Κυριακή, Φεβρουαρίου 18, 2007

Canto Para Elewa y Changó - Orishas 2007

«Οι πόρτες θα ανοίξουν στις 8». «Doors open at 8». «Στο κτίριο 6 του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού, οι πόρτες θα ανοίξουν στις 8 για τη συναυλία των Orishas», εμένα μου λες;

Έκανε το κρύο της αρκούδας, γι΄αυτό αποφασίσαμε να αφήσουμε το αυτοκίνητο όσο πιο κοντά γινόταν. Όταν παρκάραμε, ανακαλύψαμε ότι, αν κόρναρες στους διοργανωτές –θα σου άνοιγαν την πύλη για να φτάσεις μέχρι το κτίριο οδηγώντας. Δε γαμιέται; Ας περπατήσουμε και λίγο. Περπατήσαμε. Αρκετά. Κι έκανε ψοφόκρυο γιατί είχα την ηλίθια έμπνευση να μην πάρω το μπουφάν μαζί μου. Που να κρατάς μπουφάν μέσα στη συναυλία;

Φτάσαμε με την Tomboy στο μνημειώδες κτίριο 6 –ένα παράπηγμα με τούβλα και τσίγκινη στέγη. «Μάγκα μου, αν βρέξει θα πνιγούμε σαν τα ποντίκια εδώ μέσα», σκέφτηκα. Μετά είδα τον κόσμο που περίμενε χοροπηδώντας από το κρύο και σταμάτησα να σκέφτομαι. 8:10, «οι πόρτες ανοίγουν στις 8».

Στην είσοδο κάθονταν κάτι γομάρια με υφάκι μπάτσου, σφίχτες από γυμναστήρια που νιώθουν τεράστιοι όταν κάνουν περιφρούρηση με τα ακουστικά στο κεφάλι και το κινητό στο χέρι. Πλησίασα –«δεν έχουμε ανοίξει ακόμα», «ναι, αλλά κρυώνουμε», «ε καλά –περιμένετε» -δεν άρχιζε καθόλου καλά η ιστορία!

Περιμέναμε τουρτουρίζοντας, καμιά εκατοστή άτομα ενώ μέσα κρεμούσαν τα διαφημιστικά –οι πόρτες άνοιξαν στις 9 τελικά κι ας έγραφαν ότι ήθελαν τα εισιτήριά μας. Μπήκαμε στην αποθήκη, τούβλο –τσίγκος και πάλι ευχαριστημένοι ήμασταν.

Στην αρχή δεν έπαιζε καν μουσική –μόνο κάτι Γάλλοι τσέκαραν τα μικρόφωνα φωνάζοντας «Hola, si». Με ζώσανε τα φίδια –γιατί η ώρα είχε πάει ήδη 9:30 και στο εισιτήριο έγραφε πως συμμετείχαν ο «Αρτέμης με τον Ευθύμη». Θυμήθηκα την αιώνια ατάκα του Χάρυ Κλυν –«με λένε Αρτέμη … αλλά τώρα με λένε … ΑΠΟΥΣΙΑ» και παρηγορήθηκα. Δε γίνεται, 9:45, μάλλον τους έφαγε η καθυστέρηση τους εγχώριους ράπερς. Που τέτοια τύχη!

Στις 10 εμφανίστηκαν φουριόζοι, οι Ευθύμης, ο Αρτέμης, ο dj Smarty και δυο φρικιά σε μπάσο-κιθάρα. Είχαν κι έναν ντράμερ –«είχε κι ένα δόντι» που έλεγε ο Τραμπάκουλας. Δυο κοπελίτσες έπιασαν την κουβέντα με την Tomboy –«τι είναι αυτοί; ας ελπίσουμε ότι θα σηκωθούν να φύγουν γρήγορα!»

Όταν άρχισαν να παίζουν, μου δόθηκε η ευκαιρία να εκτιμήσω την ηχητική πιστότητα του χώρου –σα ραδιόφωνο κλεισμένο σε κατσαρόλα ακουγόταν. Μπουκωμένα μπάσα, κιθάρες κάπου πίσω και έξω (αλλά πάντως, όχι εδώ) και οι φωνές, απλά ανύπαρκτες. Έβλεπες τους τραγουδιστές ν’ανοιγοκλείνουν τα χείλη –«δεν μπορεί, κάτι λένε» υπέθετες κι έβγαινε ένα θολό πράγμα από τα ηχεία, «αουα αβζζζ» -κάπως έτσι.

Ο Ευθύμης με τον Αρτέμη είχαν το δικό τους κοινό. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί σε άλλη περίπτωση θα έφευγαν μπουκάλια από το δεύτερο κομμάτι. Η Tomboy σχολίαζε με τις κοπελίτσες πως «αν τους ακούνε από μέσα οι Orishas, θα πάρουν το πρώτο αεροπλάνο –να γυρίσουν πίσω στη Γαλλία». Κατά τις 10:40 αποφάσισαν να μας απαλλάξουν από το μαρτύριο και μας αποχαιρέτησαν με ένα τραγούδι που έλεγε πως «όσοι μιλάνε Ελληνικά είναι δικά μας παιδιά» -κάπως εθνικιστικό μου έκανε, αλλά μπορεί και να είμαι λάθος γιατί δεν μπόρεσα να διακρίνω τους υπόλοιπους στίχους.

Η ώρα περνούσε. Ο κόσμος άρχισε να γκρινιάζει. «Ποιοι νομίζουν ότι είναι τελικά; 11 έχει πάει και ακόμα να βγουν!» Κάποιοι έλεγαν πως και την προηγούμενη φορά που ήρθαν Ελλάδα, πάλι άργησαν να εμφανιστούν –«μα ποιοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι Orishas

11:20 ακούστηκε μια σπηλαιώδης φωνή από το πουθενά –«Yo, are you ready?», ο κόσμος ενθουσιάστηκε, η φωνή εξακολουθούσε να μουγκρίζει και ένας τυπάκος μισό δράμι, πετάχτηκε στη σκηνή με μια τρομπέτα. Όσο ο dj και ο ντράμερ έπαιρναν τις θέσεις τους, ο τυπάκος έτρεχε κατά πάνω μας χοροπηδώντας και κουνώντας τα χέρια. Εκεί μπροστά που ήμασταν, έγινε πανικός. Οι διπλανοί άρχισαν να χορεύουν, άλλοι επευφημούσαν, ξυπνώντας από την πολύωρη αναμονή –χαμός με λίγα λόγια κι αυτός στη σκηνή ήταν μόνο ο τρομπετίστας!

Σχεδόν δεν καταλάβαμε από πού εμφανίστηκαν οι Orishas –αλλά όταν έπιασαν τρεις άκρες κι άρχισαν να τραγουδάνε, να χορεύουν, να φωνάζουν …

Ο marquee de mud που είχε δει την προηγούμενη συναυλία τους στην Ελλάδα μου είχε πει ότι «οι τύποι ανέβηκαν και έπαιξαν χαλαρά, το έβλεπες ότι δεν ζορίστηκαν, δεν τα έδωσαν όλα –και πήραν σώβρακα! Τους κοίταζα κι αναρωτιόμουν –δηλαδή τι θα γίνει αν αποφασίσουν να παίξουν κανονικά;» Κι ο Χρίστος, σε ένα σχόλιο, το είχε επιβεβαιώσει, «τους είδα στο Λονδίνο και όντως παίρνουν σώβρακα». Συμφωνώ μαζί τους με μια μικρή διαφοροποίηση –σώβρακα είχαν πάρει την προηγούμενη φορά που έπαιξαν, αυτή τη φορά μας πήραν τις φανέλες, τις ταυτότητες και τα βαφτιστικά σταυρουδάκια!

Τους χρειάστηκε ένα μόλις τραγούδι για να καταλάβουν ποιοι ήταν αυτοί που τους άκουγαν από κάτω και μου χρειάστηκε μόλις ένα τραγούδι για να καταλάβω πως με το ζόρι διακρίναμε τις φωνές τους μέσα από την ηχητική κατσαρόλα της αίθουσας.

Τρίτο τραγούδι, «Represent, represent Cuba, Orishas underground de Havana –represent, represent Cuba, es mi musica» κι ο κόσμος ήταν ήδη αλλού.

Ο Yotuel, αυτός με τη σπηλαιώδη φωνή, είναι ένα κτήνος. Τεράστιος, χορεύει αφιονισμένα, σκαρφαλώνει στα ηχεία, πιέζει τον κόσμο να συμμετάσχει στην έκστασή τους. Πετάγεται από τη μια άκρη της σκηνής στην άλλη, κατεβαίνει κάτω από τη σκηνή για να τραγουδήσει το El Kilo, χορεύει (το ξανάπα; δεν πειράζει –όσες φορές και να το πω, είναι λίγο). Σε κάποια φάση μας ρωτάει «δεν καπνίζετε, δεν πίνετε –τι είσαστε εσείς; είσαστε hip hop κοινό ή pop;» Αμέσως μετά αποφασίζει να μας κουνήσει περισσότερο. «Εσείς από δεξιά θα λέτε αυτό όταν η τρομπέτα παίζει έτσι –εσείς από αριστερά θα λέτε το άλλο –ναι, εντάξει, αλλά όσο θα τα λέτε, θα κουνιόσαστε κιόλας –όπως εγώ!» Την επόμενη στιγμή όλος ο κόσμος γίνεται μπαλάκι του τένις –χτυπάμε από τον ένα τοίχο στον άλλο και ο Yotuel τρέχει σα διάολος πάνω στη σκηνή –«ποιο δυνατά να φωνάζετε, κουνηθείτε σαν εμένα!»

Σε κάποιο τραγούδι –κολλάει τους στίχους του Bob MarleyDo you remember when we used to sit», σταματάει και μας κάνει νόημα περιμένοντας να συνεχίσουμε «in a government yard down in trenchtown». Σιγά τώρα! Ο Yotuel το ξαναπαλεύει, μας αφήνει να πούμε τους πρώτους στίχους, περιμένει τους επόμενους –μούγκα στο κοινό. Αλλά δε χάνει το κέφι του –«Allright, this is Orishas in the house today! But RESPECT to Bob Marley, RESPECT to Compay Segundo, RESPECT to Ibrahim Ferrer, RESPECT to Celia Cruz!». Και αρχίζουν το «537 C.U.B.A.» που είναι βασισμένο στο «Chan chan».

Κάποτε είχα διαβάσει μια συνέντευξή τους και έλεγαν πως «αρκετά με την παραδοσιακή μουσική –η Κούβα έχει κι άλλα πράγματα, η Κούβα έχει καταπληκτικό χιπ χοπ». Ήταν στην αρχή της καριέρας τους, όταν πάλευαν να καθιερωθούν, αλλά τώρα πλέον οι Orishas είναι καταξιωμένοι. Μέχρι και Γκράμυ πήραν για την καλύτερη latin μπάντα του 2006 (νομίζω) –και οι Orishas λείπουν χρόνια από την Κούβα. Γι΄αυτό φώναζαν συνέχεια το νησί τους, γι΄αυτό έκαναν ειρήνη με τις παραδόσεις τους –ο Κουβανός, όπου κι αν πάει, παραμένει προσωρινός. Μόνο στο νησί του μένει για πάντα.

Γιατί γκρίνιαξα τόσες φορές σχετικά με τον ήχο; Έχω μεγαλώσει ακούγοντας πανκ και γκαράζ –ποτέ δεν καιγόμουνα ιδιαίτερα για την ακουστική των χώρων, αυτά είναι λημέρια του marquee de mud και τα αποφεύγω. Αλλά, γαμώτο, όταν έχεις εκεί πάνω τον Roldan –πρέπει να τον ακούς! Ποιος είναι αυτός; Απλά, η καλύτερη φωνή που έχω δει ζωντανά! Ένας τυπάκος που γίνεται εφτά κομμάτια όταν χορεύει (θυμάσαι marquee;), φιδιάζει για πλάκα από τη μέση και κάτω, κόβει βόλτες στη σκηνή σα ντροπαλός πιτσιρίκος, δανείζεται μια βιντεοκάμερα από τον τύπο που τους παρακολουθεί δίπλα στο ηχείο και τραβάει έκπληκτος τις αντιδράσεις του κόσμου, γελάει, πίνει red bull … α ναι! Και όσο τα κάνει όλα αυτά, τραγουδάει με τέτοιο τρόπο που διαπιστώνεις πως τελικά, όντως υπάρχει χάρισμα και ταλέντο, όντως είχαν δίκιο κάτι αρχαίοι όταν έλεγαν πως ο «τάδε τραγουδιστής είναι αηδόνι». Όλα αυτά χαλαρά έτσι; Χωρίς να ζορίζεται, χωρίς να πιέζεται, να σφίγγεται –ήρεμα, φυσικά, όπως εμείς αναπνέουμε. Φίλε marquee τώρα που το είδα θα το παραδεχτώ –όχι ότι το χρειαζόσουν, γιατί σε αυτά τα θέματα έχεις πάντα δίκιο: ο Roldan έχει απίστευτη φωνή, ατέλειωτη φωνή! Ο Roldan ΕΙΝΑΙ φωνή!

Μένει ένας ακόμα Orisha, ο κοντούλης Ruzzo, ο μιγάδας που κινεζοφέρνει. Άλλος τύπος αυτός! Χαβαλές. Με συνεχείς γκριμάτσες, ο Ruzzo υποφέρει για πλάκα στα ερωτικά τραγούδια, μετά παραπατάει στ΄αστεία, χτυπάει τα πόδια του, μας δίνει το μικρόφωνο, πάει, έρχεται, παίζει κρουστά δίπλα στον ντράμερ –σε κάποια φάση πιάνονται οι υπόλοιποι δυο αγκαζέ για να κάνουν κάποιο εξωφρενικό χορευτικό, ο Yotuel κοιτάζει γύρω απορώντας –«που είναι ο Ruzzo;» Παντού και πουθενά ταυτοχρόνως. Πίνει νερό και μιλάει με τον κόσμο, σκουπίζει τον ιδρώτα του σε μια πετσέτα και ξεχνιέται χρησιμοποιώντας την πετσέτα σαν μπαγκέτα πάνω στην κονσόλα. Φυσικά τραγουδάει με το δικό του στυλ, ύπουλα, αλήτικα, ειρωνικά.

Οι Orishas μαζεύονται στο κέντρο της σκηνής, αγκαλιάζονται και τραγουδάνε σαν παρέα που διασκεδάζει –νύχτα στη Μαλεκόν, γελάνε κιόλας μεταξύ τους, ξεκινάνε κάποιο τραγούδι, το μετανιώνουν, πιάνουν άλλο –μετά φεύγουν για τις τρεις άκρες της σκηνής και χορεύουν, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, ο καθένας με διαφορετικές φιγούρες, ο καθένας μέσα στον κοινό τους ρυθμό. Γι΄αυτό πιστεύω πως κάτι τέτοιες συναυλίες θα έπρεπε να τις βλέπεις και βιντεοσκοπημένες. Γιατί, αποκλείεται να είδες όλα όσα έκαναν οι Orishas χτες βράδυ!

Βλέπω τον Roldan να μιλάει με κάποιο τύπο δίπλα στα ηχεία, ενώ μια Κουβανέζα έχει ξεσκιστεί στον χορό. Οι υπόλοιποι τραγουδάνε στην άλλη άκρη της σκηνής –ο Roldan στη συνέχεια της κουβέντας του αρχίζει να χορεύει δαιμονισμένα –κοίτα να δεις! Αυτοί οι τρεις πάνω στη σκηνή δεν παίζουν μουσική, αυτοί οι τρεις δεν ερμηνεύουν τραγούδια. Οι τρεις Orishas ΕΙΝΑΙ μουσική. Κολυμπάνε μέσα στους ήχους τους όπως τα έμβρυα στο αμνιακό υγρό. Λάθος –πάρτο αλλιώς. Επειδή κολυμπάνε μέσα στους ρυθμούς τους από την εποχή που είναι έμβρυα στις κοιλιές των μανάδων τους γι΄αυτό, όταν γεννιούνται, έχουν μέσα στο σώμα τους τη μουσική όπως οι άλλοι έχουν νερό. Κι εκεί μέσα ζουν, γιατί δεν γίνεται να κάνουν διαφορετικά.

Ο Yotuel πετάει την μπλούζα του, ο τύπος είναι τεράστιος! Και σκαρφαλώνει μέχρι την κορυφή του ηχείου για να πει το τελευταίο τραγούδι –οι Orishas φεύγουν αμέσως μετά το δεύτερο ανκόρ φωνάζοντας «Muchos gracias Atena», ο Roldan μαζεύει από το πάτωμα ένα περικάρπιο που κάποιος του πέταξε και το ακουμπάει στο στήθος του κάνοντας μια μικρή υπόκλιση –αν υπάρξει άνθρωπος που θα πει ότι αυτοί οι τύποι είναι σνομπ και επαρμένοι, τότε δεν ήταν χτες στη συναυλία των Orishas.

Γιατί πολλοί βρέθηκαν εκεί και πλήρωσαν εισιτήριο, αλλά δεν ήταν ποτέ στη συναυλία. Κάτι τυπάκια από σχολές χορού που αποφάσισαν να ρίξουν κλωτσιές και αγκωνιές στους γύρω τους –επειδή έπρεπε να ρίξουν τη λατινογενή γυροβολιά τους. Να δείξουν ότι ξέρουν, να δείξουν ότι διασκεδάζουν βρε αδερφέ! Οι Orishas τραγουδάνε το «Guantanamera» μαζί με τον κόσμο κι ο φλώρος με το φουλάρι δίπλα μου ρωτάει «Κούβα δεν το λένε αυτό το τραγούδι;» Ναι ρε μαλάκα, Κούβα το λένε, όλα τα τραγούδια των Orishas τα λένε Κούβα, δεν τους ακούς που το φωνάζουν συνέχεια; Μετά, ο φλώρος κάνει μια περίτεχνη φιγούρα μέσα στο στριμωξίδι, με αποτέλεσμα να πετάξει την Tomboy δυο μέτρα πιο πίσω. Ένας καραγκιόζης, οχτακόσια κιλά αηδία με δερμάτινο και σκούφο πατάει πάνω στις κοπελίτσες που έχουν πιάσει κουβέντα με την Tomboy. Η μια από αυτές διαμαρτύρεται, ο τύπος την παίρνει αγκαλιά και ψελλίζει, «έλα μωρέ πως κάνεις έτσι» -η κοπελίτσα φρικάρει και τον σπρώχνει. Μια άλλη κοπέλα έχει κολλήσει στην πλάτη μου και τρίβεται σα γυαλόχαρτο –απορώ, τι διάολο, πάνω μου βρήκε να μαλακιστεί; Στο τέλος αποφασίζω πως δεν έχω καλή πλάτη γι΄αυτή τη δουλειά –επειδή αυτή με κοπανάει ανελέητα στο κεφάλι και στους ώμους, ρε που μπλέξαμε!

Στο αυτοκίνητο συνειδητοποιούμε πως η ώρα έχει πάει 1:10, έχουμε κλείσει αισίως, πέντε ώρες ορθοστασίας και τα πόδια μας απλά δεν υπάρχουν. Πως δεν το καταλάβαμε νωρίτερα; Θυμάμαι ότι, όσο έπαιζαν ο Αρτέμης με τον Ευθύμη ένιωθα ψόφιος στην κούραση, κρυοπαγιασμένος από την αναμονή, εκνευρισμένος –χάλια.

Αλλά μετά, θυμάμαι πως ήρθαν οι Orishas και είδα μια από τις 5 καλύτερες συναυλίες της ζωής μου. Κάνω ένα πρόχειρο μέτρημα: Rolling Stones στο ΟΑΚΑ, Nick Cave and the Bad Seeds στο Rockwave, Nick Cave στο Λυκαβηττό, Iggy Pop στο γήπεδο του Απόλλωνα, Cramps στο ΡΟΔΟΝ. Και Orishas –μη με ρωτήσεις για τη σειρά! «Se te ve pasar con tu genio/ Se te ve pasar con tu caminar».

19 γκολ αυτοί, σέντρα εμείς.:

RaZzMaTaZz είπε...

WoW... πρέπει να ήταν απίστευτη φάση! Από την περιγραφή και μόνο δηλαδή κόλλησα!
Πάλι καλά που δεν ακούγατε καλά το opening act, οι εγχώριοι χιπχοπάδες είναι τραυματική εμπειρία!

homelessMontresor είπε...

Μου πέταξε εχθές η ΤΒ ενα Orishas στο τηλ κι εγώ δεν κατάλαβα τπτ. Ε τώρα μου λύθηκε η απορία!

Juanita La Quejica είπε...

Έχεις τελικά μεγάλο ταλέντο στην περιγραφή. Ακριβώς αυτά θα θέλαμε να πούμε και να γράψουμε όλοι όσοι ήμασταν χθες εκεί.
Εγώ επέμενα να πάμε στις 10:30, ο Carotone στον ίδιο χώρο σε εξίσου αισχρό -ψέμματα, χειρότερο, γιατί έβρεχε εντός και εκτός και το πρώτο συγκρότημα ήταν μόνο για ντομάτες σάπιες- είχε βγει στις 11.45 στις 2 Νοεμβρίου του 2001, όταν έδινα εξετάσεις για το Superior. Αλλά δεν με άκουσαν... οπότε, όλοι μαζί αναμονή κάτω από απαράδεκτες συνθήκες, μέχρι που άρχισε το "γλέντι".
ΥΓ. Ο Yotuel είναι λυσσασμένος. Άνθρωπο που να εκπέμπει τόσο έντονο ζωώδη σεξουαλισμό μέσα από την κίνησή του δεν έχω ματασυναντήσει... το έλεγα στα κορίτσια της παρέας και χαμογελούσαν συγκαταβατικά, μέχρι που τον είδαν να δίνει ρέστα στη σκηνή και κατάλαβαν!

Juanita La Quejica είπε...

Και κάτι ακόμα... έχω την αίσθηση ότι στην πρώτη τους συναυλία στην Αθήνα ο κόσμος συμμετείχε περισσότερο. Πιστεύω ότι πολλοί είχαν ήδη κουραστεί χθες από την ταλαιπωρία και φάνηκε αυτό στον τρόπο που ανταποκρινόντουσαν στα καλέσματα των Orishas. Που είχαν ακόμα πιο "δεμένη" και ηλεκτρισμένη παρουσία από πέρισυ, κυρίως χάρη στον Υotuel.

tomboy είπε...

Δυστυχώς στην περσινή συναυλία δεν είμασταν! Βρήκα ένα clip στο utube από το 2006, η ακουστική ήταν πολύ καλύτερη και ο κόσμος φαινόταν πιο up. Οι orishas όμως τότε ήταν πολύ χειρότεροι.
Δεν μπορούσες να περιγράψεις τον Yotuel καλύτερα! "Ο Yotuel είναι λυσσασμένος. Άνθρωπο που να εκπέμπει τόσο έντονο ζωώδη σεξουαλισμό μέσα από την κίνησή του δεν έχω ματασυναντήσει..." Ακριβώς έτσι! Αν και εγώ είμαι fan του Roldan και των απίστευτων κοιλιακών που πρέπει να διαθέτει χε χε (ΜBoy εσύ μην ακούς)

The Motorcycle boy είπε...

Τα ύστερα του κόσμου! Θα μου φάνε τη γυναίκα οι παλιοκουβανοί!
raz, μιλάμε για τρελλό χάσιμο χτες. Στο τέλος ήμασταν τόσο λιώμα που ούτε τηλέφωνο δεν πήραμε -τι έγιναν τα γυρίσματα;
montressor, άλλο να σου λέμε και άλλο να τα (και κυρίως τους) βλέπειες!
juanita δεν έχω ταλέντο στην περιγραφή -απλά ξυπνάω πιο πρωί από όλους σας και σας προλαβαίνω. Πάλι ήμασταν στο ίδιο μέρος και πάλι δεν βρεθήκαμε;
Α, ξέχασα να πω την γαμάτη φάση προς το τέλος, όπου ο Yotuel ρωτάει ένα από τα συνηθισμένα του "are you ready?" και όταν του λέμε "ναι" μας τραβάει ένα μπουγέλο ξεγυρισμένο! Τι κτήνος ήταν αυτός ρε παιδί μου!

marquee de mud είπε...

για αρχη σας λεω κατι που μολις ξεχασα -ή δεν ξεχασα;- να σας το πω απο το τηλ που μολις κλεισαμε. ναι αυτο που σας πηρα για να μαθω τι εγινε στο live.

το λοιπον "αντε γ...τε"

για δευτερο θελω να ζητησω συγνωμη γιατι μολις ελυσα την συγχυση που ειχα στο κεφαλι μου σε σχεση με τις χορευτικες ικανοτητες του roldan. οπως θυμασαι ειχα σουπερυπερ εκθιασει την φωνη του-η συνεχεια των μεγαλων κουβανων για μενα- αλλα πραγματικα οταν μου ειπες για το σε ποσα κομματια εσπαγε βαρεσα υποταση απο την εκπληξη. το ελυσα αμεσως με το που κλεισαμε. τον ειχα μπερδεψει, σαν χορευτη, με κεινον τον ερμο απο τους los de abajo, που θελει αλλα δεν μπορει. ναι ο roldan χορευει πολυ πολυ καλα και θυμηθηκα και την ατακα που ειπε μια φιλη."σιγουρα εχει προπροπαππου μαυρο". mujeres blancas

τριτον την επομενη φορα που θα σας τα πρηξω για να πατε σε μια συναυλια θα κοιταξω να ειμαι και γω εκει για να μη ζηλευω μετα.

και τεταρτο, μαλακια που δεν ηρθα γιατι τελικα αυτο που περιμεναμε ολοι περυσι, που ενω παιξανε σχεδον ρελαντι ο κοσμος ειχε ξεφυγει, το κανανε προχτες. ελπιζω την τριτη να ειναi και ο κοσμος οπως περυσι και οι orishas οπως προχτες. και να ειμαι εκει βεβαια.

και ενα πεμπτο. δυστυχως οι αρτεμης κι ευθυμης, οι 2 απο τους 3 των παρα πολυ καλων terror x-crew, του πρωτου βασικα δισκου κατεληξαν, να το παιζουν ασυστολως. δε βαριεσαι.

RaZzMaTaZz είπε...

Άσε, τη γκαντεμιά του Μητσοτάκη είχαμε εμείς χτες...
Γυρίσματα δεν έγιναν λόγω έλλειψης κομπάρσων και στο πάρτυ που πήγαμε μετά έσκασε αστυνομία!!!
[Nevertheless είχαμε προλάβει να γίνουμε σουρεάλ κουνουπίδια. Πολύ αλκοόλ. Ακόμα δεν έχω 100% επαφή με το περιβάλλον.]

Juanita La Quejica είπε...

Ξέχασες να πεις και κάτι άλλο που ρώτησαν en español, δεν θυμάμαι όμως ποιός ήταν...
"Πόσοι από σας έχουν πάρει σήμερα μαριχουάνα;" Οι περισσότεροι σήκωσαν το χέρι ρωτώντας ταυτόχρονα "τί είπε; τί είπε;"
ΧΑΧΑΧΑ!!! Είπαν κι άλλα ωραία, αλλά δύσκολο να καταλάβουμε την κουβάνικη προφορά τους. Την επόμενη φορά!
(Σας είχα στείλει sms στους Trinitarios στην Μαρίνα, που βρεθήκαμε εκεί τελευταία στιγμή. Μην μου πείτε ότι ήμασταν και εκεί μαζί και δεν βρεθήκαμε.)

VITA MI BAROUAK είπε...

Γαμώ της φάσης και γω ο αρχηπαπάροβιτς το έχασα!

The Motorcycle boy είπε...

Raz, έξοχα! Αν σας πιάσουν καμιά φορά τίποτα αυτόφορο και σας μπουζουριάσουν κατά Καλλιθέα μεριά έχω κάτι γνωριμίες. Όχι μπάτσους -από τους άλλους γνωρίζω που είναι κάτω στο μπουντρούμι.
juanita δεν πήγαμε εκείνη τη μέρα -ήμασταν ψόφιοι στο σπίτι. Αλλά το είχαμε κανονίσει να πάμε μεγάλη παρέα, τελευταία στιγμή αναβλήθηκε (προφανώς για να μη συναντηθούμε -είναι της μοίρας μας φαίνεται).
Για τη μαριχουάνα δεν είπα τίποτα γιατί είχαν παίξει τα νεύρα μου με τους μαλάκες τους φουσκωτούς που έριχναν τους φακούς τους συνέχεια εκεί που καθόμουν, ψάχνοντας να δουν ποιος πίνει ή ποιος καπνίζει. Δεν ήταν τρελλός ο Κουβανός, εκεί στ' αριστερά μου το είχαν φουντώσει κάποια γαλλάκια και, φαίνεται, το μύρισε.
Vita mi -δεν μπορείς να φανταστείς τι έχασες. Κάτι ακούγεται πως θα ξανάρθουν το καλοκαίρι -μην τους χάσεις με τίποτα τότε.

spamos alla plagia είπε...

"Πόλη του Μεξικού
Ένας μικρός δενδρόβιος βάτραχος που ζούσε κάποτε στο Μεξικό είχε μια άτυχη στιγμή όταν κόλλησε σε μια σταγόνα ρετσίνι και παγιδεύτηκε για πάντα. Είκοσι πέντε εκατομμύρια χρόνια αργότερα, βρέθηκε σχεδόν ανέπαφος μέσα στο κεχριμπάρι από έναν εργάτη ορυχείου.
Το προϊστορικό αμφίβιο, με μήκος γύρω στο ένα εκατοστό, ανακαλύφθηκε το 2005 στην πολιτεία του Τσιάπας και αγοράστηκε από έναν συλλέκτη, ο οποίος το δάνεισε σε επιστήμονες για εξέταση. Η ανακάλυψε ανακοινώνεται τώρα από τον βιολόγο Χεράρντο Καρμπότ του Ινστιτούτου Φυσικής Ιστορίας και Οικολογίας του Τσιάπας.
Ο βάτραχος ανήκει πιθανώς στο γένος Craugastor, όπως και άλλοι βάτραχοι που έχουν βρεθεί σε κεχριμπάρι στη Δομινικανή Δημοκρατία. Οι συγγενείς τους ζουν ακόμα στην περιοχή.
Ο Δρ. Καρμπότ, που χρονολόγησε το εύρημα από τα ιζήματα μέσα στα οποία βρέθηκε, θα ήθελε να εξαγάγει ένα δείγμα από το βατράχι για να το αναλύσει. Αμφιβάλει όμως για το κατά πόσο θα τον αφήσει ο σημερινός ιδιοκτήτης."

Γεία σου ρε μουντρούχε, βουβαλοδικυκλιστή (κι-όποιον-πάρει-ο-χάρος) "themotorcycleboy". Ρε συ επαναστάτη χωρίς αιτία, πολύ κορόιδα αυτοί οι τσιάπας, μια ζωή losers. Χρυσάφι πιάνουν στο χερι, τους σκατό γίνεται! Πάει κι αυτό, η ανακάλυψη του αιώνα στα χέρια των καπιταλιστών, δηλ. στα σωστά χέρια. Αλλά ξέχασα, δε τη χρειάζονται, θα τους σώσει ο καπιταν-Μάρκος και η ανακοντα της ζούγκλας!

Χεχεχε, άντε τώρα πες τη χοντράδα σου να γελάσουμε και μη ξεχάσεις να κάνεις delete το comment. Ξέρεις εσύ μωρέ, πες ότι είναι σπαμ, πάντα πιάνει, αλλά κι αν δεν πιάσει πιάσ'τα παπάρια μου!

ΥΓ. Ψηφίστε τώρα, ώστε το 2009 να καθιερωθεί ως ευρωπαικό έτος Φλωρινιώτη. Γιατί εμένα, μόνο αυτό με απασχολεί!

Juanita La Quejica είπε...

Έχεις δίκιο Motor, υπήρχε λίγο από όλα.
Για τους Trinitarios τώρα... η τραγουδίστρια φάλτσαρε του κερατά 2-3 φορές, συμπαθητικοί ήταν, αλλά λυρικές και ελαφρώς ξεπερασμένες αποδόσεις. Ο στρουμπουλός κιθαρίστας-μαέστρος τους όλα τα λεφτά. Απορούσαμε πάντως τί παίζουν στο Palenque, που είναι έντονα χορευτική κατάσταση. Τους έχω ακούσει στο ραδιόφωνο, έρχονται χρόνια στην Ελλάδα και αν έπρεπε να πληρώσω για να τους ακούσω μόνους τους σε κάποια συναυλία, δεν νομίζω ότι θα τους προτιμούσα τελικά. Το κλίμα πάντως ήταν εξαιρετικό, ιδιαίτερα ζεστό και φιλικό, χαρακτηριστικό των εκδηλώσεων της Μαρίνας.

Graphical είπε...

Ζήλεψα, να σας πάρει ο διάβολος ντυμένος αποκριάτικα Υotuel, ΖΗΛΕΨΑ λέμε!

The Motorcycle boy είπε...

juanita, τώρα νιώθουμε καλύτερα που τους χάσαμε. Άλλωστε, εμείς είμαστε φιλο-Αβανέζοι (μέχρι και στο baseball Intustriales είμαστε). Τι να μας πουν οι τύποι από το Τρινιτάδ; (Ότι δεν φτάνει η αλεπού λέγεται αυτό). Πάντως, μη χάνεσαι γιατί έπεσε μια ιδέα για το Παλένκε -θα ενημερωθείς σύντομα.
Ζήλεψες παλιόγερε αλλά δεν ξεκουνήθηκες να έρθεις στη συναυλία. Αν ξανάρθουν το καλοκαίρι θα σε πάω σέρνοντας από το μαλλί.

antreas είπε...

να σου πω την αληθεια δεν τους ξερω αλλα απο τα συμφραζομενα καλοι φαινονται...
πως και το παθες παλιογερε και βγηκες μεχρι αργα...
α! σε φασεις στελνω απαντησεις και μου βγαζει κατι error και τετοια...

The Motorcycle boy είπε...

Τι έκανες μωρέ; Άλλαξες id και δεν θα είσαι πια άσωτος; Ξέχασες τους κωδικούς σου;
Δεν είναι καλοί, είναι γαμηστεροί φίλε.
Υ.Γ.1: Νωρίς βγήκα, αλλά είχε κόσμο πίσω μου και δεν μπορούσα να φύγω.
Υ.Γ.2: Σε κατάλαβε μέχρι κι ο μπλόγκερ τι παλιόμουτρο είσαι και σου βγάζει έρορ; Ε, κανένας δεν γλιτώνει για πάντα! (Αλλά πάντως, μάλλον έπεσες σε εποχή που ο μπλόγκερ το έπαιζε αγρίως).

noksi είπε...

μαλακιες λες για τον αρτεμη και για τον ευθυμη,
πας στοιχημα δεν εχεις ιδεα για την πορεια τους, τι εχουν κανει στο παρελθον, και ποσο κοινο εχουν.
Ημουν στην συναυλια, παω παντα στους ORISHAS, eειναι γαματοι, αλλα για τους πρωην txc λες οτι να ναι.

The Motorcycle boy είπε...

Δεν σε καταλαβαίνω! Είπα οτι ο Αρτέμης με τον Ευθύμη είχαν το δικό τους κοινό -το ίδιο λες κι εσύ.
Είπα οτι εκτός από το κοινό τους εμείς δεν είχαμε καμιά όρεξη να τους δούμε, μετά την τόση ώρα που περιμέναμε ν΄αρχίσει η συναυλία -μήπως ξέρεις καλύτερα από εμάς τις ορέξεις μας;

Είπα πως το "όσοι μιλάνε ελληνικά" μου έκανε κάπως εθνικιστικό αλλά μπορεί και να κατάλαβα λάθος. Λοιπόν φίλε -ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΛΑΘΟΣ.

Πάρε δυο λίνκια από κάτω από τα φόρουμ Νεολαίας του ΛΑΟΣ σχετικά με το ντουετάκι:

http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?f=10&t=367

http://www.neos-forum.com/viewtopic.php?f=10&t=13346

Πάρε κι έναν λεβέντη του ιδίου φυράματος:
http://aggelosnikou.blogspot.com/2009/03/blog-post_8392.html

Κι αυτοί για εθνίκια έχουν το ντουέτο -γι΄αυτό και τους μνημονεύουν.

Εντάξει, ας το πάμε αλλού. Πάρε μια κριτική για το σιντί τους:

http://www.avopolis.gr/greviews/default.asp?ID=3740

"Για να λέμε τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη, ούτε εμένα είναι της αρεσκείας μου το «μήνυμα» εκείνο που δηλώνει πως οι Αρτέμης/Ευθύμης εκπροσωπούν το άσπρο και το μπλε και σαφώς με ξενίζουν οι ευχαριστίες που διαβάζω στο συνοδευτικό βιβλιαράκι προς τον…Ιησού Χριστό, τη Θεοτόκο Μαρία και τους Εθνομάρτυρες."

Κι αν δεν ψήνεσαι οτι πρόκειται περί εθνίκια -λυπάμαι, να το κοιτάξεις με τον ψυχίατρό σου.

Σημείωση: έγραψα αποκλειστικά για Αρτέμη και Ευθύμη -όχι για το προηγούμενο συγκρότημα που συμμετείχαν, το οποίο ούτε γνωρίζω, ούτε θέλω να μάθω.

Αλήθεια για πες μου εσύ που δε λες μαλακίες -αυτοί οι Orishas δεν μιλάγανε ελληνικά -άρα "δεν είναι δικά μας παιδιά;" Είχαν κι ένα μαύρο μέσα, είχαν κι ένα μουλάτο! Ασχολούνται και με τη Σαντερία! Κρεμάλα, έτσι;

Δημοσίευση σχολίου

Άσε κάτι για το γκαρσόνι ρε!

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More

 
Design by Tomboy | Υπάρχουν δύο κατηγορίες ανθρώπων: Αυτοί που χωρίζουν τους ανθρώπους σε δύο κατηγορίες και οι άλλοι