Τρία αστεία κόμματα

«Οι ψυχοπαθείς κατέλαβαν το άσυλο», έλεγε το προφητικό εκείνο τραγούδι, εξ ου και προκύπτει το ερώτημα: ποιοι είναι οι αντίστοιχοι σημερινοί Fun Boy Three; Εντάξει, ο ένας είναι ο Σαμαράς, ο δεύτερος ο Σπηλιωτόπουλος. Ο τρίτος; Να δεχτούμε και, για χάρη της τέχνης, να αναγορεύσουμε την Αννούλα τη Διαμαντοπούλου σε τρίτο Αστείο Αγόρι; Ας το δεχτούμε μπας και βάλουμε ένα πλαίσιο στον νόμο–πλαίσιο.

Τον οποίο νόμο διάβασα όσο άντεξα. Είχα, βλέπεις, αυτή την απορία –πώς γίνεται να καταργήσεις ένα δικαίωμα που έχει τα ερείσματά του στο οικογενειακό δίκαιο; Μιλάω για το άσυλο.

Όπως ισχύει οτι στο σπίτι του καθενός μας δεν μπορεί να μπουκάρει αέρα-πατέρα ο μπάτσος εκτός αν τον καλέσουμε ή αντιληφθεί οτι τελείται εγκληματική πράξη, έτσι πάει και με τα πανεπιστήμια, τις εκκλησίες, τις εταιρείες και τα μπουρδέλα (εφόσον έχουν άδεια λειτουργίας). Η διαφοροποίηση μεταξύ όλων των υπολοίπων ασύλων και του πανεπιστημιακού ήταν οτι αντί για τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, τον παπά της εκκλησίας, τον κατά νόμο υπεύθυνο της εταιρείας ή την τσατσά του μπουρδέλου, σύμφωνη γνώμη για το μπουκάρισμα των μπάτσων στο πανεπιστήμιο θα έπρεπε να δώσει μια τριμελής επιτροπή (και μάλιστα η γνώμη αυτή να είναι ομόφωνη). Εφόσον βεβαίως (και μην το υποβαθμίσεις αυτό) δεν υπήρχε η υπόνοια τέλεσης εγκληματικής πράξης εντός του ασύλου –σε αυτή την περίπτωση ο μπάτσος μπουκάριζε βουρ.

Διάβαζα λοιπόν στις εφημερίδες οτι το άσυλο επρόκειτο να καταργηθεί μέσω της μη αναφοράς του στον καινούργιο νόμο, άκουσα στις ειδήσεις οτι ο Σάμυ Δέλτας Τζούνιορ είχε βάλει τρεις όρους για συναίνεση -εις εκ των οποίων ήτο η κατάργηση του ασύλου- άκουσα και τη Ντιαμάντα Κάλλας να αγορεύει στη Βουλή: «Το πανεπιστημιακό άσυλο καταργείται, θα ισχύει ότι και στους δημόσιους χώρους» και μπερδεύτηκα ο άτομος!
Δηλαδή, πώς θα ισχύουν τα ίδια με τους δημόσιους χώρους; Θα μπορεί στα πανεπιστήμια να μπαινοβγαίνει ο πάσα ένας (όπως στις πλατείες π.χ.) και να απλώνει ένα αντίσκηνο μετά καταλήψεως ας πούμε (όπως στην πλατεία Συντάγματος); Αν ναι –μια χαρά! Επειδή όμως είμαι άνθρωπος δύσπιστος αποφάσισα να δω τι γράφει το νομοσχέδιο περί του θέματος και νάτο:

Άρθρο 3 -Ακαδημαϊκή Ελευθερία

1. Στα Α.Ε.Ι. κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και τη
διδασκαλία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών.
2. Υπεύθυνος για την τήρηση της παραγράφου 1, καθώς και για την
προστασία και ασφάλεια του προσωπικού και της περιουσίας του Α.Ε.Ι., είναι
ο πρύτανης. Με τον Οργανισμό κάθε ιδρύματος ορίζεται η διαδικασία
διαφύλαξης της ακαδημαϊκής ελευθερίας.
3. Σε αξιόποινες πράξεις που τελούνται εντός των χώρων των Α.Ε.Ι.
εφαρμόζεται η κοινή νομοθεσία.

Έχω λοιπόν κάποιες απορίες, ως συνήθως:

-Όταν λένε οτι κατοχυρώνεται η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών στα ΑΕΙ, χωρίς να προσδιορίζουν το εύρος των ιδεών και χωρίς να περιορίζουν τη φύση των φορέων ιδεών, δεν εννοούν οτι μπορεί π.χ. να μπει ελεύθερα στον χώρο του ΑΕΙ ένας οπαδός του Κρίσνα και να αναπτύξει τη φιλοσοφία του βράζοντας ρύζι με σταφίδες και μοιράζοντάς το στον κόσμο; Αν ναι, τότε δικαιούμαι να υποθέσω οτι μπορεί να μπει στον χώρο του ΑΕΙ και μια ομάδα εξωπανεπιστημιακών αναρχικών οι οποίοι θα κάνουν τη λαϊκή τους συνέλευση –έχω λάθος; Κι αν μπουν και εφόσον η διακίνηση των ιδεών επιτρέπεται δεν μπορούν να μπουκάρουν οι μπάτσοι εκτός αν τους καλέσει ο πρύτανης –όπως και σήμερα δηλαδή!

-Αν τώρα αυτοί που έχουν μπει δεν συνιστούν απειλή για το προσωπικό και δεν επιβουλεύονται την περιουσία του ΑΕΙ ο πρύτανης δεν έχει λόγο να κάνει κάτι –έτσι δε λέει το δεύτερο τμήμα του άρθρου; Άσε που τελικά, όπως αναφέρεται στο ίδιο τμήμα, το κάθε ίδρυμα μπορεί να αποφασίσει όπως γουστάρει περί της διαφύλαξης της ακαδημαϊκής ελευθερίας –άρα, μπορεί και να θεσπίσει κανόνες αυστηρότερους των προηγουμένων περί ασύλου!

-Για το τρίτο τμήμα δεν έχω κάτι να πω –αυτό ίσχυε «από ανέκαθεν» και παραμένει σε ισχύ.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, δεν υπάρχει λόγος να διαμαρτύρονται κατά της κυβέρνησης οι φοιτητές στο θέμα του ασύλου. Αρκεί να κανονίσουν με τον πρύτανή τους και να περάσουν τους κανόνες διαφύλαξης του ασύλου που θεωρούν σωστούς. Έχω άδικο; Πονηρή λοιπόν η Ντάιμοντ Λέιντι! Και το άσυλο δεν θεσπίζει και αφήνει τη δυνατότητα θέσπισής του ανοιχτή, απλώς κάνοντάς το πάσα στα όργανα των ΑΕΙ. Κι όλοι αυτοί που πανηγυρίζουν για την κατάργηση του ασύλου, αν δεν έχουν κάποια στοιχεία τα οποία τους βεβαιώνουν οτι τα ΑΕΙ θα καταργήσουν από μόνα τους το άσυλο είναι απλώς βόιδια και κοροϊδάρες. Αν έχουν στοιχεία, ας μας τα πουν κι εμάς να μην αγωνιούμε.

Και για να τελειώνουμε με την κατάργηση του ασύλου –ποιος είπε στους πανηγυρτζήδες οτι οι πρυτάνεις που μέχρι σήμερα έμπαζαν (ή δεν έμπαζαν) τα ΜΑΤ στα ΑΕΙ θα αλλάξουν τακτική από αύριο; Μπήκε η τσαχπινιά σχετικά με την περιουσία του ΑΕΙ (λες και πριν, υπεύθυνος για την περιουσία του ΑΕΙ δεν ήταν ο πρύτανης αλλά ο φούφουτος) μπας και τρομάξουν –ποιοι; Οι πρυτάνεις; Μια μάντρα κλάσανε στον πρύτανη που κάλεσε ο εισαγγελέας όταν μπήκαν οι απεργοί πείνας στη Νομική, τα ίδια θα γίνουν και σε οποιαδήποτε άλλη φάση. Γιατί το ποιος ευθύνεται για τις καταστροφές σε τέτοιους χώρους είναι ενίοτε πιο ανεξιχνίαστο από το ποιος τελικά σκότωσε τον Τζον Αυλακιώτη. Κι άντε μετά σε κατάσταση πολιορκίας ενός ΑΕΙ από τα ΜΑΤ να πεις οτι φταίνε οι μέσα που σπάνε και όχι οι έξω που πετάνε –άρα, λάδι ο πρύτανης.

Πέρα από το θέμα του ασύλου ακούστηκαν διάφορα για τον συγκεκριμένο νόμο –πλαίσιο, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες αφού αυτά είναι φοιτητικά χωράφια κι όπως θέλουν εκείνοι ας τα οργώσουν. Θα μείνω όμως λίγο στην κουβέντα που έγινε, περί μη συμμετοχής των φοιτητών στην εκλογή πρύτανη ο οποίος ήταν αρχικά να εκλέγεται από εξωτερικούς (από το ΑΕΙ) παράγοντες αλλά τελικά πέρασε το ναζάκι της ΝΔ και θα εκλέγεται μονάχα από ΑΕΙτζήδες (όμως ο κατάλογος υποψηφιοτήτων θα συμπληρώνεται από τους εξωτερικούς). Δυο λοιπόν τα σενάρια:

1. Μια επιτροπή αναγνωρισμένων ακαδημαϊκών της Ελλάδας και του εξωτερικού να επιλέγει πρύτανη (πρόταση Πασόκ).

2. Να εκλέγεται ο πρύτανης από τους καθηγητές και τους εκπροσώπους των φοιτητών του ΑΕΙ (πρόταση ΝΔ).

Τελικά ακολουθείται κάτι ενδιάμεσο –η επιτροπή των αναγνωρισμένων θα προτείνει, το ΑΕΙ θα εκλέγει κι οι εκπρόσωποι των φοιτητών le poulet. Να συγχαρώ εδώ, πρωτίστως, τη ΝΔ για την καινοτόμα πρότασή της να εισηγηθεί αυτό που ήδη ίσχυε και το Πασόκ, δευτερευόντως, για την εκσυγχρονιστική του οπτική με τις επιτροπές των αναγνωρισμένων.

Επειδή έτυχε να έχω προσωπική εμπειρία (σαν παρατηρητής βέβαια!) της λειτουργίας τέτοιων επιτροπών αναγνωρισμένων ακαδημαϊκών της Ελλάδας και του εξωτερικού θα πρέπει να παραδεχτώ οτι πρόκειται περί μεγάλου χαβαλέ. Οι συμμετέχοντες ανήκουν, συνήθως, σε μια από τις εξής κατηγορίες:

-Ξένοι πανεπιστημιακοί που δεν έχουν την παραμικρή επαφή με την ελληνική πραγματικότητα, αλλά τα πολλά κιλά αυθεντίας που διαθέτουν τους εμποδίζουν να αναζητήσουν σχετική πληροφόρηση.
-Έλληνες πανεπιστημιακοί που σταδιοδρομούν στην αλλοδαπή και έρχονται με το υφάκι του επαναπατρισθέντα από τη Γερμανία ο οποίος κυκλοφορεί στο χωριό με τη Μερτσέντα και απορεί συνεχώς: «μα πώς ζείτε έτσι βρε παιδί μου!» (ο παραλληλισμός είναι σχηματικός –προς θεού, δεν έχουν Μερσεντές οι άνθρωποι!)
-Έλληνες πανεπιστημιακοί ελληνικών πανεπιστημιών που κοιτάνε λιγούρικα τους εκπροσώπους των δυο παραπάνω κατηγοριών και κλαίγονται: «εμείς εδώ μοιραζόμαστε το μπικ και τρώμε τυρόπιτα κάθε Πάσχα».

Δεν είμαι εύκαιρος να ορίσω τι ποσοστό των συμμετεχόντων σε αυτές τις επιτροπές ανήκει στις παραπάνω κατηγορίες, πάντως, εντελώς πρόχειρα θα σου πω οτι πρόκειται για περισσότερο από το 50%. Λοιπόν, έχω την υποψία οτι κάτι τέτοιες επιτροπές δεν θα βοηθήσουν στην αναβάθμιση της τριτοβάθμιας παιδείας της χώρας.

Από την άλλη, το υπάρχον σύστημα με τους καθηγητές και τους εκπροσώπους των φοιτητών να εκλέγουν πρύτανη έχει αποδειχτεί κάπως, λίγο, πιθανώς, ίσως, ει δυνατόν.... με μια κουβέντα πρόκειται περί αισχρά συναλλακτικού συστήματος. Δούναι και λαβείν, θα σε ψηφίσω αν μου φτιάξεις την τάδε έδρα, τσίμπα και μια κομματική γραμμή, δώσε και μένα μπάρμπα. Και φυσικά το καινούργιο σύστημα θα είναι μια από τα ίδια. Απλώς θα κοπεί ολίγο από το πουλ μουρ των φοιτητοπατέρων (αλλά η κομματική γραμμή θα εξακολουθεί να περνάει). Κι όσο για το κοσμογονικό γεγονός οτι τους υποψήφιους πρυτάνεις θα προτείνει η επιστημονική επιτροπή που λέγαμε παραπάνω –σιγά τα ωά! Ο πρύτανης που θα εκλεγόταν με την προηγούμενη μέθοδο, 99% θα είναι μέσα στους προτεινόμενους υποψήφιους (το 1% αφορά πρυτάνεις χωρίς διδακτορικό αν υπήρξαν τέτοιοι μέχρι σήμερα).

Άρα λοιπόν –στις βασικές του γραμμές –ο καινούργιος νόμος πλαίσιο είναι «μια απ΄τα γίδια». Κι ακόμα γελάω με το τρικάκι της υπουργού που κουβάλησε ένα μπαούλο νομολογία για να δείξει οτι απλουστεύει τα πράγματα –ποιος το σκέφτηκε άραγε; Γελάω γιατί και ο προηγούμενος νόμος –πλαίσιο, τόσος ήταν, σαν αυτόν που ψηφίστηκε τώρα. Αλλά κατά τη διάρκεια εφαρμογής του βγήκαν τόσες εγκύκλιοι, αποφάσεις, προεδρικά διατάγματα και νόμοι που σχηματίστηκε μισό μπαούλο. Το άλλο μισό μπαούλο γέμισε με νόμους που δεν ισχύουν πια αλλά τους βάλανε για μπούγιο.

Φτιάξανε λοιπόν έναν νόμο που δεν κάνει τίποτα απολύτως κι έτσι η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου παραμένει πιστή στον τιποτισμό της (απορώ μάλιστα πώς δεν έχει γίνει καλτ για τους καμένους τριαντάρηδες φαν του είδους). Πραγματικά, η τωρινή κυβέρνηση αγωνίζεται να ξεπεράσει σε ανικανότητα κι αυτή ακόμα την κυβέρνηση –θεσμό του Κωστάκη! Δυο χρόνια τώρα σχεδιάζουν, ανακοινώνουν, διαβουλεύονται και στο τέλος τα παίρνουν όλα πίσω! Έχουμε λοιπόν μια πλατωνική κυβέρνηση, πώς ερωτοτροπούν κάτι αγνά, αμόλυντα ζευγάρια χωρίς ν΄αγγίζονται; Έτσι ακριβώς κυβερνάνε κι αυτοί.

Και να πεις οτι δε μπάζει από παντού η τριτοβάθμια εκπαίδευση!

Από την εποχή που ήμουνα φοιτητής φωνάζαμε κατά του μοναδικού συγγράμματος που έδινε υπερεξουσίες στον διδάσκοντα καθηγητή. Θα δίνουνε, λέει, και ηλεκτρονικά συγγράμματα από δω και πέρα –αλήθεια; Κι από ποιο σύγγραμμα θα μπαίνουν τα θέματα στις εξετάσεις;

Από την εποχή των πρώτων ελληνικών πανεπιστημίων οι φοιτητές ξελαρυγγιάζονται για περισσότερα κονδύλια στην παιδεία (αίθουσες, εποπτικά μέσα διδασκαλίας, βιβλιοθήκες, στέγαση, σίτιση κλπ). Ο καινούργιος νόμος ανοίγει (λένε) τη δυνατότητα εισροής ιδιωτικών κονδυλίων στα πανεπιστήμια. Υπέροχα! Σα να το βλέπω μπροστά μου να έρχεται ο CEO της Novartis για να επιλέξει τι απ΄όλα θα χρηματοδοτήσει: τα ερευνητικά προγράμματα του Φυσικού Αθηνών, ή τις κοσμογονικές ανακαλύψεις του Χημικού Πάτρας; Ρε λεβέντες –καλά, η κυβέρνηση έχει το ακαταλόγιστο στην παπαρολογία (και στη νομοπαρασκευή) αλλά εσείς που διαμαρτύρεστε για το γεγονός οτι ξεπουλιούνται τα πανεπιστήμια στους ιδιώτες, πώς την έχετε δει; Μαλάκες ή πονηροί;

Βαριέμαι να συνεχίσω την απαρίθμηση των προβλημάτων των πανεπιστημίων τα οποία δεν αγγίζει καν ο νόμος –πλαίσιο γι΄αυτό περνάω κατευθείαν στο ρεζουμέ: καταπληκτικός νόμος –πλαίσιο, ηλιθιοδέστερος και ευθυνοφοβότερος δεν θα μπορούσε να γίνει!
Γι΄αυτό άλλωστε ψηφίστηκε με ευρεία συναίνεση, αν ο συγκεκριμένος νόμος είχε το παραμικρό θετικό στοιχείο θα το πολεμούσαν μέχρι θανάτου τα κόμματα της αντιπολίτευσης κι αν είχε αρνητικά στοιχεία θα τα διατυμπάνιζαν για να πάρουν τη δόξα. Αλλά αυτοί όχι μόνο το ψήφισαν –πανηγύριζαν κιόλας επειδή καταργήσανε το άσυλο και τσακώνονταν για το ποιος είχε προτείνει πρώτος τις βλακώδεις διατάξεις του νόμου! Εντάξει, η τιμημένη αριστερά διαφώνησε και το ακόμα πιο τιμημένο ΚΚΕ δήλωσε για πολλοστή φορά την ανυπακοή του (αυτή η στάση ανυπακοής του ΚΚΕ θα πρέπει να μελετηθεί πάντως, επειδή για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία εμφανίζεται ανυπάκουος προβοκάτορας, σε λίγο θα μπερδευτούν κι οι ίδιοι σχετικά με το από ποιους παίρνουν εντολές και ποιους προβοκάρουν).

Διαβάζω όσα έγραψα μέχρι τώρα και κοντεύω να πεθάνω από τη νύστα, σταματάω λοιπόν και πες μου τώρα εσύ τι φταίει; Έχασα το σπινθηροβόλο στυλ γραψίματός μου ή το όλο θέμα είναι πιο βαρετό από παρακολούθηση αγώνα μπάτμιγκτον σε διασυλλογικό επίπεδο;

Πάμε παρακάτω »

Ήταν ο Δαρβίνος εγκληματολόγος;

Θυμάμαι πριν κάτι αιώνες, όταν απείχα μόλις 2-3 μαθήματα από την απόκτηση πτυχίου κοινωνιολογίας, με είχε πιάσει η πρεμούρα της άμεσης επαγγελματικής αποκατάστασης. Σ΄αυτή τη χώρα όταν λέμε άμεση επαγγελματική αποκατάσταση εννοούμε: μπάτσος, στρατιωτικός, παπάς ή καθηγητής παύλα δάσκαλος. Είχα ξεκινήσει λοιπόν το ψάξιμο της πιθανότητας διορισμού σε θέση καθηγητή γυμνασιολυκείου, οπότε, μαζί με άλλους τελειόφοιτους ανακαλύψαμε οτι τελικά τα όνειρα είναι «πουλιά ταξιδιάρικα» που έλεγε κι ο Ζορζ Μουστακί Καλογιάννης. Κοντολογίς, καταλάβαμε οτι αν δεν είχαμε ισχυρό σύλλογο να καρφώσει το μάθημα της κοινωνιολογίας σε διδακτικές ύλες, πανελλαδικές εξετάσεις και όλα τα σχετικά, διορισμό δε βλέπαμε. Και μην το αντιμετωπίζεις σαν ξερό διορισμό, λάβε υπόψη οτι όσο αυξάνεται η βαρύτητα ενός μαθήματος τόσο αυξάνονται και οι φροντιστηριακές ώρες που χρειάζονται για την «κατανόησή» του.
Για να μη σε κουράζω ο, νεοσύστατος τότε, σύλλογος Κοινωνιολόγων ποτέ δεν κατάφερε να βρει επαρκές εκβιαστικό έρεισμα προκειμένου να επηρεάσει τα πράγματα προς όφελός του (όπως έκαναν και κάνουν άλλοι επαγγελματικοί σύλλογοι) κι έτσι το μάθημα της Κοινωνιολογίας ποτέ δεν απέκτησε ιδιαίτερη βαρύτητα.

Γιατί στα έγραψα όλα αυτά; Σαν προλεγόμενα -προκειμένου να ισχυριστώ οτι η φύση των μαθημάτων που διδάσκονται στα σχολεία καθορίζεται κυρίως από τη δυναμική των σχετικών επαγγελματικών συλλόγων παρά από τις υποτιθέμενες ανάγκες των μαθητών. Και για να κλείσω το θέμα της Κοινωνιολογίας (μη νομίζεις κιόλας οτι κάνω κάποια προπαγάνδα για το μάθημα) θα σου πω οτι σύμφωνα με τελευταία έρευνα σε μαθητές ελάχιστο (2-5%) ήταν το ποσοστό εκείνων που θα ήθελαν να διδαχθούν το συγκεκριμένο μάθημα. Εντάξει, ποτέ δεν το διδάχτηκαν σωστά γι΄αυτό και δεν έχουν ολοκληρωμένη άποψη επί του θέματος, θα μπορούσα να ισχυριστώ, αλλά το γεγονός παραμένει. Κι άμα δεν θέλουν τα παιδιά να κάνουν Κοινωνιολογία ας πάνε να κάνουν ζίου ζίτσου, δικό τους θέμα –τι με κόφτει εμένα;

Δεν θα έκανα καθόλου κουβέντα για όλα τα παραπάνω αν δεν διάβαζα στο Έθνος αυτό το καταπληκτικό άρθρο, που τιτλοφορείται:

«Στην Ελλάδα φοβούνται ακόμη... τον Δαρβίνο»

Να σημειώσω οτι τον Δαρβίνο τον φοβάμαι κι εγώ (μαζί με την Ελλάδα) επειδή η θεωρία του: α) είναι πλέον παρωχημένη και β) έχει αποτελέσει βάση για τις ναζιστικότερες των παρανοήσεων.
Προσοχή –δεν λέω οτι ο Δαρβίνος ήταν για τα μπάζα (η θεωρία του περί Εξέλιξης των ειδών ήταν όντως κοσμογονική), ούτε υποστηρίζω οτι ο Δαρβίνος ήτανε μπάρμπας του Αδόλφου! Απλώς αναφέρω αυτά που συνέβησαν ΛΟΓΩ ΚΑΤΑΧΡΗΣΗΣ των θεωρητικών του συμπερασμάτων. Πάμε παρακάτω:

«Εξοστρακίζουν τη Βιολογία από το νέο γενικό αλλά και τεχνολογικό λύκειο, καθώς, όπως επισημαίνουν επιστημονικές ενώσεις αλλά και κορυφαίοι πανεπιστημιακοί, το μάθημα υποβαθμίζεται σε μία περίοδο όπου η συγκεκριμένη επιστήμη θα έπρεπε να βρίσκεται στον πυρήνα της Παιδείας.»

Εδώ λοιπόν είναι το ρεζουμέ της υπόθεσης –τουτέστιν κόβουν ώρες από το μάθημα βιολογίας και ξεσηκώθηκε ο επαγγελματικός κλάδος γιατί χάνει λεφτά. Φυσιολογική η αντίδρασή τους αλλά αυτό το «η συγκεκριμένη επιστήμη θα έπρεπε να βρίσκεται στον πυρήνα της Παιδείας» με προβλημάτισε λιγάκι.

«Οι έξι πανεπιστημιακοί που υπογράφουν την επιστολή: Γεώργιος Γραμματικάκης, ομότιμος καθηγητής Πανεπιστήμιου Κρήτης, Φώτης Καφάτος, καθηγητής στο Imperial College London, Αχιλλέας Γραβάνης, Ελευθέριος Ζούρος, Αλέξης Καλοκαιρινός και Ελευθέριος Οικονόμου- επισημαίνουν ότι η Βιολογία αποτελεί τον κρίκο μεταξύ των θετικών και ανθρωπιστικών επιστημών, που "δεν μπορούν να συζευχθούν σ΄ ένα γόνιμο και ολοκληρωμένο σύνολο χωρίς αυτή"».

Για να έρθει η επόμενη ακριβώς παράγραφος και να επιβεβαιώσει τους φόβους μου –πρόσεξε: οι θετικές και οι ανθρωπιστικές επιστήμες δεν μπορούν να ΣΥΖΕΥΧΘΟΥΝ σ΄ένα ΓΟΝΙΜΟ και ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ ΣΥΝΟΛΟ χωρίς τη Βιολογία!!!!! Τι μας λένε εδώ οι έξι υπέροχοι πανεπιστημιακοί; Οτι η Βιολογία ΔΕΝ είναι μια ακόμα θετική επιστήμη, η βιολογία πατάει και στις ανθρωπιστικές. Πριν την εξετάσουμε αυτή την άποψη ας δούμε ακόμα μια παράγραφο του άρθρου σχετική με την επιστολή των πανεπιστημιακών:

«Μάλιστα, απευθύνουν έκκληση στην κ. Διαμαντοπούλου να επανεξετάσει το μάθημα της Βιολογίας στο πρόγραμμα του γυμνασίου και του λυκείου, υπό το πνεύμα όχι μόνο των εφαρμογών της αλλά και της καλλιέργειας μιας υγιούς κοινωνικής συνείδησης.»

Εντάξει –το είδαμε, δεν υπάρχει πλέον περιθώριο παρερμηνείας. Οι συγκεκριμένοι πανεπιστημιακοί υποστηρίζουν την άποψη οτι η Βιολογία σαν επιστήμη, δεν μελετά μονάχα τα βιολογικά χαρακτηριστικά του ανθρώπινου οργανισμού αλλά μπορεί ΝΑ ΑΠΟΦΑΝΘΕΙ ΚΑΙ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. Απίθανο;

Για να το σπάσω σε λιανά αυτό το πράγμα θα φέρω ένα παράδειγμα από άλλο άρθρο:

«Τα αγόρια που φέρουν το λεγόμενο «γονίδιο του πολεμιστή» είναι πιθανότερο να μπλέξουν σε συμμορίες και να γίνουν μάλιστα τα πιο βίαια μέλη τους, δείχνει νέα αμερικανική μελέτη, ενισχύοντας έτσι προηγούμενες αναφορές για την κληρονομική βάση της επιθετικότητας.
«Αν και οι συμμορίες τυπικά θεωρούνται κοινωνικό φαινόμενο, η έρευνά μας δείχνει ότι οι ποικιλίες ενός συγκεκριμένου γονιδίου MAOA [...] παίζουν σημαντικό ρόλο» σχολιάζει στο Livescience.com ο καθηγητής Βιοκοινωνικής Εγκληματολογίας Κέβιν Μπίβερ, επικεφαλής των ερευνητών στο Πανεπιστημιακό Πανεπιστήμιο της Φλόριντα....

Προηγούμενη μελέτη το 2006 ενοχοποιούσε το γονίδιο MAOA στην αυξημένη επιθετικότητα που καταγράφεται μεταξύ των ιθαγενών της φυλής Μαορί στη Νέα Ζηλανδία.

Το γονίδιο MAOA περιέχει την πληροφορία για τη σύνθεση ενός ενζύμου (αναστολέας της μονοαμινοξιδάσης Α) το οποίο απενεργοποιεί νευροδιαβιβαστές όπως η ντοπαμίνη και η σεροτονίνη. Οι ουσίες αυτές, που δρουν ως χημικοί αγγελιαφόροι στον εγκέφαλο, σχετίζονται με τη διάθεση και πιθανώς με την επιθετικότητα. Οι ποικιλίες του γονιδίου που φαίνεται ότι ξυπνούν τα ένστικτα του πολεμιστή μειώνουν την παραγωγή του ενζύμου και ανεβάζουν έτσι τα επίπεδα των νευροδιαβιβαστών.

«Επιπλέον, διαπιστώσαμε ότι με βάση τις ποικιλίες αυτού του γονιδίου μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα μέλη συμμοριών τα οποία είναι πιθανότερο να συμπεριφερθούν βίαια και να χρησιμοποιήσουν όπλα από τα μέλη που είναι λιγότερο πιθανό να κάνουν οτιδήποτε από τα δύο» προσθέτει.»

Μια ομορφιά –έτσι; Τα παιδιά που μπλέκονται σε συμμορίες το κάνουν λόγω γονιδίου (όπως μας διαβεβαιώνει ένας ΒΙΟΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΛΟΓΟΣ!!!) Βέβαια, οι επιστημοναράδες πετάνε ένα «πιθανώς» και κάποιο «συνήθως» για να μην τους πάρουν με τα λεμόνια αλλά στο συμπέρασμα είναι κάθετοι: μπορούν να ξεχωρίσουν τους ΠΙΘΑΝΟΥΣ ΑΥΡΙΑΝΟΥΣ εγκληματίες.
Κι αν νομίζεις οτι αυτά είναι φούμαρα από ταινίες επιστημονικής φαντασίας πάρε ένα λινκ όπου το γονίδιο της επιθετικότητας λήφθηκε υπόψη για να μειωθεί η ποινή κάποιου.

Να μη σε κουράσω με παραδείγματα, κάπου θα έχεις ακούσει κι εσύ για τις προόδους της Βιολογίας σε επίπεδο μάλιστα να μπορούν να εξαχθούν συμπεράσματα για την ανθρώπινη συμπεριφορά από βιολογικά ευρήματα.

Υποστηρίζω οτι η συγκεκριμένη θέση είναι κατά πρώτον φασιστική και κατά δεύτερον ντετερμινιστική –και εξηγούμαι:

-Φασιστική είναι μια «επιστημονική» θέση η οποία προσδίδει χαρακτήρα ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΗΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ σε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, ΠΡΙΝ ΑΚΟΜΑ Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΕΚΔΗΛΩΘΕΙ. Όλοι γνωρίζουμε οτι απόψεις του τύπου «όλοι οι έτσι είναι γιουβέτσι» (όλοι οι Εβραίοι είναι φιλοχρήματοι, όλοι οι μαύροι είναι διανοητικά κατώτεροι, όλοι οι άρειοι είναι διανοητικά ανώτεροι) είναι ναζιστικές απόψεις –όχι μόνο επειδή η απόδειξή τους δεν έχει καμιά σχέση με τις παραδεκτές επιστημονικές μεθόδους αλλά και γιατί το άτομο (Εβραίος, μαύρος, άρειος) δεν μπορεί να κάνει ΤΙΠΟΤΑ προκειμένου να μεταβάλει την κατάστασή του. Δεν πάει να διαβάζει ο μαύρος και να γίνεται καθηγητής πανεπιστημίου; ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ θα παραμένει πιο ηλίθιος από τον άρειο μποντυμπιλντερά που δεν έμαθε να βάζει ούτε την υπογραφή του.
Ας φύγουμε όμως από τον ναζισμό κι ας πάμε στον φασισμό: Ο διαθέτων το τάδε «γονίδιο επιθετικότητας» θα εκδηλώσει επιθετική (εκτός ορίων) συμπεριφορά όσο κι αν χτυπάει τον κώλο του στο πάτωμα για να το αποφύγει. Αφαιρείται έτσι από το άτομο η δυνατότητα επιλογής –είσαι έτσι άρα θα κάνεις αυτό, πάει και τελείωσε. Κι αν δεν μας πιστεύεις δες τους Μαορί! Είναι επιθετικοί λόγω γονιδίου, όχι λόγω της θέσης τους στο κοινωνικό περιβάλλον! Δηλαδή, άμα πάρεις ένα νεογέννητο Μαορί και το δώσεις στη Μαντόνα να το αναθρέψει δεν θα καταφέρεις τίποτα –όταν το νεογέννητο σταθεί στα πόδια του θα βουτήξει το δόρυ και θα τη σουβλίσει Like a Virgin. Διότι έχει το «ένστικτο του πολεμιστή»!!! Το οποίο το διαθέτουν, αν θες να ξέρεις, και κάποια παιδιά του δυτικού κόσμου (λόγω γονιδίου) κι ας μην έχει υπάρξει πόλεμος στη γονεακή τους αλυσίδα για γενιές ολόκληρες! Αν αυτά είναι επιστημονικά συμπεράσματα, εγώ είμαι ο Ταράς Μπούλμπα!

-Το θέμα του ντετερμινισμού είναι εξίσου σημαντικό. Ντετερμινισμός σημαίνει «μονοδιάστατος απόλυτος καθορισμός», τουτέστιν κάποια πράγματα καθορίζονται σε απόλυτο (ή σχεδόν απόλυτο) βαθμό από ΕΝΑΝ ΜΟΝΟ παράγοντα. Εκεί την πάτησε κι ο μαρξισμός, μια (κατά τα άλλα) διορατική και τρομακτικά ακριβής θεωρία –βλέπεις, η άποψη του Μαρξ οτι «το κοινωνικό εποικοδόμημα καθορίζεται ΣΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ από την οικονομική υποδομή» ροκάνισε μοιραία την ορθότητα της θεωρίας, όσο κι αν ο θείος Κάρολος προσπάθησε να το σώσει αναφέροντας το «σε τελευταία ανάλυση». Η άποψη οτι κάποιοι βιολογικοί παράγοντες καθορίζουν καίρια την κοινωνική συμπεριφορά είναι το απαύγασμα του ντετερμινισμού –αυτό, από μόνο του ακυρώνει την θεωρητική ορθότητα των απόψεων. Και δεν το λέω εγώ –το λέει ο Καστοριάδης μαζί με 29 ακόμα ειδικούς πλυντηρίων.

Έγραψα στον πρόλογο οτι η βαρύτητα των μαθημάτων στο σχολικό πρόγραμμα καθορίζεται από την ειδική βαρύτητα των επαγγελματικών συλλόγων που σχετίζονται με αυτά και μπορώ να στο αποδείξω:

«Η Γενική Συνέλευση του τμήματος Βιολογικών Εφαρμογών και Τεχνολογιών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, για να προσθέσει: "Αυτά στον ΄Αιώνα της Βιολογίας΄, όταν παγκοσμίως, εύλογα, ενδυναμώνεται η διδασκαλία των βιολογικών επιστημών, επειδή ακριβώς οι εφαρμογές τους καθορίζουν με καλπάζοντα ρυθμό πλήθος πτυχών της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, την υγεία των πληθυσμών κ.ά.".

Η Πανελλήνια Ένωση Βιοεπιστημών αναφέρει ότι αυτές οι επιλογές για τη διδασκαλία της Βιολογίας ουσιαστικά μειώνουν τις ώρες και συρρικνώνουν το ακροατήριό της. "Θα στερήσουν από τον μαθητή την αναγκαία γνώση ώστε να διαμορφώνει υπεύθυνες για τον εαυτό του, την κοινωνία και το περιβάλλον στάσεις και συμπεριφορές", τονίζουν τα μέλη της Ενωσης, προσθέτοντας πως θα εξαντλήσουν όλα τα μέσα, προκειμένου "η καταδίκη του μαθήματος της Βιολογίας να μην περάσει".»

Η Πανελλήνια Ένωση Βιοεπιστημών λοιπόν θα εξαντλήσει όλα τα μέσα προκειμένου να μη χαθεί καμιά διδακτική ώρα μαθήματος στα σχολεία (και άρα να μη χαθούν θέσεις βιολόγων καθηγητών) αλλά ας μην αμελούμε το γεγονός οτι «οι εφαρμογές των βιολογικών επιστημών καθορίζουν με καλπάζοντα ρυθμό πλήθος πτυχών της κοινωνικής και οικονομικής ζωής, την υγεία των πληθυσμών κ.α.»

"Πλήθος πτυχών" -να το δούμε αυτό:

-Βιολογία και κοινωνική ζωή. Αν μπορέσουμε να εντοπίσουμε κάποια βιολογικά στοιχεία (γονίδια ή ξέρω ΄γω τι) που προκαθορίζουν συμπεριφορές τότε θα γίνει εφικτή και η ανάλογη βιολογική λοβοτομή η οποία θα αχρηστεύει το γονίδιο της επιθετικότητας ή το γονίδιο της τεμπελιάς ή το γονίδιο της «παρά φύση» σεξουαλικότητας; Ή μήπως θα αρκεστούμε απλώς στο να απομονώνουμε τα άτομα με τα παραπάνω γονίδια; Καμιά εξοριούλα, τίποτα ορυχεία να σπάνε πέτρες, κάποιο ψυχιατρείο ίσως;

-Βιολογία και οικονομική ζωή. Έχω κάπου διαβάσει οτι μπορεί να διαγνωστεί βιολογικά η προδιάθεση εμφάνισης καρκίνου στο άτομο -αυτή η εξέταση θα ήταν χρήσιμη σε μια ασφαλιστική εταιρεία ή σε κάποιον εργοδότη ο οποίος ενδιαφέρεται να μην πληρώνει τζάμπα άρρωστους εργαζόμενους. Πολύ περισσότερο δε, στη συγκεκριμένη περίπτωση, το εργασιακό περιβάλλον, η βιομηχανική μόλυνση, το εργασιακό άγχος και όλα αυτά απενοχοποιούνται –κανένας δεν φταίει για την εμφάνιση καρκίνου εκτός από το γονίδιο. «Ήταν να το πάθει και το έπαθε». «Κισμέτ». «Κιέ σερά σερά». Το αναπόφευκτο, ο θεός –εκεί μας καταλήγει η επιστήμη της βιολογίας!

-Βιολογία και υγεία των πληθυσμών. Εντάξει, εκεί θέλω να πιστεύω οτι υπάρχει η συμβολή της συγκεκριμένης επιστήμης και γι΄αυτό άλλωστε ΔΕΝ την αμφισβητώ ΣΕ ΕΠΙΠΕΔΟ ΘΕΤΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ.

Αλλά, βρε παιδί μου, εντάξει –από την εποχή που ο Φουκουγιάμα αποφάσισε με προεδρική εντολή να κηρύξει το «τέλος των ιδεολογιών» κάτι θα έπρεπε να εμφανιστεί για να εξηγεί την κοινωνική συμπεριφορά. Βρήκανε τη βιολογία κι έτσι αθωώθηκε το κοινωνικό σύστημα, αυτό δεν διαφέρει σε τίποτα από την προτεσταντική ηθική η οποία ενδυνάμωσε (τσιμέντωσε πες καλύτερα) το πνεύμα του καπιταλισμού, όπως είχε εξακριβώσει ο τεράστιος Μαξ Βέμπερ. Γνωστά είναι τα πράγματα όπως γνωστός είναι κι ο ολοκληρωτισμός της Δύσης –αλλού είναι εμένα η απορία μου.

Ήταν ανάγκη, για να μη χαθούν κάποιες θέσεις καθηγητών βιολογίας στα σχολεία να αποθεωθούν τέτοιες φασιστικές ιδέες τις οποίες μάλιστα βρέθηκαν να προσυπογράφουν αξιοσέβαστοι επιστήμονες;

Σιγά ρε παιδιά –χαλαρώστε. Κι αν κόψουν ώρες Βιολογίας το μάθημα θα παραμείνει στις πανελλαδικές (άρα το φροντιστήριο είναι δεδομένο). Άσε που, σαν ειδικοί και παντογνώστες, θα πάρετε και τις ώρες της Αγωγής του Πολίτη, της Κοινωνικής Αγωγής και ότι άλλο σχετικό διδάσκεται στα σχολεία –τι ξέρουν άλλωστε περί αυτών οι νομικοί και οι κοινωνιολόγοι; Εσείς λύσατε μέχρι το πρόβλημα της επιθετικότητας των Μαορί, σ΄αυτά θα κωλώσετε;

Πάμε παρακάτω »

Τα σαλιάρικα σκυλιά του Παβλώφ

Είχα πάντα αυτή την εντύπωση, οτι η επικοινωνία μεταξύ της, εκάστοτε, κυβέρνησης και των κοινωνικών ομάδων μοιάζει να γίνεται με τη μέθοδο των σκυλιών του Παβλώφ. Καλλιεργούνται δηλαδή κάποια αντανακλαστικά που ωθούν στην αυτόματη επανάληψη της πράξης (ακόμα και στην αυτόματη επανεμφάνιση συγκεκριμένων αισθημάτων) σαν απάντηση σε συγκεκριμένο ερέθισμα (το γνωστό Παβλοφικό «χτύπημα του κουδουνιού»).

«Χτυπάει το κουδούνι» η κυβέρνηση διαρρέοντας, για παράδειγμα, το περιεχόμενο μιας νομοθετικής πράξης, απαντά αντανακλαστικά η σχετική κοινωνική ομάδα. Λίγο ενδιαφέρει το περιεχόμενο της νομοθετικής πράξης κι ακόμα λιγότερο επηρεάζει το προσδοκώμενο αποτέλεσμα της νομοθετικής πράξης στο σύνολο της κοινωνικής ζωής (επειδή οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες δεν είναι εκπαιδευμένες -με την Παβλοφική έννοια του όρου- ώστε να αντιδρούν σε θέματα που δεν τις αφορούν ονομαστικά).
Η αντανακλαστική απάντηση της άμεσα σχετιζόμενης με την νομοθετική πράξη κοινωνικής ομάδας λαμβάνει υπόψη της το υποθετικό περιεχόμενο της πράξης μόνο σε επίπεδο προφάσεων εφόσον η ίδια η απάντησή της καθορίζεται από άλλους παράγοντες. Τέτοιοι παράγοντες είναι, για παράδειγμα, η άποψη της κοινωνικής ομάδας για την κοινωνική θέση που κατέχει (αν θεωρεί οτι είναι ευνοημένη αντιτίθεται εκ των προτέρων σε κάθε αλλαγή, αν θεωρεί οτι είναι υποβαθμισμένη βλέπει θετικά την αλλαγή), η κομματική σχέση μεταξύ νομοθετούντος και ηγεσίας της κοινωνικής ομάδας κ.λ.π.

Να δώσω παράδειγμα; Το πρόσφατο σήριαλ με τους ιδιοκτήτες ΤΑΞΙ. Η ηγεσία τους (εμφανώς νεοδημοκρατικής απόχρωσης) διαπραγματεύτηκε με τον Ρέππα το άνοιγμα των κλειστών επαγγελματικών αδειών σε όλη την υπόλοιπη χώρα εκτός Αθήνας και Θεσ/νίκης. Για να κάνει αυτή την «παραχώρηση» η ιδιοκτησία των ΤΑΞΙ έλαβε την υπόσχεση της δυνατότητας μετατροπής της άδειας ΤΑΞΙ σε άδεια μισθωμένου οχήματος ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ (βλέπε βανάκι). Θα αναρωτηθείς τώρα –μα δεν πρόκειται για μια ευθεία διαπραγμάτευση στη βάση των συμφερόντων;Κι αν είναι έτσι, τι Παβλοφικές σαχλαμάρες μάς λες;
Λέω λοιπόν οτι σαφώς και δεν πρόκειται για μια, ας την ονομάσουμε εκλογικευμένη, διαπραγμάτευση. Επειδή η νεοδημοκρατική ηγεσία των ιδιοκτητών ΤΑΞΙ ήρθε από θέση «αν δεν μας δώσεις θα βάλουμε το Σαμαρά να φωνάζει» (αν επρόκειτο για ΠΑΜίτικη ηγεσία, η θέση θα ήταν «ότι και να μας δώσεις εμείς δεν θα το δεχτούμε μέχρι να βγούμε από την ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ»). Επίσης, η ηγεσία ενός κλειστού κλάδου φυσικά εμφορείται από τη λογική «όποιος πάει να πειράξει το επάγγελμα μάς βλάφτει».
Όταν ο επόμενος Ραγκούσης διέδωσε οτι ΔΕΝ θα περάσει το προσυμφωνημένο προεδρικό διάταγμα Ρέππα (χωρίς να πει ΤΙ θα περάσει τελικά), οι ιδιοκτήτες ΤΑΞΙ αντέδρασαν καθαρά Παβλοφικά: «στο δρόμο μέχρι να φύγουν» (σου θυμίζει κάτι αυτό;)
Από την άλλη πλευρά βέβαια, το σωματείο των οδηγών ΤΑΞΙ που θεωρεί οτι βρίσκεται σε δυσχερή θέση, άρα ο κάθε σχετικός νόμος το πιθανότερο είναι πως θα τους ωφελήσει –αντέδρασε θετικά στην προοπτική του καινούργιου νόμου Ραγκούση (ΧΩΡΙΣ ΚΑΙ ΠΑΛΙ να γνωρίζει περί τίνος πρόκειται).
Και οι υπόλοιπες κοινωνικές ομάδες; Μα φυσικά, επειδή δεν είναι εκπαιδευμένες να αντιδρούν σε θέματα που δεν φαίνεται να τις αφορούν απλώς σφύριξαν αδιάφορα μέχρι τα αποτελέσματα των αντιδράσεων των ταξιτζήδων να τις πλήξουν άμεσα. Και τότε, η αντίδρασή τους καθορίστηκε από Παβλοφικούς όρους (δηλαδή βασίστηκε στην εκ των προτέρων θέση τους αναφορικά με την κυβέρνηση και τους ταξιτζήδες).
Μέχρι σήμερα δεν άκουσα έναν να λέει οτι τα ΤΑΞΙ είναι πανάκριβα, άθλια και πληρώνονται διπλοκούρσες όταν δεν κλέβουν με το ρολόι –δεν άκουσα έναν να αναφέρει οτι σε συνθήκες φόρτου είναι σχεδόν αδύνατο να βρεις ΤΑΞΙ στις μεγάλες πόλεις κι οτι οι ταξιτζήδες συνήθως επιλέγουν διαδρομή για να πάρουν πελάτη. Δεν ισχυρίζομαι οτι ο νόμος Ραγκούση θα τα λύσει όλα αυτά γιατί απλούστατα ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ νόμος Ραγκούση. Λέω απλώς οτι οι ταξιτζήδες δεν είναι και το πρότυπο του συμπαθούς επαγγελματικού κλάδου –έχω μια τέτοια εντύπωση.

Ενώ λοιπόν έδειξα παραπάνω οτι από την πλευρά της κυβέρνησης χρησιμοποιείται η Παβλοφική μέθοδος για την επικοινωνία της με τις κοινωνικές ομάδες, μου είναι δύσκολο (έως και αδύνατο) να δείξω οτι η ίδια μέθοδος χρησιμοποιείται ΚΑΙ από τις κοινωνικές ομάδες. Για να το κάνω πιο λιανά, ενώ μεν πιστεύω οτι το «χτύπημα του κουδουνιού» από την πλευρά των κοινωνικών ομάδων θα προκαλούσε την αντανακλαστική αντίδραση της κυβέρνησης, δεν βλέπω κάποια ομάδα να «χτυπάει» με ευκρίνεια «το κουδούνι». Τα σκυλιά του Παβλώφ είχαν μάθει οτι τα τρία κουδουνίσματα σήμαιναν φαγητό κι όταν τα άκουγαν, έτρεχαν τα σάλια τους. Αν όμως τα κουδουνίσματα ήταν δύο ή τέσσερα, τότε τι γινόταν; ΤΙΠΟΤΑ, εκτός εάν τα σκυλιά είχαν εκπαιδευτεί οτι τα δύο κουδουνίσματα, για παράδειγμα, σήμαιναν ΚΑΤΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ.

Για να το αναπτύξω, θα φτιάξω ένα μοντέλο που στηρίζεται σε απλές παραδοχές (υποθέτοντας βάσιμα οτι το απλοποιημένο μοντέλο μου δεν διαφέρει δραματικά από την, περιπλοκότερη, κοινωνική κατάσταση). Θα υποθέσω λοιπόν οτι το Παβλοφικό φαγητό των πολιτικών είναι η κατάληψη της εξουσίας –το «κουδούνι που χτυπάει» σημαίνει γι΄αυτούς οτι θα πάρουν την (ή θα παραμείνουν στην) κυβέρνηση. Αυτό βέβαια σημαίνει οτι περιορίζω το μοντέλο μου στα κόμματα εξουσίας –αλλά νομίζω οτι μπορούμε να ζήσουμε με αυτόν τον περιορισμό προκειμένου να μην καταλήξουμε στη συγγραφή βιβλίου. Το Παβλοφικό αυτό «κυβερνώ ή όχι» διαφέρει από το «πολιτικό κόστος» επειδή το δεύτερο είναι αρκετά εκλογικευμένο και ενίοτε μακροπρόθεσμο –καμιά σχέση με τη δύναμη που κινεί τις κυβερνήσεις της χώρας μας δηλαδή. Αν δεχτούμε λοιπόν οτι οι κυβερνήσεις ενεργούν όπως θα προσδοκούσαν οι πολίτες (τρέχουν τα σάλια τους στο χτύπημα του κουδουνιού) ας δούμε μερικά παραδείγματα όπου οι πολίτες προσπάθησαν να «χτυπήσουν το κουδούνι» καθώς και τις ανάλογες κυβερνητικές αντιδράσεις:

-Δολοφονία Γρηγορόπουλου. Ο κόσμος που βγήκε στους δρόμους απαίτησε τιμωρία των ενόχων κι αυτό επιτεύχθηκε. Για όσους το θεωρούν αυτονόητο να υπενθυμίσω οτι στην ανάλογη περίπτωση της δεκαετίας του ’80 (δολοφονία Καλτεζά) ο δολοφόνος Μελίστας ΟΥΤΕ προφυλακίστηκε (απλώς μετατέθηκε εκτός Αθήνας για να αποφύγει το λιντσάρισμα) ΚΑΙ όταν έγινε η δίκη αθωώθηκε. Το Παβλοφικό μήνυμα που έλαβε η τότε κυβέρνηση μετά τη δολοφονία Γρηγορόπουλου ήταν «ή τιμωρούνται οι ένοχοι ή πέφτετε».

-Φωτιές και απανθρακωμένοι άνθρωποι στην Πελοπόννησο. Ο κόσμος (αν δεχτούμε οτι) βγήκε στους δρόμους αλλά το μήνυμα που πήρε η κυβέρνηση ήταν «με κάποια χιλιαρικάκια σε πληγέντες και μη, ξαναβγαίνουμε αεράτοι».

-Κίνημα «Δεν πληρώνω». Οι ενέργειες του συγκεκριμένου κινήματος είναι γνωστές, τα αποτελέσματα των ενεργειών του (μέχρι στιγμής τουλάχιστον) είναι τα εξής: αύξηση εισιτηρίων ΜΜΜ, αύξηση στα διόδια και σταμάτημα των έργων στις εθνικές οδούς. Κρίνοντας από το αποτέλεσμα μπορώ να υποθέσω οτι το μήνυμα που πήρε η κυβέρνηση από το κίνημα ήταν «άσε τους μαλάκες να περνάνε τζάμπα κι όταν ησυχάσουν θα βγάλουμε διπλά και τρίδιπλα τα σπασμένα». Και για να προλάβω τυχόν διαφωνίες του στυλ «σιγά μη φταίει το κίνημα για τις αυξήσεις» θα πω οτι εδώ πέρα το εξετάζω καθαρά λειτουργικά το ζήτημα: αν έβγαινε ένας υπουργός αύριο και έλεγε «μειώνονται οι τιμές των διοδίων», αυτό θα πανηγυριζόταν σαν νίκη του κινήματος –κάνω λάθος; Όταν βγαίνει λοιπόν ο άλλος κι αυξάνει τις τιμές –τι είναι; Άσχετο με το κίνημα;

-Κάτοικοι Κερατέας. Μετά από μάχες με τα ΜΑΤ, αποκλεισμούς, κατακλυσμούς και άλλα τέτοια το όλο θέμα έχει παγώσει. Οι τοπικές αρχές της Κερατέας προτείνουν ανέφικτες λύσεις, οι ΙΔΙΟΚΤΗΤΕΣ ΓΗΣ κερδίζουν τα ασφαλιστικά μέτρα για το Οβριόκαστρο (!!!!) και η περιφανής νίκη (ποιών;) είναι πλέον αναμφισβήτητη. Το μήνυμα που έστειλαν τελικά οι αγωνιστές κάτοικοι της περιοχής ήταν «μακριά από τον κώλο μου κι ας είν΄και στον δικό σου». Το μήνυμα που έλαβε η κυβέρνηση ήταν «άστο και βλέπουμε». Στο μεταξύ, ΦΥΣΙΚΑ, τα σκουπίδια παραμένουν.

-Αγανακτισμένοι Συντάγματος. Συγκεντρώθηκαν στην πλατεία με βασικό σύνθημα «δεν φεύγουμε αν δεν φύγουν αυτοί». Τελικά έφυγε απλώς ο Παπακωνσταντίνου και αντικαταστάθηκε από τον Βενιζέλο όποτε το σύνθημα (με τα μέχρι σήμερα δεδομένα) μετατράπηκε σε «καλά –φεύγουμε για διακοπές κι όταν επιστρέψουμε τα ξαναλέμε». Σε αυτό το διάστημα βέβαια ο αγαπητός Βενιζέλος έχει φροντίσει να εξασφαλίσει τους μισθούς των παπάδων, να εξαιρέσει τους ένστολους από τις περικοπές και το ενιαίο μισθολόγιο, να στηρίξει τις λατρεμένες μας τράπεζες, να μειώσει τη φορολογία των επιχειρήσεων και να τσακίσει τους μισθωτούς στις περικοπές μισθών και στις αυξήσεις φόρων. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω ποιο ήταν το μήνυμα που ήθελαν να στείλουν οι Αγανακτισμένοι αλλά το μήνυμα που πήρε η κυβέρνηση ήταν «όταν ο κόσμος φωνάζει ενεργοποιούμε τον κομματικό μας μηχανισμό κι όλα πάνε πρίμα». Αυτό τουλάχιστον δείχνει η απομάκρυνση των «ανθρώπων του Γιωργάκη» από τα πράγματα και η ενεργοποίηση των παλαιοκομματικών στελεχών.

Ξέρω οτι η κουβέντα θα ήταν πολύ μεγαλύτερη αν τα παραπάνω γεγονότα εξετάζονταν αναλυτικά αλλά θέλησα να δείξω μέσα από ένα απλουστευμένο μοντέλο την μη αξιοποίηση των Παβλοφικών αντανακλαστικών την κυβέρνησης από τις κοινωνικές ομάδες. Ή (αν το δούμε διαφορετικά) την διαφορετική σημασία των κουδουνισμάτων για την κυβέρνηση –το γεγονός δηλαδή οτι η Χ κοινωνική ομάδα θεώρησε οτι κουδουνίζοντας Ψ φορές θα προκαλέσει την «έκκριση σάλιου» της κυβέρνησης ενώ στην πραγματικότητα τα Ψ κουδουνίσματα μεταφράστηκαν σαν «ώρα για βόλτα και τσισάκια». Όλα αυτά βέβαια προκύπτουν από τα μέχρι σήμερα δεδομένα –αν αύριο τα δεδομένα αλλάξουν θα αλλάξουν και τα συμπεράσματα.

Θα ήθελα τώρα να δείξω μια ακόμα πλευρά της υπόθεσης –την πλευρά της αντικειμενικά θετικής προς το κοινωνικό σύνολο νομοπαρασκευής και την αντιμετώπισή της από το ίδιο το κοινωνικό σύνολο. Λέω λοιπόν οτι ακόμα και μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα δημιουργείται η ανάγκη να παραχθούν νόμοι που βελτιώνουν την κοινωνική διαβίωση. Κλασσικό παράδειγμα οι νόμοι προστασίας των εργαζομένων που εμφανίστηκαν με τη γέννηση του καπιταλισμού (αμέσως μετά την επικράτηση της βιομηχανικής επανάστασης). Το κράτος αντιλήφθηκε οτι για να διατηρήσει το εργατικό του δυναμικό θα έπρεπε να παρέμβει νομοθετικά και να περιορίσει την «ελεύθερη αγορά προϊόντων και υπηρεσιών» -σε διαφορετική περίπτωση θα μέτραγε πτώματα εργαζομένων, εργοστάσια χωρίς προσωπικό και αγορές χωρίς πελάτες. Κάνω μια σημείωση εδώ: το γεγονός αυτό, το οτι δηλαδή η «ελεύθερη αγορά» δεν αυτορυθμίζεται με καμια παναγία αν δεν περιοριστεί η κτηνώδης «ελευθερία» της είναι αρκετό για να καταδείξει την προδιαγεγραμμένη αποτυχία της φιλελεύθερης θεωρίας αλλά η όμορφη προπαγάνδα μας επιμένει να αλληθωρίζει παρακάμπτοντας το πρόβλημα με την επισήμανση «ναι, αλλά στον κομμουνισμό τα πράγματα είναι χειρότερα». Λες και η δολοφονία ενός παιδιού μπορεί να γίνει αποδεκτή επειδή κάποιος άλλος δολοφόνησε ένα βρέφος –τέλος της σημείωσης.

Παραθέτω μερικές αντικειμενικά θετικές νομοθετικές προσπάθειες λοιπόν:

-Ο νόμος Χατζηγάκη που καθιέρωνε το Σύμφωνο Συμβίωσης και την συνκηδεμονία των παιδιών από τους χωρισμένους γονείς. Αντέδρασε το Λάος και το ΚΚΕ στο Σύμφωνο Συμβίωσης μεταξύ ομόφυλων ατόμων, αντέδρασαν οι γυναικείες οργανώσεις στην συνκηδεμονία –ένα το κρατούμενο. Από την άλλη πλευρά οι οργανώσεις ομοφυλοφίλων ΔΕΝ στήριξαν τον νόμο ζητώντας «πολιτικό γάμο ή τίποτα», οι ενώσεις πατεράδων αποδείχτηκαν αδύναμες (έως και ανύπαρκτες), πήρε το μήνυμα η υπουργάρα ως εξής: «ή αφήνεις την κατάσταση ως έχει και κρατάς τις ψήφους που ήδη έχεις, ή την αλλάζεις και χάνεις τις ψήφους σου χωρίς προοπτική να πάρεις καινούργιες από αυτούς που ωφελούνται». Χρειάζεται να γράψω τι έκανε τελικά ο υπουργός;

-Ο νόμος Ραγκούση για την υπηκοότητα. Από τη μια άφρισε η ΝΔ και το Λάος, από την άλλη δεν υπήρξε καμιά στήριξη εκ μέρους του Σύριζα (καλά –για το ΚΚΕ δεν το συζητάμε, ήταν αντίθετο έτσι κι αλλιώς!) ούτε φάνηκε η προοπτική στήριξης από κάποιες κοινωνικές ομάδες εφόσον ο «προοδευτικός εξωκοινοβουλευτικός χώρος» απαξίωσε πλήρως το νομοσχέδιο (πριν ακόμα το δει) όντας σίγουρος οτι δεν έλυνε κανένα πρόβλημα και ήταν απλώς «για τα μάτια». Ο Ραγκούσης πήρε το μήνυμα και έκανε ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ. Έναν νόμο «για τα μάτια», έτσι ώστε και τους δεξιούς να ικανοποιεί και στους αριστερούς να το προβάλλει σαν προσπάθεια επίλυσης του προβλήματος. Υπέροχο;

-Ο νόμος περί υποχρεωτικής δωρεάς οργάνων μετά θάνατο. Πέσανε οι προοδευτικοί Δελαστίκ αγκαζέ με την οπισθοδρομική κομπανία να καταγγείλουν το μέγα ανοσιούργημα, που είχε γίνει και στην Αργεντινή παρόμοιος νόμος όταν πήγε το ΔΝΤ (!!!) και περιορίζεται η ελευθερία των πολιτών και τι λέει το Σύνταγμα περί αυτού και άλλα τέτοια φίδια. Από την άλλη πλευρά ελάχιστες (και σιγανές) ήταν οι φωνές στήριξης. Αποτέλεσμα; «Θέλω, εδώ, να δηλώσω πώς το ζήτημα αυτό το αντιμετωπίζω με περίσκεψη, συμπεριέλαβα τη σχετική ρύθμιση στο σχέδιο νόμου. Ωστόσο, από την πορεία του κοινοβουλευτικού διαλόγου θα εξαρτηθεί, αν ως υπουργείο θα επιμείνουμε στη συγκεκριμένη διάταξη», τάδε έφη Λοβέρδος. Ελληνιστί «δε γαμιέστε στο κάτω-κάτω; άμα δε γουστάρετε να σωθούν κάποιοι άνθρωποι, μη σώσουν και σωθούν, γιατί να χάσω εγώ ψήφους;»

-Ο νόμος περί αποποινικοποίησης των ναρκωτικών. Δεν πρόλαβε να σκάσει μύτη το νομοσχέδιο για διαβούλευση και πλακώθηκε το τιμημένο ΚΚΕ: «η νομιμοποίηση των ναρκωτικών που εξήγγειλε η κυβέρνηση με δήθεν δάκρυα για τους χρήστες που φυλακίζονται στοχεύει μόνο στο μυαλό και την ψυχή κυρίως των νέων ανθρώπων, αλλά και όλου του λαού. Μια νεολαία μισοζαλισμένη, με σκυμμένο το κεφάλι βολεύει το πέρασμα της πολιτικής τους. Μια νεολαία που στερείται τα δικαιώματά της στην Παιδεία, την Υγεία, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, αλλά έχει «δικαίωμα» να καλλιεργεί χασίς σε γλάστρες, είναι ακίνδυνη για το σύστημα που με νύχια και δόντια υπερασπίζονται». Από κοντά και το Λάος, αγκαζέ (στη συγκεκριμένη περίπτωση) με τους «προοδευτικούς εξυπνάκηδες» και τον Πιτσιρικό να κάνουν χιούμορ του τύπου «τα αποποινικοποιούν επειδή, για να τους αντέξουμε θα χρειαστούμε σκληρά ναρκωτικά». Εντάξει, για να μην αδικώ τον Πιτσιρίκο θα πρέπει να διευκρινίσω οτι η θέση είναι πως η κυβέρνηση τρόμαξε από τους Αγανακτισμένους του Συντάγματος και γι΄αυτό κάνει σπασμωδικές κινήσεις για να μας αποσπάσει την προσοχή (τώρα ποιους Αγανακτισμένους εννοεί και ποιών την προσοχή να αποσπάσει όταν όλοι έχουν πάει για μπάνια –δεν το κατάλαβα, δεν πειράζει). Και να πω οτι η θέση του Πιτσιρίκου είναι: «Ο μόνος τρόπος να αποφύγει η κυβέρνηση το μακελειό που την περιμένει είναι να κάνει τα ναρκωτικά υποχρεωτικά».
Επειδή από την άλλη πλευρά δεν έχω ακούσει τίποτα και έχω κάποια άποψη περί του θέματος θα μου επιτρέψεις να πολυλογήσω εδώ πέρα:
Λοιπόν, τα παραπάνω είναι παπαριές κι όποιος τα λέει είναι κτηνάρα. Απάνθρωπος και φασίστας επίσης. Δεν θα ασχοληθώ με τη θέση του ΚΚΕ, θα πω μονάχα οτι κάποιοι εκεί πέρα δεν κάθονται να διαβάσουν ούτε καν τα κλασσικά κείμενα του Μαρξ, με αποτέλεσμα οι απόψεις τους σε τέτοια ζητήματα να φέρνουν προς Λιακόπουλο –σε λίγο θα μας πουν οτι μας ψεκάζουν με ναρκωτικά για να μας έχουν σκλάβους.
Να υπενθυμίσω επίσης τις αντιδράσεις μεγάλης μερίδας «προοδευτικών» (πάλι αγκαζέ με φασιστοειδή τύπου Ροντούλη) στην απαγόρευση του καπνίσματος. Και ν΄αναρωτηθώ –ρε λεμούριοι, σας έκοψε η απαγόρευση του καπνίσματος αλλά τώρα που το θέμα αφορά στο σταμάτημα της κτηνωδίας τού να κλείνονται στη φυλακή για εμπορία τα πρεζάκια ή ο καημένος που πιάστηκε με λίγη φούντα είσαστε υπέρ της διατήρησης της απαγόρευσης;
Από πιτσιρικάς θυμάμαι οτι γίνονταν εκδηλώσεις, συναυλίες, διαδηλώσεις για τη νομιμοποίηση –τρώγαμε ξύλο αβέρτα υπό τους ήχους του Legalize it. Ξέρω επίσης οτι η πλειοψηφία της γενιάς μου (και της προηγούμενης και των επόμενων) έχουν καπνίσει τουλάχιστον φούντα. Άρα ο νόμος της απαγόρευσης είχε καταργηθεί μέσα στην κοινωνία -απόμενε να καταργηθεί και τυπικά. Γνωρίζω επίσης (και δεν σηκώνω αντίρρηση σε αυτό) οτι η απαγόρευση η ίδια λειτουργούσε προωθητικά για τα σκληρά (χημικά) ναρκωτικά καθότι ο ντήλερ ξέροντας πως με ότι κι αν τον έπιαναν θα έτρωγε φυλάκα προτιμούσε να ντηλάρει σκληρά (που θα του εξασφάλιζαν και μόνιμη πελατεία) και θα του άφηναν μεγαλύτερο κέρδος. Γνωρίζω (κι επίσης δεν σηκώνω αντίρρηση) οτι ο εγκλεισμός των περιστασιακών χρηστών τους μετατρέπει (στις περισσότερες περιπτώσεις) σε εξαρτημένους. Γνωρίζω τέλος (κι εδώ είναι που σε τυχόν αντίρρηση θα πέσει φάπα) οτι οι περισσότεροι θάνατοι οφείλονται σε νοθευμένες δόσεις (ή υπερβολικές δόσεις που είναι η άλλη πλευρά του ίδιου νομίσματος) κι αυτό μπορεί να αντιμετωπιστεί μονάχα με την αποποινικοποίηση του χρήστη.
Γνωρίζοντας όλα αυτά λοιπόν μπορώ με πλήρη συνείδηση να ευχηθώ ένα πράγμα σε όσους πουλάνε χιουμοράκι του τύπου «μας δίνουν νόμιμη πρέζα για να τους αντέξουμε», σε όσους ψάχνουν να βρουν τους μύχιους σκοπούς που ο Παπαϊωάννου κατεβάζει αυτή τη διάταξη τώρα (λες και γενικότερα οι υπουργοί φτιάχνουν νόμους για το καλό της ανθρωπότητας!) και σε όσους εκπροσωπούν την άποψη «τώρα προέχουν άλλα πράγματα σημαντικότερα της νομιμοποίησης»: ρε μάγκες δεν πάτε να γαμηθείτε μπας και ξελαμπικάρετε; Έχει και η κτηνωδία τα όρια της, νομίζω!

Δεν χρειάζεται να αναφέρω περισσότερα παραδείγματα, έγινε (ελπίζω) εμφανές το γεγονός της «αντικοινωνικής λειτουργίας της ίδιας της κοινωνίας» στις περιπτώσεις όπου θετικοί (για το κοινωνικό σύνολο) νόμοι ακυρώνονται από το ίδιο το κοινωνικό σύνολο! Εκτός αν υποθέσουμε οτι αυτοί οι γενικώς θετικοί νόμοι αντιστρατεύονται τα συμφέροντα κάποιων κοινωνικών ομάδων οι οποίες έχουν τη δύναμη να μπλοκάρουν τελικά οτι δεν τις συμφέρει ακόμα κι αν έτσι βλάπτεται το κοινωνικό σύνολο. Αυτό, σε απλά ελληνικά σημαίνει οτι βρισκόμαστε σε χειρότερο στάδιο από εκείνο του πρώιμου καπιταλισμού όπου υπήρχε μια πρόνοια προκειμένου να μην ψοφάει ο κόσμος σωρηδόν κι απομείνουν στο τέλος μόνο οι ισχυροί.

Και θα κλείσω όπως το συνηθίζω –με ένα ανέκδοτο: θέλει, λέει, ο Παπαϊωάννου να ρυθμίσει τον χώρο των blogs, με νόμο. Υπέροχο! Ας το κάνει για όσους μπλόγκερς αναρτούν τα κείμενά τους σε ιστοσελίδες που φιλοξενούνται εντός Ελλάδας (μόνο το indymedia μου έρχεται στο μυαλό). Εμάς τους υπόλοιπους που σηκώνουμε τα κείμενά μας στην Πασαντίνα, μας διέπει η αμερικανική νομοθεσία. Ομοίως κάποια ευρωπαϊκή νομοθεσία διέπει τους Ζούγκλες και τους υπόλοιπους δημοσιογελοίους σελιδάδες. Αν κάποιος εγκληματήσει, σύμφωνα με την ΚΟΙΝΑ ΑΠΟΔΕΚΤΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΗ νομοθεσία, ας πάνε να ζητήσουν τα στοιχεία του από την Πασαντίνα ή από το Βέλγιο και ΒΕΒΑΙΩΣ θα τα πάρουν. Κι ας τον πιάσουν τον «κάποιο» να τον δικάσουν. Άλλα όσο δεν παρανομούμε δεν βλέπω τι είδους νόμος θα μπορούσε να μας απαγορεύσει την πρόσβαση σε σέρβερς του εξωτερικού και την ανάρτηση κειμένων σε αυτούς! Έτσι –για να μη λέμε ότι μας κατέβει και περνιόμαστε για σπουδαίοι - νομίζω;

Πάμε παρακάτω »