Πέμπτη, Αυγούστου 21, 2008

1. Ο τελευταίος κροκόδειλος του πλανήτη

Το απόγευμα μάθαμε ότι κρεμάστηκε ο Άσιμος. Κάποια βαρυπενθούσα με ινδική φούστα και αξύριστη μασχάλη, δακρυσμένη όπως ακριβώς άρμοζε στην περίπτωση. Μας έκρυβε το γκαρσόνι κι έπρεπε να πληρώσω γιατί είχα αργήσει –στραβοκοίταζα τον Λάκη που την είχε φωνάξει στο τραπέζι μας. Μεγάλος μαλάκας ο τύπος και επαγγελματίας σαβουρογάμης. Κόψε φάτσα, σέρνει τη σιδερένια καρέκλα για να έχει τον κώλο της σε απόσταση βολής και την κρατάει ήδη από τη μέση. Συντετριμμένος όσο να πεις! Μουρμουρίζει πουστριλίκια ενώ δουλεύει κουτάλα πίσω από την πλάτη της. Πάω στοίχημα ότι σε λίγο θα την καθίσει στα γόνατά του και η άλλη –στον κόσμο της. Να μιλάει για Κροκανθρώπους και συνωμοσίες και ανάληψη στους ουρανούς γαμώ τον Προφήτη Ηλία μου μέσα! Σηκώθηκα σπρώχνοντας το τραπέζι. Πέταξα ένα πενηντάρι που μούσκεψε από κάτι χυμένες μπύρες.
«Εγώ την κάνω, έχω δουλειές», ανακοίνωσα.
Η τεθλιμμένη με κοίταξε δηλητηριασμένα.
«Ποιες δουλειές μπορεί να είναι σημαντικότερες από αυτό;» αναρωτήθηκε.
«Οι δικές μου δουλειές», τη διαβεβαίωσα. «Άντε και στα δικά μας οι ανύπαντροι. Ξεβρόμισε η πλατεία πάντως».
Έφυγα πριν μου μπήξει τα νύχια της γιατί είχα ήδη αργήσει. Μεγάλος καραγκιόζης ο Άσιμος. Και πολύ το άργησε, αν θες τη γνώμη μου.


Εκείνη τη χρονιά τίποτα δεν πήγαινε καλά, οι όμορφες μέρες δεν ξέρω αν είχαν έρθει ποτέ γιατί εγώ δεν τις πήρα χαμπάρι –αλλά αυτές εδώ ήταν άσχημες μέρες. Και νύχτες. Δούλευα σε κάποιον εκδοτικό οίκο, μεταφραστής, παραμυθιάζοντας το αφεντικό ότι, και καλά, είμαι τελειόφοιτος Αγγλικής Φιλολογίας. Έμενα σε ένα σπίτι νοικιασμένο με ψεύτικα στοιχεία και καλά εργαζόμενος στην Ολυμπιακή, νιόπαντρος με την Άννα, φοιτήτρια του Φυσικού –αλήθεια ήταν μονάχα αυτό το τελευταίο. Πήγαινε κοντά χρόνος που είχα αποφασίσει να φύγω από τους γέρους μου, ο ξάδερφός μου με είχε φιλοξενήσει για κάτι μέρες πριν βολευτώ στην κατάληψη της σχολής μου. Αλλά η κατάληψη έληξε μετά πολλών επαίνων που λένε, λόγω Σισμίκ. Δηλαδή, έπιασε τον κόσμο μια υστερία, «πάμε για πόλεμο», «πάρτε κονσέρβες από τα σουπερμάρκετ» -βρήκαν την ευκαιρία οι μπασκίνες να κάνουν τα στραβά μάτια και οι Κνίτες να μπουκάρουν στη σχολή. Μας βγάλανε σηκωτούς. Μας άφησαν στα πεζοδρόμια ασήκωτους. Από το ξύλο. Έπρεπε να βρω σπίτι –δουλειά είχα με τις μεταφράσεις. Ο ξάδερφός μου ήθελε να μετακομίσει από το πλυσταριό που νοίκιαζε, ψάξαμε στο κέντρο –αυτός έψαχνε δηλαδή, εγώ κωλοβάραγα. Βρήκε εκείνο το σπίτι στη Νεάπολη, το ερωτεύτηκε. Έκλεισε ραντεβού με τη σπιτονοικοκυρά, αλλά έφαγε φτύσιμο επειδή η γυναίκα δεν έβαζε φοιτητές στο σπίτι της. Μετά βρήκε εμένα στην πλατεία –κανονίσαμε το παραμύθι, πήρα και τη γκόμενά του αγκαζέ για λόγους πρεστίζ, πήγαμε. Η κάργια μας συμπάθησε, «τι προκομμένα παιδιά κι εγώ με τον άντρα μου μικροί παντρευτήκαμε», τέτοια. Κρατιόμουνα να μην ξυστώ γιατί το ζελέ στα μαλλιά με είχε γαμήσει. Τέλος πάντων πέσανε οι υπογραφές και το νοικιάσαμε το σπίτι. Νιόπαντροι! Μετά πήραμε πρέφα πως η σπιτονοικοκυρά έμενε στον αποπάνω όροφο. Γαμώ τις παράνοιες! Κάθε απόγευμα έβλεπε τη «γυναίκα μου» να ανεβαίνει αγκαλιά με τον ξάδερφό μου –κάποια βράδια με έβλεπε κι εμένα να μπαίνω έχοντας κολλημένη πάνω μου, στρείδι, τη Φανή –μας έκοψε στεγνά την καλημέρα αλλά προστατευόμασταν από το συμβόλαιο.

Πλακώθηκα στις μανιβελιές για να ξεκινήσει η μηχανή κοιτάζοντας το ρολόι μου. Είχα αργήσει μισή ώρα και βάλε –παλιοκατάσταση. Θα με περίμενε η Φανή στο λιμάνι και ποιος την άκουγε –όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά θα είχε δίκιο. «Να ζητήσω από το Νίκο να με πάρει;» είχε προτείνει. «Με τίποτα», είχα απαιτήσει, όπως στο λέω, το είχα απαιτήσει ο μαλάκας! Βλέπεις, ο Νίκος ήταν ο μόνιμος γκόμενός της, σιγά μην του έδινα έξτρα χρόνο! Ότι προλάβουμε κι ότι κάτσει –πάντως σήμερα ο μάγκας δεν θα έβλεπε τη Φανή. Θα μου πεις –τι έφταιγε ο άνθρωπος; Μια χαρά παιδί, με την κοτσιδούλα του, με το μουσάκι του, τριαντάρης με Μοτογκούτσι, ξεχασμένο φρικιό –εντελώς μαλάκας ο τύπος! Αλλά τακτοποιημένος, σταθερή δουλειά γραφίστας, σίγουρος μισθός –πως να τον αφήσει η Φανή; Που γούσταρε να τακτοποιηθεί κι αυτή, να φύγει από το νοικιασμένο υπόγειο, να ζήσει σαν άνθρωπος ρε παιδί μου. Με ποιον θα τα έκανε; Με μένα που ήμουνα της αρπαχτής και της μετάφρασης και χρώσταγα ακόμα το φαντάρικο ή με το Νίκο τον άνετο; Θέλει και ρώτημα; Περί τού τι γύρευε μαζί μου –εντάξει τώρα. Κατανοητό -20 χρονών η Φανή, έξυπνο κορίτσι σε θέματα τακτοποίησης αλλά ήθελε και το περιπετειώδες της. Το παραμύθιασμα, την παρανομία, τις τύψεις … «μ΄ένα Άρλεκιν ξεχνιέσαι», έτσι δε λένε; Κι εγώ ήμουνα το Άρλεκιν καθότι έφερνα κάπως σε Αρλεκίνο. Ειδικά όταν ήμουν πιωμένος. Τέλος πάντων, βρήκα τη Φανή μόλις είχα ξεμπερδέψει από μια πολύ επικίνδυνη σχέση που πήγαινε τσιφ για γάμο –την ερωτεύτηκα για λόγους επιβίωσης, τι το ψάχνεις τώρα; Δε μου βρίσκεις καλύτερα καμιά δικαιολογία για την αργοπορία γιατί θα με ξεχέσει η Φανή –μακάρι δηλαδή να με ξέχεζε, εδώ που τα λέμε. Γιατί όταν πλακώνεσαι με τον άλλο εκτονώνεσαι, ηρεμεί το πράγμα –αλλά η Φανή κάνει μούτρα γαμώ το κέρατό μου! Γαμώ το κέρατο του Νίκου πες καλύτερα, τέλος πάντων, κατεβάζει προβοσκίδα, πίνει και δυο λίτρα αμίλητο νερό –άντε να κάνεις τον καραγκιόζη ύστερα. «Τι έχεις Φανούλα;» «Γιατί δε μιλάς;» Παπαριές –ξέρετε και οι δυο τι έχει η Φανούλα, απλά πρέπει να φας στη μάπα τη μουτράκλα της για κάνα δίωρο προς γνώσιν και συμμόρφωση. Και η προηγούμενη δηλαδή, η επικίνδυνη, έτσι ήταν. Μόνο που κράταγε μούτρα για περισσότερες ώρες. Καμιά φορά και μέρες. Στο τέλος ξεχνάγαμε γιατί ξεκίνησε η όλη ιστορία. Έστριψα απότομα το τιμόνι για να αποφύγω την ανοιχτή πόρτα κάποιου ταρίφα, έπιασα τέρμα δεξιά πανικόβλητος –άμα κοιμάσαι οδηγώντας δεν προλαβαίνεις να δεις από πού έρχεται ο πελάτης. Μια χοντρή κατέβαινε από το ταξί κόντεψα να βρω πεζοδρόμιο για να την αποφύγω.
«Γαμιέται το σπίτι σου ρε!» τσίριξα προσπερνώντας. Μου πήρε γύρω στα 50 μέτρα μέχρι να βεβαιωθώ ότι ο ταρίφας με είχε στρώσει στο κυνήγι. Χάρηκα. Για μια στιγμή σκέφτηκα να σταματήσω και να πλακωθούμε, θα ήταν μια καλή δικαιολογία για την αργοπορία μου, αλλά μετάνιωσα επιτόπου. Αν έμπλεκα εκεί πέρα θα έπρεπε να ξεχάσω τη Φανή για σήμερα. Προτίμησα λοιπόν να κρατήσω τη δικαιολογία ενός μουσαντένιου καυγά για να την ξεφουρνίσω στη Φανή. Δεν υπάρχει λόγος να μπλέξεις, όταν δεν υπάρχει λόγος να μπλέξεις –κατάλαβες; Κατέβασα τετάρτη και χάθηκα στην άπλα της
Συγγρού σα μύγα που μυρίστηκε σκατά.

Στο λιμάνι γαμιόταν η μάνα του Σαργκάνη κανονικά και με το νόμο, που λένε. Τα πλοία ξέβραζαν φορτηγά, τα φορτηγά ξέβραζαν μπόχα και η μπόχα δεν ξέβραζε τίποτα καθότι ατόφια και πηχτή. Αλλά το καράβι από την Κρήτη μόλις είχε δέσει –έβλεπα την καταπακτή να κατεβαίνει όσο πλησίαζα. Πρίμα! Ούτε δικαιολογίες, ούτε μούτρα, ούτε τίποτα –μη σου πω ότι θα έριχνα εγώ κάποια γκρίνια επειδή περίμενα τόση ώρα! Έβαλα νεκρά και άφησα τη μηχανή να ησυχάσει, έκοβα κιόλας κίνηση μην πατήσω κανένα αδέσποτο. Κοιτάχτηκα στον αριστερό καθρέφτη –μια χαρά χάλια ήμουνα, η καταπακτή ακούμπησε το τσιμέντο, μπορεί και να προλάβαινα μισό τσιγαράκι στο περίμενε. Και τότε τον είδα. Δηλαδή, πρώτα πήρε το μάτι μου τη Μοτογκούτσι, μετά τα ακουμπισμένα κράνη στη σέλα και στο τέλος είδα την πλάτη του να κουνιέται χαιρετώντας προς τη γέφυρα. Σήκωσα το κεφάλι, η Φανή με κοίταζε κι εκείνη από ψηλά –κάπως μαγκωμένη. «Τι θες εδώ αγάπη μου;» «Είπα να σου κάνω έκπληξη μωρό μου». «Αχ, τι καλά!» Τον πλακώνεις τώρα τον πούστη, έτσι που τον έχεις πισώπλατα; Δεν τον πλακώνεις, τι να λέμε τώρα. Έβαλα δευτέρα κι εξαφανίστηκα στις προβλήτες να μη με πάρει χαμπάρι. Γιατί, βλέπεις, η Φανή είχε φροντίσει να μας γνωρίσει σε κάποιο πάρτι –κρίμα κι άδικο να μην έχουμε μια τυπική, έστω, επαφή, την ίδια γκόμενα πηδάγαμε στο κάτω-κάτω! Βγήκα ξανά στον δρόμο βλαστημώντας.

Εκείνο το βράδυ έλεγα να το περάσω στην Οκτάνα, να κατεβάσω ότι ξύδια μπορούσαν να πληρώσουν οι τσέπες μου, ευτυχώς είχα πάρει προκαταβολή για μια επιστημονική φαντασία που θα μετάφραζα –κάτι με κουρσάρους σε διαστημόπλοια και μεταλλαγμένες πριγκίπισσες –χέσε ψηλά κι αγνάντευε δηλαδή. Στην επιστροφή δεν είχα τον ήλιο να με στραβώνει κι αυτό ήταν βολικό όσο να πεις, πάτησα λοιπόν τη μηχανή αλλάζοντας ταχύτητες στα κόκκινα –επειδή έτσι πρέπει να κάνεις άμα σε έχει παρατήσει η γκόμενα. Το είχα δει σε μια ταινία αυτό.

Φτάνοντας στα Προπύλαια έκοψα τελευταία στιγμή επειδή έπρεπε να τσεκάρω τον πίνακα ανακοινώσεων. Δεν είχα ιδέα που έβοσκαν οι υπόλοιποι, ούτε αν έπαιζε καμιά συνάντηση για το βράδυ. Δεν είχα και όρεξη –βγήκα στην Ακαδημίας και ανέβηκα το πεζοδρόμιο πίσω από τις στάσεις των λεωφορείων. Πλησίασα τις αφίσες που έφτιαχναν τον τωρινό μας πίνακα ανακοινώσεων, κόντεψα να κολλήσω τη μύτη στο χαρτί –κάποιος είχε γράψει με μαύρο στυλό σε κόκκινη αφίσα.
«ΠΑΡΤΙ ΓΝΩΣΤΗΣ ΣΕ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ. ΠΡΟΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΚΟΨΙΜΟ ΚΙΝΗΣΗΣ»
Μάλιστα. Το σκέφτηκα διεξοδικά. Σε τελική ανάλυση θα ήταν τζάμπα τα ποτά, άσε που είχα μια βδομάδα να τους δω επειδή έτρεχα με κάτι πολιτικά στη σχολή. Πάρτι λοιπόν γι΄απόψε και ότι κάτσει. Άλλωστε είχε κρεμαστεί κι ο Άσιμος, όλο και κάποια βλαμμένη θα τριγυρνούσε ψάχνοντας παρηγοριά. Έλπιζα μόνο να μην έχει τρίχα-κάγκελο σαν την άλλη της πλατείας –αλλά τι ψάχνεις τώρα; Λες και δεν τις ήξερα τις ποιήτριες των λεωφόρων, μακριά φούστα, απλυσιά και υφάκι σε στυλ «εγώ σου λέω τα μελλούμενα κι εσύ ζητάς τα απαιτούμενα».

Την έκανα λοιπόν για το σπίτι, αν αυτή η νύχτα μπορούσε να περάσει χωρίς μάτια που ψάχνουν να βρουν από πού ξημερώνει θα ήταν μια όμορφη νύχτα. Στην είσοδο της πολυκατοικίας έπεσα φάτσα με τον γιο της σπιτονοικοκυράς –ένας σκατίφλωρος του κερατά που κυκλοφορούσε με τη Μπεμβέ του μπαμπά. Για κάποιον ανεξιχνίαστο λόγο ο πιτσιρικάς μου χαμογέλασε –έκανα το ίδιο αμήχανα, αντί να του δαγκώσω το λαρύγγι. Δεν γούσταρα κανέναν, ποτέ –και δεν γουστάρω κανέναν ούτε τώρα. Οι κολλητοί μου είναι σκυλιά ατάιστα που ψάχνουν στους σκουπιδοτενεκέδες, τα παιδιά από τη σχολή είναι νεκροζώντανα κι ας αρνούνται να το παραδεχτούν, τα αφεντικά στις δουλειές θέλουν κρεμάλα επειγόντως και η Φανή είναι σκέτη πουτάνα. Όχι από τις κανονικές που βγάζουν μεροκάματο για να ζήσουν –από τις άλλες, τις χειρότερες. Κι εγώ ο τελευταίος κροκόδειλος του πλανήτη, σέρνομαι πίσω απ΄όλους τους για λίγη υγρασία, λίγη γαμημένη υγρασία σε μια άσφαλτο που καίει μετά τον άνυδρο χειμώνα. Ελπίζω τουλάχιστον να πεθάνω πριν φτάσω τα 30, άλλωστε πήγαιναν κοντά 8 χρόνια από εκείνο το βράδυ που ο Γιωργάκης ο αδερφός του Σόλωνα την είχε κοπανήσει από τη χοροεσπερίδα πάνω στη βέσπα του αδερφού του για να γκρεμιστεί από τον Κρεμαστό Λαγό ανοίγοντας μια καταπακτή θανάτων που δεν έλεγε να κλείσει.

Έσπρωξα την πόρτα του σπιτιού πίσω μου, μύρισα μοναξιά ανακατεμένη με ξεχασμένα σκουπίδια και ακούμπησα στον τοίχο για να κρατηθώ.

21 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Rodia είπε...

Δες τι γράφει ο Χρήστος Ζυγομαλάς. Για να μη στέλνω όλες τις διευθύνσεις, κανε μια επισκέψη εδώ:-->>
http://rodiat7.blogspot.com/2008/06/blog-post_24.html

The Motorcycle boy είπε...

Εντάξει.

Ο Καλος Λυκος είπε...

"μη με σκουντάτε ρε, σκουντιέμαι και μόνος μου", ε;

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, ίσως κι έτσι. Ίσως και "μη μου μιλάς γιατί είμαι καβάλα στο φρίντομ -μη σκουντάς γιατί θα πέσω".

b.b. chris είπε...

Γραφίστας με κοτσίδα και μόνιμη δουλειά. Τελείως μαλάκας. Συμφωνώ απόλυτα, από προσωπική εμπειρία [τυχαίνει να γνωρίζω έναν τέτοιο]. :))

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα! Δίκιο έχεις! Ευτυχώς που δεν έχεις και Μοτογκούτσι!

Υ.Γ.: Η αλήθεια είναι οτι το άτομο δεν ήταν γραφίστας, δημοτικός υπάλληλος ήταν -αλλά αναβαθμίστηκε ποιητική αδεία.

Mr.Fixit είπε...

Na ta mas pali, kavgades me to giasemi...ki ama perasoume emeis kanena ma8hma pali, 8a trela8oume sto F5 mexri na teleiwsei ki auth h istoria. Pws to kaneis re pousth to keimeno san tainia?

άσωτος είπε...

αυτη η καταπακτη θανατων δε λεει να κλεισει...
θεικο συνθημα με το σαργκανη οπως γαμιετε στη πιστα η μανα του μπατιστα.

The Motorcycle boy είπε...

Ρε Fixit απλό είναι το θέμα. Τα παίρνω από ιδιωτικά πανεπιστήμια για να υποβαθμίσω το επίπεδο της δημόσιας παιδείας -χαχαχα.

Επίσης "Σαγκάνη βαζέλα, βγάλε τη φανέλα", να μην ξεχνάνε αγαπητέ Άσωτε. Και τέλος "τσιμπουκλού, τσιμπουκλού η γυναίκα του Φοιρού". Θυμάσαι το παρακάτω;

Ο Καλος Λυκος είπε...

αμε... "γαμιέται για μιά πάστα, η μάνα του Κυράστα"... τι κερδίζω που το βρήκα;

The Motorcycle boy είπε...

Καλό, οπότε κερδίζεις την πάστα και χάνεις τον Κυράστα.

Υ.Γ.: Το παρακάτω του παραπάνω ήταν "Φοιρέ, Φοιρέ, άνοιξέ της καμπαρέ". Καθότι οι φίλαθλοι είναι και γνώστες θεμάτω επαγγελματικού προσανατολισμού.

άσωτος είπε...

και για τη γυναικα του ξανθου θυμαστε τι ελεγαν ε;

The Motorcycle boy είπε...

Ο ξανθός έχει μείνει χαραγμένος στη μνήμη μου από το πρωτοσέλιδο της Σκορ, όταν έφυγε από μας και πήγε στην ΑΕΚ. "Ήρθε ο ξανθ-Ε-ός!!" Χαχαχα

Madame de la Luna είπε...

Mάλιστα... Απο που ν' αρχίσω; Ας αρχίσω απ' το βασικό. Μα καλά γαύρος; Ανάγκη ήταν; Η ιστορία της ζωής μου :) Βρε τι τραβάμε κι εμείς οι χορεύτριες! Αιώνια αντίπαλος. Εννοείται. Τι άλλο θα 'μουν;

Αυτοβιογραφικό εν μέρει ή μου φαίνεται;

Όντως αυτή είναι η γνώμη σου για τον Άσιμο; Κι εγώ της πλατείας... Μάλλον νεότερη θαμώνας.

Ταχτοποίηση απ' τα 20; Ξέρω γω... Βαρύ μου 'πεσε. Αλλά τότε ίσως και να ταν αλλιώς, ε;

"Οκτάνα;" Για βοήθησε λίγο, γιατί έχασα το s.o.s. Στέκι, οκ, αλλά που;

"«εγώ σου λέω τα μελλούμενα κι εσύ ζητάς τα απαιτούμενα» Καλό! Δεν το ήξερα. Πολύ φοβάμαι ότι θα μου κολλήσει και θα το λέω για μέρες το σλόγκαν (μιμίδιο you know)

"αν αυτή η νύχτα μπορούσε να περάσει χωρίς μάτια που ψάχνουν να βρουν από πού ξημερώνει θα ήταν μια όμορφη νύχτα" Εντάξει. Μ' έστειλες. Όμορφο...

"Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά... " Μας λέει κάτι η Γώγου, ε;

Εγω να δεις μια καταπακτή θανάτων που κουβαλάω. Ευτυχώς τα τελευταία χρόνια, πάντα βρίσκω έναν τοίχο να κρατιέμαι.

The Motorcycle boy είπε...

Καλά που τα βάζεις έτσι, γιατί δεν θα έβρισκα σε τι αναφερόσουν!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά πολλές ενδιαφέρουσες γυναίκες έχουν σημαδευτεί από έναν γάβρο στη ζωή τους (βλέπε και Μπόνι, σχετικά). Τώρα, ως αντίπαλος, ειλικρινά έχεις την εκτίμησή μου. Πως αντέχεις ΤΟΣΗ πίκρα, ΤΟΣΑ χρόνια; Κουράγιο.

Αυτοαναμνηστικό εν όλω. Είναι κάποια πράγματα που θέλω να θυμάμαι, η αντιστοιχία ένα προς ένα σε πρόσωπα και καταστάσεις δεν με καίει τόσο, όσο οι ίδιες οι καταστάσεις. Πάει να πει, δεν ταυτίζομαι απόλυτα με τον "ήρωα".

Η γνώμη μου για τον Άσιμο είναι ελαφρώς χειρότερη από αυτή που αναφέρω. Δεν μπορώ να κρίνω την καλλιτεχνική ή τη φιλοσοφική του αξία -απλώς ένα άτομο που έχει βιάσει κοπέλα και έχει βασανίσει ζώα μου προκαλέι εμετό. Και τις δικαιολογίες περί καλλιτεχνικής σχιζοφρένειας τις ακούω βερεσέ.

Οι καλύτερες γκόμενες του σχολείου μου, οι πιο ξεπετεγμένες, στα 20 είχαν ήδη ένα παιδί.

Οκτάνα, πεζόδρομος Αραχώβης. Μπαίνουμε από Μπενάκη φυσικά.

Μη σου κολλήσει το σλόγκαν -καθότι σήμα κατατεθέν της αξύριστης κουλτουριάρας (μεταλλάχτηκαν σε ακροάτριες του Μάλαμα και του Θ. Παπακωνσταντίνου, νομίζω -δεν είμαι σίγουρος). Για τότε μιλάμε, δεν παρακολούθησα την πορεία τους διαχρονικά.

Ευχαριστώ, αν και το έχω ψιλοκλέψει από το "γιατί σου λέω, ετούτη η νύχτα είναι κακιά", ξέρεις ποιανού είναι αυτό.

Το έχω αυτό της Γώγου μέσα; Δεν το θυμάμαι να το έγραψα! Θεά η Κατερίνα -πήγε από έρωτα, όπως της άξιζε. Βεβαίως, με έναν κοπρίτη που καθόλου δεν της άξιζε.

Κι άλλοι μου έγραψαν οτι κουβαλάνε τέτοιες καταπακτές -αν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις, και πότε να την ανοίξεις να χωθείς μέσα, κι αν είναι καλύτερα να ξαναβγείς από κει ή όχι ... Όλα καλά.

Madame de la Luna είπε...

Μπα δεν είναι αυτό. Εγώ φταίω που μπερδεύτηκες. Απλώς κάποια στιγμή έκανα μια χιουμοριστική ανάρτηση (αυτήν εδώ τέλος πάντων: http://madamedelaluna.blogspot.com/2008/09/blog-post_19.html)και διαπίστωσα πόση Πράσινη Μοναξιά κάνει στο blog μου! Μιλάμε, τη φωλιά του γαύρου, έχω στήσει εκεί πέρα ;) Αντέχω, τι να κάνω; Αλλά έχω ελπίδες φέτος με τον Τεν Κάτε. Αφήστε με να ονειρεύομαι ρε παιδιά :)

Α, ενδιαφέρων τύπος όμως... Ο "ήρωας". Νομίζω έχει κάτι δικό σου. Το να βάζεις π.χ. το δίκιο στη μέση και να μη γενικολογείς (απ' τη σκηνή με τη Φανή το συμπέρανα-νομίζω είναι στο επόμενο κεφάλαιο). Καλά, θα μου πεις κι άλλα έχει (ε ναι, δεν είπα και καμιά σοφιστεία), αλλά μιας που μου ήρθε, το ανέφερα κι αυτό.

Οκ, σε πιάνω περί Άσιμου. Αυτό ήθελα να καταλάβω. Αν η κριτική αφορά την καλλιτεχνική δημιουργία ή το άτομο.

Μια μικρήηη διαφορά ηλικίας πρέπει να την έχουμε. Τη νεότερη δικιά μου συμφοιτήτρια που θυμάμαι να παντρεύεται, την θυμάμαι να το κάνει στα 27 πάνω-κάτω (προηγήθηκε κλασσικά εγκυμοσύνη). Κι ήταν σπάνια περίπτωση.

Δεν το ξέρω λοιπόν το μαγαζάκι. Παράξενο.

Ωχ, αμάν. Κι εγώ του Μάλαμα είμαι "πουλάκι μου" (που αρχίζει να λέει στις τρεις μπύρες), αλλά με τα υπόλοιπα καμία σχέση. Να ξανάρθω γιατρέ μου ή κόπηκα στο τεστ;;; Χα χα χα

Διαφωνώ. Το 'χεις γράψει καλύτερα. Ξέρω. Όλοι έχουμε επιρροές. Δεν με χαλάει.

Όχι έτσι ακριβώς, αλλά το κλίμα Γώγου, όταν περιγράφεις τους φίλους σου, ναι. Ναι ρε γαμώτο κι εμένα μ' άρεσε αυτή η τύπισσα. Τουλάχιστον μας άφησε ποιήματα.

Ναι, σωστό. Όλα καλά όντως..

Υ. Σ. Άσε με να υποθέσω το χειρότερό σου: Παναθηναϊκός, συγγραφέας και ψυχολόγος (3 σε 1), ε; Ε ρε κάτι πλάκες που κάνει η ζωή! Χα χα χα. Έρημη Βαμβουνάκη... ;)

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, dreams are my reality που έλεγε εκείνο το γλυκερό τραγουδάκι της εποχής μου -πάντως, πριν διαβάσω το ποστ σου, από τις φωτογραφίες που βάζεις, μακάρι να τους πάρετε αυτούς τους παίκτες. Αυτοί το γκολ το βλέπουν μόνο σε ντιβιντί!

Σιγουρα ο "ήρωας" έχει πολλά δικά μου -αλλιώς δεν γίνεται. Απλά κόβω και ράβω, κάποια πράγματα είναι πολύ ντροπιαστικά να τα γράψεις και κάποια άλλα τσουβαλιάζονται για λόγους "οικονομίας".

Για Άσιμο προφανώς μιλάω για το άτομο. Μουσικά δεν μου άρεσε αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Ούτε ο Χατζηδάκης μου αρέσει πολύ, ας πούμε, αυτό δεν πάει να πει οτι ήταν μάπας ο άνθρωπος!

Ναι, μικρή -μικρή. Ήσουνα όταν εγώ ήμουνα μεγάλος-μεγάλος (ηλικιακά εννοώ).

Ναι, η Οκτάνα δεν κράτησε πολλά χρόνια -νομίζω 3-4 μόνο. Μετά έκλεισε, πολλές οι φασαρίες, πολλές οι συμμορίες.

Καλά δεν πειράζει που είσαι του Μάλαμα, πολλοί είναι, ο κολλητός μου είναι επίσης -απλά εγώ κάνω καζούρα σε αυτά που ακούνε κι αυτοί με κοροϊδεύουν για τα δικά μου. Υγιείς φιλικές σχέσεις.

Χμ, ναι όλοι έχουμε επιρροές και κάποιοι έχουμε εμμονές. Αν δε σε χαλάει, όλα καλά. Αλλιώς, σε βλέπω να με σκυλοβρίζεις λίαν συντόμως -το έχω πάθει ξανά.

Ναι, η Γώγου ήταν πολλά πράγματα. Και πρόσφατα έμαθα την προϊστορία της και την εκτίμησα ακόμα περισσότερο.

Αυτό που περιγράφεις είναι το καλύτερό μου ρε! Αρκεί το άτομο να έχει χιούμορ και να αντέχει το χοντρό δούλεμα!

Madame de la Luna είπε...

Όχι μωρέ, μην το διαβάσεις. Σιγά. Για τεκμηρίωση μόνο, τα βάζω αυτά (τις παραπομπές). Τώρα για τις φωτογραφίες, όπως ήδη είχα γράψει, επειδή τα κορίτσια που συχνάζουν στα μέρη μου βαριούνται το ποδόσφαιρο, είπα να τους βάλω μερικές φωτογραφίες να ΄χουν κάτι να παίζουν κι αυτές. Χα χα χα Επίσης, θα παραπονεθώ οτι δεν με διαβάζεις προσεκτικά, γιατρέ μου. Χιουμοριστική ήταν η ανάρτηση, στο 'χα πει εγώ, αλλά αδικείς τον Σαμαρά (να τη λέμε τη μαύρη αλήθεια-τα γκολ του τα βάζει). Ε, οι άλλοι δεν είναι επιθετικοί (είδες τι κάνει η επιπόλαιη θέαση, λέμε τώρα, μιας ανάρτησης;) :)

Μ' ενδιαφέρουν πολύ τα μουσικά θέματα, όπως θα διαπιστώσεις και στη συνέχεια, γι' αυτό ρωτάω. Όπου βαριέσαι μου λες. Νομίζω πάνω-κάτω έναν κώδικα επικοινωνίας για αρχή, τον βρήκαμε.

Ε, καλά όχι και τόσο μικρή, αλλά λιγάκι ίσως με περνάς. Μη δίνεις σημασία.

Εύγε στον κολλητό! Εμ έτσι εξηγείται. Έχεις σωστούς φίλους! Χα χα χα.

Μα ανταλάσσεις σχόλια με εμμονικό άτομο, οπότε μην ανησυχείς (αλλά γιατί σου βγήκε αλήθεια τέτοια "ανησυχία";). Για να βοηθήσω σου δίνω s.o.s. Συνηθίζω να λέω οτι η αυτοβιογραφία μου μπορεί να συνοψιστεί στη φράση: Ι think I'm paranoid and complicated (στίχος απο τραγούδι που δεν μ' αρέσει, αλλά με περιγράφει). Τώρα μήπως πρέπει να τρομάξεις;;; Επίσης έχω κάνει ανάρτηση σχετική με τις εμμονές μου, αλλά δεν θα σου βάλω παραπομπή. Άσε καλύτερα... Τέλος, εμείς οι οπαδοί του ΠΑΟ, φημιζόμαστε για το υψηλό μορφωτικό μας επίπεδο και βεβαίως το ήθος μας (και να ήθελα, πως να σε βρίσω;) Χα χα χα. Αλλά δεν πειράζει. Ν' ανησυχείς... ;)

Εχει βγει ένα βιβλίο για τη Γώγου. Το "Έρωτας θανάτου". Αν δεν το 'χεις, πες μου να σου βάλω link την επόμενη φορά.

Για χιούμορ, δεν ξέρω αν διαθέτω, οι άλλοι συνήθως το κρίνουν αυτό, έτσι δεν είναι; Το δούλεμα το γουστάρω. Προς το παρόν πάντως, η μόνη επίσημη δημοσιευμένη στο blog, πληροφορία για μένα, είναι πως μέχρι πολύ πρόσφατα έπαιζα σε θεατρική σκηνή του Ψυρρή. Αλλά και πάλι ηθοποιό, δεν με λες. Complicated... I know. Θα δούμε...

The Motorcycle boy είπε...

Γιατί να σε πω ηθοποιό; Τι μου 'κανες; Α, όχι όχι -εγώ δεν βρίζω τον κόσμο άνευ λόγου και αιτίας!

Ναι, το διάβασα μετά το ποστ, είδα οτι μόνο το Σαμαρά είχες από επιθετικούς (λέμε τώρα!) αλλά αυτός μου χτύπησε στην αρχή. Ναι αμέ, τα βάζει τα γκολάκια του μόνο που τα έχει λίγα. 4-5 ανά έτος. Μου είχες μέσα και τον Ίκερ μμμμ, χίλιες φορές καλύτερος ο Μητσάρας ο Ελευθερόπουλος ο δικός μας! Καλύτερος γκόμενος εννοώ.

Καλά κάνεις και ρωτάς για μουσικά θέματα, μόνο μην παίρνεις τις απόψεις μου περί μουσικής στα σοβαρά επειδή μπορώ υπερήφανα να δηλώσω οτι διαθέτω το μουσικό αυτί του Τσε Γκεβάρα (που έπρεπε να του σφυρίξουν αν το κομμάτι ήταν ταγκό, βαλς ή σάμπα για να χορέψει αναλόγως).

Περί θεμάτων ηλικίας διαθέτω ένα απόθεμα κοινοτυπιών (είμαι όσο δείχνω, δεν έχουν σημασία οι ταυτότητες αλλά το πόσο νιώθεις κ.λ.π.) προκειμένου να τα ξεπερνάω.

Ναι, ναι εύγε και έβγα στον κολλητό, ευτυχώς που κάνω παρέα με τέτοια άτομα για να μην ξεχνάω την ευγενή τέχνη του κοψίματος φλεβών με σουγιαδάκι νυχοκόπτη.

Δεν είναι ανησυχία -είναι εμπειρία (τι είπα πάλι ο πούστης!) Γιατί έχω δει ένα κάρο παρεξηγήσεις εδώ μέσα κι αυτό δε με καίει τόσο, αλλά το μπίρι μπίρι μετά, για να εξηγηθούν τα ανεξήγητα με σκοτώνει.

"Κακώς με κατηγορούν για εμμονή στη συνέπεια, αν θέλουν, ας με κατηγορήσουν για συνέπεια στην εμμονή". Νίκος Νικολαϊδης αυτό.

Δε με ενοχλούν οι παρανοϊκοί, μόνο οι μικρόμυαλοι με κάνουν να βαριέμαι (τελικά φαίνεται οτι το μέγεθος όντως μετράει).
Αν δε βρίζετε τι οπαδοί είσαστε ρε παιδιά; Ποδόσφαιρο χωρίς βρισίδι είναι σαν Σώτης Βολάνης χωρίς τσιφτετέλι.

Το βιβλίο για τη Γώγου το ξεφύλλισα κάπου -αλλά δεν είναι πολύ του γούστου μου οι αγιογραφίες. Ειδικά σε ύφος θανατερά μοιραίο -κάπως έτσι το είδα στα βιαστικά.

Επίσημα δημοσιευμένες πληροφορίες για μένα θα βρεις έναν τόνο (όχι Ριο Μάρε, τον άλλο), στο μπλογκ μου. Αλλά και πάλι, συγγραφέα δε με λες χαχαχα.

Madame de la Luna είπε...

Ναι, ε; Καλά ας το συζητήσουμε τότε το θέμα άλλη φορά... Έχει ψωμί βλέπω :)

Ε, τι να κάνω; Έβαλα τον Κασίγιας μεν, αλλά, αν πρόσεξες, τον Ματεράτσι εκτιμώ (ολίγον) κι αυτό (μόνο) ως γκόμενο. Οι άλλοι είπα: πολύ μικροί, πολύ ξανθοί κλτ κτλ. Ελευθερόπουλος;;; Μπα, δεν θα πάρω. Οι μισοί δικοί μας (για να μην πω όλοι) είναι πιο όμορφοι. Με βλέπεις πόσο αντικειμενική είμαι, έτσι; Οπαδός, όχι αστεία.

Δεν πειράζει. Για ένα αυτί θα τα χαλάσουμε τώρα; Η αναφορά στον Τσε όμως, κάτι μου 'κανε. Να την πω την αλήθεια.

Μα δεν γεννάται θέμα. Εγώ πιστεύω πως όντως είναι μικρή. Μην ασχολείσαι καν.

Γιατί μωρέ; Αν δεν κόψεις και καμιά φλέβα μερικές φορές, δεν καταλαβαινεις οτι είσαι και ζωντανός. "Πως νιώθουμε παράφορα / πως ζούμε έτσι αδιάφορα;" που λέει κι ο Σωκράτης.

Ε όλο και κάτι έχω διαβάσει, αλλά ελπίζω οτι θα την γλυτώσεις και την ανάλυση και το μπίρι-μπίρι, απο μένα τουλάχιστον. Είδωμεν... Μη λέμε και μεγάλα λόγια, ε; Γιατι μια εμμονή την έχω με τις αναλύσεις. Χα χα χα.

Το έχω υπόψη μου. Το θυμάμαι. Στην πορεία ίσως να δεις και πόσο το σέβομαι.

Σ' ευχαριστώ (εκ μέρους όλων των paranoid). Ναι, ναι, βεβαίως και μετράει το μέγεθος-εν προκειμένω ;)

Κυριλέ οπαδοί! Αλλά που να ξέρετε εσείς απ' αυτά! Χα χα χα.

Κι εγώ δεν το έχω ξεσκονίσει, μη νομίζεις. Αλλά το έχω στη λίστα με τα αδιάβαστα (όποτε σου 'ρθει είπαμε: μου λες και στο στέλνω).

Ότι βρίσκω στην πορεία, θα το σχολιάζω. Αλλά μήπως το κανα λίγο μυθιστόρημα εδώ; Άντε, ώρα για το επόμενο κεφάλαιο!

The Motorcycle boy είπε...

Από τη στιγμή που ο Ελευθερόπουλος τραβήχτηκε με την θεϊκή Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους μπήκε αυτοδίκαια στον πάνθεον των μεγάλων εραστών, τελεία.

Χαχα, ωραίος στίχος του Μάλαμα -"καλύτερα πρεζάκιας" που έλεγε κι ο μαλάκας ο Τζιμάκος. Να χρησιμεύσουν και σε κάτι οι φλέβες εκτός από το να λερώνουν τον τόπο.

Δεν με ενοχλεί η ανάλυση ρε. Το μπίρι-μπίρι, σου 'πα-μου 'πες που ακολουθεί τις παρεξηγήσεις, αυτό δεν το αντέχω.

Άντε, καλό κουράγιο αφού το έχεις αποφασίσει να διαβάζεις τα σεντόνια μου.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι