Σάββατο, Σεπτεμβρίου 23, 2006

King ink

Η κατάληψη του Λυκαβηττού είχε προετοιμαστεί σύμφωνα με τις κλασσικές μεθόδους του ανταρτοπολέμου. Μικρές ομάδες θα έπαιρναν θέση από νωρίς, ανακατεμένες με το υπόλοιπο πλήθος και θα χτυπούσαν ταυτόχρονα.
Η ομάδα του κομαντάντε Sigmund θα καταλάμβανε θέσεις μπροστά στη σκηνή πριν ακόμα προλάβουν να στήσουν τα όργανα οι roadies. Σε περίπτωση που συναντούσε δυσκολίες, θα ερχόταν επικουρικά η ομάδα της Marios. Το κυρίως σώμα θα εμφανιζόταν μετά τις 7:30, αποτελούμενο από τους: sorry girl, Shakespeare in Love, Epsilon, cherryfairy, tomboy, Reservoir Dogs κι εμένα. Ο σκοπός ιερός –εξασφάλιση θέσης στις πρώτες σειρές των καθισμάτων, για να μυρίζουμε την ιδρωτίλα των μουσικών. Όπως σε όλες τις σχετικές περιπτώσεις, το σχέδιο απέτυχε. Και αν δεν υπήρχε η αυταπάρνηση του μοναχικού marquee de mud θα βλέπαμε τη συναυλία με κυάλια. Πράγμα που με ωθεί να σκεφτώ σχετικά με όλα αυτά που έχω διαβάσει για τον ρόλο της προσωπικότητας στο ιστορικό γίγνεσθαι –αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Το θέμα είναι πως η ώρα είχε πάει 8 και σκαρφαλώναμε στη λάθος πλευρά του λόφου –αυτή που πάει καρφί στα βράχια, με τη sorry girl να μην έχει βρει καν εισιτήριο. Συζητούσαμε κιόλας, στην πόση βροχή παίρνουμε τα λεφτά μας πίσω –ιδρωμένοι και ξεποδαριασμένοι. Πως έγινε και η πλήρης καταστροφή εξελίχθηκε σε πλήρη επιτυχία –ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω. Το μόνο που ξέρω είναι πως η sorry girl είναι το μοναδικό άτομο στον κόσμο που βρήκε εισιτήριο στη «μαύρη αγορά», σε τιμή φτηνότερη από την κανονική. Εκμεταλλεύτηκε την απελπισία ενός ανθρώπου που τον είχε στήσει η κοπέλα του και αγόρασε το χαρτί των 75 μόνο 65 ευρώ. Την κέρασαν και μια μπύρα στο καπάκι! Όλα αυτά τα καταγγέλλω σύντροφοι για να ξέρετε πως μέσα στους ευγενικότερους των αγώνων, επιβιώνουν πάντα οι παλιοχαρακτήρες.
Όταν μπήκαμε στο θέατρο, είδαμε πως ο marquee είχε μείνει με το σώβρακο στην προσπάθειά του να κρατήσει όσο περισσότερες θέσεις γινόταν. Αφού κάτι ευγενικοί συνάνθρωποι τον είχαν λυπηθεί και μας κρατούσαν μερικές ακόμα θέσεις με τις δικές τους ζακέτες και τα μπουφάν. Η προσωπικότητα που αλλάζει τον ρου της ιστορίας –που λέγαμε.
Το θέμα είναι ότι κατά τις 8:30 βγήκε ένας ξανθομπάμπουρας με κιθάρα και καταπληκτική φωνή για να πει μερικά τραγουδάκια, μέχρι να ξεκινήσει το κανονικό πρόγραμμα. Ωραίος (καλλιτεχνικά –όχι εμφανισιακά), ντροπαλός –κρίμα που δεν θυμάμαι το όνομά του. Αν το θυμάται κάποιος άλλος ας το πει –γιατί ο άνθρωπος είπε να πάμε στο site του για πληροφορίες σχετικά με τα τραγούδια του.
Μετά βγήκε ο Αρχηγός με τη μουστάκα του, το ανοιχτό πουκάμισο μέχρι τον αφαλό, τα χρυσαφικά στο λαιμό και την υπόλοιπη παρέα του τριγύρω. Είχε πέσει σύρμα από το κοινό πως ήταν τα γενέθλιά του και κάποιοι ήδη τραγουδούσαν το Happy Birthday. Ευτυχώς που δεν το άκουσε αμέσως.
Ο marquee που είχε ξαναδεί τη συναυλία στο Λονδίνο μου είχε γράψει σε σχόλιο παλιότερα πως με αυτό το σετ –ο Αρχηγός ξαναγύριζε στις άγριες μέρες, σε εποχές Birthday Party. Την κιθάρα που έλειπε από το γκρουπ την αντικαθιστούσε πλήρως ο σχιζοφρενής βιολιστής Warren Ellis (που έχει αφήσει κάτι μούσια μέχρι το γόνατο –ίδιος ο Ian Anderson των Jethro Tull έχει γίνει). Έτσι ήταν. Στα πρώτα δυο κομμάτια είχαμε χάσει το φως μας. Κοίταζα τον marquee με ύφος «είναι με τα καλά τους οι άνθρωποι;» και μου απαντούσε σε στυλ «δε στα ‘λεγα ρε μαλάκα;» Μου τα ‘λεγε αλλά δεν τον πίστευα.
Ο Cave είχε αποφασίσει να το παίξει διαφορετικά, σε έναν ακόμα τομέα. Γιατί όσες φορές τον είχα δει σε συναυλίες ήταν εμφανής η νευρικότητά του μπροστά στο κοινό. Αγοραφοβικός κάργα και με έντονη απέχθεια για τα παλιά του τραγούδια –αυτός ήταν ο Nick Cave που ήξερα. Ο τύπος πάνω στη σκηνή, όμως, έπαιζε ένα διαφορετικό παιχνίδι. Έχοντας ξεμπερδέψει με τις «παραγγελιές» του κοινού, αφού το σετ ήταν προαποφασισμένο και, λόγω του σχήματος, δεν μπορούσε να παίξει τα πάντα –αποφάσισε να ξεπεράσει την αγοραφοβία του. Πως; Απλούστατα –άφησε χώρο στο κοινό να εκφραστεί και να εκτεθεί. Κάπου μετά το δεύτερο τραγούδι είπε «δεν βλέπω τον κόσμο κάτω –μπορείτε σας παρακαλώ να ρίξετε τα φώτα πάνω τους;» Έτσι μετέτρεψε το «όλοι με βλέπουν» σε «κι εγώ σας βλέπω». Και έτσι έφαγε κατάμουτρα μπόλικα Happy Birthday.
Τα σιχαίνομαι τα γενέθλια και ο Nick Cave δεν θα ήταν ο αγαπημένος μου καλλιτέχνης αν δεν τα σιχαινόταν κι αυτός. Στις πρώτες ευχές απάντησε με ένα τυπικό και ελληνικότατο «ευκαριστώ». Κι όταν ο Ellis έκανε μια κίνηση να παίζει το γνωστό γενεθλιάτικο τραγουδάκι στο βιολί –τον έκοψε απότομα με ένα ξερό «this ain’t even funny». Έπρεπε να το πάρουμε χαμπάρι –τέρμα τα «χρόνια πολλά». Κι έπρεπε να το ξέρουμε –κομμένες οι «παραγγελιές». Ένα πιάνο, ένα βιολί, μια ντραμς και ένα μπάσο μπορούν να παίξουν συγκεκριμένα πράγματα –του κερατά δηλαδή! Το φιλοθεάμον κοινό δεν πήρε χαμπάρι τίποτα από τα δύο. Ο Cave απαντούσε στον κόσμο κι ο κόσμος, συνήθως, έλεγε σαχλαμάρες. «Σ’ αγαπάμε» του έλεγαν –«κι εγώ σας αγαπώ πολύ» απαντούσε. «Nick –Do you love me» παράγγελνε το πλήθος -«I love you very much», κορόιδευε ευγενικά ο Nick. Και μας το ξεκαθάρισε κιόλας όταν είδε τις διαθέσεις του κόσμου –«Τhis is my show and you can get up, you can dance, you can do whatever you fuckin’ like». Είχε δίκιο. Δεν ήταν συναυλία από αυτές που κάθεσαι στην καρέκλα και παρακολουθείς.
«Θα παίξω ένα τραγούδι για μια κοπέλα που ήξερα στη Μελβούρνη και ήταν Ελληνίδα … τέλος πάντων … μπορεί και να ήταν Ελληνίδα» κι έπαιξε το Dianna.
«Θα παίξω ένα τραγούδι για όλους σας» κι έπαιξε το Ship song.
«Τώρα θα παίξω ένα τραγούδι για μένα … για τα γενέθλιά μου … το αφιερώνω σε μένα» κι έπαιξε το Rock of Gibraltar –ακούς Godot; Τι μυστήριο είναι αυτό πάλι; Πως το εξηγείς; Εσύ στο Γιβραλτάρ τη μέρα των γενεθλίων σου και να μιλάμε για το χαζοτράγουδο από το τηλέφωνο, να προσπαθώ χτες να το σηκώσω σε βίντεο και να στο αφιερώσω –κι ο Νικολάκης να το χαρίζει στον εαυτό του, για τα δικά του γενέθλια! Τι γίνεται ρε μαλάκα; Έχεις καμιά εξήγηση;
Τέλος πάντων, σε αυτό το τραγούδι ο Nick πήγε στην άκρη της σκηνής για να δεχτεί τις ευχές του κόσμου (έτσι ακριβώς όπως το λέω) και εμείς πήραμε χαμπάρι πως δεν υπήρχε περίπτωση να μείνουμε για πολύ ακόμα καθιστοί. Κάποιος του είχε δώσει ένα τριαντάφυλλο, από πριν –την ώρα που ο Αρχηγός χαιρετούσε τους αργοπορημένους. Στο επόμενο τραγούδι στριμωχνόμασταν μπροστά στη σκηνή –δηλαδή εγώ βρέθηκα εκεί χωρίς να το καταλάβω, είδα την Tomboy πίσω μου, την τράβηξα πιο κοντά (αυτό έλειπε!) και ανακάλυψα πως όλα μας τα πράγματα ήταν παρατημένα ακόμα πιο πίσω –στις καρέκλες. Δε βαριέσαι, σκέφτηκα, έχουν μείνει οι υπόλοιποι. Στα επόμενα 3 λεπτά, ανακάλυψα πως όλοι οι υπόλοιποι ήταν δίπλα μου –μπροστά στη σκηνή και όλοι είχαμε παρατήσει πορτοφόλια, κλειδιά, μέχρι και τσιγάρα –χύμα στις καρέκλες. Στ΄αρχίδια μας –σιγά μη γυρίζαμε να τα μαζέψουμε!
Η μπάντα έκανε τον κόσμο να χορεύει, οι μαλάκες εξακολουθούσαν να παραγγέλνουν τραγούδια κι εγώ μοίραζα τσιγάρα σε αγνώστους (με την ευγενική χορηγία της sorry girl- να το πούμε αυτό). Μια κοπέλα του πέταξε ένα δαχτυλίδι, ο Nick μάζεψε και το φόρεσε, η κοπέλα έπαθε το πρώτο εγκεφαλικό. Όταν συνήλθε, του φώναξε «Nick έχεις το δαχτυλίδι μου» κι αυτός απάντησε «εδώ το έχω –πάνω στο πιάνο», «θέλω να το κρατήσεις», τσίριξε η κοπέλα, «θα το κρατήσω για να το φάω αργότερα», είπε ο Nick και το έχωσε στο τσεπάκι του –η κοπέλα έπαθε το δεύτερο εγκεφαλικό. «Σε αυτή την γυναίκα που μου έδωσε το δαχτυλίδι, θα αφιερώσω το επόμενο τραγούδι», είπε ο Nick και η κοπέλα μεταφέρθηκε μακριά από τη σκηνή σε κωματώδη κατάσταση. Ποιο τραγούδι της αφιέρωσε ο Αρχηγός; Μα φυσικά το Jack the Ripper. Είπε κανείς πως ο Cave δεν έχει χιούμορ;
Κι ο κόσμος εξακολουθούσε να παραγγέλνει, οπότε ο Αρχηγός αποφάσισε να εξηγήσει ευγενικά τη θέση του. «Τι θέλετε ν΄ακούσετε;», ρώτησε. Χάβρα! Μόνο ένα παιδί ξεχώριζα που ούρλιαζε «παίξε ότι νάναι!». Έπαιξε το People just ain’t no good. Κατανοητό.
Το επόμενο θέμα αφορούσε τη συμμετοχή του κοινού στα φωνητικά. «Θέλω τη βοήθειά σας», είπε ο Nick. «Στο επόμενο τραγούδι θα λέτε Ooo mama. Αλλά προσοχή –θα το λέτε ΑΦΟΥ ΤΟ ΠΩ ΕΓΩ». Έπαιξε το Lyre of Orpheus. Στο τέλος τους πρώτου κουπλέ έκανε την αναγκαία παύση –ο κόσμος πετάχτηκε και άρχισε να τσιρίζει «οοοοου μάμα». Του πέσανε τούφες τα μαλλιά του Αρχηγού –πάμε πάλι από την αρχή. Με τα πολλά, ο κόσμος κατάφερε να κάνει το απλό πράγμα «πείτε όοοοοοοου μάμα –μετά από μένα». Και στο δεύτερο κουπλέ –με το που έγινε η παύση, πάμε πάλι ο κόσμος να φωνάζει «όοοοου μάμα» σε άσχετη φάση!
Α, ναι ο Cave έχασε κανά δυο φορές τα ακόρντα και έβαλε χοντρό χέρι στον Ellis, γιατί όταν έφευγαν από τη σκηνή –πριν το πρώτο ανκόρ –χασμουριόταν. «Είναι απαράδεκτο να το κάνεις αυτό μπροστά στο κοινό», του φώναζε. Ο οποίος Ellis, είναι κα-τα-πλη-κτι-κός, δεν θα μας φανεί πού η έλλειψη του Blixa. Αλλά χτες βράδυ ήταν χάλια. Δεν ξέρω τι έφταιγε –αλλά ήταν αλλού γι΄αλλού. Ο marquee μου είπε «κανα δυο χρόνια ζωή του δίνω αυτού». Και ο marquee ξέρει από αυτά τα πράγματα.
Στο δεύτερο ανκόρ, ο Αρχηγός τα πήρε κρανίο. «Where’s my fuckin lyrics?» μουρμούριζε κι έψαχνε πάνω στο πιάνο. Πανικός. Οι roadies τρέχανε και του φέρνανε τους στίχους κομμάτι-κομμάτι. Μέχρι κι ο marquee αγανάκτησε -«τι σκατά, από το ίντερνετ τα κατεβάζουν λίγα-λίγα;». Και επειδή στην Ελλάδα ο κόσμος χαλαρώνει (ζήσε τον μύθο σου με τη Μαρριέτα –που λέει και η Μανταλένα), ο Αρχηγός έπαιξε κι ένα κομμάτι απροβάριστο. Μόνο που δεν θυμάμαι ποιο ήταν –γαμάτο ήταν, αυτό το θυμάμαι πάντως.
Τελειώνοντας, θέλω να πω κάποια πράγματα θα μου μείνουν από χτες το βράδυ:
-Ο τύπος που γυάλιζε το πιάνο του Αρχηγού με μια πετσέτα –πριν βγει να παίξει.
-Η παρέα απλωμένη σε μιάμιση σειρά και η reservoir να χτυπιέται πάνω στην καρέκλα της.
-Ο Νικολάκης να απαντάει στον κόσμο τρεμοπαίζοντας τα βλέφαρα σα γκομενίτσα. Ο άνθρωπος είναι ντίβα και γουστάρω που είναι έτσι.
-Οι εκτελέσεις των τραγουδιών που πιστοποίησαν τη θεωρία «μια φορά ρεμάλι –για πάντα ρεμάλι». Ρε σεις, αυτός ο άνθρωπος αντί να σοβαρεύει με τα χρόνια, αγριεύει! Η χτεσινή συναυλία ήταν περισσότερο Birthday Party (το συγκρότημα έτσι;) και λιγότερο Bad Seeds.
-Τα γυάλινα μάτια του καθώς έπαιζε κιθάρα κοιτάζοντας τον κόσμο.
-Το συναίσθημα, το συναίσθημα, το συναίσθημα. «Βλέπω τον Cave με τους φίλους μου». Το συναίσθημα.
-Το αυτόματο ψάξιμο στις πίσω καρέκλες μόλις βγήκε ο Αρχηγός στη σκηνή -είναι όλοι εδώ; Που είναι ο Godot, που είναι ο Στομάχης, που είναι η Λίτσα, που είναι η Μανταλένα; Εδώ φυσικά. Αλλά που είναι;

Και, για να κλείσω –είχες δίκιο φυσικά marquee. Αυτή ήταν η καλύτερη εμφάνιση του Cave που έχω δει. Κι αυτό οφείλεται στον Cave και σε όλους εσάς. Όπου κι αν ήσασταν.

29 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

Eu-aggelos είπε...

Εγω ο μαλακας που σκατά ήμουν;τι το θελα και το διαβαζα το ποστ!φτου!

Cherryfairy είπε...

άντε κι ανκόρ να τα γράψεις όλα όσα θυμάσαι-να τα τυπώσω να τα βαλω στο ημερολόγιο μου-σοβαρά τώρα.
πρώτη φορά βλέπω συναυλία με τους φίλους-συνήθως είμαι μόνη.¨η στο πλάι της σκηνής.(μεγάλη ιστορία αυτή).
και το συναίσθημα-απλά μαγικό.και ας μη μου φαινόταν χτες-εγώ είχα λιώσει.
καλημέρες.

o erwtas pernaei ap' to stomaxi είπε...

εντάξει τώρα κι αν μ' έκανες κομμάτια...

tomboy είπε...

Σημείωση: o αρχηγός υποσχέθηκε να τα καναπούμε "in a couple of years" (όπως είπε και ο marquee, τόσο υπολογίζει να του παέι η αποτοξίνωση του Ellis). Κανόνισε godot να λείπεις και τότε σε καμια Mallorca..

Mantalena Parianos είπε...

Κλαίω που δεν ήρθα.
Και ήταν η πρώτη συναυλία του ου χάνω.
Έχασα...

mario είπε...

Mboy, θα το κρατήσω το ποστ σου για πάντα.
Μόνο έτσι θα θυμάμαι τις λεπτομέριες που έκαναν την διαφορά.
φιλιά σε όλους.

ΣεΞπΥρ είπε...

Ένα γαμ***να καλό post που περιγράφει απόλυτα την βραδυά που ζήσαμε στην πιο γαμ***να καλή συναυλία του Cave έχω παρακολουθήσει ποτέ! Τον ξανθόψυρα τον λένε Pearce (το γράφω καλά Cherryfairy?)

Μαρκησία του Ο. είπε...

Το απροβάριστο κομμάτι ήταν το Get Ready for Love (τύφλα νάχουν τα προβαρισμένα δηλαδή)

To Weeping Song έριξε μια κατάρα.
Το Wonderful life με αποτελείωσε.

Δεν ξέρω αν έφταιγε ο Nick ή το ξερό μου το κεφάλι, αλλά η συναυλία ήταν σαν πρόβα της Αποκαλύψεως. Σαν ιεροκήρυκας μου φάνηκε, που δεν θα πει ποτέ το μετανοείτε.

Εξαιρετική η περιγραφή σου :)

και βέβαια, το συναίσθημα, το να μοιράζεσαι όλα αυτά με τους φίλους σου, τα κάνει πιο σημαντικά ακόμα.

Epsilon είπε...

Νοιώθω απίστευτα τυχερή!
Ο Cave ήταν τόσο Cave κι όσο μεγαλώνει γίνεται ακόμα πιο Cave...
Η αποκάλυψη ήταν ο Ellis, πρέπει όμως να δώσω credits και στον ομογενή ντράμερ, πάρα πολύ καλός.
Thanks guys που ήμασταν παρέα χτες, ίσως αυτό ήταν το σημαντικότερο όλων!

tomboy είπε...

Νομίζω ότι η Μαρκησία έδωσε τον απόλυτο ορισμό του Cave για χθες βράδυ "Σαν ιεροκήρυκας μου φάνηκε, που δεν θα πει ποτέ το μετανοείτε."
Είχε και αυτά τα γυάλινα μάτια που κάρφωναν το κοινό, νόμιζες ότι τραγουδάει μόνο για σένα.

Cherryfairy είπε...

το πα και στον ΜΒ εγώ,πως ήταν σαν τον Ρόμπερτ Μίτσαμ στη "Νύχτα του Κηνυγού".Αν δεν το χετε δει,σπέυσατε.
Sinlove,άριστα δέκα!

Elemental_Nausea είπε...

Καταραμμένη εξεταστική :( Όλο συναυλίες χάνω, καλά δεν μπορούσαν να τις κανονίσουν για μετά τις 5 του μήνα?Ουφ!

The Motorcycle boy είπε...

Ευ-άγγελε, σου το είχα πει από πριν. Δεν πειράζει, στην άλλη συναυλία ή σε μια άλλη συναυλία. Εμείς να είμαστε καλά και από καλλιτέγνες ...
cherry, ευχαριστώ για το συναίσθημα.
Έρωτα, μία σου και μία μου. Πάντως, για να μη ζηλεύεις, με παρακάλαγε ο numb να έρθει κι εγώ του το απαγόρευσα κατηγορηματικά (το πίστεψες;).
tomboy κάπου θα συμπέσουν Godot και Cave. Δεν θέλουμε και πολύ να τραβηχτούμε -έτσι;
Μανταλένα, όντως έχασες κορίτσι μου. Κι εμείς χάσαμε που δεν ήσουν δηλαδή (αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία).
Shakespeare τρια "γαμημένα" σε μια φράση δεν σε έχω ακούσει-διαβάσει να χρησιμοποιείς ποτέ. Τα καλύτερα παιδιά διαφθείρει ο Αρχηγός. Πάω να ψάξω τον ξανθούλη -ευχαριστώ. (Αλήθεια, που τον θυμήθηκες; Λόγω του διπλού cd του που έχεις; Χε, χε, τι μαλακίες μπορεί να σου κάτσουν αν ο άλλος δεν άκουσε καλά τι είπες έτσι;)
Σωστά μαρκησία -prace him. Όταν διάβασα το σχόλιο θυμήθηκα κατευθείαν την cherry, που μου το έλεγε μέσα στη φασαρία. Γαμώ τις ταυτίσεις απόψεων!
you that may τέλειωνε παιδάκι μου με την εξεταστική. Θα σε γνωρίσουμε ποτέ; Και ναι -οι συναυλίες καθορίζονται αυστηρά για τις ημέρες που έχουμε κάτι πολύ σοβαρό να κάνουμε. Κι αν τύχει να αλλάξουμε το σοβαρό -θα ματαιώθει η συναυλία. Νόμος του Μέρφυ.
Σας είπα ευχαριστώ ρε; Ευχαριστώ.

The Motorcycle boy είπε...

Mario, να μην ξεχνάς οτι όπως και να είναι -εσύ είσαι μαζί μας κι εμείς μαζί σου.

marquee de mud είπε...

και ενα henry lee που το'δα τρεις φορες σε ονειρο αποψε

το do you love me το παρηγγειλα και γω στο τελος αλλα καλυτερα που δεν το παιξε. καλα μαλακιες λεω.

εγω παλι λυπηθηκα για τον ellis. κριμα το παληκαρι. χωρις τωρα να το παιζω μαλακας αλλα δεν μπορεσε ,στην κατασταση του, να δωσει ουτε το 1/4 απο την αλλη φορα. ελπιζω και προσ-ευχομαι για γρηγορη αναρρωση.

και τελος, καλα(;) αυτος ο μαλακας ο marquee δεν βαζει γλωσσα μεσα του τελικα; μαλλον οχι

υγ.μπορει να ειναι και pierce

Godot είπε...

Zileia?
ZILEIA?
Z I L E I A??????
Oyte o Othellos omws toso...
Anyway,
"Eyge! Poly... zwntano to reportaz" pou elege kai sto Loyfa kai Parallagi.
To Rock of Gibraltar einai kai mena to agapimeno mou apo ayto to album. Kai einai poly straight agapisiariko. An de deis kai pws einai to Gibraltar... otan kanei tetoia paromoiwsi einai poly dynato.
Το Get Ready for Love einai kommatara kai den to exw akousei pote live gamwtooooo.
Twra ayto me to Gibraltar kai ta gennethlia....
ti na pw?
Tipota den tha pw, to pragma milaei apo mono tou.

To Henry Lee to eipe telika?????

To From Her to Eternity?

To Carny?

To Ship Song?

kanena Wild World, Sonny's Burning, Up jumped the Devil???

aaaaaaaaaa
The tears are welling in my eyes again,
I need twenty big buckets to catch them in.

Τwenty pretty girls to carry
them down,
Τwenty deep holes to bury them in...

Lexx είπε...

Πέρασα υπέροχα χθες. Η βραδιά ήταν το κάτι άλλο!!

Ειδικά αυτό που λες για birthday party ισχύει και μου έκανε εντύπωση που το πρόσεξες.

Σε ένα γκρέμισμα ειδικά που είχαν πιάσει ένα ρυθμό σκαλωματικό και τον βαρούσαν x10.

Lexx είπε...

Gary ή Cary Pierce τον έλεγαν τον πρώτο.

άσωτος υιός είπε...

καλη φαση ρε γαμωτο...
ολες οι καλες συναυλιες στην αθηνα γινονται...

Λίτσα είπε...

Αν ακούσατε έναν εκκωφαντικό, αλλά πολύ εκκωφαντικό κρότο, ήμουν εγώ που έσκασα από τη ζήλεια μου.
Η nausea καταριέται την εξεταστική κι εγώ τα κ...συνέδρια.
Anyway, αφού μας σκεφτήκατε, ήταν ΣΑΝ να ήμασταν εκεί. ΣΑΝ, όμως. Την άλλη φορά,θα φροντίσω να μιλώ με κυριολεξίες και όχι με παρομοιώσεις.
Ευχαριστώ, ΜBoy (εννοώ, ευχαριστώ που μ' έκανες να σκάσω από τη ζήλεια μου και μου χάλασες τη μέρα, &*(&*^&*%&^%#$#$%@#$@).

Sigmund_01 είπε...

Παρασκευή βράδυ :-)))
Σάββατο :-)))))
Κυριακή :-)))))))
..............
Υπομονή κανα δυο χρονάκια :-)))))))

The Motorcycle boy είπε...

marquee, το henry lee είναι το αγαπημένο της Tomboy (εγώ έχω πρόβλημα με το βίντεο του κομματιού γιατί τον πασπατεύει τον Αρχηγό αυτή λιγδιάρα η P.J.) και το απογείωσε η προχτεσινή εκτέλεση.
Έτσι ακριβώς όπως το θέτεις για την παραγγελιά. Αλλά έτσι ακριβώς ρε γαμώτο. Εγώ ήθελα να παραγγείλω Opium tea αλλά ντρεπόμουν.
Τον Ellis, τον θυμάμαι και από την προηγούμενη συναυλία του Cave και όντως, αυτός που είδαμε ήταν φάντασμα του πραγματικού του εαυτού.
Και τέλος -όχι, ο μαλάκας δεν βάζει γλώσσα μέσα του, χε, χε, και το χειρότερο είναι πως έχει πάντα δίκιο. Αυτό πραγματικά με εκνευρίζει.
Εγώ μόνο τον Jeffry Lee Pierce ξέρω. Ξάδερφός του ήταν;
Κουμπάρε, το πρώτο κομμάτι του σχολίου σου δεν μπορώ να τοσχολιάσω. Έτσι απλά. Μόνο Henry Lee και Ship song είπε. Αν έλεγε τίποτα από το τελευταίο Ε.P. των Birthday Party θα ανέβαινα στη σκηνή να του γλύψω τα λουστρίνια. Αλλά δεν είπε το From her ... που το είχα στάνταρ.
Αλλελούια -έτσι δεν είναι το κομμάτι;
lexx, γιατί ρε φίλε αφού ανέβηκες τον λόφο δεν έριχνες σύρμα από πριν να είμαστε όλοι μαζί;
Αυτό με τους Birthday Party, βασικά το είπε ο marquee αλλά το έβαλα για δικό μου μπας και κάνω λίγη φιγούρα. Ε, μα τον μαλάκα δεν τον μπορώ! Όλα τα είπε ο άθλιος!
Άσωτε, πολύ καλή. Δεν φαντάζεσαι πόσο. Μακάρι να ήσουνα μαζί μας.
Παρακαλώ Λίτσα μου. Επίσης, σε περίπτωση που θέλεις να αυτοκτονήσεις, βασίσου σε μένα για να κλωτσήσω το σκαμνάκι κάτω από τα πόδια σου. Γι΄αυτό είναι οι φίλοι βρε κουτό!
sigmund 2 χρόνια παρά δυο μέρες. Σα νεράκι θα περάσουν -ούτε που θα το καταλάβουμε. Το θέμα είναι να περάσει το πρώτο βράδυ και ευτυχώς, το σπρώξαμε καλά στη Ροζαλία.

Sigmund_01 είπε...

Καλά που έφερα φρέσκο αίμα και καθαρίσαμε μερικά πιάτα :-)

toolman είπε...

to post mou fainetai pio kalo ap thn sinavlia! xexe! ta pes toso oraia pou niotho oti imouna ekei!
tha me peite ierosylo alla ton nick cave ton ksero apo ena best me bad seeds kai ap to kainourio tou diplo cd to opoio mou xe parei ta sovraka! eidika to lyre of orpheus.....
vevaia ta lefta itan polla kai epeidh einai diskoloi kairoi gia prigkhpes den piga, maybe next time!

oooooo deanna!

The Motorcycle boy είπε...

Ευχαριστώ toolman -αλλά το ποστ δεν είναι ούτε το ένα χιλιοστό της συναυλίας -για να καταλάβεις τι έγινε εκεί μέσα.

marquee de mud είπε...

το post μπορει να μην ηταν καλυτερο απο την συναυλια αλλα ειναι το καλυτερο review που διαβασει για συναυλια τελευταια. και επανερχομαι σε αυτο που σου ειχα πει στην πρωτη συναντηση "ρε μηπως πρεπει να σοβαρευθεις και να εκδοθεις;" με οποιο τροπο τελος παντων. εχεις κανει μια γυρα να δεις τι παπαριες κρυοκωλες εχουν γραφτει απο προχτες για προχτες.

με την φουρια που με πιανει και τον λιγο χρονο που μπαινω στο ιντερνετ ξεχασα να αναφερθω στην γνωριμια με καποιους αρκετους απο δω μεσα, προχτες στο λυκαβητο. μπορει οπως ειπωθηκε παραπανω να σας υποδεχθηκα λιγο νεγκλιζε αλλα εχω να πω οτι ηταν μια πολυ ευχαριστη πρωτη επαφη και τελος παντων γουσταρα πολυ. μακαρι να μπορουσα να ερθω απο ροζαλια αλλα μας φαγανε τα αχωνευτα. την επομενη θα ειμαι εκει.

ενα γεια σε ολους και πραγματικα χαρηκα για την πιο κανονικη γνωριμια.

υγ εχω επισης να καταγγειλω και γω την sorrygirl γιατι απλα αυτα δεν γινονται. και αμα γινονται δεν ανακοινωνονται.

The Motorcycle boy είπε...

marquee είναι που διάβαζα πολύ Μαλαθρώνα όταν ήμουνα νέος (τον θυμάσαι;).
Να σοβαρευτώ, μοχλώ το βλέπω σ΄αυτή την ηλικία αλλά για το άλλο το κόνσεπτ μου έχεις δώσει έναν πολύ καλό λόγο.
Το υπόλοιπο κομμάτι του σχολίου σου θα το ποστάρω μέσα στα καπέλα, για να το δουν και τα παιδιά.

sorry_girl είπε...

Τώρα εγώ έχω να καταγγείλω τον Mboy γιατί τα γράφει όλα αυτά ενώ ξέρει οτι δεν μπορώ να τα δώ έγκαιρα για να τον τακτοποιήσω!
Ε ΝΑΙ!Πήρα φτηνό εισιτήριο!Ε ΝΑΙ!Με κεράσαν μπύρα!Έτσι είναι γλυκε μου αμα είσαι ντίβα!Εχεχεχε!Επίσης καταγγέλω και τον Marquee γιατί..έτσι θέλω!Θέτε τίποτα;;;
Η συναυλία με αρρώστησε..κανονικά!Ειδικα με το που άκουσα εκείνο το "this is the weeping song" ακόμα να συνέλθω..θυμάμαι μόνο τη Reservoir που ανταλλάξαμε βλέμματα "τώρα αδειάζω-τώρα χάνω το λίγο που μου 'μεινε"..
Παιδιά ευχαριστώ για όλα και κυρίως για την παρέα..ακόμα και εσένα ρε παλιο-προβοκάτορα!σιχτίρι συγκινήθηκα δευτεριάτικα!

The Motorcycle boy είπε...

sorry, άντε βρε με συγκίνησες. Γι΄αυτό δεν θα διαγράψω την απάντησή σου, απλά θα την περάσω επεξεργασία για να κάνω τα γράμματα κατσαρίδες. Οι καταγγελίες σε μαράνανε -που μας ξεποδάριασες από τους κατσικόδρομους και κοντέψαμε να γίνουμε οι μοναδικοί τζαμπατζήδες με 75 ευρώ εισιτήριο!

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι