Τρίτη, Ιανουαρίου 05, 2010

"Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί"

Τότε, στη μακρινή δεκαετία του ’80 (και μάλιστα το σημαδιακό έτος 1984) διάλεξε το ΑΝΤΙ να κυκλοφορήσει ένα λεύκωμα που αφαλάτωσε τη ζωή πολλών συνομηλίκων μου. Ο τίτλος του λευκώματος ήταν «Κάτι το Ωραίον –Μια περιήγηση στη Νεοελληνική Κακογουστιά» κι όλο το κόλπο βρισκόταν στην προσπάθεια κεφαλαιοποίησης (διάβαζε κονόμας) ενός πρωτοεμφανιζόμενου (στην Ελλάδα) όρου του 18ου αιώνα –αναφέρομαι στο Kitsch ή αλλιώς «Κιτς».

Όπου «Kitsch» σήμαινε τη φτηνή αντιγραφή κλασσικών φορμών στην τέχνη, προκειμένου να προκληθεί εύκολη συναισθηματική φόρτιση στον καταναλωτή του καλλιτεχνήματος. Αλλά στην Ελλάδα το «κιτς» έφτασε να σημαίνει «οτιδήποτε κραυγαλέο». Μια υστερία που ξεκίνησε από τα έπιπλα «Λουί Σεζλόνγκ» και επεκτάθηκε σαν την αφρικανική αράχνη Νεφίλα Κομάσι. Έβαζες κόκκινες κουρτίνες στο σπίτι; Ήσουν κιτς! Φορούσες κίτρινη μπλούζα; Καρακίτς! Καρό καουμπόικο πουκάμισο, ρολόι με μπρασελέ, σώβρακο με κροκόδειλους; Σκέτη κιτσαρία!

Καταλήξαμε να γίνουμε μια απρόμαυρη γενιά σε έντονες αποχρώσεις του γκρίζου. Μέναμε σε σπίτια με ελάχιστα έπιπλα (σε ουδέτερα, πάντα, χρώματα) και κάτασπρους τοίχους –όχι για να τιμήσουμε τη μνήμη των αγωνιστών στα «Λευκά Κελιά» αλλά επειδή φοβόμασταν το χρώμα. Τέλος πάντων, κάποτε τελείωσε αυτό το αστείο κι αν αναρωτιέσαι ποιος ο λόγος που το ξαναθυμήθηκα –θα πρέπει να διαβάσεις τις επόμενες παραγράφους. Άλλωστε, το να αποκαλύπτεται πλήρως ένα θέμα από τον πρόλογο είναι κιτς –κανονικά, θα πρέπει να φτάνεις στον επίλογο και να μην έχεις πάρει ακόμα μυρωδιά περί τίνος πρόκειται!

Μια περιήγηση στην Παγκόσμια Υπερβολή (και το Νεοελληνικό μαϊμούδισμά της).

Περί κινηματογραφικής αντίληψης ο λόγος –το ξεκαθαρίζω. Όπως ξεκαθαρίζω οτι δεν πρόκειται για κάποια μελέτη εδώ πέρα, δεν έχω μαζέψει στοιχεία, δεν έχω ταξινομήσει –απλώς παραθέτω την εντύπωσή μου σχετικά. Διανθισμένη με κάποια παραδείγματα, για λόγους κατανόησης.

Ο (αφ)ορισμός του κιτς δεν ήταν απαραιτήτως εσφαλμένος και δεν εμφανίστηκε άνευ λόγου στην δεκαετία του ’80. Θα μπορούσα να αναφέρω κάμποσες περιπτώσεις, αλλά θα περιοριστώ στο γήπεδο του κινηματογράφου και ακόμα περισσότερο στην νεοελληνική τσιχλόφουσκα. Και θα ξεκινήσω με κάποιες τραυματικές εμπειρίες.

Είμαι-δεν είμαι 10 χρονών, μένω σε μια κωμόπολη έξω από την Πάτρα και οι γονείς μου με τραβολογάνε στο θερινό σινεμά. Επειδή παίζουν σε χιλιοστή επανάληψη μια ταινία με τη Ναργκίς! Εγώ θέλω να δω τη «Θανάσιμη παγίδα για τον Ταρζάν» -αλλά αυτό θα το βάλει την επόμενη βδομάδα, τρώω λοιπόν στη μάπα το ινδικό. Ακόμα θυμάμαι την εμπειρία –ένας διαπεραστικός πόνος πίσω από το αριστερό αυτί, λόγω του ότι όλοι στην ταινία νιαουρίζουν ασύστολα. Ή κλαίνε υστερικά –που μοιάζει ακριβώς το ίδιο. Η επανέκδοση της ταινίας συνάντησε, εμφανώς, μεγάλη αποδοχή από το κοινό της κωμόπολης, οπότε την επόμενη βδομάδα, αντί για τον Ταρζάν φέρανε την «Αστέρω»! Κι ο πόνος εξαπλώθηκε σε όλο μου το κρανίο, επειδή η Βουγιουκλάκη ούρλιαζε ξεμαλλιασμένη «Θύμιο! Θύμιο μου!» για κάνα δεκάλεπτο σε κακοφωτισμένες ραχούλες, μέχρι να γκρεμοτσακιστεί από έναν βράχο ύψους 20 πόντων και να ησυχάσουμε όλοι μας. Όταν τελικά φέρανε τη «Θανάσιμη παγίδα για τον Ταρζάν» μου είχε περάσει η διάθεση –άσε που δεν ήταν και στα καλύτερά του ο Τζόνι Βαϊσμίλερ...

Με τη μικρή αυτή ιστορία θέλω να υπαινιχθώ το μαρτύριο που περάσαμε σαν πιτσιρικάδες λόγω του ασύστολου κοπιαρίσματος του Ινδικού σινεμά από τη Φίνος Φιλμ και την Κλακ Φιλμ, αλλά κυρίως, θέλω να αιτιολογήσω το μίσος που με διακατέχει για αυτό το είδος των ταινιών. (Σε αυτό το μίσος έχει τη ρίζα του η απέχθειά μου για τα σύγχρονα νιαουριστικά συγκροτήματα τύπου Killers ή Muse -όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία...)

Μια σύντομη αναβίωση του είδους έζησα στη δεκαετία του ’80 –«Τσακάλια», «Στροφή», «Έξοδος Κινδύνου»... κιτς γαμώ το στανιό μου και στο πυρ το εξώτερο! Ευτυχώς κάπου εκεί σταμάτησε ο εφιάλτης, νόμιζα οτι γλιτώσαμε –όμως έκανα λάθος –απλώς το τέρας έπαιρνε έναν υπνάκο!

Τα ινδικά κλαψομούνικα φιλμ (και τα ελληνικά κακέκτυπά τους) στόχευαν στο εύκολο συναίσθημα, εκμεταλλεύονταν τον οίκτο του θεατή για τον πολύπαθο πρωταγωνιστή, του βγάζανε την πίστη ανάποδα (του πρωταγωνιστή και του θεατή) μέσα από έναν κυκεώνα δυστυχιών και στο τέλος χτυπάγανε ένα χάπι (ταβόρ κατά προτίμηση) εντ για να πάμε όλοι σπίτια μας χαρούμενοι. Κάτι σαν την Κάθαρση των αρχαίων ελληνικών τραγωδιών –μόνο που εδώ πέρα η λύτρωση ερχόταν μέσω καθαρτικού.

Αρκούσε ένας καιροσκόπος σκηνοθέτης, προκειμένου να ξαναξυπνήσει το τέρας της κλάψας, γι΄αυτό και ανατρίχιασα όταν είδα πρώτη φορά τον «Καιρό των Τσιγγάνων» του Κουστουρίτσα. Καθόμουν, θυμάμαι, στη μέση της αίθουσας και έτρωγα συνεχόμενα deja vu, ο «Λουστράκος» Βασιλάκης Καΐλας γελούσε υποχθόνια στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου, ο μοχθηρός Στέφανος Στρατηγός μου έκανε κωλοδάχτυλο –κι όλα αυτά υπό τους ήχους του «Περιφρόνα με Γλυκιά μου», τραγουδισμένο από τον βάρδο Νίκο Ξανθόπουλο βεβαίως! Τότε, στα τέλη του ’80, είχα θεωρήσει την ταινία έναν απλό εφιάλτη από τον οποίο θα ξυπνούσα αλώβητος –μαλακία μου νομίζω.

Πέρασαν κοντά 10 χρόνια μέχρι να δεχτώ το δεύτερο χτύπημα –στις ειδήσεις λέγανε πως μέχρι κι ο Σημίτης με τη Δάφνη είχαν πάει να δουν την ταινία, πήγα λοιπόν κι εγώ. «Δαμάζοντας τα Κύματα» του Λαρς Φον Τρίερ –ρεσιτάλ ερμηνείας από την Έμιλι Γουότσον, αλλά στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου ξεκαρδιζόταν υστερικά η Ζωή Λάσκαρη άρτι αφιχθείσα από τον «Αστερισμό της Παρθένου». Όταν βγήκα από το σινεμά ήμουνα ιδρωμένος και ψιθύριζα, «όχι ρε πούστη μου! όχι ρε πούστη μου!» αλλά, τελικά, αυτό το μάντρα δεν ήταν ικανό να με σώσει.

Έμαθα πάντως να παίρνω τις προφυλάξεις μου –γι΄αυτό και το επόμενο χτύπημα το δέχτηκα στο σαλόνι του σπιτιού μου με το τηλεκοντρόλ στο χέρι. «Ρέκβιεμ για ένα Όνειρο», Ντάρεν Αρονόφσκι. Ο Σταμάτης Γαρδέλης ξεπερνούσε τον επιθανάτιο ρόγχο που, ως γνωστόν, προκαλείται από την μείξη ούζου με φούντα κι ο Πάνος Μιχαλόπουλος κράδαινε τη αλυσίδα απειλώντας: «Τώρα θα σας δείξω εγώ παλιοπούστηδες!» με την άψογη πελοποννησιακή (λλλιιι, νννιιιι) προφορά του.

Τα υπόλοιπα αποτελούν πλέον αντικείμενο για τους ιστοριοδίφες. Η αναγέννηση του Μπόλιγουντ (σιγά μην αφήνανε την ευκαιρία να πάει χαμένη!), η λατρεία των νεότερων Ελλήνων θεατών για τις (και καλά) καλτ αναγούλες του ’80, η μεξικάνικη προσπάθεια πρόκλησης ποταμών δακρύων, η επονομαζόμενη και «Βαβέλ» του Ινιαρίτου...

Και τελικά το «Slumdog millionaire»! Που απέφευγα να το δω, αλλά τώρα το έπαιξε η τηλεόραση κι έτσι δεν είχα καμιά δικαιολογία. Έφαγα λοιπόν στη μάπα την προσπάθεια του Ντάνι Μπόιλ να κάνει Μπόλιγουντ κι έμοιαζε όλο αυτό με τις διασκευές των κλασσικών ρυδμ εντ μπλουζ από τον Πρίσλεϊ –τι καλύτερο από το να «κλέβεις» μαυριδερούς που δεν έχουν πρόσβαση στα Αμερικάνικα «mass media»; Επιτυχία εξασφαλισμένη –μόνο που φοβάμαι το «ροκ εν ρολ» που μπορεί να προκύψει από τέτοιες διασκευές Μπολιγουντιανών υπερπαραγωγών... Δεν αντέχω άλλη Ναργκίς –ρε παιδί μου!

Βεβαίως, «άλλο Μπουκόφσκι κι άλλο Τσιμπουκόφσκι» που έλεγε παλιά ο Πούλικας –και οι παραπάνω σκηνοθέτες κουβαλάνε 10 τόνους καλλιτεχνική καταξίωση έκαστος. Ίσως όχι άδικα, αν και έχω μερικές αντιρρήσεις (μην ανησυχείς, δεν θα τις αναπτύξω).

Όμως, το βασικό ερώτημα παραμένει: κατά πόσο μπορεί ένας προικισμένος σκηνοθέτης να μετατρέψει την κλαψομουνίαση σε καλλιτεχνικό έργο; Τι να τα κάνω δηλαδή τα αργοκίνητα τράβελινγκ και τις άψογες φωτογραφίες και τα «ζωντανά» πλάνα, όταν η υπόθεση είναι «Η Οδύσσεια μιας Ορφανής» (ή «ενός Ξεριζωμένου»); Τι να σε κάνω μανούλα μου κι αν είσαι «μανούλα» στα μονοπλάνα, τα διπλάνα και τα αεροπλάνα; Όταν μου παίρνεις τον Αμερικάνο Δαλιανίδη για να φτιάξεις σενάριο περί ναρκωτικών ή όταν επιστρατεύεις τον Εγγλέζο Πάνο Κοντέλλη για σεναριογράφο κι όλα αυτά τα ντύνεις με μουσική γραμμένη από τον Γιουγκοσλάβο Χρήστο Νικολόπουλο –ε, δε μας χέζεις ρε Νταλάρα; Όπως λέει κι ο ποιητής.

Και τελικά, που είναι η τέχνη; Στο «Ρέκβιεμ» ή στο «Trainspoting» ας πούμε; Στο «Πισότε» ή στο «Σλαμντόγκ»; Στις «3 Ταφές του Μελκιάδες Εστράδα», ή στη «Βαβέλ»; Στο «Δαμάζοντας τα κύματα» ή στο «Δεν φιλάω στο στόμα»; Και μην βιαστείς να απαντήσεις «η τέχνη είναι παντού», επειδή έχω την εντύπωση οτι αυτό δεν είναι δυνατό. Δεν μπορεί να είναι τέχνη η υπεκφυγή, ο συμβολισμός αλλά και το «κλάμα σε κονσέρβα». Δεν μπορεί να είναι τέχνη ο ρεαλισμός αλλά και οι τερατογεννέσεις των «απόλυτα καλών, απόλυτα κακών, απόλυτα όμορφων, απόλυτα άσχημων». Κοντολογίς, δεν μπορεί να είναι τέχνη και «Η καταιγίδα στο Τολέδο» και ο «γερο-ναυτικός με το τσιμπούκι». Κάποιο από τα δυο μέρη των παραπάνω προτάσεων θα πρέπει να είναι φτηνή και υπερμεγενθυμένη αντιγραφή, κάπου εκεί παραμονεύει το κιτς.

Έχεις αντίρρηση; Εντάξει –θυμήσου τους, κατά καιρούς, συνειδητούς κιτς δημιουργούς –θυμήσου, ας πούμε τον Τζον Γουότερς, θυμήσου τον Τζιμ Σάρμαν.... Κάνανε κιτς ταινίες μέχρι εκεί που δεν πήγαινε; Σαφώς! Πες μου τώρα ποια η διαφορά τους από τις παραπάνω «ποιοτικές» ταινίες! Άσε, θα στην πω εγώ –η Ντιβάιν του Γουότερς, και όλοι οι υπόλοιποι, δείχνανε στο πανί οτι έπαιζαν για πλάκα όπως κι ο Τιμ Κάρι του Σάρμαν, η σκηνοθεσία ήταν μέσα στο χαβαλέ και τα σκηνικά ήταν σε στυλ «αν τα θεωρείς εξωφρενικά –βάλε περισσότερο αλουμινόχαρτο». Ενώ αυτοί εδώ οι «ποιοτικοί» ρίχνουν βαθυστόχαστες αναλύσεις περί των πονημάτων τους και το φιλεθεάμον κοινό εκστασιάζεται (που επιτέλους δεν χρειάζεται να σκεφτεί για να καταλάβει την ταινία), όσο οι κριτικοί σκίζουν καλσόν και οι Κινηματογραφικές Ακαδημίες βραβεύουν... Γιατί όλα αυτά;

Μα, επειδή αυτό το είδος κακοτεχνίας είναι εύκολο και πιασάρικο. Με το ευρύ κοινό εξασφαλισμένο. Θα το δει κι ο διανοούμενος, θα το βραβεύσει και η εταιρεία παραγωγής, θα το δει κι η μάνα που μου μεγάλωσε με Ναργκίς! Και όλοι θα είναι ευχαριστημένοι! Σκέφτεσαι τίποτα καλύτερο;

Άστο –μην κουράζεις το μυαλό σου, το καλύτερο το σκέφτηκαν ήδη στο Χόλιγουντ που «βλέπουνε μπροστά οι άθρωποι»! Επειδή, ωραίο το κόλπο με την επανεμφάνιση των ινδικών ζόμπι αλλά πόσο θα κρατήσει; Για πόσο θα γεμίζουν οι αίθουσες; Για πόσο θα λεκιάζονται τα μυξομάντηλα; Άσε που αυτές οι παραγωγές σε λίγο θα απαιτούν ένα σκασμό λεφτά για να γίνουν ταινίες! Όπως και να το κάνεις «ο κινηματογράφος είναι πανάκριβο σπορ» οπότε «ας σκοτώσουμε τον κινηματογράφο»! Πως;

Μπορείς απλά να το αποκαλείς «Άβαταρ». Βέβαια, η συγκεκριμένη παραγωγή στοίχισε επίσης ένα σκασμό λεφτά –όμως... Τα μεγάλα στούντιο άφησαν κάποιους ημιανεξάρτητους να ξεκινήσουν τα πειράματα, έγινε το «Sin City» και οι «300» με ρετουσαρισμένους ηθοποιούς, ήρθε το «Scanner Darkly» με φιγούρες που έμοιαζαν καταπληκτικά σε διάσημους ηθοποιούς και μιλούσαν με τη φωνή τους, υπήρχε και το προηγούμενο των παιδικών ταινιών... Τώρα ο Χόλιγουντ Κάμερον τα πήρε όλα αυτά κι έφτιαξε ένα χαρμάνι που δεν είναι μόνο καρτούν, δεν είναι μόνο επεξεργασμένες εικόνες, δεν είναι μόνο μηχανικά όντα, δεν είναι μόνο ηθοποιοί –είναι «απ΄όλα και τρισδιάστατα». Απ΄όλα –εκτός από κινηματογράφος φυσικά! Γιατί μπορεί ο τύπος να γύρισε το φιλμ σε στουντιακές υπερκατασκευές, αλλά δεν θα είχε κανένα πρόβλημα να το γυρίσει όλο animation στους υπολογιστές του. «Ψηφιακή, τρισδιάστατη κάμερα», λέει ο Κάμερον! Ποιος ο λόγος; Οι υπολογιστές κάνουν παπάδες από μόνοι τους πλέον! Κι αν έχεις στα χεράκια σου κάποια συγκινητική υπόθεση (όπως π.χ. η σφαγή των ιθαγενών στον Αμαζόνιο από τις πολυεθνικές), το μεταφέρεις όλο αυτό στο διάστημα, στον πλανήτη Φυτοπλαγκτόν (ή Πανδώρα) και δεν ενοχλείς τους σπόνσορες!

Τόσο απλά μοιάζουν να είναι όλα!

Και που ‘σαι! Αν τύχει κανένα ρεμάλι να γυρίσει ταινία κανονική, με νόημα ρε παιδί μου –τρεχάτε κριτικοί και διανοούμενοι να το λιώσετε το ρεμάλι, με επιχειρήματα του τύπου «η Ρουμανία δε μοιάζει με την Ελβετία» ή «ο σκηνοθέτης τα έχει κονομήσει και ζει πλουσιοπάροχα» κ.λ.π.

Μαύρο στην οθόνη, τίτλοι τέλους και

«Προσοχή –μην εγκαταλείπετε τα προσωπικά σας αντικείμενα εντός της αιθούσης».

45 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

px είπε...

Η μόνη μου επιφύλαξη, για το Ρέκβιεμ. Τίποτα το εκβιαστικό, τίποτα το υπερβολικός. Εξαιρετική ατμόσφαιρα, ζαλιστικός ρυθμός. Δεν κλαις με τα παθήματα του ήρωα. Τρομάζεις με την πραγματικότητα. Την έχω ανάμεσα στις πιο, πιο αγαπημένες μου.
Α! κι η μουσική: ένα αριστούργημα.

άσωτος είπε...

ωραια να αρχισω να χωνω πρωτος. αν αρχισεις και συγκρινεις ινδικα, μαρθα βουρτση, αρονοφσκι και γαρδελη απλα και μονο επειδη υπαρχουν σε φιλμ και εχουν λυπητερεσ ιστοριες ειναι σα να συγκρινεις το βαγγελη βλαχο( τον θυμασαι ε; ) με τον μπεκεμπαουερ επειδη ηταν και οι δυο αμυντικοι. το θεμα στο κινηματογραφο (για μενα) δεν ειναι μονο η ιστορια αλλα και πως την παρουσιαζεις. τα πλανα (και τα διπλανα, αεροπλανα κλπ) ειναι πολυ ποιο σημαντικα απο οτι τα παρουσιαζεις. αλλιως θα ειχαμε το κλασσικο χολιγουντιανο μεσαιο κοντινο κοντινο μεσαιο και θα ελπιζαμε μονο στο σεναριογραφο για κατι καλο. δεν ειναι ετσι. υπαρχει και η φωτογραφια και ο φωτισμος και η η υποκριτικη και τα πλανα και το μονταζ και ο ηχος και και. δεν ειναι απλα κλαιει η μανα μου μου στο μνημα. και το λεω γιατι τα παραδειγματα που ανεφερες για μενα ειναι κορυφαια εργα. το οτι μπορει να βαλουν και ενα ευκολο συναισθηματισμο, οκ μεσα στα κολπα του σινεμα ειναι και αυτο, το 99% των εργων το εχει αυτο. να σου πω για το rumble fish; εργαρα δεν το συζητω αλλα μπορω να σου βρω 10 κλισε. δεν εχει σημασια ομως, σημασια εχει εχει οτι ειναι εργαρα!μη αναφερω το νικολαιδη και σε μπριζωσω τελειως...

Puppet_Master είπε...

pali krazeis ton kosmaki re skatopsixe.
liga gia to sin city, to sin city einai thriskia.
to rekviem gia mena htan toso kourastiko pou tha arxiza egw tis eneseis k na koubwnw oti vrw.
texnh einai na m aresei oti den aresei stou allous.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι -βουνό το δίκιο σου, αριστούργημα η μουσική, ποίημα η φωτογραφία, λοβοτομημένη η πρωταγωνίστρια (συγνώμη, αυτό μου ξέφυγε) αλλά...

Υπάρχει στην ταινία μια άποψη περί ναρκωτικών που θα τη ζήλευε κι ο Δαλιανίδης και θα την ασπαζόταν μετά χαράς η μάνα μου! Και σ΄αυτή την άποψη στηρίζεται το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας. Λέω λοιπόν εγώ: υπήρχε ένα επεισόδιο του Μπέβερλι Χιλς (με τον Μπράντον, τη Μπρέντα, τον Ντίλαν και τα άλλα παιδιά) όπου ο Μπράντον γνωρίζει μια θεογκόμενα (πρώτη εμφάνιση της Χίλαρι Σουανγκ αν δεν κάνω λάθος) η οποία του ρίχνει ναρκωτικά μέσα στο ποτό του! Και μαστουρώνει ο Μπράντον! Ερωτώ: αν το συγκεκριμένο επεισόδιο το γύριζε ο Αρονόφσκι μαζί με τον Βιμ Βέντερς και τον Κουστουρίτσα ας πούμε, θα γινόταν λιγότερο αντιδραστικό; Λιγότερο ψεύτικο και προπαγανδιστικό; Λιγότερο σιχαμένα λαϊκίστικο; Αν η απάντηση είναι "όχι" συμφωνούμε απολύτως. Αν η απάντηση είναι "ναι, ίσως" τότε πες μου τη γνώμη σου για τον "Αλέξανδρο" και τους "Δίδυμους Πύργους" του σκηνοθεταρά Όλιβερ Στόουν, για παράδειγμα. Χμ;

The Motorcycle boy είπε...

Άσωτε, εσύ είσαι του Τεχνικού Λυκείου (δηλαδή, ασχολείσαι τεχνικά με το σινεμά) και γι΄αυτό κατανοώ την άποψή σου. Αλλά, φίλε, αν ισχύουν όσα λες -αν δηλαδή το θέμα είναι η σκηνοθεσία (και η φωτογραφία και το μοντάζ) και το σενάριο είναι δευτερέον, τότε οι μαλακίες του νέου ελληνικού κινηματογράφου (από Τσιώλη μέχρι Αγγελόπουλο) είναι αριστουργήματα. Είναι; Κατά τη γνώμη μου -όχι. Γιατί; Επειδή σε παίρνει ο ύπνος στην προβολή.
Δεν συγκρίνω τις ταινίες στη βάση που λες -απλά υποστηρίζω οτι και οι μεν και οι δε απευθύνονται στο φτηνό συναίσθημα. Τις θεωρώ δηλαδή κάτι σαν τις τσόντες -όπως με τις τσόντες πρέπει να σου σηκωθεί έτσι και σ΄αυτές, πρέπει να κλάψεις! Ε, δεν έχω όρεξη να κλάψω ρε φίλε!
Το Ραμπλ Φις που λες (ή οι ταινίες του Νικολαϊδη) έχουν ένα βουνό κλισέ -ξέρεις πως λέγονται αυτά τα κλισέ; Αναφορές στον παγκόσμιο κινηματογράφο και στην κλασσική λογοτεχνία. Τουτέστιν, εκεί βάζεις και το μυαλό σου να δουλέψει όσο στις άλλες δουλεύουν μόνο οι αδένες σου.

The Motorcycle boy είπε...

Puppet το Sin ήταν τρομερό και μοναδικό στο είδος του (από δίπλα και οι 300). Αλλά ήταν ένα βήμα παραδίπλα από τον κινηματογράφο -δεν είναι κακό ή καλό αυτό, απλώς έτσι ήταν. Αυτές οι ταινίες έγιναν σε κλειστό χώρο και με "ρετουσαρισμένους" ηθοποιούς, πολύ μου άρεσαν, αλλά όταν σκέφτομαι κινηματογράφο δεν είναι οι πρώτες που μου έρχονται στο μυαλό. Επαναλαμβάνω -δεν είναι κακό αυτό, απλώς γεγονός είναι.

Puppet_Master είπε...

as perimenoun oi ginekes...

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα, ναι -τι κάζο κι αυτό! Πολύ είχα γελάσει όταν το πρωτοείδα, μετά βέβαια με έπιασε κάτι σαν συμπόνοια, του στυλ "δεν είναι σωστό να τους κοροϊδεύεις, θα ΄θελες να ήσουνα σαν κι αυτούς;" Και την έκλεισα την ταινία. (Ελπίζω να μην την ανέφερες επειδή σου άρεσε -γούστα είναι αυτά κι εγώ γνωστός κακόγουστος).

Η άποψή σου για το Ρέκβιεμ (ξέχασα να το γράψω από πάνω) με καλύπτει πλήρως κι αν δεν είχα ντουμανιάσει με τις μαλακίες που έλεγε περί ναρκωτικών κι εγώ θα το έκοβα στον ύπνο.

Puppet_Master είπε...

k egw eimai periergos gia afto thn exw dei 5 toulaxiston fores.
k thn ksanavlepw xaxaxaxa

The Motorcycle boy είπε...

Χαχα, σωστός! Πάντως, με αφορμή όλα αυτά, θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι (που το είχα για προφανές). Το ότι εγώ θεωρώ χάλι μαύρο κι όλα τα συναφή το Ρέκβιεμ ή τους Τσιγγάνους δεν σημαίνει και τίποτα ιδιαίτερο. Ούτε ειδικός στο σινεμά είμαι, ούτε καν κραγμένος σαν τον Δανίκα αξιώθηκα να γίνω! Απλώς αυτή είναι η άποψή μου σαν θεατής.

Και φυσικά δεν είμαι "ασφαλτος" σχετικά με τις ταινίες τις οποίες γουστάρω π.χ. το The truth about cats and dogs και το Music and lyrics είναι μέσα στις φανατικά αγαπημένες μου (τις έχω δει πάνω από 10 φορές). Μιλάμε για χολιγουντιανές κομεντί επιπέδου κομμωτηρίου -έτσι; Αλλά τις γουστάρω -πως να γίνει; Κι ας μην είναι καλλιτεχνήματα -πράγμα που άλλωστε ποτέ δεν ισχυρίστηκα.
Εσύ πωρώνεσαι με τον βάζελο και θεωρείς το γάβρο ομάδα της διαιτησίας, εγώ θεωρώ το γάβρο ομάδα τσαμπουκά και τον βάζελο σκέτο χασμουρητό -γούστα είναι αυτά και το δίκιο το έχει μονάχα ο Δικαστής Ντρεντ καβαντζαρισμένο -αλλά άντε βρες τον να μας λύσει τα ζητήματα! Νομίζω;

samson rakas είπε...

η γκρίνια σου είναι ανεκδιήγητη. εσύ θέλεις να βγάλεις νοκ άουτ τη λογοτεχνία 40 αιώνων αδερφάκι μου. τι θράσσος! σε πάω.

πρτφ

The Motorcycle boy είπε...

Έλα μωρέ τώρα που γράφτηκε τίποτα στη λογοτεχνία τους τελευταίους 40 αιώνες! Θυμάσαι εσύ κανένα σύνθημα από λογοτεχνικό βιβλίο να έχει γραφτεί σε τοίχο; Όχι. Άρα... Μηδέν εις το πηλίκιο που λέει κι ο προεδράρας!

(Πως με βλέπεις; Καλός;)


Υ.Γ.: Χάνεκε δεν έχει βάλει ακόμα η τηλεόραση και τσιγκουνεύομαι να τον πληρώσω -περίμενε να τον βάλουν και θ΄ακούσεις κι εσύ τα χαμπέρια του, χαχαχα.

ΑΝΑΠΟΔΟ 8 είπε...

Κοιτα, ειναι γνωστο ακομα και στον τελευταιο λουστρακο αυτου του πλανητη, οτι εδω στην Ελλαδα διδαξαμε Τραγωδια. Οταν εμεις χτιζαμε ΚΛΑΚ ΦΙΛΜΣ οι αλλοι ηταν ακομα στα δεντρα σαν τις ΤΣΙΝΕ-ΤΣΙΤΕΣ και τρωγανε Ντε συκα και νεορεαλισμους.
Τι να λεει τωρα

άσωτος είπε...

λοιπον, φλωρομπαρο του κερατα με χαζοαμερικανακια. η γκομενα(ρα) εμφανως βαριεστημενη και ψιλολιωμα περιμενει τον τυπο. γυρω οι φλωροι και οι μπιμπος χαζογελανε. αυτη τους φανταζεται +10 χρονια με παιδια στα κυριλε σπιτια τους με καμερα παραμορφωσης και ενα κλικ σε αργη κινηση, ενω παιζει αυτο http://www.youtube.com/watch?v=UJvchUhJl4A&feature=fvw. σε λιγο σκαει και ο σουπερ φλωρος που περιμενει, (η μουσικη συνεχιζεται). χαιρετα μερικους γελειους με κοντινα στα στοματα τους και στα σαλια που φευγουν. αγκαλιαζει τη γκομενα(ρα) και η καμερα γυριζει γυρω γυρω με σημειο αναφορας τις φατσες τους. ο τυπος παπαρολογει και η γκομενα(ρα) χαιδευει κατι μεσα στη τσεπη της. ο τυπος πινει χυμο και αναλυει τα μειονεκτηματα του αλκοολ. η γκομενα(ρα) τον αγκαλιαζει και του λεει κατι στο αυτι. πλανο απο τα ματια του μπαρμαν που βλεπει στη σκηνη αυτη τη γκομενα να ριχνει κατι στο χυμο του γκιοζη. παει κοντα και λεει "ε φιλε στην υγεια μας!" ο τυπος τζουγκριζει και κατεβαζει τον χυμο. η γκομενα(ρα) σηκωνει λιγο ακομα τη φουστα της....
σκηνη απο το μπεβερλι χιλ... ιδια ιστορια αλλα οπτικη.

άσωτος είπε...

αλλη οπτικη.

px είπε...

Είσαι άδικος. Αρπάζεσαι από ένα σημείο (το οποίο επίσης είναι συζητήσιμο), και δεν το βλέπεις ως αισθητικό όλο. Εννοώ ως ενότητα περιεχομένου και φόρμας. Δες την περίπτωση της μάνας, που πιστεύω ότι είναι όλα τα λεφτά. Δεν έχω ξαναδεί πιο πειστική απόδοση της τρέλας που επέρχεται.

Αλλά τώρα τι κάθομαι και σου λέω. Εσύ κι ο Vlaxos δεν τρώγεστε με τίποτα. Μπίχλες, ε μπίχλες (δική του ορολογία)

The Motorcycle boy είπε...

Ανάποδο, ήμασταν μπροστά τελικά -όσο κι αν το έπαιζα Ευρωπαϊστής και σνομπ, θα παραδεχτώ πως η Ελλάδα ξανάδωσε τα φώτα του πολιτισμού σε όλον τον κόσμο με τις φιλοσοφικές σχολές ΚΛΑΚ και ΦΙΝΟΣ! (Ή απλά έκλεψε τους μαυριδερούς, όπως την κατηγορούσαν οτι έκανε τα αρχαία χρόνια -αλήθεια, ξέρεις οτι κάποιος μαύρος πανεπιστημιακός της Αμερικής ισχυρίζεται οτι ο Σωκράτης ήταν μπλακ; Χεχεχε)

Άσωτε, ωραία το πήγες (κι επειδή η γκομενάρα ήταν η Χίλαρι Σουάνγκ και είχαν μια σκηνή όπου ο Μπράντον μαστουρωμένος τη χαμούρευε στο καπό του αυτοκινήτου του -βάλτο κι αυτό μέσα να πάρουμε λίγο μάτι). Όμως φίλε, το δια ταύτα παραμένει. Τι εννοώ; Το μήνυμα του επεισοδίου ήταν "προσέξτε μην ρίξουν ναρκωτικά στα παιδιά σας", εσύ πήγες να το κλέψεις λίγο με τον μπάρμαν, αλλά τι θα κάνεις γι΄αυτό; Όσο καλά και να το γυρίσεις πρόκειται για μια κάργα αντιδραστική αντίληψη κι αυτό εμένα με ενοχλεί. Και πρόκειται για ταινίες που σκοπεύουν να σε τραβήξουν όχι με την τεχνική αρτιότητά τους αλλά με φτηνό συναίσθημα. Θέλεις κι άλλο παράδειγμα; "Το τέλος μιας σχέσης", του Νιλ Τζόρνταν (μεγάλος παίκτης) παίζει Ρέιφ Φάινς, Τζούλιαν Μουρ και ο θεός Στίβεν Ρία. Ερμηνευτικά άψογοι, σκηνοθετικά κορυφαίο αλλά η ταινία για τον πούτσο καβάλα.

Π.Χ. ένα σημείο είναι το κεντρικό νόημα της ταινίας; Μια χαρά παίζει η μάνα, μια χαρά θα ήταν και η αισθητική αν δεν δούλευε το όλο πράγμα σε Δαλιανίδιες ράγες. Αντιπαράθεσέ το με το Τρέινσποτινγκ ή ξέρω γω το Τσεκούρι του Γαβρά και θα δεις τι εννοώ. Και περί απόδοσης της τρέλας έχω δει μια καταπληκτική ερμηνεία της Τασώς Καββαδία σε μια ταινία με τη Λάσκαρη. Ε, και λοιπόν; Η Καββαδία ήταν τρομακτικά καλή και η ταινία τρομακτικά κλαψομούνικη.

Ανώνυμος είπε...

Η Καββαδία Μ.Β.έκανε και πολύ καλές μεταφράσεις αστυνομικων Βιπερ.Της αμερικάνικης σχολής φυσικά.Τα τσάκιζα φυσικά.

Αλλο όμως είναι το πρόβλημα μου.Πως πάνε αύριο καφενείο.


Χέσε μέσα

G7

Mr.FiXiT είπε...

Oson afora to Sin City kyriws pou eipate pio panw me ton Puppet...

To vriskw kapws "stravo" na orio8etoume emeis ti einai kinhmatografos kai ti DEN einai, xwris na shmainei kalo/kako h opoia pleura. Me thn idia logikh pou mousikh einai kai o Dylan kai o Merzbow. To oti oi Miller/Rodriguez mpleksane thn comicadikh ais8htikh sto cinema egw (ws comic fan vevaia) mono gia kalo mporw na to lavw-epitelous, h leksh comic stamataei na 8ymizei Donald Duck stous mh gnwrizontes.

Gia to kyriws post sou 8a symfwnhsw 8ewrhtikws, giati to 99% twn tainiwn pou anafereis den exoun perasei kai de 8a perasoun pote apo to dvd player mou.

The Motorcycle boy είπε...

G7 πολλές μεταφράσεις είχε κάνει η Καββαδία -ειδικά την εποχή που η ΒΙΠΕΡ προσπαθούσε να βγάλει paperback την κλασσική και σύγχρονη λογοτεχνία (κρίμα που απέτυχε εκείνη η προσπάθεια).

Καλά, η εύκολη απάντηση, είναι "πας στο καφενείο όπως έρχονταν τόσα χρόνια οι ΑΕΚΠΑΟτζήδες -που περίμεναν να χαρούν από τις ευρωπαϊκές μας γκέλες.
Για μεταξύ μας τώρα, δε σου κάνει εντύπωση πόσους πεθαμένους έχει αναστήσει ο γάβρος από την εποχή που μπήκε ενεργά στο στοίχημα ο Σώκος; Ειδικά φέτος, κάποιος βγάζει χοντρά λεφτά με κάτι 0-2 που γίνονται 2-2 στο δεκάλεπτο -τόσο, που νομίζω οτι αν ψάξεις ποιος έστησε τον Καλόπουλο δεν θα πρέπει να απομακρυνθείς πολύ από το Καραϊσκάκη.
Επειδή πολλά θα ακούσουμε περί βαριάς φανέλας της ΑΕΚ και σνομπ δικών μας -αλλά, άστο καλύτερα...

Fixit, η άποψή μου είναι πως κάθε είδος έχει συγκεκριμένη οριοθέτηση. Δηλαδή, όταν γράφουμε σε χαρτί, πέτρα και οθόνη το λέμε λογοτεχνία -όταν ζωγραφίζουμε σε καμβά, τοίχο, ή άλλο σταθερό υλικό το λέμε ζωγραφική κ.λ.π.
Ο κινηματογράφος περιλαμβάνει μέσα στα προσδιοριστικά του χαρακτηριστικά το γύρισμα σε φυσικό ή έστω τροποποιημένα φυσικό περιβάλλον (όπως το ποδόσφαιρο παίζεται αναγκαστικά σε ξεσκέπαστο γήπεδο). Όταν κάνεις γυρίσματα αποκλειστικά σε κλειστούς χώρους τότε αυτό λέγεται τηλεταινία για παράδειγμα. Ε, αυτό που κάνανε στο Σιν Σίτυ ήταν κάτι διαφορετικό -μια άλλη μορφή τέχνης, όχι ακριβώς κινηματογράφος. Αυτό νομίζω.

Ανώνυμος είπε...

Ξεχνας κατι μαστορα.Θυμασαι πριν απο εκατο χρονια και βαλε κατι Μαο-Μαο που σηκωθηκαν απο τις καρεκλες και πηραν τσι ρουγες γιατι φοβοντουσαν μη τους πατησει το τρενο;Ετσι και εμεις απλωναμε τα χερια να πιασουμε τις ιπταμενες τσουχτρες.Το Αβαταρ νομιζω οτι θα μεινει ως ενα απο τα οροσημα του σινεμα γιατι εξυπηρετει μια απο τις βασικες αρχες του κινηματοφραφου που λεει:"κρεμασε του τα σαγονια του πουστη!" Αυτη η ταινια το κανει με το ιλλιγγιωδες μπατζετ της και την τεχνογνωσια της η οποια θα διαχυθει σε ολους σιγα-σιγα, μια αλλη ταινια με την φοβερη μουρη που εχει για πρωταγωνιστη μια αλλη με την σκηνογραφια της,καποιος γατουλης μπορει να σου κρεμασει το σαγονι με ταινιακι που εχει γυρισει με οικιακη βιντεοκαμερα και παει λεγοντας.Η βιομηχανια του σινεμα παντα χρησιμοποιουσε, και καλα εκανε και κανει, τελειως "ανηθικα" καθε μεσο και προσθηκη που θεωρουσε οτι μπορει να της προσφερει κατι.Θα υποστηριζες οτι η μουσικη που ειναι παιγμενη με συνθια δεν ειναι μουσικη γιατι δεν εχει φυσικα οργανα;
ΝικοςΧ

The Motorcycle boy είπε...

Κάτσε ρε ντόκτορα, γιατί εδώ με σοφιστεύεις! Τα σύνθια που δεν είναι "φυσικά" όργανα, παραμένουν όργανα -όπως και η κάμερα π.χ., είτε με κάρβουνο δουλεύει, είτε 800 κιλά είναι με 100 μέτρα καλώδιο, είτε ψηφιακή χειρός με μπαταρία λιθίου, παραμένει κάμερα με την οποία μπορείς να "γράψεις" κινηματογράφο (όπως και με τα σύνθια γράφεις μουσική).

Εγώ λέω οτι ο κινηματογράφος, όπως και το ποδόσφαιρο, παίζονται σε ξεσκέπαστο γήπεδο -τουτέστιν, έχουν και εξωτερικά γυρίσματα σε φυσικό περιβάλλον (ή αρτιφίσιαλ σχεδιασμένο φυσικό περιβάλλον). Αν τη γυρίσεις όλη την ταινία σε εσωτερικούς χώρους είναι τηλεταινία (άλλο πράγμα δηλαδή -όχι απαραίτητα κακό, απλώς διαφορετικό). Αν τη γυρίσεις ανιμέισον είναι κινούμενα σχέδια. Αν τη γυρίσεις χωρίς ηθοποιούς, απλώς μπανίζοντας τους ιθαγενείς, είναι ντοκυμαντέρ.

Ε, αυτό του Κάμερον δεν ήταν κινηματογράφος -ήταν κάτι άλλο. Τι; Ξέρω γω; Βρες το και πάρτο. Δεν το αξιολογώ σαν καλύτερο ή χειρότερο -απλά αναφέρω. Σαφώς το τρισδιάστατο είναι μαγεία (αν και έχω δει καλύτερο τρισδιάστατο στο παιδικό, το Ταξίδι στη Σελήνη -εδώ ο Κάμερον άφηνε πράγματα στο μπακγκράουντ σε δυο διαστάσεις ή θολά -λογικό ήταν επειδή το θέμα του παντεράστιο), αλλά δεν μου αρκεί μόνο το γεγονός του τρισδιάστατου για να το θεωρήσω αυτό το πράγμα κινηματογράφο!
Στο Αμέρικα παίζουν το λεγόμενο "ποδόσφαιρο σάλας" σε κλειστό γήπεδο -ωραίο πράγμα είναι, εντυπωσιακό. Αλλά όχι ποδόσφαιρο!

Mr.Fixit είπε...

"Films (also referred to as movies or motion pictures) are produced by recording images from the world with cameras, or by creating images using animation techniques or visual effects."

Apo th wiki auto, epimenontas oti diafwnw ston steno orismo tou kinhmatografou. Kinhmatografhsh einai h apotypwsh eikonwn me tetoio tropo pou na moiazei oti to antikeimeno ths eikonas kineitai, tipota parapanw, tipota ligotero. De se desmeuei kaneis ws pros to ti einai to antikeimeno, opws de se desmeuei kaneis ws pros to organo pou 8a xrhsimopoihseis gia na parageis hxo. To parapanw mousiko paradeigma den to xrhsimopoihsa tyxaia, dedomenou tou oti o iapwnas Merzbow kanei diskous analogikou 8orybou-kamia sxesh me auto pou o normal an8rwpos apokalei mousikh (to eidos legetai noise). Auto omws den eksousiodotei kanenan na pei "auto den einai mousikh", ean yparxei estw kai enas an8rwpos (akoma kai o idios) pou to antilambanetai etsi.

Epipleon, o parallhlismos me to podosfairo salas kapws astoxos. To salas einai se PARKE kai auto einai pou exei sovarh diafora sto paixnidi (anaphda diaforetika h mpala klp), plus, alloi kanonismoi. Den exei na kanei me to an einai kleisto to ghpedo. Einai allo paixnidi,nai. To oti emeis eimaste vlaxoi omws kai to leme podosfairo salas, de shmainei oti einai podosfairo.8ymhsou, oi ksenoi to onomazoun futsal (oute kan "foot-sal").

The Motorcycle boy είπε...

Εντάξει ρε συ, σχεδόν τα ίδια λέμε! Κι εσύ παραδέχεσαι οτι αυτό που κάνει ο Ιάπων δεν είναι μουσική αλλά θόρυβος -όμως θεωρείς οτι από τη στιγμή που κάποιος το αντιλαμβάνεται σα μουσική, δατς ιτ.
Κι εσύ λες οτι αναπηδά διαφορετικά η μπάλα στο παρκέ -άρα το σάλας είναι διαφορετικό παιχνίδι.

Δεν λέω εγώ κάτι αλλιώτικο -μάλιστα, εγώ (και το ξεκαθάρισα από την αρχή) λέω κάτι ακόμα πιο περιορισμένο αξιωματικά. Λέω οτι για μένα αυτό που κάνει ο Κάμερον ή που έκανε ο Μίλερ με τον Ροντρίγκεζ δεν είναι κινηματογράφος -εγώ το συγκεκριμένο είδος το αντιλαμβάνομαι διαφορετικά. Ποιος ο λόγος που επιμένω στην ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ μου άποψη;
Επειδή φίλε μου, αν δεχτώ οτι τα παραπάνω είναι κινηματογράφος θα πρέπει να δεχτώ οτι και η Μαλέα π.χ. ή ο Ρέπας με τον Παπαθανασίου κάνουν κινηματογράφο (άλλωστε, αυτοί ξεφεύγουν λιγότερο από τη φόρμα που έχω στο μυαλό μου για το είδος). Και δεν το δέχομαι οτι αυτοί κάνουν κινηματογράφο φίλε μου -δεν μιλάω για την ποιότητα ή μη των ταινιών τους, μιλάω καθαρά για το ΕΙΔΟΣ.

Και τα ΕΙΔΗ έχω μάθει (καλώς; κακώς; άλλη κουβέντα αυτό) να τα οριοθετώ στο μυαλό μου. Προσοχή, άλλο η οριοθέτηση, άλλο η αξιολόγηση. Κι ο Μπάροουζ έκανε κατ απ και έφτιαχνε βιβλία -αλλά λογοτεχνία εγώ αυτό το πράγμα ποτέ δεν το είπα. Μου άρεσε; Συνήθως ναι! Το πως το λένε για μένα δεν παίζει ρόλο στο αν μου αρέσει ή όχι.

vasiliskos είπε...

Δεν γινόταν να μη μπω στο πειρασμό να προτείνω σε όσους αρέσει το ρεκβιεμ, να περάσουν και μια βόλτα από την οικογένεια του buffalo66, όπου μπαμπάς είναι ο Μπεν Γκατζάρα,(το σόλο αλα Φρανκ Σινάτρα με το τρισάθλιο μακό και τη Κριστίνα Ρίτσι να χαζεύει σαν τη πιο καλωσυνάτη πορνολολίτα) η μαμα η Αντζέλικα Χιούστον αντε γεια, ο κανακάρης είναι ο Βινσεντ Γκάλο (πειράζει που τον βρίσκω ομορφο? είμαι πολύ πειραγμένη?) Αυτή ναι είναι οικογένεια που πρέπει να τη παρακολουθήσουμε στενά:) Το κακό είναι ότι μερικές ταινίες τις ξέρουν τα παιδιά μου και πιθανά και τα εγγόνια μου (όπως το ρέκβιεμ) Κάποιες άλλες δεν τις βρίσκεις ούτε σε dvd ούτε θα τις αναφέρει κανείς ξανά εκτός αν θέλει να κάνει το μορφωμένο σαν και μένα! Και αναφέρθηκα στη συγκεκριμένη ταινία γιατί την ξαναείδα χτες το βράδυ για πείσμα επειδή με έχουν πρήξει όλοι με το αβαταρ.(έχω πάθει μια κρίση κι έχω κατεβάσει κάτω τη ταινιοθήκη με τις τελειωμένες ταινίες και τις κατεβάζω δυο-δυο για να κρατήσω κάτι όσο μπορώ από αυτά που κάποτε υπήρξαν) Ο κατάλογος των "υπόγειων" ταινιών που όμως όταν τις δεις σου κάνουν το κάτι τι στο στομάχι (είτε από γέλιο, είτε κλάμα, είτε κρίση τρέλλας που τη γουστάρεις τρελά) είναι μεγάλος. Ενας κατάλογος όχι και τόσο διαφημισμένος. Γιατία άραγε? Γιατί είναι εύκολο να φτιάξεις μια ταινία για κλάμα και να κάνεις τον άλλο να κλάψει, είναι δύσκολο όμως να φτιάξεις μια ταινία για γέλιο και να κάνεις τον άλλο να κλάψει... Τις ευχές μου για το νέο χρόνο!

ninguaqui είπε...

Εδώ Δικαστής Ντρεντ, επιβεβαιώνω πως το περίφημο Ρέκβιεμ ήταν μια μαλακία κ μισή, μελόδραμα του κερατά κ μπαζοταινία. Οκ, οπτικά κάτι έλεγε, παρόλαυτά ευτυχήσαμε να δούμε πρεζάκια αποτριχωμένα, με μαλλάκι σπέσιαλ, γραμμωμένους μύες (επειδή έχω ακούσει αντεπιχειρήματα για ααυτό, τα πρεζάκια είναι λεπτά κ αποστεωμένα γιατί καίνε το σώμα τους όχι από τις πολλές επαναλήψεις στο γυμναστήριο, οκ?), να ζητούν πρέζα όλο κ πιο "απελπισμένα", να δείχνει η καταγγέλουσα κάμερα πως το τελευταίο στάδιο της πρέζας ισοδυναμεί με ένα διπλό δονητή σε 2 κώλους κ ένα χέρι λιγότερο κ εν ολίγοις τη θεωρώ μια ψεύτικη κ ανέντιμη ταινία που δεν θίγει ούτε το 1 τις χιλίοις του θέματος πρέζα, αλλά φτιάχτηκε για κουλτουροεναλλακτικές μαμάδες που δεν κοιτάνε στην οικοδομή απέναντι να δουν την πραγματικότητα, αλλά πάνε σινεμά για να δακρύσουν από τα βάσανα του αμερικάνου γυαλιστερού πρεζάκια. Ακόμα κ το μοναδικό καλό ζήτημα της ταινίας με τα νόμιμα ναρκωτικά (βλέπε τη γριούλα με τις χάπες κ τα αυνανιστικά όνειρα τηλεπαιχνιδοεπιτυχίας) το κάνει μπαλάφρα ο τύπος, σα παραμασημένο κρέας, υποβιβάζοντας το θέμα που ήθελε να θίξει. ΑΡΑ είναι ΚΙΤΣ, ν'ες πα? παλιά μου τέχνη χόλιγουντ..
Τώρα όσον αφορά τα "καινούρια" στυλ κινηματογράφου, Sin City, 300 (A OY!), Avatar, είναι απλά πειραματισμοί πάνω στις καινούριες τεχνολογίες που προκύπτουν. Ας πούμε μ'αρεσε υπερβολικά το πως ένα Μιλλερικό κόμικ μπορεί να γίνει κινούμενο με ανθρώπους, να διατηρεί την ίδια αίσθηση κ ατμόσφαιρα με το χαρτί, μου άρεσε κ το Άβαταρ, παρόλο που ήταν τόσο αφόρητα κλισέ ως προσέγγιση κ υπόθεση γιατί με τα κόλπα που χρησιμοποιήσανε δίνουν όντως μια κάποια αίσθηση ζούγκλας κ μου έφερε ωραίες μνήμες, αλλά μη μιλάμε για καινούριο κινηματογράφο ρε μάγκες... Άλλωστε ο ίδιος ο Κάμερον δήλωσε πως έτσι γάμησε την πειρατεία, γιατί σου λέει ο τύπος, για κατέβασέ το ρε πούστη , να δούμε τι θα καταλάβεις στην οθόνη του πισι σου, αν θες να δεις αυτό για το οποίο μιλάνε όλοι, πάνε κ σκάσε τα 12 γιούρια στο σινεμά με τα γυαλάκια κ μόκο.

Ανώνυμος είπε...

τουλαχιστον αυτη η ταινια σου δινει ενα καλο λογο να σκασεις 12 ευρω να'χεις να λες κιολας ρε παιδι μου. ποσες ταινιες εχουμε δει που δεν αξιζουν τα 8 ευρω τους; για το ντιβιντι και πολυ τους ειναι, τα σηριαλ των τελευταιων ετων ειναι καλλιτερα απο πολλες ταινιες και τσαμπα!
ΝικοςΧ

The Motorcycle boy είπε...

Vasiliskos, αυτό ακριβώς με διαολίζει και μένα και με πιάνουν οι γκρίνιες μου, που λέει κι ο Σαμσών. Θυμάμαι μια εποχή που απαγορευόταν να βγάλεις "αντιδραστική" ταινία (κι αν το έκανες σε έτρωγε το μαύρο σκοτάδι, όπως τον Φόντα και τον Χόπερ μετά το Ίζι Ράιντερ). Θυμάμαι τότε οτι λόγω των περιστάσεων τα πάντα κυκλοφορούσαν υπόγεια και υποχθόνια, θυμάμαι πως όταν πρωτοείδαμε το "Κριστιάν Εφ" (ελληνικός υπότιτλος: Πόρνη στα 13 για τα ναρκωτικά) είχαμε βγει από το σινεμά και ορκιζόμασταν πως θα δοκιμάζαμε πρέζα ο κόσμος να χαλούσε -και τα κορίτσια ψάχνανε ήδη πεζοδρόμιο αδειανό. Τώρα πια όλα είναι άνετα -κι αντί να βγαίνουν καλύτερα πράγματα, μας βγάζουν το Δαλιανίδη σε συσκευασία κουλτουρέ. Ε, όχι ρε πούστη μου!
Ψάξε τις κριτικές των ταινιών που ξεχάστηκαν ενώ έλεγαν τρελά κατά τη γνώμη σου και θα τη μυριστείς τη βρωμοδουλειά, δεν μπορεί! Από προ αρχίσει και σε παγάνδα τελειώνει.

The Motorcycle boy είπε...

Ninguaqui άμα μπαίνει στο κόλπο ο Δικαστής, αποκαθίσταται ο Νόμος με τη μία! (Είμαι τόσο άρρωστος με τη φάτσα -που μέχρι τη φόλα με το Σταλόνε έχω δει 5 φορές!)

Αυτός ο Αρονόφσκι έχει τον ίδιο σεναριογράφο νομίζω -οπότε, ακόμα και στο Ρέστλερ έχουμε το γνωστό κηρυγματάκι με την πουτάνα που πιστεύει στο Χριστό (το σώζει ευτυχώς ο Μίκι σχολιάζοντας He was a tough dude), έχουμε κι εκεί τον οικογενειακό χορό στα ερείπια (που' σαι ρε Παπακαλιάτη!) κ.λ.π.

Επειδή γουστάρω τον Μίλερ, λάτρεψα και τις δυο μεταφορές των κόμικς του εξίσου με τα ίδια τα κόμικς. Από εκεί και πέρα -κινηματογράφος δεν είναι, αλλά χέστηκα!

Είχα δει το παιδικό το "Ταξίδι στη Σελήνη" πριν το Άβαταρ και με είχε εντυπωσιάσει περισσότερο (ίσως επειδή ήταν το πρώτο). Κατά τα άλλα -σαφώς και χτυπάει το "κατέβασμα" ο Κάμερον αλλά θα τον πιει από τα διαφυγόντα έσοδα στα βιντεοκλαμπ, χε! Φάτα μαλάκα Τζέιμς!

Νίκο, εντάξει, δεν τα έκλαψα τα 12 -ενώ έχω κλάψει τα 7 μπόλικες φορές πέρισυ σε σινεμάδες. Κι αν είχε και τίποτα πήδημα μέσα, θα πλήρωνα μέχρι 15 μη σου πω! Από την άλλη βέβαια, έχω κλάψει τα 30 ευρώ για Ροκγουέιβ κι έχω φχαριστηθεί τα 120 για Ντέιβιντ Κόπερφιλντ -κατάλαβες; Other the one and other the other που έλεγε κι ένας παλιόφιλος.

xylokopos είπε...

αχαχαχαχαχα!

τι μηδενιστικός μινάρας που είσαι ρε μότορα, αρχίζω να σε ξαναγαπάω!

αρονόφσκι, κάμερον, δαλιανίδης - συμφωνώ.

Το ας περιμένουν οι γυναίκες είναι το σημαντικότερο πολιτισμικό έργο που βγήκε από τον σκατότοπο τα τελευταία 200 χρόνια. Ειλικρινά, δε μπορώ να καταλάβω γιατί δεν το κατανοείς.

υγ. ο κάμερον, δια στόματος μπιλ πάξτον στο άλιενς, μας χάρισε ίσως τη μεγαλύτερη χολλυγουντιανή ατάκα από χτίσεως κόσμου:

I SAY WE TAKE OFF AND NUKE THE ENTIRE SITE FROM ORBIT. IT'S THE ONLY WAY TO BE SURE.

The Motorcycle boy είπε...

Πιερ Γούντμαν -Ξυλοκόπε, δεν είμαι μηδενιστής ρε συ! Το να θεωρώ τον Αρονόφσκι Δαλιανίδη, τον Κουστου(μ)ίτσα Τεγόπουλο κ.λ.π. δε σημαίνει οτι κατέβασα κιόλας τα εικονίσματα και τα κατουράω! Απλά είμαι άλλου δόγματος.
Ο Κάμερον έχει κάνει τον Τερμινάτορα που τον γουστάρω (τα Άλιεν τα ψιλοβαριόμουν, δεν είμαι πολύ φίλος του διαστημικού)-αλλά μετά...

Το "Ας περιμένουν οι γυναίκες" ΚΑΙ σημαντικότερο ΚΑΙ πολιτισμικό ΚΑΙ έργο; Δηλαδή, το Σπιρτόκουτο του Οικονομίδη το θεωρείς κι αυτό επιπέδου Μπέργκμαν ας πούμε; Χαχαχα.
Μια δράκα μη ηθοποιών τραγουδιστών που αφήνονται να αναπτύξουν τη σαχλαμαρίστικη πρόζα, η οποία τους έκανε διάσημους στα διάφορα Αχ Μαρία και μια σκηνοθεσία "δείξε κι άλλο βράχο, βάλε και φολκλόρ" αυτά είδα εγώ στην ταινία. Περί Τσιώλη, πρόσφατα θυμήθηκα μια ταινία του που με είχε συγκονίσει (κυρίως λόγω των ηθοποιών του) και λεγόταν Ακαταμάχητοι Εραστές -δες τη και πες μου.
Στο έχω ξαναγράψει -αν το "Ας περιμένουν οι γυναίκες" είναι καταπληκτική ταινία, η "Γλυκιά Συμμορία" και τα "Κουρέλια" του Νικολαϊδη τι είναι; Σε πάω στα απλοϊκά του -δεν σε βάζω να κάνεις σύγκριση με αριστουργήματα τύπου "Πρωινή Περίπολος" ή "Ευριδίκη", γιατί αυτό θα πραγματικά ήταν σα να κατουράω εικονίσματα!

AA είπε...

Στα extras του Bride & Prejudice η σκηνοθέτης Gurinder Chadha σχολιάζει οτι η σκηνή που χορεύουν τα κορίτσια με τις πυΖΖάμες στο δωμάτιο τους είναι "σαν παλιά Ελληνική ταινία" :-D

Στο Avatar δεν είδα κάτι που να μην είχε χρησιμοποιηθεί πιο πρίν σε άλλες ταινίες. Και το σενάριο ήταν μάλλον μέτριο όμως σαν ταινία με διασκέδασε.

Ο Cameron σε μια παλιότερη συνέντευξη του στο Film4 ανέφερε οτι "σαν σκηνοθέτης κάνεις μια ταινία όπως τη βλέπεις εσύ και ελπίζεις η οπτική σου γωνία να είναι 'συμβατή' με του κοινού που θα τη δεί" (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων). Που σημαίνει οτι το καταλαβαίνει το παίχνιδι :-) Δεν νομίζω οτι ήθελε να κάνει μια ταινία που κόστισε $1b και την εκτίμησαν 10 άνθρωποι.

Και τέλος πάντων:
http://www.youtube.com/watch?v=RxMU1WevemU :-D

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα, ΑΑ, ξέρεις πόσες Ταινίαι Τέχνης έχω δει από τον Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο; Ξέρεις τι Αίμα των Αγαλμάτων, τι Νύχτες με τη Σιλένα και τι Δοξόμπους έχω φάει στη μάπα; "Με λένε Αρτέμη -αλλά από δω και πέρα θα με λένε -Απουσία!"

Αυτό το ινδικό που βάζεις είναι διασκευή του Pride and Prejudice; Άτσα οι Ινδοί! Γίνανε και πρώτοι στην ανακύκλωση!

Στο Άβαταρ, λέει, τράβαγε ο Κάμερον με μια καινούργια κάμερον που κάνει τρισδιάστατες λήψεις -δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό, διαβασμένο το΄χω, αλλά ήταν καινούργιο και πρωτοποριακό είπαν! Οι μορφωμένοι.

Αν μιλάμε για διασκέδαση βέβαια -εντάξει, καλά πέρασα στην ταινία. Αλλά το ίδιο καλά και περισσότερο είχα περάσει όταν είδα το Superbad που είναι κλασσική αμερικανιά και χαβαλές. Τουτέστιν, ας μην μεγαλοποιούμε κάποια πράγματα.

Τη δήλωση πάντως του Κάμερον περί "συμβατής οπτικής γωνίας με το κοινό" θα την πάρω σαν αστείο -επειδή, έτσι όπως το βγάζει το θέμα το τρισδιάστατο δεν έχεις καμιά άλλη επιλογή από το να δεχτείς την οπτική γωνία του σκηνοθέτη. Αφού τα πέριξ είναι θολά -πως να το κάνουμε δηλαδή;

AA είπε...

"...Αίμα των Αγαλμάτων, τι Νύχτες με τη Σιλένα και τι Δοξόμπους έχω φάει στη μάπα; "Με λένε Αρτέμη -αλλά από δω και πέρα θα με λένε -Απουσία!"
Αααα Motorcycle boy, απο αναφορά σε αναφορά θα το πάμε με αυτά που μου λές :-D
http://www.youtube.com/watch?v=yZxrRIq7K50
(Μνημειώδες!)

"είναι διασκευή του Pride and Prejudice; Άτσα οι Ινδοί! Γίνανε και πρώτοι στην ανακύκλωση!"
Βεβαίως! Είναι του 2004. Δανίζεται περίπου την υπόθεση του αρχικού αλλά αντί μιας τυπικής Αγγλικής οικογένειας το μεταφέρει σε μια τυπική Ινδική. Θα το συνιστούσα αν το πετύχεις πουθενά...Είναι ευχάρηστη ταινία.

"...τράβαγε ο Κάμερον με μια καινούργια κάμερον..."
Επειδή είμαι κι εγώ του "Τεχνικού Λυκείου" αναρρωτιέμαι πόσο καινούρια μπορεί να είναι αυτή η κάμερον. Υπάρχει και διπλός φακός που γράφει δύο εικόνες στο ίδιο καρέ (εξ απο ανέκαθεν) και φυσικά το IMAX...Όλα τραβάνε μια είκονα για το κάθε μάτι όπως στον ήχο θέλεις ένα μικρόφωνο για κάθε αυτί...Τι παραπάνω έκανε ο David?
(Εμπρός καλό μου ψαχτήρι...)

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα, τι ωραίαι εποχαί! Αυτό βέβαια ήταν το λαϊκό σινεμά του Πασόκ, όπου αν δεν είχες έναν αντάρτη να βολοδέρνει δεν έβλεπες επιχορήγηση ούτε με μονόκλ! Θα θυμάσαι φυσικά το "Άρπα Κόλλα" που τα εξηγούσε όλα αυτά με το "σι και με το νίγμα"! Είχα δει μάλιστα και ένα πράμα που λεγόταν "Ρόζα" του Χριστοφή, είχα δει και το "Καλή πυτιρίδα σύντροφε"... αθάνατες επιτυχίες!

Ινδικό δεν μπορώ να δω, έχω το τραύμα από τη Ναργκίς που λέγαμε! Όπως δε μπορώ να δω και Γιαπωνέζικο επειδή μπερδεύω τις φάτσες και δεν μπορώ να ξεχωρίσω τον πατέρα από το γιο και τον δολοφόνο από τον αστυνομικό -άστα να πάνε, είμαι προβληματικό άτομο.

Αυτά περί της καινούργιας κάμερον τα διάβασα σε μια κριτική της ταινίας την ώρα που διαλογίζομουν στην τουαλέτα -οπότε δεν συγκράτησα περισσότερα στοιχεία. Άσε που δεν τα πολυκαταλαβαίνω τα τεχνικά! Κι όταν λέμε "δεν πολυκαταλαβαίνω" εννοούμε οτι μέχρι πριν 2 χρόνια, ένα από τα σημαντικότερα μονοπλάνα του παγκόσμιου κινηματογράφου (την τελαυταία σκηνή της "Ευριδίκης" του Νικολαϊδη) το θεωρούσα απλώς αποτέλεσμα μοντάζ! Το τι σφαλιάρα έφαγα όταν είδα πως γυρίστηκε, δεν περιγράφεται!

AA είπε...

"...δεν έβλεπες επιχορήγηση ούτε με μονόκλ!"
Τελευταία αναφορά...promise :-D
http://www.youtube.com/watch?v=Vj5Gx0Hsn0A

"Θα θυμάσαι φυσικά το "Άρπα Κόλλα"..."
Δύσκολα ξεχνιούντε τέτοιες ταινίες...Και αυτή και το BIOS και πολιτεία και τους Τηλεκανίβαλους και το πρώτο Λούφα και παραλλαγή και κάποιες άλλες τις είχα δεί μικρός αλλά πέρα απο τα προφανή αστεία δεν είχα καταλάβει και πολλά. Ξαναβλέποντας τις όμως αργότερα συνειδητοποίησα οτι κάποιες γκρίνιες ή κάποια προβλήματα είναι (20 και πλέον χρόνια μετά) τα ίδια....Αυτό είναι λίγο αποκαρδιωτικό. Εντάξει δε σε "παίρνει κι απο τώκα ή φάση" αλλά ένα γαμμώτο το λές :-/

"...δεν μπορώ να δω, έχω το τραύμα από τη Ναργκίς που λέγαμε!.."
:-D Είναι μεν Bollywood αλλά τραβηγμένο με όρους Hollywood (!). Η Πρωταγωνήστρια ας πούμε είναι η Aishwarya Rai.....Εξευρωπαϊσμένο bollywood... όπως vegetarian mousaka (!!!)

"...όταν λέμε "δεν πολυκαταλαβαίνω" εννοούμε οτι..."
Δεν την έχω δεί την "Ευριδίκη" (θα τη ψάξω όμως). Έπαθα κάτι παρόμοιο όταν είδα το making of του άρχοντα των δαχτυλιδιώνε με κάποια εντελώς απλά "effectς" παρ' όλο το high tech των σκηνών της μάχης.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα, "Ησύχασε αγάπη μου -αυτό που νομίζεις είναι!" "Ααα, εντάξει -γιατί ανησύχησα προς στιγμήν..."

Δίκιο έχεις -πολλά πράγματα ισχύουν σχεδόν ατόφια 20 χρόνια μετά. Θα σου πω και το άλλο: είδα στην τηλεόραση το τελευταίο στρατιωτικό του Περάκη, τις Σειρήνες στο Αιγαίο και μετά βάλανε καπάκι το Ι4 -Λούφα και Απαλλαγή. Λοιπόν και οι δυο ταινίες ήταν σαχλαμάρες, αλλά του Περάκη ήταν κλάσεις ανώτερη από την άλλη τη μαλακία! Τουτέστιν, ο καλός σκηνοθέτης (ο καλός, όχι ο Θεός!) ακόμα και στις παπαριές κάτι βγάζει.

Ο Άρχοντας ήταν επίτευγμα για τον κινηματογράφο -αυτό μέχρι εγώ ο άσχετος το πιάνω. Ναι, το making of της Ευριδίκης το είδα πολύ πριβέ και τρισδιάστατο μετά από πάρα πολλά χρόνια -αν τη βρεις την ταινία δες τη σκηνή που σου λέω και θα καταλάβεις δυο πράγματα:
1. Οτι είμαι εντελώς κρετίνος που νόμιζα οτι ήταν μοντάζ.
2. Οτι η σκηνή του Αντονιόνι, το μονοπλάνο που περνάει η κάμερα μέσα από τα κάγκελα (και με το οποίο χύνει το 95% των κριτικών παγκοσμίως) είναι πίνατς (που λένε και τα Αμερικανά) μπροστά σ΄αυτό!

Ανώνυμος είπε...

Εγώ είδα το "τσίου" τώρα τελευταία και μετά το "κριστιάν εφ", κάπου διάβασα οτι είναι καλή. Το τσίου είχε πολύ γέλιο και χαρακτήρες πολύ γνώριμους (τώρα καλό είναι αυτό;). Το κριστιάν καλό ήταν, δεν τρελάθηκα. Ξεκίνησα το σινγκαπουρ σλινγκ, αλλά δεν άντεξα ρε συ να το δω όλο, δεν κατάλαβα και πολλά, ίσως προσπαθήσω να τη συνεχίσω. Την πρωινή περίπολο, προσπαθώ να την κατεβάσω εδώ και καιρό, εχει κολλήσει στο 94% γμτ! Το αβαβά δε με καίει να το δώ, χαχαχα.

Νίκος

The Motorcycle boy είπε...

Νίκο, μάλλον έχουμε διαφορετικά γούστα... Ας πούμε, το Τσίου που το είδα πριν κάνα χρόνο (από εφημερίδα) μου φάνηκε εντελώς για τον πούτσο. Οι ηθοποιοί ήταν αγγούρια (εκτός από τον πρωταγωνιστή που ήταν παραπληγικός), η σκηνοθεσία ήταν λίγο χειρότερη από κάτι βίντεο που τραβάει ο 12χρονος ανηψιός μου, το μοντάζ... ποιο; Εντάξει, μπορεί οι χαρακτήρες να έμοιαζαν με καρικατούρες ανθρώπων που ξέρω -αλλά, αν ήθελα να τους δω θα πήγαινα για καφέ στο "Πωλείται", δεν θα πήγαινα σινεμά!
Τέλος πάντων, έχω μια άποψη -οτι όλες οι ταινίες κάνουν 7 ευρώ κι έτσι τις αντιμετωπίζω. Για το Τσίου, αν πλήρωνα, θα έκανα μήνυση στο σκηνοθέτη για κλοπή! Άποψη έτσι; Μην το δέσεις οτι αποτελεί κάποια παγκόσμια σταθερά το παραπάνω!

Το Κριστιάν Εφ δεν ήταν τίποτα σπουδαίο (με εξαίρεση τη σκηνή με τον Μπάουι) -το χρησιμοποίησα σαν παράδειγμα σύγκρισης δυο εποχών.

Στο είπα -δεν έχουμε τα ίδια γούστα, που να αντέξεις τον Σιγκαπούρη; Χαχαχα. Πάντως, αν πρόκειται να κάνεις κι άλλη προσπάθεια, πάρε πρώτα να δεις τη Λάουρα του Ότο Πρέμινγκερ -θα σου λύσει κάποιες απορίες περί της ταινίας. Και αν την ξαναδείς, κάντο ανοιχτά -όλο αυτό είναι ένα ημιτελές μιούζικαλ, μην ξεχνάς.

Την Περίπολο μην την κατεβάσεις επειδή, η κόπια που κυκλοφορεί είναι για πέταμα. Δεν θα βλέπεις τίποτα και δεν θα ακούς τίποτα -τζάμπα ώρα θα χάσεις και την ταινία δεν θα τη δεις. Περίμενε λίγο να βγει κανονικά, μαζί με τις υπόλοιπες του Νικολαϊδη.

Για το Αβαβάου μάουμάου καλά κάνεις και δεν καίγεσαι.

ΑΝΑΠΟΔΟ 8 είπε...

Εχω ένα αρθρο του 1985 απο το περιοδικο ΚΑΜΕΡΑ που ο αρθρογράφος προβαλει τους ιδιους προβληματισμους για υπερπαραγωγες της εποχης ( Του Λουκας και του Σπιλμπεργκ) και για το πού θα οδηγησουν τον κινηματογραφο, στο μακρινο 2000.Με γεμιζει ελπίδες το γεγονος, οτι ξαναθετεις τους ιδιους προβληματισμους μετα απο 25 χρονια. Σημαινει οτι η διαδικασια θανατου του Κινηματογραφου αναπτύσεται με αργους ρυθμους. Υπαρχει ισως χρονος αντιδρασης

The Motorcycle boy είπε...

Μπα -ο κινηματογράφος πέθανε μαζί με τους μεγάλους σκηνοθέτες, τώρα έχουμε, ίσως, κάποιους καταπληκτικούς αλλά ποτέ δεν θα τους μάθουμε. Επειδή η υπόθεση μπήκε στο αυλάκι -αν δεν υπάρχει δυνατή εταιρεία παραγωγής, μπορεί η ταινία να γυριστεί με αυτοχρηματοδότηση αλλά στη διανομή θα πάρει τ΄αρχίδια της. Θα καταλήξει να τη βλέπει ο σκηνοθέτης και δυο -τρεις υποψιασμένοι.

Δεν το είχα διαβάσει το άρθρο -αλλά έχω κάτι ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ του ΄85 και, όταν βρω χρόνο θα αντιγράψω από εκεί κάτι συνεντεύξεις του Κόπολα και του Τζέρι Λιούις που θα σε ανατριχιάσουν -θα αντιγράψω κι ένα κείμενο για τον Τζέρι Λι Λιούις που θα σε στείλει κατευθείαν για ενδοφλέβιες.

razz the feminist είπε...

to christian f. to eixa dei ki egw se katallhlh hlikia gia na me syneparei. oson afora to tsiou pou anafer8hke, akoma kai o Chad Vader h ta Cautionary Tales of Swords (erasitexnikes mini seires sto youtube) einai eth fwtos kalytera apo auth thn paparia.

peri avatar je ne sais pas giati dn phga na to dw akoma. ta mple ekswghina pantws einai asxhma kai me prodia8etei arnhtika, mou 8ymizoun diastavrwsh bulldog me kseplymeno kswtiko ap to LotR.

to scanner darkly pou epishs anafer8hke na pw oti mou arese giati a) h istoria gamaei kai b) einai idio styl me to waking life pou apla den paizetai, an den to exeis dei na to deis.

apart from that oi mones tainies pou eida prosfata htan to imaginarium of dr. parnassus pou eixa meinei m anoixto to stoma (ntaksei apo ypo8esh 8a mporouse na tan pio symmazemeno alla san synolo me ksetrelane) kai o kynodontas, pou htan frikiastika gamath tainia.

The Motorcycle boy είπε...

Ναι, συμφωνούμε στα περισσότερα.

Το Σκάνερ κι εμένα μου άρεσε πάρα πολύ -είπα απλά οτι δεν είναι κινηματογραφική ταινία, είναι καρτούν. Δεν σημαίνει τίποτα αυτό -παραμένει γαμάτο.

Ναι, κι εμένα με ξενέρωσαν κάπως οι μπλε εξωγήινοι, ειδικά οι γκόμενες που είχαν μηδενικό βυζί (για να είναι κατάλληλη η ταινία -κατάλαβες;) είχαν και κάτι σκατοουρές... Κατά τ΄άλλα εντάξει, δεν ήταν κακό από άποψη εφέ.

Τον Κυνόδοντα κάτι με κρατάει και δεν τον βλέπω -αυτοσυντήρηση μάλλον.

0comments είπε...

Σε απολαμβάνω μετά από έναν εξαντλητικό "μικρού μήκους" μαραθώνιο, στον οποίο είδαμε ωραία πράματα, τα οποία εννοείται δεν βραβεύτηκαν! Αλλά τι σημασία έχουν τα βραβεία;

The Motorcycle boy είπε...

Ναι σωστό -το είχε πει κι ο Νικολαϊδης: "έχω βραβευτεί αλλά κατά κάποιον περίεργο τρόπο παίρνω συνέχεια το βραβείο που δεν δίνει λεφτά".

Στέλνουν τον Κυνόδοντα σαν πρόταση για τα Όσκαρ -τι ωραία! Σα να βάζεις τον Σχορτρσιανίτη να παίξει ποδόσφαιρο στη θέση του Γκέκα στην εθνική.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι