούδια της,
τα τραγούδια μας …
και προχωρούν.
Στους τοίχους οι αφίσσες ακόμα λένε.
«Προσέχτε ο εχθρός είναι
ανάμεσά μας»



__________________________________________________________
Και ο «εχθρός» τώρα είμαστε εμείς.
Και τα τραγούδια μας, τραγούδια ξένα.
Και ξένες οι αφίσσες μας … για μάς φοβούνται.

Υ.Γ.: Η ιστορία είναι δανεισμένη από τους "Τυμβωρύχους" του Νίκου Νικολαϊδη -ένα τρομερό, απ΄όλες τις απόψεις, βιβλίο. Και ανήκει, όπως και τα προηγούμενα αποσπάσματα, αποκλειστικά στο γνωστό Κάθαρμα. Πως σου φαίνεται; Καλά τα πήγα;

26 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

ell είπε...

Κι ώμως κάπως έτσι περίμενα ότι θα τελειώσει

Πάρα πολύ καλό

Και εδώ είναι που ταιριάζει
"το τέλος; ή η αρχή μιας ιστορίας...;"

Αν αυτό ηταν η αρχή μιας καινούριας ιστορίας κανείς δε μπορεί να φανταστεί πώς θα πήγαινε ή μήπως μπορεί;

The Motorcycle boy είπε...

Το παράξενο δεν είναι το γεγονός οτι δεν τελειώνει εδώ η ιστορία (απλά χρησιμοποίησα το κομμάτι γιατί περιγράφει πολύ όμορφα την εισβολή). Το παράξενο αγαπητή μου είναι οτι γράφεις "το τέλος ή η αρχή μιας ιστορίας;"

Και στο κομμάτι που ετοιμάζω για την συνέχεια ξεκινάει ως εξής:
"Κανένας δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα –όλα τέλειωσαν ή όλα τώρα αρχίζουν;" Αλήθεια λέω -χτες το ξεκίνησα να το γράφω!

Μια ακόμα μαγική πάσα του Ν.Ν. -υποθέτω.

ell είπε...

Χαχα, σοβαρά;

Ωραία, δεν το περιμενα, γιατί πάντα λες "συνεχίζεται...κτλ", ενώ τώρα όχι.

Σόρρυ που όλο ρωτάω ισως αυτονόητα πραγμ. αλλά είμαι λίγο περίεργα σήμερα... αυτό "Μια ακόμα μαγική πάσα του Ν.Ν. -υποθέτω." πάει στο κείμενο ή στην φράση:
"Κανένας δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα –όλα τέλειωσαν ή όλα τώρα αρχίζουν;" που είπες ότι ξεκινάς το νέο σου κείμενο;
Είναι δική του η φράση;

ell είπε...

Α, το κάθαρμα στο οποίο έχεις ξαναναφερθεί είναι ένας τύπος με κιτρινοπράσινες σελίδες...;

Εντάξει δεν περιμένω ν' απαντήσεις έτσι το 'πα μήπως κ πέφτω μέσα

τουλάχιστον αυτός στον οποίο τα αφιερώνεις ελπίζω να το ξέρει

ell είπε...

Ωχ! ΣΒΥΣΤΟ ρε συ το από πάνω!!!
Τον Νικολαΐδη εννοείς.

Πωπω στον κόσμο μου είμαι σήμερα.

ΣΒΥΣΕ ΡΕ MOTORCYCLE BOY ΤΗΝ ΧΑΖΟΕΡΩΤΗΣΗ ΜΟΥ

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα να 'σαι καλά ρε -μου έφτιαξες τη διάθεση!
Δεν έβαλα το γνωστό "συνεχίζεται" για να μη χαλάσω την ιστορία του Νικολαϊδη και να μην περιμένει ο κόσμος οτι την επόμενη βδομάδα θα διαβάσει κάτι το ίδιο καλό.

Το Κάθαρμα είναι απλώς το Κάθαρμα. Και μάλλον θα δει την αφιέρωση. Ο τύπος με τις κιτρινοπράσινες σελίδες ποιος είναι; Με μπέρδεψες τώρα!

Τέλος πάντων -αυτή η ιστορία η σημερινή σου άρεσε;

ell είπε...

Ναι μου άρεσε.
Βέβαια κάπως έτσι περίμενα ότι θα είναι το τέλος... χάος
γι αυτό κ είπα κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πώς θα πήγαινε αν συνεχιζόνταν (δεν περίμενα ότι θα μπορουσε να συνεχιστεί) γι αυτό κ με έχεις ιντριγκάρει τώρα που είπες ότι συνεχίζεται.

μπορεί να γίνει φανταστικό!

Η φράση που είπες ότι αρχίζει το επόμενο: "Κανένας δεν μπορούσε να πει με βεβαιότητα –όλα τέλειωσαν ή όλα τώρα αρχίζουν;" δεν είναι του Νικολαϊδη ε;

Φυσικά κ μπορεί να διαβάσουμε καταπληκτικά πραγματα.
Αυτό του Νικολαΐδη ήταν μία πολύ καλή γέφυρα. Ό,τι έπρεπε σ' αυτό το σημείο που έφτασε η ιστορία!

The Motorcycle boy είπε...

Όχι, η φράση είναι δική μου -γι΄αυτό μου έκανε εντύπωση που την έγραψες κι εσύ. Δηλαδή, βγήκε αυτό το πράγμα που ένιωθα διαβάζοντας την ιστορία του Νικολαϊδη.
Ελπίζω να μη σε απογοητεύσει η συνέχεια της ιστορίας, τώρα που πηγαίνει προς το τέλος της.

ell είπε...

Δεν νομίζω ότι θα με απογοητεύσει.
Άρκει να μην κοιτάξεις την εύκολη λύση (π.χ. να τους πεθάνεις όλους όπως έλεγες) για να ξεμπερδεύεις.

Ή τελοσπάντων πεθανέ τους όλους εκτός από τον Γιάννη κ το παιδί με τα άσπρα μαλλιά, άντε κ τίποτα κομπάρσους που θα ξεκινήσουν κάτι καινούριο... (κράτα κ τον Νίκο)

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, έτσι δεν μένει σχεδόν κανένας να τον πεθάνω ρε παλαβή!
Υ.Γ.: Να βάλω έναν ιπτάμενο δίσκο να σκάει και να τους σώσει όλους; Χεχε

ell είπε...

Χαχα

το καλό είναι ότι έχεις φαντασία αλλά αυτά που γράφεις δεν είναι πράγματα που δεν μπορούν να συμβούν...

βέβαια ελπίζω όχι, αν κ δεν ξερω να υπήρξε έστω κ ένα έτος σ' αυτόν τον πλανήτη που να μη γινονταν σε κάποιο σημείο του ένας τουλαχιστον πολεμος

τέλοσπάντων όπως κ αν ακούγεται ελπίζω να μη ζήσουμε τέτοιες καταστάσεις. Από μικρή έβλεπα ονειρά κ εφιάλτες που τα πιο πολλά έχουν βγεί κ δυστηχώς κάποιοι εφιάλτες μοιάζουνε πολύ με αυτή την ιστορία σου

The Motorcycle boy είπε...

Οι εφιάλτες είναι κοινοί αγαπητή μου. Και δυστυχώς δεν συμβαίνουν σε κάποια άλλη χώρα του κόσμου -συνήθως συμβαίνουν κάτω από την πόρτα μας.

Vlaxos είπε...

Ωραίο δεν λέω, αλλά πολύ ζοφερό ρε πστη μου....
Καλά σε λέω εγω "πρεζονι του film noir λόγου"...
(Μπορείς να "ξαναψηφίσεις" αν το κρινεις σκόπιμο. Ξέρεις εσύ)

Vlaxos είπε...

Α!!! Να μην το ξεχάσω....

"Ξαναεμφανίζεσαι" ως αναφορά...

Τσέκαρέ το (Ξέρεις εσύ...)

The Motorcycle boy είπε...

Ζοφερό μάγκα μου, μαύρο -σαν μια συνηθισμένη μέρα.

Βεβαίως θα ξαναψηφίσω -είμαι υπέρ των δημοκρατικών παρατυπιών.

Φίλε, αν εμφανιστώ για μια ακόμα φορά σε λίγο θα "με λένε .... Απουσία".

ell είπε...

Motorcycle Boy μήπως για σένα είναι εύκολο να γράψεις εδώ λινκ που με πάει κατευθείαν στην αρχή της ιστορίας του Μαλτέζου;

The Motorcycle boy είπε...

Κοίτα ένα κόλπο: Πας στη δεξιά πλευρά της σελίδας, κάτω από τη φωτογραφία που γράφει "πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου" και πατάς πάνω στο "Κανείς δεν τον είδε να φεύγει". Για τον κόπο σου έχεις όλον τον Μαλτέζο σε βιβλίο! Τι σου λέει αυτό πάλι;

The Motorcycle boy είπε...

Άκυρο! Μόλις είδα οτι το λινκ δεν παίζει. Πας λοιπόν εκεί που λέει "Διάτρητα κουτιά" και πατάς το "Κανένας δεν τον είδε να φεύγει" Σκρολάρεις κατά κάτω και έχεις όλες τις ιστορίες.

ell είπε...

Ωραία ευχαριστώ.
Τι εννοείς έχω όλο τον Μαλτέζο σε βιβλίο; έχει γίνει βιβλίο;

The Motorcycle boy είπε...

Τον είχε μαζέψει η γυναίκα μου και τον είχε κάνει κανονικό. Δηλαδή, να αρχίζει με την πρώτη ιστορία και να τελειώνει με την τελευταία. Αλλά έληξε το λινκ που είχαμε ανεβάσει. Πάντως, αν τον θέλεις σε τέτοια μορφή στείλε μου ένα μέιλ να σου τον στείλω. Και αυτόν και την προηγούμενη ιστορία σε συνέχειες το -"Όνομα του τρένου"

ell είπε...

Ευχαριστώ πολύ Motorcycle Boy.

Να πω την αλήθεια μπορεί κ πάλι να μην μπορέσω να διαβάσω τον Μαλτέζο κ να κολλήσω πιο πολύ με το άλλο "Όνομα τρένου". Όπως κ να χει ευχαριστώ

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, το "Τρένο" είναι πιο σαντιμεντάλ, ας πούμε.

Υ.Γ.: Δεν κάνει τίποτα

vangelakas είπε...

Ναί ναί! Πράγματι, δέν φαίνεται/είναι τέλος. Κάτι σάν τά πρηκρέντιτς τού νταμπλοουσέβεν...

The Motorcycle boy είπε...

Πως σου ήρθε ρε ο 007; Ξέρεις οτι έχω τον αναπτήρα του; Τι διάολο -μας παρακολουθείτε;

vangelakas είπε...

I never joke about my work, motorcycle bo07y!

(χαχαχα! Σοβαρά;)

The Motorcycle boy είπε...

Σοβαρότατα -τι με πέρασες για κανένα δευτεροτρίτο;
Ρε στα καλύτερα μαγαζιά σε φέρνω να σχολιάσεις!

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι