Κυριακή, Μαρτίου 28, 2010

"Όλοι μου λένε να πάω μαζί τους, αλλά κανείς δεν με προσκαλεί"

Θα πρέπει να παραδεχτώ οτι ο πρώτος που ανακάλυψε το συγκεκριμένο ντοκιμαντέρ (από την παρέα μου –έτσι;) ήταν ο Παναγιώτης ο Κούστας. Στο μπλογκ του διάβασα οτι κυκλοφόρησε –τον θυμόμουν καλά τον Θόδωρο Παπαντίνα. Τον θυμόμουν επειδή συμμετείχε στην πρώτη κανονική συναυλία που είδα στη ζωή μου –ήταν Κυριακή πρωί, στο Παλαί της Γλυφάδας. Τα φιλαράκια μας οι Stress θα άνοιγαν τη συναυλία, μετά θα έπαιζε ο Σιδηρόπουλος με την Εταιρεία Καλλιτεχνών. Τελικά ο Σιδηρόπουλος δεν ήρθε –«για λόγους ανωτέρας βίας» είχε πει στο μικρόφωνο ο Παπαντίνας, αλλά δεν ήταν εκεί το θέμα. Η πρώτη μου κανονική ροκ συναυλία –τουτέστιν, εκεί που καθόμασταν καπνίζοντας σκάσανε 5-6 μυστήριοι με καμπαρτίνες, καπέλα, κάτι γκόμενες εντελώς σελιλόιντ, μείναμε μαλάκες! Αυτοί λοιπόν ήταν οι μυθικοί ρόκερς; Αυτοί ήταν η Εταιρεία Καλλιτεχνών. Που πλακώθηκαν σε κάτι μπλουζιές πανοραμικές και τρισδιάστατες, είδαμε το Μισσισιπή και φλέγεται και τον Μπλάιντ Λέμον Τζέφερσον να βλέπει καλύτερα από κουκουβάγια! Εντάξει, ήμασταν μαλακισμένα κωλόπαιδα και στήσαμε μερικούς καυγάδες εκεί πέρα, αλλά η συναυλία παραμένει για μένα θρυλική.

Μετά τον Κούστα, άκουσα για το ντοκιμαντέρ από μια φίλη μου (πολύ κινηματογραφική) –έτυχε να το δει κι από τότε κόλλησε. Λάτρεψε τον Παπαντίνα, έφαγε τον κόσμο να βρει το σιντί του, έφτασε μέχρι Μύκονο για να τον ακούσει σε κάποιο μπαράκι που έπαιζε...

Όλα αυτά ήταν σημαντικές ενδείξεις –για μένα.

Έτσι λοιπόν, τραβολόγησα την Tomboy για τον Μικρόκοσμο, εκεί μας περίμενε ο Κούστας που είχε ήδη δει δυο φορές (κολλητά) την ταινία κι ετοιμαζόταν να τη δει και τρίτη...



T 4 Trouble –μάγκες και φέρτε μαζί σας ανταλλακτικές κιλότες όταν πάτε να το δείτε, επειδή σίγουρα θα σας σπάσουν τα λάστιχα μέσα στη σκοτεινή αίθουσα.

Κάνω μια παρένθεση για να κλιμακώσω την αγωνία: όπως γνωρίζουν οι φίλοι μου λατρεύω να μισώ τη γενιά του ’70, αυτή τη γαμημένη γενιά του Πολυτεχνείου. Που μας έσπασε τ΄αρχίδια με τα ανδραγαθήματά της, που έζησε σε μια εποχή όπου τα ροδάκινα ήταν μεγάλα σαν καρπούζια και τα καρπούζια μεγαλύτερα από τα αστικά λεωφορεία. Αυτή λοιπόν η ταινία για τον Παπαντίνα μου θύμισε οτι, πέρα από το μίσος μου, η γενιά του ΄70 ήταν υπεύθυνη για μερικούς από τους μεγαλύτερους προσωπικούς μου μύθους. Χέσε το Πολυτεχνείο τώρα –μιλάμε για τα πραγματικά ζόρικα άτομα.



Διάβασα κάτι κριτικές σχετικά με την ταινία αυτή –όλοι σχεδόν οι θετικοί γράφανε περί ναρκισσισμού του Παπαντίνα, που τον οδήγησε στην αυτοκαταστροφή και άλλα τέτοια κολοκύθια τούμπανα. Εντάξει, τα άτομα δεν έχουν επαφή με το αντικείμενο και το αντικείμενο λέγεται «ροκ περσόνα». Πως λέμε Τζιμ Μόρισον; Κιθ Μουν; Μικ Τζάγκερ; Κιθ Ρίτσαρντς; Ίγκι Ποπ; Μπράιαν Τζόουνς; Έχεις ακούσει, κάτι σχετικό;

Λέγανε οι άνθρωποι που θυμόντουσαν τον Παπαντίνα στη Θεσσαλονίκη του ’70: «Όταν τον πρωτοείδαμε τρελαθήκαμε –τι ήταν αυτός; Λες και είχε έρθει από άλλο πλανήτη -ντύσιμο, συμπεριφορά... Σκεφτόμασταν πως αν τον ακολουθήσουμε θα βρούμε τον άλλο δρόμο... Πολλές γυναίκες έκαναν την προσωπική τους απελευθέρωση χρησιμοποιώντας τον Παπαντίνα...» Κατάλαβες τι εννοώ; «Το πήγε πολύ μακριά, αλλά φίλε, ήξερε να παίζει κιθάρα/ Κι όταν έκανε έρωτα με το εγώ του ο Ζίγκι ρουφήχτηκε από το ίδιο του το μυαλό/ σαν κάποιος λεπρός μεσσίας/ όταν τα παιδιά τον σκότωσαν έπρεπε να διαλύσω τη μπάντα». Κατάλαβες; «Ο Ζίγκι έπαιζε κιθάρα», μαλάκα.

Κι ο Μικ Ρόνσον επίσης. Κι ο Θόδωρος (Τέρρι) Παπαντίνας.

«Να παίζω κιθάρα, αυτό θέλω μόνο. Να είμαι με άλλους, να παίζουμε μαζί σε κάποιο μαγαζί, να περνάμε ωραία και μετά να περιμένω να πληρωθώ και να σηκωθώ να φύγω –να γυρίσω σπίτι μόνος μου, να μιλήσω με τις σκιές μου...»

Δε θέλω να γράψω πολλά για το ντοκιμαντέρ –επειδή δεν πρόκειται για ένα συνηθισμένο ντοκιμαντέρ. Αυτό το πράγμα είναι ταινία κανονική, με υπόθεση, πρωταγωνιστές, κομπάρσους, καλούς, κακούς, μαλάκες, συναίσθημα... Αυτό το πράγμα πρέπει να το στείλει ο Δημήτρης ο Αθυρίδης που το γύρισε, θα πρέπει λοιπόν να το κόψει σε ένα ντιβιντί και να το στείλει στον Αρονόφσκι για να του δείξει πως γυρίζεται μια ταινία για έναν ξεπεσμένο θρύλο. Επειδή ο Αθυρίδης ξέρει πως γίνεται και το απέδειξε –εντάξει;

Αλήθεια –ποιος είναι αυτός ο Αθυρίδης; Από που ξεφύτρωσε; Πως κατάφερε να φτιάξει την καλύτερη ελληνική ταινία (δεν είναι απλώς ντοκιμαντέρ αυτό) της τελευταίας δεκαετίας; Δεν ξέρω –το μόνο που ξέρω είναι οτι τα κατάφερε και μπράβο του.

Δεν θέλω να γράψω για όλα αυτά που δείχνει η ταινία –δεν θέλω να προδώσω την υπόθεση (ναι μάγκα μου –υπάρχει υπόθεση!), δεν θέλω να κάψω τις δυνατές σκηνές της αποκαλύπτοντάς τες.

Δανείστηκα μια φράση του Παπαντίντα για τίτλο, δανείστηκα μια κουβέντα του παραπάνω –θα δανειστώ κι άλλη μια φράση το στο κλείσιμο. Επειδή ο άνθρωπος ΜΙΛΑΕΙ κι αν μπορείς να τον ακούσεις είσαι τυχερός, αν δεν μπορείς είσαι απλώς κρετίνος.

Τι εννοώ; Πάρε μάτι:


«Βαρετός loser ροκάς

Το «Τ4 Τrouble Αnd Τhe Self Αdmiration Society- Τhe music and life of Τerry Ρapadinas» του Δημήτρη Αθυρίδη πραγματεύεται τον ασυμβίβαστο ροκά Θόδωρο Παπαντίνα, ο οποίος πήρε την κατιούσα λόγω της αυτοκαταστροφικής διάθεσής του. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί. Ο 55άρης Παπαντίνας γκρινιάζει μπροστά στον φακό, κομπάζει για τις μοναδικές ικανότητές του (« δεν έπαιζα κιθάρα για τον Παύλο Σιδηρόπουλο• ο Σιδηρόπουλος τραγουδούσε για την κιθάρα μου»), ζητεί δανεικά, βρίζει τον αδελφό του που αδιαφορεί για την κατάντια του. Ενδεχομένως ο Παπαντίνας να είναι όντως ένας καλός παραγνωρισμένος μουσικός (ο Διονύσης Σαββόπουλος μιλά για αυτόν), αλλά δεν κατάλαβα τον λόγο για τον οποίο θα έπρεπε να με απασχολήσουν τα προβλήματά του. Αν ο Παπαντίνας ήταν η αφορμή για έναν γενικότερο σχολιασμό της ροκ σκηνής των 70s, η ταινία θα είχε κάποιο νόημα». Αυτά γράφει για την ταινία ο Γιάννης Ζουμπουλάκης –να προσθέσω παρενθετικά οτι στο ίδιο κείμενο, παραπάνω, αναφέρεται στον ηθοποιό Πουλικάκο σαν «εγγύηση» (εγγύηση τίνος πράγματος;) και παρακάτω ψιλοχύνει με το ντοκιμαντέρ «Νικαριά μου» -μιλάμε για τέτοιο ψαγμένο άτομο!

Λοιπόν –το περιστατικό που περιγράφει ο Ζουμπουλάκης, το διηγείται μια παλιά γκόμενα του Παπαντίνα και έχει ως εξής: «Έξω από το μαγαζί ήταν ακόμα κόσμος και λεει μια κοπέλα ‘αυτός είναι ο Παπαντίνας που έπαιξε με τον Σιδηρόπουλο’ και γυρνάει ο Θόδωρος και της απαντάει ‘μωρή ελεεινή –ο Σιδηρόπουλος έπαιξε με το συγκρότημα του Παπαντίνα’!» Όσοι έτυχε να δουν τον Σιδηρόπουλο εκτός σκηνής θα αναγνωρίσουν πολλά κοινά χαρακτηριστικά και των δυο τους στον τρόπο συμπεριφοράς (απλά ο Σιδηρόπουλος είχε κάποιους να τον κρατάνε για να μη διαλυθεί, ενώ ο Παπαντίνας όχι). Όσοι έχουν μια, έστω, μικρή επαφή με το ροκ, θα εκστασιαστούν από τη γνωριμία τους με τον Παπαντίνα. Όσοι πάλι, είναι βαρετοί ηλίθιοι δημοσιογράφοι, θα συμφωνήσουν με το άρθρο του Ζουμπουλάκη.



Επειδή το ροκ δεν είναι για όλους –συμβαίνουν αυτά τα πράγματα, πώς να το κάνουμε; Εγώ λάτρευα κάτι κωλόπαιδα πρεζάκηδες που «έζησαν γρήγορα, πέθαναν νέοι, για να κάνουν ωραίο κουφάρι», άλλοι πάλι τους θεωρούσαν μαλάκες και ξοδεμένους . «Βαρετούς losers» που λέει κι ο Ζουμπουλάκης. Εμένα με γοήτευσε το σύνθημα: «Γεννηθήκαμε για να χάνουμε –όχι για να διαπραγματευόμαστε». Άλλοι «δεν καταλαβαίνουν το λόγο γιατί θα έπρεπε να τους απασχολούν όλα αυτά». Σωστοί –αλλά τότε γιατί ασχολούνται με πράγματα που δεν καταλαβαίνουν; Πήγα εγώ να γράψω για τον «ιδιαίτερο τρόπο σκέψης της Ικαρίας»; Δεν πήγα!

Κι αν ασχολήθηκα κάπως με το κείμενο του Ζουμπουλάκη είναι γι΄αυτή τη φράση: «κομπάζει για τις μοναδικές του ικανότητες». Όποιος δει την ταινία θα καταλάβει οτι απαιτείται τεράστια δόση κρετινισμού, αχαλίνωτη ξεδιαντροπιά και αναισθησία επιπέδου οικοδομικής τσιμεντοκολώνας για να γράψεις μια τόσο μεγάλη μαλακία.

Να κλείσω με μια ακόμα φράση του Παπαντίνα, την οποία λεει μετά το τέλος της ταινίας αναφερόμενος σε έναν πρεζέμπορο αλλά και πρεζόνι ταυτόχρονα: «Άμα είσαι άρρωστος, έχεις πελάτη τον εαυτό σου». Ξέχνα την πρέζα κράτα μόνο την αρρώστια –σκέψου το γενικότερα αυτό.

64 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Ανώνυμος είπε...

Γιατί ρε μεγάλε ανακατεύεις αυτή τη γενιά την περιβόητη του πολυτεχνείου, αόριστα ως γενιά?
Η γενιά αυτή, είναι η πρώτη απο μια σειρά γενιών που προδόθηκε απο τους δήθεν ήρωες, την δήθεν δημοκρατία, τον δήθεν σοσιαλισμό και την κατ ουσίαν εξαργύρωση απο κάποιους επιτήδιους, δήθεν αγώνων.
Μουσικά όμως, αυτοί οι απ έξω της γενιάς έκαναν τη διαφορά. Μίλησαν με τη ρόκ, για να πούν αυτά που δεν τους άφησαν οι απο μέσα και που σαν παρακαταθήκη παρέλαβε η επόμενη (και υποψιάζομαι δική σου) γενιά και να τα αλλοτριώσει βαθμηδόν σ αυτό που ζούμε σήμερα.
Εν κατακλείδι, θέλω να πώ, άτομα είναι για ξύλο, όχι ολόκληρες γενιές.
Ανήκω σ αυτή τη γενιά και ξέρω πως τουλάχιστον έζησε στο όνειρο.
Τώρα, πως κάτι εκφωνητές, κάτι της συντονιστικής, κάτι γιοί ταχυδρόμου και κάτι κι εγώ δεν ξέρω ποιοί, γίνανε απο φελλοί πλάτανοι, τι να πώ...ας προσέχαμε. Κι εμείς κι οι επόμενοι...

mbiker

The Motorcycle boy είπε...

Κάθε γενιά φίλε (γενικά) έχει κάποια χαρακτηριστικά γνωρίσματα, κάποια πράγματα που την προσδιορίζουν.
Η γενιά του Πολυτεχνείου χαρακτηρίστηκε από τη σαλονάτη αντίσταση από το "ρετσίνα κι αντάρτικα". Αυτό δεν πάει να πει οτι εσύ (ή ο άλλος) είσαι έτσι. Δεν πάει να πει καν οτι η Δαμανάκη π.χ. είναι έτσι. Και δεν πάει επίσης να πει οτι το Πολυτεχνείο ήταν χαρακτηριστική αντίδραση της γενιάς του '70 -δεν ήταν, αλλά έγινε. Το οτι αυτή η γενιά ονομάζεται από το Πολυτεχνείο για μένα σημαίνει οτι η ιστορία είναι πολύ καργιόλα όταν θέλει να κάνει χαβαλέ.

Η πρώτη γενιά πάντως που προδόθηκε ιδεολογικά ήταν η γενιά του '40 και όχι αυτή του '70.

Η γενιά η δικιά μου (η επόμενη από αυτή του Πολυτεχνείου) πάλεψε να σταθεί στα πόδια της μέσα στις απαξιωτικές ροχάλες και τις σφαλιάρες της γενιάς του Πολυτεχνείου γι΄αυτό ίσως και καταλήξαμε αρνητιστές και αυτοαναφλεγόμενοι άνευ λόγου και ουσίας. Αλλά δεν αλλοτριώσαμε τίποτα -μην τρελαθούμε κιόλας! Δεν κάναμε εμείς πίπες ούτε στον Στάλιν, ούτε στον Τσαουσέσκου, όπως οι παλιότερες γενιές. Εμείς παλέψαμε να ζήσουμε με το μοναδικό πράγμα που πιστέψαμε από την προηγούμενη γενιά, οτι δηλαδή θα πεθάνουμε στα 30 κι έτσι μεγαλοπρεπώς γελοιποιηθήκαμε.

Έτσι τη θυμάμαι εγώ την ιστορία.

Φυσικά, οι ροκάδες του '70, οι Τροτσκιστές του '40 δεν αποτελούν χαρακτηριστικά δείγματα των γενιών τους. Όπως και οι Ρηγάδες του '80 (από την αντίθετη όμως).

The Outsider είπε...

Τα πεινασμένα κοπροσκυλα πεινάνε... και συ τα τάϊσες για άλλη μια φορα...
να σαι καλά μοτορα

The Motorcycle boy είπε...

Μην τη χάσεις την ταινία με τίποτα πάντως. Εγγυημένα.

PiKei είπε...

Να, ρε μαλάκα γιατί δεν σε πηγαίνω στις ταινίες που γουστάρω! Γιατί μετά κάθεσαι και ξεπετάς στο γόνατο ένα "σεντόνι" πολύ καλύτερο από τα "αναιμικά" μου ποστ.
Κομμένη ρε από αύριο η πνευματική τροφή! Θα πεινάσεις κακομοίρη μου...

PiKei είπε...

Και φυσικά όπως καταλαβαίνεις, θα σε κάνω λινκ. Γιατί, δηλαδή, καλύτερη είναι η τηλεόραση που έχει γίνει τόσο αυτοαναφορική που δεν καταλαβαίνεις ούτε ποιοι, ούτε για ποιους μιλάνε;

The Motorcycle boy είπε...

Καλά -άμα δε μου έλεγες για τον Ζουμπουλάκη εγώ δεν επρόκειτο να διαβάσω τις κριτικές. κι αν δε διάβαζα τις κριτικές, δε θα είχα τηνκατάλληλη προωθητική γκρίνια για να το ξεπετάξω.

Ξέρεις ποια είναι η πλάκα με τα λινκ σε σένα ας πούμε; Οτι σε λινκάρω από κάτω σε κάθε τι που βγάζεις, οπότε αν με λινκάρεις και σε λινκάρω που με λινκάρεις, τύφλα να΄χουν τα δελτία του Σταρ! Χεχεχε.

GIORGOS είπε...

Άσχετο ελαφρώς,Motor,αλλά κάπου κολλάει μια και μιλάμε για γενιές και μπορώ να υποψιαστώ ότι είμαστε αρκετά κοντά ηλικιακά.
Μου άρεσε πολύ αυτό που είπες,ότι "αφού εμείς δε μιλάμε για πράγματα που δεν καταλαβαίνουμε ρε παιδιά,γιατι το κάνετε εσείς;".
Αυτό θα έλεγα στον Κ.Μουρσελά που "δεν καταλαβαίνει τα κίνητρα της αυτοκτονίας της Γλυκιάς Συμμορίας και του χρειάζεται επεξήγηση"-σόρυ,πάλι στο Νίκο το γύρισα.
Για τον Παπαντίνα ειλικρινά δεν τον άκουσα στην εποχή του,διάβαζα στο ΠΟΠ&ΡΟΚ για αυτόν,του έσερναν ακριβώς ότι και ο Ζουμπουλάκης(εγωπαθής,ναρκισσισμός,κτλ.),αυτό που με κλόνιζε όμως είναι ότι εκείνα τα άτομα ήταν πιο διαβασμένα απο τον εν λόγω.Δεν έχεις άδικο,έτσι είναι οι περσόνες,δυσκολοχώνευτες.
Μήπως ο Νίκος δεν τσάκιζε ενίοτε κόκκαλα;

The Motorcycle boy είπε...

Για τον Μουρσελά, τον Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά μιλάς; Το άτομο που αντέγραψε τον Ζορμπά του Καζαντζάκη και θεωρήθηκε γι΄αυτό του το κατόρθωμα μέγας συγγραφέας; Σπουδαία τα λάχανα!

Λογικό είναι κάποιος να μην καταλαβαίνει τα κίνητρα της αυτοκτονίας στη Γλυκιά Συμμορία (επειδή ακριβώς τα κίνητρα δεν σχετίζονται με την αυτοκτονία -έχουν να κάνουν περισσότερο με την κίνηση του λύκου που κόβει το πόδι του με τα δόντια του όταν πιαστεί σε παγίδα). Αλλά, άμα δεν το καταλαβαίνεις -γάμησέ το -δεν είναι ανάγκη να μας πεις ντε και καλά την αποψάρα σου! Κι εγώ, ας πούμε, δεν καταλαβαίνω τα τραύματα της Καραπάνου,αλλά δεν βγήκα να θάψω τα βιβλία της -πάμε παρακάτω.

Το αστείο με την περίπτωση Παπαντίνα (ή μάλλον το τραγικό) είναι πως τα ίδια που έσουρναν σε αυτόν, τα ίδια έσουρναν και στον Σιδηρόπουλο. Από απόψεως εξωτερικής συμπεριφοράς, είχαν βεβαίως δίκιο. Άλλωστε δεν θυμάμαι κανέναν τόσο προικισμένο που να μην ήταν κωλόπαιδο. Ακόμα κι ο Ρεμπό έτσι ήταν -νομίζω;
Απλά ο Παπαντίνας έχει την ατυχία να ζει ακόμα -και κανένας ζωντανός δεν εξασφάλισε ποτέ διθυραμβική νεκρολογία.

Κανένας, εκτός ίσως από τον Νικολαϊδη -τον οποίο τα τελευταία χρόνια κοπανούσαν απεγνωσμένα επειδή είχε την αυθάδεια να ζει και μετά την νεκρολογία του από τα Μέσα.

Υ.Γ.: Διηγείται κάποιος φίλος του Παπαντίνα: "Φέραμε τον τάδε να παίξει στο συγκρότημα και όταν το έμαθε ο Θόδωρος φώναζε: 'Αυτός να παίξει μαζί μας; Ξέρεις ποιος είναι αυτός ρε; Αυτός τρώει τραχανά κάθε πρωί -πώς να παίξει μαζί μας;'" Όπως αποδεικνεύεται οι τρώγοντες τραχανά ζουν και βασιλεύουν μέχρι σήμερα.

Michael Sc είπε...

Η μουσική (και ο τρόπος) μιλούν από μόνα τους.
Περιέργο... μοτόρε, νόμιζα ότι θα ποστάριζες αυτό το βίντεο
http://www.youtube.com/watch?v=onJVpiANB9k

(παρακολουθήστε τη blues ψυχεδέλεια μετά το 3¨50' )

Έρρωσθε.

Michael_Sc είπε...

Και ένα πολύ ενδιαφέρον ιστορικό των δισκογραφικών του πονημάτων, εδώ...
http://grsail.blogspot.com/2010/03/t-4-trouble-and-self-admiration-society.html

(έπαιζε στους Bicycle! το άτομο!)

Ανώνυμος είπε...

Πήγα στο μπλόγκ του Κούστα,είδα τα βίντεο, διάβασα, διάβασα τις παραπομπές-κριτικές, δεν τον ήξερα τον Παπαντίνα είν αλήθεια, θυμήθηκα τους τότε ήρωες.
Δεν ξέρω όταν δώ την ταινία αν θάχω την ίδια άποψη, μα μου δημιουργήθηκε η αίσθηση πως η πορεία ορισμένων είναι προκαθορισμένη. Θυμήθηκα τον Άσημο (ο κατ εξοχήν ασυμβίβαστος μοναχικός καβαλάρης για μένα), τον παραγκωνισμό του, την εκμετάλευσή του.
Δεν ξέρω αν είναι ίδιοι οι λόγοι της καθόδου, σίγουρα όμως δεν του αξίζει.
Τελικά, εκτός απ το ταλέντο, ίσως χρειάζεται αυτό το κάτι που σε κάνει να σε θέλει το σύστημα, κρατώντας όμως παράλληλα και την αξιοπρέπεια και αυτοτέλειά σου.
Είδα κάποια στιγμή στο βιντεάκι και τον Ζήκα, απ τους τύπους που θαυμάζω και πιστεύω τα κατάφερε κάπως έτσι.
Επαναλαμβάνω, είναι πρόωρες σκέψεις, δεν τον ήξερα, η αλήθεια είναι πως δεν συμπαθώ τους νάρκισους κι επαρμένους, όπως τον χαρακτηρίζετε, ίσως απλά να πρόκειται για ακόμα έναν ασυμβίβαστο, που όπως όλοι το πληρώνει.

mbiker

The Motorcycle boy είπε...

Προτίμησα να σηκώσω το τρέιλερ κι ένα ασήμαντο (συγκριτικά με τα υπόλοιπα που διαδραματίζονται) κομμάτι της ταινίας επειδή δεν ήθελα να χαλάσω την έκπληξη σε όποιον θα πάει να τη δει, Μιχάλη. Μιλάμε για φοβερό πράγμα -μην τη χάσεις.

Το άνοιγμα του Tommorow Morning: "Sleep in this sleep/ inside and deep/ memories in the streets/ they never sleep" από τότε που το είχα σε κασέτα, είναι για μένα εμβληματικό.

Mbiker (ρε όλο σε καυγά θα βρισκόμαστε εμείς οι δυο, χαχαχα) κατ' αρχάς να την ψάξεις και να την δεις την ταινία -δε χωράει κουβέντα σ΄αυτό.
Έχω αρκετά άσχημη γνώμη για τον Άσιμο, η οποία στηρίζεται σε προσωπικές εμπειρίες -δεν είναι της παρούσης. Αλλά αυτό που μπορώ να πω είναι οτι υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε αυτόν και σε τύπους σαν τον Παπαντίνα ή το Σιδηρόπουλο (ίσως και τον Γιάννη τον Μπελτέκα). Ο Άσιμος ήταν σε στυλ γκουρού, ας πούμε. Οι άλλοι ήταν ροκ περσόνες -ροκ κωλόπαιδα,όμορφοι και μοιραίοι... Ο Κούστας είπε κάτι πολύ σωστό, μου θύμισε μια δήλωση του Κιθ Ρίτσαρνς: "σκέφτομαι πολλές φορές οτι αν δεν είχε βρεθεί ο Τζάγκερ στο δρόμο μου θα είχα πάει εντελώς χαμένος". Εκεί είναι το ζουμί της υπόθεσης, λέει περίπου τα ίδια και κάποιος που έπαιζε μαζί με τον Παπαντίνα: "ο Θόδωρος ήθελε κάποιον δίπλα του για να παίρνει αυτά που έδινε -αν δεν ήσουνα δίπλα του εκείνες τις στιγμές για να τα μαζέψεις, αυτά τα πράγματα θα έπεφταν και θα έσπαγαν".
Δεν τίθεται θέμα συμβιβασμού ή μη με το σύστημα για τέτοια άτομα, απλώς επειδή δεν έχουν καθόλου επίγνωση του συστήματος -λειτουργούν κάπου έξω και αλλού.

Michael_Sc είπε...

Για όσους δεν το γνωρίζουν πάντως, το πρώτ λινκ που δίνω με το βίντεο του Mexican Blanket είναι ΔΙΚΟ ΤΟΥ κομμάτι, έτσι;
Ένα too good to be true κομμάτι για έλληνα καλλιτέχνη, που πολλοί Johny Cash, Tito & Tarantula ή εκείνος ο αγαπημένος σου ο Willy De Ville ίσως θα ήθελαν να έχουν γράψει...

Sputnik είπε...

Α)Ο Willy De Ville δικάζει.Ναι.Και αυτός.

Β)Καλά τα λέει ο Ζουμπουλάκης! Μια χαρά τα λέει. Ακούς εκεί τέτοια συμπεριφορά απο άνθρωπο της ροκ! Rock n Roll και αυτοκαταστροφή και πόζα.Τς, Τς. Που ακούστηκε; Μα τι λέμε τώρα αγαπητοί;

Είμαστε η χώρα που οι περισσότεροι γραφιάδες όταν βλέπουν ένα νεο ελληνικο συγκρότημα να χτυπιέται στην σκηνή, γράφουν για ποζεριές και άλλα τέτοια φαιδρά. Λες και το rock n roll είναι για την εκκλησία ή για το λόμπι του Χίλτον.

Μετά θα αποθεώσουν τον ντροπαλό κιθαρίστα που φοβάται μην σταξει το μοχίτο στο πουλόβερ, αυτόν που δεν μπορεί να κουρδίσει θα τον βαφτίσουν αβαντ-γκαρντ και τα λοιπά και τα λοιπά.

Είχα την τύχη να είμαι μέλος ενός συγκροτήματος και μετά από live στο Gagarin ακούσα το εξής σχόλιο: "Αρκετά καλή μπάντα, αλλά πως την έχουν δει έτσι;"

To να μου πει κάποιος είστε για τον πούτσο θα το δεχτώ και θα τον ευχαριστήσω που μου λέει την γνώμη του. Να μου πεί κάποιος ότι δεν ξέρω κιθάρα, να του πώ "και εγώ μέσα μεγάλε, ψιλοανάπηρος είμαι".

Αλλά αυτό; Τι είδους σχόλιο είναι αυτό; Η μπάντα είναι στην σκηνή. Εσύ από κάτω. Τι ακριβώς δεν καταλαβαίνεις; Που έχεις χάσει την ιστορία;

Μετά μας λέγανε αλκοολικούς και κοκάκηδες, αδερφές και άλλα όμορφα. Λες και είναι κακό πράγμα. Τέλος πάντων.

Να μην ξεχνάμε και κριτικές όπως του Πητ Κωνσταντέα (αν δεν κάνω λάθος, αν κάνω, συγνώμη) που έλεγε τον Jello Biafra (απο όλους τους ανθρώπους) φασίστα για το "Nazi Punks Fuck Off"...

Κριτικοί μουσικής. Στην πλειοψηφία τους βαρετοί μέχρι θανάτου.
Εδώ κατηγορούσαν τον Θανάση Μήνα ότι γράφει μόνο για μπάντες που γουστάρει. Τρομερό;

Ας είχαν τουλάχιστον την στρωτή και εμπεριστατωμένη γραφή ενός Μήνα ή (ακόμη πιο δύσκολα)ενός Παπασημακόπουλου και μετά ας παραπονεθούν όσο θέλουν.

ότι να 'ναι αρχίζω να γράφω και για αυτό σταματάω εδω...

Ανώνυμος είπε...

Michael_Sc

Έχω ενα ΜΡ3 που κοτσάρω στο κράνος για μακρυνές αποστάσεις.
Δύο συλλογές, ελληνικά και ξένα ρόκ.
Το Mexican Blanket το έχω στά ξένα ρόκ, τόχα ξεσηκώσει απ το ίντερνετ, νόμιζα πως είναι καμμιά διασκευή γνωστών αμερικάνων που εγώ δεν τους ήξερα.
Καταπληκτικό κομμάτι πράγματι.

Μηχανόβιε
Γιατί μαλώσαμε τώρα? εγώ δεν το
κατάλαβα.
Δεν προβάλω αντιρρήσεις για τον Άσημο, δεν τον ήξερα άλλωστε και προσωπικά. Η συμπάθεια έχει να κάνει με το ταλέντο του και περισσότερο με την αφέλειά του ίσως έναντι κάποιων και την μάλλον αδιαμφισβήτητη εκμετάλευσή του.
Συν του οτι γουστάρω ασυμβίβαστους.
Έχοντας 2 γάμους και 2 κόρες, δεν μου μένει πολύς χώρος πιά.
Έ, άσε μερικούς στις ψευδαισθήσεις βρε...βάλθηκες να τα προσγειώσεις όλα...(χεχε)
(εδώ η γυναίκα μου μεγάλωσε νομίζοντας πως ο καπιταλισμός είναι κάτι σαν παγκόσμια δικαιοσύνη, που επιβραβεύει τους άξιους και δουλευταράδες, οι υπόλοιποι, να μην φτιάξουμε και κανα είδωλο, αντίδοτο στους συμβιβασμούς που τους κάτσαμε?)

mbiker

Sputnik είπε...

Επίσης: ο Ρεμπό κωλόπαιδο;
Με όλα τα γραμματα κεφαλαία.
Ο μεγαλύτερος ποιητής στην Ιστορία; Στο άνετο. Παντα κατά την δική μου ταπεινή άποψη. Ας πούμε.

Εκτός αν θέλουμε τους καλλιτέχνες μας να σκάνε σπίτι για να φάνε με τους γονείς μας και να φέρνουν γλαδιόλες στην μάνα μας. Όχι ότι δεν γίνεται. Απλά, όπως έλεγε και o αξεπέραστος Bill Hicks, there seems to be a pattern, you know....

The Motorcycle boy είπε...

Μιχάλη, σαφώς δικό του είναι το Μέξικαν -αν κι εμένα δεν μου θυμίζει Κας (πέρα από το φοβερό πάθος στην ερμηνεία), ούτε ΝτεΒιλ. Περισσότερο Μπλάιντ Λέμον Τζέφερσον και τα άλλα καλόπαιδα από το Δέλτα του Μισσισιπή μου θυμίζει -νομίζω οτι σε τέτοιους δρόμους περπατάει ο Παπαντίνας.

Mbiker, δε μαλώνουμε ρε -ούτε θεωρώ οτι ποτέ μαλώσαμε, πλάκα σου κάνω. Εντάξει, πολλοί νεότεροί μας είναι έτοιμοι να σου δαγκώσουν το αυτί αν τους πεις τίποτα για τον άγιο Άσιμο, αλλά εμείς οι γεροντότεροι είμαστε διαλλακτικότεροι.
Σαφώς και είναι παγκόσμια δικαιοσύνη ο καπιταλισμός (είμαι ο τελευταίος που θα προέτρεπα κάποιον να διαφωνήσει με τη γυναίκα του, χεχε), αλλά η δικαιοσύνη είναι η "εκτων άνω" θεσμοθέτηση της κυριαρχίας. Είτε πρόκειται για τη δικαιοσύνη του θεού, είτε πρόκειται για τη δικαιοσύνη των κυβερνήσεων, η δικαιοσύνη παραμένει επιβολή.

The Motorcycle boy είπε...

sputnik,

Άρθρον 1: ο Γουίλι Ντεβίλ υπήρξε Άγγελος εξ ουρανού.

Άρθρον 2: Ο βλέπων συγκρότημα στη σκηνή και διαμαρτυρόμενος περί πόζας είναι χαχόλος. Δηλαδή, άσε τη ροκ -πήγαινε στον Πανταζή ή στο Ζαφείρη Μελά και πες τους "ποιος νομίζεις οτι είσαι μεγάλε!" Δε θα κατέβει επιτόπου ο Άγγελος Γουίλι να σου κόψει το λαιμό με τη σπάθα του;

Άρθρον 3: Περί κριτικών μουσικής ανήκω μεροληπτικά στη φράξια Νικ Κέιβ, τουτέστιν "κρεμάστε τους ψηλά -μπόλικο σκοινί για τα καθάρματα". Δεν λέω οτι δεν υπήρξαν και φωτεινές εξαιρέσεις στο χώρο, αλλά ήταν αυτό ακριβώς. Φωτεινές μεν, εξαιρέσεις δε. Δεν το είχε πει ο Πητ Κωνσταντέας οτι ήταν φασίστας ο Τζέλο, κάποιο τζιμάνι από τη Μουσική νομίζω το είπε. Παπασημακόπουλο και Μήνα δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει κριτική τους, οπότε δηλώνω ουδέτερος (νέουτρο! πολύ πιο νέουτρο!)

Άρθρον 4: Ο έχων συγκρότημα στην Αθήνα δικαιούται (βάσει του νόμου) να ξεκοιλιάζει 3 με 4 θεατές ανά συναυλία. ("Ω είν΄ωραία στον Παράδεισο!" φώναζαν οι θεατές στη συναυλία του ΡΟΔΟΝ. Το πρόβλημα ήταν οτι πάνω στη σκηνή βρίσκονταν τα Ξύλινα Σπαθιά!)

Άρθρον 5: Ο κώδικας συμπεριφοράς των ρόκερς καθορίστηκε από νόμο του αγγλικού κοινοβουλίου, τον οποίο εισηγήθηκαν οι Τζάγκερ/Ρίτσαρντς: "Είμαστε αυτοί που οι γονείς σου έχουν πει να μη βγαίνεις μαζί τους". Δε θυμάμαι να έχει αλλάξει ο συγκεκριμένος νόμος.

The Motorcycle boy είπε...

Άρθρον 6: Ο προσκυνών το μεγαλείο του Ρεμπό, ο λατρεύων τη διάνοια του Όσκαρ Ουάιλντ, ο σημαιοστολίζων το σπίτι του στην επέτειο θανάτου του Λόρδου Βύρωνα, ο εκστασιαζόμενος από το έργο του Άγγελου Σικελιανού, ο λατρεύων τον Καραγάτση ΑΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΙΓΜΗ διαμαρτύρεται περί ύφους ή/και κωλοπαιδισμού του δείνα ρόκερ, τότε ΣΙΓΟΥΡΑ χρειάζεται ψυχιατρική παρακολούθηση.

άσωτος είπε...

να σου πω την αληθεια δεν τον ειχα ξανακουσει... αν εχεις τιποτα δικο του να μου το δωσεις οταν ανεβω....

The Motorcycle boy είπε...

Δεν έχω βρει ακόμα το σιντί του, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Την ταινία πρέπει να δεις. Θα πέσεις και θα προσκυνάς, δεν κάνω πλάκα.

sjors είπε...

έχω και γω το ίδιο κόκκινο τραπεζάκι ικεα δίπλα στο κρεββάτι μου.
εκεί σταματάνε οι ομοιότητες. μπορεί να ξαναρχίσουνε στα 55 μου, όπως και να το κάνεις αυτή η αδυναμία προσαρμογής που λέει η καλή κυριούλα δε μου είναι άγνωστη. κάτι μου θυμίζει.

και αυτοί που είναι αλλού και δεν μπορούν να δουν την ταινία τι θα κάνουν; στο ζουμί τους θα βράσουν αυτοί;
εε;

The Motorcycle boy είπε...

Μακάρι να έβρισκε κάποια διανομή η ταινία και να παιζόταν ευρύτερα, μακάρι έστω να την βγάλουν σε ντιβιντί. Αλλά, έχω την εντύπωση, οτι είναι πολύ καλή ταινία για να κυκλοφορήσει ευρέως. Να ήταν τίποτα δηθενιά -μάλιστα!

ΠΕΤΕΦΡΗΣ είπε...

Πολύ σωστός και δίκαιος, όπως συνήθως. Μόνο που ο Παπαντίνας ΔΕΝ ήταν γενιά του 70. Ηταν ελεύθερος, είχε ζήσει Αμερική, είχε αυτήν την Καστοριανή καταγωγή που του επέτρεπε να ζεί ως μέτοικος στην χώρα του.
Ενα γεγονός: είχε μιά περίοδο ένα στούντιο-δωμάτιο-αυγοθήκες και έτσι στην Φιλικής Εταιρείας, στη Σαλονίκη, πισω από εκεί που είναι μιά πολυκατοικία με εμφανή τούβλα και χιαστί μπλέ χάλυβα. Ηρθε και τον έπιασε για ερωτήσεις, τέλος του 73 ένας ασφαλίτης και του λέει "πάμε". Ο Παπαντίνας ακολουθεί, και βλέπει ότι ο ασφαλίτης σταμάτησε ακριβώς στην Τσιμισκή ,απέξω, να περιμένει λεωφορείο του ΟΑΣΘ, να φτάσουν ώς την Βενιζέλου και να ανηφορίσουν Βαλαωρίτου. Οποτε του λέει "κοίτα, γκαρντάση, εγώ δεν έχω μπεί σε τέτοιο πράμα στην ζωή μου. Έλα, σε κερνάω ταξί".

Ο άνθρωπος δι-έ-φε-ρε.Ηταν κολλητός του κολλητού μου εκείνα τα πρώτα χρόνια ,έως το 1975.Νομίζω γύρισε από Αμερική το 1970, αλλά μπορεί και να λαθεύω. Εκανε πρόβες με το συγκρότημά του,τους Μακεδονομάχους,στη Νικηφόρου Φωκά, κάτω΄-κάτω,στο υπόγειο της μετέπειτα ΑΛΦΑΜΠΑΝΚ ,και άκουγες χαρντ ροκ.Κυρίως Ντιπ Πέρπλ και Ζέππελιν.Ηταν πανδαισία. Αργότερα, ήρθε έκθαμβος σπίτι και ακούσαμε Κίθ Τζάρετ, μόλις κυκλοφόρησε το κ.τ. Κολωνίας. Τελευταία αναμνηση: γύρω στο 1977, έκανε πρόβες με ένα συγκρότημα ΜΕΣΑ στην ΔΕΘ, σε ένα περίπτερο, με τον Στιλπωνάκη Νέστορα και άλλους. Πρέπει να έχουν διασωθεί δυό φίλμς με έγχρωμα slides που τους τράβηξα την ώρα που έπαιζαν. Στο υπόσχομαιπως θα είσαι ο πρώτος που θα σου τα στείλω ψηφιακώς,μόλις τα εύρω.

Ηταν νομίζω, επίτηδες αποσυντονισμένος. Δεν καταλάβαινε τον περίγυρο, αλλα είχε εμπιστοσύνη στην τέχνη του.Πολυ βασανισμένο άτομο.Άλλοι ήταν νάρκισσοι-οι ατάλαντοι.

Σ΄ευχαριστώ και πάλι γιά το πηγαίο και άπαιχτο ύφος σου.

The Motorcycle boy είπε...

Νομίζω πως ο αποσυντονισμός απαιτεί περισσότερη συνέπεια και αξιοπρεπέστερη εμμονή από τον συντονισμό. Ναι, φαινόταν βασανισμένο άτομο όπως όλοι οι ιδιοφυείς. Πάντως, δεν ξέρω τι ακριβώς σημαίνει "νάρκισσος", σαν καλό πράγμα μου ακούγεται -σαν κάποιον που θέλουν να πηδηχτούν μαζί του άντρες και γυναίκες. Κάτι τέτοιο.

Αν μου δείξεις τα σλάιντς όχι μόνο ξεχρεώνεις το ποστάκι αλλά σου βρίσκομαι χρωστούμενος για 3 ή 4 ακόμα! Για την ακρίβεια με έστειλες ήδη καναβάτσο με το περιστατικό που πρόσθεσες, άρα εγώ πρέπει να ευχαριστήσω.

Υ.Γ.: Τι ωραίος που ήταν ο πούστης!

PiKei είπε...

Γουστάρω πάλι γιατί στα σχόλια εδώ όλο και βγαίνει "ζουμί". Προσθέτω μόνο δύο-τρία πραγματάκια που έμαθα, ψάχνοντας αυτές τις μέρες. Η διανομή του cd είναι για τον πούτσο, σίγουρα υπάρχει μόνο στο λινκ της Polytropon που έχω βάλει στο TALES. Το DVD θα κυκλοφορήσει ψιλοσύντομα, ίσως και μέσα στην άνοιξη, ελπίζω με καλύτερη διανομή. Mόλις έχω κάτι στάνταρ θα το σφυρίξω... Η ταινία θα παίξει σίγουρα και μετά το Πάσχα στον Μικρόκοσμο και αν πάει,ίσως να μείνει σε μία προβολή (νωρίς ή αργά) και παραπάνω. Θα δείξει.

Πετεφρή δεν σε είχα, και τώρα που με άφησες μαλάκα με το σχόλιο σου, θα σε παρακολουθώ.

Μην το γαμήσετε με τα αρνιά αυτές τις μέρες, αφήστε και κανένα να μεγαλώσει, να γίνει προβατάκι!

The Motorcycle boy είπε...

Ο Πετεφρής ρε; Ξέρεις τι τεντιμπόης είναι! Γι΄αυτόν βγήκε ο νόμος 4000 μπας και τον μαζέψουν.

Μακάρι να μείνει λίγο στον Μικρόκοσμο μπας και το δουν περισσότεροι, μακάρι και να βγει σε ντιβιντί τώρα που είναι στη βράση, επειδή μετά τρέχα βρες και ψάξε ρώτα. Είδα τα κομμάτια του σιντί, κάποια σκοτώνω για να τα αποκτήσω. Αυτά που ξέρω δηλαδή.

Ανώνυμος είπε...

Μοτορτέτοιε

Ο Νάρκισος, ξέρουμε όλοι ποιός ήταν.
Απ αυτόν βγήκε ο όρος Ναρκισιστής, Ναρκισισμός, ή και σκέτος Νάρκισος ακόμη.
Αυτό όμως που αγνοούν οι περισσότεροι, είναι πως ο χαρακτηρισμός δεν παραπέμπεί κατ ανάγκη και απ ευθείας στον ωραιοπαθή και τα λοιπά.
Ναρκισιστής ή Νάρκισος, είναι για τους ψυχολόγους, άτιμη φάρα.
Πρόκειται για άτομα που διαμόρφωσαν χαρακτήρα ο οποίος λέει, εγώ είμαι ο καλύτερος, ο ικανότερος, οι υπόλοιποι υπάρχετε για να με υπηρετείτε.
Δεν ικανοποιούνται απ τους άλλους, ειμί μόνον αν οι άλλοι τους κολακεύουν, τους αναγνωρίζουν ως χαρισματικούς, επιδιώκουν μόνιμα την αναγνώριση και πέφτουν σε βαθειά κατάθλιψη, αν διαπιστώσουν πως δεν γοήτεψαν κάποιον.
Επίσης δεν δένονται με φίλους (τους οποίους συχνά - πυκνά αλλάζουν), διότι κι ο πιο βλάκας, κάποια στιγμή θα τους καταλάβει και θα κάνει λίγο πέρα.
Εν κατακλέιδι, είναι οι χειρότεροι χαρακτήρες που μπορεί να βρεί κάποιος για συναναστροφή.
Η ανάγκη για αναγνώριση και καταξίωση, το κόπλεξ αυτό που τους διακατέχει εν ολίγοις, τους οδηγεί να επιδιώκουν απασχόληση στο χώρο ρου θεάματος και τα συναφή.
Οι περισσότεροι απ τους καλλιτέχνες, η αλήθεια είναι πως έγιναν καλλιτέχνες, όχι απο έρωτα για την τέχνη, μα απο ανάγκη προσωπικής προβολής.
Αρρωστημένη ανάγκη.
Άντε και καλή Ανάσταση ρεεεεεεεεεεεεεε!!!!
Να μην ξεχνάμε και τις παραδόσεις...

mbiker

The Motorcycle boy είπε...

Γιατρέ μου (μη με ρωτήσεις πάλι γιατί γιατρός, χαχαχα) μόλις περιέγραψες τα χαρακτηστικά γνωρίσματα του πρεζάκια!

Σίγουρα πολλοί γίνανε "μουσικοί" ή ηθοποιοί από την ανάγκη τους να λατρεύονται -εξίσου σίγουρα κάποιοι φίλησαν κατουρημένες ποδιές στις δουλειές τους για να πάρουν θέση με αίγλη, λόγω της ίδιας ανάγκης. Αλλά το ίδιο σίγουρα, αν εγώ έπιανα ένα μικρόφωνο ή μια κιθάρα επειδή θέλω τα πλήθη να εκστασιάσονται με την πάρτη μου θα έτρωγα τα λεμόνια μαζί με τα καφάσια. Εννοώ οτι υπάρχει μεν ο ναρκισσισμός, αλλά αν δεν επικουρείται από ταλέντο δε δένει η μπεσαμέλ με τίποτα.

Από την άλλη, ο καλλιτέχνης χρειάζεται φουντωμένο υπερ-εγώ για να αποφασίσει την έκθεσή του στο κοινό. Πάει να πει, κι εγώ γράφω ιστοριούλες με αρκούδες εδώ μέσα, αλλά το υπερ-εγώ μου είναι χρόνια στα ταβόρ κι έτσι ποτέ δεν θα γίνω καλλιτέχνης.

Στο θέμα μας τώρα -αν δεις την ταινία θα καταλάβεις αυτό που λέει κι ο Πετεφρής από πάνω. Δεν ήταν ο ναρκισσισμός το πρόβλημα με τον Παπαντίνα κι ας λένε τα σχετικά οι Ζουμπουλάκηδες. Το πρόβλημα με τον Παπαντίνα ήταν ο κωλοπαιδισμός που ονομάζεται συνοπτικά ροκ τρόπος ζωής. Το "δεν πήγα να παίξω επειδή έμπλεξα με κάτι φίλους ή με μια γκόμενα". Το "σιγά μη σου γλείψω τον πούτσο για να μου χρηματοδοτήσεις το δίσκο". Το "άκου τη μουσική μου ή άντε γαμήσου". Τέτοια πράγματα κοντολογίς.

Καλή Ανάσταση αν κι εγώ ανάσταση θα κάνω όταν λευτερωθεί η Κρήτη, χεχεχε.

Ανώνυμος είπε...

Λοιοόοοοννν..
Το "σιγά μη σου γλείψω τον πούτσο για να μου χρηματοδοτήσεις το δίσκο".

Είναι ίσως το μόνο για το οποίο μπορεί και να τον λατρέψω τον Παπαντίνα.
Σ αυτό, γουστάρω αυτούς τους τύπους που μπορούν ακόμη να το λένε.
Θές δεν είχε παιδιά να ταϊσει, θές είχε καβάτζα, ασχέτως του λόγου, γι αυτό και μόνο θα μπορούσα να τον λατρέψω.
΄Ασε που κι η γκόμενα είναι καλός λόγος για να κάνεις μαλακίες.
Γι αυτό δεν υπάρχουμε οι περισσότεροι?
Για να κάνουμε μαλακίες για μια γυναίκα.
Αν υποθέσουμε πως έτσι λειτουργούσε, του βγάζω το καπέλο.
Χρόνια πολλά στις Τασίες.
Άντε και στούς Τάσους...

mbiker

ΗΛ. είπε...

Τι κάνουν οι φίλοι μου οι μηχανόβιοι;
Πως πήγατε από χοληστερίνη;
Τα κορίτσια σας καλά είναι;

The Motorcycle boy είπε...

mbiker κατ' αρχάς να κάνω μια διόρθωση στο προηγούμενο σχόλιό μου. Όπου λέει υπερ-εγώ κάντο σκέτο εγώ. Όταν σχολιάζα είχα πιει κάτι κρασιά και μου ξέφυγε το υπερ (είναι μια θεωρία που επεξεργάζομαι μόνο πιωμένος, σχετικά με το οτι το υπερ-εγώ δεν είναι πλέον καθοριστικά διαμορφωμένο από την καθεστυκία τάξη, αλλά άστο να πάει στο διάολο, δεν το έχω δέσει ακόμα).

Ναι, ο Παπαντίνας χάλασε δουλειά με παραγωγό σε τέτοιο στυλ, προσθέτοντας βέβαια: "θα βάλει τα λεφτά η μαμά μου". Αλλά πρέπει να το δεις όλο αυτό για να καταλάβεις τι ακριβώς σημαίνει -δε θέλω να πω άλλα και να κάψω την υπόθεση.
Σαφώς επίσης δεν είχε πάει σε συναυλίες επειδή ξεχάστηκε με κάποια γκόμενα -τέτοιος ήταν.
Και για κάτι τέτοια του βγάζω κι εγώ το καπέλο. Βέβαια, αυτά τα τέτοια τον οδήγησαν σε άθλια κατάσταση. Μαγκιά του λοιπόν που έπαιξε στα χαμένα κι ας ήξερε πως να κερδίσει.

Ηλία, από χοληστερίνη δεν ξέρω, αλλά από πίεση έφτασα 18 λέει! Και είμαι και υποτασικός, βάλε με το νου σου! Τα δικά μου κορίτσια (η γυναίκα μου και η κόρη μου) με βασανίζουν για να θυμάμαι οτι είμαι ακόμα ζωντανός -καλά να είναι.

Ανώνυμος είπε...

Ηλία φαντάζομαι αναφέρεσαι σε κάποιους άλλους μηχανόβιους, παπούγιαγια.
Διότι εμείς είμεθα ακόμη πιπίνια.
Οπότε, μακριά ακόμη η χοληστερίνη.
Πίεση, νομίζω 36 μπροστά, 38 πίσω.
Τι φταίω εγώ αν ο ληξίαρχος ήθελε να γράψει ντέ και καλά, ημερομηνία γέννησης?
Τα κορίτσια, καλά κι αυτά, άντε να δώσει κι η μικρή φέτος να δούμε αν θα πληρώνουμε νοίκια σ άλλη πόλη, ή το FGR 1300 που πολύ το θέλω και δεν βρήκα κανέναν να μου το κάνει δώρο...

υπερ-εγώ motorboy, όπως λέμε υπερ-ομάδα, υπερ-πριζουνίκ, υπερ-άκτιες, υπερ-πρωθυπουργός...
Διάβασα απάντηση μιάς εκκολαπτόμενης τζούλιας απ το next top model
Σε απάντηση αν ξέρει τι είναι το ΔΝΤ, απαντά στην αρχή πως δεν ξέρει, για να συμπληρώσει αμέσως μετά "Δεύτερο Νέξτ Τόπμοντελ, ίσως?"
Ξενέρωσα, δεν πρόκειται να της κάτσω, με τίποτα...
Κι έχεις και τον μοτορμπόϋ, να διαμαρτύρεται για το ό,τι οι ΚΝίτες, βαράγανε.
Εξαρτάται το ποιούς.
Αν επρόκειτο για τον αλαγοσκούφη, καλά κάνανε. Αμάν πιά, υπερδημοκράτες...


mbiker

Ανώνυμος είπε...

Διόρθωση
FJR

mbiker

ΗΛ. είπε...

Μbiker καλά που βάζεις 38 σε φορτηγό; ποιός να σου κάνει βρε τόσο ακριβό δώρο;εκτός κι αν βρείς καμιά γιαγιούλα με τίποτα παλιακές λίρες χαχα.
Εγώ πάντως όταν πέρασα από την ΚΝΕ εκεί στα 83 84 δε βάρεσα κανέναν, τον Αλογοσκούφη όμως και πολλούς ακόμα ευχαρίστως τους κρέμαγα αν μπορούσα.

Ανώνυμος είπε...

"...Εγώ πάντως όταν πέρασα από την ΚΝΕ εκεί στα 83 84 δε βάρεσα κανέναν, τον Αλογοσκούφη όμως και πολλούς ακόμα ευχαρίστως τους κρέμαγα αν μπορούσα."

Μότορα τ ακούυυυυςς?
Ο μόνος που δείρανε οι ΚΝίτες ήσουνα? (χεχεχε!)
(και να σκεφτείς, εγώ δεν πέρασα ποτέ μου απο νεολαία, ατίθασος γαρ...που να φανταζόμουν πως θαρχόταν η στιγμή να υποστηρίζω ΚΝίτες...)

Ηλία
Τα μηχανάκια ως γνωστόν, επειδή έχουν τροχούς που χωράνε λιγότερο όγκο αέρα απ αυτούς του αυτοκινήτου παίρνουν περισσότερη πίεση.
Έτσι, για να βρίσκεται.
(Πολλοί είναι οι λόγοι, μα δεν είναι επι του παρόντος-κυρίως, το συνιστά ο κατασκευαστής).
Βαραδέρο έχω και συνήθως τη βρίσκω εκεί κάπου στο 23.
Όποτε θυμηθώ να ελέγξω, πράγμα που γίνεται συνήθως προ εκδρομής.
Γι αυτό αλλάζω λάστιχα ανά 6μηνο.
Εγώ το συντηρώ το OK Wheels, τι νόμισες?
Φαντάσου να έπαιρνε 28-30 αυτοκινήτου.
Θάξυνα πράγματι αυτιά, χωρίς προσπάθεια!(τώρα που το ξανασκέφτομαι, πέρυσι έσπασα τον αστράγαλο απο ανόητο πέσιμο.8 μήνες κι 6 καρφιά τςτςτς... Λές νάφταιγε η πίεση? μότορμπόϋ, τι λες?)

mbiker

Ανώνυμος είπε...

FJR1300 θα κάνω δώρο στον εαυτό μου.
Αν η γυναίκα μου το επιτρέψει, αν ο Παπακωνσταντίνου δεν μας φάει το εφ άπαξ, αν δεν παντρέψω καμμιά κόρη κι αν δεν κάνω κι άλλο μωρό, έτσι για νάχουμε, που ξέρεις πότε θα χρειαστεί να πουλήσεις...

mbiker

ΗΛ. είπε...

Η πίεση έχει να κάνει με τη σκληρότητα του ελαστικού και το βάρος του μηχανήματος,άμα είναι τσιγαρόχαρτο τα πλαινά όσο και να το φουσκώσεις θα κάνει μάγουλο.Αν βάλεις σκληρό λάστιχο στο Βαραντέρο και 30 πίεση θα είναι σα να πηγαίνεις με σιδηροτροχούς.Μάλλον κάνεις χλμ και αλλάζεις γρήγορα λάστιχα ή είσαι γκαζάκιας,δε θα φταίει η πίεση που λες.
Πέρσι αγόρασε ένας γνωστός άλογο,-τι το θέλεις το άλογο-τον ρώτησε η γυναίκα του-είπα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου-απάντησε αυτός.

The Motorcycle boy είπε...

Χαχαχα, ωραία την έχετε βρει εδώ πέρα -να πηγαίνω εγώ, να μην ενοχλώ!
Ρεμάλια ε ρεμάλια! Καμικάζηδες και Τσ(ι)αντάκηδες, σε ένα μπλογκ που ασχολείται αυστηρά με τη φιλοσοφία μου το κάνατε κόντρες στην παραλιακή! Αλλά θα δείτε τι θα σας κάνω. Έτοιμο το έχω το ποστάκι, ένα πρόβλημα με τις γραμμοτοσειρές μένει -σε κάνα δυο ώρες θα είναι στον αέρα!

Υ.Γ.1: Οι Κνίτες (και τα ΚΝΑΤ) δέρνανε -αλλά όταν τελείωνα τη σχολή έκλαιγα με μαύρο δάκρυ -που είναι ο Κνίτης μου να με πλακώσει! Βλέπεις, τότε πρωτοπήραν τη σχολή οι Δαπίτες κι απ΄αυτούς 1.000 φορές καλύτεροι ήταν οι Κνίτες.
Υ.Γ.2: Όντως, όσο μικρότερο το ελαστικό, τόσο περισσότερος ο αέρας -έχω ένα φίλο με αγωνιστικό ποδήλατο και ρίχνει μέσα κάτι αστρονομικά νούμερα, 50 με 60 νομίζω.
Υ.Γ.3: Κάποιος μου φαίνεται οτι περιμένει τον Άγιο Βασίλη νωρίτερα -αλλά υπενθυμίζω ότι το FJR δεν χωράει από την καμινάδα.

ΗΛ. είπε...

Βρε μπαγάσα φιλόσοφε γιατί μας μαλώνεις,αφού βλέπεις ότι περιμένουμε να τελειώσεις με τα φιλοσοφικά και μετά να τρολλάρουμε.
Στο ποδήλατο βάζει πολύ πίεση για να μην έχει αντίσταση,αν βάλεις σε μηχανάκι με μεγάλη ιπποδύναμη υψηλή πίεση δε θα έχεις καθόλου πρόσφυση,εκτός και θέλεις να κάνεις παντιλίκια.

The Motorcycle boy είπε...

Λάθος μέρος άφησες το σχόλιό σου γιατρέ μου -πήγαινε στο καινούργιο, χεχεχεχε.

Ο γενικός κανόνας είναι, νομίζω, όσο μικρότερη η επιφάνεια πρόσφυσης του ελαστικού τόσο περισσότερο αέρα παίρνει. Εκείνα τα κτήνη σαν τη Βαραδέρο δεν ξέρω καν τι διαμέτρους ελαστικών έχουν -πάντως, ισχύει οτι αν βάλεις παραπάνω αέρα θα περάσεις πολύ όμορφα (αρκεί να μην έχεις απαιτήσεις φρεναρίσματος) αλλά μετά τη βόλτα τα ελαστικά σου θα έχουν μεγαλύτερα βυζιά από την Πάμελα Άντερσον. Το έχω κάνει μια φορά, όταν πήγαινα να αλλάξω ελαστικά -πολύ καλή φάση. Βέβαια έπεσα σε κάτι λακκούβες και ανατινάχτηκε το σύμπαν -σπρώχνοντας πήγα το μηχανάκι μετά.

ΗΛ. είπε...

Aυτό λέω,πως θα στρίψεις και πως θα φρενάρεις με κούτσουρο.Πρακτικά μιλάμε όχι θεωρητικά έτσι.(και η Πάμελα πρέπει να έχει καλή σχέση με το "βαλκανιζατέρ",πάντα τούμπανο είναι)

The Motorcycle boy είπε...

Ε, άμα τα κουτσουρώσεις δεν πας για φρενάρισμα και δεν πλαγιάζεις πολύ στις στροφές. Η πλάκα όμως είναι όταν περνάς σαμαράκια -εκτόξευση κανονική.

ΗΛ. είπε...

Εκτόξευση σε ορθοπεδικό χαχα.
Τώρα το είδα το καινούργιο,θα το διαβάσω αργότερα όμως,έχω δουλειά.

The Motorcycle boy είπε...

Την ορθοπεδική την ξέρουμε και μας ξέρει, (για να παραφράσω τον Φαρέα).

Άντε -δούλεψε και λίγο.

0comments είπε...

Τρελή ιστορία το ροκ! Και το ροκ στη Σαλονίκη το 70 και το 80 ακόμα πιο trelli. Αν το ‘χεις ζήσει από μέσα και έχεις γευτείς τη μούχλα απ’ τα υπόγεια του κέντρου, αλλάζει το μάτι σου. Είχε πολύ μυστήριο κόσμο αυτή η γενιά του ροκ, σ’ αυτή την πόλη. Πολλά στέκια για κάθε ώρα της μέρας. Απ’ τα καφέ του Ντορέ, τη Σελήνη, το Αλέ, στο Δον Κιχώτη και το Φοξ, η περιοχή του Λευκού Πύργου ήταν πάντα φιλόξενη για τη Ροκ κοινότητα της πόλης. Τα στούντιο όμως ήταν σπαρμένα στην πόλη, όπου χωρούσαν. Απ’ τον «Φούλη» στη Χαν, μέχρι το Νίκο στην Κασσάνδρου κι απ’ την Τούμπα (αργότερα) του Δελληγιανίδη του Σταρόβα και του Παπάζογλου ως την Ξηροκρήνη του Παπαχατζή. Όσο για τα λάιβ, αν εξαιρέσεις το γήπεδο μπάσκετ της Χαν, το Ροκ σινέ – Κωτούλα και αργότερα το θέατρο κήπου, τα φεστιβάλ και την πλατεία λευκού πύργου, πολύ δύσκολα θα έβλεπες σε μαγαζιά του κέντρου λάιβ.
Τι κάθομαι και γράφω τώρα;
Ο Παπαντήνας πάντως ήταν καλός ρόκερ, αλλά δύσκολος άνθρωπος. Το 79 στον Δον Κιχώτη με είχε ενθουσιάσει. Άμα έπινες όμως ένα ποτό μαζί του, ή ακόμα χειρότερα αν έπαιζες μαζί του καταλάβαινες ότι έπρεπε σιγά σιγά να την πουλεύεις, αν δεν ήθελες ν’ ακούσεις κανένα «Άντε ρε ταγάρι, που όταν εγώ έπαιζα ροκ εν ρολ στο Νιου Γιόρκ εσύ έπινες ξυνόγαλο!!»
Έχω ακούσει ότι οι ροκ σταρ ίπτανται μακριά απ’ τους κοινούς θνητούς. Αν είναι έτσι, ας τους αφήσουμε στην τρέλα τους, κάνοντάς τους που και που κανά τρισάγιο για την προσφορά τους στις νεανικές μας πλάνες.

ΥΓ: Πάντως στα 80’ς, απ’ τα «καταραμένα» πρεζάκια, προτιμoύσα ως συναναστροφή τον Πλούτο απ’ τους γιγαντιαίους Mushrooms και απέφευγα επιμελώς τις παρέες του Τζανκοθερμαϊκού. Τέσπα….. θα ήθελα όμως πολύ να το δω το ντοκιμαντέρ.

The Motorcycle boy είπε...

Επιβάλλεται νομίζω να το δεις μετά από όσα έγραψες!

Που τον θυμήθηκες τον Πλούτο ρε άθρωπα! Α πα πα!

Δεν συμφωνώ με τα τρισάγια -δεν είμαι υπέρ των κηδειών και τέτοια... Εγώ είμαι περισσότερο ποδοσφαιρικός τύπος -εννοώ, οτι πιτισιρικάς γούσταρα τον Δεληκάρη κι ακόμα και σήμερα (αν ήταν δυνατό) θα πλήρωνα για να τον δω στο Βραδυποριακός -Ταλαιπωριακός. Οι μεγάλοι παίκτες παραμένουν μεγάλοι σε πείσμα των καιρών.

Εντάξει, αν δεν μας θεωρούσε ταγάρια ο Παπαντίνας δεν θα ήξερε να παίζει έτσι όπως έπαιζε.

Ωραίες κουβέντες έγραψες για τη Θεσσαλονίκη -συγκινήθηκε κι η γυναίκα μου που ήταν συμμαθήτρια του γιού του Παπαχατζή.

Άντε γειά μας ρε!

ΗΛ. είπε...

Mια υπεροψία την έχει ο Παπαντίνας,έχει δίκιο ο φίλος από τη Θεσσολονίκη,μπορεί να είναι ξεχωριστός άνθρωπος και ταλέντο αλλά αυτό δεν δικαιολογεί ότι οι άλλοι είναι σκουπίδια.

The Motorcycle boy είπε...

Στο γενικό έχεις δίκιο -ειδικά όμως, δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα. Σαφώς και ο Παπαντίνας θεωρεί τον εαυτό του ξεχωριστό -γι΄αυτό ΑΠΑΙΤΕΙ να μην του φέρονται σαν σκουπίδι. Δες την ταινία και θα καταλάβεις.

Υ.Γ.: Τώρα αν έκραξε και κανέναν που την είχε δει ντεμέκ ροκάς ας πούμε, δεν έγινε και τίποτα -νομίζω;

ΗΛ. είπε...

Βέβαια ούτε να του φέρονται.
Που να την δω βρε την ταινία;

The Motorcycle boy είπε...

Έλα ντε -που να τη βρεις; Εδώ ακόμα και στην Αθήνα, όταν κατέβει από τον Μικρόκοσμο (αν δεν κατέβηκε ακόμα) θα εξαφανιστεί στα αζήτητα κι άντε μετά να την περιμένουμε στα βιντεοκλαμπ ΑΝ δεήσει κανένας να της κάνει διανομή. Αν πάντως την πετύχω ποτέ σε ντιβιντί, θα στην ταχυδρομήσω στα σίγουρα. Θα φας κόλλημα εγγυμένα.

ΗΛ. είπε...

Σ'ευχαριστώ προκαταβολικά.

The Motorcycle boy είπε...

Καλά -κάτσε να το πετύχω και μετά με κερνάς μια μπύρα για να μ΄ευχαριστήσεις αντικαταβολικά, χεχεχε.

ΗΛ. είπε...

Θα στη στείλω και γω ταχυδρομικώς,ή μάλλον με κούριερ για να μη ζεσταθεί χαχα

The Motorcycle boy είπε...

Αν δεν έρθω να την παραλάβω προσωπικώς από την περιοχή σου!

ΗΛ. είπε...

Ναι να περάσεις αφού ανεβαίνεις προς τα πάνω,μια μικρή παράκαμψη θα κάνεις.
Μιάς και μιλάμε για μπύρες,της γυναίκας μου της αρέσει η μπύρα και το ούζο,μη φανταστείς ότι πίνει πολύ,λίγο κάπου κάπου.Όταν βάζει κανένα ούζο τη φωνάζω "πτσιά" χαριτολογόντας(πουτσιά).Για να καταλάβεις ο Πτσιάς είναι ένας χωριανός ο οποίος τα έπινε όλα,μπύρες,ούζα,τσίπουρα,κρασιά όλα και καπνίζει λαθραίο καπνό.Σήμερα είναι 70 χρόνων,πίνει χάπια για την πίεση και μετά μπύρα.
Το "πτσιάς"του το κολλήσανε γιατί πήρε 4 γυναίκες, άλλες νόμιμες άλλες παράνομες,έκανε και 9 παιδιά,μέχρι και με μια πρώτη του ξαδέρφη είχε συζήσει μερικά χρόνια.Είχε ένα τρακτέρ Μπελαρούς εκεί γύρω στο 1970 και πήγε επίσκεψη στους συγγενείς,φεύγοντας πήρε και την ξαδέρφη του να την φιλοξενήσει στο σπίτι του λίγες μέρες,στο δρόμο ο αθεόφοβος όπως αντιλαμβάνεσαι την πήδηξε.Μετά απ'αυτό έκανε ένα παιδί και μ'αυτή,και οι λίγες μέρες έγιναν μερικά χρόνια,ώσπου έφυγε κι αυτή και πήρε άλλη μετά.Αυτά....

The Motorcycle boy είπε...

Χα, τι λες ρε παιδί μου το άτομο! Ευτυχώς δηλαδή που εγώ ανέβασα πίεση από τώρα και γλυτώνω τα έξτρα παιδιά!

ΗΛ. είπε...

Δεν σε παίρνει ο χρόνος εσένα,ο Πτσιάς στα σαρανταπέντε είχε τελειώσει με την τεκνοποιία και συ είσαι ακόμα στον άσσο,συν ότι είχε και πολλές παρτενέρ.

The Motorcycle boy είπε...

Ουφ, ησύχασα τώρα! Χαχαχα

thodoros papadinas είπε...

δεν σε ξερω αλλα μου αρεσει η φιλοσοφια σου για το τι ειναι ροκ και σε ευχαριστω πολυ για τον χρονο σου

The Motorcycle boy είπε...

Εγώ σ΄ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο που είναι ιδιαίτερα τιμητικό για μένα κι ευχαριστώ για αυτό το συνταρακτικό ντοκυμαντέρ. Αν ήξερα οτι θα σχολίαζες θα αφιέρωνα τον τριπλάσιο χρόνο στο άρθρο!
Νομίζω μάλιστα οτι θα σου αρέσουν κάποια από τα σχόλια των αναγνωστών παραπάνω.

Syni Astra είπε...

ωραιο ολο το αρθρο για το θοδωρο πραγματικα...εμενε μαζι μου τα τελευταια 2 χρονια στον πειραια...καναμε hanging out οπως ελεγε..ημασταν μαζι.. η ζωη με το θοδωρο ηταν εντελως συναραστικη τοσο που δε περιγραφεται μονο οσοι ηταν φιλοι του κοντινοι του ανθρωποι μπορουν ισως κατι να πουν γιαυτον.Εντελως παρεξηγημενο ατομο σε ολα τα επιπεδα βεβαια μονος του το δημιουργουσε αυτο γιατι ζουσε σε αλλη διασταση και πολυ λιγοι και λιγα τον ενδιεφεραν.Επαιζε 4 ωρες κιθαρα τη μερα για παρτη του ξεκινωντας απο τα χαραματα..δε τον ενδιεφερε τιποτα εκτος απο τη μουσικη.Ενας απ τους καλυτερουσ κιθαριστες μοναδικος περφορμερ στιχουργος και ολα αυτοδιδακτα....υερμα οι προβες ελεγε..υελος ειχα την τιμη ναμαι η αγαπη του διπλα σενα τεραστιο καλλιτεχνη που ομως δε συμβαδιζε με τιποτα και κανενα πια...ο θεος τον πηρε και τον ξεκουρασε ..ξερω οτι ειναι στο παραδεισο γιατι ηταν μεγαλη ψυχη αλλα πολτ γρηγορα ο παραφεισος θαναι χαμος τωρα που ο θοδωρος πηγε εκει κανεις δε θα ησυχασει..Δε ξεχνθεται παντως με τιποτα και η μουσικη του ..λειπει πολυ

The Motorcycle boy είπε...

Ευχαριστώ πολύ για όσα έγραψες και είναι τιμή μου που τα έγραψες εδώ. Να είσαι καλά γιατί, νομίζω, οτι κάποιος πεθαίνει όταν πάψουν να τον θυμούνται οι δικοί του -μέχρι τότε είναι εδώ και δεν πάει πουθενά.

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι